Posted on

Wat afsplitsers FvD kunnen leren van afsplitsingen AfD

afsplitsingen AfD

De laatste tijd is er het nodige te doen over ex-FvD’ers die voor zichzelf willen beginnen. Een kijkje bij onze oosterburen leert echter dat dergelijke afsplitsingen weinig kans van slagen hebben. 

Sinds de oprichting van de nationaal-conservatieve Alternative für Deutschland in het voorjaar van 2013 had de jonge partij steeds weer met afsplitsingen te kampen. De afsplitsingen bleken echter nauwelijks een bedreiging te vormen voor de verkiezingsresultaten van de AfD.

Bernd Lucke en de Liberal-Konservative Reformer

Bernd Lucke heeft inmiddels de handdoek in de ring geworpen. Bij de door hem opgerichte partij Liberal-Konservative Reformer (LKR) gaat bijna het licht uit. Aan de komende verkiezingen voor de landdagen van Saksen, Thüringen en Brandenburg neemt ze niet eens deel. Lucke was in 2013 een van oprichters en enige tijd voorzitter van de AfD. In 2015 sprak hij echter van een ruk naar rechts en verliet de partij. Sindsdien bracht hij nog een boek over de euroreddingspolitiek uit, maar speelt hij in het publieke debat nauwelijks nog een rol.

In de europarlementsverkiezingen van dit jaar behaalde de LKR met 0,2 procent van de stemmen niet één zetel. Eerder hadden de andere europarlementariërs die in 2014 voor de AfD gekozen waren en zich samen met Lucke afsplitsten, de LKR reeds verlaten vanwege Luckes bestuursstijl.

Lucke neemt nu zijn hoogleraarschap aan de Universiteit Hamburg weer op. De 56-jarige zal in het komende semester weer doceren, zo bevestigt een zegsvrouw van de universiteit. Over de toekomst van de nog slechts enkele honderden leden tellende partij zwijgt Lucke vooralsnog. Gezien de volledige ontstentenis aan electorale perspectieven ligt ontbinding voor de hand.

Frauke Petry en de Blaue Partei

Iets dergelijks geldt voor de Blaue Partei, die in Saksen onder de naam Team Petry wel aan de komende verkiezingen voor de landdag deelneemt. Lijsttrekker is de oud-AfD-voorzitter Frauke Petry. De gepromoveerde scheikundige verliet de AfD direct nadat ze in de herfst van 2017 in de Bondsdag gekozen was.

Haar hoop een conservatieve beweging tussen de AfD en de CDU in te vestigen lijkt inmiddels vervlogen. Zelfs in haar eigen deelstaat Saksen heeft ze amper honderd medestrijders. Haar laatste hoop is nu dat de Blaue Partei erin slaagt in de landdag gekozen te worden. ‘Conservatief. Maar fatsoenlijk’, is de verkiezingsleus van de partij. “De CDU is niet conservatief en de AfD allang niet meer fatsoenlijk. De verbinding vormt de Blaue Partei”, aldus Petry. Meetbare steun voor de partij is er echter niet. Petry heeft voorlopig haar positie als lid van de Bondsdag nog, maar het is onwaarschijnlijk dat ze daar in geval van nieuwe verkiezingen op eigen kracht terug kan keren.

André Poggenburg en de Aufbruch Deutscher Patrioten

Ook voor de enige afsplitsing van de AfD ter rechterzijde geldt dat er geen meetbare steun is. Met veel bombarie verliet deelstaatvoorzitter in Saksen-Anhalt André Poggenburg begin dit jaar de AfD. Anders dan Lucke en Petry meende hij dat zijn voormalige partij teveel toenadering zocht tot het establishment en steeds liberaler werd.

Er blijkt echter weinig animo te zijn voor de nieuwe partij Aufbruch Deutscher Patrioten. Ze slaagde er weliswaar in om in Saksen op het stembiljet te komen. Maar naar haar steeds groots aangekondigde demonstraties komen zelden meer dan enkele tientallen aanhangers.

Posted on 1 Comment

Duitsland: Hetze tegen rechts gaat over in grof geweld

Een bomaanslag op een AfD-kantoor in Döbeln en het door drie gemaskerde mannen bijna doodslaan van een AfD-Bondsdaglid in Bremen, onderstrepen dat de sfeer in Duitsland in verkiezingsjaar 2019 steeds grimmiger wordt. 

De bomaanslag op het AfD-kantoor in Döbeln (in de deelstaat Saksen) en de aanval op de Bremer AfD-leider en Bondsdaglid Frank Magnitz waren denkbaar slechts de eerste dieptepunten in een ongeziene ontsporing van de Duitse politiek. Het geweld komt niet uit de lucht vallen. Linkse en extreemlinkse actoren hebben hiervoor het klimaat geschapen en in sommige gevallen openlijk opgeroepen tot fysiek geweld.

 

SPD en Antifa

Wat opvalt is dat de scheidslijn tussen links en extreemlinks niet slechts heimelijk vervaagt, maar ook openlijk doorbroken wordt. Al in september sprak Angela Marquardt, medewerker in het kantoor van SPD-leider Andrea Nahles en directeur van de SPD-denktank, zich ervoor uit dat de SPD in de ‘strijd tegen rechts’ ook met Antifa en ‘Anti-Duitsen’ zou moeten samenwerken. In het artikel in partijkrant Vorwärts distantieerde Marquardt zich weliswaar van geweld. Hoe het voormalige PDS-Bondsdaglid, dat in 2008 naar de SPD overging, Antifa en geweld überhaupt van elkaar wil scheiden bleef echter onduidelijk.

‘Fascisten’ in elkaar slaan

Op 30 december publiceerde het linkse dagblad Taz een lange bijdrage, waarin de tactiek van Britse Antifa’s om fascisten in elkaar te slaan tot ze de straat niet meer op durven zonder kritiek gepresenteerd werd. Als voorbeelden van contemporaine ‘fascisten’ werden namen als Donald Trump, Jaroslaw Kaczynski, Thilo Sarrazin, Matteo Salvini en Björn Höcke genoemd. Taz-auteur Rolf Sotscheck spreekt zich er vooral uitdrukkelijk tegen uit om überhaupt het gesprek aan te gaan met AfD-politici. De tijd van debat is wat hem betreft voorbij en daarmee ook de tijd van democratische deliberatie. De seinen staan op politieke vernietiging.

Geen politiek proces maar fysiek aanvallen

De publicatie ‘Losgaan – fight AfD’ sluit hier naadloos op aan. Daar heet het: “De tijd voor discussie, opheldering en praten moet voorbij zijn.” De confrontatie kan bij de stembus noch in het gesprek gewonnen worden. Dat wil zeggen: Ook democratische verkiezingsuitkomsten worden zo nodig van de hand gewezen. In plaats daarvan moet de strijd tegen de AfD, haar leden en sympathisanten volgens de schrijvers van het vlugschrift “praktischer en persoonlijker worden”. “Openlijke strijdlust, outings en allerlei creatieve acties” moeten ertoe dienen de AfD’ers “uit de dekking te halen en aan te vallen”. Dat hiermee geen verbale aanvallen bedoeld worden is uit het voorgaande wel duidelijk.

Burgeroorlog

Teksten en oproepen als deze markeren een volledig afscheid van de vormen van democratische deliberatie en debat. De politieke tegenstander wordt tot persoonlijke vijand, de andersdenkende burger tot onpersoon die men de politieke en burgerrechten kan betwisten. Hier klinken de klaroenstoten voor een burgeroorlog. Döbeln en Bremen laten zien dat deze oproepen niet aan dovemansoren gericht zijn.

Posted on

Interview met Nigel Farage over Brexit, Merkel en de toekomst van Europa

De Duitse europarlementariër Beatrix von Storch (AfD) heeft onlangs oud-UKIP-leider Nigel Farage geïnterviewd toen hij een bezoek bracht aan Berlijn in het kader van de Duitse verkiezingscampagne. Von Storch en Farage spraken over de aanloop naar de Brexit en de toekomst na de Brexit, over de moeilijkheden bij het van de grond komen van eurosceptische partijen als UKIP en AfD en over politieke factoren die daarbij een rol speelden, uiteenlopend van het Britse kiesstelsel tot Merkels besluit om de grenzen open te gooien voor iedereen die maar komen wil. Het is een interessant, goed gedraaid interview geworden, dat in twee delen op YouTube gepubliceerd is, Engels gesproken en Duits ondertiteld. Zeer de moeite waard om te bekijken:

Posted on

“Gelukkig is er in Amerika meer rapaille dan in Duitsland!”

De Amerikaanse historicus en filosoof Paul Gottfried geldt als vooraanstaand denker in de paleoconservatieve beweging en als eerste die de term ‘alternative right’ (alternatief rechts) gebruikte, voordat Alt Right een merknaam werd. De nu 76-jarige professor uit Elizabethtown, Pennsylvania, is al decennia een centrale figuur op rechts in Amerika, tussen libertariërs en conservatieven. Hij is of was goed bevriend met belangrijke actoren als Richard Nixon, Pat Buchanan, Murray Rothbard en Hans-Hermann Hoppe, waarbij het hem er steeds om te doen was oud rechts en nieuw rechts, libertariërs en conservatieven bij elkaar te brengen in oppositie tegen het oorlogshitsende, neoconservatieve establishment dat de Republikeinse partij in zijn greep heeft. Minder bekend is zijn liefde voor Duitsland. Novini sprak met hem – in het Duits, daar stond Gottfried op – over de toekomst van Amerika, Duitsland en Europa.

Over ruim anderhalve maand kiezen de Duitsers de leden van de Bondsdag. U volgt de situatie vanuit Amerika op de voet, niet waar?

Ja, diep bedrukt en met weinig hoop kijk ik naar de situatie in Duitsland. Ik betreur het dat een patriottische partij er nog ver van verwijderd is het roer over te nemen.

U doelt op de AfD?

Het is betreurenswaardig dat de AfD er niet in slaagt haar interne conflicten op te lossen. Bovendien probeert de gematigde, door Frauke Petry aangestuurde vleugel de media een antifascistisch getuigschrift af te geven, wat evident strategische onzin is. Ondanks deze voorbehouden, zou ik als ik Duitser was op de AfD stemmen. Het is de enige partij die geschikt en bereid is om het immigratievraagstuk ter hand te nemen.

U heeft eens gezegd dat Duitsland en grote delen van Europa toch al “verloren” zijn.

Ja, aan de lange termijnvooruitzichten van een op afkomst en cultuur gebaseerde Duitse natie moet ik helaas twijfelen. Het lage geboortecijfer van de autochtone Duitsers maakt me even sceptisch als de zelfkastijding die de Duitsers door hun politieke en mediale elites opgelegd wordt. Daarbij komt de kadaverdiscipline waarmee het Duitse electoraat het anti-Duitse establishment volgt.

Als tot 200.000 Duitsers per jaar het land de rug toekeren, is binnen de volgende zes generaties een krimp van de autochtone bevolking te verwachten van 64 naar 11 miljoen. Het in Duitsland als staatsgodsdienst hoogtij vierende nationaal-masochisme zal er voor zorgen dat de Duitsers een minderheid in eigen land worden.

Het cruciale thema van onze tijd is in veler ogen de immigratie. Het ligt echter in de aard van de zaak, dat niet allen die zich aansluiten bij het verzet tegen de massamigratie, het over alle kwesties eens zijn. 

Desalniettemin moet het mogelijk zijn om, bijvoorbeeld met politiek-economisch andersdenkenden, een gelegenheidscoalitie te sluiten om samen tegen een acute dreiging op te treden. Het moet er nu om gaan Duitsland te redden van de uitwissing van zijn cultuur.

Ziet u in Europa of het Westen in het algemeen bewegingen op personen, waarop rechts in Duitsland zich kan oriënteren?

Zo voor de vuist weg: Viktor Orbán.

Welke opstelling staat u voor ten aanzien van de Europese Unie?

Frontale oppositie. De EU is tot een anti-nationaal, anti-vrijheids-, multicultureel en anti-christelijk gedrocht geworden. De globalisten hebben een verdere vervanging van de Europese naties voor en beschikken met de EU over het middel hiertoe.

Als een oppositiebeweging kans van slagen wil hebben, moet ze steeds twee zaken bij elkaar houden: verstand en gevoel. In de VS kan men op het patriottische, vrijheidsgezinde erfgoed van de Founding Fathers teruggrijpen en het debat zo in een voor de rechtse oppositie gunstige gevoelsrichting sturen. Welke gebeurtenissen, tijdperken of personen ziet u in de Duitse geschiedenis die libertariërs of conservatieven voor dergelijke doeleinden kunnen gebruiken?

Het schijnt me toe dat de Duitsers een liberale traditie hebben, maar geen libertarische. Ik wijs er op dat de gevormde burgerij in de 19e eeuw zijn liberale opvattingen in evenwicht wilde brengen met de nationale eenwording. Al waren dit dan de laatste decennia van het klassieke liberalisme in Duitsland, toch zou het zeer misplaatst zijn om de Duitsers een liberaal erfgoed te willen ontzeggen. In vergelijking met de tegenwoordige antifascistische semidictatuur in Duitsland en andere westerse landen laat het Duitse keizerrijk een voorbeeldige constitutionele rechtstatelijkheid zien.

Komen we te spreken over de situatie in uw land, de Verenigde Staten. Ook daar is de samenleving uiterst gepolariseerd, zoals men recent aan rellen in Berkeley, Californië kon zien. Sterke mediale waarneming geniet hierbij ook de zogeheten Alt Right-beweging, waarvan gezegd wordt dat u er de naamgever van bent.

De term komt van mij, maar de beweging heeft zich inmiddels ver verwijderd van mijn ideeën. Wat echter blijft, is de vaststelling dat het oude Republikeinse establishment, dat wil zeggen de neoconservatieven, nauwelijks nog in staat is, zichzelf als echte oppositie tegen de Democraten te verkopen. De doorsnee leeftijd van de kijkers van Fox News nadert de zestig al. De meeste lezers van bladen als de National Review en Weekly Standard zijn minstens even grijs en onnozel.

Tegenwoordig associeert men de jonge Alt Right-beweging echter veeleer met personen als Richard Spencer. Hoe heeft zich de politieke oriëntatie van de beweging in de afgelopen jaren veranderd?

Tot eind vorig jaar identificeerden zich ettelijke groepen met het koepelbegrip Alt Right, een zeer breed spectrum. Toen de alliantie van linkse media en gutmenschen vervolgens veel drukte maakte over het begrip Alt Right, liepen de gematigden weg. Vervolgens namen diegenen die het in de eerste plaats om “blanke identiteit” gaat, met Richard Spencer voorop, dit al grotendeels versmalde begrip voor zichzelf in beslag.

De drievoudige presidentskandidaat Patrick J. Buchanan stelde met zijn meest recente boek (Suicide of a Superpower) de provocatieve vraag of Amerika kan overleven tot 2025 of voordien uiteen zal vallen. Hoe ziet u de politieke, economische en demografische toekomst van de Verenigde Staten?

Ik moet toegeven dat ik net als Pat een multiculturele, door een ‘diepe staat’ geleide, toekomst van Amerika voor me zie. Wat ons echter van de volkomen heropgevoede Duitsers onderscheidt, is de aanwezigheid van zogenaamd rapaille (Gottfried gebruikt hier het Duitse woord ‘Pack’, dat SPD-minister Sigmar Gabriel gebruikte met betrekking tot deelnemers van Pegida, WB), dat nog altijd voor de burgerlijke normaliteit en het christelijke fatsoen wil strijden. Bij ons ligt het aandeel van de bevolking dat uit deze onbuigzamen bestaat net als in Frankrijk rond de 40 à 45 procent. Dat ook uit dit bevolkingsdeel stemmen opkomen voor meer staatsingrijpen, is te betreuren, maar niet te veranderen.

Als u de Duitsers nog een raad kon geven, wat zou dat dan zijn?

Verwerk de verwerking van het verleden! Wees trots op jullie erfgoed! En krijg meer kinderen!

Posted on

AfD-bestuur wil Björn Höcke royeren

Het bestuur van de Alternative für Deutschland heeft besloten de procedure in gang te zetten om Björn Höcke uit de partij te zetten. Höcke, die fractievoorzitter in de landdag van Thüringen is, kwam kort geleden in opspraak door een toespraak in Dresden waarin hij onder andere kritiek uitte op de manier waarop in Duitsland herdacht wordt.

Het federale bestuur van de partij heeft nu met een meerderheid van negen tegen vier besloten om de procedure in gang te zetten om Höcke uit de partij te zetten. Höcke is een van de leiders van de meer nationalistische vleugel van de partij.

Overtrokken reactie

Onder de tegenstanders van het besluit om de Thüringer fractievoorzitter te gaan royeren, zijn echter ook de eerder liberale co-voorzitter prof. dr. Jörg Meuthen, tevens fractievoorzitter in Baden-Würtemberg, en vice-voorzitter dr. Alexander Gauland, tevens fractievoorzitter in Brandenburg. Meuthen en Gauland vinden het besluit een overtrokken reactie op de toespraak en zien geen grond voor royement. Höcke zelf spreekt van een teleurstellend besluit dat de partij veel schade kan berokkenen.

Meuthen gaat er niet van uit dat Höcke uiteindelijk ook daadwerkelijk uit de partij gezet zal worden. Eerst moet de geschillencommissie in Thüringen zich over de zaak buigen, dan is het zo nodig nog mogelijk dat  de federale geschillencommissie de zaak in overweging neemt. En tegen het uiteindelijke besluit kan Höcke nog bezwaar aantekenen. De hele procedure kan gemakkelijk 6 tot 12 maanden duren. Volgens Meuthen ontbreekt het echter aan grond om Höcke te royeren. Hij vindt zijn toespraak weliswaar niet geslaagd, maar geen schending van partijregelingen. Ook Höcke zelf heeft inmiddels toegegeven dat zijn toespraak politiek onverstandig was en gezegd dat hij deze achteraf bezien niet in die vorm uit had moeten spreken.

Of het bestuur er uiteindelijk nu wel of niet in slaagt om Höcke uit de partij te zetten, met de verkiezingen voor de Bondsdag in september aanstaande, kan de zaak de partij ook stemmen gaan kosten.

Richtingenstrijd

Dat het partijbestuur in meerderheid voor uitsluiting van Höcke was, hoewel hij geen partijregels overtreden lijkt te hebben, moet gezien worden tegen de achtergrond van een bredere strijd om controle over de partij. Binnen de partij bestaat een meer pragmatische richting rond co-voorzitter Frauke Petry, tevens fractievoorzitter in de landdag van Saksen, en haar levenspartner Marcus Pretzell, die in het Europees Parlement zit en voorzitter is in Noord-Rijnland-Westfalen, enerzijds, en een meer idealistische stroming rond figuren als Höcke en André Poggenburg, die fractievoorzitter is in de landdag van Saksen-Anhalt.

De idealistische richting is meer gericht op fundamentele oppositie, terwijl de pragmatici eerder bereid zouden zijn tot compromissen om tot een regering toe te treden. Co-voorzitter Meuthen kan niet zonder meer tot een van beide richting gerekend worden, maar is beducht voor een al te dominante rol voor zijn collega Frauke Petry.

Posted on

AfD kan CDU van tweede plaats stoten in landdag Mecklenburg-Voor-Pommeren

De Alternative für Deutschland kan in de verkiezingen voor de landdag van Mecklenburg-Voor-Pommeren, die op zondag 4 september plaats vinden, de CDU van de tweede plaats stoten, zo bericht de Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Volgens de peiling zou de SPD 27% van de stemmen en halen en daarmee ondanks fors verlies de grootste blijven. De sociaaldemocraten haalden in 2011 nog 35,6% van de stemmen in de deelstaat in het noordoosten van Duitsland.

De CDU zou volgens de peiling slechts één procentpunt verliezen ten opzichte van 2011 en op 22% van de stemmen komen. De CDU voelt echter de hete adem van de AfD, die volgens de peiling op 21% van de stemmen zou komen. De FAZ acht de kans aanwezig dat de AfD de CDU zelfs inhaalt. Bij eerdere verkiezingen is immers gebleken dat de AfD het dikwijls nog iets beter deed dan in de peilingen.

Voor de socialistische partij Die Linke dreigt er ook fors verlies, die zou van 18,4 in 2011 terugvallen naar 14 procent. De Groenen die in 2011 met 8,7 % voor het eerst in de Landdag kwamen, moeten nu rekenen met een score op de rand van de kiesdrempel van vijf procent. De liberale FDP en de nationalistische NPD zouden volgens de peiling met ieder 3% buiten de drempel niet halen.

Tijdens de campagne werden veel verkiezingsposters van de AfD vernield. Ook poogde een burgemeester te voorkomen dat AfD-leider Frauke Petry in zijn stad kwam spreken.

Op respectievelijk 11 en 18 september vinden er nog lokale verkiezingen plaats in Nedersaksen, in het noordwesten van Duitsland, en regionale verkiezingen in Berlijn. In Berlijn komt de AfD volgens de meest recente peiling op 15 procent, wat geen geringe prestatie is in een links bolwerk.

Ondertussen wijzen recente landelijke peilingen van zowel INSA als Infratest/Dimap erop, dat de AfD Duitsland-breed met 13 of 14 procent de Groenen in zou halen om de op twee na grootste partij te worden. De verkiezingen voor de Bondsdag moeten in de herfst van 2017 plaats vinden. In de Bondsdagverkiezingen van 2013 bleef de pas opgerichte AfD met 4,7 % nog vlak onder de kiesdrempel.

Posted on

Sociaaldemocraten overal in Europa hulpeloos tegenover ‘rechts-populisme’

Ernst Hillebrand is de chef van het bureau voor internationale politieke analyse van de aan de Duitse SPD gelieerde Friedrich Ebert Stiftung, eerder leidde hij de bureau’s van diezelfde organisatie in Parijs, Rome, Londen en Santiago de Chile. Er is een “spook” dat hem bezighoudt, namelijk het “rechts-populisme in Europa”. Zo luidt dan ook de titel van Hillebrands nieuwste boek, waarin hij de vraag nagaat, of de zegetocht van rechtse ‘populisten’ de democratie schaadt. Die vraagt wordt natuurlijk bevestigend beantwoord, waarbij het er echter alle schijn van heeft dat de auteur eerder bezorgd is om de toekomst van de SPD dan om die van de democratie. Want zoals bekend verliest zijn partij aanzienlijke aantallen kiezers aan de ‘populisten’ van de Alternative für Deutschland (AfD).

Bovendien is de keuze voor dit begrip misplaatst. Zoals de politicologe Karin Priester in de meest lezenswaardige bijdrage aan de bundel schrijft, wordt het stigmatiserend bedoelde begrip ‘populist’ door politici en media inmiddels dermate inflationair gebruikt cq misbruikt, dan men nog slechts van plompe propaganda kan spreken. Desalniettemin tapt het leeuwendeel van de andere bijdrages uit hetzelfde vaatje als de media. Daarbij komt het vaak niet verder dan gemeenplaatsen over extremisme dat aangekomen is in het midden van de samenleving en islamofobie die zou voortkomen uit een gevoel van culturele superioriteit en angst voor het vreemde en waarvoor vooral provincialen (lees: achterlijken) uit het oosten van Duitsland cq Europa vatbaar zouden zijn. Over superioriteitsgevoel gesproken…

Naast het analytische deel, waarin het gaat om het ‘rechts-populisme’ als politiek fenomeen, bevat de bundel tien zogenaamde case studies, waarin auteurs uit Denemarken, Frankrijk, Groot-Brittannië, Italië, Oostenrijk, Polen, Tsjechië, Hongarije, Zwitserland en Nederland stuk voor stuk de ‘populistische’ beweging in hun land presenteren. Daarbij gaat het natuurlijk zonder uitzondering negatief toe.

De bundel brengt echter goed in beeld hoe zeer het ‘rechts-populisme’ aan populariteit wint. Zo is het toch de moeite waard om te lezen, al heeft Hillebrand het vast niet zo bedoeld. Het ging hem er natuurlijk om het rechts-populisme te ‘ontmaskeren’ en strategieën te bespreken om het ‘spook’ te lijf te gaan.

De case studies komen eigenlijk stuk voor stuk nogal hulpeloos over, ongeacht of ze nu van Hillebrand zelf of van René Cuperus (van de aan de PvdA gelieerde Wiardi Beckman Stichting), David Goodhart (van de links-liberale denktank Demos in Londen) of de Oostenrijkse journalist Robert Misik komen.

Hillebrands berustende conclusie luidt dan ook dat het ‘rechts-populisme’ nog wel verder in kracht zal toenemen en ook het politieke landschap in Duitsland zal veranderen. En daarin zal hij vast gelijk krijgen, de vermeende schade voor de democratie wordt in zijn boek echter nergens aangetoond.

Cuperus gaf er eerder nog wel blijk van tenminste een deel van de reële zorgen van mensen die zich aangesproken voelen door ‘rechts-populisten’ te erkennen, maar inmiddels wordt getuige recente columns (waarin hij de zaak op zijn kop zet door populisten zaken te verwijten die eerder politici van gevestigde partijen te verwijten zijn) in de Volkskrant zijn begrip allengs minder. Cuperus komt daarmee meer op de koers van andere sociaaldemocraten in Nederland en de rest van Europa, die werkelijk geen flauwe notie hebben wat ze aanmoeten met de opkomende anti-establishment-partijen.

HillebrandEn dat terwijl het toch de normaalste zaak van de wereld zou moeten zijn om politiek te voeren voor de populus, voor het volk. Klassieke sociaaldemocraten hadden daar gevoel voor, kwamen op voor de economische belangen van de arbeidersklasse en de lagere middenklasse. Maar omdat men zelf opwaartse sociale mobiliteit gekend heeft en aangekomen is in het systeem, zijn sociaaldemocratische politici steeds meer elitair gaan denken, zodat men zich onderhand steeds moeilijker kan verplaatsen in ‘gewone mensen’ waarvoor dat niet opgaat.

N.a.v. Ernst Hillebrand (red.), Rechtspopulismus in Europa. Gefahr für die Demokratie? (Bonn, 2015), paperback, 189 p.

Posted on

Europees Parlement: Marcus Pretzell (AfD) sluit zich bij fractie Le Pen aan

Marcus Pretzell, europarlementariër voor de AfD, die onlangs uit de fractie van Europese Conservatieven en Hervormers (ECR) werd gezet, zal zich aansluiten bij de nationalistische ENF-fractie onder leiding van Marine Le Pen (Front National) en Marcel de Graaf (PVV). Dat kondigde Pretzell aan op het partijcongres afgelopen zaterdag in Stuttgart.

Marcus Pretzell is een van de twee resterende vertegenwoordigers van de eurosceptische AfD in het Europees Parlement. Eerder sloot Beatrix von Storch, de andere AfD-afgevaardigde in het Europees Parlement, zich aan bij de eurosceptische EFDD-fractie, die geleid wordt door Nigel Farage, voorman van de UK Independence Party. Pretzell schetste op het congres het ideaalbeeld van een grote fractie die alle eurosceptische partijen verenigt. Intussen zitten de twee vertegenwoordigers van de AfD nu in verschillende fracties.

Pretzell wordt met zijn aansluiting bij de ENF-fractie, fractiegenoot van de afgevaardigden van de Oostenrijkse FPÖ. Hij organiseerde eerder al een congres in Düsseldorf waar ook FPÖ-leider Heinz-Christian Strache sprak. Dit was een van de zaken die door de ECR-fractie als aanleiding werd aangegrepen om de AfD-leden uit de fractie te zetten. Diverse ECR-leden wilden echter om uiteenlopende redenen al langer van de AfD af.

Prominente spreker op het partijcongres van de AfD was de Tsjechische oud-president Vaclav Klaus. Klaus bemoedigde de circa 2.000 aanwezigen om zich te verzetten tegen de “ontdemocratisering” van Duitsland. Hij stelde verder dat de partij aan de huidige koers vast moet houden, “Jullie belangrijkste critici zul je toch niet overtuigen.”

De ontdemocratisering door de EU en de eurocrisis vormt een bedreiging voor de burgerlijke vrijheden, aldus de Tsjechische oud-president. De heersende politieke correctheid noemde hij een bedreiging voor “onze tradities en waarden” en de AfD “hoop voor Duitsland en voor ons allemaal”.

Posted on

“Nederlands referendum geeft ook andere Europese burgers weer moed”

Beatrix von Storch, europarlementariër voor de eurosceptische partij Alternative für Deutschland, begroet op de voorpagina van het Duitse weekblad Junge Freiheit de uitslag van het Nederlandse referendum over het Associatieverdrag van de EU met Oekraïne: “Het referendum van onze buren is een motie van wantrouwen tegen het machtskartel in Brussel.”

Von Storch roept in herinnering dat de gevestigde partijen na het referendum in 2005, waarin de EU-grondwet door de Nederlanders werd verworpen, het verdrag cosmetisch aanpasten om het vervolgens niet meer aan de kiezer voor te leggen. “Zo is het maar al te vaak gegaan: Als het aan de meerderheid van de burgers had gelegen, was er geen euro gekomen, geen massa-immigratie en ook geen politieke unie.”

“De EU en haar beleid kunnen in deze vorm slechts bestaan doordat ze ondemocratisch zijn. Burgerparticipatie en directe democratie zijn de eurocraten daarom net zo doorn in het oog als onafhankelijke parlementariërs en democratisch gekozen regeringen die de Unie-agenda niet steunen. De EU-politici zien geen probleem in een Europese superstaat maar veeleer in de democratie.”

De Duitse politica ziet het feit dat de fractieleider van de Groenen/EVA in het Europees Parlement, de Duitse Rebecca Harms, zich tegen referenda over EU-gerelateerde onderwerpen heeft uitgesproken, als goed voorbeeld daarvan. “Dat de Groenen, die zichzelf ooit voordeden als ‘anti-autoritair’ en basisdemocratisch en tot de voorvechters van directe democratie behoorden, daar vandaag de dag niets meer van willen weten, is inmiddels wel duidelijk.” Dit bevestigt volgens Von Storch dat de Groenen onderdeel zijn gaan uitmaken van de gevestigde politiek.

“De gevestigde partijen, EU-bureaucratie, financiële sector en Europees links aan de universiteiten en in de redacties vormen een nieuw machtskartel in Europa. Tot hun agenda behoort de schepping van een Europese superstaat door de afschaffing van de natiestaten, door de parlementen van hun macht te beroven en door democratische alternatieven uit te sluiten, door een gestuurde publieke opinie door te zetten door middel van internetcensuur en het lasteren van politiek andersdenkenden, door de vernietiging van het traditionele gezin en de humane, door het christendom gestempelde cultuur van Europa door gender mainstreaming en een beleid van onbegrensde immigratie vanuit islamitische landen.”

“Een geatomiseerde en cultureel ontwortelde samenleving kan effectiever gesurveilleerd, beïnvloed en beheerst worden. Dat is de ‘weg naar de slavernij’ die de liberale sociaal-filosoof Friedrich August von Hayek in zijn gelijknamige boek beschreef.”

“Zoals ieder systeem dat aan zijn eigen interne tegenstrijdigheden ten onder dreigt te gaan, probeert ook de EU door imperialistische grote projecten en het scheppen van steeds nieuwe vijandbeelden de aandacht af te leiden van haar falen. Terwijl het euro-debacle miljoenen mensen in armoede en werkeloosheid gestort heeft en de spaarcentjes van burgers bedreigt, heeft de EU praktisch buiten de openbaarheid om met de Oekraïne een associatieovereenkomst afgesloten. Dat is alle ontkenningen ten spijt niets anders als een voorstadium voor de opname van de Oekraïne in de EU – en dan ook in de NAVO. Voor een zo verreikende politieke beslissing was een breed politiek debat nodig geweest.”

De burgers van de meeste EU-lidstaten zijn volgens Von Storch echter nauwelijks geïnformeerd over het associatieverdrag, laat staan dat ze zich erover uit hebben kunnen spreken, aangezien het geen deel uitmaakte van de verkiezingscampagnes. In plaats daarvan is buiten de burgers om een nieuw conflict in Oost-Europa op de koop toe genomen.

De onlangs overleden oud-bondskanselier Helmut Schmidt sprak in verband met de Oekraïne-politiek van de EU in het voorjaar van 2014 dan ook van “grootheidswaan” en verweet EU-politici Europa in een situatie te brengen die vergelijkbaar is met die in augustus 1914 bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. “Het associatieverdrag is namelijk niet slechts een vrijhandelsakkoord, het is tegelijkertijd een militair pact”, zo licht de europarlementariër de Duitse lezers voor. “Zo voorziet het bijvoorbeeld in manoeuvres met de Oekraïne in het kader van een gezamenlijk veiligheids- en defensiebeleid. Daarmee begeeft de EU zich op een directe politieke en zo mogelijk in de toekomst ook militaire confrontatiekoers met Rusland. Deze confrontatiekoers was niet wat de vredelievende burgers van Europa wilden en ze zijn daar ook niet over bevraagd.”

Von Storch ziet de stem van de Nederlanders tegen het associatieverdrag dan ook als een stem voor de vrede, “tegen geopolitieke avonturen die Europa in de afgrond zouden kunnen storten.”

Omdat de nationale parlementen het af hebben laten weten, nemen de burgers het heft met direct-democratische middelen zelf in handen. Nationale soevereiniteit naar buiten en directe democratie naar binnen, zijn volgens de AfD-politica dan ook twee zijden van dezelfde medaille.

In plaats van de autoritaire Europese superstaat met zijn gevaarlijke streven naar wereldmacht, ziet Von Stroch liever een alliantie van soevereine, direct-democratisch ingerichte natiestaten, die haar grenzen bewaakt en in vrede met haar buren leeft. “De Nederlanders hebben een daad gesteld voor vrijheid, vrede en soevereiniteit”, besluit Von Storch. “Daaraan zouden wij een voorbeeld moeten nemen.”

Posted on

Europees Parlement: Beatrix von Storch (AfD) sluit zich bij EFDD aan

Beatrix von Storch, lid van het Europees Parlement voor de Alternative für Deutschland (AfD), heeft zich bij de eurosceptische EFDD-fractie van Nigel Farage aangesloten. Aanleiding is de ‘uitnodiging’ van haar voormalige fractie, de fractie van Europese Conservatieven en Hervormers (ECR) aan de beide afgevaardigden van de AfD om die fractie te verlaten.

Of ook Marcus Pretzell, de andere AfD-afgevaardigde zich bij de EFDD-fractie voegt, is niet bekend. Hij is vooralsnog nog lid van de ECR-fractie, maar die fractie heeft gedreigd medio april de AfD-leden eruit te zetten als ze dan nog niet vertrokken zouden zijn.

Von Storch heeft zich in ieder geval alvast aangesloten bij de fractie Europa van Vrijheid en Directe Democratie (EFDD), waarin de Britse UKIP met 22 afgevaardigden de grootste delegatie vormt, gevolgd door de 17 afgevaardigden van de Italiaanse Vijfsterrenbeweging van Beppe Grillo.

Als reden voor de stap geeft Von Storch dan ook aan dat de relatie met de leiding van de ECR-fractie totaal verstoord is. “De ECR heeft de AfD bewust willen beschadigen.” In de EFDD krijgt Von Storch de ruimte om haar werk voort te zetten.

Zie ook: Waarom wil de ECR-fractie van de AfD af?