Posted on

Zet Boerderij.nl voor FrieslandCampina boeren onder druk?

Opmerking vooraf: Sieta van Keimpema is voorvrouw van de boerenacties. Ze heeft een langlopend conflict met FrieslandCampina (RFC) die de melk van haar bedrijf vanaf begin 2019 weigert af te nemen. Deze maatregelen kunnen erop duiden dat RFC stelselmatig boeren die hun eigen belangen mondig verdedigen, treitert door hun melk af te keuren en hen zo onder druk te zetten of zelfs economisch buiten spel te zetten. Daarom heeft het melkveebedrijf van Van Keimpema de veestapel begin 2019 moeten verkopen. Tegenover Bluetiger.studio heeft Van Keimpema nooit over dit probleem willen vertellen omdat ze haar taak als voorvrouw van de acties niet wilde mengen met haar rechtzaak tegen RFC.  (red.)

Maandag 23 december 2019 kopte Boerderij.nl: “Opheldering nodig over reden van melkweigering”. In dit als artikel vermomde broddellapje met veel slordige fouten (het is de EuropeanMilkBoard en de Dutch Dairymen Board) fulmineert Johan Oppewal met de hartstocht van een tabloidjournalist zijn mening omtrent een privéconflict tussen FrieslandCampina en mij.

De eerste alinea sluit af met de woorden: “Hierdoor is haar persoonlijke probleem nu een publieke kwestie van het grootste (boeren)belang”. Goh, dat is typisch: in de Boerderij top-50 kom ik niet voor, maar dit is wel van het grootste boeren(belang)? Toch een beetje overdreven Boerderij.nl. Wat ik mis in dit kabaalstukje, is de rol die Boerderij.nl in dit geheel zelf heeft gespeeld.

Voorgeschiedenis

Enige tijd geleden werd ik aangesproken door Klaas van der Horst, journalist bij Boerderij.nl, die had gehoord dat er wat gerommel was tussen mij en FrieslandCampina. Uit een gevoel van (misplaatst) vertrouwen heb ik hem het voorstel gedaan dat ik onder embargo mijn verhaal aan hem zou vertellen. Onder embargo betekent kortweg: gij zult niet publiceren. Hij ging hiermee akkoord.

In oktober 2019 schreef ik een artikel over de ratings van FrieslandCampina, zoals ik dat ook in 2018 had gedaan. Die ratings waren al in september 2019 voltooid, maar stonden niet op de site van FrieslandCampina. Ik informeerde de DDB-leden op 16 oktober. Boerderij.nl schreef een dag ná mijn artikel aan de leden, ook een artikel over deze ratings – een maand na de verschijning. Kort daarop werd ik telefonisch benaderd door Van der Horst waarbij hij voor het eerst mijn rol als woordvoerder in twijfel trok in combinatie met dit artikel over de ratings en mijn persoonlijke situatie met FrieslandCampina, en aangaf dat hij tóch ging publiceren over mijn thuissituatie. Ik heb hem toen herinnerd aan onze afspraak omtrent het embargo en dat ik hem daaraan hield. Dit telefonische gesprek van 21 november 2019 is vastgelegd en dus te controleren. Een week later ontving ik van Van der Horst een mail met de volgende tekst: Wij willen bijgaand bericht plaatsen over het geschil tussen RFC en jou, mede n.a.v. een opmerking van Hein Schumacher (de volledige mailwisseling vindt u onderaan dit bericht).

Uit het bericht maakte ik op dat Hein Schumacher – directeur van FrieslandCampina – privégegevens van mij aan Boerderij.nl had verstrekt. En op grond van deze informatie van Schumacher, dreigde Boerderij.nl opnieuw onze afspraak te verbreken. Ik heb Van der Horst gemaild dat hij daarmee onze overeenkomst zou schenden en Schumacher mijn privacy had geschonden, en dat ik hiervan melding zou maken bij mijn jurist. Daarna volgde per mail: “Hallo Sieta, Onderstaand bericht gaat niet in deze vorm mee, maar ik komt nog wel iets (sic). Met vriendelijke groet, Klaas.” Dat was op 28 november.

Aangezien mijn privacy niet gewaarborgd was, noch bij Boerderij.nl noch bij Hein Schumacher, en ik me door niemand laat chanteren dan wel de mond laat snoeren, heb ik besloten zelf het moment en het medium te kiezen om mijn verhaal te vertellen. Niet omdat ik dat wilde – ik heb bij herhaling geprobeerd dit te voorkomen – maar omdat mij geen andere keus meer bleef: Boerderij.nl maakte mij herhaaldelijk duidelijk dat ze gingen publiceren (ondanks het eerder toegezegde embargo) en Hein Schumacher schond mijn privacy door privégegevens te delen met journalisten.

Wat de reden voor Oppewal (en eerder al Van der Horst) is om mijn rol als belangenbehartiger ter discussie te stellen is mij volstrekt onduidelijk. Dat zijn stuk niet alleen slordigheden bevat maar ook suggestief en tendentieus is, heeft weinig te maken met (goede) journalistiek. Zo beweert Oppewal onder andere het volgende: “Dat Van Keimpema juist over de reglementen van FrieslandCampina een kritische campagne startte via de kanalen van de DDB, maakte de zaak al wel een beetje bijzonder. Hier zou de schijn van een vermenging van privé- en bestuurdersbelang kunnen ontstaan.”

Oppewal duidt waarschijnlijk op het door DDB gepubliceerde en gefinancierde onderzoek naar oneerlijke handelspraktijken in de Nederlandse melkveehouderij. De onderzoeksmethodiek, representativiteit en bijbehorende marktanalyse is gebaseerd op een Master of Science (MSc) thesis voor de leerstoelgroep Agrarische Economie en Plattelandsbeleid (Wageningen Universiteit). In samenwerking met Wageningen Universiteit is besloten een eerder onderzoek naar oneerlijke handelspraktijken (OHP’s) in de melkveehouderij ook in Nederland uit te laten voeren. In opdracht van de DDB, maar uitgevoerd door derden, onder auspiciën van Wageningen Universiteit. Het rapport betreft een Nederlandse versie van een door de Europese Commissie eerder uitgevoerde studie in vijf verschillende EU-landen. Het rapport is representatief, wetenschappelijk verantwoord en beslaat de gehele Nederlandse melkveehouderij. Uit de uitkomsten van dit wetenschappelijk uitgevoerde onderzoek blijkt een enorme stijging van oneerlijke handelspraktijken door de Nederlandse zuivelindustrie ten koste van hun leden/leveranciers. Praktijken die binnenkort ook als verboden te boek zullen staan door een nieuwe EU-richtlijn.

Oppewal beweert tevens dat mijn ‘beschuldiging’, voor FrieslandCampina “alleen al reputatieschade betekent”. Aangezien ik met de mailwisseling én het vastgelegde telefoongesprek kan aantonen dat niet ik, maar de heren Schumacher en Van der Horst daarin het initiatief hebben genomen, maakt die bewering onjuist. Bovengenoemde heren hebben deze kwestie uit het privédomein getrokken. Als zowel Hein Schumacher als Klaas van der Horst mijn privacy hadden gerespecteerd, was ik niet met mijn verhaal naar buiten gekomen. Zoals ik deze problemen al vier jaar niet in de openbaarheid breng.

Johan Oppewal produceerde een stukje zonder hoor en wederhoor toe te passen (hij appte onder een vergadering, kon niet wachten tot ik uit vergadering was en publiceerde) en is niet open over de rol die Boerderij.nl zelf heeft gespeeld. Want natuurlijk is Oppewal volledig op de hoogte geweest van deze voorgeschiedenis. Dat zegt iets over de journalistieke kwaliteit en onafhankelijkheid van Boerderij.nl die hier duidelijke tabloid-trekjes vertoont, een agrarisch medium onwaardig.

Omtrent mijn zaak het volgende: deze zal behandeld worden in een civiele rechtszaak en niet via Boerderij.nl. Slechts één detail geef ik prijs: mijn lidmaatschap is beëindigd door de NV-directie op grond van artikel 7 Lid 3a.

Al bijna 20 jaar verdedig ik de belangen van melkveehouders zowel nationaal als internationaal. Ik doe dat met passie omdat ik de landbouwsector in het algemeen en de melkveehouderij in het bijzonder een fantastische sector vind waarvoor ik met hart en ziel strijd. Zonder strijd geen overwinning, zonder wrijving geen glans. Iedereen een fantastisch 2020 gewenst. All 4 one!

Sieta van Keimpema,

Voorzitter DDB

Woordvoerder FDF

Mailwisseling tussen Boerderij.nl en ondergetekende

Hallo Sieta,

Onderstaand bericht gaat niet in deze vorm mee, maar ik komt nog wel iets.

Mvg, Klaas

Van: s van keimpema

Verzonden: donderdag 28 november 2019 09:19

Aan: Klaas van der Horst

Onderwerp: RE: bericht boerderij

Hallo Klaas,

Dat Schumacher privé gegevens naar buiten brengt en dat Boerderij, ondanks onze afspraken daaromtrent, als doorgeefluik wil fungeren, zal ik doorgeven aan mijn jurist. En daar volgen stappen uit. Dit valt rechtstreeks onder de wetgeving en aangezien jij op de hoogte bent, kan Boerderij zich niet verschuilen achter de ongepaste opmerkingen van Schumacher.

Groeten, Sieta van Keimpema

Van: Klaas van der Horst

Verzonden: woensdag 27 november 2019 22:03

Aan: vankeimpema

Onderwerp: bericht boerderij

Hallo Sieta,

Wij willen bijgaand bericht plaatsen over het geschil tussen RFC en jou, mede nav een opmerking van Hein Schumacher.

————————

De Dutch Dairymen Board (DDB) bekritiseerde FrieslandCampina op 21 en 23 november met een tweetal felle persberichten vanwege oneerlijke handelspraktijken en melkweigering. Het bedrijf zou hoog op de ladder staan met deze handelswijzes en ook nog, als enige in Nederland, bij melkweigering ook meteen een bericht sturen naar de NVWA.

Wat dit laatste betreft, lijkt de DDB gelijk te hebben. Volgens de NVWA worden de meldingen over melkweigering vooral door één bedrijf gedaan, en is de zuivel daar wettelijk gezien niet toe verplicht. FrieslandCampina voert daar tegenin dat hier binnen de coöperatie echter afspraken over zijn gemaakt. Dus de afspraak geldt wel. Bovendien is het volgens de woordvoerder een belangrijk signaal dat er meer aan de hand kan zijn op het betreffende bedrijf, zoals dierverwaarlozing en/of sociale problemen.

Het zou kunnen zijn dat FrieslandCampina zich schuldig maakt aan oneerlijke handelspraktijken, maar het probleem is dat dit nu nog niet kan worden vastgesteld, omdat de Europese regelgeving daarvoor nog niet van kracht is.

De DDB, of meer, haar voorzitter, begeeft zich met de felle aanklachten wel op glad eis. Het bedrijf van Van Keimpema zit zelf namelijk in de melkweigering, zo bevestigt topman Schumacher. Verhalen daarover gaan al enige tijd rond onder boeren, Van Keimpema schaart het onder de categorie privé-zaken. Het heeft echter alle schijn van een zakelijk geschil. De procedure hierover loopt nu nog intern bij FrieslandCampina, met mogelijk een uitmonding in een civiele procedure.

Waarom de DDB-voorzitter hier niet helder over is, of waarom ze het woordvoerderschap over deze zaak niet aan een ander overlaat, is onduidelijk. Ook binnen de DDB bestaan daar vragen over. Van Keimpema stelt dat de zaak in algemene zin en het privé-geschil niets met elkaar te maken hebben.

——————————–

Let op wijziging vast telefoonnummer en emailadres.

Met vriendelijke groet,
Klaas van der Horst, Redacteur

T:

M:

E:

W: www.boerderij.nl

Posted on

Rechtse meningen zijn best wel mainstream

Mijn aangeboren temperament komt het dichtst in de buurt van wat je politiek gezien ‘links-liberaal’ zou noemen. Ik ben creatief, open en breng mijn tijd graag door in chaos. Zo was ik een aantal jaar geleden voor een film in Congo tussen de muggen en rebellen op zoek naar een Rwandese missionaris die vrouwen naailessen gaf. Ik kookte ’s avonds een schildpad die maar niet gaar wilde worden en dacht: wat doe ik hier?! Maar in structuur kun je geen structuur ontdekken, en op slippers kun je best een berg beklimmen, ontdekte ik.

Ik werk al meer dan tien jaar lang als filmmaker in ontwikkelingslanden en conflictgebieden en stem progressief en liberaal. Ondanks dat heb ik niets met de superieure houding van de dominante links-liberale koers. Je ziet de laatste restjes ratio en redelijkheid verdampen rond thema’s als klimaat, immigratie, Rusland en Donald Trump. Emotie wint het schijnbaar makkelijk van de feiten.

Marijn Poels@marijn_poels

The documentary Paradogma (90 min) is now worldwide online and streamable. For 9,18 USD you will get the infinite stream!

“A thought-provoking journey why true liberty needs heretics”

Share your opinion below the Vimeo purchase. RT=NICEhttps://vimeo.com/ondemand/paradogma 

Embedded video

Ik maakte de documentaire PARADOGMA vanwege het agressieve en irrationele debat rondom klimaatverandering en de energietransitie. Die ervaring deed ik op na het uitkomen van mijn eerste deel The Uncertainty Has Settled. Een documentaire over landbouw, energietransitie en de verdeeldheid onder klimaatwetenschappers. Waarom kunnen we niet meer normaal en inhoudelijk met elkaar discussiëren en is het vrije denken zo goed als verdwenen? Dat was wat me bezighield tijdens de productie van PARADOGMA.

De meest verhelderende uitleg kwam van cognitief wetenschapper Dave Ward in Edinburgh. “Het menselijk brein verwerkt eerst de emotie en dan de ratio. De ratio creëert uiteindelijk ‘een eigen waarheid’ op basis van de emotie. En in de meeste gevallen zoekt de ratio naar een legitieme reden voor de emotie.” Of zoals de Schotse filosoof David Hume al in 18-de eeuw zei: “Reason is, and ought only to be the slave of the passions, and can never pretend to any other office than to serve and obey them.”

Stuurloze emotie

De rol van ratio in ons handelen is er alleen om de emotie te dienen, bedoelden ze. Dat staat haaks op wat daarvoor werd gedacht door filosofen. Namelijk dat het intellect de richting van ons denken bepaalt. Ook – en vooral – in deze tijd lijkt het inderdaad de emotie te zijn die naar nieuwe wegen zoekt om ons bestaan richting te geven. De rol van de ratio speelt volgens Ward pas weer op wanneer de emotie niet meer verder komt, stuurloos of grenzeloos is. Dan treedt het mechanisme in werking dat ordent, reguleert, zorgt voor realisme, structuur en efficiëntie. Beide benaderingen zijn onder normale omstandigheden niet met elkaar in conflict, maar vormen een interessante samenwerking waarin ze hun houdbaarheid en grenzen moeten kennen en accepteren. Maar we zitten in abnormale omstandigheden, waarin die samenwerking ontbreekt. Zowel in onszelf als onderling. 

Ik krijg dagelijks mails van mensen uit mijn eigen ‘stam’ die het niet begrijpen dat ik mensen als Aleksandr Doegin en Jordan Peterson een stem geef in PARADOGMA. Voor mij behoren zij echter tot de grote denkers van deze tijd. Dat wil niet zeggen dat ik wat zij vinden klakkeloos overneem, maar hun provocatie confronteert me met mijn eigen gedachten en laat me kritische vragen stellen. Ik vind het interessant om mijn liberale ideologie voortdurend te laten botsen met tegenovergestelde ideeën. Ik ben nu eenmaal sceptisch, blijf liever weg van consensus en zoek naar de tegenargumenten.

Als je heel eerlijk bent, lukt het vrijwel nooit om in je eentje overeind te blijven temidden van de verscheidenheid aan ideeën en emoties in deze complexe wereld. Daar heb je meerdere mensen om je heen voor nodig, om tot een gezamenlijke conclusie te komen hoe een samenleving kan werken. Die verscheidenheid aan mensen en discussies mag dan van mij zo groot en divers mogelijk zijn. Dan kom je tot de scherpste inzichten. Daarom zie ik conservatief rechts niet als vijand maar als de enige mogelijkheid om verder te komen.

De Franse Filosoof René Descartes legde in de 17-de eeuw met de uitspraak “Cogito ergo sum” het fundament voor de verlichtingsgedachte; alleen door het gebruik van de rede en het gezond verstand komt men tot de waarheid. Descartes begint zijn filosofie vanuit een sceptisch standpunt. Overgeleverde waarheden kunnen onwaar blijken te zijn, en ook je eigen waarneming kan je bedriegen. Die eigen waarneming bedriegt vooral als het rationele niet meer bewust bij mensen binnenkomt en de emotie het denken vertaalt in angsten en fobieën. Juist dan is het cruciaal om jezelf uit te dagen en in gesprek te gaan met andersdenkenden. Dat doet pijn en vernietigt je kwetsbare ego maar het is de enige weg naar echte progressie. Het hoogst haalbare doel is dan ook om een samenleving te creëren waarin rationele vermogens overeind blijven temidden van de emoties op de voorgrond.

‘Hoe linkser jij bent des te rechtser jij mijn film vindt’

Hoezeer deze gedachte op weerstand stuit, heb ik het afgelopen jaar ontdekt toen ik op tour was voor PARADOGMA. Tijdens een voorstelling in het zuid-Duitse Passau stond een journaliste van de plaatselijke krant op. Ze wilde een groot artikel schrijven over PARADOGMA en de discussie daarna. Het publiek was zeer interactief en positief. Ze zagen de film als nieuwe zuurstof in het verstikkende klimaat. De journaliste vroeg temidden van het publiek: “Ik mis je eigen statement. Waar sta jij in deze film?”

“Het gaat er niet om wat ik vind”, zei ik, “de kijker moet een keuze maken, ik voel die verantwoordelijkheid niet.” De journaliste:  “Maar je bezoekt verschillende personen die wel een heel afwijkende mening hebben en die vaak in de media worden omschreven als extreem-rechts.”

Inmiddels kon ik uit ervaring spreken toen ik antwoordde: “Des te linkser jij bent des te rechtser jij de meningen in mijn film vindt. Journalisten zouden iets meer naar het midden mogen komen. Dan ontdek je dat deze meningen best wel mainstream zijn en brandend actueel ook, alleen hebben de linkse media ze nog niet ontdekt. Dat zegt best veel over de heersende journalistiek”. Na de discussieronde zocht ik de journaliste voor het afgesproken interview. Ze was verdwenen en het geplande artikel is nooit verschenen. Daags erna reisde ik door naar Koblenz. Er stond een zielig standje voor de bioscoop met een tiental demonstranten. Met knalharde muziek, twee kratten bier en wat flessen wijn stonden ze  te demonstreren tegen de vertoning van PARADOGMA. 

Demonstranten van de antifascistische beweging ‘Die Partei’ drinken en delen flyers uit om te waarschuwen voor PARADOGMA

De tieners riepen lozen kreten als “Weg met fascisme!” Ze deelden flyers uit waarin beschreven stond waarom de PARADOGMA niet okay zou zijn. Ik liep er op af en stelde vragen aan de inmiddels beschonken jeugd. Ze bleken te zijn gestuurd door de politieke groep Die Partei. Het was geen vervelend gesprek totdat ik na ongeveer een kwartiertje vertelde dat ik de maker van de film ben. De toon veranderde en op elke vraag die ik stelde kwam geen antwoord meer. Ze verwezen me naar de flyer waarin alles beschreven zou staan. Na een prima uitverkochte voorstelling en discussie hoorde ik dat er vier auto’s van filmbezoekers waren besmeurd met davidsterren door de demonstranten. Treurig!

Voertuig van bioscoopbezoeker beklad tijdens vertoning PARADOGMA

 

Na een jaar lang toeren en discussiëren met en over PARADOGMA besef ik dat het niet polarisering op zich is die ons uit elkaar drijft maar het verstommen van het gesprek (met als gevolg polarisering). Juist de journalist heeft daarin de grootste taak, maar weigert die op zich te nemen. Polarisering is het signaal dat de samenleving uiteenvalt in verschillende wereldbeelden. Dat zou enorm interessant moeten zijn want het betekent dat we op het punt staan nieuwe wegen te bewandelen. Maar als het liberaal-linkse Europa de nieuwe geluiden niet benoemt en serieus bespreekt, lopen we het risico dat we datgene wat conflict nou juist kan voorkomen — het verlichte, vrije debat —  gaan zien als het conflict zelf. Dat idee kan enkel alleen maar leiden tot een totalitaire richting. Wellicht het lot van alle doorgeslagen ideologieën.

Kijk hier de film PARADOGMA online! Steun Marijn Poels via PayPal hier

Posted on

Boeren van Nederland: je kunt geen akkoord sluiten bovenop een leugen

Je wilt constructief protesteren, je wilt gehoord worden en resultaten bereiken. Je hebt meer dingen te doen, een gezin te onderhouden, een sociaal leven te leiden. Ook jij hebt geen oneindig geduld. Je wilt ook niet onsportief zijn, de hakken in het zand zetten, er slecht op staan voor je omgeving. De demonstraties met je collega’s zijn een middel tot een doel, en je wilt geen kwaad bloed zetten. Dus het Landbouwcollectief schuift namens jou aan bij Mark Rutte en de Minister van landbouw, Carola Schouten voor een ontbijtje. Een dag later staat er in de Telegraaf: ‘akkoord bereikt tussen kabinet en landbouworganisaties.’

Dat bleek niet waar, er was volgens de Farmers Defence Force slechts een belofte gemaakt om verder te praten in het nieuwe jaar. Over de inhoud van de gesprekken kun je dus verder niet veel zeggen. Er was alleen ‘een gespreksverslag’ gemaakt, meer niet.

Boeren, ken uw politieke tegenstanders. Politici hebben er belang bij ‘vooruitgang’ te verzilveren, hoe marginaal ook, en ook Jesse Klaver zorgde er gisteren in Den Haag voor dat de camera’s op hem gericht waren – in de sfeer van ‘het gesprek’. Feit is ook dat mensen massaal ‘het geduld van Klaver’ en zo’n nieuwsbericht van de Telegraaf delen en het verhaal in de wandelgangen een ‘principe-akkoord’ gaan noemen. Media pakken het vervolgens op om de sentimenten verder in een bepaalde richting te duwen:

 

Dit gaat niet goed zo, vandaar wat advies:

Boeren in Nederland moeten meer nog dan hun eisen op tafel leggen hun tegenstanders begrijpen. Les 1: In een land dat gekenmerkt wordt door polderen, ‘de boel bij elkaar houden’ en conflictbemiddeling is aanhoudend demonstreren en met je trekker de weg op gaan een teken dat je het conflict opzoekt. Dat vind ík niet, maar zo wordt dat nou eenmaal gezien. De ‘wat heb jíj eraan gedaan om het op te lossen?’-vraag duikt in het Nederlandse bedrijfsleven en de ambtenarij al gauw op, ook al ligt de fout niet bij jou, en ook al ligt de oplossing niet bij jou. (In Duitsland speelt dit niet, daar geldt hiërarchie als een natuurlijk, historisch gegeven dat protesteren legitimeert ook zonder constructieve inzet van mensen met de verkeerde toon).

Geen akkoord bovenop een leugen

Les 2: het is een regel uit de leer van de goed onderhandelen dat je dat niet doet op basis van een valse premisse. Of beter: niet voordat die valse premisse uit de weg is geruimd. Er moet in de eerste plaats overeenstemming zijn over de feiten en hoewel die over en weer gunstiger of minder gunstig mogen worden voorgesteld (of weggelaten), je kunt geen akkoord bereiken dat geheel op een leugen is gebaseerd. Een voorbeeld: je kan het hebben over de bijzondere schilderstijl in dat ene werk van Claude Monet en hoe gewild hij momenteel is onder verzamelaars, maar als het een vervalsing blijkt te zijn, kun je die deal met een kunstliefhebber wel vergeten.

Het Nederlandse kabinet vervalst ook de onderhandelingen met de boeren door ‘de stikstofcrisis’ als de premisse voor een deal te presenteren, als ‘een probleem’ dat opgelost moet worden. De overheid ‘dekt daarmee de tafel’, zoals dat heet, voor een gesprek dat vooral tot doel heeft de valse premisse tot leven te wekken. En waar een vals schilderij later kan worden ontdekt en schadeclaims van de koper kunnen volgen, is in de ‘stikstofcrisis’ sprake van een bijna niet te ontwarren construct van modellen, cijfertjes, dubieuze meetmethoden en klimaatjargon dat het geheel van een papieren probleem tot een ‘werkelijk’ probleem moet opschalen. Als de boeren een (principe-)akkoord sluiten dragen ze in feite bij aan deze verwerkelijking van een fictie. Die alleen in het belang van het kabinet is.

Niet onschuldig ontbijten

Daarmee zeg ik niet dat praten niet constructief kan zijn, of nodig zelfs, maar niet te snel op details. Het kabinet, met Mark Rutte als geoefend onderhandelaar, zal de premisse handhaven, de details als de hoofdzaken presenteren en andersom. Je kunt dus helemaal niet onschuldig gaan ‘ontbijten op het Catshuis’ zonder dit in je achterhoofd te houden. Het landbouwcollectief moet de volgende keer een (betere) onderhandelaar meenemen die de kern van de huidige situatie kan overzien én benutten in de gesprekken.

Tot slot les 3: een akkoord met het kabinet – of het nou over de veestapel gaat, het beleid rond uitkopen van (familie)bedrijven of milieuregels – is natuurlijk geen akkoord met rechtskracht voorbij de grenzen. Als we de klimaatpaus in Brussel mogen geloven is wat de boeren doen hopeloos achterhaald, ouderwets en ‘onhoudbaar’. Dat er volgend jaar in Dubai tijdens de EXPO20 gepronkt wordt met Nederlandse landbouw innovatie en dat Nederlandse ambassades wereldwijd pronken met onze tulpen, kaas en de technieken is extra wrang maar ook veelzeggend. Wat Frans Timmermans niet van deze tijd vindt, is dat de bureaucraten in Brussel over die productie-capaciteit nog te weinig macht hebben.

Media-moralisten en hun ‘toon’

Dat is de belangrijkste gedachte die boeren in het achterhoofd moeten houden als ze hun tanden in een croissantje met Carola zetten of de glimlach van Rutte als een begin van een handreiking zien. En de aller, állerbelangrijkste gedachte moet zijn dat de boeren iets van het kabinet willen en niet andersom. We moeten in Nederland eens ophouden met die slaafse houding tegenover de mensen die ons kapot belasten, de maat nemen en uitverkopen aan de EU.

We leven nog altijd in een democratie en als media-moralisten vinden dat je je toon moet matigen omdat je geen genoegen neemt met de eerste kruimel die je toegeworpen krijgt, dan haal je gewoon je schouders op. En ga je er nog een keer met gestrekt been in. In de trekker welteverstaan.

Posted on

Verdacht: u bent te braaf.

Het ministerie van Veiligheid en Justitie heeft de jagers in het vizier. Terwijl in de maatschappij de onrust groeit over illegaal wapenbezit en er bijna wekelijks wordt bericht over schietpartijen en afrekeningen in het criminele circuit, scherpt de minister de controle op de jachtwapens aan. Dit leidde tot de invoering van de e-screener.

Is er een probleem met jagers en hun wapenvergunning? Daarvan lijkt geen sprake te zijn. De toekenning van een wapenvergunning, de jaarlijkse verlenging en de controle daarop zijn al bijzonder goed geregeld. Toch voerde het ministerie het afgelopen jaar een bizarre maatregel in. Iedereen met een wapenvergunning moet een digitale test invullen op basis waarvan de politie een risicoprofiel kan vaststellen.

Deze e-screener is ontwikkeld door het Trimbos instituut en het TNO en biedt de politie de mogelijkheid om met de betrokken aanvrager dieper in te gaan op risico-indicaties. Hiertoe moet de aanvrager maar liefst 100 vragen beantwoorden over zijn gewoonten, zijn jeugd, morele opvattingen et cetera. Enkele voorbeelden van de vragen die moeten worden beantwoord:  Gooit u papierafval op de grond als er geen prullenbak in de buurt is? Heeft u weleens iets slechts of gemeens verteld over een ander? Was u als kind weleens brutaal tegen uw ouders? Wast u altijd uw handen voor een maaltijd? Vindt u dat het huwelijk een ouderwetse zaak is die net zo goed kan worden afgeschaft? Elke vraag moet met ja of nee beantwoord worden. Het meest voor de hand liggende antwoord – dat gaat u geen bal aan! – staat er niet tussen.

Foto: H.J.Prosman

Hier is dus een overheid aan het werk die zonder duidelijke noodzaak een groep burgers psychologisch wil uithoren. Ik vind dit een griezelige ontwikkeling. Deze digitale test is bovendien zo ingesteld dat vooral mensen die de test ‘voorbeeldig’ invullen als risico worden gezien. De jager van wie ik de uitslag onder ogen kreeg, was ingegaan op de uitnodiging en had de honderd vragen in 45 minuten naar eer en geweten ingevuld. Vier dagen later stond de politie voor de deur om zijn jachtakte, wapens en munitie in te nemen. De reden was dat zijn antwoorden ‘te sociaal wenselijk’ waren en hij de test te ‘braaf’ had ingevuld. De Nederlandse Jagersvereniging meldt dat veruit de meeste intrekkingsbesluiten zijn gebaseerd op dit kenmerk van  ‘sociale wenselijkheid’.

Vanaf het begin is er kritiek geweest op deze e-screener. Waarom is het ministerie er dan toch mee doorgegaan? De Nederlandse Jagersvereniging denkt dat het de minister eigenlijk om iets anders te doen is. Namens die vereniging wijst  mr. P.M. Timmer-Arends erop dat het wel heel toevallig is dat de e-screener versneld werd ingevoerd nadat de Hoge Raad had geoordeeld dat de politie Hollands Midden onrechtmatig had gehandeld in de zaak van de Alphense schutter Tristan van der Vlis: “Terwijl de Hoge Raad oordeelde dat de politieregio Hollands Midden onrechtmatig handelde door de schutter een verlof te geven voor het voorhanden hebben van een vuurwapen verlegde de korpschef onder verantwoordelijkheid van de Minister zijn aandacht naar de groep mensen die niet eerder voor problemen had gezorgd. Het is een reflex die tot op de dag van vandaag door belanghebbende(n) niet wordt begrepen.”

Het is de ironie van deze zaak dat een overheid die zelf gefaald heeft, zijn greep op de burger wil versterken door deze digitaal te gaan screenen. Deze e-screener is daarmee symptomatisch voor een overheid die het contact met de burger verliest en deze met digitale middelen in zijn greep probeert te krijgen. Denk hierbij ook aan de discussie over SyRi (Systeem Risico Indicatie): een systeem van de overheid dat persoonsgegevens van burgers aan elkaar koppelt om fraude, misbruik en overtredingen op te sporen. Laat de e-screener dan tenminste deze risico-analyse hebben opgeleverd: ook de burger die ‘voorbeeldig’ blijkt te zijn kan het wantrouwen van de overheid over zich afroepen. U bent gewaarschuwd!

Foto: H.J. Prosman
Posted on

Azov Bataljon in Hong Kong? En wel hierom:

De VS sleepte in 1992 al Moedjahedien naar Bosnië – vanuit Noord-Afrika, het Nabije Oosten en het Midden-Oosten – om daar Joegoslavië als land tot ontploffing te brengen, wat uitmondde in een verschrikkelijke ‘burgeroorlog’. Later deed ze hetzelfde met de Syrische ‘burgeroorlog’, en nog recenter werden IS-bataljons van Irak naar Khorasan (Centraal Azië) overgevlogen omdat IS haar werk in Syrië er klaarblijkelijk op had zitten, maar effectiever zou zijn in de regio, omdat IS daar druk kan zetten naar China (Oeigoeren), naar Rusland en naar Iran.

Maar hetzelfde gebeurt met zogenaamd extreem-rechtse groeperingen. Kenden we in de Koude Oorlog het project Gladio, in de laatste decennia zagen we hoe de VS en de NAVO extreem-rechtse groeperingen bewapende in Kiev, die overigens ook banden hadden met IS-terroristen in het Midden-Oosten. Behalve bij de terroristen van IS, vechten deze Oekraïense neonazi’s nu ineens mee met de demonstranten in Hong Kong. Wat? Inderdaad.

In de westerse media is men van links tot rechts van de legitimiteit van deze demonstranten overtuigd, want wat is er slechter dan China? Zoals activist Jim Glover opmerkte, gedragen de Hongkong-demonstranten zich dermate slecht dat ze in de VS veel slechter behandeld zouden zijn dan nu in Hong Kong, en zouden ze in de VS al veel eerder zijn afgetuigd, neergeschoten en zijn opgesloten dan in Hong Kong. Maar ze demonstreren tegen China, dus is alles geoorloofd en westerse mainstream media promoten dat idee honderd procent.

 

Nou, daar is inmiddels al heel veel op af te dingen. Zo bleek Hong Kong een safe space voor Chinezen die het te heet onder de voeten werd in eigen land en wegens corruptie en andere criminaliteit vervolging boven het hoofd hing. Hong Kong leverde immers niemand uit aan ‘Peking’. Ongeacht het niveau van de Chinese rechtstaat, wil geen enkel land natuurlijk met een de facto verzelfstandigde provincie opgescheept zitten die alle schurken huisvest om vervolging te willen ontlopen van dat land. Een wetsvoorstel moest daar dus verandering in brengen en hoppa, opeens gingen studenten de straat op om te protesteren. Nu vraagt u zich, in tegenstelling tot de hele westerse pers, direct af waarom uitgerekend studenten gaan protesteren tegen een wet die uitlevering van Chinese criminelen mogelijk maakt aan China. Wat hebben studenten daarmee te maken? Goeie vraag! Want ik zou het ook niet weten, behalve dat de inzet van studenten al meer dan 50 jaar een beproefd middel is om iets te forceren dat niets met studeren te maken heeft.

Maar deze protesten in Hong Kong zijn geen noviteit. In mijn boek Permafrost heb ik uitgebreid de protesten uit 2014 behandeld. Kent u Occupy Central nog, de goedgemarkte verzetsbeweging die met hippe logo’s, bedrukte spandoeken en door marketeers bedachte slogans en symbolen streed “voor meer burgervrijheid en minder inmenging van Peking”? Wat een nobel idee! Wie is er niet voor meer burgervrijheid, meer zelfbestuur en minder controle van de Partij? Iedereen in het Westen is er dus voor. Maar of die Chinese inmenging werkelijk wel zo slechts was, vraagt niemand zich hier af.[i] Wat nu als deze beweging enkel de frontorganisatie is voor westerse aanwezigheid in de regio, en strategische spelletjes om Peking bezig te houden in eigen land, de bevolking, waar mogelijk, op te zetten tegen het landsbestuur en de openbare orde, en natuurlijk tegelijkertijd een beroep te doen op ónze afkeer van dat Chinese bestuur terwijl dat Chinese bestuur de bevolking meer democratie geeft dan tijdens de hele Britse bestuursperiode het geval was?

 

Wel, zo simpel is dat. In 2014 werd Occupy Central door de NED aangejaagd en gesponsord, Deze CIA-organisatie was al actief in Hong Kong, twee jaar voordat de stad in 1997 aan China zou worden overgedragen door Groot-Brittannië. En vergeet ook niet het flinke aantal genânte ontmoetingen tussen Britse, Amerikaanse, Duitse en andere westerse consuls in Hong Kong met protestleiders als Joshua Wong, Benny Tai en anderen tussen 2012 en nu en wellicht al voor 2012.[ii] Uit alles blijkt dat westerse overheden en hun (n)go’s maar wat graag in ‘vijandig gebied’ stoken, partijen tegen elkaar opzetten en zich dus van begin tot einde met “buitenlandse aangelegenheden” bemoeien.

 

En nu haalt het Russische nieuwsbureau Sputnik facebookposts naar voren waaruit blijkt dat de nuttige idioten die in Oekraïne al jaren dood en verderf zaaien, dat nucook in Hong Kong doen. Want Amerika beloont haar knechten doorgaans best behoorlijk. Ben je mobiel, dan is strijden in het Amerikaanse proxylegioen heel lucratief. De vlag van IS kan snel ingewisseld worden voor die van andere ‘islamitische’ splintergroepen, en ‘demonstranten’ kunnen in een vloek en een zucht van de ene naar de andere door het Westen opgezette kleurenrevolutie overstappen, en voor allerlei ‘democratische’ bewegingen c.q. knokploegen werken die niet alleen Hong Kong maar ook Kiev van de regen in de drup hielpen, en alleen al in Oekraïne tienduizenden doden ten gevolg had en nog steeds heeft. De deurtjes blijven hetzelfde, maar de naambordjes en logo’s zijn snel veranderd. De stroom van geld en ‘adviseurs’ is de enige constante.

 

In Hong Kong wordt wederom enorm veel geplunderd waardoor de middenstand tegen het bestuur opgezet wordt omdat ze geen orde creëren. Dezelfde strategie hanteert Antifa en andere rioters ook bij ons: Creëer een breed gevoel van onveiligheid onder de bevolking en de regering zwicht snel voor de eisen van opstandelingen. Dat westerse regeringen ondertussen zelf de grootste terrorist van de middenstand zijn, dringt nu langzaam door in Europa en Amerika. Ook bij ons zijn de meeste ‘demonstraties’ in feite weinig meer dan bewust door de overheid opgezette publiekscampagnes, zoals de hele scholierenklimaathysterie, die vanaf de allereerste aanzet door de EU en andere instellingen is gefinancierd om de bomenkap, elektrisch rijden en windfarms op zee en op land er doorheen te kunnen jassen. Hersenspoel de jeugd en je wint de toekomst, maar vooral heel veel geld. Vernietig het MKB, boeren en vissers en je controleert het land. Dit zijn zomaar wat algemene leidraden uit de huidige politieke praktijk. Het gaat er natuurlijk om al die punten met elkaar te verbinden in een groter verband. Connect the dots: who benefits? Een van de leidraden uit mijn eigen boek Permafrost is dat de oorlog in het buitenland dezelfde is, als die in eigen land. En dat zie je telkens weer terug. De eisen van ‘opstandelingen’ komen bepaalde westerse regeringen altijd erg goed uit. Of het nu gaat om milieuclubs die via de rechter afdwingen dat door de overheid ingevoerde milieunormen eindelijk eens gehandhaafd gaan worden, of om het zaaien van verdeeldheid en creëren van hoofdpijndossiers voor de regeringen in Moskou en Peking. Het Westen bestaat inmiddels al lang niet meer uit soevereine landen: de EU, VN, IMF, ECB, zijn vehikels van multinationals, investeringsfondsen en banken om beleid te implementeren dat enkel in hun voordeel is en soevereine volkeren onderwerpt aan een ondoordringbaar web van internationale regelgeving, jurisprudentie en netwerken. Dit is volledig onttrokken aan elke vorm van grip van de volkeren zelf.

 

Ondertussen vinden de Hongkongse demonstranten het, zoals verwacht, helemaal niet erg dat dit Oekraïense tuig er ook tussen loopt. Elk van deze groepen staat in dienst van een kracht die groter is dan zij, en die hen gebruikt voor een ander doel dan wat zij beogen. Dus komen ze ook niet verder dan dat ook Azov-tuig ‘vrijheid van meningsuiting’ heeft, terwijl het hen natuurlijk op molotovs en stenengooien naar de politie aankomt, en daarbij is iedere hand welkom. Dus zijn ze welkom. ‘Instructies van bovenaf’, denk je dan meteen:

 


NOTEN:


[i] “The situation isn’t so black and white. The NPC did indeed agree to allow universal suffrage for chief executive elections in 2017 at the earliest, with Hong Kong’s Legislative Council elected by universal suffrage in 2020.

It must be noted that the interpretation of universal suffrage in the city’s Basic Law, which has served as Hong Kong’s constitution since 1997, stipulates the following: “The ultimate aim is the selection of the Chief Executive by universal suffrage upon nomination by a broadly representative nominating committee in accordance with democratic procedures.”

This effectively means that China cannot be accused of reneging on its commitments to allow Hong Kong residents full universal suffrage to vote because universal suffrage – as defined by the territory’s own laws – always required that candidates be vetted by a nominating committee. The Sino-British joint declaration of 1984 that paved the way for the handover made no mention of universal suffrage.

While activists may not be happy about accepting these legal stipulations, it should be acknowledged that the planned 2017 reforms would still allow the population to directly elect the chief executive through one-person-one-vote for the first time in history. Direct elections were never held at any point during the British colonial period, while a 1,200-member electoral college – made up of elite figures and tycoons – currently elects the chief executive.

Although there may be an unsavory caveat in the electoral process that requires a nominating committee to approve candidates, the new system is a far more democratic process than any previously practiced in Hong Kong’s history. Popular elections are undoubtedly a move toward a more representative framework.”

https://www.rt.com/op-ed/191824-hongkong-rally-conflict-protests-violence/

 

[ii]  ‘NDI will work with civil society organizations on parliamentary monitoring, a survey, and development of an Internet portal, allowing students and citizens to explore possible reforms leading to universal suffrage.’

 

http://www.ned.org/publications/annual-reports/2012-annual-report/asia/china-hong-kong

 

Posted on

ISIS-Vrouwen en het bloed aan onze handen

Sinjar, Irak, 2016. Teun Voeten.

Door Teun Voeten ~ De link tussen radicale islam en terreur is een no brainer. Wie dat ontkent, lijdt aan cognitieve dissonantie.

Op 11 november vieren Brabant en Limburg de aftrap van het carnaval. In België, Frankrijk en Engeland is 11 november een loodzware, gewichtige dag: Armistice, de herdenking van de wapenstilstand van de Eerste Wereldoorlog die aan Nederland voorbijging. 11 november is ook de dag dat Nederlandse rechters een uitspraak doen over een proces dat enkele vrouwelijke ISIS-aanhangers hebben aanspannen om hen, op kosten van een dwangsom van 20.000 euro per dag, terug te halen. Dit proces zal de toekomst van Nederland gaan bepalen.

‘De onschuld van Nederland is definitief voorbij’

Nederland is gesplitst in twee kampen. Grote groepen menen dat deze collaborateurs die het Westen de rug hebben toegekeerd, daar ook de consequenties van moeten dragen. Columnisten als Arthur Van Amerongen, Elma Drayer, en Erdal Balci vertolken dit standpunt. Een andere groep pleit voor terugkeer en meent dat de ‘uitreizigers’ na een gepaste straf weer prima kunnen integreren in de samenleving. Radicaliseringsexpert Amy Jane Gielen spreekt vol vertrouwen: ‘We hebben de ervaring, kennis en kunde’. Emeritus-hoogleraar culturele psychiatrie Joop de Jong krijgt een podium in de Volkskrant van waar hij verkondigt dat ‘het terughalen van Syrië-gangers best verantwoord kan’, maar wel erkent dat ‘mogelijke oorlogsmisdaden’ inderdaad deel uitmaken van de problematiek.

‘Het woord islam of moslim komt niet eenmaal voor en is de spreekwoordelijke olifant in de kamer’

De Jong heeft ervaring met oorlogsveteranen en haalt studies aan over reïntegratie van kindsoldaten in Sierra Leone en Nepal. Afgezien van het feit dat het een klap in het gezicht is van elke militair om ISIS-terroristen en hun facilitators ‘veteranen’ te noemen maakt hij een paar zeer gevaarlijk vergelijkingen. Ik had zelf ooit een onvergetelijke ervaring met gedrogeerde kindsoldaten in Sierra Leone (twee uur lang met geweren op mijn hoofd bedreigd worden met executie, kidnapping, marteling, verminking en verkrachting) en schreef er later een boek over waar dieper wordt ingegaan op thema’s als verzoening, vergeving en reïntegratie.

De Jong heeft gelijk dat er in de demobilisatie en reïntegratie van diverse strijdende partijen wereldwijd en cross-cultureel veel overeenkomsten zijn. In mijn studie over het Mexicaanse Drugsgeweld sprak ik Mexicaanse huurmoordenaars en West -Afrikaanse kindrebellen en vergeleek ze met New Yorkse gangleden en jihadisten. Er zijn veel overeenkomsten waarom mensen zich bij een gewapende groep aansluiten: peer pressure, sociale uitsluiting, nieuwsgierigheid, destructief nihilisme, avonturenlust, drang om je zelf te bewijzen, sense of belonging, verplichte rekrutering, hang naar status, ressentiment, overleving, ideologische beweegredenen.

‘In de radicale islam schuilt de essentie van het probleem dat veel radicaliseringsexperts liever niet willen zien’

Er is echter een enorm groot verschil met de jihadisten, en het is typisch dat De Jong dat niet benoemt, namelijk de lokroep van de radicale islam. Het woord islam of moslim komt in zijn artikel niet eenmaal voor en is de spreekwoordelijke olifant in de kamer. Dit werd deze maand nog eens pijnlijk duidelijk gemaakt door Femke Roosma, fractievoorzitter van Groen Links Amsterdam, die het ‘jammer’ vond dat de link islam en terreur werd gelegd. Ook op de officiële 15-jaarlijkse herdenking van ‘de gebeurtenissen’ rond Theo van Gogh werd het ‘islam’-woord niet genoemd.

Terwijl het natuurlijk allemaal heel eenvoudig is en men echt geen islamhater hoef te zijn om die link wel te erkennen: het huis van de islam heeft vele kamers. Een paar heldere bovenkamertjes en torentjes waar verlichte geesten en freischwebende mystici zetelen, wat tussenverdiepingen waar gelovigen wonen die verschillende maar nog steeds vreedzame interpretaties van hun geloof aanhangen tot bierkelders vol brallende meelopers tot uiteindelijk onderaardse gewelven waar radicale extremisten zitten die voor de duidelijkheid islamo-fascisten worden genoemd. De link tussen radicale islam en terreur is een no brainer en wie dat ontkent heeft last van cognitieve dissonantie of maakt zich schuldig aan opzettelijk misdadige ontkenning. En in de radicale islam schuilt juist de essentie van het probleem dat veel radicaliseringsexperts liever niet willen zien.

Jihadisten zijn niet zomaar rebellen met wie je kunt onderhandelen en die je uiteindelijk amnestie kunt geven. In dit opzicht verschillen ze essentieel met bijvoorbeeld de West-Afrikaanse rebellen die de regimes in Liberia en Sierra Leone bevochten en de Colombiaanse rebellen van de FARC en ELN. De West-Afrikaanse rebellen hadden weliswaar bloedige methodes, maar au fond hadden ze een waarden- en normenpatroon en modus operandi dat redelijk congruent was met de corrupte en smerige regimes die ze omver wilden werpen. De Communistische guerrilla’s in Latijns-Amerika hadden, net als de liberale regeringen die ze bestreden, een humanistische visie op mens en maatschappij. Alleen de praktische uitvoering en het te volgen parcours waren verschillend. Ook criminelen en gangleden aanvaarden door de maatschappij algemene normen zoals geld en status, maar kiezen voor een buitenwettelijke sluiproute in plaats van de lange weg die de gemiddelde respectabele burger neemt.

‘Er is geen enkele verzoening of compromis met hard core jihadisten mogelijk’

Jihadisten leven op een ander planeet. Ze verwerpen de fundamenten van onze maatschappij, de scheiding tussen kerk en staat, rationele verlichtingsidealen, het primaat van de mens als redelijk wezen dat zelf wetten ontwerpt in plaats van een goddelijk opperwezen dat zijn dictaten middels een intermediair – die men dan een profeet noemt – oplegt aan de mensheid. In de ogen van jihadisten zijn mede-moslims die minder streng zijn in de leer verraders, afvallige moslims en niet-gelovigen zijn Untermenschen die men kan afslachten. Dit is ook daadwerkelijk wat met de Yezidis in Noord-Irak gebeurde, zoals we kunnen lezen bij Brenda Stoter Boscolo die de genocide optekende.

‘Ons land is gespleten, terugkerende ISIS-collaborateurs zullen als katalysatoren deze verscheurdheid aanjagen’

Er is geen enkele verzoening of compromis met hard core jihadisten mogelijk, zoals ik al eerder argumenteerde in de NRC. De verzoeningsrituelen waar De Jong over spreekt werken inderdaad bij West-Afrikaanse kindsoldaten, waarvan velen verplicht gerekruteerd waren en gedwongen werden tot wreedheden op hun eigen bevolking. Maar het idee van De Jong van verzoeningsrituelen van jihadisten in een Nederlandse moskee (opeens komt islam wel tevoorschijn) is bespottelijk en ronduit cynisch. Verzoening met wie? Met overlevenden van de Yezidi-genocide die naar West-Europa zijn gevlucht en hier nog steeds bedreigd worden door jihadisten? Met de Nederlandse bevolking waar een rechtgeaarde jihadist met verachting op neerkijkt? Met de gematigde moslimpopulatie van Nederland die ook niks met hun extreme geloofsgenoten te maken willen hebben, niet in het minst omdat hun gedrag een enorme smet heeft geworpen op hun gemeenschap?

De rechters zullen maandag beslissen. Velen vrezen dat ze voor morele druk zullen zwichten, dat ze naar mensenrechten zullen verwijzen die de jihadisten en hun aanhang heel pragmatisch uitbuiten als het in hun straatje past om te overleven, maar met de voeten treden als het gaat om hun vijanden te elimineren.

Mocht er in het voordeel van de vrouwen beslist worden dan zijn de gevolgen akelig voorspelbaar. Eerst de vrouwen en de kinderen. Dan in het kader van gezinshereniging de mannen. Die komen er vanaf met een licht strafje. En dan gaat de bal rollen. Ons land is gespleten. Terugkerende ISIS-collaborateurs zullen als katalysatoren deze verscheurdheid aanjagen. Elke terugkerende jihadist wordt een condensatiepunt waar bewonderaars, sycophanten, en meelopers omheen klonteren. Als een kritische massa bereikt is ontstaan er actieve cellen. Dan komen de aanslagen. Hetzij groots en gecoördineerd, hetzij individuele acties van lone wolves. Die dan weer stelselmatig door de overheid als verwarde mannen worden bestempeld. Maar vele eenzame wolven maken een roedel.

Het is een duivels dilemma. Gaan wij de levens van enkele ISIS-vrouwen en hun kinderen opofferen? Of halen we ze terug waardoor er een zeer reële kans bestaat dat er in de toekomst bloed van Nederlandse burgers vloeit door aanslagen die onvermijdelijk zijn? Welke beslissing we ook nemen we zullen altijd bloed aan onze handen krijgen. De onschuld van Nederland is definitief voorbij. En dat is niet onze schuld.

Over de auteur: Teun Voeten is cultureel antropoloog en oorlogsreporter en woonde jarenlang in Molenbeek.

Sinjar, Irak, 2016: de verwoesting en slachtoffers van ISIS. Foto’s: Teun Voeten.

Posted on

De ineenstorting van christelijk Nederland

Afgelopen zaterdag werd er in Hardinxveld-Giessendam door het Logos Instituut een congres belegd met als doel het christendom te versterken [1]. Dit deed men door twee dagen lang diverse sprekers uit binnen- en buitenland uit te nodigen over tal van onderwerpen. Veel bijdragen raakten de problemen die veel christenen ervaren rond schepping en evolutie, met andere woorden: de verhouding tussen geloof en wetenschap. Naast de vraag of het scheppingsgeloof in onze tijd nog wel houdbaar is, kwamen ook andere kwesties aan bod, zoals de vragen rond de historiciteit van de zondvloed en een eigen verwerking van de stand van de archeologie. Dit laatste met betrekking tot de vraag in hoeverre de gebeurtenissen in – met name – het Oude Testament werkelijk zijn gebeurd en in hoeverre de archeologie deze gebeurtenissen hetzij bevestigt, hetzij als ‘nooit gebeurd’ verklaard.

Het meest opvallende van deze bijeenkomst was wel dat het klassieke christelijke geloof ook binnen christelijk Nederland steeds meer een randverschijnsel wordt. De tendens die werd beschreven was vrij eenduidig: steeds meer gelovigen, theologen en niet-theologen, zetten de klassieke verklaringsmodellen van het christendom opzij en nemen hun uitgangspunt in wat de wetenschap ons gebiedt in haar laatste stand van zaken. Ook als dit betekent dat oude opvattingen moeten sneuvelen of moeten worden aangepast.

Het geschetste tempo van aanpassing door de Nederlandse gelovigen aan ‘de wetenschap’ is adembenemend. Ook in de tot voor kort orthodoxe bolwerken zoals Evangelische Omroep en tal van strenggelovige kerken, volgt men in rap tempo het voorbeeld van Andries Knevel die in 2009 publiekelijk zijn scheppingsgeloof afzwoor en de evolutietheorie omhelsde [2]. Afgelopen zaterdag passeerden er vele namen de revue die aangaven dat de omslag op een grotere schaal bezig is dan dat ik tot voor kort dacht. Zelfs in het huisorgaan van de SGP, het Reformatorisch Dagblad, begint het te schuiven, getuige de opvattingen van iemand als dr. Rouwendal.

Het is hier niet de plek om genoemde kwestie uit te werken. Wat ik hier constateer is dat het massale inruilen van het scheppingsgeloof pas het topje van de ijsberg is. Christelijk Nederland is een slagveld: dogma’s en geloofsregels sneuvelen, het geloof in wonderen taant, de zondvloed wordt terzijde gesteld. En velen vragen zich af wat er nog waar is van alles wat er in de Bijbel staat, zoals de uittocht van het volk Israël uit Egypte, de intocht in Kanaän en tal van andere zaken. Om nog maar te zwijgen over de verhalen rond Jona, Jericho, enzovoorts.

Wist men zich al geruime tijd geen raad met alle weerbarstige en – volgens de moderne morele maatstaven – inhumane verhalen in het Oude Testament, thans moet ook het historische werkelijkheidsgehalte eraan geloven. De verkruimeling van de grondvesten van de kerk in Nederland lijkt echter het gros van kerkleiders en gelovigen niet te raken.

In plaats daarvan roert men de trom rond thema’s als klimaatverandering, vluchtelingenopvang en de strijd tegen prostitutie en voor daklozen. Op preekstoelen fulmineert men naar hartenlust tegen Baudet, tegen Trump en tegen Rusland. Van dit laatste was ik afgelopen zondag nog getuige.

De grondtrek is duidelijk: de wetenschap bepaalt in het vervolg de inhoud en de vorm van de bijbelse inhoud. Men heeft als het ware het heft uit handen gegeven. Het procedé is niet alleen van toepassing op de plek van de wetenschap. Want zoals de tijdgeest i.c. ‘de cultuur’ volgens het gros van de theologen in het vervolg de ethiek en de moraal moeten bepalen, en zoals volgens diezelfde lieden de overheid de bewegingsruimte en verantwoordelijkheid van kerken en individuele gelovigen moet definiëren, zo wordt steeds meer de grondtrek duidelijk van het moderne christendom als louter volgend en irrelevant.

Men hult zich in vaagheid, zoals Rouwendal doet in het Reformatorisch Dagblad: “Ik pleit niet voor een bepaald antwoord, maar voor het onder ogen zien van de vragen.” Of men pleit hoogstens voor de houding van de ‘geleerde onwetendheid’, zoals prof. Marc de Vries deed op het Logos-congres van afgelopen zaterdag.

Het proces van uitkleden is nog lang niet ten einde. De mogelijkheid van een christelijke cultuur of een christelijke staat, onze ‘vaderlandse geschiedenis’, de band tussen kerk en volk, onze tradities, het natuurrecht – dit alles heeft het Nederlandse christendom reeds prijsgegeven en losgelaten.

Wat van het christendom overblijft, is een spiritualiteit zonder enige substantie. Verkondigd door mannetjes en vrouwtjes die vooral heel hard meeschreeuwen met de moderne goegemeente. En prat gaan op hun bewogenheid met asielzoekers en hun afkeer van Poetin. Maar ondertussen heeft datzelfde christendom niets meer in huis dan aftreksels van wat buiten de kerk ruimschoots voorhanden is.

Het Logos-congres in Hardinxveld-Giessendam getuigt van een rest die niet met de stroom mee wil gaan: het verzet van een slinkende groep die nauwelijks wordt gehoord. En zeker niet gewaardeerd. Want we leven in een cultuur die oppositie minacht en aanpassing toejuicht. En die houding wordt door het huidige christendom meer en meer in de hand gewerkt. Hoe dom kun je zijn.

[1] https://logos.nl/evenement/tweedaags-logoscongres-2/

[2] https://www.trouw.nl/nieuws/de-evolutie-van-de-evangelische-omroep~b5f58987/

 

 

 

Posted on

Voor een Europa trouw aan de menselijke waardigheid

Dit jaar werd het Europese burgerplatform One of Us opgericht. One of Us is een federatie van een groot aantal Europese gezins- en prolifeorganisaties. Dit jaar werd als onderdeel hiervan het Europees Cultureel Platform opgericht. In dit platform zijn filosofen, ethici en wetenschappers over heel Europa verbonden. Een van de denkers achter One of Us is de Franse filosoof Rémi Brague. Hij nam het voortouw voor het manifest Voor een Europa trouw aan de menselijke waardigheid. Het manifest is nu ook in het Nederlands beschikbaar en hieronder te lezen.

In Nederland is Leontien Bakermans woordvoerder van One of Us. Leontien zet zich vooral in voor de beschermwaardigheid van het leven. De Blauwe Tijger heeft haar gevraagd deel te nemen aan een debat over abortus. Dat debat, waar ook ethicus prof. Theo Boer, pater Daniël Maes en Solomé van der Wende aan deelnamen, wordt binnenkort op de website van de Blauwe Tijger en via Youtube uitgezonden.

Voor een Europa trouw aan de menselijke waardigheid

In de afgelopen decennia lijkt Europa zijn morele kompas verloren te hebben. Er zijn talloze duidelijke tekenen van hopeloosheid. Het is niet eens een kwestie van concurrerende visies, maar van een diepe morele crisis die het voortbestaan van de Europese beschaving bedreigt. De vraag is of deze crisis een gelegenheid tot wedergeboorte is of het einde van Europa inleidt.

De huidige crisis
Europa heeft al vele jaren trouw gezworen aan drie gevestigde erfenissen: de Griekse filosofie, de Romeinse wet en de bijbelse religies, jodendom en christendom. Hieraan moeten twee creaties worden toegevoegd die specifiek zijn voor Europa: de moderne wetenschap en de erkenning van fundamentele vrijheden. Zonder deze erfenissen zijn noch de Europese cultuur, noch de grote artistieke creaties ervan begrijpelijk. Het is niet verwonderlijk dat de universiteit een van de hoogste uitdrukkingen van de Europese beschaving is geweest en haar grote culturele instelling. De grootsheid van Europa, zijn missie voor zijn volken en naties, komt voort uit deze drie erfenissen en twee grote creaties.

Het is ook in deze geest dat bepaalde grondleggers van de Europese Gemeenschap handelden, met als doel oorlog in Europa onmogelijk te maken. Het is in dezelfde geest dat vandaag One of Us tracht het leven te verdedigen en zich te verzetten tegen  bepaalde misstanden die zich in de Europa voordoen.

De oorzaak van Europa’s mogelijke ondergang is dat het zichzelf verraadt. In feite komt de huidige crisis voort uit een afname van de volgende vijf elementen, die bepalend zijn voor zijn identiteit:

  1. De Europese filosofie wordt op twee punten geraakt. Ten eerste de ontkenning van de ware definitie van de filosofie als zoektocht naar waarheid en, ten tweede, de vervanging ervan door andere vormen van onderzoek, met name wetenschappelijk onderzoek, die ongetwijfeld de moeite waard zijn, maar een ander karakter hebben.
  2. De geest van de Romeinse wet maakt plaats voor een juridisch positivisme dat beweert dat alles als wet kan worden beschouwd als het maar de vorm heeft van een wetsregel die is goedgekeurd door een meerderheid en zo ruimte biedt voor een alternatief gebruik van de wet’, dat bepaalde politieke en ideologische belangen moet dienen.
  3. Er verspreidt zich een radicaal en militant secularisme dat de bron is van een vorm van ‘christofobie’. We brengen niet alleen ons christelijk geloof en onze waarden in diskrediet, maar ook de bijdrage van het christendom aan de Europese cultuur, terwijl Europa in werkelijkheid juist daaraan  de grote meerderheid van zijn kunst, zijn denken en zijn gebruiken te danken heeft.
  4. Wetenschap is niet immuun voor risico’s. Denk aan een gebrek aan respect voor zuivere wetenschap, relativisme en de vergoddelijking van de technologie.
  5. De rechtsstaat heeft moeite zich te verdedigen tegen zijn eigen fouten maar ook tegen totalitaire regimes en demagogische machten en tegen degenen die proberen hun eisen op te leggen door opstand en geweld.

Er zijn veel tekenen die deze analyse bevestigen. Waaronder dalende geboortecijfers, de crisis van het gezin en het huwelijk, het ontkennen van de culturele identiteit van Europa en zijn integrale elementen, de opkomst van relativisme, multiculturalisme, aanvallen op gewetensvrijheid en vrijheid van meningsuiting, het ontkennen van de zin van het leven, ontkennen van de objectiviteit van principes en morele standaarden, sociale acceptatie van abortus, euthanasie en andere daden tegen de menselijke waardigheid, genderideologie en bepaalde vormen van radicaal feminisme, onrecht zoals armoede, achteruitgang van de leefomgeving, oorlog en kinderarbeid, het uitbannen van pijn, dat wordt beschouwd als het allerhoogste kwaad, zich verbergen voor de dood, minachting voor de mens als een uniek en verantwoordelijk wezen en de verspreiding van het atheïsme. Kortom, de ontmenselijking van de mensheid.

Het symbool van het christendom
Deze feiten – de verspreiding van atheïsme en de gevolgen daarvan, de ontkenning van wat het heiligst is van de menselijke conditie – zijn meer dan tekenen: het zijn de hoofdoorzaken van een crisis die alleen overwonnen kan worden door de betekenis van deze bedreigde werkelijkheden te herstellen: filosofie, recht, religie, wetenschap en het waarborgen van fundamentele vrijheden.

Tot de bijdragen van de bijbelse religies en in het bijzonder van het christendom aan de ontwikkeling van de Europese geest behoren het idee van een persoonlijke God en liefde als de essentie van God, het idee van het individu en zijn waardigheid, de betekenis van de schepping, de hoop op een volmaakt, eeuwig leven, de vrijheid en verantwoordelijkheid van de mens (in verbinding met het klassieke denken), het idee van geweten of subjectiviteit en van het primaat van het innerlijk leven waar de waarheid verblijft, zachtmoedigheid en het algemene gebod van liefde, de ontwikkeling van ideeën van soevereiniteit van het volk, vrijheid en mensenrechten.

De verlichting, de moderne politieke regimes en de mathematische aard van de wetenschap konden zich alleen maar ontwikkelen en bloeien op de plek waar het christendom de gedachten en instellingen van mensen beïnvloedde. Wij zijn dus niet bezorgd over de moderniteit als zodanig, maar wel over de beperkte en geïsoleerde vorm daarvan die op dit moment domineert. Onze vijanden zijn niet vrijheid, rede en wetenschap, maar despotisme, de irrationaliteit van onvoorwaardelijke emotie en onwetendheid. Veel mensen klagen over de kwalen waar ze ten prooi aan zijn gevallen, maar ze blijven — misschien zonder dat te beseffen — afbreken wat die kwalen zou kunnen verlichten. Ze klagen over ziekte terwijl ze de mogelijke behandeling ondermijnen.

Wat we willen bereiken
Bij One of Us proberen we bij te dragen aan het herstel van Europa als een positieve morele kracht door basisbeginselen en fundamentele waarden te herbevestigen. Europa moet het pad van de suprematie van het spirituele boven het materiële en van de excellentie herstellen. Het moet het pad van vals egalitarisme en relativisme achter zich laten. Een van de sleutels hiervoor is de hervorming van het onderwijs, dat moet worden hersteld, sterker worden en de zegeningen van de Europese beschaving moet overbrengen.

Materiële bezittingen die noodzakelijk zijn voor het leven, moeten ten goede komen aan het algemeen welzijn. Europa kent een sociale markteconomie. Dit zal altijd de voorkeur hebben boven collectivistische systemen, zolang het van mening is dat de wetten van de markt niet kunnen worden toegepast op alle gebieden van het gemeenschapsleven. Er zijn tal van realiteiten en zaken – daarvan waren de Romeinen zich al bewust – die niet het domein van de markt behoren.

Onze inspanningen zijn gericht op het ontwaken van het Europese bewustzijn, gebaseerd op het gemeenschappelijke spirituele en culturele erfgoed waarop Europa is gebouwd en loyaliteit aan de fundamentele mensenrechten. Hiertoe willen we het bewustzijn van de publieke opinie vergroten en zullen we standpunten gaan innemen over de meest relevante kwesties die in het politieke leven en in openbare debatten naar voren worden gebracht.

Onze prioriteiten

We richten ons in het bijzonder op de volgende prioriteiten:

-Bevestiging van het leven
Het recht op leven is alleen afhankelijk van het behoren tot de menselijke soort, niet van secundaire factoren zoals leeftijd, geslacht, ontwikkelingsniveau of het bezit van bepaalde vermogens. Het menselijke embryo bevat de genen die kenmerkend zijn voor onze soort, met eigenschappen die het tot een uniek persoon maken, onvervangbaar en anders dan zijn moeder en vader. Vanaf het moment van de conceptie is er een nieuwe mens gecreëerd en deze mens ontwikkelt zich op een continue, gecoördineerde, geleidelijke en onafhankelijke manier, zolang er niets is om dit te voorkomen.

One of Us wil het leven van de ongeborenen verdedigen met voorstellen die, afhankelijk van de omstandigheden, een betere bescherming van het menselijk leven zullen waarborgen, vanaf het moment van de conceptie tot de natuurlijke dood.
One of Us wil er eveneens voor zorgen dat we de genetische identiteit van de mens respecteren. Het verzet zich tegen het modificeren van genen in menselijke embryo’s dat erop gericht is het embryo te ‘verbeteren’ of bepaalde eigenschappen te geven, met name wanneer deze procedures niet de minimale veiligheidsmaatregelen die de medische ethiek daaraan stelt. Het laatste nieuws met betrekking tot genmodificatie van menselijke zygoten maakt het innemen van een standpunt urgent.

De bescherming van het menselijk leven is ook aan de andere kant van het leven verzwakt: ouderdom, handicap en ongeneeslijke ziekten. One of Us wil vechten tegen de legalisering van euthanasie of het kunstmatig rekken van het leven. Het zal echter palliatieve zorg bevorderen waarbij het leven van de persoon in de terminale stadia van een ziekte wordt gerespecteerd.

– Bescherming van het gezin gebaseerd op een huwelijk tussen een man en een vrouw. De overheersende trend in Europa vandaag is het verval van het huwelijk als de basis van het gezin. De “progressieve” stroming verdedigt en bevordert de “opkomst van nieuwe gezinsmodellen”. We zijn echter van mening dat we een crisis doormaken met betrekking tot het gezin, wat zeer schadelijke gevolgen kan hebben voor de toekomst van onze samenleving. One of Us is tegen herdefiniëring van huwelijk (vandaag de introductie van homohuwelijk, morgen polygamie, enz.) en ondersteunt maatregelen gericht op de bescherming van het gezin op basis van het huwelijk tussen een man en een vrouw.

– Bevordering van geboortecijfers en bewustwording van de “demografische winter”.
Een geboortecijfer dat substantieel lager is dan die welke de vervanging van generaties mogelijk maakt, leidt tot sociaaleconomische achteruitgang, maakt de welvaartsstaat op de lange termijn onhoudbaar en, indien dit voor onbepaalde tijd doorgaat, zal tot regelrechte uitsterving leiden. One of Us wil maatregelen ondersteunen die gericht zijn op het stimuleren van het aantal geboortes. We zullen ook de Europese samenleving bewust maken van de ernst van de demografische winter.

– Bevestiging van het binaire geslachtsmodel en afwijzen van genderideologie.
De mensheid bestaat uit mannen en vrouwen. De zogenoemde ‘genderideologie’ eist echter dat het biologische begrip van sekse vervangen moet worden door de culturele categorie ‘gender’, die geconstrueerd en gestandaardiseerd zou moeten worden. Deze ideologie, die elke wetenschappelijke basis mist en een van de belangrijkste antropologische pijlers opheft (de mens is òf man òf vrouw), probeert normatief te worden als educatief model. One of Us wil dit voorkomen en zal aandacht schenken aan integrale seksuele en emotionele opvoeding die de morele overtuigingen van het gezin respecteert en niet resulteert in vroegtijdige seksualisering van kinderen.

– Bevestiging van de vrijheid van denken, meningsuiting en opvoeding.
We zijn gevaarlijk dicht bij een dictatuur van het ‘politiek correcte’. Een nieuwe onderdrukkende stroming die, paradoxaal genoeg, samenvalt met het meest extreme intellectuele en ethische relativisme, onderdrukt de vrijheid van debat in universiteiten, parlementen en de massamedia in heel Europa.

One of Us verdedigt de vrijheid van gedachte, meningsuiting en opvoeding op alle gebieden van de Europese samenwerking en veroordeelt, waar dit ook gebeurt, het oneigenlijk gebruik van valse ‘haatdelicten’ of het verbod op ‘discriminatie’ als een middel tot intimidatie en ideologische harmonisering.

– Tegen draagmoederschap.
Het zogenaamde ‘draagmoederschap’ impliceert de objectivering van de zwangere vrouw, die wordt teruggebracht tot een onpersoonlijk ‘vat’ (baarmoeder) en de commerciële exploitatie van voortplanting (baarmoeders te huur).
Om deze reden verdedigt One of Us het verbod op draagmoederschap en promoot het juridische alternatieven voor paren (mannen en vrouwen) die problemen hebben met zwanger worden of het uitdragen van een zwangerschap, zoals adoptie. Het zal zich ook verzetten tegen de uiteindelijke vervaardiging van kunstmatige uterussen als een alternatief voor natuurlijke reproductie.

– Het potentieel van de menselijke natuur ontwikkelen
De vooruitgang van NBIC-technologieën (nanotechnologie, biotechnologie, informatietechnologie, cognitieve wetenschap) kan de verandering van de basis van de menselijke natuur spoedig mogelijk maken. Het heeft geen zin om zo’n verandering te veroorzaken als er al zoveel aspecten inherent aan de menselijke natuur zijn, die gepromoot moet worden. Vandaar de ontwikkeling van solidariteit, respect voor anderen, verbetering van de levensstandaard, met name in ontwikkelingslanden, de strijd om de gezondheid, het onderwijs en alles wat bijdraagt tot ons welbevinden, enz.

One of Us verzet zich tegen zogenaamde ‘transhumanistische’ projecten: genetische modificatie van het menselijke embryo, de creatie van de ‘supermens’ in een laboratorium en menselijke cryogenisatie. Deze praktijken kunnen het einde betekenen van de eenheid van de mensheid – die dan zou worden verdeeld in verschillende menselijke soorten met verschillende vermogens – en zelfs zou leiden tot het einde van de mensheid zoals wij die kennen.

Conclusie
Concluderend: One of Us wil het menselijk leven in al zijn dimensies bevorderen door zich met kracht in te zetten op de principes en idealen die de aanvang en voortzetting van de Europese beschaving mogelijk maakten. We zijn meer gefocust op enthousiasme en hoop dan op ongeluk of zelfs lijden. We zoeken een rechtvaardige orde en rust te midden van de wanorde en rumoer. We zoeken licht in de duisternis.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rémi Brague en Leontien Bakermans tijdens het OneofUs congres in oktober in het Spaanse Santiago de Compostella

Posted on

Von der Leyen: gewillige lakei die nergens in uitblinkt

Ursula von der Leyen

Wat valt er te verwachten van Ursula von der Leyen, als ze inderdaad de nieuwe voorzitter van de Europese Commissie wordt? Haar loopbaan spreekt boekdelen.

Ten tijde van het koninkrijk Hannover behoorden de Albrechts reeds tot de meest vooraanstaande families van het patriciaat, waaruit de hoge ambtenaren werden betrokken. Er werd veel waarde gehecht aan academische vorming en standsbesef. Ursula von der Leyen, dochter van de Nedersaksische deelstaatpremier Ernst Albrecht (CDU) wisselde herhaaldelijk van studie, tot ze uiteindelijk voor geneeskunde koos. Na meer dan twintig semesters legde ze uiteindelijk het staatsexamen af. Gewerkt heeft ze als arts uiteindelijk slechts een paar jaar. Ondanks het afbreken van haar specialisatie noemde Von der Leyen zich graag gynaecoloog.

Creatief met haar CV

Ze was wel vaker wat vrij in de weergave van haar vitae. In een cv op haar website wekte ze de indruk als zou ze aan de Amerikaanse universiteit Stanford gedoceerd hebben. In werkelijkheid heeft ze er slechts enkele seminars bezocht. Haar proefschrift bevatte talrijke fouten, zodat ze in 2015 te nauwer nood haar doctorsgraad kon behouden.

Veilige zetel in landdag dankzij pappie

De politieke carrière van Von der Leyen begon pas laat. In 2001 was ze kort actief in de gemeentepolitiek. Vanwege de reputatie van haar vader, die achter de schermen veel steun wist te mobiliseren, versloeg Von der Leyen in een omstreden interne verkiezing met een meerderheid van slechts één stem de ervaren landdagafgevaardigde Lutz von der Heide. De stemming was gemanipuleerd. Von der Heide vocht de nominatie van Von der Leyen in het CDU-bolwerk succesvol aan. In de aanloop naar het ingelaste nieuwe partijcongres werd hij door de supporters van Von der Leyen echter systematisch door het slijk gehaald en gold hij uiteindelijk als nestbevuiler. Nu won ze de stemming duidelijk, waarmee ze zeker was van een zetel in de Nedersaksische landdag.

Pijlsnelle opkomst als minister

De nieuwe premier Christian Wulff maakte haar meteen tot minister van Sociale Zaken in de deelstaatregering. De opkomst van Von der Leyen werd steeds begeleid door de media van het Springer-concern. In het boulevardblad Bild kreeg ze een eigen column. Slechts twee jaar later werd ze door bondskanselier Angela Merkel naar het kabinet in Berlijn gehaald. Ze bekleedde tot nu toe drie verschillende ministersambten op federaal niveau. In geen daarvan was ze bijzonder succesvol.

Ontbrekende vakkundigheid

Ambtenaren plachten onderling grapjes te maken over de ontbrekende vakkundigheid van hun chef. Deze benutte dan ook liever externe deskundigheid en nam – dikwijls zonder de wettelijk voorgeschreven aanbestedingsprocedures – internationale consultancyfirma’s als McKinsey in dienst. Nadat strafrechtelijke vervolging tegen Von der Leyen werd ingesteld en een onderzoek van haar ambtsvervulling werd ingeleid, was ze binnenlands aangeschoten wild.

Weggepromoveerd

Haar huidige kandidatuur voor het ambt van voorzitter van de Europese Commissie komt dan ook voor als een vlucht. Ze wordt als het ware weggepromoveerd, voor ze in Berlijn definitief onhoudbaar blijkt. Voor de positie van commissievoorzitter is ze in zoverre geknipt dat ze als gewillige lakei van westerse elites geldt. Nog begin juni was ze te gast op de Bilderberg-conferentie in Montreux. Daar kwam ze ook Springer-directeur Mathias Döpfner en McKinsey-manager Dominic Barton weer tegen.

Verenigde Staten van Europa

von der leyenAl vroeg sprak Von der Leyen graag van de “Verenigde Staten van Europa”. In 2017 speelde ze een belangrijke rol in het uitwerken van het Pesco-akkoord, dat gericht is op gemeenschappelijke ontwikkeling van wapensystemen door de EU-lidstaten en de basis moet leggen voor een toekomstig EU-leger. Ondertussen staat de Duitse Bundeswehr er belabberd voor en heeft Von der Leyen daar als minister nauwelijks iets aan gedaan.  Van Ursula von der Leyen is als voorzitter van de Europese Commissie dan ook geen streven naar een statenbond met respect voor verschillen tussen de lidstaten te verwachten, maar veeleer een centralistische bondsstaat. Tegelijk is Von der Leyen door en door atlanticus en is onder haar voorzitterschap dus ook geen meer zelfstandige opstelling van de EU ten opzichte van de VS te verwachten.

Posted on

Het vrije verkeer en de uitbuiting van vrachtwagenchauffeurs

vrachtwagenchauffeurs

Een uithangbord van de Europese Unie is het zogeheten vrije verkeer van goederen en diensten tussen de lidstaten. Het wegennet van Europa fungeert daarbij als vatenstelsel en duizenden vrachtauto’s als het levensbloed van de Europese economie. Hoewel deze branche wezenlijk bijdraagt aan een stabiele en florerende economie, heersen er voor vrachtwagenchauffeurs slechte werkomstandigheden. 

Een reportage die op 8 oktober 2018 in het Duitse dagblad Tagesspiegel verscheen, schetst de omvang van de zaak. Expeditiebedrijven in West-Europa kunnen steeds moeilijker chauffeurs vinden, terwijl de vraag steeds verder toeneemt. Volgens het jaarverslag van het Deutsche Speditions- und Logistikverband is er een tekort van liefst 45.000 vrachtwagenchauffeurs. En de tendens is dat dit aantal toeneemt.

Vrachtwagenchauffeurs werven buiten Europese Unie

Om deze vraag te dekken oriënteert de branche zich in toenemende mate op Oost-Europa. Vanwege stijgende sociale standaarden wordt het werk daar echter ook minder gewild. Zodoende halen Oost-Europese dochterbedrijven of onderaannemers een trucje uit. Ze werven voor de werkzaamheden toenemend buiten de Europese Unie mensen aan. Velen van hen komen uit landen als Moldavië, Oekraïne, Wit-Rusland, Rusland en Kazachstan. Voor hen lijkt het werk wel lucratief. Zo bedraagt het Oekraïense minimumloon omgerekend 100 Euro per maand. In Duitsland ligt het echter bij circa 1.500 euro.

Oost-Europees minimumloon aantrekkelijk

Hoewel de Oost-Europese bedrijven meestal voor West-Europese bedrijven werken, krijgen de vrachtwagenchauffeurs die zij in dienst hebben slechts het minimumloon van de Oost-Europese landen waar de bedrijven gevestigd zijn. In Polen is dat bijvoorbeeld slechts 500 Euro per maand. Veel van deze vrachtwagenchauffeurs zijn echter vanaf hun aanstelling nauwelijks in Polen onderweg, maar vooral in West-Europa.

Besparen op personeelskosten

Maar ze vallen ook onder de fiscale en sociale wetgeving van de Oost-Europese landen. Voor de expeditiebedrijven is dat goed zaken doen. Zo kost het aanstellen van een chauffeur in Oost-Europa 14.000 à 20.000 Euro per jaar. In Duitsland zouden de bedrijven met zo’n 46.000 Euro per jaar moeten rekenen.

De branche bespaart kortom op de personeelskosten, oftewel op het personeel dat het tegelijk zo moeilijk krijgen kan. In plaats van aantrekkelijke voorwaarden voor dit zware werk te scheppen, werft de branche dumping-loonwerkers buiten de Europese Unie.

Arbeidsomstandigheden vrachtwagenchauffeurs

Ook voor de chauffeurs uit derde landen is dit niet onproblematisch. Zo moeten vrachtwagenchauffeurs die lange afstanden rijden na twee weken minstens 48 uur rusten. Deze rust mag bijvoorbeeld in België niet in de cabine plaatsvinden. In Duitsland wordt dit echter getolereerd. Worden overtredingen wel beboet, trekt men ze dikwijls van het loon af. Dat deze vrachtwagenchauffeurs zich zodoende dikwijls in een precaire hygiënische toestand bevinden behoeft geen toelichting.