Posted on

Amerikaanse politiek is beter entertainment dan een Netflix-serie

“Desperate times call for desperate measures”, zegt men in het Engels. De Amerikaanse Democraten hebben dit adagium ter harte genomen. Ze hebben zelfs alles uit de kast getrokken om een deukje in de Republikeinse boter te slaan. Met als effect tot nu toe dat Donald Trump nog steeds president is, alle onderzoeken naar hem bar weinig opleveren en hij zelfs het Amerikaanse Hooggerechtshof naar rechts heeft doen bewegen.

Het begon natuurlijk al in de zomer van 2016 tot en met 8 november van datzelfde jaar. Mensen konden en wilden niet geloven dat Donald Trump een serieuze gooi naar het presidentschap ging doen. Veel “politieke analisten” (ik wil eigenlijk 16 aanhalingstekens schrijven rond die term, maar u snapt wat ik bedoel) die over elkaar heen struikelden om te verklaren dat Donald Trump kansloos was om de presidentsverkiezingen te winnen. In het bijzonder veel Europese analisten bleven tot 5 minuten voor het bekendmaken van de uitslag (en sommigen ook tot en met de dag daarna) verklaren dat Donald Trump kansloos was. Het was een onwerkelijk schouwspel.

Trump Russia collusion

We zijn nu bijna 2 jaar verder en je zou denken dat mensen hiervan geleerd hebben. De les is dat Donald Trump dood verklaren eigenlijk een teken is van gebrek aan inzicht in de huidige Amerikaanse politiek. Er is heel veel gebeurd, maar er zijn enkele punten die maar door blijven zeuren. Dat zijn het onderzoek naar Russische bemoeienis met de verkiezingen (en Donald Trumps verband hiermee), Hillary Clinton die de publiciteit blijft zoeken, de controverse rond de benoeming van opperrechter Brett Kavanaugh, en het aanhoudende gedoe rond de Democratische senator Elizabeth ‘Pocahontas’ Warren.

Over het onderzoek rond de Russische bemoeienis in de Amerikaanse verkiezingen is al heel veel geschreven en de Amerikanen beginnen daar zelf ook een beetje moe van te worden. De berichtenstroom die gaat richting de conclusie dat de onderzoeker in kwestie, Robert Mueller, ontslagen zou worden wist na verloop van tijd alleen nog maar de politieke fijnproever te raken. Nu is het onderzoek bijna klaar voor publicatie en de verwachting is niet dat er hele grote choquerende zaken worden onthult. Sterker nog, het hele verhaal bestaat omdat veel Democraten (en anderen) niet kunnen verkroppen dat Donald Trump volgens de Amerikaanse kiesregels de verkiezingen won. Daar moest wel een samenzwering aan ten grondslag liggen. En omdat ze de Russen niet zo lief vinden zijn zij de aanstichters van die samenzwering ongeacht of de feiten wel zo liggen.

Hillary Clinton

Een persoon die de klap van de nederlaag in 2016 sowieso nog niet te boven is, is Hillary Clinton zelf. De afgelopen anderhalf jaar heeft ze besteed om een boek te schrijven over haar verlies. Ze had het manuscript beter voor zichzelf kunnen houden bij wijze van een soort therapie, want de verkoopcijfers zijn dramatisch slecht.

 

Onder nieuwsberichten waarin Hillary Clinton uitspraken communiceert zijn vooral meningen te lezen van teleurgestelde Democratische kiezers die Clinton oproepen haar gemak te houden net zoals Obama nauwelijks meer de publiciteit zoekt. Dat lijkt mij een wijze raad. Er is namelijk een sterk gerucht dat Chelsea Clinton niet de dochter van Bill en Hillary is. Als de Republikeinen voldoende geprovoceerd zouden worden zou die roddel wel eens in alle aan de Republikeinen gerelateerde media kunnen komen.

Kavanaugh

De benoeming van Brett Kavanaugh liep voor de betrokkenen niet helemaal van een leien dakje, maar toen die eenmaal een feit was werden alle beschuldigingen van verkrachting aan zijn adres meteen gestaakt. Wat meteen ontmaskert waar de beschuldigingen voor dienden, namelijk om de benoeming te voorkomen, of in elk geval uit te stellen tot na de midterm-verkiezingen, zodat het proces verder zou gaan in een politieke omgeving die gunstiger was voor de Democraten. Maar dat mislukte allebei en Brett Kavanaugh zit in het Hooggerechtshof.

Pocahontas

Ronduit pijnlijk is de episode rond Elizabeth Warren. Beter bekend als ‘Pocahontas’, zoals Donald Trump haar noemt. De kwestie zeurt al een tijdje door en laatst heeft Elizabeth Warren een DNA-test laten doen om haar beweringen kracht bij te zetten. Ze vond dat ze dat moest doen, omdat ze in het verleden een academische positie bij de Harvard Law School heeft weten te bemachtigen die eigenlijk was bedoeld voor minderheden. Een DNA-test kon de claim op die academische positie rechtvaardigen en in het verlengde daarvan ook alle publieke verklaringen hierover.

Het resultaat was echter dat bleek dat Elizabeth Warren maar liefst 1 native American voorouder heeft en dat dit tenminste 6 tot 10 generaties geleden is. Iets wat opgaat voor heel veel, zo niet de meeste, blanke Amerikanen. Zij werd gezien als een populaire kandidaat om het op te nemen tegen Trump in 2020, maar met deze blamage lijken die kansen voor het moment verkeken.

Midterm-verkiezingen

Als laatste hebben we nog de aanstaande midterm-verkiezingen waarin de Republikeinen sterker staan dan over het algemeen in de Europese media wordt aangenomen. Deze periode lijkt het vooral populair te zijn om als politieke partij zo divers en zo jong mogelijk over te komen. De Republikeinen hebben deze hint begrepen en succesvoller dan de Democraten toegepast bij de selectie van hun kandidaten. Als het werkelijk zo is dat diversiteit kracht is, staan de Republikeinen er op dit punt beter voor dan de Democraten. Ook is de unanimiteit waarmee de Afro-Amerikaanse kiezer op de Democraten stemt aan het afbrokkelen en dit is heel gevaarlijk voor de Democraten. Die nadrukkelijk leunen op de “zwarte stem”, omdat ze maar 20 tot 30 procent van de Afro-Amerikaanse kiezer hoeven te verliezen om onverkiesbaar te worden. Dat iemand als Kanye West veel gezien wordt met Donald Trump is hier een symptoom van.

Enfin, de realiteit overtreft qua creativiteit de fictieserie House of Cards. Voor politiek entertainment hebben we dus Netflix niet meer nodig. En al die Volkskrant-, DeMorgen- en NRC-analisten die denken dat Donald Trump nog afgezet wordt? Ach, die kunnen het beste een andere baan gaat zoen, zeker voor wanneer Donald Trump herkozen is in 2020.

Posted on

De waarheid over de benoeming van Brett Kavanaugh

Normaal ben ik niet zo politiek uitgesproken, maar toch, voor deze ene keer: de Nederlandse D66-leider Alexander Pechtold eruit, Brett Kavanaugh erin – wat was gisteren een mooie dag!

De benoeming van Kavanaugh tot rechter aan het Amerikaanse Hooggerechtshof is belangrijk om meerdere redenen. Om de eenzijdig geïnformeerde verslaggeving van de mainstream media bloot te leggen, maar ook omdat anders elke man met #MeToo-beschuldigingen kan worden kapotgemaakt.

Tot in den treuren noemden die media Kavanaugh een “conservatieve rechter”. In werkelijkheid verdedigt hij slechts de Amerikaanse grondwet – die grondwet is nu eenmaal onverenigbaar met veel linkse projecten, omdat deze haaks staat op het collectivisme van een ‘maakbare samenleving’. De grondgedachte is namelijk dat individuen zichzelf dienen te verheffen.

‘Omstreden’

De mainstream media – neem nu dit stuk op nu.nl – geven een vertekend beeld van zijn benoeming tot het Hooggerechtshof. De frase “de omstreden rechter Brett Kavanaugh” wordt onophoudelijk herhaald. Dit komt doordat deze kwestie pas sinds kort het Europese nieuws haalt. Deze frase is de wereld op zijn kop, want tot twee weken terug stond hij bekend als een rustige man zonder issues. Hooguit het feit dat hij ooit voor de Republikeinse president Bush jr. had gewerkt en dat de Republikeinse president Trump zijn kandidatuur ondersteunt, waren voor sommigen problemen.

Het was dus een conflict van politieke aard dat controversieel was: het leven van de rechter werd tot voor kort gezien als kleurloos en volstrekt onomstreden. Mainstream media nemen nieuwsberichten over van media in de Anglosfeer met een overduidelijke linkse bias, zonder zélf achtergrondonderzoek te doen. Daarnaast bewijst deze kwestie dat de #MeToo-beweging zich nu heeft ontpopt tot het gevaar dat er altijd al in besloten lag: een politiek wapen in handen van links.

Zoals gezegd had Kavanaugh in al die tijd geen problemen rond zijn praktijk als rechter. Iedereen was tevreden over hem – hij is een keurige huisvader die zes keer werd doorgelicht door de FBI, zoals toen hij op het Witte Huis werkte voor Bush. Nooit is er iets gevonden en ook van drankproblemen is niets bekend.

Midterm-verkiezingen

Nu vlak voor de midterm-verkiezingen worden er plots verhalen over aanranding opgerakeld uit een verleden van dertig jaar terug, dat de geïdentificeerde omstanders tegenspreken. Op basis van een document dat ook nog eens op dubieuze wijze is gelekt naar de pers (aanwijzingen zijn gericht op de Democratische politica Dianne Feinstein). Bovendien is de dame die de klacht indient een overtuigde tegenstander van Trump. Tevens is er in de benoeming meer dan zes keer zoveel documentatie verzameld als voor enige andere kandidaat voor het Hooggerechtshof ooit. Alles werd uit de kast gehaald om Trumps nominatie te saboteren, zoals ook tevoren door een invloedrijke Democraat werd beloofd.

Eerst zeiden de Democraten bijvoorbeeld dat Kavanaugh onvoldoende emotionele betrokkenheid toonde – toen hij dan eindelijk emotie toonde omdat zijn gezin doodsbedreigingen ontving, beweerden diezelfde Democraten dat zijn ‘temperament’ problematisch zou zijn. Terwijl daar in al die tijden dat hij rechter was, nooit iets over is gezegd.

Smaadcampagne

De Republikeinen hebben hun eigen gedachten over Trump. Maar Kavanaugh is een keurige huisvader en staat model voor de vaderlandslievende Amerikaan. Door deze linkse smaadcampagne zijn de Republikeinen sterker dan ooit verenigd. Daar komt bij dat als Kavanaugh voorheen een milde rechter was met gematigde Republikeinse sympathieën, hij door deze smaadcampagne waarschijnlijk veel kritischer is geworden op links. De Democraten hebben hun eigen glazen ingegooid.

De benoeming van Kavanaugh heb ik gevolgd nog voordat de seksuele beschuldigingen wereldkundig werden. De Democraten putten zich uit om Kavanaugh kapot te maken: het was duidelijk dat er tot in het ridicule werd gezocht naar bezwaren tegen zijn kandidatuur. Zo werd er een e-mail opgegraven die volgens de Democraten “het absolute einde zou betekenen” van Kavanaugh. Deze e-mail zou “bewijzen” dat hij het Hooggerechtshof had proberen te beïnvloeden. In werkelijkheid ging het om een oude e-mail aan president Bush jr. over een nominatie waarbij Kavanaugh als één van velen in de CC werd gezet.

De Democraat Patrick Leahy probeerde Kavanaugh tevergeefs te verbinden aan een e-mail van tien jaar terug die volgens hem zou zijn “gestolen” uit zijn kantoor. Kamala Harris trachtte Kavanaugh te verleiden tot politieke uitspraken over minderheden. Ze wilde hem politiek getinte meningen laten geven over gerechtelijke uitspraken van eeuwen terug – Kavanaugh trapte daar niet in. Cory Booker zwaaide met “geheime documenten” die Kavanaugh zouden ontmaskeren en riep daarbij: “I am Spartacus!” In werkelijkheid waren deze documenten al openbaar.

#MeToo

Dit alles mislukte totaal en de Democraten zetten zich voor het oog van de natie voor schut: deze ondervragingssessies werden immers door miljoenen kiezers op YouTube gevolgd. Om dit gezichtsverlies uit te wissen moest er een geheim wapen worden ingezet – het paardenmiddel van de seksuele beschuldigingen. Hiermee hebben de Democraten het politieke systeem van de VS definitief ontwricht. Deze gang van zaken betekent namelijk dat het benoemen van rechters voor het Hooggerechtshof ook in de toekomst een gepolitiseerd proces zal zijn en geen kwestie van merites of competentie. Zelfs een onomstreden kandidaat wordt omstreden gemaakt voor politiek gewin.

Als het was gelukt om de benoeming van Brett Kavanaugh te doen ontsporen, dan zou feitelijk iedere man voortaan vogelvrij zijn. Want dit is een rechter met een smetteloze staat van dienst en een voorbeeldburger – laat staan hoe een doorsnee man zal worden gesloopt. Linkse Gramscianen zullen de #MeToo-beweging graag gebruiken om de kandidatuur van iedere brave blanke man te torpederen, net zolang totdat de betreffende functie naar iemand van een ‘minderheid’ gaat. Het proces rond Kavanaugh bewijst de noodzaak van een Nieuwe Zuil, die als een blok achter haar mannen staat en zich niet door linkse activisten van de wijs laat brengen.

Posted on

Na poging tot karaktermoord op Kavanaugh opnieuw poging tot karaktermoord op Donald Trump?

Nu Brett Kavanaugh tot opperrechter is benoemd en de rook van de strijd is opgetrokken, zijn in de Verenigde Staten de midterm-verkiezingen weer in zicht. Deze verkiezingen zullen uitmaken hoe groot de schade is die aangericht werd bij de Republikeinen en hoe effectief de methoden van de Democraten werkelijk zijn.

In Europa gaan we er waarschijnlijk niets van merken, maar in het Amerikaanse binnenlandse beleid zijn deze verkiezingen uiterst relevant. De uitslag gaat bepalen of president Trump tot 2020 de handen vrij heeft om het binnenlandse beleid volledig naar zijn hand te zetten of dat de Democraten een kleine meerderheid zullen behalen en de komende 2 jaar zullen proberen om Trump af te zetten.

De methoden die de Democraten gebruiken zijn echter ineffectief gebleken. In 2016 werd er geprobeerd om karaktermoord te plegen op Donald Trump. Net zoals Brett Kavanaugh is hij daar niet onbeschadigd uitgekomen, maar hij wist wel de verkiezingen te winnen. Dat is ook niet zo gek. In de westerse democratieën is het media-imago van levensbelang. Het is niet zo vreemd dat een mediamagnaat het daarom wint van een stijve bureaucraat als Hillary Clinton.

Dit jaar gebeurde min of meer hetzelfde met Brett Kavanaugh. De Democraten probeerden zijn benoeming tegen te houden door vooral karaktermoord te pogen op de persoon Kavanaugh in plaats van argumenten te formuleren waarom Brett Kavanaugh ongeschikt zou zijn als opperrechter. En net zoals in 2016 mislukte dat, omdat iedereen die ertoe doet begreep dat de beschuldigingen van verkrachting werden geuit omwille van politiek opportunisme en niet omwille van rechtvaardigheid voor een misdaad.

De Democraten communiceerden vooral een “barbertje moet hangen”-mentaliteit, want het ene moment werd Kavanaugh beschuldigd van verkrachting tijdens zijn middelbare schooltijd. Het volgende moment werd hij in aan de Democratische partij gelieerde mediakanalen belachelijk gemaakt omdat hij toegaf nog ver na zijn middelbare schooltijd maagd te zijn geweest. De Republikein Lindsey Graham verweet de Democraten daarop een heksenjacht te voeren. Deze heksenjacht heeft slechts wisselend effect gehad. Vooral de niet-blanken in de Verenigde Staten zijn gevoelig gebleken voor de methodes van de Democraten.

Nu een poging tot karaktermoord tot twee keer toe mislukt, is het de vraag hoe houdbaar deze tactiek werkelijk is. Vooralsnog staat het sein voor de Democraten op rood. Net als in 2016 staan de Democraten, zoals te verwachten, in de peilingen op een lichte voorsprong en net zoals in 2016 bestaat de Democratische verkiezingsstrategie er vooral uit te communiceren hoezeer Trump niet deugt. De officiële werkloosheidscijfers zijn in het voordeel van Donald Trump.

Omdat het net als in 2016 onduidelijk is hoe de verhoudingen werkelijk liggen zal het tot het laatst spannend blijven of de Republikeinen hun meerderheid in de senaat en het huis van afgevaardigden zullen behouden. Gezien het verloop van de gebeurtenissen zal de uitslag van de midterm-verkiezingen ook niet zo heel veel verschillen van die uitslag van 2016.