Posted on

Ontslag Maaßen schaadt het vertrouwen in de rechtsstaat

Een Duitse topambtenaar werd “onhoudbaar”, omdat hij de waarheid sprak. Het geval Maaßen geeft een signaal af aan de Duitse bevolking dat de regering nog lelijk op kan breken.

Door het getouwtrek over de positie van de vertrekkende directeur van de binnenlandse veiligheidsdienst Hans-Georg Maaßen is het eigenlijke schandaal volledig ondergesneeuwd. Niet Maaßen heeft het vertrouwen in de rechtsstaat geschaad, maar zij die hem om zijn uitspraken gestraft hebben.

Om de omvang van deze kwestie en de mogelijke gevolgen ervan te bevatten, moet nog eens naar het beginpunt verwezen worden. Zowel de politie als ook de Saksische afdeling van de binnenlandse veiligheidsdienst zeggen dat er in Chemnitz geen “drijfjachten” zijn geweest. Alle verslaggevers van de pers in Chemnitz bevestigen dit. De als ‘bewijs’ voor het tegendeel door links-extremisten aangevoerde video is nergens goed voor, er is niet eens een ‘drijfjacht’  op te zien.

Maaßen heeft niets anders gedaan dan desgevraagd te zeggen wat hij op dat moment wist. Intussen had bondskanselier Merkel via haar woordvoerder echter reeds van “drijfjachten” gesproken. Maaßen moet vertrekken omdat hij zich niet medeplichtig wilde maken aan dit bedrog. Hij wist zich in zijn ambt verplicht aan de waarheid. Als hem nu voorgeworpen wordt dat hij het “vertrouwen in de staat” geschaad zou hebben, is dat een omkering van de feitelijke toestand.

Het vertrouwen van burgers op de waarachtigheid van politici is iets heel anders dan hun vertrouwen op de staat. Het wantrouwen van (bepaalde) politici houdt nog geen wantrouwen van de staat of de democratie als zodanig in. Wat had Maaßen moeten doen om Merkel, SPD-leider Nahles en het overgrote deel van de media tevreden te stellen? Ze hadden liever gezien dat hij de burgers voorgelogen had.

In de toekomst zullen topambtenaars zich wel twee keer bedenken, of ze zich meer verplicht weten aan de staat, de waarheid, het volk en daarmee hun positie op het spel willen zetten, of dat ze zich liever aansluiten bij politiek wenselijke leugens om hun positie te behouden. Richard von Weizsäcker stelde eens bitter vast dat de politieke partijen de staat buit gemaakt hadden. Maar zelfs de toenmalige president zal niet vermoed hebben dat de plundering zover zou strekken.

Alleen al het gemak waarmee de regerende politici een loopje met het recht nemen, of het nu in de ‘euroredding’ of bij de immigratie is, maakt burgers terecht wantrouwig. Eerder bekritiseerde Maaßen de schending van het geldende recht inzake de oeverloze immigratie. In zijn functie als terreurbestrijder waarschuwde hij bovendien voor de gevolgen voor de veiligheid. Zodoende was hij reeds langer een angel in het vlees van de regerende elite die zichzelf de verpersoonlijking van de staat waant en haar buit met hand en tand verdedigd. Welke gevolgen dat voor democratie en rechtsstaat in Duitsland heeft zal blijken. De kwestie Maaßen markeert een keerpunt.

Posted on

Seehofer blijft optimistisch, terwijl Söder immigratiebeleid buiten Beierse campagne probeert te houden

Zo’n drie weken voor de verkiezingen voor de Landdag van Beieren zien de peilingen er slecht uit voor de alleen regerende CSU. Partijleider en federaal minister van Binnenlandse Zaken Horst Seehofer doet niettemin zijn best om de indruk te geven dat hij nog in een overwinning gelooft.

“Voor de CSU is alles mogelijk, ook het verdedigen van de absolute meerderheid”, aldus Seehofer tegenover Duitse media. “Het wordt een heel grote uitdaging, omdat veel mensen pas op het laatst besluiten of en op wie ze gaan stemmen.”

Beieren staat er volgens de CSU-leider “prachtig” voor en hij loofde daarbij zijn opvolger als Beierse regeringsleider, Markus Söder: “We hebben een echt goede minister-president. Ons probleem is het opkomen van de AfD.”

De AfD bereikt in de peilingen voor de Beierse landdagverkiezingen tot nu toe zo’n 13 à 14 procent van de stemmen. Het potentieel van de AfD is echter moeilijk in te schatten, omdat ze in de regio niet overal aanwezig is. In de verkiezingen voor de Bondsdag van 2017 heeft de partij ondanks een eerder matige verkiezingscampagne in Beieren met 12,4% een beduidend beter resultaat behaald dan de peilingen voorspelden.

Chemnitz

De christelijk-socialen worden dan ook steeds nerveuzer en ageren tegen de concurrentie van rechts. Na de gebeurtenissen in Chemnitz maakte Söder stemming tegen de AfD. “Chemnitz is voor mij een cesuur, omdat duidelijk werd dat de AfD niet alleen een vergaarbekken voor protest is, maar zij aan zij met NPD, Pegida en hooligans marcheert”, aldus de Beierse minister-president tegenover het boulevardblad Bild.

Vijf jaar geleden had de CSU in de verkiezingen met 47,7 procent nog 101 van de 180 zetels in de landdag behaald. Recent komt ze in de peilingen echter niet meer boven de 36 procent uit. De in Beieren vanouds toch al zwakke SPD zakt weg naar zo’n elf of twaalf procent en moeten de Groenen voor laten gaan, die met 17 of 18 procent de op een na grootste partij lijken te gaan worden. Ook kleine partijen als de Freie Wähler en de FDP kunnen profiteren van de neergang van de grote partijen, waardoor de liberalen ditmaal waarschijnlijk weer net over de kiesdrempel van vijf procent komen.

Sommige commentatoren wijten de slechte peilingen voor de CSU aan de twisten van afgelopen zomer in de federale regering over het asielbeleid tussen CSU enerzijds en CDU en SPD anderzijds. Seehofer stelt daarover: “Als ik en de CSU overal de schuld van zouden hebben, zou de SPD er in de [federale] peilingen glanzend voor moeten staan, en de CDU nog beter. Maar in werkelijkheid hebben we ook met z’n drieën geen meerderheid.”

Niet meer zonder coalitiepartners

Hoewel de CSU een historisch verlies staat te wachten, verwachten de meeste kiezers dat Markus Söder ook na de verkiezingen van 14 oktober opnieuw minister-president zal zijn. Volgens een peiling van opiniepeiler GMS was 57 procent van alle kiesgerechtigden en 79 procent van alle CSU-aanhangers van mening dat Söder minister-president zou moeten blijven. 61 procent ging er vanuit dat dit het geval zou zijn.

Volgens de peiling van GMS is nog slechts 18 procent van de kiezers voor een regering van de CSU zonder coalitiepartners, maar ziet 60 procent van de kiezers wel het liefst een regeringscoalitie onder leiding van de CSU.  Op de vraag wie de kiezers bij voorkeur als coalitiepartner(s) van de CSU zouden zijn, komt geen eenduidig antwoord. 23 procent zouden graag de Freie Wähler in de regering zien, 22 procent de Groenen. Een coalitie zonder de CSU wordt slechts door 15 procent van de kiezers gewenst.

Seehofer versus Söder

Seehofer ziet dit als aanleiding om hoop te verbreiden: “Het basale vertrouwen van de Beiers in de CSU is nog voorhanden, we moeten nu knokken en dan kunnen we een duidelijk beter resultaat behalen dan verwacht.” Hoofdtegenstander van de CSU in de laatste weken voor de verkiezingen is de AfD. “We hebben voor het eerst een partij rechts van ons, die zich op de middellange termijn heeft kunnen vestigen, een gespleten land en gebrekkige steun voor de volkspartijen in de samenleving”, aldus Seehofer. Dit heeft volgens hem weliswaar “niet uitsluitend” met het immigratiebeleid te maken, maar hij noemde de migratiekwestie wel de “moeder van alle politieke problemen” in Duitsland.

Söder probeert intussen handenwringend andere thema’s dan het asielbeleid op de voorgrond te plaatsen. Beieren staat er goed voor en de economie floreert, zo is zijn boodschap. Ook het vertrouwen van de burgers in de binnenlandse veiligheid zou volgens de minister-president nog groot zijn. “De dingen waarover op het moment gedebatteerd wordt hebben in essentie met Beieren maar heel weinig te maken”, aldus de CSU-lijsttrekker. Om in de eindspurt de steun voor de CSU te vergroten is het volgens hem belangrijk om te benadrukken dat het in de verkiezingen “om Beieren gaat en niet om Duitsland”.

Veel partijgenoten zien de optredens van federaal minister van Binnenlandse Zaken Seehofer inmiddels als eerder belastend voor de campagne. Maar niemand durft dat openlijk te zeggen. Op de laatste meters voor de eindstreep zit niemand te wachten op interne strijd tot overmaat van ramp. Maar achter de schermen broeit het. “Vertrouwelingen van beide CSU-prominenten schilderen ontevredenheid en wantrouwen. Seehofer ziet zijn twijfels aan Söders competentie als Landsvader bevestigd. Söder stoort zich zeer aan Seehofers Berlijnse media-uitspraken over het asielbeleid”, zo schrijft de doorgaans goed ingevoerde Münchner Merkur. Als de landdagverkiezingen inderdaad een rampzalig resultaat voor de CSU opleveren, dan dreigt een openlijk gevoerde interne strijd in de partij.

Posted on

Chemnitz – Ontslag Maaßen laat zien hoe ver invloed extreemlinks reikt

Steeds openlijker werken in Duitsland politici uit het zogenaamde midden samen met links-extremisten. De kwestie van de zogenaamde drijfjachten in Chemnitz en het ontslag van Hans-Georg Maaßen als directeur van de binnenlandse veiligheidsdienst zijn hier een goed voorbeeld van.

Om de dimensie van de recente politieke verwikkelingen op waarde te schatten, moeten we even terug naar het begin ervan: Een anonieme extreemlinkse persoon of groepering plaatst een videofragment op het internet en verklaart dit valselijk tot bewijs voor een “drijfjacht” van autochtone Duitsers op allochtonen in Chemnitz. Bondskanselier Merkel neemt deze foutieve interpretatie over, verbreidt die wereldwijd en schaadt daarmee het aanzien van de Duitse natie.

Als de directeur van de binnenlandse veiligheidsdienst vervolgens de onjuiste bewering van extreemlinks weerspreekt, breekt een heuse coalitiecrisis uit. Minister van Binnenlandse Zaken Horst Seehofer (CSU), kan niet voorkomen dat SPD en CDU het aftreden van Hans-Georg Maaßen als directeur van de veiligheidsdienst afdwingen, maar geeft hem daarvoor in de plaats wel een aanstelling op zijn eigen ministerie – waaruit duidelijk spreekt hoe hard de strijd binnen de coalitie gevoerd is.

Uit deze hele affaire wordt wel duidelijk hoe ver de invloed van extreemlinks in de hoogste regeringskringen reikt. De woeker van deze invloed is niet van gisteren, maar is decennia geleden al begonnen. Wat hier zichtbaar wordt is een zoveelste hoogtepunt van het voortschrijdende verval van het democratische spectrum. Door de CDU steeds verder naar links op te schuiven, is er een vacuüm op centrumrechts ontstaan en strekt de extreemlinkse invloed zich nu uit over het gehele politieke midden.

In de beginperiode van de Bondsrepubliek weerde het politieke midden zich zowel tegen nazi-nostalgie als tegen de verlokkingen van het communisme. Men sprak in die dagen van de “anti-totalitaire consensus van alle democraten”.  Sinds de jaren ’70 begon deze consensus ter linkerzijde echter af te brokkelen. Eerste waren er SPD-jongeren en Groenen die onverholen met links-extremisten samenwerkten.

Inmiddels is de afbrokkeling zover gevorderd dat zelfs een CDU-leider het nepnieuws van de antifa tot regeringslijn maakt.

Intussen verwijt het zogenaamde politieke midden de AfD doorlopend dat ze niet genoeg afstand zou nemen van extreemrechts, terwijl men de extreemlinkse intimidatie van AfD-politici door onder andere bekladdingen en autobranden negeert of verkapt billijkt. In plaats van afstand te bewaren van extreemlinkse hetze, doen de gevestigde politieke partijen en media in Duitsland driftig mee aan het hysterische aan de DDR-propaganda herinnerende ‘antifascisme’ tegen de democratische rechtse oppositie.

Posted on

Messenmigratie – Chemnitz past in een patroon

Met één dode en twee zwaargewonde Duitsers was de aanval van Chemnitz een nieuw hoogtepunt van de messenterreur door asielzoekers die sinds de ongecontroleerde grensopening van 2015 over Duitsland neerdaalt.

Toen het Bondsdaglid Markus Frohnmaier (AfD) na de dodelijke aanval door twee asielzoekers uit Irak en Syrië tegen een Duitser van deels Cubaanse afkomst van ‘messenmigratie’ sprak, stak er vanuit de gevestigde partijen meteen protest uit vanwege deze zogezegd discriminatoire woordkeus.

Feit is echter dat men sinds het aanzwellen van de massamigratie in 2015 een sterke toename van dit soort dodelijk geweld door immigranten kan vaststellen. Merkels immigratiebeleid van open grenzen heeft een vicieuze cirkel van geweld in gang gezet. Haast iedere dag komt er een van tientallen mes-aanvallen in de media, met een islamitische, terroristische of antisemitische achtergrond. Met messen, bijlen of machetes bewapende daders met een migratieachtergrond hebben in de afgelopen maanden in alle Duitse deelstaten toegeslagen.

Het epicentrum van het messengeweld is Berlijn, waar sommige buurten zo gevaarlijk zijn, dat het een soort van no-go-zones zijn geworden. Volgens het regionale dagblad Berliner Morgenpost zijn immigranten voor ten minste 45 procent van alle misdaden in de hoofdstad verantwoordelijk. Ook Bremen en Bremerhaven zijn brandpunten van de messenterreur. Alleen in 2016 werden in Bremen al 469  mensen – gemiddeld meer dan 1 per dag – het slachtoffer van een mes-aanval.

Een ander zwaartepunt van de messenterreur is Noord-Rijnland-Westfalen, waarbij vooral de binnenstad van Düsseldorf zwaar getroffen wordt. Familieleden of andere asielzoekers maken een aanzienlijk deel uit van de slachtoffers. Maar er worden in toenemende mate ook mes-aanvallen tegen sociaal werkers,  artsen, politie-agenten en andere ambtenaren die de asielzoekers willen helpen geregistreerd.

Er vond al geweld met messen plaats op feesten, jaarmarkten, op fietspaden en pleinen, in hotels en parken, in het openbaar vervoer, in restaurants, scholen, supermarkten en treinstations. Het gevaar ligt eigenlijk overal op de loer.

Bijzonder vaak zijn mes-aanvallen door immigranten gericht tegen meisjes of vrouwen. De Duitse politie tekende tussen januari en oktober 2017 meer dan 3.500 misdaden op waarbij een mes getrokken werd, vergeleken met 4.000 van zulke misdaden in heel 2016 en slechts 300 in 2007. Met de immigratie uit Arabisch-islamitische landen maakt Europa een beangstigende toename van de messenterreur mee. Politiek en media in Duitsland bagatelliseren en vervalsen zelfs statistieken, in plaats van actie te ondernemen om de eigen burgers beter te beschermen.

De Duitse rechtspraak is op deze geïmporteerde criminaliteit niet voorbereid. Messentrekken wordt in Duitsland als gefährliche Körperverletzung (gevaarlijke verwonding) ingeschaald. De Duitse politievakbond pleit er nu dan ook voor om het in de toekomst als poging tot doodslag te zien, zodat de daders hangende het onderzoek meteen in hechtenis genomen kunnen worden.

Ter zelfverdediging zijn duizenden vooral jonge autochtone mannen er reeds toe overgegaan zelf een mes bij zich te dragen. De burgers merken dat er in hun land iets veranderd is qua openbare orde en dat met name het geweld merkbaar toeneemt. De politie geeft toe dat ze getalsmatig het onderspit delft, te veel op haar bordje heeft en steeds minder in staat is de openbare orde overal te handhaven, vooral ’s nachts.

Posted on

Leugens en intimidatie: Hoe men het protest in Chemnitz hoopt te smoren

Met de leugen van de ‘drijfjacht’ op buitenlanders in Chemnitz heeft de Duitse regering de bevolking in Saksen verder tegen zich in het harnas gejaagd. Het is onderdeel van een campagne om andere burgers ervan te weerhouden zich aan te sluiten.

Dat er zich circa 10.000 mensen bij de stille tocht van AfD en Pegida aangesloten hebben, veroorzaakt grote nervositeit bij de regering en de gevestigde partijen en media. Al voor de demonstratie had de regering Merkel de strijd verklaard aan het burgerprotest.

Voor de ogen en oren van de wereldpers betichtte regeringswoordvoerder Steffen Seibert de eigen burgers in Chemnitz ervan “samenscholingen, drijfjachten op mensen die er anders uitzien, een andere afkomst hebben” opgezet te hebben. Deze “drijfjachten” had destijds niemand daadwerkelijk gezien, zoals Merkels kabinet ook wist.

Het pejoratieve Duitse woord voor samenscholing “Zusammenrottung” dat Seibert gebruikte, klinkt in Saksen des te kwalijker, omdat het hetzelfde woord is dat het totalitaire bewind van de eenpartijstaat DDR gebruikte om manifestaties van de democratische oppositie zwart te maken en te criminaliseren.

Het mag uniek heten dat een regering van een westers land, dat zich er op voorstaat een liberale democratie te zijn, voor het oog van de wereld de eigen burgers lastert. Dit is des te perfider, aangezien kennelijk ook de buitenlandse media zich niet voor kunnen stellen dat Berlijn de zaken vals voorstelt en het daarom voor waar aannemen. Daarmee was de toon van het verdere debat gezet.

Diep verwarrend moet de tegenstrijdigheid van de uitgezonden boodschappen voor de gewone Duitse burger zijn. Enerzijds benadrukken politici van gevestigde partijen en mediacommentatoren, hoe belangrijk het is de “verdeeldheid in de samenleving” te overwinnen en de “dialoog” aan te gaan. Tegelijkertijd maken ze zich schuldig aan steeds in hysterie toenemende veroordeling van andersdenkenden en protesterende burgers.

Ofwel laat deze tegenstrijdigheid de hulpeloosheid van de toonzetters zien, dan wel is de daardoor veroorzaakte verwarring intentioneel, verwarring werkt immers verlammend – ook op het politieke initiatief van weerspannige burgers. Het hagelt media-offensieven om de burgers terug in hun hok te krijgen. De politieke elite legt de zweep over de oppositie, dreigt ermee de AfD officieel in de gaten te laten houden door de binnenlandse veiligheidsdienst ‘Verfassungsschutz’ en zwaait blindelings in het rond met allerhande varianten van de beschuldiging van nazisme.

Dit is overduidelijk bedoeld om ontevreden burgers ervan te weerhouden om zich aan te sluiten bij het protest tegen het asiel- en immigratiebeleid en de fatale gevolgen daarvan. De waarschuwing: Als je daar aan meedoet, plakken wij een bruine schandvlek op je voorhoofd – met onoverzienbare gevolgen voor je toekomst.

Het is echter de vraag of het protest daarmee weer te smoren valt. De moord in Chemnitz was geen incident. Steeds meer Duitsers worden persoonlijk of in hun directe omgeving geconfronteerd met de gevolgen van het mateloze asielbeleid. Daarmee slinkt het aantal burgers dat de ontwijkingsmanoeuvres van de gevestigde politiek (“incidenten”, “er zijn ook autochtone moordenaars”, “kwam altijd al voor”, “dat kun je nooit voorkomen” enz.) nog slikt.

Posted on

Eenzijdige reactie politiek en media op Chemnitz is spelen met vuur

Met alle geweld moet het burgerprotest in Chemnitz zwart gemaakt worden. De gevestigde media en politiek in Duitsland spelen daarin echter met vuur.

In de reacties van de gevestigde partijen en media op de gebeurtenissen in Chemnitz komt een onbeschaamde eenzijdigheid aan de dag. De moord op een 35-jarige Duitse gezinsvader, door messteken van vermoedelijk een Syriër en een Irakees, speelde al snel nauwelijks nog een rol in het mediacircus. In plaats daarvan werden duizenden demonstrerende burgers, die hun verontwaardiging niet weg wilden slikken, generaliserend als ‘rechts gespuis’ weggezet.

Het brengen van de Hitlergroet en aanvallen op buitenlands of links ogende mensen zijn uiteraard niet te rechtvaardigen. Maar bij linkse demonstraties, die door extremisten en geweldszoekers misbruikt worden, benadrukken gevestigde media en linkse politici uitentreuren dat het slechts om ‘een klein groepje relschoppers’ gaat, die zich ‘onder de massa van vreedzame demonstranten begeven’ of woorden van gelijke strekking. De duizenden burgers in Chemnitz worden daarentegen zonder aanzien des persoons of van hun motieven over een kam geschoren met de foute figuren die er tussen zitten.

De ‘strijd tegen rechts’ houdt de radicaal-linkse organisaties die hun acties coördineren met de gewelddadige Antifa uit de wind, maar wil naar rechts geen differentiatie accepteren. Het lijkt wel een sadistisch spel. Massief ondersteund door vooringenomen media stimuleert de Duitse politiek een asiel- en immigratiegolf, waarover de rest van de wereld alleen maar het hoofd kan schudden. Als gewone Duitse burgers dan hun geduld verliezen en naar aanleiding van een wrede moord hun opgepotte woede uiten, reageren politiek en media als hebben ze op de gelegenheid zitten wachten om er schande van te spreken en de burgers als ‘rechts gespuis’ te ontmaskeren.

Politiek en media spelen hierin echter met vuur. Men moet zich niet laten misleiden door de relatieve rust in de westelijke deelstaten van de Bondsrepubliek. Ook daar groeit het misnoegen, net als in de voormalige DDR, en grijpen angst en onzekerheid om zich heen. Het ontbreekt de West-Duitsers echter aan de revolutie-ervaring van hun landgenoten in de nieuwe deelstaten, ze zijn zodoende gemakkelijker te disciplineren door politiek en media. Nog wel, want ook bij hen zit er een limiet aan, waarna de angst als ‘rechtsradicaal’ weggezet te worden overmand wordt door woede op de politiek.

De historische vraag is, of er voorbij deze limiet een kracht is die het protest in democratische banen kan leiden of dat het daadwerkelijk extreme krachten lukt zich op de voorgrond te plaatsen. Als de gevestigde media en politiek in Duitsland boze burgers en de democratische oppositie blijven wegzetten en ieder werkelijk debat weigeren, spelen ze daarmee de echt radicale krachten in de hand. Zo is bijvoorbeeld het nieuwe boek van Thilo Sarrazin een aanbod om eindelijk op basis van feiten en realistisch te discussiëren. Het lijkt er echter niet op dat het establishment in Duitsland dit aanbod aan zal nemen.

Posted on

Critici van Sarrazins nieuwe boek spelen op de man

Nog voordat Thilo Sarrazins nieuwe boek ‘Vijandige overname. Hoe de islam de vooruitgang hindert en de samenleving bedreigt’ überhaupt verschenen is en terwijl nauwelijks een criticus het al helemaal gelezen kan hebben, hagelt het al kritiek, die in de meeste gevallen onder de gordel is.

De een heeft commentaar op Sarrazins uiterlijk, een ander spreekt van de “kleingeestige toon van een slechte verliezer” en het aanwakkeren van “anti-islamitisch ressentiment”. Die laatste kwalificatie was voor uitgeverij Random House, die tot nog toe Sarrazins kaskrakers uitgegeven had, aanleiding om het manuscript als “argumentatief zwak” af te wijzen.

In plaats van zich inhoudelijk te verhouden tot de stellingen van Sarrazin en in te gaan op de negatieve kanten van immigratie uit islamitische landen, zoals kindhuwelijken, onderdrukking van de vrouw, haat jegens andersgelovigen, houden Sarrazins partijgenoten van de SPD zich bezig met de zoveelste poging dit dwarse geluid uit hun partij te zetten.

Dat terwijl Sarrazin in zijn boek niet alleen bekritiseerd, maar ook oplossingsrichtingen aandraagt om de falende integratie van immigranten nog te redden. Daarvoor is echter wel een heroriëntatie van de verantwoordelijke politici nodig, die kritische en waarschuwende stemmen liever monddood maken dan problemen serieus te nemen.

Posted on

Linkse Duitse krant wordt niet meer gedrukt

De linkse Tageszeitung (taz) zal naar verwachting vanaf op zijn laatst 2022 niet meer in gedrukte vorm verschijnen.

Karl-Heinz Ruch, directeur van het dagblad, heeft de leden van de coöperatie van de krant medegedeeld dat de middelen van het blad vanaf 2021 niet meer toereikend zullen zijn om in gedrukte vorm te verschijnen. De oplage was recent naar circa 50.000 gedaald – voor een landelijke krant met volledige redactie nogal mager.

In de toekomst moet de krant alleen nog op internet bestaan. Hoe hier de middelen voor een volledige professionele redactie dan gerealiseerd moeten worden blijft onduidelijk. Ook het bereik van de taz op internet loopt terug.

De Tageszeitung werd in 1978 opgericht als links alternatief voor de bestaande socialistische en communistische dagbladen en was de krant van de jonge Groene beweging. Niet alleen de algemene malaise van de gedrukte media brak de krant uiteindelijk op. Wat ook een rol zal spelen, is dat veel andere, ook ooit conservatieve of rechts-liberale media opgeschoven zijn richting het wereldbeeld van de Groenen, waardoor de markt voor de taz krapper is geworden.

Posted on

Duitse Groenen kunnen niet wachten om te regeren. Maar met wie?

Jarenlang golden in Duitsland de Groenen als favoriete partner voor een coalitie onder leiding van de SPD. Nu zouden de krachtsverhoudingen wel eens kunnen veranderen. Bij de sociaaldemocraten neemt de nervositeit reeds toe.

In recente peilingen liggen de Groenen bijna gelijk met de SPD. In de komende verkiezingen voor de landdagen van Hessen en Beieren dreigen voor de sociaaldemocraten historisch slechte, maar voor de Groenen bijzonder goede resultaten. In Beieren lijken de Groenen de SPD zelfs voorbij te streven.

De directeur van opiniepeiler Forsa gelooft niet dat de sociaaldemocraten zich op termijn nog zullen herstellen. Duitsland kon wel eens een nieuwe rangorde van de partijen te wachten staan, aldus Manfred Güllner tegenover de Neue Osnabrücker Zeitung. “Tussen SPD en Groenen zouden de verhoudingen qua grootte ook op federaal niveau al snel omgekeerd kunnen worden. Om op een beeld van Gerhard Schröder voort te borduren: De Groenen hebben de kans, kok te zijn, terwijl de sociaaldemocraten zich met de rol van ober moeten verzoenen”, aldus Güllner verder.

De plaatsvervangende SPD-voorzitter Ralf Stegner appelleerde vorige week haast smekend aan de Groenen om ook in de toekomst voor samenwerking op links te kiezen: “De Groenen zijn nodig om een meerderheid buiten de Unie (van CDU en CSU, red.) tot stand te brengen.” In het partijenspectrum blijft de Unie volgens Ralf Stegner de hoofdtegenstander. “Het gaat erom weerwerk te leveren aan de rechtse partijen”, aldus Stegner tegenover dagblad Die Welt.

De Groenen-politicus Jürgen Trittin had daarvoor gesteld dat de SPD-top zich op een slingerkoers begeeft, waarmee die partij zou kunnen vastlopen: “De voorzitter Andrea Nahles en vice-bondskanselier Olaf Scholz lijken het zich gemakkelijk te willen maken in een Babylonische gevangenschap met CDU en CSU”, aldus de oud-minister van Milieu. In plaats van de Unie sterker te bestrijden, grenzen ze zich volgens hem nog scherper van de Groenen af.

De Groenen doen ondertussen hun eigen ding. Het nieuwe leidersduo toert al een paar weken door het land. ‘Des Glückes Unterpfand’ hebben Annalena Baerbock en Robert Habeck hun zomertoer gedoopt: “We willen weten wat dit land bij elkaar houdt”, zegt Baerbock. “We willen op reis gaan en zien: waar is eenheid, hoe versterken we onze vrijheid en ons recht.”

De verwijzingen naar het Duitse volkslied zijn niet per ongeluk. Verkiezingen worden vanouds in het midden gewonnen. De Groenen hebben nog altijd de reputatie van multiculti-utopisten. Sinds de telegenieke Habeck door de talkshows toert, schieten de percentages van de Groenen in de peilingen omhoog. De Sleeswijk-Holsteiner is weliswaar eerder van de linker partijvleugel, maar hij spant zich toenemend in om een burgerlijke toon aan te slaan.

De wil om te regeren is bij de Groenen namelijk erg groot. “Met de SPD wordt dat lastig, omdat ze eerder slinkt dan toeneemt”, aldus oud-partijleider Trittin. En Die Linke zou verscheurd kunnen worden door de oprichting van Sahra Wagenknechts beweging ‘Aufstehen’. De Groenen laten zelf echter ook geen uniforme indruk achter. De  premier van Baden-Württemberg Winfried Kretschmann zet zich al jaren in voor een federale coalitie van christendemocraten en Groenen, zoals dat in zijn deelstaat, maar ook in Hessen allang realiteit is.

http://www.novini.nl/beierse-landdag-fiasco-voor-csu-afd-maakt-kans-op-een-na-grootste-te-worden/

Intern wordt intussen zelfs over het ondenkbare gediscussieerd. Zouden de Groenen het zien zitten om in Beieren de CSU aan een regeringsmeerderheid te helpen? Waarschijnlijk is het vooralsnog niet. Want intern is er al weerstand tegen de koers van het leidersduo om zich af te zetten tegen de SPD. Zo maande plaatsvervangend voorzitter Jamila Schäfer de partijen links van de Unie de rangen te sluiten. “Belangrijk is dat we het progressieve deel van de samenleving niet als een koek zien, waarvan Linke, SPD en Groenen om het grootste stuk strijden”, aldus Schäfer tegenover Die Welt. “Maatschappelijke meerderheden kunnen veranderen. Hoe plausibeler we onze ideeën uitleggen, hoe groter de koek wordt”, vervolgde Schäfer en distantieerde zich daarmee duidelijk van Trittin.

De uitspraak van die laatste dat Groenen en SPD geen “van God gegeven partners” zijn, alarmeert de sociaaldemocraten. “Wij geven kennelijk betere antwoorden dan de sociaaldemocraten op de thema’s waar de mensen mee zitten, die zich zorgen maken om het sociale, gezondheid en de zorg”, aldus Trittin.  De woordvoerder van de Seeheimer Kreis, oftewel de rechter vleugel van de SPD, Johannes Kahrs sprak van “verbaal dringen”. De SPD werkt volgens hem vaak goed en succesvol samen met de Groenen. “Om nu met de Groenen te gaan vechten, is volstrekt overbodig”, aldus Kahrs tegenover omroep NDR.

“De leidende kracht van centrumlinks” willen de Groenen worden, zo luidt hun officiële lijn. Maar om te regeren zouden ze op federaal niveau wel meer dan één partner nodig hebben. Die Linke is hun verdacht, de SPD te onsuccesvol. “Vanwege de verschuiving naar rechts van de afgelopen jaren, is er momenteel objectief geen meerderheid links van het midden”, zei Trittin, die zich op de linker vleugel van de Groenen bevindt en ooit minister van Milieu was in een kabinet met de SPD. Linkse meerderheden zijn er volgens hem alleen in veel losse politieke vraagstukken. “Dat brengt zowel de SPD als de Groenen in de situatie dat ze feitelijk alleen de mogelijkheid hebben om te regeren als ze het linkse kamp weten te overstijgen.”

En zo komt de FDP in beeld. Dat de liberalen nog niet zo lang geleden een zogenaamde Jamaica-coalitie (CDU/CSU-Groenen-FDP) hebben laten mislukken, stoort veel Groenen nog altijd. Maar Robert Habeck wil grootmoedig zijn: “Onder democraten kan men altijd praten. En er zijn ook overlappingen met de FDP.”

Posted on

Nieuwe beweging ‘Aufstehen’ kan immigratiedebat in Duitsland openbreken

Sahra Wagenknecht viel voor een linkse politica reeds langer op met haar uitspraken over immigratie. Nu ze daarom steeds meer onder druk stond binnen de socialistische partij Die Linke, waarvoor zij fractievoorzitter in de Bondsdag is, kiest ze de vlucht naar voren met de oprichting van een nieuwe beweging.

4 september zou wel eens als een belangrijke datum de nieuwe Duitse partijgeschiedenis in kunnen gaan, vergelijkbaar met de oprichting van de Alternative für Deutschland (AfD) in het voorjaar van 2013. Het is de officiële oprichting van de nieuwe beweging ‘Austehen’ (Opstaan) door de iconische fractievoorzitster van Die Linke.

Wagenknecht is in het verleden niet slechts met allerhande slecht te slijten linkse tot radicaal-linkse ideeën opgevallen, zoals voor veel van haar partijgenoten geldt. Ze prees weliswaar het ‘Cubaanse model’ en stelde het socialistische Venezuela ten voorbeeld, maar dit alles wekte in het politieke establishment en de gevestigde media weinig ophef op.

Wat wel voor veel ophef zorgde: De 49-jarige viel ook het asiel- en immigratiebeleid aan en nam het EU-centralisme op de korrel, die ze als in de kern ondemocratische geselde. Daarmee vergreep ze zich aan de heiligen koeien van de globalisten van CDU, SPD, FDP, Groenen en binnen haar eigen partij.

Het bijzonder pijnlijke voor gevestigd links bestond erin, dat Wagenknecht met haar kritiek een hemeltergende tegenspraak blootlegde, die met het ontstaan van haar nieuwe beweging in alle openbaarheid besproken dreigt te worden. Namelijk dat ongecontroleerde massa-immigratie onontkoombaar druk zet op de arbeidsmarkt en de verzorgingsstaat.

Juist lageropgeleiden lijden onder de aanhoudende toestroom van nieuwe concurrenten op de arbeidsmarkt en ook de middelen van iedere verzorgingsstaat zijn vanzelfsprekend beperkt. Wie ze onbegrensd voor de hele wereld beschikbaar stelt, vernietigt de verzorgingsstaat.

Alleen met luide, agressieve en aanhoudende aanvallen ‘tegen rechts’, gepaard gaande met nazi-vergelijkingen, is het de gevestigde politiek tot nu toe gelukt deze overduidelijke samenhangen enigszins buiten het publieke debat te houden.

De nieuwe linkse beweging rond Wagenknecht zou er in kunnen slagen om dit doodslaan van het immigratiedebat met een reductio ad hitlerum te doorbreken. In Duitsland zullen velen er met spanning op zitten te wachten.

Anderzijds valt op dat wat de nieuwe beweging Austehen tot nu toe op dit gebied laat horen, wat ingehouden klinkt in vergelijking met uitspraken die Wagenknecht en haar man Oskar Lafontaine in het verleden al deden. Als de pioniers van de nieuwe linkse beweging echter uitgerekend op dit vlak ervoor kiezen om binnen het kader van de  bestaande linkse partijen te blijven, dan kunnen ze hun boedel gelijk wel weer inpakken. Dat zal niet de voorkeur van Wagenknecht hebben, maar dan moet zij er wel het voortouw in nemen om in het immigratiedebat een onderscheidend geluid te laten horen.