Posted on

Oeigoerenkwestie is dé geopolitieke mistwolk van 2019

Aantekeningen bij de leeswijzer onderaan dit stuk:

Hét opkomende geopolitieke mistthema van 2019 is de Oeigoeren-kwestie. China zou 1 miljoen Oeigoeren in heropvoedingskampen hebben opgesloten en het volk in de provincie Xinjiang zwaar onderdrukken. Je zag het thema al jaren zorgvuldig opgebouwd worden, maar nu pas gaat het als wig ingezet worden in de propagandaoorlog.

We weten inmiddels ongeveer de richting waaruit deze berichten komen, maar harde bewijzen zijn er – ondanks tegenovergestelde beweringen – nog niet gezien. Dit, terwijl het EU-parlement al een resolutie heeft aangenomen dat China haar heropvoedingskampen di-rect moet slui-ten. (Als in: Engeland moet natuurlijk direct in de EU-schoot terugkeren, Europeanen moeten onderdaniger worden, en de EU moet het China van het Westen worden. Om maar te zwijgen van Brusselse heropvoedingskampen, want dat is de natte droom van menige Timmerschwanz/systeemknecht.)

Even terug naar die zogenaamde Chinese heropvoedingskampen. Wie is nu uiteindelijk de bron van dat bericht over de 1 miljoen Oeigoeren in heropvoedingskampen? Vind je de bron, dan vind je vaak ook de waarheid over de inhoud. Zoektochten op internet komen uit bij de neoconinstelling uit Washington, Victims of Communism Memorial Foundation (VOC), en dan vooral hun ‘China-man’, Adrian Zenz. De VOC is een neocon-variant van Amnesty International en Human Rights Watch en heeft een even dubieuze agenda. Ze richt zich allesbehalve op het ‘herdenken’ van het communisme, maar is een felle actor in de Amerikaanse media-oorlog richting China. Maar er is een tweede bron, zo mogelijk nog erger:

Not surprisingly, the second major report on the number of detained Uighurs that boosted the “over one million” claim happens to be a US government-backed group called Network of Chinese Human Rights Defenders. Their assessment is based on interviews with eight people and some creative extrapolation of the incarceration rates that those people reported to the entire province.

Voor mensen met een slecht geheugen: dezelfde ‘techniek’ werd een paar jaar geleden door Amnesty International gebruikt om Assad van verschrikkelijke martelgevangenissen te kunnen beschuldigen. Ook toen was hun ‘studie’ slechts gebaseerd op extrapolaties van verhalen(!) van nog geen 12 ooggetuigen.

Doel van dit alles is natuurlijk drukmiddelen optuigen om een kloof tussen China en de rest van de wereld te creëren. SANCTIES! Zoals ook Edward Heerema van Allseas afgelopen week ondervond, toen Ted Cruz zelf een brief aan hem schreef met de mededeling dat verdere medewerking aan Nord Stream II zou betekenen dat de VS dat bedrijf zou verbannen van alle banden met Amerikaanse deals, bedrijven en instellingen. Dus kapte Heerema per direct met Nord Stream II.  Hoever die banden gaan ondervond een vriend van mij onlangs die een aantal maanden geleden met een internationaal journalistengezelschap naar Syrië ging. Toen hij terugkwam, werd hij een week later door de Rabobank gebeld dat hij “niet langer klant kon blijven”. Hij heeft in Syrië geen geld opgenomen en deed alles om de reis in anonimiteit te kunnen maken, maar toch mocht hij daar van die bank niet geweest zijn. Heel binnenkort zitten we gevangen in een werkelijkheid waar vrijwel geen politie meer nodig is want de private law van bedrijven reguleren de burgers ook zonder staat.

VOC-oprichter Marion Smith bewoog zich in het verleden ook wel in Europese conservatieve kringen, maar werd daar met name door de Oost-Europeanen met argwaan bekeken vanwege zijn (geo)politieke agenda en diens duidelijk bedoeling een wig te drijven tussen Europa enerzijds en Rusland en China anderzijds. Ving hij in Europa bot, in Washington is hij een gevierd man op fundraisingdiners waar de crême de la crême van de Amerikaanse havikken zich laat zien en gul doneert voor zijn retoriek.

Ik houd verder geen pleidooi voor China, en diens raison d’etat. Hobbesianisme is in de westerse noch in de rest van de wereld lovenswaardig. In mijn boek Permafrost heb ik dat voldoende en uitgebreid uiteengezet. Maar wanneer China zich midden in een geopolitieke, economische en propagandaoorlog bevindt waar de VS een dubieuze rol speelt in het opjutten van licht ontvlambare volksstammen binnen de Chinese landsgrenzen (Hong Kong eveneens), met overduidelijk Amerikaans belang, zijn harde antiterreurmaatregelen begrijpelijk.

En onder Xi Jinpeng is China helemaal een anti-religieuze koers gaan varen, waar niet alleen moslims, maar vooral ook christenen en boeddhisten zwaar onder te lijden hebben, zo laat our man in China, Alexander Zwagerman, keer op keer zien in Epoque Magazine. Het is zeker niet ondenkbaar dat die huidige antireligieuze Chinese koers is versterkt door de invloed van westerse christenen zoals onder andere Marion Smith en Adrian Zenz in de westerse media. Maar ook door de economische en politieke druk van Amerika op China en de meer heimelijke invloed van de VS via de Oeigoeren in China waar de CIA wel degelijk een oorzakelijke rol speelt in het moslimterrorisme (zie links beneden). Voor de voormalige hegemoon hebben nooit spelregels gegolden. Het was steeds de VS die de regels voor anderen bepaalde en dat nog steeds wil doen.

Het is zeker niet ondenkbaar dat het antireligieuze Chinese beleid versterkt wordt door buitenlandse inmenging, want hetzelfde gebeurde de afgelopen halve eeuw immers ook al in Turkije, waar het de christelijke zaak zeker niet hielp dat de Grieks-orthodoxe patriarch op de loonlijst van de CIA stond en waar vele Amerikaanse evangelical ‘pastors’ in feite geheim agenten waren, niet alleen in Turkije, maar in heel veel andere landen met een hoge CIA-activiteit. Levend onder overheden die weinig genuanceerd omgaan met buitenlandse inmenging en ondermijning, doet dit de zaak voor gewone gelovigen in zulke landen helemaal geen goed. Dit kan de VS natuurlijk geen zier schelen. Sterker nog, het ‘bewijst’ hun gelijk en ze pronken met de slachtoffers naar de eigen bevolking.

Het instrumentele gebruik van seculier en religieus fanatisme duikt altijd op in tijden van hobbesianisme, ongeacht of dat laatste nu oosters of westers gekleurd is. Amerika gebruikte al bijna een eeuw fanatieke moslims voor zijn geopolitieke doelen, en zet sektarische fanatici in eigen land in voor propagandadoeleinden bij het eigen volk. Deze slimmigheid die de Byzantijnen volgens Henri Pirenne al kenden, ontbreekt in China geheel. Men is er in tegenstelling tot westerse landen tamelijk transparant in wat hen goed dunkt voor China, de Chinezen en de geestelijke welstand van het land. Ook De Wikileaks documenten schetsen een beeld van China dat zich rechtlijnig en open opstelt naar eigen land, maar ook in de regio. De propagandatechnieken van Edward L. Bernays zijn in Peking dus nog niet goed bestudeerd. In de strijd tussen China en de VS zien we niet alleen een strijd om de wereldhegemonie van de komende 50 jaar, maar ook die tussen twee spiegelbeelden.

Verder lezen:

The Unz Review [link]

The Gray Zone [link]

Willy van Damme [link]

Waarom Amerika IS in Afghanistan in stand houdt

Behind the U.S. anti-China campaign

 

Posted on

Azov Bataljon in Hong Kong? En wel hierom:

De VS sleepte in 1992 al Moedjahedien naar Bosnië – vanuit Noord-Afrika, het Nabije Oosten en het Midden-Oosten – om daar Joegoslavië als land tot ontploffing te brengen, wat uitmondde in een verschrikkelijke ‘burgeroorlog’. Later deed ze hetzelfde met de Syrische ‘burgeroorlog’, en nog recenter werden IS-bataljons van Irak naar Khorasan (Centraal Azië) overgevlogen omdat IS haar werk in Syrië er klaarblijkelijk op had zitten, maar effectiever zou zijn in de regio, omdat IS daar druk kan zetten naar China (Oeigoeren), naar Rusland en naar Iran.

Maar hetzelfde gebeurt met zogenaamd extreem-rechtse groeperingen. Kenden we in de Koude Oorlog het project Gladio, in de laatste decennia zagen we hoe de VS en de NAVO extreem-rechtse groeperingen bewapende in Kiev, die overigens ook banden hadden met IS-terroristen in het Midden-Oosten. Behalve bij de terroristen van IS, vechten deze Oekraïense neonazi’s nu ineens mee met de demonstranten in Hong Kong. Wat? Inderdaad.

In de westerse media is men van links tot rechts van de legitimiteit van deze demonstranten overtuigd, want wat is er slechter dan China? Zoals activist Jim Glover opmerkte, gedragen de Hongkong-demonstranten zich dermate slecht dat ze in de VS veel slechter behandeld zouden zijn dan nu in Hong Kong, en zouden ze in de VS al veel eerder zijn afgetuigd, neergeschoten en zijn opgesloten dan in Hong Kong. Maar ze demonstreren tegen China, dus is alles geoorloofd en westerse mainstream media promoten dat idee honderd procent.

 

Nou, daar is inmiddels al heel veel op af te dingen. Zo bleek Hong Kong een safe space voor Chinezen die het te heet onder de voeten werd in eigen land en wegens corruptie en andere criminaliteit vervolging boven het hoofd hing. Hong Kong leverde immers niemand uit aan ‘Peking’. Ongeacht het niveau van de Chinese rechtstaat, wil geen enkel land natuurlijk met een de facto verzelfstandigde provincie opgescheept zitten die alle schurken huisvest om vervolging te willen ontlopen van dat land. Een wetsvoorstel moest daar dus verandering in brengen en hoppa, opeens gingen studenten de straat op om te protesteren. Nu vraagt u zich, in tegenstelling tot de hele westerse pers, direct af waarom uitgerekend studenten gaan protesteren tegen een wet die uitlevering van Chinese criminelen mogelijk maakt aan China. Wat hebben studenten daarmee te maken? Goeie vraag! Want ik zou het ook niet weten, behalve dat de inzet van studenten al meer dan 50 jaar een beproefd middel is om iets te forceren dat niets met studeren te maken heeft.

Maar deze protesten in Hong Kong zijn geen noviteit. In mijn boek Permafrost heb ik uitgebreid de protesten uit 2014 behandeld. Kent u Occupy Central nog, de goedgemarkte verzetsbeweging die met hippe logo’s, bedrukte spandoeken en door marketeers bedachte slogans en symbolen streed “voor meer burgervrijheid en minder inmenging van Peking”? Wat een nobel idee! Wie is er niet voor meer burgervrijheid, meer zelfbestuur en minder controle van de Partij? Iedereen in het Westen is er dus voor. Maar of die Chinese inmenging werkelijk wel zo slechts was, vraagt niemand zich hier af.[i] Wat nu als deze beweging enkel de frontorganisatie is voor westerse aanwezigheid in de regio, en strategische spelletjes om Peking bezig te houden in eigen land, de bevolking, waar mogelijk, op te zetten tegen het landsbestuur en de openbare orde, en natuurlijk tegelijkertijd een beroep te doen op ónze afkeer van dat Chinese bestuur terwijl dat Chinese bestuur de bevolking meer democratie geeft dan tijdens de hele Britse bestuursperiode het geval was?

 

Wel, zo simpel is dat. In 2014 werd Occupy Central door de NED aangejaagd en gesponsord, Deze CIA-organisatie was al actief in Hong Kong, twee jaar voordat de stad in 1997 aan China zou worden overgedragen door Groot-Brittannië. En vergeet ook niet het flinke aantal genânte ontmoetingen tussen Britse, Amerikaanse, Duitse en andere westerse consuls in Hong Kong met protestleiders als Joshua Wong, Benny Tai en anderen tussen 2012 en nu en wellicht al voor 2012.[ii] Uit alles blijkt dat westerse overheden en hun (n)go’s maar wat graag in ‘vijandig gebied’ stoken, partijen tegen elkaar opzetten en zich dus van begin tot einde met “buitenlandse aangelegenheden” bemoeien.

 

En nu haalt het Russische nieuwsbureau Sputnik facebookposts naar voren waaruit blijkt dat de nuttige idioten die in Oekraïne al jaren dood en verderf zaaien, dat nucook in Hong Kong doen. Want Amerika beloont haar knechten doorgaans best behoorlijk. Ben je mobiel, dan is strijden in het Amerikaanse proxylegioen heel lucratief. De vlag van IS kan snel ingewisseld worden voor die van andere ‘islamitische’ splintergroepen, en ‘demonstranten’ kunnen in een vloek en een zucht van de ene naar de andere door het Westen opgezette kleurenrevolutie overstappen, en voor allerlei ‘democratische’ bewegingen c.q. knokploegen werken die niet alleen Hong Kong maar ook Kiev van de regen in de drup hielpen, en alleen al in Oekraïne tienduizenden doden ten gevolg had en nog steeds heeft. De deurtjes blijven hetzelfde, maar de naambordjes en logo’s zijn snel veranderd. De stroom van geld en ‘adviseurs’ is de enige constante.

 

In Hong Kong wordt wederom enorm veel geplunderd waardoor de middenstand tegen het bestuur opgezet wordt omdat ze geen orde creëren. Dezelfde strategie hanteert Antifa en andere rioters ook bij ons: Creëer een breed gevoel van onveiligheid onder de bevolking en de regering zwicht snel voor de eisen van opstandelingen. Dat westerse regeringen ondertussen zelf de grootste terrorist van de middenstand zijn, dringt nu langzaam door in Europa en Amerika. Ook bij ons zijn de meeste ‘demonstraties’ in feite weinig meer dan bewust door de overheid opgezette publiekscampagnes, zoals de hele scholierenklimaathysterie, die vanaf de allereerste aanzet door de EU en andere instellingen is gefinancierd om de bomenkap, elektrisch rijden en windfarms op zee en op land er doorheen te kunnen jassen. Hersenspoel de jeugd en je wint de toekomst, maar vooral heel veel geld. Vernietig het MKB, boeren en vissers en je controleert het land. Dit zijn zomaar wat algemene leidraden uit de huidige politieke praktijk. Het gaat er natuurlijk om al die punten met elkaar te verbinden in een groter verband. Connect the dots: who benefits? Een van de leidraden uit mijn eigen boek Permafrost is dat de oorlog in het buitenland dezelfde is, als die in eigen land. En dat zie je telkens weer terug. De eisen van ‘opstandelingen’ komen bepaalde westerse regeringen altijd erg goed uit. Of het nu gaat om milieuclubs die via de rechter afdwingen dat door de overheid ingevoerde milieunormen eindelijk eens gehandhaafd gaan worden, of om het zaaien van verdeeldheid en creëren van hoofdpijndossiers voor de regeringen in Moskou en Peking. Het Westen bestaat inmiddels al lang niet meer uit soevereine landen: de EU, VN, IMF, ECB, zijn vehikels van multinationals, investeringsfondsen en banken om beleid te implementeren dat enkel in hun voordeel is en soevereine volkeren onderwerpt aan een ondoordringbaar web van internationale regelgeving, jurisprudentie en netwerken. Dit is volledig onttrokken aan elke vorm van grip van de volkeren zelf.

 

Ondertussen vinden de Hongkongse demonstranten het, zoals verwacht, helemaal niet erg dat dit Oekraïense tuig er ook tussen loopt. Elk van deze groepen staat in dienst van een kracht die groter is dan zij, en die hen gebruikt voor een ander doel dan wat zij beogen. Dus komen ze ook niet verder dan dat ook Azov-tuig ‘vrijheid van meningsuiting’ heeft, terwijl het hen natuurlijk op molotovs en stenengooien naar de politie aankomt, en daarbij is iedere hand welkom. Dus zijn ze welkom. ‘Instructies van bovenaf’, denk je dan meteen:

 


NOTEN:


[i] “The situation isn’t so black and white. The NPC did indeed agree to allow universal suffrage for chief executive elections in 2017 at the earliest, with Hong Kong’s Legislative Council elected by universal suffrage in 2020.

It must be noted that the interpretation of universal suffrage in the city’s Basic Law, which has served as Hong Kong’s constitution since 1997, stipulates the following: “The ultimate aim is the selection of the Chief Executive by universal suffrage upon nomination by a broadly representative nominating committee in accordance with democratic procedures.”

This effectively means that China cannot be accused of reneging on its commitments to allow Hong Kong residents full universal suffrage to vote because universal suffrage – as defined by the territory’s own laws – always required that candidates be vetted by a nominating committee. The Sino-British joint declaration of 1984 that paved the way for the handover made no mention of universal suffrage.

While activists may not be happy about accepting these legal stipulations, it should be acknowledged that the planned 2017 reforms would still allow the population to directly elect the chief executive through one-person-one-vote for the first time in history. Direct elections were never held at any point during the British colonial period, while a 1,200-member electoral college – made up of elite figures and tycoons – currently elects the chief executive.

Although there may be an unsavory caveat in the electoral process that requires a nominating committee to approve candidates, the new system is a far more democratic process than any previously practiced in Hong Kong’s history. Popular elections are undoubtedly a move toward a more representative framework.”

https://www.rt.com/op-ed/191824-hongkong-rally-conflict-protests-violence/

 

[ii]  ‘NDI will work with civil society organizations on parliamentary monitoring, a survey, and development of an Internet portal, allowing students and citizens to explore possible reforms leading to universal suffrage.’

 

http://www.ned.org/publications/annual-reports/2012-annual-report/asia/china-hong-kong

 

Posted on

‘Locked and loaded’ – Bolton is weg, maar zijn geest waart nog door Witte Huis

Bolton mag dan weg zijn uit de West Wing, maar zijn geest waart er nog rond schrijft de Amerikaanse paleoconservatieve publicist Pat Buchanan. Dat blijkt wel uit het feit dat de Amerikaanse regering prompt Iran beschuldigde na de aanval op Saoedische oliefaciliteiten. 

“Iran heeft een ongeziene aanval uitgevoerd op de energievoorraad van de wereld”, zo verklaarde de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo. Pompeo zette Amerika’s geloofwaardigheid op het spel door Iran te beschuldigen van een verwoestende aanval op Saoedische oliefaciliteiten die de halve olieproductie van het land tot stilstand bracht, 5,7 miljoen vaten per dag.

“Locked and loaded”

Afgelopen zondag identificeerde president Donald Trump Iran weliswaar niet als de aanvaller, maar leek hij in een tweet zijn minister wel bij te vallen: “Er is reden om aan te nemen dat we de dader kennen. We zijn locked and loaded afhankelijk van verificatie, maar wachten op bericht van het koninkrijk [Saoedi-Arabië] over wie zij menen dat er achter de aanval zat en wat we vervolgens zullen doen!”

Houthi-rebellen gebruikten al eerder drones

De Houthi-rebellen uit Jemen, die al vier jaar in gevechten verwikkeld zijn met Saoedi-Arabië en al eerder drones gebruikten om aanvallen uit te voeren op een Saoedische luchthaven en andere oliefaciliteiten, stellen dat zij 10 drones de lucht in stuurden vanaf 500 kilometer op de aanvallen uit te voeren als wraakoefening voor Saoedische luchtbombardementen en raketaanvallen.

“Maximale misleiding”

Pompeo wees dit van de hand: “Er is geen bewijs dat de aanvallen uit Jemen kwamen.” Maar terwijl de Houthi’s de aanval opeisen, ontkent Iran iedere verantwoordelijkheid. De Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Mohammad Javad Zarif zegt over Pompeo’s beschuldiging, dat de VS simpelweg een beleid van ‘maximale druk’ vervangen heeft door een beleid van ‘maximale misleiding’. Teheran zegt kortom dat Washington liegt.

Casus belli

En een directe aanval op Saoedi-Arabië door Iran, een soort Pearl Harbor-achtige verrassingsaanval op de cruciale olieproductiefaciliteiten van de Saoedi’s, zou een casus belli zijn voor Saoedi-Arabië. Dit zou leiden tot een oorlog rond de Perzische Golf, waaraan de VS wel zou moeten deelnemen. Dat Teheran achter de aanval van zaterdag zou zitten, zou ingaan tegen het Iraanse beleid sinds de VS zich terugtrok uit het atoomakkoord. Dat beleid was om een militaire confrontatie met de VS te vermijden en te streven naar een afgepaste reactie op verzwarende Amerikaanse sancties.

Onderzoek projectielen

Amerikaanse en Saoedische functionarissen onderzoeken momenteel de plaatsen van de aanvallen, de olieproductiefaciliteit bij Abkaik en het Khurais-olieveld. Volgens Amerikaanse bronnen werden in totaal 17 raketten of drones afgevuurd, niet de 10 waarover de Houthi’s spreken. Ook zouden er mogelijk kruisraketten gebruikt zijn. Sommige doelen zouden vanuit het west-noordwesten getroffen zijn, wat zou suggereren dat de aanval uit het noorden kwam, vanuit Iran of Irak. Volgens de New York Times werden sommige doelen echter vanuit het westen getroffen, wat weer niet op Iran of Irak als bron wijst. En aangezien sommige projectielen niet ontploften en fragmenten van die projectielen die wel ontploften te identificeren zijn, zou het slechts een kwestie van tijd moeten zijn om de bron van de aanvallen vast te stellen.

Pompeo wilde onderzoek niet afwachten

En dat is het moment waarop er werkelijk iets te verifiëren valt. Pompeo heeft daar echter niet op willen wachten. Gezien zijn publieke beschuldiging dat Iran achter de aanval zat, zal de voorgenomen ontmoeting van Trump met de Iraanse president Hassan Rouhani bij de algemene vergadering van de Verenigde Naties volgende week wel niet doorgaan.

Vallen de VS straks Jemen, Iran of Irak aan?

De echte vraag is nu wat de Amerikanen doen wanneer de bron van de aanval bekend is en de vraag naar een gepaste reactie direct voorgelegd wordt aan onze ‘locked-and-loaded’ president. Als de Houthi’s de daders waren, hoe zal Trump dan reageren? Want de Houthi’s, die inboorlingen van Jemen zijn en wier land al vier jaar onder de aanvallen van de Saoedi’s lijdt, lijken onder het oorlogsrecht in hun recht te staan om tegenaanvallen te lanceren tegen het land dat hen aanvalt. Daarbij heeft het Congres [het Amerikaanse parlement] herhaaldelijk geprobeerd om Trump ertoe te brengen om de Amerikaanse steun aan de Saoedische oorlog in Jemen te beëindigen.

Als de aanval op het Saoedische olieveld en oliefaciliteit bij Abkaik het werk blijkt te zijn van sjiitische milities uit Irak, gaan de VS dan die milities aanvallen, wier aantal geschat is op mogelijk tot 150.000 strijders? Dit afgezet tegen de 5.000 Amerikaanse militairen in Irak?

Schade voor de wereldeconomie

En wat als het Iran zou zijn? Als een dozijn drones of raketten het soort schade aan de wereldeconomie kan doen, als die van zaterdag – het platleggen van zo’n 6 procent van de wereldwijde olieproductie – stel je dan eens voor wat een oorlog tussen de VS, Saoedi-Arabië en Iran zou doen met de wereldeconomie.

In de afgelopen decennia heeft de VS wapentuig ter waarde van honderden miljarden dollars verkocht aan de Saoedi’s. Gingen die verkopen gepaard met een garantie dat we ook mee zouden komen vechten als het land in een oorlog met zijn buren verzeild raakt?

Oorlogspartij VS staat te popelen, maar volk wil niet nog een oorlog

En zou Trump langs het congres gaan om autorisatie te krijgen voor zijn oorlogshandeling voor hij een aanval op Iran beveelt? Senator Lindsey Graham dringt reeds aan op een aanval op de olieraffinaderijen van Iran om “de ruggengraat van het regime te breken”. Senator Rand Paul stelt echter dat er “geen reden is waarom de supermacht van de Verenigde Staten Iran zou moeten gaan bombarderen.” Verdeeld kortom: De Oorlogspartij staat te popelen van enthousiasme over het vooruitzicht van oorlog met Iran, terwijl het volk niet nog een oorlog wil. Het wordt echter moeilijk om te zien hoe we een oorlog nog kunnen vermijden. John Bolton mag dan vertrokken zijn uit de West Wing, zijn geest waart er nog rond.

Posted on

Buchanan aan Trump: Verruil Bolton voor Tulsi Gabbard!

Tulsi Gabbard

In onderstaande column adviseert Pat Buchanan president Trump om zijn Nationale Veiligheidsadviseur John Bolton te dumpen en in plaats daarvan in zee te gaan met Tulsi Gabbard, die momenteel in de race om de Democratische nominatie van zich doet horen met een buitenlandbeleid dat veel lijkt op wat Trump in 2016 beloofde. Pat Buchanan is een paleoconservatief politiek commentator, was adviseur van diverse presidenten en deed ook zelf een gooi naar het presidentschap. 

“Te lang reeds hebben onze leiders het af laten weten, leidden ze ons van de ene regime change-oorlog naar de andere, leidden ze ons een nieuwe Koude Oorlog en wapenwedloop in, die ons biljoenen dollars van ons zuurverdiende belastinggeld en talloze levens kostten. Deze waanzin moet stoppen.”

Donald Trump, circa 2016? Nee, deze denunciatie van interventionisme á la John Bolton kwam van afgevaardigde Tulsi Gabbard van Hawaii tijdens het Democratische debat van woensdagavond. Met haar 38 jaar was ze de jongste kandidaat op dat podium. Gabbard vervolgde met een aanval op zowel de “president als zijn oorlogshavikenkabinet, die ons naar de rand van oorlog met Iran geleid hebben”.

“Niet de Taliban viel ons aan op 11 september”

In een verhitte woordenwisseling, reageerde afgevaardigde Tim Ryan van Ohio dat de VS zich niet uit Afghanistan terug kunnen trekken: “Toen we daar niet waren, begonnen ze vliegtuigen op onze gebouwen in te laten vliegen.” “Het was niet de Taliban die ons op 11 september aanviel”, repliceerde Tulsi Gabbard, “Al Qaida viel ons aan op 9/11. Dat is waarom ik en vele anderen militair werden, om achter Al Qaida aan te gaan, niet de Taliban.”

“In Afghanistan niet beter af dan toen oorlog begon”

Toen Ryan bleef volhouden dat de VS in Afghanistan moeten blijven, schoot Gabbard terug: “Is dat wat je de ouders van die twee soldaten die net gedood werden in Afghanistan zult vertellen? ‘Nou ja, we moeten daar gewoon blijven.’ Als militair kan ik je vertellen dat dat antwoord onacceptabel is. … We zijn in Afghanistan niet beter af dan toen die oorlog begon.”

Tulsi Gabbard wint debat met voorsprong

Tegen het einde van het debat was Tulsi Gabbard met voorsprong de winnaar in zowel de Drudge Report- als de Washington Examiner-peiling en ging ze veruit aan kop onder alle Democratische kandidaten wier namen opgezocht werden op Google. Hoewel ze minder dan zeven minuten spreektijd kreeg in een debat van twee uur, had ze die tijd niet effectiever kunnen gebruiken. Haar optreden zou de race om de Democratische nominatie op kunnen schudden. Als ze er in slaagt een paar punten boven haar 1 à 2 procent in de peilingen uit te komen, zou ze een plekje in de tweede ronde debatten veilig kunnen stellen.

Buitenlandbeleid zou zonder Tulsi Gabbard niet aan bod komen

Als ze daar bij is, zullen de gespreksleiders haar vragen stellen over buitenlandbeleid die zonder haar aanwezigheid niet eens aan de orde zouden komen. Deze vragen zullen de verborgen verdeeldheid in de Democratische Partij blootleggen. Men zou leidende Democratische kandidaten kunnen vragen te verklaren wat het Amerikaanse beleid moet zijn – niet alleen ten aanzien van Afghanistan, maar ook Irak, Syrië, Jemen, Saoedi-Arabië, Israël, Jared Kushners ‘deal van de eeuw’ en Trumps schijnbare afwijzing van de twee statenoplossing.

Als ze de tweede ronde haalt, zou Tulsi Gabbard de katalysator kunnen worden voor het soort ‘globalist versus nationalist’-debat dat uitbrak tussen Trump en de Bush-Republikeinen in 2016. Een debat dat bijdroeg aan Trumps overwinning op de conventie in Cleveland en in de presidentsverkiezingen.

Tulsi Gabbard verdeelt Democraten, maar kan ook probleem worden voor Republikeinen

Het probleem dat Gabbard vormt voor de Democraten, is dat, zoals bleek uit de woordenwisseling met Ryan, ze standpunten inneemt die haar partij verdelen. Haar rivalen geven er de voorkeur aan te praten over zaken die de partij verenigen, zoals hoe verschrikkelijk Trump is en ‘gratis’ hoger onderwijs. Als ze meer zendtijd krijgt, wordt ze ook een probleem voor de Republikeinen. Want het buitenlandbeleid dat Tulsi Gabbard voorstelt is niet ver verwijderd van het buitenlandbeleid dat Donald Trump in 2016 beloofde maar sindsdien niet waarmaakte.

Niet waargemaakte beloften

Nog altijd zijn er 2.000 Amerikaanse militairen in Syrië, 5.000 in Irak, 14.000 in Afghanistan. We verplaatsten onlangs een vliegdekschip-aanvalsgroep, B-52-bommenwerpers 1.000 militairen naar de Perzische Golf om Iran te confronteren. We staan op het punt de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken, waarmee we zouden moeten onderhandelen om een oorlog te voorkomen, sancties op te leggen.

Jared Kushner probeert een plan te verkopen om 50 miljard dollar voor de Palestijnen in te zamelen in ruil waarvoor zij van soevereiniteit af moeten zien en van hun droom van een natiestaat op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook met Jeruzalem als hoofdstad.

John Bolton praat over regime change in Caracas en zoekt de confrontatie met de “trojka van tirannie” in Cuba, Nicaragua en Venezuela. In plaats van het gesprek te zoeken met Rusland, zoals Trump beloofde, hebben we Rusland sancties opgelegd, Oekraïne bewapend, oorlogsschepen naar de Zwarte Zee gestuurd, de NAVO-aanwezigheid in het Oostzeegebied opgevoerd en door Ronald Reagan en andere presidenten tijdens de Koude Oorlog uitonderhandelde wapenbeheersingsverdragen verscheurd.

Rusland en China in elkaars armen gedreven

Het Amerikaanse beleid is er in geslaagd onze grote rivalen, Rusland en China, in elkaars armen te drijven. Die relatie is nu inniger dan die tussen Stalin en Mao in de eerste jaren van de Koude Oorlog. In juni reisde Vladimir Poetin naar Peking, waar hij en Xi Jinping elkaar ontmoeten om te waarschuwen dat in deze tijd van “toenemende mondiale instabiliteit en onzekerheid” Rusland en China “hun overleg over kwesties van strategische stabiliteit zullen verdiepen”. Xi onderscheidde Poetin met China’s nieuwe vriendschapsmedaille. Poetin reageerde: “Samenwerking met China is een van Ruslands hoogste prioriteiten en ze heeft een ongekend niveau bereikt.”

Aan het einde van de Koude Oorlog was de VS de enige overgebleven supermacht. Wie heeft deze positie kwijtgespeeld? Wie heeft ons 7.000 Amerikaanse levens en 6 biljoen dollar laten bloeden in eindeloze oorlogen in het Midden-Oosten? Wie heeft ons deze hervatting van de Koude Oorlog in geleid? Waren het soms die vervloekte ‘isolationisten’?

Posted on 1 Comment

9/11 – Vraag naar Israëlische betrokkenheid is secundair

Ik reageer op het artikel 9/11 – De aanslag op het World Trade Center: Deconstructie van een anti-zionistische complottheorie. Ik had op Novini nog niet eerder bijdragen over 9/11 gezien, vandaar dat ik best benieuwd was. De tekst van de heren Fred Neerhoff en David Bakker bleek ingezonden.

Hieronder wil ik niet op de inhoud of de argumentatie van het bericht zelf ingaan. Ik wil er alleen op wijzen dat ik de formele context niet duidelijk vind. Het is namelijk niet duidelijk of hier de heer van der Pijl berispt moet worden en zo ja waarvoor, omdat hij een antisemitische opmerking gemaakt zou hebben?

Daarbij moet ik direct zeggen dat ik de gewraakte tweet van van der Pijl ook niet onderschrijf. Het was een ‘vluggertje’ waar iedereen die iets van 9/11 af weet meteen aan kon zien dat hier op laag niveau rotzooi en gekissebis van zou komen. Dus geen serieuze bijdrage. Daar had iemand de heer Van der Pijl op moeten wijzen. Wat hij had moeten twitteren was: het is inmiddels duidelijk dat 9/11 alleen mogelijk was door actieve betrokkenheid van de Amerikanen zelf. Het is bovendien zeer waarschijnlijk dat daarbij in ieder geval Saoedi-Arabië en Israël (o.a. door de Amerikaanse zionisten) een rol hebben gespeeld.

Israëlische betrokkenheid

Zoals u weet ligt de zaak bij 9/11 tamelijk gevoelig. Daarbij is het probleem van de Israëlische betrokkenheid eigenlijk geheel van secundaire betekenis. De vraag naar die betrokkenheid heeft namelijk pas zin als de vraag naar 9/11 zelf is beantwoord. Het is kortom een afgeleide vraag. En dat geldt evenzeer voor de betrokkenheid en de positie van Van der Pijl. De opmerking dat van der Pijl een zogenaamd ‘obscure site’ geraadpleegd zou hebben is namelijk van dubieuze aard. Voor iemand die alle kritiek op 9/11 nog steeds als een complottheorie ziet (zie de titel van het artikel van Neerhoff en Bakker) is elke site waarop die kritiek wordt gebaseerd toch automatisch van dubieuze aard? Bovendien is niets dubieus aan deze website. Hij verzamelt een machtige hoeveelheid serieuze informatie over tal van gebeurtenissen in de wereld waar ook andere (alternatieve) visies op kunnen en soms moeten worden los gelaten.

Alleen Arabische terroristen?

De primaire vraag is dus, voordat er überhaupt over betrokkenheid van buitenlandse machten wordt gesproken: waren het inderdaad alleen maar 19 Arabische terroristen die met vier vliegtuigen de aanslagen in New York en Washington (en Shanksville) hebben gepleegd? Spreekt de officiële versie de waarheid?

Het artikel is bovendien ook zeer verwarrend omdat de schrijver aan het eind (conclusie) aangeeft dat ‘de precieze loop van de gebeurtenissen nog onbekend is’. Als dat zo is, dan zou je je daar primair op moeten richten en niet aan de hand van één persoon (Bollyn) en passant het antisemitisme mee moeten nemen en in het kielzog daarvan ook nog eens de heer Van der Pijl. Waar gaat het nu eigenlijk om?

Special Grand Jury

Daar komt bij dat de heren Neerhoff en Bakker ten aanzien van de Grand Jury de zaak totaal verkeerd voorstellen. De zaak is namelijk wat de toedracht betreft (de ‘loop van de gebeurtenissen’) helemaal niet zo ‘onbekend’. De US attorney of the Southern District of New York (openbaar aanklager) heeft zich namelijk ontvankelijk verklaard voor een petitie van enkele advocaten, niet omdat hij 9/11 denkt te kunnen oplossen, maar omdat hij niet onder de 57 bewijsstukken uit kon die aan de petitie waren toegevoegd waarin duidelijk wordt gemaakt dat de drie torens van het WTC onmogelijk alleen door brand in konden storten. Bij die instorting moet, aldus die bewijsstukken, gebruikt gemaakt zijn van externe (niet natuurlijke) factoren dus niet alleen branden, maar van door mensen aangebrachte hulpmiddelen (waarschijnlijk explosieven). Hij moet zo van de bewijsvoering geschrokken zijn, dat hij deze petitie gewoon niet naast zich neer kon leggen en zich gedwongen voelde tot het instellen van een Special Grand Jury.

Complottheorie?

Wat zou die jury moeten of kunnen doen? Net zo min als de US attorney kan zij tot een uitspraak komen wie voor de aanslagen van 9/11 verantwoordelijk zijn (dus ook geen Israëliërs). De jury kan alleen tot de conclusie komen dat deze 57 punten zo overtuigend zijn, dat de nieuwe versie van de door de advocaten geschilderde ‘loop van de gebeurtenissen’ een hoge mate van waarschijnlijkheid bezit en dat begrippen als complottheorie vanaf dit moment (dat van de ontvankelijkheidsverklaring door het Strafhof) niet langer toepasbaar zijn. Immers als hij ook maar een seconde gedacht had met weer zo’n sullige ‘complottheorie’ te maken te hebben, had hij de petitie linea recta teruggestuurd. De titel van hun artikel maakt ook duidelijk dat Neerhoff en Bakker nog geheel in deze ‘complotsferen’ verwijlen, maar dat is dus door deze ontvankelijkheidsverklaring een gepasseerd station.

Er worden uiteraard ook geen schuldigen aangewezen. Dat is zaak van een nieuw onderzoek. Want daar is een jury niet voor. Zij kan wel getuigen oproepen die zij ervan verdenkt tot de mogelijke schuldigen te behoren. Het enige dat de petitie beoogt is duidelijk te maken dat 9/11 onmogelijk uitsluitend door Arabische terroristen kan zijn uitgevoerd er moeten mensen (Amerikanen) bij betrokken zijn die de instorting met behulp van (bijvoorbeeld) explosieven in alle drie de torens (!) hebben mogelijk gemaakt.

Onafhankelijk onderzoek

De petitie doet daarom twee dingen a) hij toont op grond van de  aangeleverde technisch-wetenschappelijke feiten aan dat branden alleen onmogelijk de oorzaak van de instortingen kunnen zijn en b) dat het NIST (National Institute of Standards and Technologies) in zijn twee officiële rapporten zijn toevlucht heeft moeten nemen tot onwetenschappelijk handelen en fraude om tot het vooropgezette resultaat (instorting door branden) te komen. Er zal daarom een nieuw en onafhankelijk onderzoek moeten komen. Daarvoor wordt nu niet meer gepleit, maar op grond van de feiten heeft het Amerikaanse volk recht op een nieuw en onafhankelijk onderzoek.

Ik ben hier zo uitgebreid op ingegaan, omdat de jury door Neerhoff en Bakker op een zeer onbevredigende manier in hun verhaal werd ingevoerd. Zij waren onvoldoende op de hoogte van deze uiterst belangrijke stap van de advocaten (gesteund door de architecten en ingenieurs van de 911-waarheidsbeweging) waardoor het hele speelveld van de 9/11 story inmiddels is veranderd. Voor het eerst zijn mensen die tot deze tijd alle kritiek losjes hebben kunnen wegwuiven gedwongen naar de feiten te kijken.


Als bijlage: een selectie van zeven video’s (Word-document) die elk voor zich een verschillende ingang tot 9/11 bieden en tegelijk zo fundamenteel zijn dat de noodzaak van een nieuw en onafhankelijk onderzoek bij elk van hen onafwijsbaar is.

Posted on

Republikeinen boos over dansvideo Amerikaanse politica, of niet?

In de wondere wereld van de Amerikaanse politiek is weer een relletje aan de gang. Ditmaal niet om een oude verwarde vrouw die claimt dat ze Amerikaans-Indiaans bloed heeft. Of Donald Trump die een conservatief opperrechter wil maken conform zijn eerdere beloftes. Nee, dit keer gaat de rel, of wat ervoor moet doorgaan, over de 29-jarige Amerikaanse politica Alexandria Ocasio-Cortez. Door haar aanhangers liefkozend AOC genoemd.

De rel begon toen persbureau Reuters een persbericht lanceerde met daarin de boodschap dat er “controverse” zou zijn rond een dansvideo van Alexandra, ingegeven door een anoniem twitteraccount.

 

Het bericht werd al snel overgenomen door meerdere websites die tegen de Democratische Partij aanleunen. De website NewsWeek rapporteerde ook dat “Republikeinen” verontwaardigd zouden hebben gereageerd op de dansvideo. Het probleem bij dit statement is: geen enkele Republikein wordt hierbij geciteerd in zowel het Reuters- als het NewsWeek-artikel. Ook een artikel van The Hill over de dansvideo met Alexandria Ocasio-Cortez citeert alleen AOC zelf en geen enkele Republikein.

Waar komt het verhaal vandaan?

De vraag is daarom: Waar komt de video vandaan en hoe komt persbureau Reuters aan het statement dat de Republikeinen verontwaardigd zouden zijn. Mijn antwoord is dat zoiets inmiddels al niet meer te achterhalen is. Ook het anonieme twitter account waarmee de video oorspronkelijk gelekt is, @AnonymousQ1776, is inmiddels niet meer online.

Het verhaal is niet meer te controleren en elk zichzelf respecterend nieuwskanaal zou een dergelijk verhaal nooit op deze manier naar de headlines moeten duwen. De these dat de nieuwskanalen dit verhaal in de wereld helpen omwille van het promoten van de bekendheid van de Amerikaanse politica vind ik daarom ook niet vergezocht. Zeker niet na de bijzonder roerige presidentsverkiezingen van 2016. Ook de timing is bijzonder. De midterm-verkiezingen zijn afgelopen en uitgelopen op een sof voor de Democraten. De Democraten gaan nu de komende 2 jaar alles op alles zetten om de presidentsverkiezingen van 2020 niet uit handen te geven.

Alexandria Ocasio-Cortez potentieel presidentskandidaat

Mijn persoonlijke conclusie is dat we er om kunnen lachen, we kunnen er cynisch om worden, maar dat Ocasio-Cortez zich best tot presidentskandidaat zou kunnen ontwikkelen onder invloed van dit type promotie. Om de inhoud gaat de Amerikaanse politiek allang niet meer. Zo trok Donald Trump veel stemmen omdat hij niet Hillary Clinton was en Hillary Clinton trok haar stemmen met het gegeven dat zij niet Donald Trump was.

En Barack Obama was “community organizer” in Chicago voordat hij presidentskandidaat werd. Waarom werd hij dan toch gekozen als president? Omdat hij tijdens zijn studententijd in contact kwam met de juiste netwerken die in de Verenigde Staten de macht verdelen. Dezelfde energie rond media-netwerken stuwen nu Ocasio-Cortez naar ongekende hoogten met vergelijkbare methoden. En waarom niet? Als Obama president kan worden en dan is er geen reden te bedenken waarom Alexandria Ocasio-Cortez  niet.

De danskunsten van Alexandria zien er best prima uit, maar dat maakt van de jonge vrouw nog geen prima presidentskandidaat. En de “rel”? Ik vrees dat verschillende Amerikaanse media, waaronder persbureau Reuters, zichzelf een beetje ontmaskerd hebben.

Posted on

De Staatsveiligheid en het Gele Gevaar

Ooit, begin jaren ’80 was China een zogenaamde vriend van België en was er officieel voor onze staatsveiligheid niets met dat land aan de hand. Voor China te kritische artikelen zag men zelfs niet graag verschijnen. Onze bedrijven maakten er immers pillen en telefooncentrales en dus moest men hen koesteren, liefhebben. En, belangrijker, China en de VS vormden op dat ogenblik een alliantie tegen de Sovjet-Unie. Al een hele tijd is dit veranderd en laat onze Staatsveiligheid de ene waarschuwing na de andere over dat land op ons los.

De zaak van elektriciteitsdistributeur Eandis was er een voorbeeld van. Dat Chinezen er in gingen investeren was gevaarlijk, want zij zouden wel eens te weten kunnen komen hoe onze elektriciteitsvoorziening er uitziet. Een pak onzin, maar onze politici bogen als angsthazen voor die onheilsboodschap.

Chinese cultuur is staatsgevaarlijk

Recent was Vlaams Belanger Filip Dewinter aan de beurt om vanuit de Staatsveiligheid een ton modder over zich heen te krijgen want de man hielp een Chinese culturele vereniging hun weg in België vinden. Gevaarlijk, stelden onze spionnen want ze wilden zo goodwill creëren in ons land. Chinezen die hier goodwill willen zoeken! Sidder en beef Belg want daar is het Gele Gevaar. Met Dewinter als het gele mannetje van president Xi Jinping.

Vraag is wat voor ons land op veiligheidsgebied het gevaarlijkst is natuurlijk. Sinds de onthullingen van Edward Snowden weten we dat de Amerikaanse spionagedienst NSA samen met het Britse GCHQ alle communicatie afluisteren wereldwijd. En dus ook die van onze koning, premier, de chef van de federale politie en die van beenhouwer Jean-Paul om de hoek.

Keizerlijk paleis Beijing
Voor onze Staatsveiligheid is China een gevaarlijk land dat wij best zoveel mogelijk mijden. Dit terwijl het veruit de grootste economische kracht ter wereld is die ook massaal in ons land investeert. Speelt de Staatsveiligheid het spel van de VS?

Recent bleek dat ze zelfs de ongetwijfeld geheime communicatie van de Saoedische kroonprins Mohammad bin Salman nauwgezet volgen. En dat is toch een voor Washington wel veel belangrijkere ‘bondgenoot’ dan onze Charles Michel of zijn Nederlandse collega Mark Rutte.

De vriend van de NSA

Toen het in september 2013 uitlekte dat die NSA/GCHQ ook op grote schaal bij de communicatiesystemen van Proximus hadden ingebroken verscheen er in het maandblad MO gelijktijdig een gesprek met Eddy Testelmans, toen de chef van onze militaire veiligheidsdienst, die pochte met zijn goede en open en bloot relatie met de Amerikaanse generaal Keith Alexander, toen de baas van de NSA, het Nationaal Veiligheidsagentschap.

Maar daarvoor hoor je onze veiligheidsdiensten zeker nooit waarschuwen. Die mogen de telefoons van onze premier Charles Michel dus afluisteren? Bovendien weet zowat iedereen die wat thuis is in de internationale politiek dat de VS al heel veel jaren een economische oorlog voeren tegen de EU. De gigantische speculatie tegen de euro van een paar jaar terug gebeurde toch vanuit Wall Street?

‘Invloed verwerven’

En op een ogenblik dat China en haar ondernemingen op grote schaal in het buitenland investeren – Het land zit men een enorme berg geld die men nu eenmaal ergens rendabel moet beleggen – begint de Staatsveiligheid onrust te zaaien en ons angst aan te jagen want ‘China zoekt hier invloed te verwerven’. Wow, wat een gevaarlijk plan. China wil hier invloed krijgen. Om bang van te worden?

Prietpraat natuurlijk. Recent stuurde ons land een grote handelsdelegatie naar Marokko. Waarom? Om er invloed te verwerven om zo beter handel te kunnen drijven en de samenwerking op andere vlakken te verbeteren. Een erg goede zaak al zou men de export van hasj moeten op tafel leggen want Marokko is de veruit grootste exporteur ervan. Maar daarover horen we niets natuurlijk. Ook niet toen Bart De Wever er recent rondjes liep.

Spionnen

En dat er onder die tienduizenden Chinezen die hier rondlopen spionnen zitten zal wel. Waarom zou men daarover speciaal alarm moeten slaan? Er zijn hier vele honderden ‘geheime agenten’ onder allerlei vermommingen. Brussel heeft van veel landen tot drie verschillende ambassades (het koninkrijk, NAVO en de EU) en daar zitten pakken spionnen tussen hoor.

Geely autoproducent
Als we het verhaal van onze Staatsveiligheid en ook van professor Internationale Relaties Jonathan Holslag moeten geloven dan is ook de aankoop van Volvo door de Chinese automaker Geely uiterst verdacht en zelfs een gevaar voor onze veiligheid.

Trouwens ambassades dienen toch om via allerlei soms erg discrete contacten zoveel mogelijk informatie over het gastland te verkrijgen. Spionage dus! Zo zijn er bovendien de aan de ambassades verbonden militaire attachés die bijna in de regel werken voor de militaire inlichtingendiensten van hun land. Ook België doet dat trouwens. Niets speciaals, het is dagelijkse kost.

Scharnierpunt in de geschiedenis

Maar qua geopolitiek zitten België en de EU zoals heel de wereld op een scharnierpunt. De oude gevestigde orde is kapot en wat er voor in de plaats gaat komen weten we niet. Er zijn in wezen drie grote economische blokken met de EU op nummer twee, de VS en China de grootste. Met daarnaast spelers als India en Rusland. Waarbij de VS tegen iedereen op dit ogenblik een felle economische oorlog voert om hen zo op de knieën te dwingen. America First!

De VS wil China’s groei kapot maken en hen zo veel als mogelijk isoleren. Het gevolg is een enorm pak aan propaganda vol leugens, verdraaiingen en halve waarheden over China in onze media. De kranten staan er vol van met verhalen komende vanuit de VS om zo het Europese wereldbeeld te kneden richting daar waar Washington het wil. Met China als het rijk des duivels, naast dan Rusland uiteraard.

Maar België en de EU hebben niet de minste reden om dit spel mee te spelen. Integendeel, wij hebben er alle belang bij om met zoveel mogelijk landen op goede voet te staan. Zelfs al doen zij dingen die ons niet aanstaan, zoals het strafbaar stellen van homofilie. De wereld behoeft vrede en stabiliteit zodat de economie verder op volle kracht kan groeien en we – niet gestoord door ruzies – het klimaatprobleem kunnen aanpakken.

Op een ogenblik dat de Chinese internetverkoper Alibaba op termijn in de sociaal-economisch nog steeds noodlijdende Luikse regio mogelijkerwijs duizenden banen gaat realiseren komen de heren en dames van onze Staatsveiligheid ons waarschuwen voor Chinese beïnvloeding. Dat is om zowel te vloeken, te lachen als te schreien.

Behoefte aan stabiliteit

Uiteraard moeten wij binnen de EU ons eigen beleid voeren en niet de naïeveling uithangen. En het beschermen van ‘s lands economische en strategische vitale onderdelen is zeer belangrijk. Ook China doet dat trouwens. Terecht.

BYD - Brussel - Taxi's - 1
Inderdaad, de Chinese invasie is begonnen. Hier taxi’s van BYD in Brussel. Recent verkocht het ook bussen voor de luchthaven van Zaventem. Als dat geen bewijs is voor de heel kwade bedoeling van China. Toch als we onze vrienden van de Staatsveiligheid moeten geloven.

Maar als we zien dat een Chinees bedrijf hier in de regio Charleroi elektrische auto’s gaat maken, als we zien dat het Chinese Geely toen het autobouwer Volvo overnam tot heden een goede investeerder bleek – kijk eens naar GM met Opel en Ford met Genk – dan is het bestaan van het Gele Gevaar in essentie een pure fantasie. Een uitvinding van de PR-bureaus van Uncle Sam.

Wiens belang?

Men kan zich trouwens hier de vraag stellen wiens belang onze Staatsveiligheid met dit soort verhalen over het ‘Gele Gevaar’ dient? Dat van de VS die China wil isoleren of dat van een land dat elke investeerder en handelspartner dient welkom te heten. Dit lijkt eerder op het dienen van Washington dan op het helpen van ons land.

België en de EU behoeven stabiliteit en geen geruzie, zeker niet als dat dan nog in het voordeel is van een andere ons in wezen vijandige mogendheid. Het waren toch geen Chinese speculanten die enkele jaren geleden hoopten de euro en zo de EU kapot te maken?

DSC_0090 (1)
Hier Wang Chuangfu, de erg discrete grote baas en stichter van BYD in Londen bij de inauguratie van twee door elektrische bussen van BYD bediende buslijnen. In Londen rijden er nu al tientallen elektrische bussen van BYD rond. Zij vertrekken om 6 uur en komen rond 11 terug binnen zonder tussendoor te moeten geladen worden. Hier weigert de Vlaamse busmaatschappij De Lijn en Ben Weyts (N-VA), minister voor Verkeer om elektrische bussen te bestellen. Zou busmaker Van Hool die technologie nog niet onder de knieën hebben? Het lijkt er op.

En als we problemen hebben met de Chinese economische opmars dan is dat ook deels de fout van de EU. Al jaren investeren de Chinese overheid en lokale private bedrijven er in de productie van batterijen en elektrische voertuigen. Het zijn Japan, Zuid-Korea en vooral China die elektrische batterijen maken. Arm Europa.

Elektrische auto’s

Een privaat beursgenoteerd bedrijf als BYD (Build Your Dreams) uit het Chinese Shenzhen produceert met haar eigen batterijen massaal elektrische wagens en ook in Amiens en Hongarije bussen en is zeer rendabel en beursgenoteerd. Het is bovendien groter dan Tesla van die blaaskaak Elon Musk.

Het Chinese parlement stemde zelfs wetten die de autobedrijven verplichten een procentueel elk jaar stijgend aantal elektrische wagens te maken. En men zet er nu verplicht een algemeen recyclagesysteem op voor die batterijen.

En wat doet Europa? Er zijn eindelijk ‘plannen’ want de Duitse autonijverheid zweerde tot vorig jaar bij de… diesel. Daar zit het gele gevaar, zijnde bij de domme beslissingen van de Europese beleidsmensen die onvoldoende kritisch de wereld bekijken. Hetzelfde trouwens voor het internet waar alle belangrijke takken van deze industrie Amerikaans zijn en er amper iets Europees is in terug te vinden. En dat is uiteraard geen toeval.

 

Posted on

Amerikaanse politiek is beter entertainment dan een Netflix-serie

“Desperate times call for desperate measures”, zegt men in het Engels. De Amerikaanse Democraten hebben dit adagium ter harte genomen. Ze hebben zelfs alles uit de kast getrokken om een deukje in de Republikeinse boter te slaan. Met als effect tot nu toe dat Donald Trump nog steeds president is, alle onderzoeken naar hem bar weinig opleveren en hij zelfs het Amerikaanse Hooggerechtshof naar rechts heeft doen bewegen.

Het begon natuurlijk al in de zomer van 2016 tot en met 8 november van datzelfde jaar. Mensen konden en wilden niet geloven dat Donald Trump een serieuze gooi naar het presidentschap ging doen. Veel “politieke analisten” (ik wil eigenlijk 16 aanhalingstekens schrijven rond die term, maar u snapt wat ik bedoel) die over elkaar heen struikelden om te verklaren dat Donald Trump kansloos was om de presidentsverkiezingen te winnen. In het bijzonder veel Europese analisten bleven tot 5 minuten voor het bekendmaken van de uitslag (en sommigen ook tot en met de dag daarna) verklaren dat Donald Trump kansloos was. Het was een onwerkelijk schouwspel.

Trump Russia collusion

We zijn nu bijna 2 jaar verder en je zou denken dat mensen hiervan geleerd hebben. De les is dat Donald Trump dood verklaren eigenlijk een teken is van gebrek aan inzicht in de huidige Amerikaanse politiek. Er is heel veel gebeurd, maar er zijn enkele punten die maar door blijven zeuren. Dat zijn het onderzoek naar Russische bemoeienis met de verkiezingen (en Donald Trumps verband hiermee), Hillary Clinton die de publiciteit blijft zoeken, de controverse rond de benoeming van opperrechter Brett Kavanaugh, en het aanhoudende gedoe rond de Democratische senator Elizabeth ‘Pocahontas’ Warren.

Over het onderzoek rond de Russische bemoeienis in de Amerikaanse verkiezingen is al heel veel geschreven en de Amerikanen beginnen daar zelf ook een beetje moe van te worden. De berichtenstroom die gaat richting de conclusie dat de onderzoeker in kwestie, Robert Mueller, ontslagen zou worden wist na verloop van tijd alleen nog maar de politieke fijnproever te raken. Nu is het onderzoek bijna klaar voor publicatie en de verwachting is niet dat er hele grote choquerende zaken worden onthult. Sterker nog, het hele verhaal bestaat omdat veel Democraten (en anderen) niet kunnen verkroppen dat Donald Trump volgens de Amerikaanse kiesregels de verkiezingen won. Daar moest wel een samenzwering aan ten grondslag liggen. En omdat ze de Russen niet zo lief vinden zijn zij de aanstichters van die samenzwering ongeacht of de feiten wel zo liggen.

Hillary Clinton

Een persoon die de klap van de nederlaag in 2016 sowieso nog niet te boven is, is Hillary Clinton zelf. De afgelopen anderhalf jaar heeft ze besteed om een boek te schrijven over haar verlies. Ze had het manuscript beter voor zichzelf kunnen houden bij wijze van een soort therapie, want de verkoopcijfers zijn dramatisch slecht.

 

Onder nieuwsberichten waarin Hillary Clinton uitspraken communiceert zijn vooral meningen te lezen van teleurgestelde Democratische kiezers die Clinton oproepen haar gemak te houden net zoals Obama nauwelijks meer de publiciteit zoekt. Dat lijkt mij een wijze raad. Er is namelijk een sterk gerucht dat Chelsea Clinton niet de dochter van Bill en Hillary is. Als de Republikeinen voldoende geprovoceerd zouden worden zou die roddel wel eens in alle aan de Republikeinen gerelateerde media kunnen komen.

Kavanaugh

De benoeming van Brett Kavanaugh liep voor de betrokkenen niet helemaal van een leien dakje, maar toen die eenmaal een feit was werden alle beschuldigingen van verkrachting aan zijn adres meteen gestaakt. Wat meteen ontmaskert waar de beschuldigingen voor dienden, namelijk om de benoeming te voorkomen, of in elk geval uit te stellen tot na de midterm-verkiezingen, zodat het proces verder zou gaan in een politieke omgeving die gunstiger was voor de Democraten. Maar dat mislukte allebei en Brett Kavanaugh zit in het Hooggerechtshof.

Pocahontas

Ronduit pijnlijk is de episode rond Elizabeth Warren. Beter bekend als ‘Pocahontas’, zoals Donald Trump haar noemt. De kwestie zeurt al een tijdje door en laatst heeft Elizabeth Warren een DNA-test laten doen om haar beweringen kracht bij te zetten. Ze vond dat ze dat moest doen, omdat ze in het verleden een academische positie bij de Harvard Law School heeft weten te bemachtigen die eigenlijk was bedoeld voor minderheden. Een DNA-test kon de claim op die academische positie rechtvaardigen en in het verlengde daarvan ook alle publieke verklaringen hierover.

Het resultaat was echter dat bleek dat Elizabeth Warren maar liefst 1 native American voorouder heeft en dat dit tenminste 6 tot 10 generaties geleden is. Iets wat opgaat voor heel veel, zo niet de meeste, blanke Amerikanen. Zij werd gezien als een populaire kandidaat om het op te nemen tegen Trump in 2020, maar met deze blamage lijken die kansen voor het moment verkeken.

Midterm-verkiezingen

Als laatste hebben we nog de aanstaande midterm-verkiezingen waarin de Republikeinen sterker staan dan over het algemeen in de Europese media wordt aangenomen. Deze periode lijkt het vooral populair te zijn om als politieke partij zo divers en zo jong mogelijk over te komen. De Republikeinen hebben deze hint begrepen en succesvoller dan de Democraten toegepast bij de selectie van hun kandidaten. Als het werkelijk zo is dat diversiteit kracht is, staan de Republikeinen er op dit punt beter voor dan de Democraten. Ook is de unanimiteit waarmee de Afro-Amerikaanse kiezer op de Democraten stemt aan het afbrokkelen en dit is heel gevaarlijk voor de Democraten. Die nadrukkelijk leunen op de “zwarte stem”, omdat ze maar 20 tot 30 procent van de Afro-Amerikaanse kiezer hoeven te verliezen om onverkiesbaar te worden. Dat iemand als Kanye West veel gezien wordt met Donald Trump is hier een symptoom van.

Enfin, de realiteit overtreft qua creativiteit de fictieserie House of Cards. Voor politiek entertainment hebben we dus Netflix niet meer nodig. En al die Volkskrant-, DeMorgen- en NRC-analisten die denken dat Donald Trump nog afgezet wordt? Ach, die kunnen het beste een andere baan gaat zoen, zeker voor wanneer Donald Trump herkozen is in 2020.

Posted on

De waarheid over de benoeming van Brett Kavanaugh

Normaal ben ik niet zo politiek uitgesproken, maar toch, voor deze ene keer: de Nederlandse D66-leider Alexander Pechtold eruit, Brett Kavanaugh erin – wat was gisteren een mooie dag!

De benoeming van Kavanaugh tot rechter aan het Amerikaanse Hooggerechtshof is belangrijk om meerdere redenen. Om de eenzijdig geïnformeerde verslaggeving van de mainstream media bloot te leggen, maar ook omdat anders elke man met #MeToo-beschuldigingen kan worden kapotgemaakt.

Tot in den treuren noemden die media Kavanaugh een “conservatieve rechter”. In werkelijkheid verdedigt hij slechts de Amerikaanse grondwet – die grondwet is nu eenmaal onverenigbaar met veel linkse projecten, omdat deze haaks staat op het collectivisme van een ‘maakbare samenleving’. De grondgedachte is namelijk dat individuen zichzelf dienen te verheffen.

‘Omstreden’

De mainstream media – neem nu dit stuk op nu.nl – geven een vertekend beeld van zijn benoeming tot het Hooggerechtshof. De frase “de omstreden rechter Brett Kavanaugh” wordt onophoudelijk herhaald. Dit komt doordat deze kwestie pas sinds kort het Europese nieuws haalt. Deze frase is de wereld op zijn kop, want tot twee weken terug stond hij bekend als een rustige man zonder issues. Hooguit het feit dat hij ooit voor de Republikeinse president Bush jr. had gewerkt en dat de Republikeinse president Trump zijn kandidatuur ondersteunt, waren voor sommigen problemen.

Het was dus een conflict van politieke aard dat controversieel was: het leven van de rechter werd tot voor kort gezien als kleurloos en volstrekt onomstreden. Mainstream media nemen nieuwsberichten over van media in de Anglosfeer met een overduidelijke linkse bias, zonder zélf achtergrondonderzoek te doen. Daarnaast bewijst deze kwestie dat de #MeToo-beweging zich nu heeft ontpopt tot het gevaar dat er altijd al in besloten lag: een politiek wapen in handen van links.

Zoals gezegd had Kavanaugh in al die tijd geen problemen rond zijn praktijk als rechter. Iedereen was tevreden over hem – hij is een keurige huisvader die zes keer werd doorgelicht door de FBI, zoals toen hij op het Witte Huis werkte voor Bush. Nooit is er iets gevonden en ook van drankproblemen is niets bekend.

Midterm-verkiezingen

Nu vlak voor de midterm-verkiezingen worden er plots verhalen over aanranding opgerakeld uit een verleden van dertig jaar terug, dat de geïdentificeerde omstanders tegenspreken. Op basis van een document dat ook nog eens op dubieuze wijze is gelekt naar de pers (aanwijzingen zijn gericht op de Democratische politica Dianne Feinstein). Bovendien is de dame die de klacht indient een overtuigde tegenstander van Trump. Tevens is er in de benoeming meer dan zes keer zoveel documentatie verzameld als voor enige andere kandidaat voor het Hooggerechtshof ooit. Alles werd uit de kast gehaald om Trumps nominatie te saboteren, zoals ook tevoren door een invloedrijke Democraat werd beloofd.

Eerst zeiden de Democraten bijvoorbeeld dat Kavanaugh onvoldoende emotionele betrokkenheid toonde – toen hij dan eindelijk emotie toonde omdat zijn gezin doodsbedreigingen ontving, beweerden diezelfde Democraten dat zijn ‘temperament’ problematisch zou zijn. Terwijl daar in al die tijden dat hij rechter was, nooit iets over is gezegd.

Smaadcampagne

De Republikeinen hebben hun eigen gedachten over Trump. Maar Kavanaugh is een keurige huisvader en staat model voor de vaderlandslievende Amerikaan. Door deze linkse smaadcampagne zijn de Republikeinen sterker dan ooit verenigd. Daar komt bij dat als Kavanaugh voorheen een milde rechter was met gematigde Republikeinse sympathieën, hij door deze smaadcampagne waarschijnlijk veel kritischer is geworden op links. De Democraten hebben hun eigen glazen ingegooid.

De benoeming van Kavanaugh heb ik gevolgd nog voordat de seksuele beschuldigingen wereldkundig werden. De Democraten putten zich uit om Kavanaugh kapot te maken: het was duidelijk dat er tot in het ridicule werd gezocht naar bezwaren tegen zijn kandidatuur. Zo werd er een e-mail opgegraven die volgens de Democraten “het absolute einde zou betekenen” van Kavanaugh. Deze e-mail zou “bewijzen” dat hij het Hooggerechtshof had proberen te beïnvloeden. In werkelijkheid ging het om een oude e-mail aan president Bush jr. over een nominatie waarbij Kavanaugh als één van velen in de CC werd gezet.

De Democraat Patrick Leahy probeerde Kavanaugh tevergeefs te verbinden aan een e-mail van tien jaar terug die volgens hem zou zijn “gestolen” uit zijn kantoor. Kamala Harris trachtte Kavanaugh te verleiden tot politieke uitspraken over minderheden. Ze wilde hem politiek getinte meningen laten geven over gerechtelijke uitspraken van eeuwen terug – Kavanaugh trapte daar niet in. Cory Booker zwaaide met “geheime documenten” die Kavanaugh zouden ontmaskeren en riep daarbij: “I am Spartacus!” In werkelijkheid waren deze documenten al openbaar.

#MeToo

Dit alles mislukte totaal en de Democraten zetten zich voor het oog van de natie voor schut: deze ondervragingssessies werden immers door miljoenen kiezers op YouTube gevolgd. Om dit gezichtsverlies uit te wissen moest er een geheim wapen worden ingezet – het paardenmiddel van de seksuele beschuldigingen. Hiermee hebben de Democraten het politieke systeem van de VS definitief ontwricht. Deze gang van zaken betekent namelijk dat het benoemen van rechters voor het Hooggerechtshof ook in de toekomst een gepolitiseerd proces zal zijn en geen kwestie van merites of competentie. Zelfs een onomstreden kandidaat wordt omstreden gemaakt voor politiek gewin.

Als het was gelukt om de benoeming van Brett Kavanaugh te doen ontsporen, dan zou feitelijk iedere man voortaan vogelvrij zijn. Want dit is een rechter met een smetteloze staat van dienst en een voorbeeldburger – laat staan hoe een doorsnee man zal worden gesloopt. Linkse Gramscianen zullen de #MeToo-beweging graag gebruiken om de kandidatuur van iedere brave blanke man te torpederen, net zolang totdat de betreffende functie naar iemand van een ‘minderheid’ gaat. Het proces rond Kavanaugh bewijst de noodzaak van een Nieuwe Zuil, die als een blok achter haar mannen staat en zich niet door linkse activisten van de wijs laat brengen.

Posted on

Na poging tot karaktermoord op Kavanaugh opnieuw poging tot karaktermoord op Donald Trump?

Nu Brett Kavanaugh tot opperrechter is benoemd en de rook van de strijd is opgetrokken, zijn in de Verenigde Staten de midterm-verkiezingen weer in zicht. Deze verkiezingen zullen uitmaken hoe groot de schade is die aangericht werd bij de Republikeinen en hoe effectief de methoden van de Democraten werkelijk zijn.

In Europa gaan we er waarschijnlijk niets van merken, maar in het Amerikaanse binnenlandse beleid zijn deze verkiezingen uiterst relevant. De uitslag gaat bepalen of president Trump tot 2020 de handen vrij heeft om het binnenlandse beleid volledig naar zijn hand te zetten of dat de Democraten een kleine meerderheid zullen behalen en de komende 2 jaar zullen proberen om Trump af te zetten.

De methoden die de Democraten gebruiken zijn echter ineffectief gebleken. In 2016 werd er geprobeerd om karaktermoord te plegen op Donald Trump. Net zoals Brett Kavanaugh is hij daar niet onbeschadigd uitgekomen, maar hij wist wel de verkiezingen te winnen. Dat is ook niet zo gek. In de westerse democratieën is het media-imago van levensbelang. Het is niet zo vreemd dat een mediamagnaat het daarom wint van een stijve bureaucraat als Hillary Clinton.

Dit jaar gebeurde min of meer hetzelfde met Brett Kavanaugh. De Democraten probeerden zijn benoeming tegen te houden door vooral karaktermoord te pogen op de persoon Kavanaugh in plaats van argumenten te formuleren waarom Brett Kavanaugh ongeschikt zou zijn als opperrechter. En net zoals in 2016 mislukte dat, omdat iedereen die ertoe doet begreep dat de beschuldigingen van verkrachting werden geuit omwille van politiek opportunisme en niet omwille van rechtvaardigheid voor een misdaad.

De Democraten communiceerden vooral een “barbertje moet hangen”-mentaliteit, want het ene moment werd Kavanaugh beschuldigd van verkrachting tijdens zijn middelbare schooltijd. Het volgende moment werd hij in aan de Democratische partij gelieerde mediakanalen belachelijk gemaakt omdat hij toegaf nog ver na zijn middelbare schooltijd maagd te zijn geweest. De Republikein Lindsey Graham verweet de Democraten daarop een heksenjacht te voeren. Deze heksenjacht heeft slechts wisselend effect gehad. Vooral de niet-blanken in de Verenigde Staten zijn gevoelig gebleken voor de methodes van de Democraten.

Nu een poging tot karaktermoord tot twee keer toe mislukt, is het de vraag hoe houdbaar deze tactiek werkelijk is. Vooralsnog staat het sein voor de Democraten op rood. Net als in 2016 staan de Democraten, zoals te verwachten, in de peilingen op een lichte voorsprong en net zoals in 2016 bestaat de Democratische verkiezingsstrategie er vooral uit te communiceren hoezeer Trump niet deugt. De officiële werkloosheidscijfers zijn in het voordeel van Donald Trump.

Omdat het net als in 2016 onduidelijk is hoe de verhoudingen werkelijk liggen zal het tot het laatst spannend blijven of de Republikeinen hun meerderheid in de senaat en het huis van afgevaardigden zullen behouden. Gezien het verloop van de gebeurtenissen zal de uitslag van de midterm-verkiezingen ook niet zo heel veel verschillen van die uitslag van 2016.