Posted on

Beppe Grillo: ‘Italië moet zo snel mogelijk euro verlaten’

“Het is noodzaak dat Italië zo snel mogelijk de euro verlaat”, dat zei Beppe Grillo, leider van de Vijfsterrenbeweging zaterdag op een grote openluchtbijeenkomst in Rome. “Ofwel nemen we onze munt terug, dan wel is er geen toekomst.”

Met het oog hierop gaat de Vijfsterrenbeweging handtekeningen verzamelen om een referendum over een vertrek uit de euro af te dwingen. De huidige Italiaanse grondwet laat een referendum over deze kwestie echter niet toe.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden met een internationale focus: Volg Novini!

De Vijfsterrenbeweging had in de parlementsverkiezingen van 2013 met 25,6% het grootste stemmenaandeel van alle partijen, maar door de kieswet kreeg de centrumlinkse Democratische Partij (PD) met minder stemmen meer dan twee keer zoveel zetels. De PD vormt nu samen met drie kleine centrumrechtse partijen een regering, die onder leiding van de neoliberale sociaaldemocraat Matteo Renzi de arbeidsmarkt probeert te hervormen. Italië heeft met hoge werkloosheid te kampen, de sterke munt is daarbij niet behulpzaam.

Posted on 1 Comment

Sarrazin: AfD is een blijver, CDU moet daar rekening mee houden

Thillo Sarrazin (foto: Bundesbank)
Thillo Sarrazin (foto: Bundesbank)

Voormalig bestuurslid van de Duitse centrale bank en bestsellerauteur Thilo Sarrazin ziet goede kansen voor de nieuwe partij ‘Alternative für Deutschland’ om zich permanent te vestigen in het politieke krachtenveld. Als de partij interne stabiliteit weet te vinden, is “de kans daarop zeer groot”, aldus Sarrazin tegenover de Frankfurter Neue Presse. “Het liberaal-conservatieve element in de Duitse politiek is onbezet, laat ruimte voor nieuwe krachten.”

De sociaaldemocraat is er van overtuigd, “dat er op den duur rechts van de Union (van CDU en CSU, red.) een sterke politieke kracht zal zijn”. In de campagne voor de verkiezingen voor het Europees Parlement heeft de partij zich vooral eurokritisch geprofileerd. De uitdaging voor de AfD is om nu ook met andere thema’s kiezers aan te spreken, meent Sarrazin. “Mevrouw Merkels Union heeft zo veel liberaal-conservatieve standpunten laten varen, dat dat ook niet moeilijk zal zijn.”

[note color=”#F4FDFF”] Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden met een internationale focus: Volg Novini!

[/note]

De Union neemt intussen een sterk afwijzende houding aan tegenover de nieuwe partij. Volker Kauder, fractievoorzitter van de CDU in de Bondsdag weigerde bijvoorbeeld om zelfs maar met AfD-politici in discussie te gaan. “Met Gregor Gysi (de leider van de socialistische partij Die Linke, red.) gezamenlijk optreden, maar een respectabele hoogleraar Economie als Bernd Lucke (leider van de AfD, red.) behandelen alsof er een luchtje aan zit, dat zullen burgerlijke kiezers niet begrijpen”, aldus Sarrazin spottend.

“De Union maakt nu mee, wat de SPD met Die Linke al achter zich heeft.” Kauder moet volgens Sarrazin in gaan zien wat de “mogelijke machtsperspectieven zijn in een zich veranderend partijenlandschap, waarin de SPD zich ook coalitie met Die Linke kan voorstellen.” Voor de liberale FDP ziet Sarrazin een weinig florissante toekomst. De vraag dringt zich op waarom kiezers voor een partij zouden kiezen die in de regering succesloos was.

Thilo Sarrazin (SPD) was van 2002 tot 2009 deelstaatminister voor Financien in Berlijn en daarna lid van de raad van bestuur van de Bundesbank, de Duitse centrale bank. Bij het grote publiek kreeg hij meer bekendheid door zijn bestseller ‘Deutschland schafft sich ab’ (Duitsland heft zich op, 2010). Hij schreef nog diverse andere bestsellers waaronder ‘Europa braucht den Euro nicht’ (Europa heeft de euro niet nodig, 2012).

Posted on

Poolse conservatieven ontstemd over migratie-uitspraken Cameron. Poolse bevolking krimpt

Voormalig premier Jaroslaw Kaczynski, leider van de Poolse conservatieve oppositiepartij Recht en Gerechtigheid heeft zich in een brief aan de Britse premier David Cameron beklaagd over zijn recente uitspraken inzake migratie binnen de EU. Cameron had het openstellen van de arbeidsmarkt voor werknemers uit acht pas toegetreden EU-lidstaten in 2004 onder Tony Blairs regering ‘een vergissing’ en ‘beschamend’ genoemd. Een parlementslid van Recht en Gerechtigheid noemde de uitspraken van de Britse premier tegenover de Poolse radio ‘onacceptabel’ en voegde daaraan toe dat samenwerking in het Europees Parlement moeilijk zou worden als Cameron zijn zienswijze niet bijstelt.

De Poolse partij Recht en Gerechtigheid (PiS) zit in dezelfde fractie van Europese Conservatieven en Hervormers (ECR) als de Britse Conservatieven. Het is echter onwaarschijnlijk dat de Polen daadwerkelijk deze fractie zouden verlaten. De scherpe veroordeling van Cameron’s woorden lijkt veeleer voor binnenlands gebruik. Grote aantallen Poolse kiezers werken immers in andere EU-lidstaten. PiS kan het zich dan ook niet veroorloven de opmerkingen van Cameron zonder commentaar te laten passeren.

Poolse bevolking krimpt met 2 miljoen tegen 2035

Intussen heeft de Migratieonderzoeksacademie een rapport aan de Poolse Senaat aangeboden waaruit naar voren komt dat de Poolse bevolking tegen 2035 met zo’n 2 miljoen mensen geslonken zal zijn. Sinds de toetreding tot de EU in 2004 hebben veel delen van Polen te maken met negatieve gevolgen van massale emigratie. “Ontvolking door permanente emigratie heeft, in combinatie met lage geboortecijfers en een vergrijzende bevolking, tot significante verstoring van de economische ontwikkeling geleid en zal een uitwerking hebben op de toekomstige ontwikkeling van deze regio’s”, aldus de onderzoeksacademie in een persverklaring.

Voorzitter van het comité voor migratieonderzoek professor Marek Opolski, tevens verbonden aan de Poolse Academie van Wetenschappen, stelt dat sinds de aansluiting van Polen bij de EU, meer dan twee miljoen Polen het land verlaten hebben, bijvoorbeeld bijna tien procent van de bevolking van het woiwodschap Opole in het zuidwesten en negen procent van het woiwodschapPodlachië in het noordoosten van het land. De armste regio van het land, het aan Litouwen grenzende woiwodschap Ermland-Mazurië, is 7,5 % van haar bevolking verloren.

Een ander opmerkelijk feit dat uit het rapport naar voren komt is dat het twee keer zo waarschijnlijk is dat Poolse vrouwen buiten Polen een kind krijgen als in Polen. Het rapport verwacht verder een verandering van de leeftijdsopbouw van de Poolse samenleving. De leeftijdsgroep van onder de 15 zal in 2035 met 10% zijn afgenomen en de leeftijdsgroep van 20-64 jaar oud met 7%. De onderzoekers signaleren verder het opbreken van families, waardoor naar nieuwe manieren gezocht zal moeten worden om voor bejaarden te zorgen.

Posted on Leave a comment

Kohl wilde helft Turken uitwijzen

De vroegere bondskanselier Helmut Kohl wilde de helft van de in Duitsland wonende Turken uitwijzen. Zo blijkt uit een onlangs openbaar geworden notulen van een gesprek dat Kohl had met de Britse premier Margaret Thatcher in oktober 1982. “Het zou onmogelijk zijn voor Duitsland om het huidige aantal Turken te assimileren”,  zo citeert Der Spiegel uit het verslag dat na dertig jaar automatisch publiek toegankelijk is gemaakt.

Thatcher Kohl“In de komende vier jaar zal het noodzakelijk zijn het aantal Turken met 50% terug te brengen”, zo verslaat Thatchers persoonlijk secretaris A.J. Coles de voornemens van de bondskanselier die toen net vier weken zijn ambt bekleedde. Naast de twee regeringshoofden en de notulist was alleen Horst Teltschik, adviseur en vertrouweling van Kohl, aanwezig bij het gesprek dat tijdens Thatchers bezoek aan Bonn plaats vond.

“Duitsland heeft geen problemen met de Portugezen, Italianen en zelfs de Zuidoost-Aziaten, omdat deze gemeenschappen zich goed integreren”,  zo parafraseert Coles het Duitse perspectief. “Maar de Turken komen uit een heel andersoortige cultuur. (..) Duitsland heeft elf miljoen Duitsers uit Oost-Europese landen geïntegreerd. Maar dat zijn Europeanen en is dus geen probleem.”

Duitse Turken hebben in het kader van het wereldkampioenschap voetbal in 2006 een vlag geknutseld. Foto: Rainer Zenz
Duitse Turken hebben in het kader van het wereldkampioenschap voetbal in 2006 een vlag geknutseld. Foto: Rainer Zenz

Kohl waarschuwde in het gesprek indringend voor het “botsen van twee verschillende culturen”.  Als voorbeelden noemde de Duitse regeringsleider gedwongen huwelijken en zwart werkende Turkse immigranten. Turken zouden “niet tot integratie in staat zijn en overigens ook niet willen integreren”, zo stelde Kohl als oppositieleider al.

Concreet zou Kohl gedacht hebben aan het meegeven van een premie aan Turken die tot vrijwillige terugkeer bereid zouden zijn. Hij zou daarbij gedacht hebben aan een afkoopsom van de sociale verzekeringsafdrachten van de Turken in kwestie. Een dergelijk programma is ook daadwerkelijk in gang gezet, maar bleek een misser, niet meer dan 100.000 Turken nam het aanbod aan om met een premie van 10.500 D-Mark en een afkoopsom van hun pensioenvoorziening naar Turkije terug te keren.

Kohls bureau in Berlijn heeft via een persverklaring laten weten dat de weergave van het gesprek volgens de oud-bondskanselier correct is. Of hij nog altijd achter deze uitingen staat, wil hij in het midden laten, omdat hij geen actief politicus meer is. Politici van SPD en Groenen proberen uiteraard politieke munt te slaan uit de persaandacht voor de dertig jaar oude documenten.

Kohl was bondskanselier van West-Duitsland en later van het herenigde Duitsland van 1982 tot 1998.  Bij zijn aantreden woonden er ruim anderhalf miljoen Turkse staatsburgers in Duitsland, bij zijn aftreden ruim twee miljoen, waarbij in Duitsland geboren kinderen automatisch Duits staatsburgerschap verwierven. In 2011 telde Duitsland volgens officiële statistieken bijna drie miljoen ingezetenen van Turkse afkomst.

Posted on Leave a comment

Laat Letland Lat houden

Riga, Latvia

Bij het lezen over alle acties van Brussel moet ik onwillekeurig denken aan Rupsje Nooitgenoeg. Zowel Brussel als het rupsje zijn beroemd geworden om hun onverzadigbare honger naar meer. Het rupsje wil meer vruchten, Brussel meer regels, meer bemoeienis en meer landen. Maar waar het rupsje op weg is een mooie vlinder te worden, kan iedereen zien dat Brussel een onbeheersbaar gedrocht aan het worden is. De Euro invoeren voor Letland is daarin weer een volgende stap.

Riga, Latvia

Op 20 en 21 juni vergadert de Eurogroep en de Ecofin Raad in Brussel. Op de agenda staan veel rapportages van landen die de afgelopen tijd gered moesten worden: Griekenland, Cyprus, Spanje, Portugal en Ierland. Je zou denken dat dit een daverende waarschuwing is om niet nog meer probleemlanden te creëren. Maar het Brusselse Rupsje Nooitgenoeg voegt er graag nog een risico aan toe: Letland. Dom. Het is voor ons en de Letten beter om hen de eigen munt, de lat, te laten houden. De Letten zijn het daarmee eens. Tweederde van de bevolking wil de Euro niet. Maar als het aan Brussel ligt gaat het door. Dat zal nog zwaar op de maag komen te liggen.

Onlangs werd bekend dat het IMF de economische groei van Griekenland te positief heeft ingeschat. Nu blijkt dat de schuld helemaal niet houdbaar was. Maar toen besloten moest worden over steun aan Griekenland kwamen er elke keer optimistische inschattingen. De Nederlandse regering volgde die blindelings. Op vragen van de SGP of niet realistischer cijfers gebruikt moesten worden, was het antwoord iedere keer ‘nee’. Het IMF, zei de regering, is realistisch . Nu weten we beter. Vermoedelijk zette men de roze bril op om aan de voorwaarden van het IMF te kunnen voldoen. Griekenland moest en zou gered worden. Dan maar wat positiever de toekomst inkijken.

Ik ben er bepaald niet gerust op dat we geleerd hebben van de fouten van het IMF. Bij Letland zien we weer hetzelfde probleem optreden. De Europese Commissie is positief, maar de ECB is een stuk kritischer. De huidige cijfers zien er helemaal niet zo slecht uit. Maar wie even terug- of vooruitkijkt ziet grote problemen. Waarom is het kabinet niet voorzichtiger? Waarom hecht ze niet meer waarde aan de waarschuwingen van de ECB? De kans is groot dat Letland snel in het rijtje probleemlanden staat.

Een paar problemen op een rij:

1 Langetermijnprobleem
De ECB schrijft: “Hoewel Letland zich al met al binnen de referentiewaarden van de convergentiecriteria bevindt, bestaat er zorg over de duurzaamheid van de economische convergentie van Letland op de langere termijn.” Maar daar gaat het toch juist om bij de vraag of een land tot een muntunie kan toetreden? Op dit punt ging het toch juist mis met landen als Griekenland, Cyprus, Ierland, Portugal en Spanje?

2 Onstabiele economie
We zien bij Letland grote volatiliteit op alle fronten. Een momentopname is dan niet zo relevant. Wel een doorkijk naar de toekomst. Zo was zeer recent nog sprake van zeer hoge inflatie en werkloosheid. De afgelopen 10 jaar schommelde het inflatiepercentage heftig op en neer van -1,2% naar 15,3%. Dat geeft aan dat de Letse economie nu niet bepaald stabiel is. Dat levert in de toekomst gegarandeerd grote problemen op. De ECB schrijft niet voor niets dat het een uitdaging zal zijn om in de toekomst de inflatie laag te houden en oververhitting te vermijden.

3 Geen wisselkoers-instrument
De ECB schrijft dat het lastig zal zijn om zonder de instrumenten van wisselkoers en rente nieuwe macro-economische onevenwichtigheden te voorkomen. De essentie van een munt als de euro zou moeten zijn dat de landen met die munt vergelijkbare economieën hebben. Anders wreekt zich dat je bij onevenwichtigheden de wisselkoers en de rente niet kunt aanpassen ten opzichte van andere landen.

4 Einde IMF-programma
De ECB geeft aan dat de huidige situatie voor een belangrijk deel het gevolg is van het net beëindigde IMF programma, dat liep van 2008 tot en met 2012. Daardoor is te hoge druk voorkomen op aanpassing van de wisselkoers. Maar als Letland tot de euro toetreedt hebben we geen programma èn geen wisselkoersinstrument meer. Het is dan wachten op problemen.

5 En nog meer problemen
En, om niet meer te noemen, de ECB maakt zich grote zorgen over de te verwachten werkloosheid op lange termijn, de zeer grote netto schuld van de Letten aan het buitenland en de grote zwarte markt.

Wie al deze punten rustig op zich laat inwerken, wordt er niet geruster op. Dit soort verhalen kennen we. Ze hebben al vele malen geleid tot steunprogramma’s die ons onderhand vele miljarden kosten. En ze leiden ook nog eens tot sociaal uiterst pijnlijke bezuinigingen in landen die extern niet kunnen devalueren. Want als je de wisselkoers niet aan kunt passen, dan moet je intern devalueren. Een nette term voor een grote daling van de loonkosten. Niet voor niets wil twee derde van de Letten de euro niet. Die zien de bui al hangen. Dat is toch een teken aan de wand?

De euro is nu niet bepaald het toonbeeld van stabiliteit. We zijn de brandjes overal in Europa nog volop aan het blussen. Het is niet wijs om  tijdens de bluswerkzaamheden het huis te verbouwen. Niemand kan uitsluiten dat de brand overslaat naar Letland. De kans dat  Letland tussen nu en vijf aanklopt voor financiële steun is reëel. De SGP wil Letland daarom in de wachtkamer houden. We hebben al genoeg ‘patiënten’ in de behandelkamer zitten…..

Posted on 1 Comment

Islamisering en de identiteitscrisis van Europa

Na mijn artikels over hoe het christendom in Europa en in het Midden-Oosten onder druk staat, gaat dit artikel over de islamisering van Europa. Met het oog op de huidige trends is het zonneklaar dat islamitische bevolkingsgroepen een meerderheid kunnen worden in 20 of 30 jaar en in in veel West-Europese steden en landen is er reeds een groter aantal praktiserende moslims dan er praktiserende christenen zijn. Nadat ik het rapport van het Barnabas Fund over de islamisering van Europa had gelezen, besloot ik over dit onderwerp te schrijven.

“De islam heeft twee maal voet op Europese bodem gezet en heeft haar twee maal weer verlaten… Misschien zal de volgende verovering, zo Allah het wil, door middel van verkondiging en ideologie plaats vinden… Misschien zullen we deze landen veroveren zonder legers (..)”, aldus Youssef el Qaradawi, hoofd van de Europese Raad voor Fatwa en Onderzoek, op Al Jazeera, 24 januari 1999.

“De islam heeft twee maal voet op Europese bodem gezet en haar weer verlaten.” Dat is juist, de islam is tweemaal gekomen, beide keren met legers en heeft twee maal weer moeten vertrekken onder druk van christelijke legers.

Eerst zetten ze voet op Spaanse bodem aan het begin van de 8e eeuw, arriveerden in Frankrijk en werden verslagen bij Poitiers in 732 na Christus. Tweeëneenhalve eeuw later begon de Reconquista van het Iberisch schiereiland, die eind 15e eeuw voltooid werd. Terwijl de christelijke bevolking als slaven was behandeld, werden resterende moslims bekeerd tot het christendom of verbannen en moskeeën werden veranderd in kerken.

Later, aan de andere kant van Europa,  werden Ottomaans-Turkse stammen islamitisch in de 9e eeuw en vestigden zich in Klein-Azië. Ze werden een regionale grootmacht tegen het einde van de 13e eeuw. Territoria die eens geregeerd werden door het Oost-Romeinse rijk vielen een voor een in Ottomaanse handen. De Turken betraden Europa in het midden van de 14e eeuw, ondanks vele glorieuze overwinningen door Europeanen was het grootste deel van Zuidoost Europa tegen het einde van de 16e eeuw onder Ottomaanse heerschappij gebracht.

De Poolse koning Jan Sobieski III drijft de Turken terug bij het Beleg van Wenen, schilderij van Jan Mateiuko.

De onsuccesvolle belegering van Wenen in 1683 leidde tot een zichtbare verzwakking van de Turkse aanwezigheid in Europa en de kruisvaarders bevrijden Boedapest (1686) en de rest van Centraal-Europa in de jaren daarna. Wie zich bekeerd hadden tot de islam bekeerden zich weer tot het christendom. Tegen het begin van de 20e eeuw namen de nationale gevoelens op de Balkan toe en verloor Turkije de meeste van zijn Europese gebieden, Constantinopel (nu Istanbul) bleef echter in Turkse handen, tot op de dag van vandaag. Helaas waren politieke belangen sterker dan godsdienstige solidariteit voor veel Europese leiders. Het islamitisch bestuur werd in 1923 afgeschaft, maar de erfenis van het bewind bleef sterk in diverse gebieden zoals Bosnië, Albanië en de Kaukasus en gebieden rond de Zwarte Zee die in handen van de Tataren waren.

“Misschien zal de volgende verovering, zo Allah het wil, door middel van verkondiging en ideologie plaats vinden… Misschien zullen we deze landen veroveren zonder legers”

Rond de Eerste Wereldoorlog was de islam verzwakt, een zwak islamitisch (Ottomaans) rijk, islamitische landen die door Europese landen gekoloniseerd waren, socialistische/communistische ideologie die zich snel verspreidde onder de lagere klasse en pan-Arabische bewegingen die aanhang begonnen te verwerven in Arabischtalige landen.

Na de Tweede Wereldoorlog besloten Europese leiders een economische unie te creëren om onderling oorlog onmogelijk te maken. Het Oude Continent was verwoest na de vernietigende oorlog en in de jaren ’60 kwam hier nog een verandering in denken en levensstijl overheen. De gemiddelde religiositeit nam af, vrouwen kregen minder kinderen naarmate hun rol op de arbeidsmarkt toenam.

Er ontstond behoefte aan goedkope arbeiders; arbeidsmigranten kwamen, eerst uit Italië en Joegoslavië, daarna uit het Midden-Oosten en voormalige kolonies (gemeenschappelijke geschiedenis en taal). Turken gingen naar Duitsland, Algerijnen, Marrokanen en zwarte Afrikanen naar Frankrijk, Indiërs, Pakistanen en zwarte Afrikanen naar het Verenigd Koninkrijk.

In de jaren ’60 waren er enkele honderdduizenden moslims in West-Europa, wat toentertijd geen probleem was. Het geboortecijfer was laag, maar Europeanen waren nog in staat de groei van de samenleving in stand te houden, immigranten brachten nog niet hun gezinnen mee en de verzorgingsstaat was nog niet zo genereus.

Tegen het einde van de jaren ’60 zijn er twee data die als begin van een nieuw tijdperk beschouwd kunnen worden:

  • 1967: 3e Arabisch-Israëlische oorlog. Israël versloeg de Arabische legers die veel groter waren in aantal soldaten en uitrusting en dit veroorzaakte een gigantische publieke verontwaardiging onder Arabische bevolkingen. De Arabische leiders en zelfs de Arabische militaire leiding waren niet in staat een gedisciplineerde strijd te voeren. Rond die tijd realiseerden de mensen zich dat de Arabisch-Nationalistische idee niet in staat is de Arabischtalige naties te verenigen en zelfs niet om een zwakke staat, zoals Israël toen nog was, te verslaan. Dit kan beschouwd worden als de start van een hernieuwde opkomst van de politieke islam.
  • 1968: In Frankrijk breken rellen uit tegen het traditionele maatschappelijke model. Onder andere Daniel Cohn-Bendit leidt een opstand die seksuele vrijheden eist en ‘een betere wereld’, zoals ik in mijn eerdere artikel besprak.

Tegen het einde van het millenium was de Sovjetdreiging niet langer aanwezig, Europese regeringen hadden de gelegenheid zich te concentreren op economische groei en ze zagen immigratie als een oplossing voor het demografische tekort. Met de introductie van de Euro was er een breed gedeelde overtuiging onder politieke elites dat er nooit meer oorlogen uit zouden breken en dat culturele en politieke eenheid in enkele decennia tijd vanzelfsprekend zou worden en dat de multiculturele samenleving, zoals de Verenigde Staten die kennen, sowieso een nastrevenswaardig ideaal is.

Het verschil is dat de immigratie naar Europa geen selectieve immigratie is, en dat er meer rechten dan plichten zijn, immigranten werden aangemoedigd hun eigen tradities en gebruiken te bewaren, in plaats van de taal en de gewoonten van het land van aankomst te leren.

Heden ten dage heeft het aantal moslims 5,5 miljoen bereikt in Frankrijk alleen. In heel Europa tellen zij circa 30 miljoen. De graad van radicalen binnen de islamitische gemeenschap is relatief veel hoger dan in andere gemeenschappen en dit is de bron van conflicten tussen hen en de  samenlevingen waarin zij verblijven.

De spanningen tussen islamitische immigranten en lokale mensen en de opkomst van extreem-rechtse of rechts-populistische bewegingen in Europa hebben vele oorzaken. Ik noem een aantal voorbeelden voor een beter begrip:

  • Demografie: hun aantal groeit veel sneller dan dat van andere gemeenschappen, omdat islamitische vrouwen 2,5 keer zoveel kinderen baren als de gemiddelde vrouw in Europa. Immigranten ontvangen meer subsidie dan dat zij werken en belasting betalen, aldus extreem-rechtse bewegingen en diverse statistieken.
  • Islamisering: In Europese steden worden honderden moskeeën gebouwd, vele financieel bijgestaan door de ‘ a-confessionele’ staat. Olierijke landen financieren islamitische zendingsorganisaties om de islam te verspreiden onder niet-moslims, in plaats van de bestrijding van armoede in eigen land. Ze willen niet-moslims bekeren tot hun religie en een groot, zichtbaar aandeel van de vrouwen draagt een hoofddoek, in het straatbeeld verschijnen geleidelijk meer vrouwen in hijab of niqab, een groot aantal mannen draagt een baard of een djellaba, waardoor het beeld van de bevolking in het algemeen verandert. Mohammed is inmiddels de meest voorkomende naam voor pasggeboren jongens in Brussel, Londen en Milaan.
  • Sociaal: werkloosheid wordt een steeds groter probleem, naarmate goedkope arbeiders worden aangenomen in plaats van lokale mensen in dienst te nemen. In Frankrijk hangt de opkomst van het Front National vooral samen met het grote aantal werklozen in de arbeidersklasse. Een ander punt is het terug sturen van geld door immigranten naar hun land van herkomst, in Frankrijk wordt het jaarlijkse bedrag dat naar buitenlandse familie wordt overgemaakt op 20 miljard euro geschat.
  • Veiligheid: in Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, bestaan de meeste bendes uit 2e of 3e generatie immigranten. Een deel van hen die niet in staat waren zich goed te integreren in de samenleving en geen werk hebben, voelen zich gediscrimineerd door de samenleving. Er is hoe dan ook wel enige mate van discriminatie en angst voor hen. Op Duitse scholen zijn Turkse bendes de oorzak van een groot probleem voor hen die zich graag zouden willen richten op het lesgeven en het leren. In het Verenigd Koninkrijk worden groepsverkrachtigen een ernstig probleem dat snel toeneemt.
  • Politieke lobby: islamieten beïnvloeden de binnenlandse en buitenlandse politiek van het land van aankomst. Naarmate hun aantal toeneemt vormen ze een steeds belangrijkere groep kiezers. Veel politici, bijvoorbeeld Jacques Chirac en Gerhard Schröder, spraken zich uit voor toetreding van Turkije tot de EU, om islamitische kiezers voor zich te winnen. Parlementen en gemeenteraden introduceren bestuurlijke maatregelen om de islam gelijke institutionele rechten te geven, ook al zijn ze een nieuwe factor in de publieke samenleving en is hun aantal op het geheel van de bevolking vooralsnog klein.

Om terug te komen op het rapport, de islamisering van Europa wordt op de volgende wijze bereikt. Moslims immigreren op grote schaal naar Europa, krijgen meer kinderen en bekeren niet-moslims met diverse middelen.

Extreem-links, dat zich verzwakt wist na de val van de Sovjet-Unie heeft in de radicale islam een nieuwe bondgenoot gevonden om het christendom en de vrije markteconomie te bevechten. Ze delen een haat voor de Verenigde Staten van Amerika. In de campagne voor de Franse presidentsverkiezingen van 2012, nodigde het Front de Gauche, dat zijn campagne opbouwde rond ‘ sociale gerechtigheid’  en “confiscatie” van het vermogen van de rijken, radicale islamieten uit voor zijn bijeenkomsten.

Moslims hebben een missie: wat veel bekeerlingen in de islam zien is dat zij een strijd hebben en vechten voor hun recht (Palestina, Tsjetsjenië, imperialisme etc.). Islamitische zending (Da’wa) bestaat uit 2 delen: interne en externe zending. Interne da’wa betekent het doen herleven van de praktisering van de religie, externe da’wa betekent het verkondigen van de religie en niet-moslims ertoe brengen haar te aan te nemen.

Ze bouwen steeds meer en steeds grotere moskeeën om hun zelfverzekerdheid en kracht te laten zien, extreem-rechtse bewegingen beschuldigen islamieten dan ook vaak van het demonstratief laten zien van hun kracht door grotere huizen van samenkomst te hebben dan christenen.

Islamieten bidden op straat in Parijs.

Ze willen de islamitische sharia introduceren, terwijl Europese samenlevingen voornamelijk hedonistisch zijn geworden en gebaseerd op consumptie; ze zien hun levensstijl als een antwoord op de problemen van drugsgebruik, alcoholisme en prositutie. Islamitische groepen doen in sommige gevallen een openlijk beroep op het publiek hun sharia te accepteren. In Oost-Londen zijn er enkele wijken waar radicalen de sharia tot de officiële bron van wetten hebben uitgeroepen (inclusief een verbod op gokken, muziek of concerten, prostitutie en drugs).

Naarmate Europese overheden deze interpretaties van de sharia erkennen als representatief voor de gehele islam, versterken zij de positie van radicalen en verzwakken ze die van gematigde moslims. Er bestaan shariarechtbanken in Groot-Brittannië en ze worden ook geïntroduceerd in België, ze worden bestuurd vanuit moskeeën. Dit legt de zwakte bloot van het nationale ‘seculiere’ rechtssysteem.

Ze bedreigen de vrijheid van meningsuiting en dreigen met geweld, hierin zijn ze vergelijkbaar met radicale secularisten en Holebi-organisaties, aangezien ze respect, tolerantie en objectiviteit eisen, maar die niet altijd aan anderen geven.

De fatwa tegen Salman Rushdie (1989) en de moord op Theo van Gogh (2004) laten zien dat radicale moslims een bedreiging vormen voor een ieder die zich openlijk tegen hen uitspreekt. Ze vormen een bedreiging voor de vrijheid van godsdienst, er zijn veel recente voorbeelden waarin bekeerlingen van islam tot christendom werden beledigd, bedreigd en achtergesteld.

Islamisering wordt gefinancierd op uiteenlopende manieren en vanuit diverse landen:

  • Individuen: islamieten doneren intensiever, aangezien zij de moskee vaker bezoeken dan christenen hun kerken. Er zijn gevallen bekend in het Verenigd Koninkrijk en in Denemarken, waarin mensen geld verkregen uit belastingfraude.
  • Islamitische organisaties: overwegend liefdadigheidsorganisaties die zich specialiseren in het helpen van de armen, maar tegelijkertijd de islamitische leer verspreiden en vrouwen aanmoedigen een hoofddoek te dragen.
  • Islamitische staten: veel van deze staten zijn olierijk, de Golfstaten hadden een begrotingsoverschot van bijna 500 miljard USD door hoge olieprijzen, ze geven meestal het geld uit dat verkregen is door beleggingen van hun fondsen en aan liefdadigheidsprojecten. Deze fondsen worden voornamelijk toegekend aan islamitische organisaties. De grootste bijdragers zijn Saoedi-Arabië, Koeweit, de Verenigde Arabische Emiraten, Qatar, Iran, Algerije en Libië.
  • Gemeentebesturen: een voorbeeld, Alain Juppé, de huidige minister van Buitenlandse Zaken van Frankrijk en tevens burgemeester van Bordeaux, verkocht 8500 vierkante meter land aan de lokale moslimraad voor een symbolisch bedrag van 1 euro. Bordeaux had conform marktprijzen 677.000 EUR kunnen verdienen.
  • West-Europese staten: In 2004 pleitte Nicolas Sarkozy voor staatsfinanciering voor moskeeën, ondanks het formele secularisme van de Republiek. Volgens een rapport was 30% van de jaarlijkse inkomsten van moskeeën afkomstig van de staat.
  • Islamitisch bankieren: islamitische bankieren is wijdverbreid, zowel in West-Europa als in de Golfstaten. Europa zou graag Arabische investeerders aantrekken. Van Londen wordt wel gezegd dat het de meest shariavriendelijke investeringsbestemming is in Europa.

Ze leggen beslag op onderwijsinstellingen en radicale predikers zijn zeer actief aan Europese universiteiten. Ze vragen om speciale gebedsruimten in scholen en universiteiten en radicale imams worden toegelaten aan universiteiten, veel islamitische terroristen hebben aan Europese universiteiten en hoge scholen gestudeerd. Islamitische meisjes wordt gevraagd een hoofddoek of gezichtssluier te dragen.

Een andere kwestie verwant aan dit onderwerp is de druk op onderwijsinstellingen om onderwerpen gerelateerd aan de islam op zo’n wijze te doceren dat een positief beeld wordt gegeven van hun religie. Regeringen, onderwijzers en uitgevers die willen voorkomen beschuldigd te worden van racisme en islamofobie geven dikwijls aan zulke verzoeken toe.

Hun isolatie en afscheiding bemoeilijkt integratie en assimilatie. Er zijn veel voorbeelden, zoals de zogenaamde ‘homovrije zones’ in het Verenigd Koninkrijk en Kreuzberg in Berlijn. Kreuzberg was een wijk die werd bevolkt door mensen uit de arbeidersklasse en linkse jongeren in de jaren ’20, heden ten dage bestaat de bevolking van de wijk die ongeveer een half miljoen beslaat voor 80% uit Turkse immigranten. In Frankrijk kunnen de voorsteden beschouwd worden als de ghetto’s van de werkloze 1e, 2e en 3e generatie immigranten, de islamisering verspreidt zich daar het snelst.

En alles dat ik hierboven heb beschreven gaat slechts over de islamisering van Europa. Eerder schreef ik al over de vervolging van christenen in islamitische landen.  Om de opsomming van voorbeeld af te sluiten, zou ik nog willen noemen dat het bestuur van een van de meest prestigieuze voetbalclubs van Europa, Real Madrid, recent besloten heeft het kruis uit haar logo te verwijderen om investeerders uit Qatar terwille te zijn (formeel vanwege islamitische fans).

Aangezien het Wereldkampioenschap Voetbal in 2022 in Qatar plaats vindt: ‘Zullen Engeland, Zweden en Denemarken nu moeten kiezen tussen de verticale en de horizontale lijn in hun vlag?’, zoals een Hongaarse blogger zich afvroeg in zijn artikel waarin hij sprak van een ‘re-reconquista’.

“Misschien zal de volgende verovering, zo Allah het wil, door middel van verkondiging en ideologie plaats vinden.”

Nu, het gaat inderdaad om ideologie, verkondiging, geld (misschien wel het belangrijkste) en de identiteitscrisis van West-Europa zelf.

“Misschien zullen we deze landen veroveren zonder legers”

Het lijkt zeer goed mogelijk, maar misschien is er nog een christelijke minderheid in Europa die een missie heeft deze trend te keren.

 

Wat zou dan de oplossing zijn?

“Who wants to avoid suffering, suffers twice” (Wie lijden wil vermijden, lijdt twee maal), zegt een Engels spreekwoord.

Veel Europese leiders denken door het binnenhalen van immigranten in hun landen, zich te verzekeren van genoeg goedkope arbeidskrachten voor de economie en de pensioenen te kunnen redden, dit is volstrekt onverantwoord. Velen geloven dat ze immigranten moeten toelaten in hun land, omdat gekoloniseerde naties veel geleden hebben onder de kolonisatie. Dit denken is wijdverbreid in Frankrijk en is deels waar, maar we moeten wel weten dat het aantal inwoners (Arabieren en Berbers) in bijvoorbeeld Algerije  enkele honderdduizenden besloeg in 1830 en dat deze bevolking 9 miljoen (!) telde in 1960. De meeste infrastructuur en veel monumentale gebouwen in het land zijn door Fransen en andere Europeanen gebouwd. Europeanen onttrekken zich in feite van hun verantwoordelijkheid nu hun samenlevingen vergrijzen en niet in staat zijn hun pensioensysteem in stand te houden en vele anderen accepteren de stelling dat de kolonisatie alleen maar slechte effecten had en christendom een instrument was om mensen te onderdrukken.

Wij Europeanen moeten ons zelfvertrouwen herwinnen, we moeten trots zijn op ons verleden, onze geschiedenis, voorouders en wat onze culturen bereikt hebben en we moeten onze godsdienst en haar heiligen weer leren waarderen. We moeten proberen onze oudere gewoonten weer te doen herleven, respect voor grijze haren, het huwelijk, familie- en burenhulp en algemene solidariteit.

De meeste immigranten komen voor betere carrières, een hogere levensstandaard, maar ze zien dat Europeanen geen sterke overtuiging of identiteit hebben; er zijn te veel scheidingen, drugsproblemen, prostitutie en vereenzaming, ze geven er dan ook de voorkeur aan hun eigen gebruiken te conserveren in plaats van te integreren. De meeste moslims conserveren hun levensstijl, maar islamisten eisen veel van hun omgeving, dat zij zich aanpassen aan hun opvatting van het geloof en de gebruiken die daar bij horen en dit is onacceptabel. Immigranten zouden zich aan moeten passen aan de Europese levensstijl, maar wij moeten dan wel onze godsdienst en ons verleden waarderen, zodat wij een goed voorbeeld geven.

De financiering van de islamisering door Europese staten en instellingen en door buitenlandse mogendheden moet gestopt worden en moslims moeten zelf hun financiën regelen zoals ook andere gemeenschappen dat gewoon zijn. Dit zal spanningen doen afnemen. Moslims moeten zich realiseren dat ze niet bevoordeeld zouden moeten worden, ook niet als hun aantal nog toeneemt. Er zijn maar weinig politici die de moed hebben de verantwoordelijkheid op zich te nemen in deze kwestie, aangezien de druk groot is, zowel van binnen Europa als van buiten. Maar wij zouden ook een georganiseerde en vastberaden drukkingsgroep moeten vormen.

Europeanen moeten leren de kwestie van identiteit te begrijpen. Een immigrant zal nooit Frans of Engels of Duits worden als hij als volwassene aankomt in een land en daar 30 tot 40 jaar kan wonen zonder in te burgeren. Als slechts één van de ouders van een kind Europees is, zal het kind half Europees zijn. In de Verenigde Staten heeft 99% van de bevolking een tweede identiteit, voor of na dat men zich als Amerikaan beschouwt.

In Frankrijk zijn er geen minderheden, op papier althans. Een immigrant heet officieel Frans wanneer hij het paspoort bezit, er zijn echter honderdduizenden kinderen die geboren worden in Frankrijk en Duitsland en de taal van het land niet of zeer gebrekkig spreken en niemand tegen komen van de nationaliteit van het land waarin zij verblijven, behalve op school.

Ten slotte, religie maakt deel uit van de identiteit; dit is iets dat linksen niet willen horen of begrijpen. Een andere religie betekent andere gebruiken, andere feestdagen, een andere liturgische taal, een andere rol van de clerus en een andere visie op het leven, op de mens en de wereld.

Europa moet eindelijk wakker worden, politieke correctheid terzijde schuiven en zich realiseren dat het Christendom haar godsdienst is.