Posted on

Wat is revolutie?

Door Friedrich Julius Stahl (Berlijn, 1852)

“Wat is revolutie?” Want waar revolutie is, daar is ook het christelijk getuigen ertegen. Dat getuigen ontstroomt in Pruisen sinds maart 1848 aan de kansels van gelovige predikanten, in  christelijke tijdschriften, op de kerkendag van 1848 in Wittenberg, in de Kamers van Berlijn en Erfurt. Het christelijke programma roept op om met de Revolutie te breken. Ook onze regering heeft zich officieel bij dit programma aangesloten. Het gaat dus om een actueel onderwerp, bij voorkeur geschikt als inleiding bij de kern van de christelijke positie in de politiek: “Wat is revolutie? Hoe daarmee te breken?”

Betekent revolutie zelfhulp, gelegaliseerd geweld van het volk tegen zijn overheid? Gaat het om oproer? Niks daarvan! Revolutie is geen eenmalig gebeuren, maar een  voortdurende toestand, een nieuwe ordening der dingen. Rebellie, verdrijving van een dynastie, omverwerping van de grondwet is iets van alle tijden. Revolutie, daarentegen, is typerend voor ons tijdsgewricht.

Betekent revolutie soms creatie van politieke vrijheid? Moet men, indien men ertegen is, soms een aanhanger zijn van de absolute monarchie, of van willekeurig politiegeweld, of van onveranderbaarheid van oude rechtsvormen? Gaat het de Revolutie om het aanhalen van de band tussen de Duitse staten, of om bescherming van Sleeswijk-Holstein tegen Deense invloed? Wil de Revolutie de macht van de koning en zijn minister weerstaan? Welnee! Politieke vrijheid, eenheid en macht van het Duitse volk zijn doelen overeenkomstig Gods ordening. Loyaal verzet tegen de overheid kan in de lijn liggen van Gods gebod. Thomas More, die de koning van Engeland de door hem toegeëigende macht over de kerk ontzegde, was geen revolutionair. En ook Johannes de Doper was geen revolutionair.

Wanneer revolutie niet hetzelfde is als rebellie, en niet identiek is aan politieke vrijheid, wat is revolutie dan wel?

Revolutie is een nieuwe politieke leer die sinds 1789 als een wereldveroverende macht het denken van de volken indoctrineert en het openbare leven vorm geeft. Vraagt men naar het wezen, dan is het dit: Revolutie baseert het openbare leven op de wil van de mens in plaats van op Gods ordening en beschikking. Alle gezag en macht komt volgens de Revolutie niet van God, maar van de mens, van het volk. Het gehele maatschappelijke bestel heeft niet tot doel de handhaving van de heilige geboden van God, en de vervulling van zijn wereldplan, maar het bevredigen en willekeurige handelen van de mens.

Dat is de kern van waaruit het gehele systeem van de Revolutie voortkomt. Hier vinden we al haar eisen samengebald. Staat u mij toe u allereerst deze eisen voor te leggen en ze vervolgens te becommentariëren:

De Revolutie eist de volkssoevereiniteit, via de democratische republiek of via de monarchie, waarbinnen de koning knecht van het parlement, of het parlement knecht van de openbare mening of de volksmassa is.

Revolutie eist vrijheid op alle gebieden, onbeperkte verdeling en ontvreemding van grondeigendom, onbeperkte vestiging en beroepskeuze, leervrijheid en sektevorming en mogelijkheid tot echtscheiding. Zij eist afschaffing van de doodstraf, het straffeloos belasteren van God, het eervol begraven van zelfmoordenaars.

Revolutie eist gelijkheid: opheffing van alle standen en klassen en corporaties, van alle gegeven overheden, nivellering van de samenleving.

Revolutie eist scheiding van kerk en staat: gelijkberechtiging van alle gelovigen in  openbare ambten, gelijkstelling van alle erediensten, behandeling van de christelijke kerk als een louter particuliere organisatie zonder belang of betekenis voor het volk, invoering van de natuurgodsdienst in plaats van het christendom op scholen en in het hoger onderwijs.

Revolutie eist grondrechten, oftewel de vernietiging van het gehele corpus van natuurlijk gegroeide, historische wetten van het land, zoals die in honderden jaren tot stand zijn gekomen door gebruiken en gewoonten. Die moeten worden vervangen door een nieuw contract, een handvest dat al het voorbije negeert en nieuwe regels stelt.

Revolutie eist  opheffing van alle verworven rechten ten behoeve van het algemeen welzijn.

Revolutie eist autonomie voor de staten op basis van het volkenrecht: dat alle Duitsers een staat bouwen voor zich, alle Polen voor zich, alle Italianen voor zich…Alle verdragen en plaatselijke privileges die dit in de weg staan, dienen te worden vernietigd.

Dit zijn de eisen die, nu eens zus, dan weer zo, nu eens in versterkte mate, dan weer in afgezwakte vorm gesteld worden sinds 1789.

Die diepste drang achter al die eisen is: Wij willen geen koning gehoorzamen die door God over ons gesteld is, maar slechts  afgevaardigden die wij zelf kiezen, en die we slechts zo lang kiezen als ze onze wil ten uitvoer brengen; daarom zal er geen koning meer zijn, tenzij hij zich schikt naar de wil van de meerderheid onzer afgevaardigden.

Wij zoeken in onze maatschappelijke verbanden alleen de bescherming van onszelf, zodat niemand van ons gedood of beroofd wordt, en met niemand een verdrag gebroken wordt. Gods geboden daarentegen, hebben we niet nodig. Wanneer echtgenoten het onderling eens zijn dat er in een ander huwelijk meer geluk te verwachten is, wat bekommert ons dan het gebod van God, het gebod dat wat God samengevoegd heeft door de mens niet gescheiden zal worden? Wanneer de doodstraf niet nodig is voor het in stand houden van de samenleving, dat wil zeggen voor onze bescherming, wat bekommert ons dan Gods opdracht tot gerechtigheid, dat wie bloed vergoten heeft, ook diens bloed vergoten zal worden? Wanneer de godslasteraar  toevallig andere mensen beledigt, een of andere godsdienstige gemeenschap van de christenen of  saint-simonisten, wat hebben wij dan voor Gods eer te zorgen en de lasteraar te straffen?

Wij onderwerpen ons niet aan Gods wereldplan, waarin aan ieder van ons een plaats en taak is toegewezen, gekoppeld aan verscheidenheid in roeping en recht. Wij stellen boven Gods wereldplan ons absolute mensenrecht als een rotsblok. Volgens dat mensenrecht zijn allen gelijk en mogen er geen bijzondere rechten of bijzondere banden bestaan.

Wij vragen er niet naar of God een religie heeft geopenbaard waarvan hij de onderhouding en vervulling ook van volkeren en hun overheden eist; wij vragen naar wat ieder van ons van religie denkt en verwacht. Dát moet gelden als de wil van God, de mening van de een net zoveel als de mening van de ander. Gods gebod kan het Evangelie geen publieke geldigheid verschaffen tegen de wil van de rechtsgeschriften van de Staat. God mag zich niet met de voorwaarden van de overheidsambten, of de inhoud van het openbare onderwijs bemoeien.

Wij erkennen geen door God beschikte constitutie als bindend, die als een hogere  norm door de ene generatie aan de andere wordt overgeleverd. Nee, wij willen de gehele constitutie nieuw maken, zodat deze ons werk, onze bewuste, opzettelijke daad is. Wij funderen van nu af aan de staat, de gemeenschap, de koninklijke macht als was er voorafgaand aan ons nooit iets geweest, zodat alles zonder toedoen van God en de natuur alleen de schepping van onze rede is. Wij binden ons dan ook niet aan rechten die al gefundeerd en gewaarborgd zijn. Wij kiezen daaruit hoogstens welke ons nu van pas komen en geven die aan het volk.

Wij laten, tenslotte, de verdeling van staten niet gelden zoals die door God is beschikt. Wij willen niet erkennen dat hij de volken samenbindt en verdeelt, en het ene volk van het andere onderdaan maakt naar zijn raadsbesluiten en zijn strafgerichten. Nee, wij willen al deze beschikkingen opheffen en het zegel van het recht, waaronder ze ressorteren, verbreken. Wij willen alle volken in hun oorspronkelijke toestand herstellen, zodat alles van het begin af aan zal bestaan door onze macht en onze wijsheid.

Ziehier waar het eisen van de Revolutie op neerkomt. Haar laatste stap is daarom noodzakelijkerwijs de opheffing van eigendom, de invoering van het communisme. Want wat is eigendom anders dan dat de mens voorrang in bezit erkent die Gods beschikking aan de een boven de ander heeft toebedeeld door geboorte en overerving, door eerdere inbezitname, door meer geslaagde arbeid, door een betere taxatie; en wat is de onschendbaarheid van het eigendom anders dan ontzag voor en onderwerping aan Gods beschikking? Wanneer nu de mens overal de beschikking van God als niet-bindend naast zich neerlegt, en hij niet meer de door God beschikte overheid en grondwet en beroepsstand erkent, waarom zou hij dan nog  voorrang in bezit erkennen? En wanneer de mens begint met alles nieuw te maken, de staat, de gemeenschap, de verspreiding van volkeren en naties in Europa, waarom dan niet ook een nieuwe verdeling van goederen?

Ik herhaal nu mijn begripsaanduiding van de Revolutie, en ik geloof dat ze de toets doorstaat: Revolutie is het funderen van het openbare bestel op de wil van de mens in plaats van op Gods ordening en beschikking. Revolutie is daarom, zoals het woord al zegt, omwenteling. Zij stelt datgene bovenaan wat naar eeuwige wetten onderaan behoort te staan, en vice versa. Zij maakt de mens tot oorsprong en middelpunt van een van de mens afhankelijke wereldorde; ze maakt knechten tot meester van de overheid; ze vestigt mensenrechten zonder mensenplichten; ze laat het zondig slijk van de volksheerschappij, die door de overheidsmacht onder de duim gehouden moet worden, opstijgen tot de hoogte van het gezag. Dat is de Revolutie.

Het zal inmiddels duidelijk zijn dat revolutie iets heel anders en ingrijpenders is dan rebellie of oproer. Revolutie is niet de barricadestrijd en de bestorming van het arsenaal en de guillotine. Dat zijn slechts symptomen van de ziekte, maar niet haar bron. Revolutie is niet zomaar opstand van een volk tegen een bepaalde overheid, een eenmalige verstoring van de orde: ze is de principiële, permanente opstand van het volk tegen alle gegeven overheden, tegen iedere gegeven orde. En ze is niet slechts verstoring van de verhouding tussen volk en overheid, maar ze is de continue ontbinding en verandering van de gehele samenleving. Oproer is meestal een spontane uiting, die in het geval van de Revolutie hoogstens even als gangmaker dient. Maar normaal gesproken, laat het oproer de oude orde in stand. Oproer is een manifestatie van onbehagen van het volk als gevolg van onderdrukking uit overmoed door de heersende elite. Oproer staat onder zijn eigen gericht, het is geen Revolutie. De Engelsen zetten Richard II af en kroonden Hendrik IV. Ze kwamen dus in opstand tegen hun koning en heer. Even later echter was Hendrik IV hun soevereine koning en heer, en zij waren zijn onderdanen, en de gehele samenleving bleef onveranderd. Dat is oproer.

De Fransen van 1791 daarentegen, zetten hun koning af en plantten het volk op de troon. Vervolgens nivelleerden zij de maatschappij. Dat is revolutie.

De protestantse vorsten van Duitsland die keizer Karel V beoorloogden mag men van oproer beschuldigen, – ik denk daar anders over – , maar men kan ze niet van revolutie beschuldigen.

Revolutionairen die menen niet revolutionair te zijn, zou ik willen vragen: Hebben jullie niet alles gedaan om de wil van de koning aan de volkswil te onderwerpen? Om de gehele samenleving te ontbinden? Om iedere band met de geschiedenis en het verleden van het land te verbreken? Om de staat te ontchristelijken? Jullie hebben misschien met oproer en anarchie gebroken, maar niet met de Revolutie!

Revolutie is de grootste zonde op politiek gebied. Neemt men andere, ook zware overtredingen als usurpatie, tirannie, onderdrukking van het geweten, dan spreekt men van zonden tegen Gods orde. Maar ze zijn niet de opheffing van Gods orde, niet de trots tegen het gezag van Gods orde en de vervanging daarvan door een puur menselijke orde. Daarom is, bij dezelfde maat, de zonde aan de kant van de Revolutie zwaarder dan de andere.

Men werpt wellicht tegen: Hoe kan de Revolutie zo absoluut verwerpelijk zijn, terwijl ze toch ontegenzeggelijk veel goeds gebracht heeft? Zouden we dan de toestand vóór 1789 terug willen: de onbegrensde willekeur van de koning, de lijfeigenschap van de boeren, de rechteloosheid van allen die niet tot de staatskerk behoren? Is het terzijdeschuiven van dit alles niet ontegenzeggelijk een goed, en hebben we dit niet aan de Revolutie te danken? Ik geef dit alles toe, maar ik vraag: Is het ook niet een goed dat de mens de kennis van goed en kwaad heeft, aan God gelijk? En toch was het de slang die de mens in het paradijs daartoe verleidde om dit goed te grijpen! Alle goede zaken worden tot een kwaad wanneer de mens ze zich buiten Gods orde om eigenmachtig toe-eigent. De kennis van goed en kwaad is een goed; maar dat de mens goed en kwaad leerde onderscheiden door eigen zonde, dat is kwaad. De politieke vrijheid die de Revolutie als een liefelijke vrucht tot stand bracht, is een goed, maar dat ze niet werd nagestreefd binnen de orde die rust op Gods gebod en beschikking, maar door een geheel nieuwe orde, die op de wil van de mens zou worden gefundeerd, dat was een kwaad. En daardoor verwerd ook al het goede dat men zocht tot kwaad.

De oorsprong van de Revolutie ligt in die denkstijl die men tegenwoordig rationalisme noemt. Het rationalisme is hetzelfde verschijnsel op het innerlijke religieuze gebied dat de Revolutie op het uiterlijke, politieke gebied is. Rationalisme is de emancipatie van de mens van God; het uittreden van de mens uit Gods hand, om op zichzelf te staan en God niet nodig te hebben en niet te achten; dat de mens de openbaring niet nodig heeft, omdat zijn rede wijs genoeg is; dat hij het zonder de bijstand van genade denkt te kunnen stellen omdat zijn wil sterk genoeg is; dat hij de verzoening door het bloed van Christus niet nodig heeft omdat zijn deugd zuiver genoeg is; dat hij weigert van God te ontvangen, omdat dat tegen zijn waardigheid ingaat. Uit het rationalisme komt de vermetele stelligheid voort van het filosofisch systeem dat door menselijke inspanning de laatste gronden van de wereldsamenhang wil ontdekken, ja dat het onderneemt om te bewijzen dat het Al der Dingen louter een uitvloeisel van de wetten van het menselijke verstand is, en eindigt in zijn noodzakelijke ontvouwing als pantheïstische of zelfs materialistische wereldbeschouwing. Rationalisme is daarom niet hetzelfde als ongeloof. De Farizeeërs in hun eigengerechtigheid waren ongelovigen, maar geen rationalisten; de Sadduceeërs in hun lichtvaardigheid waren ongelovigen, maar nog geen rationalisten. Het rationalisme is niet enkel ongeloof in God; het is een tegengeloof in de mens. Daarom is het rationalisme aanvankelijk nog verdraagzaam tegen het geloof in God en het christendom. Maar in zijn rijpe vrucht verschijnt het als dat wat het al in de kiem was, de zelfvergoddelijking van de mens.

Door dit geworteld zijn in het rationalisme wordt het wezen van de Revolutie nog duidelijker. De mens stoot in zijn hart God van de troon en zet zichzelf op zijn zetel. Dat is de oeromkering. Alle andere omkeringen zijn alleen maar het gevolg. Daarom moest, toen de Revolutie op haar hoogtepunt aankwam, de godsdienst worden afgeschaft en de Rede op de troon worden gezet en in de tempel worden aanbeden. En de tweede toekomst van de Revolutie, zoals reeds aangekondigd in de sociale mensenrepubliek, draagt als twee grote opschriften: “Het loochenen van God en de emancipatie van het vlees.”

De grondtrek van de Revolutie is mensaanbidding, vergoddelijking van de mens. In de Franse Republiek heerste de aanbidding van het volk, in het keizerrijk de aanbidding van zijn geweldige heerser. De Divus Imperator is het laatste restje antiek heidendom. Maar wanneer een christelijk volk in het heidendom terugzinkt, dan heeft het niet meer de onschuld van de louter natuurlijke machten; dan zijn duistere machten in het spel. Wanneer Revolutie hetzelfde was als anarchie, dan had Napoleon de Revolutie afgesloten, maar wanneer Revolutie betekent het oprichten van een rijk van de menselijke wil tegen Gods ordening, dan heeft hij de revolutie niet afgesloten, maar is hij veeleer haar voleinder, haar held. Of haar bestraffer?

Wanneer in de nieuwste tijd de absolutistische macht zich vermengd heeft met de soevereiniteit van het algemene stemrecht, dat het recht heeft overheden op te richten en af te zetten, grondwetten in te voeren en op te heffen naar believen, wanneer dus niets bindends meer erkend wordt behalve de wil van boven die vraagt – en de massa van de wil van onderen die antwoordt, een eeuwige tegenecho van menselijke willekeur, kan men zich afvragen: “Zou dit niet zozeer het afsluiten van de Revolutie zijn, maart veeleer haar reusachtige ontvouwing?”

Er is een macht, maar ook slechts één macht, die de Revolutie kan stuiten. Dat is het christendom.

Het christendom is de tegenpool van de zondige Revolutie. Want het fundeert het gehele mensenleven op Gods ordening en beschikking. Het christendom is echter tegelijk de diepste bevrediging van de impulsen van de Revolutie.

Alleen het christendom kan nog de maatschappelijke orde garanderen, nadat de fundamenten daarvan – koningschap, eigendom, het huwelijk – al door de grote volksmassa zijn overdacht en ter discussie zijn gesteld. Alleen het christelijk gemoed kent de vreugdevolle onderwerping aan de koning, die God over ons gesteld heeft; aan het huwelijk, dat God heeft gesloten; aan de roeping die God ons heeft gewezen; aan de goederenverdeling die God beschikt heeft. Het christelijk gemoed verlangt niet naar een overheid die het zelf over zich gesteld heeft, naar een grondwet die het zelf gemaakt heeft, naar een recht dat het zelf door de rede ontdekt heeft. Het ontvangt dat alles veel liever door Goddelijke beschikking, en stelt er zich tevreden mee om aan het grote Bouwwerk der Tijden een bescheiden, klein deel bij te dragen, zoals door God toegewezen.

Maar ook alleen het christendom is in staat de werkelijke doelen, de werkelijke vooruitgang van de tijd te volbrengen. Alleen uit haar komen de vormende principes van waaruit men de bevredigende opbouw van de samenleving kan verwachten, de vrijheid, de gelijkheid, de broederschap in hun werkelijke wezen.

Uit het christendom komt de ware vrijheid, waardoor de mens slechts vanuit zijn innerlijk handelt naar de gave die hij van God heeft gekregen en waarover de menselijke overheid geen rechter is, maar tevens de gebondenheid aan de goddelijke verordeningen, die naar de ware vrijheid streven als naar hun vaderland.

Uit het christendom komt de ware gelijkheid, waardoor in ieder mens het evenbeeld van God tot zijn recht en tot zijn eer komt, een eer die hoger is dan riddereer, maar toch tegelijkertijd dezelfde toestand is voor eenieder die de veelvormigheid van de rechten en de eren met zich meevoert.

Uit het christendom komt de ware broederschap voort, die in ieder mens, niet zoals het socialisme, de menselijke soort pochend viert, maar het individu deemoedig liefheeft naar lichaam en ziel, en daarom erbarmen heeft met de nood van het volk, zonder verbroedering met de zonde en het volkscontract. Het christendom waarborgt de meest kostelijke van alle politieke gedachten, namelijk de gedachte van de roeping, d.w.z. de roeping van God. In deze gedachte wordt de tegenstelling opgeheven tussen recht en plicht, tussen macht en begrenzing. Wanneer de proletariër beweert dat hij het recht heeft om de wetgevende vergadering te kiezen en verkozen te worden, zoals ieder ander, vraag hem dan of het zijn roeping van God is om wetten te maken; en wanneer de grootgrondbezitter zegt dat het zijn recht is de vruchten van zijn eigendom te genieten en hem geen publieke verplichtingen mogen worden opgelegd ten opzichte van zijn inwonenden en zijn arme buurman, vraag hem dan of dat zijn roeping is waarvoor God hem zoveel goeds heeft toebedeeld.

Het christendom grondvest de gemeenschap van de Heilige Geest, die als een morele macht en als wederkerige garantie van de goddelijke orde ook de overheid de maat geeft en eerbied gebiedt, de ware volkssoevereiniteit. Bovenal is het christendom de macht om de enkele mens te verlossen en zalig te maken; alleen, het is ook die macht in de natie waarop een ware constitutie en ware vrijheid bloeien.

Daarom heeft er, sinds Christus op aarde is verschenen, geen schittering van politieke vrijheid bestaan, die niet vanuit het middelpunt van het christendom zijn uitstraling had.

Alleen het christendom kan de Revolutie stuiten. Want het christendom is het oerbeeld van ieder rijk van de vrijheid, waarvan de Revolutie de karikatuur is. Waar echter het oerbeeld in het licht van zijn glorie opgaat, daar moeten de schaduwen van de karikatuur wijken. Daarom zal de Revolutie echter niet afgesloten worden, omdat het oerbeeld van het christendom op aarde nooit opgaat, maar de Revolutie kan neergehaald worden, de voet in de nek gezet worden; ze zal echter niet ophouden zich te roeren, en wanneer de wachters sluimeren, zal ze rechtop gaan staan. Zoals Amalek door Israël in het gevecht werd neergeslagen, maar weer opstond zodra de biddende handen van Mozes neerzonken. Daarom zal de tijd niet terugkeren waarin de overheden zich zorgeloos aan hun ongerechtigheden en godslasteringen, hun neigingen en liefhebberijen, hun rivaliteiten durfden toegeven als in een diepe vrede en bij een gewaarborgde heerschappij. De vijand van de menselijke samenleving heeft zich omgord en dreigt hen aan te vallen wanneer ze door het vallen in zonden in hun goddelijk ambt uit de burcht van de goddelijke bescherming treden. En ook wij, die als onderdanen in deze tijd leven, zijn al tijdens onze aardse gang omgeven door het gericht van God. Ook wij mogen de wakende ogen niet sluiten en de wapenrusting niet afleggen; want wij allen zijn geroepen als wachters en strijders tegen de Revolutie. De Revolutie is een rijk van de zonde, dat het gehele mensenleven en menselijk wezen doordringt. De strijd tegen haar wordt daarom niet alleen op de barricaden en in de parlementen uitgevochten. Iedereen die het geloof in Christus kent, en een leven van godsvrucht leidt, met trouw aan de koning, de ingetogenheid in zijn roeping, de tucht en de liefde, die brengt de Revolutie reuzenslagen toe. Het christelijk geloof en de christelijke belijdenis hebben oneindige beloften aan hun kant. Het tweesnijdend zwaard van het woord van God, zelfs uit de zwakste mond, zal door het rotspanster van de Revolutie dringen. Maar deze beloften zijn aan een voorwaarde gebonden: de christelijke trouw. Wie met de Revolutie breken wil, moet eerst met de eigen zonden breken. Niemand kan de vijand in de wereld aanvallen zonder hem eerst in het eigen hart aan te vallen. De fundamentele breuk met de Revolutie is de christelijke trouw. Daarom moge God geven dat de vorsten der volken niet uit de burcht van zijn hoede treden en dat de wachters niet sluimeren en de strijders niet vermoeid raken, en dat de biddende handen van Mozes niet neerzinken; en Hij moge geven dat we de trouw behouden, zodat we overwinnaars zijn in de aardse strijd en in de eeuwige beslissing. Dat moge waar zijn!

Opmerking door Bas Hengstmengel:

Vertaling en inleiding door Bas Hengstmengel. Vertaalde bron: Friedrich Julius Stahl, Was ist die Revolution? Ein Vortrag auf Veranstaltung des Evangelischen Vereins für kirchliche Zwecke am 8. Marz gehalten von Dr. Friedrich Julius Stahl, Berlin: Verlag von Wilhelm Shultze 1852.

Friedrich Julius Stahl (1802-1861) was een conservatieve Duitse rechtsgeleerde en politicus. Hij werd uit Joodse ouders geboren, maar bekeerde zich in 1819 tot het protestantisme, specifiek het lutheranisme. Hierbij veranderde hij zijn achternaam van Jolson in Stahl. Hij studeerde rechtsgeleerdheid in Würzburg, Heidelberg en Erlangen en werd in 1827 privaatdocent in München. Vanaf 1832 bekleedde hij verschillende hoogleraarsposten in onder andere de rechtsfilosofie, het kerkrecht en het staatsrecht in respectievelijk Erlangen, Würzburg en Berlijn. In 1849 werd Stahl door koning Frederik Willem IV van Pruisen voor het leven benoemd tot lid van de toenmalige Eerste Kamer, waar hij een voorman van de conservatieven werd. Ook was hij lid van de Oberkirchenrat (1852-1858). Zijn hoofdwerk is Die Philosophie des Rechts nach geschichtlicher Ansicht (1830-1837). Bekend is ook Die Kirchenverfassung nach Lehre und Recht der Protestanten (1840). De geschriften van Stahl hebben in ons land invloed uitgeoefend op het denken van Guillaume Groen van Prinsterer, Abraham Kuyper en Herman Dooyeweerd.

Op 8 maart 1852 hield Stahl aan de Universiteit van Berlijn voor de Evangelische Verein für kirchliche Zwecke een voordracht, getiteld: “Was ist die Revolution?” In deze voordracht schetst hij de hoofdlijnen van zijn conservatieve denken, dat zich richt tegen de Franse Revolutie. Hij stelt de christelijke godsdienst in het middelpunt, verdedigt de monarchie, maar wijst het nationalisme af. Stahl waarschuwt voor het goddeloze en anarchistische karakter van de Revolutie, die geen eenmalig gebeurtenis is, en nog immer voortduurt.

 

Posted on

Bericht over Hongkong

Op 14 november vorig jaar was Theresa Cheng, de Hongkongse minister van Justitie, op uitnodiging van het Britse Chartered Institute of Arbitrars naar de hoofdzetel in Londen gekomen voor een uitleg over de werking van Hongkong als centrum voor arbitrage rond allerlei geschillen tussen bedrijven onderling en met de overheid.

Arbitrage is een methode om rechtszaken te vermijden en alles binnenskamers te regelen. Hongkong is nu eenmaal een van ‘s werelds grootste financiële draaischijven en belangrijk op het vlak van de arbitrage. En dus was haar komst de meest logische zaak mogelijk.

Gewelddadige rellen

Het is een bezoek dat ze zich wel nog heel lang zal blijven herinneren. Voor haar leek het echter een routineklus. Londen kende ze uiteraard heel goed en bovendien was ze ooit voorzitter geweest van deze instelling. Dit ging dus vlot gaan, dacht ze vermoedelijk.

Maar in Hongkong was de toestand op dat ogenblik chaotisch met tienduizenden betogers, vooral studenten en ook scholieren, die op een uitermate gewelddadige wijze poogden de lokale regering te doen vallen en China zo te provoceren dat het haar leger ging laten ingrijpen. Een tweede Tiananmen dus met opnieuw een pak doden. Wat faalde.

Theresa Cheng, de Hongkongse minister van Justitie, werd op 14 november vorig jaar in het centrum van London op straat door gemaskerde betogers het hospitaal ingeklopt. Resultaat een gebroken arm en een ontwricht hand. De Britse regering noemde zich ‘bezorgd’ en de Londense politie… die doet niets. Britse hoffelijkheid?

Waarna een ‘verontwaardigde’ Verenigde Staten dan zoals met Tiananmen in 1989 nog maar eens sancties uitvaardigde tegen China en ditmaal ook Hongkong. Wie weet opnieuw gevolgd door de Europese Unie en Japan.

Kwestie van de pijn voor de Chinese regering zo groot mogelijk te maken. Kort ervoor was er ook de eerste dode gevallen. Een 70-jarige man die nadat hij tegen dit vandalisme had geprotesteerd door de betogers werd aangevallen en vermoord. Een andere tegenstander stak men dan weer in brand.

Wie had gedacht dat de Hongkongse minister daarom bij haar bezoek politiebewaking zou krijgen was echter verkeerd. Er was in de verste verten duidelijk geen politie te zien toen ze in Holborn in het centrum van de Britse hoofdstad naar haar afspraak trok.

Toen ze nog maar een honderd meter van de hoofdzetel van de organisatie op Bloomsbury Square verwijderd was verschenen plots een, naar gelang de bron, 30 tot 50 gemaskerden die de minister aanvielen en brutaal tegen de grond schopten en sloegen. Resultaat een gebroken arm en een ontwricht hand die hospitalisatie en weken revalidatie vergden.

Wie die gemaskerden waren is na meer dan zes maanden officieel nog steeds niet geweten. Ondanks de massa’s camera’s die de Londense straten sieren. De aanvallers spraken Kantonnees, het dialect van Hongkong en de erom liggende provincie Guandong. Arrestaties werden niet verricht en het was het personeel van het instituut dat haar wist te ontzetten. De politie was nergens te bespeuren.

Protest China en Hongkong

Natuurlijk was er onmiddellijk een publiek protest van zowel het vertegenwoordigingskantoor van Hongkong in Londen als van de Chinese ambassade die beiden ook een gerechtelijk onderzoek en maatregelen vroegen.

De politie zou, volgens zowel de televisiezender Euronews als de Londense krant Evening Standerd een onderzoek naar de zaak doen (1). Zeer opmerkelijk was echter de reactie op het incident van de Britse conservatieve regering van toen nog Theresa May. Die stelde: “Zich zorgen te maken”. Zorgen? Over wat? De verkeerde arm gebroken misschien?

Terwijl Hongkong en China een veroordeling van die aanval op een minister van hun regering vroegen toonde Londen zich alleen maar ‘bezorgd’. Een veroordeling in welke termen dan ook van die aanval kon er niet eens af. Het toont perfect welke de positie van Theresa May en haar regering over de rellen in Hongkong juist was.

Grote delen van de betogers vroegen de VS en de vroegere koloniale meesters om hulp tegen hun regering. Nog een groep die denkt dat de VS hen gaat helpen richting het paradijs. Moeten de Britten hen terug opium bezorgen en de VS hun leger sturen om Hongkong dan helemaal te vernielen?

Men moest immers al stekeblind zijn om niet te zien dat die extreem gewelddadige revolte in Hongkong toen niet alleen gebeurde in nauw overleg met de VS maar ook de volle steun had van de Britse regering. En dus was de Britse regering ‘bezorgd’.

Intussen zijn we al meer dan 6 maanden later maar van enige politieactie is kijkend naar de media niets te horen of te zien. Geen arrestaties, geen actualisatie van het onderzoek, geen persbericht of welke mededeling over deze zaak dan ook. Ook de Britse regering van nu Boris Johnson zwijgt. Het is wat Londen betreft een afgesloten dossier. Dat lijkt duidelijk.

Freedom of No Information Act

Navraag hierover via de Freedom of Information Act bij de Londense Metropolitan Police Service (MPS) leverde ook in beroep niets op. De vragen waren nochtans simpel: Is er een onderzoek van de politie en zijn er al mensen aangehouden of in verdenking gesteld?

Simpele vragen waar je in welk gerechtelijk dossier ook als journalist zo vlot antwoorden krijgt. Zeker daar het hier een bezoekend minister betrof en de zaak in het openbaar gebeurde en toch wel grote beroering veroorzaakte. Zelfs internationaal.

“We kunnen het noch bevestigen, noch ontkennen”, was ook in beroep het antwoord van de MPS. De reden was voor hen simpel. Zo stelt men dat hierop met ja of neen antwoorden bepaalde personen schade zou kunnen berokkenen en om reden van privacy kon zij daarom hierop noch met ja of neen antwoorden.

Grenville Cross, van 1997 tot 2009 hoofdaanklager in Hongkong en nu vicevoorzitter van de Internationale Vereniging van Openbare Aanklagers, stelt dat China geheel in zijn recht is met de plannen voor wijzigingen aan de Basis Law van Hongkong, de grondwet.

Maar hoe hier op die twee vragen antwoorden schade zou kunnen berokkenen aan wie dan ook is wel bijzonder raar daar de feiten toen wereldwijd in de media rondgingen en men ook geen namen van eventueel gearresteerden vroeg.

Het publiek mag het niet weten

“Alhoewel gij in uw vraag geen namen noemt zou ons antwoord (indien we die info hadden) leiden tot de identificatie van de betrokken individuen”, stelde de MPS op pagina 5 van hun lijvig maar 14 pagina’s rond de pot draaiend antwoord. Wat verder op pagina 7 komt de echte aap dan uit de mouw gekropen en geeft men omfloerst de ware reden om het antwoord te weigeren op die twee gewone vragen.

Indien we die (info, nvdr,) hadden zou het vrijgeven van die informatie kunnen leiden tot een grotere publieke participatie en debat met betrekking tot het politieoptreden hier. Het zou er ook toe kunnen leiden dat leden van het publiek om rekenschap vragen van de overheden en zo goed geïnformeerde keuzes te maken.”

Met andere woorden. Het publiek mag hier niet weten wat er aan de hand is en wil de daders beschermen nemen en in wezen op die wijze ze zelfs steunen. Waarop dan natuurlijk de vraag komt: Wie waren die aanvallers dan? Een door de Britse overheid ingehuurde knokploeg? En is dit de verklaring waarom de minister die avond geen politiebescherming had?

Joshua Wong hier met de Amerikaanse Republikeinse senator Marco Rubio. Verdedigers van de vrijheden in Hongkong zoals ze zich noemen. Na verloop van tijd zal men voor Joshua Wong in de VS wel een job vinden. Het broodje voor deze Amerikaanse posterboy lijkt gebakken.

Uiteindelijk steunt de Britse regering in Hongkong de massale vernielingen, geweld tegen burgers en politie met zelfs moord en poging tot moord. En dan is het neerslagen van een minister van die regering voor Londen klein bier. Het toont ook dat die fameuze Freedom of Information Act waardeloos is.

Artikel 23

Intussen heeft China met steun van de Hongkongse regering eindelijk maatregelen genomen om het politiek geweld onder controle te brengen. Probleem was artikel 23 van de basiswet van 1997, de grondwet van deze regio. Nog tegen augustus gaat het Staand Comité van het Chinese parlement dit artikel dat onder meer gaat over landverraad, poging tot afscheiding, terrorisme en buitenlandse inmenging goedkeuren.

Het invullen hiervan was in 1997 door China overgelaten aan Hongkong. In 2003 poogde Hongkong dit dan te laten goedkeuren maar dit faalde wegens lokaal verzet, aangevuurd door de VS en het Verenigd Koninkrijk.

En gezien de toestand in Hongkong zal, vreest China, het dat ook de komende jaren niet lukken. Daarom dat China dit per decreet zal doen waarna het automatisch in de vroegere Britse kroonkolonie wet wordt.

Krantenuitgever Jimmy Lai hier met John Bolton, de gewezen republikeinse minister van Buitenlandse Zaken en een ook in de VS gevreesde oorlogsstoker. Jimmy Lai stelde in zijn krant de emigratie van Chinezen naar Hongkong ooit gelijk met de komst van een sprinkhanenplaag.

Men is er namelijk vanuit de VS en met steun van onder meer Jimmy Lai, de uitgever van Apple Daily de grootste krant in Hongkong, in geslaagd om veel inwoners van deze regio op te zetten tegen China. Een fenomeen dat onderhuids al decennia leefde maar dankzij een goed uitgebouwd propagandanetwerk almaar meer aanhang kreeg.

Met zelfs steeds luider geroep om onafhankelijkheid. Een dodelijke zonde voor alle Chinese leiders die hun land zijn positie van vroeger terug willen zien innemen. Eeuwenlang was het immers een der grootmachten in de wereld die het dankzij vooral de Britten en ook Japan vanaf de negentiende eeuw met o.m. de Opiumoorlogen verloor.

Chinees nationalisme

En in wezen is China na veertig jaar economische groei terug op dit punt geraakt. Volgens het door het IMF gebruikte systeem van koopkrachtpariteit zelfs een 33% groter dan de VS. (27,8 biljoen $ versus 20,2 biljoen $) En dat poogt men in de VS nu met alle mogelijke middelen te verhinderen door China zoveel als mogelijk te kortwieken. De VS willen immers de enige wereldmacht blijven.

Zo steunt Washington de gewelddadige bewegingen in Xinjiang, met de salafistische terreurgroepen van Oeigoeren, in Tibet met de aanhangers van de Dalai Lama en in Hongkong. Ook steunt men nu voluit de huidige regering in Taiwan in haar streven om zich officieel af te scheiden van China (2). Met provocaties en harde woorden o.a. rond de coronacrisis tot gevolg. Met een pers die aan de Taiwanese lippen hangt.

De Hongkongse advocaat Chang Tze-chin liet op 24 mei tijdens een betoging van die rebellen zijn ongenoegen blijken en kreeg van hen dan ook een stevig pak slaag, tot bloedens toe. In onze media noemt men die betogers vrijheidslievende opponenten die streven naar de democratie. Het is een traditie bij onze media om door de VS gesponsorde terreurgroepen op te hemelen.

Geen verwondering daarom dat onze media al die door de VS gefinancierde bewegingen als helden zien. Het zijn de goeden versus een duivelse regering. Een klassiek verhaal dat we ook kennen van onder meer Irak, Syrië, Egypte, Joegoslavië, Rusland, Libië, Iran, enzovoort.

Maar door het eenzijdig invoeren van die nog uit te werken Chinese veiligheidswet – Legco moet er niet over stemmen – is China en Hongkong beter gewapend om op te treden tegen die Amerikaanse en ook Britse plannen.

Jimmy Lai

Veel hangt natuurlijk af van de wettekst en nog meer misschien van de interpretatie ervan. Het is duidelijk dat figuren als krantenuitgever Jimmy Lai, advocaat Martin Lee en de jonge studentenleider Joshua Wong nauw samenwerken met de VS om Hongkong te destabiliseren en zo China te provoceren.

En ook dat mensen als Martin Lee en de gewezen journaliste Emily Lau dit fysiek geweld tegen burgers, moord en het vernielen van die eigendommen en het parlement mee steunden. Een veroordeling ervan is op het internet niet te vinden.Ze uiten wel geen openbare steun aan die vernielzucht maar een afkeuring kon er tot heden voor zover geweten niet af.

Martin Lee van de Democratische Partij en Jimmy Lai werden recent al in beschuldiging gesteld wegens het deelnemen aan illegale betogingen. Toen de eerst toegelaten manifestaties in juni vorig jaar ontaarden in grootschalig geweld werden nadien praktisch alle protestmarsen verboden.

Niet alleen in Hongkong maar ook in Syrië had je volgens onze media dergelijke naar mensenrechten en democratie snakkende vrijheidsstrijders. Hier Aboe Sakkaar, ooit de leider van de jihadisten in de stad Homs. Een held voor het journaille tot bleek dat hij daarnaast ook al eens voor kannibaal speelde. Dan zwegen de kranten.

Of het zover zal komen dat ook Jimmy Lai en zijn Apple Daily wordt aangepakt is een belangrijke vraag. Het latente racisme dat in Hongkong al decennia, en dus ook onder de Britten, aanwezig is wordt door Jimmy Lai via zijn niet aflatende ophitsing door Apple Daily steeds groter gemaakt. En Jimmy Lai is kind aan huis bij de extremisten binnen de Amerikaanse Republikeinse Partij. John Bolton en Mike Pompeo zijn vrienden.

Intussen is in de Legco in Hongkong een wet in behandeling die het beledigen van het Chinees volkslied, Mars van de Vrijwilligers, strafbaar zal maken. Het gaat in de Legco begin juni naar zijn laatste stemronde en wordt dan wet. Men gaat die opstandelingen dus strenger kunnen aanpakken. En dat zal gebeuren.

En zoals verwacht kwam de harde kern van die rebellen hiertegen vorige week in verzet. Daarbij stellende dat dit het einde is van Hongkong en de in 1997 tussen China en het Verenigd Koninkrijk afgesproken politiek van ‘een land, twee system’. Het einde van onze vrijheid klinkt het bij mensen als Joshua Wong, de nieuwe posterboy van de VS en de westerse massamedia.

De betogingen waren echter beperkt tot enkele duizenden en gemakkelijk onder controle te houden door de politie. Er werden maar een paar honderd betogers opgepakt, veelal voor identificatie. De ordediensten waren ditmaal ook nog veel beter voorbereid dan vorig jaar. Het geweld tegen burgers en politie van die betogers was trouwens ook beperkt.

Grenville Cross

Ook onze media praten zoals verwacht deze visie van de VS slaafs naar de mond. De vrijheid is in gevaar klinkt het. Onzin zegt de Britse gewezen topmagistraat Grenville Cross die van 1997 tot 2009 in Hong Kong Director of Public Prosecution was, de hoofdaanklager dus.

Hij stelt het in een recent opiniestuk in de South China Morning Post zo (3):

Although Article 23 is mandatory, the national security laws have still, after 23 years, not been enacted. While there is no timetable for implementation, it was obviously expected within a reasonable time…..

Alhoewel artikel 23 verplicht is is er 23 jaar nadien nog steeds geen nationale veiligheidswet. En alhoewel er geen tijdschema voor voorzien is is het toch begrijpelijk dat dit binnen een redelijke termijn dient te gebeuren.

It is paradoxical that those who have most strenuously opposed its enactment, such as former governor Chris Patten, who in February said he was “surprised and saddened” that Article 23 was again being mooted are the very same people who wax loudest about Beijing’s alleged non-compliance with the Basic Law. The Basic Law, after all, is a two-way street, and Hong Kong has fallen down on its responsibilities towards the country.

Het is paradoxaal dat diegene die protesteren tegen het invullen van artikel 23, zoals de vorige Britse gouverneur Chris Patten (4), nu nog in februari stellen verrast en triest te zijn door die plannen. En dat Beijing dit plande een breuk met de grondwet betekent. Uiteindelijk is deze grondwet een zaak van China en Hongkong waarbij die laatste verzaakte aan zijn verantwoordelijkheid tegenover China.

Wat China dus nu gaat doen is dit hiaat in de wetgeving invullen zeker nu de VS poogt haar wil via die opstandelingen door te drijven. En de toestand in Hongkong blijft gevaarlijk. Zo werden in maart alleen al 2,6 ton explosieven ontdekt en vijf vuurwapens in beslag genomen. De vrees voor extra geweld lijkt dan ook gerechtvaardigd.

Zelfs in Oekraïne heb je zo’n door onze kranten opgehemelde vrijheidsstrijders wier streven geheel in het teken staat van de strijd voor de (sic) mensenrechten en de democratie. Een Oekraïne waar pleinen en straten nu genoemd zijn naar diegenen die ooit meehielpen aan de holocaust. Zij krijgen zelfs steun van Israël. En vorig jaar trok een groep van die ‘vrijheidsstrijders’ zelfs naar Hongkong om er hun vrienden een hart onder de riem te steken.

Het radicaliseren van kinderen van 18 jaar en minder tot zelfs 12 jaar is met een professionele omkadering immers niet zo heel moeilijk. En de VS weet beter dan wie ook hoe dat aan te pakken. Uiteindelijk waren de rellen van juni tot in november vorig jaar uitzonderlijk brutaal.

Zo werden honderden burgers door de betogers in het hospitaal geslagen, een burger in brand gestoken en een gedood terwijl men een politieman neerstak. Ook werden massa’s brandbommen naar de politie gegooid, het parlementsgebouw, universiteiten en de metro en de luchthaven grondig vernield. Dikwijls zelfs door kinderen van 12 jaar.

Dat er daarbij – behoudens een ongeluk – langs de betogerszijde geen doden vielen toont trouwens de professionaliteit van de lokale politie. Het was bijvoorbeeld recent in Frankrijk met de Gele Hesjes en nu in de VS wel anders.

Joshua Wong

Maar dat was voor onze pers geen probleem om continu van politiegeweld te spreken en die rellenschoppers te bestempelen als de ‘democratische’ oppositie. Het is een klassiek fenomeen.

Opstandelingen die de steun van de VS krijgen, of dat nu vroeger in Vietnam was of recenter in Oekraïne, Iran, Joegoslavië of Syrië, zijn de goeden. Zelfs al waren ze hondsbrutaal, het blijven voor onze massamedia democratische vrijheidsstrijders.

Opvallend is wel dat het verzet in Hongkong tegen China lijkt af te nemen. De twee recente betogingen lokten wel een pak betogers maar zeker niet meer de vele tienduizenden van vorig jaar. Dat blijkt ook uit de verhalen van The Financial Times die het had over afkalvende steun.

Er komen kortelings echter nog cruciale data. Zo wordt eerstdaags de goedkeuring verwacht van de wet over het beledigen van het Chinese volkslied. En in augustus zal de nieuwe veiligheidswet (artikel 23) door het Staand Comité van het Chinees parlement goedgekeurd worden. Belangrijk zijn ook de voor september voorziene verkiezingen voor het parlement, de Legco. Men verwacht hier een overwinning voor de oppositie.

Deze burger wou die betogers weg uit zijn buurt. Het resultaat was dat men hem overgoot met benzine en in brand stak. Hij overleefde het. Nadien poogde het Franse staatspersbureau AFP het nog voor te stellen als nep en het werk van een acteur. De betogers hebben vijf centrale eisen die van hen zonder discussie moeten ingewilligd worden. Daarbij is dat men niemand mag vervolgen voor wat de betogers toen deden. Dus ook dit. Een van de kopstukken van die rebellie weigerde in een interview de daders hiervan zelfs te veroordelen.

Vandaar dat men hier snel die wetten nog wil laten goedkeuren. Het is duidelijk wat de VS ook wil realiseren China hier geen enkele duimbreed zal toegeven. Voor hen zal het keizerrijk één of niet zijn. In 1997 beloofde China dat Hongkong via het systeem van een land en twee systemen een grote vorm van autonomie ging krijgen.

Maar grote autonomie is niet hetzelfde als totale autonomie. Groot is een relatief begrip in te vullen door de noden van de dag. Hongkong zal altijd binnen China een apart geval zijn maar er is voor Beijing maar een weg voorwaarts en dat is die van de trage maar gestage assimilatie. Het temmen is nu begonnen.

En voor de leiders van die opstand rest hen alleen dit aanvaarden of ballingschap. En figuren als Joshua Wong zullen in de VS wel een vetbetaalde job vinden. Wie weet is er voor hem een zoveelste prestigieuze door de media opgeklopte prijs…. Die van de vrijheid? En dat de VS moord en brand schreeuwt zal op Beijing niet de minste indruk maken. Eenheid is DE rode Chinese lijn. Dat weet Washington trouwens heel goed.

En bovendien staat de VS hier steeds meer geïsoleerd. Tijdens een interne discussie in de EU over hoe men moest reageren stond alleen Zweden pal achter de VS. De rest wil gewoon een tussenpositie innemen. China is wel een rivaal maar ook een handelspartner die men broodnodig heeft. Washington kan de pot op.

Zelfs binnen het clubje van de zogenaamde ‘Five Eyes’, het samenwerkingsverband van de spionagediensten van de VS met het Verenigd Koninkrijk en haar drie blanke ex-koloniën, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland, was er dissidentie. Nieuw-Zeeland produceerde dan maar een eigen verklaring los van de partners. Zelfs hier kalft de macht van de VS af.

Noten

1) Euronews, 15 november 2019, Rachael Kennedy, ‘British police probe alleged assault of Hong Kong justice secretary Teresa Cheng’. https://www.euronews.com/2019/11/15/british-police-probe-alleged-assault-of-hong-kong-justice-secretary-teresa-cheng

Evening Standaard, 15 november 2019, Sean Morrison, ‘Hong Kong justice secretary Teresa Cheng ‘seriously injured’ as she is ‘attacked’ by protesters while visiting London’. https://www.standard.co.uk/news/london/hong-kong-justice-secretary-seriously-hurt-as-she-is-attacked-by-protesters-in-london-a4287806.html

2) De kwestie van Taiwan is een reliek van de Chinese burgeroorlog die van 1911 en de val van het keizerrijk duurde tot 1949 en de overwinning van de Chinese KP met Mao Zedong. Het eiland was origineel bevolkt door etnische groepen die verwant zijn met die uit de Filippijnen. Zij leven er nog als een kleine minderheid.

De komst van Nederlandse en Spaanse veroveraars in de zeventiende eeuw zorgde voor een kort intermezzo waarbij die elkaar bevochten vanuit o.m. Fort Zeelandia bij de stad Tainan. Met de Nederlanders die het haalden. Er woonden toen ook al veel Chinese vissers, piraten en handelaars.

Dat werd verstoord door de machtsstrijd in China tussen de Mantsjoes die de laatste Chinese dynastie van de Qing installeerden en de naar het zuiden gevluchte aanhangers van de Ming keizers. Onder leiding van de Chinese ambtenaar Zheng Chenggong (Koxinga) (1624-1661) verjoeg die de Nederlanders en claimde het eiland voor zijn Koninkrijk van Tungning. Tot de Qing in 1683 het eiland veroverden.

In 1895 bezette Japan Taiwan waarna het in 1945 na de Japanse nederlaag terug naar China en de regering van de Kwomintang van Chiang Kai-shek ging. Na de nederlaag tegen de Chinese KP trok deze zich terug op het eiland. Een integratie die zeer moeilijk verliep.

Van hieruit claimde hij de rest van het grote China als het zijne. Taiwan heeft daardoor een aparte geschiedenis voor een groot deel los van China zelf verliep. Het had trouwens al onder het keizerrijk een moeilijke relatie met China.

Officieel is die claim van de Kwomintang er nog steeds. In kaarten eisen ze niet alleen de Zuid-Chinese Zee op maar zelfs Mongolië. Het noemt zich officieel ook nog steeds de Republiek China met de vlag van toen.

3) South China Morning Post, 29 mei 2020, Grenville Cross, ‘If Hong Kong had enacted national security laws on its own, Beijing wouldn’t be stepping in’. https://www.scmp.com/comment/opinion/article/3086440/if-hong-kong-had-enacted-national-security-laws-its-own-beijing.

4) Chris Patten is de Britse conservatieve politicus die ook de laatste gouverneur van Hongkong was en de overdracht regelde. Eerst poogde de Britse premier Margaret Thatcher bij de start van de onderhandelingen met China Hongkong voor de Britten te behouden. Maar dat werd nog diezelfde minuut door de Chinese leider Deng Xiaoping van tafel geveegd. Nu zit Chris Patten die onder zijn bewind zelf het koloniaal systeem behield te ijveren voor meer…. democratie in Hongkong.

 

Posted on

#Obamagate. Er is rook, maar is er ook vuur?

Nu de COVID19 crisis voor dit seizoen ten einde lijkt te lopen [1] kunnen we weer kijken naar andere zaken in de wereld. Een voorbeeld van een andere zaak die het komende jaar nog veel headlines gaat geven is de 4-jaarlijkse verkiezingscyclus in de Verenigde Staten. Nu vind ik het zeer leuk om elke 4 jaar deze cyclus in detail te volgen, omdat de verkiezingen altijd veel vreemder zijn dan Hollywood-fictie kan bedenken. De Amerikaanse versie van House Of Cards is uitermate saai vergeleken met wat we de afgelopen 16 jaar aan verkiezingscycli voorgeschoteld hebben gekregen.

Welnu, net toen deze cyclus saai begon te worden met de verkiezing van Joseph “Joe” Biden als kandidaat voor de Democraten (hij is het nog niet overigens, dat is pas in augustus officieel) en alle aandacht voor de pandemie is er een nieuw spookje opgekomen. Het spook van oneigenlijke beïnvloeding door de uitgaande regering-Obama. [2] De beschuldigingen van beïnvloeding door president Obama zijn niet nieuw.

Een persoon die zich QAnon noemt grossiert al een tijdje in de meest bizarre theorieën waarbij Donald Trump wordt voorgesteld als een held die Hillary Clinton heeft laten executeren. Sindsdien zouden er volgens QAnon dubbelgangers van Hillary Clinton rondlopen. Nederlandstaligen die QAnon genegen zijn verspreidden het verhaal dat de Nederlandse overheid internet zou afsluiten, en dat net een week nadat de Nederlandse overheid op internet (!) verklaarde dat het internet wordt gezien als vitale infrastructuur.

Maar dat er evidente onzinnigheden worden gedebiteerd in het voordeel van Trump ontslaat ons niet van de plicht om de laatste roddels en relletjes rond de verkiezingen die in het voordeel zij van Trump te onderzoeken en op waarheid te toetsen.

Wat is er namelijk gebeurd? De afgelopen 3,5 jaar hebben voor een deel in het teken gestaan van een onderzoek tegen Donald Trump vanwege banden met Rusland en dat Russische beïnvloeding ervoor heeft gezorgd dat Donald Trump gekozen is. Het verhaal is nooit echt geloofwaardig geweest omdat de “smoking gun” nooit geleverd is. Donald Trump voert als president geen internationaal beleid waarbij Rusland evident voordeel van heeft.

Het onderzoek onder leiding van Robert Mueller leverde geen resultaat op in termen van daadwerkelijke strafbare feiten [3]. Niettemin hebben veel televisiezenders en websites net gedaan als of de Russische beïnvloeding een feit was, lang voordat er serieus onderzoek gedaan was en toen de theorie onvermijdelijk uit elkaar viel nooit hun excuses aan de nieuwsconsument aangeboden.

De jongste “Obamagate”-rel is iets van hetzelfde genre, maar dan met Barack Hoessein Obama in de hoofdrol. Obama zou inhoudelijke detailkennis hebben gehad van het afluisteren van de telefoon van generaal Michael Flynn [4] en dat hebben gecommuniceerd in een vergadering met het toenmalige hoofd van het ministerie van Justitie en huidig-presidentskandidaat Joseph Biden. Het ogenschijnlijke doel van het afluisteren zou het verzamelen politiek gevoelige zaken zijn geweest om daarmee Donald Trump te dwarsbomen. Toen verwikkeld in de presidentsverkiezingen.

Als dat het geval is, dan zou dat vergelijkbaar zijn met Watergate. Waarbij president Nixon liet inbreken in het Watergate-complex, waar de Democratische gevestigd was met als doel afluisterapparatuur te plaatsen. Het koste Richard Nixon zijn baan als president. [5] Met als verschil uiteraard dat Obama al reeds geen president meer is en de politieke schade vooral voor rekening van Joe Biden gaat zijn.

Om de verwarring groter te maken pleitte generaal Flynn eerder schuldig aan een aantal zaken rond deze kwestie, dit schuldig pleiten werd in een later stadium teruggetrokken, net als het hele onderzoek naar Flynn. [6] Is dit verdacht? Niet per definitie. In de Amerikaanse rechtsprocedure is een pleidooi voor schuld een onderhandelingsstrategie om eventueel een lagere straf te krijgen dan wanneer men onschuldig zou pleiten en vervolgens ook nog veroordeeld zou worden. Het is onderdeel van het strafrechtproces om eerdere schuldverklaringen terug te trekken als het erop lijkt dat een zaak niet naar een veroordeling gaat.

Net zoals in de Rusland-hoax is er in de zaak-Flynn veel sprake van wat in de Engelstalige wereld “smoke and mirrors” genoemd wordt. Er is een motief, er zijn grote belangen op het spel, er zijn aanwijzingen die wijzen in de richting van juridisch onjuist handelen door Obama, Obama heeft recent vreemde uitspraken over deze zaak gedaan, maar al deze dingen zijn geen “hard” bewijs voor een afluisterschandaal. Misschien gaat dat nog komen, wie weet, maar reken alvast niet op de journalisten van de “dode boom”-media voor waarheidsvinding. Die hebben al collectief besloten dat Obama geen enkele blaam treft voordat er serieus onderzoek gedaan is, net zoals ze Donald Trump schuldig verklaarden zonder dat serieus onderzoek voltooid was.

De Blauwe Tijger heeft al enige tijd een zeer interessant boek in de aanbieding over dit genre journalisten.

Gekochte Journalisten ~ Udo Ulfkotte

[1] https://www.rivm.nl/coronavirus-covid-19/grafieken
[2] https://www.geenstijl.nl/5153404/obamagate-wist-obama-tijdens-laatste-ambtsweken-persoonlijk-van-flynn-sting/
[3] https://www.google.com/search?q=conclusion+russia+collusion+robert+mueller&oq=conclusion+russia+collusion+robert+meuller
[4] https://www.youtube.com/watch?v=x9HZvJk5qbU
[5] https://nl.wikipedia.org/wiki/Watergateschandaal
[6] https://edition.cnn.com/2020/05/07/politics/michael-flynn-prosecution/index.html

Posted on

In memoriam: C.W. Rietdijk

Op anderhalf jaar tijd ontvielen me drie ‘maîtres à penser’: de Vlaamse filosoof en ethicus Etienne Vermeersch stierf op 18 januari 2019. Hij was degene die mij in 1967 in zijn allereerste lessen aan de universiteit van Gent leerde hoe reuzen als Aristoteles en Kant ook door een twintigjarige via een uitgekiende methodiek en een heldere synthese konden worden begrepen. De Gents-Berlijnse fenomenoloog en beheerder van het Husserl Archief Rudolf Boehm, overleed op 29 augustus 2019. Hij leerde me een tekst te begrijpen op een manier die aantoonde dat hermeneutiek geen simpel dingetjes is. Ten slotte: op 22 april jl. stierf de wiskundige, natuurfysicus en ethicus C.W.Rietdijk.  Ik heb de twee eerste denkers goed tot intiem gekend, maar het was Wim Rietdijk die ik als een erg goede en trouwe vriend beschouwde, en dat was geheel wederzijds. Op Wims doodsprent staat een mooie foto van deze speciale man, met een bijschrift van de familie – Wim had vijf fijne kinderen – dat ik niet treffender had kunnen formuleren: “Onze lieve, eigenzinnige en uitgesproken Wim is overleden”. Hoe juist kan een portret zijn. Laat het me in deze kleine necrologie echter minder over het werk zélf hebben (die exegese is voor een uitgebreid essay, want er valt enorm veel over te zeggen), maar eerder over de persoon, al zijn beide onontwarbaar in elkaar verstrengeld.

Laat ik echter beginnen bij het begin: in 1977 was het tweede deel van Rietdijks ‘De contrarevolutie tegen de rede’ verschenen. Ik had twee jaar ervoor met stijgende verbazing en grote bewondering het eerste deel gelezen. Zo’n systematisch-integere benadering van mens en wereld was ik nog nooit tegengekomen. Zo was het ook het tweede deel. Ik bleef verbluft achter want de onverbiddelijke rationele coherentie in Rietdijks verbijsterend non-conformistische denken bezorgde me én een soort huiver én een kijk op mens en maatschappij die ik nooit elders had aangetroffen. Zijn moreel-wetenschappelijke en wetenschappelijk-morele uitgangspunten leunden zowel op de emotie als op een uitgezuiverde rationaliteit en vormden een eenheid die onwrikbaar was, een continue Verlichting, uitmondend in een nieuw wereldbeeld. Later zou ik beseffen dat deze denker een houding had neergezet die vanuit de strenge wetenschap van de kleinedeeltjesfysica tot de bevinding was gekomen dat er aan het universum een plan lag, wat bepaalde christenen een ‘grand design’ noemen, al zou ik de auteur onrecht aandoen mocht het die benaming krijgen: immers, vanuit zijn streng-wetenschappelijke denken en via een overvloed aan klemmend bewijs via de fysica stond voor Wim Rietdijk de toekomst vast, een bewijsvoering die door geen enkele fysicus ooit weerlegd werd en die opgetekend werd in artikelen over de Einstein-Podolsky-Rosen-paradox en het overschrijden van de vierdimensionale realiteit. Geduldig legde hij me dat uit, want hij was ook een slimme didacticus, zodat een geïnteresseerde leek als ik het kon begrijpen. 

Wim Rietdijk was so to speak een gelovige rationalist, maar dan een in wie Einstein, wiens werk hij goed kende (‘Der Herr Gott würfelt nicht’), een verwante ziel zou hebben herkend.  

Laat ik echter terugkeren naar 1977. Ik vatte het plan op de auteur te interviewen voor het toenmalige Radio 3 (nu Klara). Ik schreef de uitgeverij een brief en kreeg prompt een lange, mooi gekalligrafeerde maar vooral vriendelijke brief terug van de auteur zelf. Om een lang verhaal kort te maken: we maakten telkens als er een nieuw werk verscheen radioprogramma’s waarbij natuurwetenschappen en ethiek, wiskunde en filosofie door elkaar liepen. Wim publiceerde ondertussen in belangrijke natuurwetenschappelijke tijdschriften. 

Het was me ondertussen bekend dat hij als slechter van menig taboe (op de doodstraf, op euthanasie, het intiem-seksuele leven, eugenetica, moderne kunst, zijn pleidooi voor een rationele seksmarkt) bijna een taboe op zichzelf was geworden. Door zijn uitspraken, die hij telkens vanuit zijn coherente wereldbeeld op de wereld losliet, maakte hij het soort vijanden waarop Nederland patent heeft. Laat ik het wat oneerbiedig formuleren: Wim Rietdijk was de Fortuyn avant la lettre, een ongenaakbare denker die vanuit een virulente argumentatieve kracht, zijn tegenstander rationeel neersabelde. Die kon zoals te doen gebruikelijk in conformistische kringen alleen nog maar ad hominem reageren, waardoor Wim Rietdijk een blijvende Aussenseiter werd. Het is wel héél speciaal – to say the least – dat de uitgever van zijn eerste boek (‘Vooruitgang, cultuur en maatschappij. Met een gedetailleerde behandeling van enige libidineuze problemen’, L.Stafleu, Leiden, 1959!) op p.5 optekende: “Bij een omvangrijk, en zo talrijke facetten uit de vooruitgang, cultuur en maatschappij aansnijdend werk als het onderhavige, zal het niet te verwonderen zijn, dat de uitgever, in bepaalde opzichten de inzichten van de auteur niet deelt”. Typisch bij dit soort uitspraken is, dat je nooit expliciet te weten komt welke die bezwaren dan wel zijn, welk taboe overeind had moeten blijven en welke argumenten te dien aanzien er zoal zijn. Dat was zo in 1959, dat is nog steeds zo in 2020. De conformistische gemeente met haar collectieve orthodoxie drukt op een bijna kwaadaardige wijze het stigma van outcast op je hele wezen, en je blijft de rest van je leven met een leprozenratel zwaaien. Als gerechtigheid bestaat (en ik denk dat Wim dat vanuit zijn planmatig denken, waarin de toekomst ook zoiets lastigs als integriteit zou verzekeren, wel zou beamen) dan is het vriendelijke stempel dat leprozen in de Middeleeuwen erbij kregen, namelijk ‘Gods lieve siecken’, ook op deze verstandige en lieve man van toepassing. Mocht god/God bestaan, zo zegt de atheïst in mij, dan zal hij zeker Wim Rietdijk als rechtvaardige (h)erkennen.   

Hoofdpunten van zijn denken waren ten eerste zijn blijvend geloof in een natuurlijke en hogere morele orde, waarvan de coherentie geïmpliceerd wordt door de natuurwetten en die het optimaliseren van het totale geluk moest waarborgen.  Ten tweede de techno-wetenschappelijke revolutie die op alle niveaus moest worden geïmplementeerd, hoezeer een en ander ook sterke tegenstand opriep, en dat is een understatement. Dat ondervond hij zelf meermaals erg direct door de processen die werden aangespannen wegens bijvoorbeeld zijn uitspraken (altijd te goeder trouw) over eugenetica. Hij werd dan ook terecht vrijgesproken, maar vogelvrij verklaard was hij wel. Wims innerlijke kracht echter was immens. De eigen absolute integriteit wilde hij overdragen op de samenleving waarin hij ontzettend veel oneerlijkheid en irrationaliteit ontwaarde. Dat gevecht ging hij elke dag aan en het was wonderbaarlijk om zien hoe hij de menselijke lotsbestemming biotechnologisch, cultureel en moreel bleef situeren in een grote macro-evolutie waarin de grootste vijand het moreel en cultureel relativisme is – en helaas voorlopig blijft: goed en kwaad waren voor Wim Rietdijk niet relatief. Het postmoderne denken daarover en de ‘nonsensindustrie’ konden hem zeer frustreren en emotioneel bewegen, waarbij hij zeer onmodieus uitging van de niet-gelijkwaardigheid van de mens.  

Wim ging in tegen het motto van Wittgenstein dat uitdrukte hoe onze levensproblemen niet opgelost zouden zijn, ook al waren alle wetenschappelijke vragen beantwoord. Hij zong niet mee in het koor van postmoderne auteurs als Lyotard of Foucault: hij had een broertje aan ze dood omdat ze zich in een antirationele filosofie inschreven, een denkhouding die hij ook terugvond in de moderne kunst en in de weigering van de zoektocht naar objectieve waarheid. Die werd niet meer voltrokken omdat, zoals cyberneticus Norbert Wiener het uitdrukte, de wetenschappen zich ondertussen binnen een geïnstitutionaliseerde en feodale sfeer afspeelden. Wim echter was en bleef een optimist die – als ik het nog even anders uitdruk – met integere verontwaardiging vocht tegen het kwade. Hij had daarbij geen angst om de zaken bij de naam te noemen en het boze, zoals Dostojewski het noemde, met heel zijn formidabele denkvermogen en de daarbij horende emotionaliteit te lijf te gaan. Voor de bijna criminele houding waardoor de postmoderne wereld het kwade zelfs niet meer kan zien, laat staan bestrijden, had hij een diep-intense verachting. Ik denk dat het dit ongemakkelijke aanvoelen van zijn oprechte hoon was en nog steeds is – het aanvoelen door zijn tegenstrevers van de bijzondere rechtlijnige houding die uit een absolute eerlijkheid voortkomt – die bij velen de frustratie deed ontstaan dat ze met een mentale reus te maken hadden die hen tot morele dwergen maakte. Dat resulteerde dan steevast in een volslagen oneerlijke en leugenachtige verwerping van zijn denkbeelden, waarbij zogenaamde rationalisten plots erg furieus antirationeel en ziekelijk irrationeel werden. 

De semantiek van het begrip ‘politiek correct’ was in de jaren zestig nog niet zo orwelliaans verfijnd als vandaag, maar toch had men het kunnen aanwenden in verband met Wim Rietdijks ethisch-maatschappelijke standpunten die, anachronistisch beschouwd, wel héél erg politiek incorrect waren. Nederland is een land dat van zichzelf pretentieus denkt dat het op allerlei gebied voorlijk is, maar conformistischer is dan welk ander Europees land ook en vooral dwingender in het voorschrijven van hoe de realiteit moet worden benoemd. 

In de jaren zestig zette het ideeëngoed van ’68 de toon en dat is zo gebleven, en al wie anders dacht werd ‘ausradiert’. Nederland is op die manier het meest conformistische land ter wereld, en dat ging en gaat nog steeds heel ver: de journalistieke karaktermoord op en broodroof van criminoloog Wouter Buikhuisen, wiens  visie op genetische aanleg voor criminaliteit door kameleon en halve crimineel Piet Grijs op een pervers-rituele manier warm werd gehouden; de bijna-moord in 1986 op Janmaat, zijn vriendin en heel wat leden van de Centrumpartij door links tuig van de richel, en de letterlijke moord op Pim Fortuyn, voorbereid door de demoniserende mainstream media en vooral door VARA-coryfee Marcel van Dam met zijn uitspraak “U bent een minderwaardig mens”. In dit rijtje ‘viri illustres’ schaart zich sinds de jaren zestig Wim Rietdijk, een authentieke nonconformist. Wie in Nederland zelfstandig nadenkt, krijgt van de contemporaine cultuurmarxisten (dus zowat alle journalisten en culturo’s) nog steeds geen gelijk en blijft een paria, ook al hebben de feiten klip en klaar aangetoond dat Buikhuisen, Janmaat, Fortuyn en Rietdijk het gelijk aan hun kant hadden en hebben.    

We hadden in de loop van zovele jaren pittige discussies, het waren klemmende en opwindende gesprekken met iemand die op het scherp van de snee kon discussiëren en debatteren, en dat alles met de minzaamheid en het fatsoen van een grootburger. Wim deed me soms denken aan een eigentijdse Auguste Comte, maar zijn hang naar verwetenschappelijking via bijvoorbeeld genetic engineering bleef toch dichter bij de werkelijkheid dan het positivisme van Comte. De technowetenschappelijke revolutie die hij voorstond en die hij beschouwde als de huidige voortzetting van de Verlichting legde hij omstandig uit in zijn hoofdwerk ‘The Scientifization of Culture. Thoughts of a Physicist on the Techno-Scientific Revolution and the Laws of Progress’ uit 1994, in dankbaarheid opgedragen aan zijn veel te jong gestorven lieve en pientere vrouw Maria en aan zijn vijf kinderen, één jongen en vier meisjes, ondertussen een man tussen vier vrouwen. Ze hadden een vader op wie ze uitermate trots mogen zijn, een denker, een moralist, een wiskundige, een uomo universale die velen ongemakkelijk maakte, met als uitvalsbasis eerlijkheid, integriteit en fatsoen. 

Voor mij op mijn bureau ligt de foto van een scherp en eigenzinnig denker. Ik hoop dat hij in zijn hemel toekijkt op de vele aardse dwergen maar ook op het voortschrijden van zijn denkbeelden, spijts alle tegenstand. 

Wim van Rooy

      

Posted on

Zet Boerderij.nl voor FrieslandCampina boeren onder druk?

Opmerking vooraf: Sieta van Keimpema is voorvrouw van de boerenacties. Ze heeft een langlopend conflict met FrieslandCampina (RFC) die de melk van haar bedrijf vanaf begin 2019 weigert af te nemen. Deze maatregelen kunnen erop duiden dat RFC stelselmatig boeren die hun eigen belangen mondig verdedigen, treitert door hun melk af te keuren en hen zo onder druk te zetten of zelfs economisch buiten spel te zetten. Daarom heeft het melkveebedrijf van Van Keimpema de veestapel begin 2019 moeten verkopen. Tegenover Bluetiger.studio heeft Van Keimpema nooit over dit probleem willen vertellen omdat ze haar taak als voorvrouw van de acties niet wilde mengen met haar rechtzaak tegen RFC.  (red.)

Maandag 23 december 2019 kopte Boerderij.nl: “Opheldering nodig over reden van melkweigering”. In dit als artikel vermomde broddellapje met veel slordige fouten (het is de EuropeanMilkBoard en de Dutch Dairymen Board) fulmineert Johan Oppewal met de hartstocht van een tabloidjournalist zijn mening omtrent een privéconflict tussen FrieslandCampina en mij.

De eerste alinea sluit af met de woorden: “Hierdoor is haar persoonlijke probleem nu een publieke kwestie van het grootste (boeren)belang”. Goh, dat is typisch: in de Boerderij top-50 kom ik niet voor, maar dit is wel van het grootste boeren(belang)? Toch een beetje overdreven Boerderij.nl. Wat ik mis in dit kabaalstukje, is de rol die Boerderij.nl in dit geheel zelf heeft gespeeld.

Voorgeschiedenis

Enige tijd geleden werd ik aangesproken door Klaas van der Horst, journalist bij Boerderij.nl, die had gehoord dat er wat gerommel was tussen mij en FrieslandCampina. Uit een gevoel van (misplaatst) vertrouwen heb ik hem het voorstel gedaan dat ik onder embargo mijn verhaal aan hem zou vertellen. Onder embargo betekent kortweg: gij zult niet publiceren. Hij ging hiermee akkoord.

In oktober 2019 schreef ik een artikel over de ratings van FrieslandCampina, zoals ik dat ook in 2018 had gedaan. Die ratings waren al in september 2019 voltooid, maar stonden niet op de site van FrieslandCampina. Ik informeerde de DDB-leden op 16 oktober. Boerderij.nl schreef een dag ná mijn artikel aan de leden, ook een artikel over deze ratings – een maand na de verschijning. Kort daarop werd ik telefonisch benaderd door Van der Horst waarbij hij voor het eerst mijn rol als woordvoerder in twijfel trok in combinatie met dit artikel over de ratings en mijn persoonlijke situatie met FrieslandCampina, en aangaf dat hij tóch ging publiceren over mijn thuissituatie. Ik heb hem toen herinnerd aan onze afspraak omtrent het embargo en dat ik hem daaraan hield. Dit telefonische gesprek van 21 november 2019 is vastgelegd en dus te controleren. Een week later ontving ik van Van der Horst een mail met de volgende tekst: Wij willen bijgaand bericht plaatsen over het geschil tussen RFC en jou, mede n.a.v. een opmerking van Hein Schumacher (de volledige mailwisseling vindt u onderaan dit bericht).

Uit het bericht maakte ik op dat Hein Schumacher – directeur van FrieslandCampina – privégegevens van mij aan Boerderij.nl had verstrekt. En op grond van deze informatie van Schumacher, dreigde Boerderij.nl opnieuw onze afspraak te verbreken. Ik heb Van der Horst gemaild dat hij daarmee onze overeenkomst zou schenden en Schumacher mijn privacy had geschonden, en dat ik hiervan melding zou maken bij mijn jurist. Daarna volgde per mail: “Hallo Sieta, Onderstaand bericht gaat niet in deze vorm mee, maar ik komt nog wel iets (sic). Met vriendelijke groet, Klaas.” Dat was op 28 november.

Aangezien mijn privacy niet gewaarborgd was, noch bij Boerderij.nl noch bij Hein Schumacher, en ik me door niemand laat chanteren dan wel de mond laat snoeren, heb ik besloten zelf het moment en het medium te kiezen om mijn verhaal te vertellen. Niet omdat ik dat wilde – ik heb bij herhaling geprobeerd dit te voorkomen – maar omdat mij geen andere keus meer bleef: Boerderij.nl maakte mij herhaaldelijk duidelijk dat ze gingen publiceren (ondanks het eerder toegezegde embargo) en Hein Schumacher schond mijn privacy door privégegevens te delen met journalisten.

Wat de reden voor Oppewal (en eerder al Van der Horst) is om mijn rol als belangenbehartiger ter discussie te stellen is mij volstrekt onduidelijk. Dat zijn stuk niet alleen slordigheden bevat maar ook suggestief en tendentieus is, heeft weinig te maken met (goede) journalistiek. Zo beweert Oppewal onder andere het volgende: “Dat Van Keimpema juist over de reglementen van FrieslandCampina een kritische campagne startte via de kanalen van de DDB, maakte de zaak al wel een beetje bijzonder. Hier zou de schijn van een vermenging van privé- en bestuurdersbelang kunnen ontstaan.”

Oppewal duidt waarschijnlijk op het door DDB gepubliceerde en gefinancierde onderzoek naar oneerlijke handelspraktijken in de Nederlandse melkveehouderij. De onderzoeksmethodiek, representativiteit en bijbehorende marktanalyse is gebaseerd op een Master of Science (MSc) thesis voor de leerstoelgroep Agrarische Economie en Plattelandsbeleid (Wageningen Universiteit). In samenwerking met Wageningen Universiteit is besloten een eerder onderzoek naar oneerlijke handelspraktijken (OHP’s) in de melkveehouderij ook in Nederland uit te laten voeren. In opdracht van de DDB, maar uitgevoerd door derden, onder auspiciën van Wageningen Universiteit. Het rapport betreft een Nederlandse versie van een door de Europese Commissie eerder uitgevoerde studie in vijf verschillende EU-landen. Het rapport is representatief, wetenschappelijk verantwoord en beslaat de gehele Nederlandse melkveehouderij. Uit de uitkomsten van dit wetenschappelijk uitgevoerde onderzoek blijkt een enorme stijging van oneerlijke handelspraktijken door de Nederlandse zuivelindustrie ten koste van hun leden/leveranciers. Praktijken die binnenkort ook als verboden te boek zullen staan door een nieuwe EU-richtlijn.

Oppewal beweert tevens dat mijn ‘beschuldiging’, voor FrieslandCampina “alleen al reputatieschade betekent”. Aangezien ik met de mailwisseling én het vastgelegde telefoongesprek kan aantonen dat niet ik, maar de heren Schumacher en Van der Horst daarin het initiatief hebben genomen, maakt die bewering onjuist. Bovengenoemde heren hebben deze kwestie uit het privédomein getrokken. Als zowel Hein Schumacher als Klaas van der Horst mijn privacy hadden gerespecteerd, was ik niet met mijn verhaal naar buiten gekomen. Zoals ik deze problemen al vier jaar niet in de openbaarheid breng.

Johan Oppewal produceerde een stukje zonder hoor en wederhoor toe te passen (hij appte onder een vergadering, kon niet wachten tot ik uit vergadering was en publiceerde) en is niet open over de rol die Boerderij.nl zelf heeft gespeeld. Want natuurlijk is Oppewal volledig op de hoogte geweest van deze voorgeschiedenis. Dat zegt iets over de journalistieke kwaliteit en onafhankelijkheid van Boerderij.nl die hier duidelijke tabloid-trekjes vertoont, een agrarisch medium onwaardig.

Omtrent mijn zaak het volgende: deze zal behandeld worden in een civiele rechtszaak en niet via Boerderij.nl. Slechts één detail geef ik prijs: mijn lidmaatschap is beëindigd door de NV-directie op grond van artikel 7 Lid 3a.

Al bijna 20 jaar verdedig ik de belangen van melkveehouders zowel nationaal als internationaal. Ik doe dat met passie omdat ik de landbouwsector in het algemeen en de melkveehouderij in het bijzonder een fantastische sector vind waarvoor ik met hart en ziel strijd. Zonder strijd geen overwinning, zonder wrijving geen glans. Iedereen een fantastisch 2020 gewenst. All 4 one!

Sieta van Keimpema,

Voorzitter DDB

Woordvoerder FDF

Mailwisseling tussen Boerderij.nl en ondergetekende

Hallo Sieta,

Onderstaand bericht gaat niet in deze vorm mee, maar ik komt nog wel iets.

Mvg, Klaas

Van: s van keimpema

Verzonden: donderdag 28 november 2019 09:19

Aan: Klaas van der Horst

Onderwerp: RE: bericht boerderij

Hallo Klaas,

Dat Schumacher privé gegevens naar buiten brengt en dat Boerderij, ondanks onze afspraken daaromtrent, als doorgeefluik wil fungeren, zal ik doorgeven aan mijn jurist. En daar volgen stappen uit. Dit valt rechtstreeks onder de wetgeving en aangezien jij op de hoogte bent, kan Boerderij zich niet verschuilen achter de ongepaste opmerkingen van Schumacher.

Groeten, Sieta van Keimpema

Van: Klaas van der Horst

Verzonden: woensdag 27 november 2019 22:03

Aan: vankeimpema

Onderwerp: bericht boerderij

Hallo Sieta,

Wij willen bijgaand bericht plaatsen over het geschil tussen RFC en jou, mede nav een opmerking van Hein Schumacher.

————————

De Dutch Dairymen Board (DDB) bekritiseerde FrieslandCampina op 21 en 23 november met een tweetal felle persberichten vanwege oneerlijke handelspraktijken en melkweigering. Het bedrijf zou hoog op de ladder staan met deze handelswijzes en ook nog, als enige in Nederland, bij melkweigering ook meteen een bericht sturen naar de NVWA.

Wat dit laatste betreft, lijkt de DDB gelijk te hebben. Volgens de NVWA worden de meldingen over melkweigering vooral door één bedrijf gedaan, en is de zuivel daar wettelijk gezien niet toe verplicht. FrieslandCampina voert daar tegenin dat hier binnen de coöperatie echter afspraken over zijn gemaakt. Dus de afspraak geldt wel. Bovendien is het volgens de woordvoerder een belangrijk signaal dat er meer aan de hand kan zijn op het betreffende bedrijf, zoals dierverwaarlozing en/of sociale problemen.

Het zou kunnen zijn dat FrieslandCampina zich schuldig maakt aan oneerlijke handelspraktijken, maar het probleem is dat dit nu nog niet kan worden vastgesteld, omdat de Europese regelgeving daarvoor nog niet van kracht is.

De DDB, of meer, haar voorzitter, begeeft zich met de felle aanklachten wel op glad eis. Het bedrijf van Van Keimpema zit zelf namelijk in de melkweigering, zo bevestigt topman Schumacher. Verhalen daarover gaan al enige tijd rond onder boeren, Van Keimpema schaart het onder de categorie privé-zaken. Het heeft echter alle schijn van een zakelijk geschil. De procedure hierover loopt nu nog intern bij FrieslandCampina, met mogelijk een uitmonding in een civiele procedure.

Waarom de DDB-voorzitter hier niet helder over is, of waarom ze het woordvoerderschap over deze zaak niet aan een ander overlaat, is onduidelijk. Ook binnen de DDB bestaan daar vragen over. Van Keimpema stelt dat de zaak in algemene zin en het privé-geschil niets met elkaar te maken hebben.

——————————–

Let op wijziging vast telefoonnummer en emailadres.

Met vriendelijke groet,
Klaas van der Horst, Redacteur

T:

M:

E:

W: www.boerderij.nl

Posted on

Rechtse meningen zijn best wel mainstream

Mijn aangeboren temperament komt het dichtst in de buurt van wat je politiek gezien ‘links-liberaal’ zou noemen. Ik ben creatief, open en breng mijn tijd graag door in chaos. Zo was ik een aantal jaar geleden voor een film in Congo tussen de muggen en rebellen op zoek naar een Rwandese missionaris die vrouwen naailessen gaf. Ik kookte ’s avonds een schildpad die maar niet gaar wilde worden en dacht: wat doe ik hier?! Maar in structuur kun je geen structuur ontdekken, en op slippers kun je best een berg beklimmen, ontdekte ik.

Ik werk al meer dan tien jaar lang als filmmaker in ontwikkelingslanden en conflictgebieden en stem progressief en liberaal. Ondanks dat heb ik niets met de superieure houding van de dominante links-liberale koers. Je ziet de laatste restjes ratio en redelijkheid verdampen rond thema’s als klimaat, immigratie, Rusland en Donald Trump. Emotie wint het schijnbaar makkelijk van de feiten.

Marijn Poels@marijn_poels

The documentary Paradogma (90 min) is now worldwide online and streamable. For 9,18 USD you will get the infinite stream!

“A thought-provoking journey why true liberty needs heretics”

Share your opinion below the Vimeo purchase. RT=NICEhttps://vimeo.com/ondemand/paradogma 

Embedded video

Ik maakte de documentaire PARADOGMA vanwege het agressieve en irrationele debat rondom klimaatverandering en de energietransitie. Die ervaring deed ik op na het uitkomen van mijn eerste deel The Uncertainty Has Settled. Een documentaire over landbouw, energietransitie en de verdeeldheid onder klimaatwetenschappers. Waarom kunnen we niet meer normaal en inhoudelijk met elkaar discussiëren en is het vrije denken zo goed als verdwenen? Dat was wat me bezighield tijdens de productie van PARADOGMA.

De meest verhelderende uitleg kwam van cognitief wetenschapper Dave Ward in Edinburgh. “Het menselijk brein verwerkt eerst de emotie en dan de ratio. De ratio creëert uiteindelijk ‘een eigen waarheid’ op basis van de emotie. En in de meeste gevallen zoekt de ratio naar een legitieme reden voor de emotie.” Of zoals de Schotse filosoof David Hume al in 18-de eeuw zei: “Reason is, and ought only to be the slave of the passions, and can never pretend to any other office than to serve and obey them.”

Stuurloze emotie

De rol van ratio in ons handelen is er alleen om de emotie te dienen, bedoelden ze. Dat staat haaks op wat daarvoor werd gedacht door filosofen. Namelijk dat het intellect de richting van ons denken bepaalt. Ook – en vooral – in deze tijd lijkt het inderdaad de emotie te zijn die naar nieuwe wegen zoekt om ons bestaan richting te geven. De rol van de ratio speelt volgens Ward pas weer op wanneer de emotie niet meer verder komt, stuurloos of grenzeloos is. Dan treedt het mechanisme in werking dat ordent, reguleert, zorgt voor realisme, structuur en efficiëntie. Beide benaderingen zijn onder normale omstandigheden niet met elkaar in conflict, maar vormen een interessante samenwerking waarin ze hun houdbaarheid en grenzen moeten kennen en accepteren. Maar we zitten in abnormale omstandigheden, waarin die samenwerking ontbreekt. Zowel in onszelf als onderling. 

Ik krijg dagelijks mails van mensen uit mijn eigen ‘stam’ die het niet begrijpen dat ik mensen als Aleksandr Doegin en Jordan Peterson een stem geef in PARADOGMA. Voor mij behoren zij echter tot de grote denkers van deze tijd. Dat wil niet zeggen dat ik wat zij vinden klakkeloos overneem, maar hun provocatie confronteert me met mijn eigen gedachten en laat me kritische vragen stellen. Ik vind het interessant om mijn liberale ideologie voortdurend te laten botsen met tegenovergestelde ideeën. Ik ben nu eenmaal sceptisch, blijf liever weg van consensus en zoek naar de tegenargumenten.

Als je heel eerlijk bent, lukt het vrijwel nooit om in je eentje overeind te blijven temidden van de verscheidenheid aan ideeën en emoties in deze complexe wereld. Daar heb je meerdere mensen om je heen voor nodig, om tot een gezamenlijke conclusie te komen hoe een samenleving kan werken. Die verscheidenheid aan mensen en discussies mag dan van mij zo groot en divers mogelijk zijn. Dan kom je tot de scherpste inzichten. Daarom zie ik conservatief rechts niet als vijand maar als de enige mogelijkheid om verder te komen.

De Franse Filosoof René Descartes legde in de 17-de eeuw met de uitspraak “Cogito ergo sum” het fundament voor de verlichtingsgedachte; alleen door het gebruik van de rede en het gezond verstand komt men tot de waarheid. Descartes begint zijn filosofie vanuit een sceptisch standpunt. Overgeleverde waarheden kunnen onwaar blijken te zijn, en ook je eigen waarneming kan je bedriegen. Die eigen waarneming bedriegt vooral als het rationele niet meer bewust bij mensen binnenkomt en de emotie het denken vertaalt in angsten en fobieën. Juist dan is het cruciaal om jezelf uit te dagen en in gesprek te gaan met andersdenkenden. Dat doet pijn en vernietigt je kwetsbare ego maar het is de enige weg naar echte progressie. Het hoogst haalbare doel is dan ook om een samenleving te creëren waarin rationele vermogens overeind blijven temidden van de emoties op de voorgrond.

‘Hoe linkser jij bent des te rechtser jij mijn film vindt’

Hoezeer deze gedachte op weerstand stuit, heb ik het afgelopen jaar ontdekt toen ik op tour was voor PARADOGMA. Tijdens een voorstelling in het zuid-Duitse Passau stond een journaliste van de plaatselijke krant op. Ze wilde een groot artikel schrijven over PARADOGMA en de discussie daarna. Het publiek was zeer interactief en positief. Ze zagen de film als nieuwe zuurstof in het verstikkende klimaat. De journaliste vroeg temidden van het publiek: “Ik mis je eigen statement. Waar sta jij in deze film?”

“Het gaat er niet om wat ik vind”, zei ik, “de kijker moet een keuze maken, ik voel die verantwoordelijkheid niet.” De journaliste:  “Maar je bezoekt verschillende personen die wel een heel afwijkende mening hebben en die vaak in de media worden omschreven als extreem-rechts.”

Inmiddels kon ik uit ervaring spreken toen ik antwoordde: “Des te linkser jij bent des te rechtser jij de meningen in mijn film vindt. Journalisten zouden iets meer naar het midden mogen komen. Dan ontdek je dat deze meningen best wel mainstream zijn en brandend actueel ook, alleen hebben de linkse media ze nog niet ontdekt. Dat zegt best veel over de heersende journalistiek”. Na de discussieronde zocht ik de journaliste voor het afgesproken interview. Ze was verdwenen en het geplande artikel is nooit verschenen. Daags erna reisde ik door naar Koblenz. Er stond een zielig standje voor de bioscoop met een tiental demonstranten. Met knalharde muziek, twee kratten bier en wat flessen wijn stonden ze  te demonstreren tegen de vertoning van PARADOGMA. 

Demonstranten van de antifascistische beweging ‘Die Partei’ drinken en delen flyers uit om te waarschuwen voor PARADOGMA

De tieners riepen lozen kreten als “Weg met fascisme!” Ze deelden flyers uit waarin beschreven stond waarom de PARADOGMA niet okay zou zijn. Ik liep er op af en stelde vragen aan de inmiddels beschonken jeugd. Ze bleken te zijn gestuurd door de politieke groep Die Partei. Het was geen vervelend gesprek totdat ik na ongeveer een kwartiertje vertelde dat ik de maker van de film ben. De toon veranderde en op elke vraag die ik stelde kwam geen antwoord meer. Ze verwezen me naar de flyer waarin alles beschreven zou staan. Na een prima uitverkochte voorstelling en discussie hoorde ik dat er vier auto’s van filmbezoekers waren besmeurd met davidsterren door de demonstranten. Treurig!

Voertuig van bioscoopbezoeker beklad tijdens vertoning PARADOGMA

 

Na een jaar lang toeren en discussiëren met en over PARADOGMA besef ik dat het niet polarisering op zich is die ons uit elkaar drijft maar het verstommen van het gesprek (met als gevolg polarisering). Juist de journalist heeft daarin de grootste taak, maar weigert die op zich te nemen. Polarisering is het signaal dat de samenleving uiteenvalt in verschillende wereldbeelden. Dat zou enorm interessant moeten zijn want het betekent dat we op het punt staan nieuwe wegen te bewandelen. Maar als het liberaal-linkse Europa de nieuwe geluiden niet benoemt en serieus bespreekt, lopen we het risico dat we datgene wat conflict nou juist kan voorkomen — het verlichte, vrije debat —  gaan zien als het conflict zelf. Dat idee kan enkel alleen maar leiden tot een totalitaire richting. Wellicht het lot van alle doorgeslagen ideologieën.

Kijk hier de film PARADOGMA online! Steun Marijn Poels via PayPal hier

Posted on

Boeren van Nederland: je kunt geen akkoord sluiten bovenop een leugen

Je wilt constructief protesteren, je wilt gehoord worden en resultaten bereiken. Je hebt meer dingen te doen, een gezin te onderhouden, een sociaal leven te leiden. Ook jij hebt geen oneindig geduld. Je wilt ook niet onsportief zijn, de hakken in het zand zetten, er slecht op staan voor je omgeving. De demonstraties met je collega’s zijn een middel tot een doel, en je wilt geen kwaad bloed zetten. Dus het Landbouwcollectief schuift namens jou aan bij Mark Rutte en de Minister van landbouw, Carola Schouten voor een ontbijtje. Een dag later staat er in de Telegraaf: ‘akkoord bereikt tussen kabinet en landbouworganisaties.’

Dat bleek niet waar, er was volgens de Farmers Defence Force slechts een belofte gemaakt om verder te praten in het nieuwe jaar. Over de inhoud van de gesprekken kun je dus verder niet veel zeggen. Er was alleen ‘een gespreksverslag’ gemaakt, meer niet.

Boeren, ken uw politieke tegenstanders. Politici hebben er belang bij ‘vooruitgang’ te verzilveren, hoe marginaal ook, en ook Jesse Klaver zorgde er gisteren in Den Haag voor dat de camera’s op hem gericht waren – in de sfeer van ‘het gesprek’. Feit is ook dat mensen massaal ‘het geduld van Klaver’ en zo’n nieuwsbericht van de Telegraaf delen en het verhaal in de wandelgangen een ‘principe-akkoord’ gaan noemen. Media pakken het vervolgens op om de sentimenten verder in een bepaalde richting te duwen:

 

Dit gaat niet goed zo, vandaar wat advies:

Boeren in Nederland moeten meer nog dan hun eisen op tafel leggen hun tegenstanders begrijpen. Les 1: In een land dat gekenmerkt wordt door polderen, ‘de boel bij elkaar houden’ en conflictbemiddeling is aanhoudend demonstreren en met je trekker de weg op gaan een teken dat je het conflict opzoekt. Dat vind ík niet, maar zo wordt dat nou eenmaal gezien. De ‘wat heb jíj eraan gedaan om het op te lossen?’-vraag duikt in het Nederlandse bedrijfsleven en de ambtenarij al gauw op, ook al ligt de fout niet bij jou, en ook al ligt de oplossing niet bij jou. (In Duitsland speelt dit niet, daar geldt hiërarchie als een natuurlijk, historisch gegeven dat protesteren legitimeert ook zonder constructieve inzet van mensen met de verkeerde toon).

Geen akkoord bovenop een leugen

Les 2: het is een regel uit de leer van de goed onderhandelen dat je dat niet doet op basis van een valse premisse. Of beter: niet voordat die valse premisse uit de weg is geruimd. Er moet in de eerste plaats overeenstemming zijn over de feiten en hoewel die over en weer gunstiger of minder gunstig mogen worden voorgesteld (of weggelaten), je kunt geen akkoord bereiken dat geheel op een leugen is gebaseerd. Een voorbeeld: je kan het hebben over de bijzondere schilderstijl in dat ene werk van Claude Monet en hoe gewild hij momenteel is onder verzamelaars, maar als het een vervalsing blijkt te zijn, kun je die deal met een kunstliefhebber wel vergeten.

Het Nederlandse kabinet vervalst ook de onderhandelingen met de boeren door ‘de stikstofcrisis’ als de premisse voor een deal te presenteren, als ‘een probleem’ dat opgelost moet worden. De overheid ‘dekt daarmee de tafel’, zoals dat heet, voor een gesprek dat vooral tot doel heeft de valse premisse tot leven te wekken. En waar een vals schilderij later kan worden ontdekt en schadeclaims van de koper kunnen volgen, is in de ‘stikstofcrisis’ sprake van een bijna niet te ontwarren construct van modellen, cijfertjes, dubieuze meetmethoden en klimaatjargon dat het geheel van een papieren probleem tot een ‘werkelijk’ probleem moet opschalen. Als de boeren een (principe-)akkoord sluiten dragen ze in feite bij aan deze verwerkelijking van een fictie. Die alleen in het belang van het kabinet is.

Niet onschuldig ontbijten

Daarmee zeg ik niet dat praten niet constructief kan zijn, of nodig zelfs, maar niet te snel op details. Het kabinet, met Mark Rutte als geoefend onderhandelaar, zal de premisse handhaven, de details als de hoofdzaken presenteren en andersom. Je kunt dus helemaal niet onschuldig gaan ‘ontbijten op het Catshuis’ zonder dit in je achterhoofd te houden. Het landbouwcollectief moet de volgende keer een (betere) onderhandelaar meenemen die de kern van de huidige situatie kan overzien én benutten in de gesprekken.

Tot slot les 3: een akkoord met het kabinet – of het nou over de veestapel gaat, het beleid rond uitkopen van (familie)bedrijven of milieuregels – is natuurlijk geen akkoord met rechtskracht voorbij de grenzen. Als we de klimaatpaus in Brussel mogen geloven is wat de boeren doen hopeloos achterhaald, ouderwets en ‘onhoudbaar’. Dat er volgend jaar in Dubai tijdens de EXPO20 gepronkt wordt met Nederlandse landbouw innovatie en dat Nederlandse ambassades wereldwijd pronken met onze tulpen, kaas en de technieken is extra wrang maar ook veelzeggend. Wat Frans Timmermans niet van deze tijd vindt, is dat de bureaucraten in Brussel over die productie-capaciteit nog te weinig macht hebben.

Media-moralisten en hun ‘toon’

Dat is de belangrijkste gedachte die boeren in het achterhoofd moeten houden als ze hun tanden in een croissantje met Carola zetten of de glimlach van Rutte als een begin van een handreiking zien. En de aller, állerbelangrijkste gedachte moet zijn dat de boeren iets van het kabinet willen en niet andersom. We moeten in Nederland eens ophouden met die slaafse houding tegenover de mensen die ons kapot belasten, de maat nemen en uitverkopen aan de EU.

We leven nog altijd in een democratie en als media-moralisten vinden dat je je toon moet matigen omdat je geen genoegen neemt met de eerste kruimel die je toegeworpen krijgt, dan haal je gewoon je schouders op. En ga je er nog een keer met gestrekt been in. In de trekker welteverstaan.

Posted on

Verdacht: u bent te braaf.

Het ministerie van Veiligheid en Justitie heeft de jagers in het vizier. Terwijl in de maatschappij de onrust groeit over illegaal wapenbezit en er bijna wekelijks wordt bericht over schietpartijen en afrekeningen in het criminele circuit, scherpt de minister de controle op de jachtwapens aan. Dit leidde tot de invoering van de e-screener.

Is er een probleem met jagers en hun wapenvergunning? Daarvan lijkt geen sprake te zijn. De toekenning van een wapenvergunning, de jaarlijkse verlenging en de controle daarop zijn al bijzonder goed geregeld. Toch voerde het ministerie het afgelopen jaar een bizarre maatregel in. Iedereen met een wapenvergunning moet een digitale test invullen op basis waarvan de politie een risicoprofiel kan vaststellen.

Deze e-screener is ontwikkeld door het Trimbos instituut en het TNO en biedt de politie de mogelijkheid om met de betrokken aanvrager dieper in te gaan op risico-indicaties. Hiertoe moet de aanvrager maar liefst 100 vragen beantwoorden over zijn gewoonten, zijn jeugd, morele opvattingen et cetera. Enkele voorbeelden van de vragen die moeten worden beantwoord:  Gooit u papierafval op de grond als er geen prullenbak in de buurt is? Heeft u weleens iets slechts of gemeens verteld over een ander? Was u als kind weleens brutaal tegen uw ouders? Wast u altijd uw handen voor een maaltijd? Vindt u dat het huwelijk een ouderwetse zaak is die net zo goed kan worden afgeschaft? Elke vraag moet met ja of nee beantwoord worden. Het meest voor de hand liggende antwoord – dat gaat u geen bal aan! – staat er niet tussen.

Foto: H.J.Prosman

Hier is dus een overheid aan het werk die zonder duidelijke noodzaak een groep burgers psychologisch wil uithoren. Ik vind dit een griezelige ontwikkeling. Deze digitale test is bovendien zo ingesteld dat vooral mensen die de test ‘voorbeeldig’ invullen als risico worden gezien. De jager van wie ik de uitslag onder ogen kreeg, was ingegaan op de uitnodiging en had de honderd vragen in 45 minuten naar eer en geweten ingevuld. Vier dagen later stond de politie voor de deur om zijn jachtakte, wapens en munitie in te nemen. De reden was dat zijn antwoorden ‘te sociaal wenselijk’ waren en hij de test te ‘braaf’ had ingevuld. De Nederlandse Jagersvereniging meldt dat veruit de meeste intrekkingsbesluiten zijn gebaseerd op dit kenmerk van  ‘sociale wenselijkheid’.

Vanaf het begin is er kritiek geweest op deze e-screener. Waarom is het ministerie er dan toch mee doorgegaan? De Nederlandse Jagersvereniging denkt dat het de minister eigenlijk om iets anders te doen is. Namens die vereniging wijst  mr. P.M. Timmer-Arends erop dat het wel heel toevallig is dat de e-screener versneld werd ingevoerd nadat de Hoge Raad had geoordeeld dat de politie Hollands Midden onrechtmatig had gehandeld in de zaak van de Alphense schutter Tristan van der Vlis: “Terwijl de Hoge Raad oordeelde dat de politieregio Hollands Midden onrechtmatig handelde door de schutter een verlof te geven voor het voorhanden hebben van een vuurwapen verlegde de korpschef onder verantwoordelijkheid van de Minister zijn aandacht naar de groep mensen die niet eerder voor problemen had gezorgd. Het is een reflex die tot op de dag van vandaag door belanghebbende(n) niet wordt begrepen.”

Het is de ironie van deze zaak dat een overheid die zelf gefaald heeft, zijn greep op de burger wil versterken door deze digitaal te gaan screenen. Deze e-screener is daarmee symptomatisch voor een overheid die het contact met de burger verliest en deze met digitale middelen in zijn greep probeert te krijgen. Denk hierbij ook aan de discussie over SyRi (Systeem Risico Indicatie): een systeem van de overheid dat persoonsgegevens van burgers aan elkaar koppelt om fraude, misbruik en overtredingen op te sporen. Laat de e-screener dan tenminste deze risico-analyse hebben opgeleverd: ook de burger die ‘voorbeeldig’ blijkt te zijn kan het wantrouwen van de overheid over zich afroepen. U bent gewaarschuwd!

Foto: H.J. Prosman
Posted on

Azov Bataljon in Hong Kong? En wel hierom:

De VS sleepte in 1992 al Moedjahedien naar Bosnië – vanuit Noord-Afrika, het Nabije Oosten en het Midden-Oosten – om daar Joegoslavië als land tot ontploffing te brengen, wat uitmondde in een verschrikkelijke ‘burgeroorlog’. Later deed ze hetzelfde met de Syrische ‘burgeroorlog’, en nog recenter werden IS-bataljons van Irak naar Khorasan (Centraal Azië) overgevlogen omdat IS haar werk in Syrië er klaarblijkelijk op had zitten, maar effectiever zou zijn in de regio, omdat IS daar druk kan zetten naar China (Oeigoeren), naar Rusland en naar Iran.

Maar hetzelfde gebeurt met zogenaamd extreem-rechtse groeperingen. Kenden we in de Koude Oorlog het project Gladio, in de laatste decennia zagen we hoe de VS en de NAVO extreem-rechtse groeperingen bewapende in Kiev, die overigens ook banden hadden met IS-terroristen in het Midden-Oosten. Behalve bij de terroristen van IS, vechten deze Oekraïense neonazi’s nu ineens mee met de demonstranten in Hong Kong. Wat? Inderdaad.

In de westerse media is men van links tot rechts van de legitimiteit van deze demonstranten overtuigd, want wat is er slechter dan China? Zoals activist Jim Glover opmerkte, gedragen de Hongkong-demonstranten zich dermate slecht dat ze in de VS veel slechter behandeld zouden zijn dan nu in Hong Kong, en zouden ze in de VS al veel eerder zijn afgetuigd, neergeschoten en zijn opgesloten dan in Hong Kong. Maar ze demonstreren tegen China, dus is alles geoorloofd en westerse mainstream media promoten dat idee honderd procent.

 

Nou, daar is inmiddels al heel veel op af te dingen. Zo bleek Hong Kong een safe space voor Chinezen die het te heet onder de voeten werd in eigen land en wegens corruptie en andere criminaliteit vervolging boven het hoofd hing. Hong Kong leverde immers niemand uit aan ‘Peking’. Ongeacht het niveau van de Chinese rechtstaat, wil geen enkel land natuurlijk met een de facto verzelfstandigde provincie opgescheept zitten die alle schurken huisvest om vervolging te willen ontlopen van dat land. Een wetsvoorstel moest daar dus verandering in brengen en hoppa, opeens gingen studenten de straat op om te protesteren. Nu vraagt u zich, in tegenstelling tot de hele westerse pers, direct af waarom uitgerekend studenten gaan protesteren tegen een wet die uitlevering van Chinese criminelen mogelijk maakt aan China. Wat hebben studenten daarmee te maken? Goeie vraag! Want ik zou het ook niet weten, behalve dat de inzet van studenten al meer dan 50 jaar een beproefd middel is om iets te forceren dat niets met studeren te maken heeft.

Maar deze protesten in Hong Kong zijn geen noviteit. In mijn boek Permafrost heb ik uitgebreid de protesten uit 2014 behandeld. Kent u Occupy Central nog, de goedgemarkte verzetsbeweging die met hippe logo’s, bedrukte spandoeken en door marketeers bedachte slogans en symbolen streed “voor meer burgervrijheid en minder inmenging van Peking”? Wat een nobel idee! Wie is er niet voor meer burgervrijheid, meer zelfbestuur en minder controle van de Partij? Iedereen in het Westen is er dus voor. Maar of die Chinese inmenging werkelijk wel zo slechts was, vraagt niemand zich hier af.[i] Wat nu als deze beweging enkel de frontorganisatie is voor westerse aanwezigheid in de regio, en strategische spelletjes om Peking bezig te houden in eigen land, de bevolking, waar mogelijk, op te zetten tegen het landsbestuur en de openbare orde, en natuurlijk tegelijkertijd een beroep te doen op ónze afkeer van dat Chinese bestuur terwijl dat Chinese bestuur de bevolking meer democratie geeft dan tijdens de hele Britse bestuursperiode het geval was?

 

Wel, zo simpel is dat. In 2014 werd Occupy Central door de NED aangejaagd en gesponsord, Deze CIA-organisatie was al actief in Hong Kong, twee jaar voordat de stad in 1997 aan China zou worden overgedragen door Groot-Brittannië. En vergeet ook niet het flinke aantal genânte ontmoetingen tussen Britse, Amerikaanse, Duitse en andere westerse consuls in Hong Kong met protestleiders als Joshua Wong, Benny Tai en anderen tussen 2012 en nu en wellicht al voor 2012.[ii] Uit alles blijkt dat westerse overheden en hun (n)go’s maar wat graag in ‘vijandig gebied’ stoken, partijen tegen elkaar opzetten en zich dus van begin tot einde met “buitenlandse aangelegenheden” bemoeien.

 

En nu haalt het Russische nieuwsbureau Sputnik facebookposts naar voren waaruit blijkt dat de nuttige idioten die in Oekraïne al jaren dood en verderf zaaien, dat nucook in Hong Kong doen. Want Amerika beloont haar knechten doorgaans best behoorlijk. Ben je mobiel, dan is strijden in het Amerikaanse proxylegioen heel lucratief. De vlag van IS kan snel ingewisseld worden voor die van andere ‘islamitische’ splintergroepen, en ‘demonstranten’ kunnen in een vloek en een zucht van de ene naar de andere door het Westen opgezette kleurenrevolutie overstappen, en voor allerlei ‘democratische’ bewegingen c.q. knokploegen werken die niet alleen Hong Kong maar ook Kiev van de regen in de drup hielpen, en alleen al in Oekraïne tienduizenden doden ten gevolg had en nog steeds heeft. De deurtjes blijven hetzelfde, maar de naambordjes en logo’s zijn snel veranderd. De stroom van geld en ‘adviseurs’ is de enige constante.

 

In Hong Kong wordt wederom enorm veel geplunderd waardoor de middenstand tegen het bestuur opgezet wordt omdat ze geen orde creëren. Dezelfde strategie hanteert Antifa en andere rioters ook bij ons: Creëer een breed gevoel van onveiligheid onder de bevolking en de regering zwicht snel voor de eisen van opstandelingen. Dat westerse regeringen ondertussen zelf de grootste terrorist van de middenstand zijn, dringt nu langzaam door in Europa en Amerika. Ook bij ons zijn de meeste ‘demonstraties’ in feite weinig meer dan bewust door de overheid opgezette publiekscampagnes, zoals de hele scholierenklimaathysterie, die vanaf de allereerste aanzet door de EU en andere instellingen is gefinancierd om de bomenkap, elektrisch rijden en windfarms op zee en op land er doorheen te kunnen jassen. Hersenspoel de jeugd en je wint de toekomst, maar vooral heel veel geld. Vernietig het MKB, boeren en vissers en je controleert het land. Dit zijn zomaar wat algemene leidraden uit de huidige politieke praktijk. Het gaat er natuurlijk om al die punten met elkaar te verbinden in een groter verband. Connect the dots: who benefits? Een van de leidraden uit mijn eigen boek Permafrost is dat de oorlog in het buitenland dezelfde is, als die in eigen land. En dat zie je telkens weer terug. De eisen van ‘opstandelingen’ komen bepaalde westerse regeringen altijd erg goed uit. Of het nu gaat om milieuclubs die via de rechter afdwingen dat door de overheid ingevoerde milieunormen eindelijk eens gehandhaafd gaan worden, of om het zaaien van verdeeldheid en creëren van hoofdpijndossiers voor de regeringen in Moskou en Peking. Het Westen bestaat inmiddels al lang niet meer uit soevereine landen: de EU, VN, IMF, ECB, zijn vehikels van multinationals, investeringsfondsen en banken om beleid te implementeren dat enkel in hun voordeel is en soevereine volkeren onderwerpt aan een ondoordringbaar web van internationale regelgeving, jurisprudentie en netwerken. Dit is volledig onttrokken aan elke vorm van grip van de volkeren zelf.

 

Ondertussen vinden de Hongkongse demonstranten het, zoals verwacht, helemaal niet erg dat dit Oekraïense tuig er ook tussen loopt. Elk van deze groepen staat in dienst van een kracht die groter is dan zij, en die hen gebruikt voor een ander doel dan wat zij beogen. Dus komen ze ook niet verder dan dat ook Azov-tuig ‘vrijheid van meningsuiting’ heeft, terwijl het hen natuurlijk op molotovs en stenengooien naar de politie aankomt, en daarbij is iedere hand welkom. Dus zijn ze welkom. ‘Instructies van bovenaf’, denk je dan meteen:

 


NOTEN:


[i] “The situation isn’t so black and white. The NPC did indeed agree to allow universal suffrage for chief executive elections in 2017 at the earliest, with Hong Kong’s Legislative Council elected by universal suffrage in 2020.

It must be noted that the interpretation of universal suffrage in the city’s Basic Law, which has served as Hong Kong’s constitution since 1997, stipulates the following: “The ultimate aim is the selection of the Chief Executive by universal suffrage upon nomination by a broadly representative nominating committee in accordance with democratic procedures.”

This effectively means that China cannot be accused of reneging on its commitments to allow Hong Kong residents full universal suffrage to vote because universal suffrage – as defined by the territory’s own laws – always required that candidates be vetted by a nominating committee. The Sino-British joint declaration of 1984 that paved the way for the handover made no mention of universal suffrage.

While activists may not be happy about accepting these legal stipulations, it should be acknowledged that the planned 2017 reforms would still allow the population to directly elect the chief executive through one-person-one-vote for the first time in history. Direct elections were never held at any point during the British colonial period, while a 1,200-member electoral college – made up of elite figures and tycoons – currently elects the chief executive.

Although there may be an unsavory caveat in the electoral process that requires a nominating committee to approve candidates, the new system is a far more democratic process than any previously practiced in Hong Kong’s history. Popular elections are undoubtedly a move toward a more representative framework.”

https://www.rt.com/op-ed/191824-hongkong-rally-conflict-protests-violence/

 

[ii]  ‘NDI will work with civil society organizations on parliamentary monitoring, a survey, and development of an Internet portal, allowing students and citizens to explore possible reforms leading to universal suffrage.’

 

http://www.ned.org/publications/annual-reports/2012-annual-report/asia/china-hong-kong