Posted on

Khan Sheikhoun – Al Qaida krijgt klappen

Khan Sheikhoun

Het Syrische regeringsleger is deze ochtend langs de westelijke en noordwestelijke zijde de stad Khan Sheikhoun in de provincie Idlib binnengetrokken. Hayat Tahrir al Sham, De Syrische tak van al Qaida die de stad bezet, dreigt hier een enorme nederlaag te lijden. Haar grootste sinds de val van het door hen bezette oostelijke deel van de stad Aleppo eind 2016. De eerste verdedigingslinie ten westen van Khan Sheikhoun zou al gevallen zijn.

Met in vredestijd ongeveer 35.000 inwoners is dit qua inwonersaantal de op drie na grootste stad van deze provincie. Het vormt de toegang vanuit het zuiden tot Idlib en ligt aan de autoweg M1 die loopt van Damascus naar de stad Aleppo, het industriële hart van het land.

Nederlaag dreigt in Khan Sheikhoun

Hier dreigt een enorme nederlaag, niet alleen omwille van de stad Khan Sheikhoun, maar vooral omdat zuidwaarts het gebied tussen de door Hayat Tahrir al Sham gecontroleerde steden Taminah, Morek en Kafr Zita geheel omsingeld dreigt te worden. Alleen via de hoogte van Tal al Terri loopt er dan nog een verbindingsweg vanuit het noorden naar die steden. En het Syrische leger zit er op amper een kilometer afstand vandaan.

Khan Sheikhoun - 1 - 17 augustus 2019 - Militaire situatie . - Detailkaartjpg
De steden Kafr Zita, Morek en al Lataminah liggen nog in de provincie Hama. Sinds begin deze maand is het Syrische leger hier beginnen oprukken. Het eerder gesloten staakt-het-vuren werkte zoals te verwachten niet. Bovendien waren Hayat Tahrir al Sham en enkele andere terreurgroepen van dit akkoord uitgesloten. En die bezetten ongeveer drie kwart van de provincie Idlib. Dat akkoord kon dus nooit werken. Hier is goed te zien waarom de controle over Tal al Terri zo belangrijk is. Het was vorige week kort in handen gevallen van het leger.

Opmerkelijk is dat het Syrische leger niet heeft gewacht op een omsingeling van dit gebied en nu al in de aanval gaat. Wat riskant lijkt. Duidelijk is dat Hayat Tahrir al Sham en de andere aan hen gelieerde groepen salafisten niet in staat blijken om die pletwals van het leger te stoppen. Alle tegenaanvallen werden tot heden met serieuze verliezen steeds gestopt. Alleen bij de hoogte van Tal al Terri weet men het leger nog te weerstaan. Maar voor hoelang?

Illusies maken

Duidelijk is dat het Syrische leger de meerdere is van die salafistische terreurgroepen. Zo stuurde men al verscheidene konvooien van andere zogenaamd pro-Turkse groepen zoals Ahrar al Sham naar het zuidelijk front zonder een voor hen echter positief resultaat. De hoop van de westerse massamedia met hun vele experts dat men het Syrische leger zou kunnen weerstaan lijkt nog maar eens een grote illusie te zijn geweest. De zoveelste al in deze oorlog.

Herinner maar hoe ‘grote’ specialisten zoals Jorn De Cock van De Standaard reeds in 2012 de val van de Syrische regering voorspelde. Of hoe Montasser Alde’emeh in 2016 zijn toenmalige salafistische vrienden zegevierend Damascus zag binnentrekken.

Na deze zo te zien onvermijdelijke salafistische nederlaag lijkt het volgende doelwit wel eens het 15 kilometer gelegen Maarrat al Numan te zijn. Het ligt eveneens aan de M1 en is met in vredestijd een 372.000 inwoners de grootste stad in de provincie. Voorlopig echter lijken de Syrische en Russische luchtmacht die met rust te laten. Hier zijn ook veel mensen uit de nu belegerde steden zoals Morek heen gevlucht.

Moet er nog sarin zijn?

Khan Sheikhoun kwam internationaal in beeld toen een zekere Shajul Islam van Hayat Tahrir al Sham beweerde dat het Syrische leger op 4 april 2017 er een of meerdere vliegtuigbommen met sarin had gegooid. Een verhaal dat zonder serieus onderzoekswerk door het Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens werd overgenomen. Waarna de klassieke media dit verhaal voor waar aannamen.

Khan Sheikhoun - Foto krater 1
Hier was volgens terrorist Shajul Islam van al Qaida in Khan Sheikhoun een vliegtuigbom met sarin neergekomen. Nog diezelfde dag zaten enkele van zijn kompanen alleen voorzien van een simpel mondmasker en rubberen handschoenen in die hoogstens een decimeter diepe put bezig. Met vlakbij enkele toeschouwers zonder welke bescherming ook. Een barslechte enscenering en een hilarische foto. Onze kwaliteitskranten namen dit verhaal zonder uiteraard nadenken echter klakkeloos over. Hayat Tahrir al Sham stuurde deze wereldwijd rond.

Shajul Islam – De man was eerder geschrapt van het register van Britse geneesheren – was betrokken bij de ontvoering van een serie journalisten en werd nadien bij aankomst op de Britse luchthaven van Heathrow gearresteerd. Doordat geen enkele van de gekidnapte journalisten nadien kwam getuigen – de Nederlandse fotograaf Jeroen Oerlemans beloofde dat wel maar kwam niet – kon hij probleemloos terugkeren naar Syrië.

Britse ngo One Nation

Shajul Islam werkte dan ook vermoedelijk voor MI6. De afdeling van al Qaida in deze stad werd trouwens in die periode bevoorraad door de officieel erkende Britse liefdadigheidsinstelling One Nation. Vlak voor die vermeende aanval met sarin leverde One Nation – uiteraard een salafistische ngo die herhaaldelijk in opspraak kwam – er nog gasmaskers. Die had men natuurlijk nodig om wat later een show te kunnen opvoeren.

Belangrijk is ook dat de Turkse militaire observatiepost ten zuiden van de stad Morek nu afgesneden dreigt te worden van Turkije. Die is daar als gevolg van het akkoord tussen Iran, Turkije en Rusland om het staakt-het-vuren te bewaren. Het akkoord van Astana. Wel heeft de Syrische regering belooft dat deze verder bevoorraad zal kunnen worden.

Turkse observatie-eenheid op weg naar Khan Sheikhoun

Opvallend is dat Turkije deze ochtend een zogenaamde observatie-eenheid stuurde naar Khan Sheikhoun. Het vermoeden is dat die zal pogen de weg naar Maarrat al Numan te blokkeren. Ze geraakte volgens Syrische regeringsbronnen nog niet in de stad.

Volgens het in Engeland gevestigdeSyrisch Observatorium voor de Mensenrechten‘, een onderdeel van de Syrische Moslimbroeders, zouden Russische en Syrische gevechtsvliegtuigen pogen om die Turkse militairen tegen te houden. Wat zowat alles zegt over de Turks-Russische verhoudingen.

Posted on 2 Comments

Twijfels OPCW over gifgasaanval Syrië

De gifgasaanval in de Syrische stad Douma is mogelijk in scene gezet. Dat blijkt uit een OPCW-rapport dat in de doofpot belandde. De Britse onderzoeksgroep WGSPM vermoedt betrokkenheid van de Witte Helmen.

Op 14 april 2018 voerden de VS, Frankrijk en Groot-Brittannië een raketaanval uit op Syrië. Dit als vergelding voor een vermeende gifgasaanval op het terroristenbolwerk Douma waar zij de Syrische regering voor verantwoordelijk hielden. Vlak voor de aanval waarschuwde de Russische ambassadeur in Libanon dat het Russische leger zou terugschieten.

Wat had kunnen uitlopen op een derde wereldoorlog, liep met een sisser af. Er werden geen Russische doelen geraakt en voor Syrië bleef de schade van de aanval beperkt, mede doordat veel inkomende raketten werden onderschept door de Syrische luchtafweer van sovjet-makelij.

Onduidelijkheid

Nog steeds bestaat echter onduidelijkheid over wat er precies is gebeurd op 7 april 2018 in Douma. Een helikopter van het Syrische leger zou twee cilinders met chloor hebben gegooid op de door Leger van Islam bezette stad. Maar inspecteurs van de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW) houden dit voor vrijwel onmogelijk, zo blijkt uit een gelekt rapport van de OPCW. De cilinders werden door de OPCW-inspecteurs aangetroffen op een dakterras en onder een gat in een dak op een bed in een slaapkamer. Uit de schade aan de twee cilinders en uit andere gegevens maken de inspecteurs op dat de cilinders met de hand moeten zijn geplaatst. Zo bleek het gat in het dak kleiner te zijn dan de cilinder die onder het gat op het bed werd aangetroffen.

Cilinder op bed
Cilinder op dakterras

Deelrapport

Opmerkelijk: de bevindingen van de OPCW-onderzoekers over de cilinders zijn niet opgenomen in het eindrapport dat de OPCW op 1 maart 2019 uitbracht over de vermeende gifgasaanval in Douma. Ze zijn op 13 mei gepubliceerd op de website van Working Group on Syria, Propaganda and Media (WGSPM). Dit is een werkgroep van voornamelijk Britse academici, onder wie David Miller, Piers Robinson en Paul McKeigue. Onbekend is waarom de OPCW dit deel van het onderzoek heeft weggelaten uit haar rapport. Het is gelekt naar de Britse werkgroep, die zegt in contact te staan met stafmedewerkers van de OPCW. Novini heeft de OPCW gevraagd of het gelekte deelrapport over de cilinders echt is, en zo ja, waarom het is achtergehouden. Op die vragen hebben wij echter geen antwoord ontvangen. WGSPM zegt wel contact te hebben gehad met de persvoorlichting van OPCW, en dat OPCW de echtheid van het rapport niet bestrijdt.

Eindrapport

De officiële conclusie van de OPCW, zoals te lezen in het OPCW-eindrapport,  is dat er ‘voldoende grond’ is om aan te nemen dat er ‘giftig chemisch materiaal’ is gebruikt ‘als wapen’. Dit omdat de onderzoekers sporen van chloor hadden aangetroffen, waarschijnlijk dichloor, op locaties in de buurt van de cilinders. De OPCW wijst in het rapport geen schuldige aan en heeft niet kunnen vaststellen of het aangetroffen chloor op de twee locaties afkomstig was uit de beide cilinders.

In scene gezet

De Britse WGSPM, die het ‘doofpot-rapport’ van OPCW publiceerde, is er nu van overtuigd dat de veronderstelde gifaanval in Douma in scene is gezet. Niet alleen vanwege de bevindingen van de OPCW over de cilinders; ook vanwege de beelden van kinderen in een ziekenhuis, die door vertegenwoordigers van de Witte Helmen aan de wereld werden gepresenteerd als bewijs voor een gifgasaanval. Volgens WGSPM zijn deze beelden geënsceneerd, en is er intussen niemand die daar nog serieus aan twijfelt.

‘Gifgasslachtoffertjes’ na hun behandeling door Witte Helmen in ziekenhuis

Stofwolken

De Britse Midden-Oosten-correspondent Robert Fisk interviewde op 16 april 2018 een arts van het ziekenhuis. Deze verklaarde dat de video van de Witte Helmen weliswaar echt was, en dat de gefilmde patiënten kampten met ademhalingsproblemen, maar dat die niet het gevolg waren van een gifgasaanval, maar van stofwolken die veroorzaakt waren door bombardementen die eerder op de dag plaats hadden gehad. Terwijl de patiënten werden binnengebracht was er een Witte Helm die ‘gas’ riep, waarop er paniek ontstond en mensen elkaar begonnen te overgieten met water.

Persconferentie

De lezing van de door Fisk geïnterviewde arts werd later ruwweg bevestigd door getuigen die op 28 april 2018 hun verhaal deden in een door Rusland belegde persconferentie van de OPCW in Den Haag. Geen van de getuigen, waaronder diverse mensen die te zien waren in de video van de Witte Helmen, zegt iets te hebben gemerkt van een gifgasaanval.

Doden

Niettemin getuigen diverse foto’s en video’s van doden in het appartementencomplex waar één van de cilinders werd aangetroffen. Deze beelden werden op 8 en 9 april op sociale media geplaatst. In totaal zijn daarop 35 lichamen te zien. De OPCW heeft geen autopsie gepleegd. De doden waren al begraven voordat de inspecteurs in Douma arriveerden.

De onderzoekers van WGSPM nemen weliswaar aan dat deze mensen het slachtoffer zijn van gifgas, maar niet als gevolg van gifgas ontsnapt aan de cilinder op het dakterras van het appartementencomplex. De werkgroep stelt dat deze mensen gegijzeld zijn en daarna vermoord, met het doel een gifgasaanval van het Syrische leger te ensceneren – en ook dat personen die gekleed waren als Witte Helmen hierbij een sleutelrol hebben gespeeld.

“Bij een echte aanval met chloor of een andere prikkelende substantie zouden de slachtoffers proberen te ontsnappen en dan zou het aantal dodelijke gevallen ruimschoots worden overtroffen door het aantal niet-dodelijke gevallen die voor langere tijd in het ziekenhuis worden opgenomen”, zo schrijft WGSPM. “De beelden van de slachtoffers laten zien dat ze overduidelijk waren blootgesteld aan zenuwgas maar niet in staat zijn geweest te ontsnappen.” Uit de beelden zou verder blijken dat de slachtoffers ondersteboven hebben gehangen tijdens de blootstelling aan het gifgas en dat hun ogen bedekt moeten zijn geweest met een zwembril of iets vergelijkbaars.

Eén van de onderzoekers van WGSPM, Piers Robinson, verklaart desgevraagd dat onbekend is wie de 35 doden zijn die in het appartementencomplex werden aangetroffen. Ze zouden niet herkend zijn door buurtgenoten.

Witte Helmen

De Witte Helmen zijn jarenlang gefinancierd door het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken. De achterliggende stichting, Mayday Rescue, is gevestigd in Amsterdam. De steun van het ministerie werd het afgelopen jaar gestaakt na de publicatie van een kritisch rapport van het ministerie over de zelfverklaarde hulporganisatie.

Het Britse onderzoekscollectief Bellingcat heeft nog niet gereageerd op de verschijning van het ‘doofpot-rapport’ van OPCW. Onderzoek van Bellingcat over de vermeende gifgasaanval in Douma is breed uitgemeten in de Nederlandse pers, en werd gefinancierd door de Nederlandse NGO Pax for Peace, die op zijn beurt gefinancierd wordt door onder meer de Nederlandse en Amerikaanse ministeries van Buitenlandse Zaken en Open Society Foundations van miljardair George Soros. Bellingcat gaat er tot op heden van uit dat het ‘zeer waarschijnlijk’ is dat de 35 doden het gevolg zijn van een gifgascilinder die door de Syrische luchtmacht vanuit een helikopter is uitgeworpen.

In de Nederlandse media is tot nu toe geen enkele aandacht besteed aan het gelekte OPCW-rapport.

Posted on 1 Comment

Syrië – Bevrijding provincie Idlib lijkt begonnen

De strijd om de bevrijding van de Syrische provincie Idlib lijkt maandagochtend begonnen met de inname door het Syrische leger van enkele dorpen in het noorden van de provincie Hama die aan Idlib grenzen.

Het was al zeker een week duidelijk dat die strijd om de controle over het laatste jihadistische bolwerk in Syrië elk ogenblik kon starten. Was de Russische luchtmacht al enkele maanden niet meer actief boven dit gebied, dan was die plots al meer dan een week er dagenlang in de aanval gegaan. Waarbij de intensiteit elke dag toenam. Ook vielen die jihadisten tevergeefs met drones de Russische luchtmachtbasis van Hmeimim aan.

Het gevecht om het door de terreurgroepen bezette Syrische gebied rond de provincie Idlib (donkergroene kleur) lijkt gestart. Al maanden was daar een soort van oorlog gaande die geen oorlog was. Met dagelijkse korte beschietingen heen en weer en kleinere aanvallen om de posities van de vijand beter te leren kennen. Het ooit door onze media dood verklaarde al Qaida lijkt in Syrië naar de uitgang te gaan.

 

Geen Turkse reactie

Zo waren er volgens pro-Syrische media de voorbije 24 uur een 200 aanvallen van de Russische luchtmacht. Duidelijk een voorbode van een Syrische regeringsoffensief. Opvallend is zeker het bombardement zaterdag van een Turkse observatiepost vlakbij Shir Mughoz in die provincie waarbij 2 Turkse soldaten gewond raakten.

Alhoewel geen absolute zekerheid bestaat over wie de daders zijn, stelden zowel de Turkse als Syrische overheidspers dat de beschieting het werk was van het Syrische leger. Desondanks kwam er vanuit de Turkse regering zelfs geen braaf protest. Stilte was het woord. Wat gezien het normaal felle karakter van de Turkse president Recep Erdogan meer dan opmerkelijk te noemen is.

Vorige week was er echter een nieuwe samenkomst van Iran, Turkije en Rusland en met praktische zekerheid zal daar de toekomst van de provincie Idlib besproken zijn. Evenals wat nu het begin lijkt van een door Moskou gesteund militair regeringsoffensief. Een militaire actie die in de Syrische regeringsmedia al zo’n twee weken lang werd aangekondigd.

Offensief

Deze ochtend zouden de dorpen Al Bana en al Janabra door het leger zijn ingenomen en zou de strijd volop woeden rond de heuvel Tal Othman, een hoogte die grote delen van dit gebied overziet, en het stadje Qalat al Madiq. Allen gelegen in noorden van de provincie Hama. Recente berichten hebben het over de inname van die strategische heuvel en een mislukt jihadistisch tegenoffensief.

Het door de jihadisten gecontroleerde gebied met als kern de provincie Idlib. Het paarse deel is het door het Turkse leger bezette Syrische gebied. Het zwarte deel is Turks grondgebied, het bruine het territorium waar de Syrische regering de baas is. De rode stippen zijn de Turkse observatieposten met aan de rand van deze zone de Russische waarnemers. Merk ook de aanwezigheid op van Iraanse militairen. Hezbollah lijkt daarentegen volgens deze kaart hier afwezig. De gevechten situeren zich in het zuidwesten* van het jihadistisch gebied in de omgeving van de autoweg M5.

 

Hoe gaat Westen reageren?

Vraag is hoe het Westen gaat reageren. De recente verwittiging van de Britse Liefdadigheidscommissie dat hulp leveren aan Idlib eventueel steun aan het terrorisme kan betekenen is hierbij belangrijk. En die commissie kan Britse ngo’s bestraffen. Het kan leiden tot het zich terugtrekken van allerlei door die ngo’s georganiseerde belangrijke voorzieningen voor al Qaida. Naast dan ook voor de burgerbevolking natuurlijk.

http://www.novini.nl/europese-steun-aan-al-qaida/

Wel verschenen gisteren en deze ochtend opnieuw de klassieke indianenverhalen over de zogenaamde vatenbommen van het Syrische leger; Wie weet krijgen we weer berichten in de media over het gebruik door het Syrische leger van chemische wapens. Iemand sarin?

Wel erkennen alle klassieke westerse dag- en weekbladen nu de aanwezigheid in Idlib van Al Qaida. Het nooit gerespecteerde staakt-het-vuren rond de provincie Idlib is zo te zien dus voorbij. De schoonmaak van Syrië kan verder gaan.

Qatar

Intussen heeft volgens de pro-Syrische website al Masdar de regering in Damascus aan Qatar de toestemming gegeven om gebruik te maken van het Syrische luchtruim. Dit zou nog steeds volgens diezelfde bron het resultaat zijn van de bemiddeling van Iran. Teheran heeft in het conflict tussen Qatar en Saoedi-Arabië de kant gekozen van Qatar.

Een van de reden is het gigantisch grote gasveld, ‘s werelds grootste, van Pars dat in de territoriale wateren van beide landen ligt en zij verder willen ontwikkelen. Maar Qatar was een grote sponsor in Syrië van al Qaida en aan de Moslimbroeders gelieerde terreurgroepen zoals Ahrar al Sham.

Rapporten

Groepen die bovendien de steun hadden van Turkije. Qatar was ook de financier van allerlei best als nep te beschouwen rapporten over Syrische regeringsterreur die dan dankzij ngo’s als Amnesty International en Human Rights Watch geloofwaardigheid kregen.

Waarna deze de voorpagina’s van o.m. De Standaard en De Morgen ‘sierden’. Wat Syrië van Qatar in ruil kreeg is nog onduidelijk. Maar die via Syrië lopende luchtverbinding is voor Qatar zeer belangrijk. Gedaan met de grote omleidingen dus.


* Eerder werd geschreven dat de gevechten zich situeren in het noordoosten van de provincie Hama vlakbij Idlib. Dit blijkt fout te zijn. De gevechten grijpen vooral plaats in het noordwesten nabij de vlakte van al Ghab.

Merkwaardig is dat er voor zover bekend tot heden geen enkele Westerse regering protesteerde. Ook die van het Arabisch schiereiland niet. Zeer belangrijk is ook dat er blijkbaar volledige radiostilte over dit offensief is in Turkije. Intussen zou volgens Syrische regeringsbronnen een jihadistisch tegenoffensief mislukt zijn.

Posted on 1 Comment

Syrië – Russische beschuldigingen tegen Belgische militaire veiligheidsdienst

Consternatie bij de nieuwsdienst van de VRT zaterdag toen het verhaal uitlekte over de Russische beschuldigingen aan het adres van onze militaire veiligheidsdienst, ADIV, dat zij betrokken zouden zijn bij het opzetten, samen met de vrienden uit Frankrijk, van een nepaanval, false flag, met chloorgas in de Syrische provincie Idlib.

Een plan waarbij men volgens die beschuldigingen ging samenwerken met de Syrische tak van al Qaida en haar partner de Witte Helmen, de zogenaamde hulporganisatie vermoedelijk opgericht door de Britse geheime dienst MI6.

Nepnieuws

En kijk, zowel Jens Franssen als Jan Balliauw, voor respectievelijk radio en televisie, klasseerden het Russische verhaal zonder verpinken bij het nepnieuws waar, aldus beiden in koor, ‘’de Russen voor gekend zijn”. Een gemak dat typerend is voor de wijze waarop men bij de VRT aan berichtgeving doet.

Een journalistieke stelregel is dat men alle verhalen, hoe gek klinkend ook, onderzoekt of er eventueel iets van waar is. Hoeft hier dus niet. Een verhaal kan gebracht worden door een onbetrouwbare man en op het eerste zicht ongeloofwaardig lijken, dan toch wil dat nog niet zeggen dat dit gelogen is. Pas na onderzoek kan er eventueel duidelijkheid zijn.

Russische advizeurs - Infanterie - Omgeving Aleppo - 12-2015
Russische militairen in Syrië. Als gevolg van afspraken met Turkije en Iran moeten zij zorgen voor een stabilisatie van het conflict rond de provincie Idlib en een politieke oplossing mogelijk maken. Erg twijfelachtig of dit er ooit van zal komen. Vraag is ook of dit zelfs wenselijk is. Kan men toelaten dat al Qaida er een kalifaat opzet? Natuurlijk niet.

Persconferentie

Wat is er aan de hand? Vrijdag gaf de Russische majoor-generaal Viktor Kupchishin een van zijn regelmatige persconferenties over de toestand in Syrië. Deze is voorzitter van het Russische Centrum voor Verzoening tussen de Opposanten in Syrië. Een structuur opgezet na de onderhandelingen in het Russische Sochi en in Kazachstan tussen Rusland, Turkije en Iran. Het moet conflicten verhelpen en hierover regelmatig rapporteren.

Het verhaal zoals het gebracht werd door de nieuwswebsite Southfront, die pro de Syrische regering is, is deels voorwaardelijk en stelt zich verder te baseren op voor Kupchishin vaststaande soms gedetailleerde feiten.

Enige bewijzen voor die beweringen geeft men echter niet. Ergens logisch want het verhaal is zo te zien gebaseerd op geheime informatie en dat blijft dus ook geheim. Zo stelde Kupchishin volgens Southfront (1):

“To organize provocations, representatives of the French and Belgian secret services arrived in Idlib. Under their supervision, a meeting was held with the field commanders of the terrorist groups of Hayat Tahrir al-Sham and Horas Al-Din, as well as with the representatives of the pseudo-humanitarian organization ‘White helmets’” Maj. Gen. Kupchishin as saying……

Met de bedoeling provocaties te organiseren zijn mensen van de Franse en Belgische geheime diensten naar Idlib gereisd. Onder hun toezicht werd er vergaderd met veldcommandanten van de terreurgroepen Hayat Tahrir al Sham en Horas al Din (al Qaida en een van haar bondgenoten, nvdr.), dit samen met vertegenwoordigers van de pseudo humanitaire organisatie De Witte Helmen”, stelde majoor-generaal Kupchishin….

“From 14 March to 27 March 2019, the representatives of the Belgian secret services recorded strikes on video, which the Russian Aerospace Forces targeted at terror groups’ arms depots and footholds of drones on the territory of the Idlib de-escalation zone, in order to subsequently present them as an ‘evidence’ of the use of chemical weapons,” Kupchishin said.

“Van 14 tot 27 maart 2019 hebben mensen van de Belgische geheime dienst beelden opgenomen van aanvallen van de Russische luchtmacht op wapendepots en dronebasissen van terreurgroepen in de de-escalatiezone in Idlib (de zone vlakbij het Syrische leger en waar er observatieposten zijn van zowel het Turkse als het Russische leger, nvdr.). Dit met als bedoeling die later te gebruiken als ‘bewijs’ voor het gebruik van chemische wapens”, aldus nog Kupchishin.

Waarop beide journalisten dat verhaal afdeden als klinkklare onzin. Zo stelde Balliauw: “Zonder twijfel is dit nepnieuws”, want in het verleden is het Russische ministerie van Defensie, “Niet echt een betrouwbare bron gebleken, en dat is nog zacht uit te drukken.”

Geen mandaat, geen kennis en geen middelen

Bovendien stelde hij dat onze militaire veiligheidsdienst niet het mandaat (van de regering, nvdr.), niet de ervaring en hiervoor niet de middelen heeft. En ook opperde hij dat er het trauma is van de ervaring uit de eerste wereldoorlog. “Het is te gek voor woorden”, opperde hij nog.

DSC_0698

Het hoofdkwartier van de OVCW in Den Haag. Het werkt in wezen onder controle van de VS en de NAVO. Wat goed blijkt uit het rapportering over zowel Syrië als over de zaak rond de Rus Sergeï Skripal en novichok, het meest dodelijke gif ooit gemaakt stelt men in London. Maar hoe komt het dan dat van de vier mensen die door dit gif zogenaamd besmet werden er drie het overleefden? Met de ene dode die na het overdadig over haar lichaam te hebben verstoven pas ongeveer een week later stierf. Ra ra.

Volgens Balliauw heeft de ADIV dus niet de ervaring en de middelen om bombardementen in Syrië te filmen? Een straffe bewering die feitelijk een slag in het gezicht is van de ADIV die volgens Balliauw dan geen geld en kennis heeft om wat luchtaanvallen te filmen? Wie verkoopt er hier dan nepnieuws en wie is er hier geheel ongeloofwaardig?

Ook zijn stelling dat de ADIV hiervoor geen mandaat heeft is voor wie enige kennis heeft van de ADIV best grappig. Alsof de ADIV niet indien gewenst los van de regering en parlement opereert.

Zo lekte dit jaar in de media uit dat de ADIV in 2016 minstens twee maal in Damascus geweest was voor gesprekken met de Syrische geheime dienst en de regering. Bezoeken waarvan toenmalig minister Steven Vandeput (N-VA) stelde niets te weten. (2)

Gewezen minister van Defensie Steven Vandeput (N-VA) stelde niets te weten van bezoeken van de ADIV aan Damascus in 2016 toen hij hun baas was.

Belgische jihadisten

Vanaf medio 2015 verscheen er geruchten, o.a. op deze blog, dat de Syrische regering Belgische jihadisten had gevangen genomen. En dus was dit Belgisch bezoek zeker niet onlogisch. Maar de regering bleek, stelde deze bij monde van Vandeput, van niets te weten. En dat kan natuurlijk niet.

En dan is er het nog veel erger schandaal in de jaren negentig rond Gladio, het militaire Belgische geheime netwerk van saboteurs waarvan men vermoedde dat zij achter een aantal Belgische terreuraanslagen zaten.

Er kwam toen een parlementaire onderzoekscommissie en toen het parlement van de ADIV herhaaldelijk eiste dat men haar de namen van de leden van dit netwerk zou overhandigen weigerde de ADIV dat. Alleen in Washington en Londen mocht men van de ADIV de namen kennen. Een grote schok ging door het land. Want niemand in de regering toen en van die ervoor bleken van iets te weten over die Gladio..

Propaganda

Wie weet hoe geheime diensten veelal werken, weet dat ze voor bepaalde operaties al eens ‘vergeten’ de regering om toelating te vragen. Het is een der basiskenmerken van hoe geheime diensten werken. Waar ook.

En natuurlijk verzwegen beide journalisten de beschuldigingen dat de ADIV hier zou samengewerkt hebben met al Qaida in Syrië. Maar op de VRT had men het dan ook over de vage term anti-Assad groepen, de burger zou eens moeten weten dat onze regering ginds al jaren al Qaida steunt. Hetzelfde voor Jemen waar men dit ook netjes verzwijgt.

En dan was er natuurlijk Jens Franssen die op de radio stelde dat dit een Russische truc lijkt om eerst zulke beschuldigingen te uiten om dat daarna zelf te doen. Wat volgens de man ook bewezen is door de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens. (OVCW) in Den Haag. Een rare bewering, daar het OVCW of de VN tot heden Rusland of Syrië nooit bij naam beschuldigde van het gebruik van chemische wapens. En er zijn ook geen bewijzen voor.

Russische ambassade

Maar om dat dossier te kunnen vatten moet men beide visies van die vermeende aanvallen kennen en die kritisch evalueren. Onlangs gaf de Russische ambassade een uitgebreide persconferentie naar aanleiding van het laatste rapport over Syrië van de OVCW. De grote zaal van het hotel Crown Plaza Promenade in Den Haag zat vol maar in de Nederlandse en Belgische massamedia geen woord hierover. De omerta.

Voor de kenner van dit dossier is het ook duidelijk dat de OVCW, officieel een onderdeel van de VN, een door de NAVO gecontroleerd instrument is dat men gebruikt in de oorlog tegen Rusland. Vooral sinds de rapporten over de zaak Skripal en novichok in het Verenigd Koninkrijk en het laatste rapport over de aanval in het Syrische Douma is die manipulatie overduidelijk.

Logisch dus dat men over die persconferentie in Den Haag zweeg want voor journalisten genre Franssen en Balliauw maken die Russen toch alleen maar nepnieuws. En dan zijn de beweringen van de NAVO of het Belgische leger als de vier evangeliën of de koran. Geen twijfel mogelijk. Inderdaad, beiden doen niet aan journalistiek maar maken propaganda.

DSC_0786
Na het rapport van de OVCW over de gifgasaanval in Douma gaf de Russische ambassade in Den Haag en een vertegenwoordiger van de Syrische regering een persconferentie over de kwestie. Onze massamedia, inclusief dus de VRT, hadden er niet de minste aandacht voor. En de Russische media dan maar beschuldigen van partijdigheid.

Beschuldigingen

Er zijn in deze zaak wel de beschuldigingen door al Qaida en de andere salafistische terreurgroepen maar als dat een bewijs is voor journalisten als Jens Franssen dan zijn deze Russische beschuldigingen tegen België ook een bewijs. In wezen zijn zowel de beschuldigingen van de Witte Helmen, Al Qaida en majoor-generaal Viktor Kupchishin geen bewijzen voor wat dan ook maar beweringen die men moet onderzoeken.

Dat men dit hier niet gaat onderzoeken is nu al wel duidelijk, zeker na het ‘journalistiek’ werk van Balliauw en Franssen. Bij de ADIV zal men tevreden zijn over dit prachtig staaltje van onderzoeksjournalistiek. Ze kunnen er op beide oren blijven slapen.

Toen ik onderzoek deed naar Jacques Monsieur, de in 2018 tot 4 jaar effectieve cel veroordeelde wapenhandelaar en gewezen informant van de ADIV, reageerde de ADIV niet eens op mijn vraag voor een gesprek over Monsieur. Het is een probleem dat Balliauw en Franssen niet hebben.

België is terughoudender geworden

Of dit Russische verhaal klopt weten we niet. Het klinkt ook bizar. Waarom immers zouden de Fransen de Belgen inschakelen? Ze kunnen dat toch zelf aan. En als het niet klopt waarom die toch wel heel zware beschuldigingen aan het adres van België, een onbelangrijke pion in dit verhaal? Het lijkt zinloos.

Bovendien is het ook bekend dat onze regering al een paar jaar in de kwestie Syrië een minder harde politiek voert. Terwijl landen als Denemarken en Nederland zeker tot voor kort actief die jihadisten steunden, zijn er voor zover bekend geen gelijkaardige Belgische initiatieven.

Onze minister van Buitenlandse Zaken Didier Reynders (MR) past tegenwoordig voor steun aan die koppensnellers en aanslagplegers in Europa. Wat van Den Haag of Kopenhagen bijvoorbeeld niet kan gezegd worden. Om over Washington, Londen en Parijs maar te zwijgen.

Oogje toegeknepen

Wel hebben onze regering en veiligheidsdiensten tot zeker 2013, dus die van Elio Di Rupo (PS), de ogen dichtgeknepen toen honderden moordenaars van hier naar Syrië vertrokken om er voor de rekening van Israël en de VS Syrië te vernielen.

Nog erger was echter de pers zoals Humo die in die periode verhalen publiceerde over de ‘helden’ die vanuit België naar Syrië trokken. Neem ook professor emeritus Rik Coolsaet, ‘expert’ internationale politiek, die deze Syriëstrijders genre Mehdi Nemmouche omschreef als idealisten. Moet hij nu eens gaan zeggen aan de slachtoffers van de aanslagen in Maalbeek, Bataclan en Zaventem.

Of Jens Franssen en Rudi Vranckx die toen ze in januari 2012 in de Syrische stad Homs door zo’n salafistische terreurgroep beschoten werden – een van die journalisten kwam toen om – de schuld hiervoor staken op de Syrische regering.

Daarbij ook nog zonder verpinken de Syrische zuster Agnes Maryam van medeplichtigheid aan de zaak beschuldigen. Met toen 8 Syrische gedode burgers toch een poging tot massamoord. Nepnieuws inderdaad. Ze weten er alles van.


1) South Front, French & Belgian Intelligence Officers Are Planning Chemical Provocation in Syria’s Idlib: Russian MoD, https://southfront.org/french-belgian-intelligence-officers-are-planning-chemical-provocation-in-syrias-idlib-russian-mod/

2) Het Nieuwsblad, Belga, 15 februari 2019, Belgische inlichtingendienst zocht toenadering tot regime van Assad, https://www.nieuwsblad.be/cnt/dmf20190215_04178074.

Een verhaal dat de wenkbrauwen doet fronsen maar waarvoor politiek België voor zover bekend geen interesse had. En in onze media was het na een dag al weg. Verdacht snel. Of hoe men een vervelend verhaal weet te begraven.

Posted on

Willy Van Damme – De oorlog tegen Syrië (video)

Op zaterdag 17 november jongstleden sprak Willy Van Damme op het 2e congres van het Geopolitiek Instituut Vlaanderen-Nederland (GIVN) in Leuven. De Vlaamse journalist sprak over ‘de oorlog tegen Syrië’.

“Je kunt het ook een burgeroorlog noemen, maar ik noem het een oorlog tegen Syrië, omdat het vanuit het buitenland gestuurd wordt”, aldus Van Damme.

Van zijn lezing is een video-opname gemaakt, die hieronder te bekijken is:

Posted on

Vietnam wil compensatie van Monsanto voor Agent Orange

Het Vietnamese ministerie van Buitenlandse Zaken eist van het landbouwconcern Monsanto en diverse andere bedrijven compensatie voor de slachtoffers van het chemische ontbladeringsmiddel Agent Orange.

Tijdens de Vietnamoorlog hebben de Amerikaanse strijdkrachten Agent Orange met vliegtuigen over grote gebieden in Vietnam en Laos gesproeid. Doel was het ontbladeren van bossen om de vijandelijke strijders van het Nationale Front voor de Bevrijding van Zuid-Vietnam (b.b.a. Vietcong) de beschutting van het oerwoud te ontnemen, maar ook het vernielen van de oogst op de velden. Agent Orange bevatte onder andere het zeer giftige dioxine.

Een woordvoerder van het ministerie van Buitenlandse Zaken in Hanoi haalde in een verklaring een onlangs in de Verenigde Staten geveld vonnis aan. Een Californische rechtbank had daarin Monsanto ertoe verplicht een schooltuinman 289 miljoen dollar compensatie te betalen. De klager had een zaak aangespannen omdat een door Monsanto gefabriceerde herbicide kanker bij hem had verwekt. Of het oordeel ook in hoger beroep standhoudt is nog af te wachten.

Volgens de BBC bestaan er echter alleen al in de VS nog 5.000 van dergelijke aanklachten tegen Monsanto, dat sinds enkele maanden een dochterbedrijf is van de Duitse chemie- en farmaceuticagigant Bayer is. De koop van Monsanto door Bayer voor 63 miljard dollar is de tot nu toe grootste overname door een Duits bedrijf in het buitenland. Na het oordeel van de Californische rechtbank duikelde de koers van het aandeel Bayer al.

Als het daadwerkelijk tot een eis om compensatie vanuit Vietnam komt, dan zou echter ook nog een ander Duits bedrijf daardoor getroffen kunnen worden. Tot de leveranciers van Agent Orange aan de Amerikaanse krijgsmacht hoorde destijds naast Monsanto ook het Amerikaanse concern Dow Chemical. Volgens onderzoek van Der Spiegel leverde de Duitse firma Boehringer Ingelheim in 1967 halffabrikaten voor de productie van Agent Orange aan Dow Chemical. Hoewel het in de Vietnamoorlog om een conflict in het kader van de Koude Oorlog ging, leverde ook een bedrijf uit Tsjechoslowakije een grondstof voor de productie van Agent Orange aan Amerikaanse bedrijven.

Bedelaar in Ho Chi Minh-stad (Saigon) wiens armen ernstig misvormd zijn doordat zijn moeder tijdens de zwangerschap werd blootgesteld aan een dioxine-houdend ontbladeringsmiddel (foto: Emilio Labrador).

Tot de late gevolgen van het gebruik van Agent Orange horen doodgeboorten, misvormingen van pasgeborenen, neurologische beschadigingen en kanker. Volgens schattingen van het Vietnamese Rode Kruis, lijden in het land nog altijd ongeveer een miljoen mensen onder de late gevolgen van het gebruik van het gif.

In de VS werd in 2005 nog een aanklacht namens meerdere personen afgewezen. De rechtbank wilde toen in het gebruik van het middel “geen chemische oorlogsvoering” zien en daarmee ook geen schending van het internationaal of oorlogsrecht.

Posted on

Idlib – De tranen van oorlogsmisdadigers

Stilaan maar zeker nadert het uur 0 voor wat uiteindelijk moeilijk anders dan de bevrijding van de Syrische provincie Idlib genoemd kan worden. Het Syrische leger heeft zich massaal samengetrokken in een cordon rond dit vooral door al Qaida gecontroleerde gebied. Het is de laatste bewoonde kern in het land die door deze jihadisten bezet wordt en de opkuis ervan is gewoon een kwestie van tijd.

In fasen

Hoe hard die gevechten zullen zijn en hoe lang ze zullen duren is koffiedik kijken. Maar vermoedelijk zal dit tegen Nieuwjaar voorbij zijn en kan het land dan eindelijk herademen. Maar al Qaida en bondgenoten zitten ditmaal met de rug tegen de muur en dus wordt het of overgave of de dood. In zoverre velen al niet gevlucht zijn, ondergedoken onder de massa’s vluchtelingen.

Hoeveel jihadisten er zich daar nog bevinden is onduidelijk, maar het zijn er heel vermoedelijk meer dan 50.000, waaronder veel buitenlanders zoals de Chinese Oeigoeren van de Turkestan Islamic Party. Ooit met hulp van de VS en Turkije – ze waren aan het begin van deze waanzinnige oorlog zelfs bondgenoten – vanuit China naar Syrië en Irak gelokt.

De erg complexe toestand rond Idlib. De groene bolletjes zijn Turkse militaire observatieposten rond deze provincie, de blauwe Russische en de rode bollen zijn die van het Syrische leger en aanverwante milities. Deze posten zijn er gekomen als een gevolg van een akkoord tussen Rusland, Turkije en Iran. Bovenaan zijn er twee driehoeken die grensposten met Turkije voorstellen. De groene is open en de rode is gesloten. De kaart komt van de Turkse overheidsinstelling het Omran Center for Strategic Studies.

Hoe groot de invloed van al Qaida hier is is merkbaar aan het feit dat volgens Joshua Landis, een Amerikaanse specialist in deze materie, bijna 90% van alle goederen die vanuit Turkije het gebied binnenkomen passeren via de grensovergang van Bab al Hawa.

Deze douanepost is in handen van Al Qaida en daar heft deze groep (hier officieel Hayat Tahrir al Sham) belastingen op. Volgens sommige analyses gebeurt dat niet in geld maar in de vorm van goederen die men in beslag neemt. Met een taks die zelfs kan oplopen tot 50%. Wie de mensen in deze provincie dus hulp geeft financiert zo al Qaida.

Vermoedelijk zal de strijd dit weekend definitief losbarsten. De reden is dat de Syrische geallieerden, Iran, Rusland en, raar maar waar, ook Turkije op 7 september nog maar eens vergaderen. En daar zal praktisch zeker het licht definitief op groen gezet worden voor de laatste veldslag van het Syrische leger tegen die salafistische terreurgroepen die Syrië met steun ook van Nederland en België zolang teisterden.

Vermoedelijk zal deze slag in fasen verlopen en zal men vooral het zuiden en westen van Idlib aanvallen. Met als voornaamste eerste doelwit Jisr al Shughur, de normaal qua inwoners derde stad van die provincie. In een latere fase zou men dan de provinciehoofdstad Idlib innemen. Afhangend van het verzet dat al Qaida & co hier dan nog gaan bieden. Men hoopt nog steeds op een overgave.

Mislukte onderhandelingen

Probleem was dat Turkije, Rusland en Iran wekenlang gesprekken voerden met al die jihadistische groepen, zelfs met Al Qaida. Het idee was om de al bestaande kloof tussen groepen als de alliantie (Het Nationaal Bevrijdingsleger) van Nour al Din al Zinki, Suqur al Sham en Ahrar al Sham en de alliantie rond al Qaida verder uit elkaar te drijven. Ook hoopten sommigen op de ontbinding van al Qaida in Syrië. Een waanzinnig idee dat geen enkele kans maakte.

De groep rond Ahrar al Sham krijgt veel steun van Turkije maar bleek uiteindelijk niet bereid tot een compromis met de Syrische regering. Alhoewel zij al jaren tegen al Qaida een bloedige strijd voeren, besloten ze hun lot met elkaar te verbinden en dus samen te sterven.

Uiteraard tot ongenoegen van Turkije dat snel af wil van deze oorlog. Die willen opnieuw handel voeren in plaats van oorlog. Opvallend daarbij is dat Turkije eind augustus Hayat Tahrir al Sham voor het eerst officieel bestempelde als een terreurgroep. Voordien telde dit alleen voor de vroegere benamingen van de lokale afdeling van al Qaida zoals Jabhat Fatah al Nusra.

De controle van al Qaida, nu Hayat Tahrir al Sham geheten, over de provincie Idlib is heel sterk. Merk op hoe het financieel cruciale grensgebied met Turkije in handen is van deze terreurgroep en hoe ze ook alle enigszins interessante steden bezetten. Deze machtsgreep kon uiteraard alleen met steun van Turkije en de westerse alliantie tot stand komen. Bovendien betekent dit dat alle andere terreurgroepen zoals Ahrar al Sham voor hun bevoorrading afhankelijk zijn van al Qaida en dat alle organisaties die er humanitaire hulp geven zo ook al Qaida steunen. Wel is het gebied in het oosten rond de stad Abu Duhur sinds begin dit jaar in handen van het leger. Het is trouwens een van de speerpunten voor de aanval op Idlib.

Om zoveel mogelijk burgers aan het komende geweld te laten ontsnappen maakten Syrië en Rusland daarvoor in het zuidoosten van de provincie een vluchtroute. Die werd echter recent onder druk van die jihadistische groepen gesloten. Vooral al Qaida arresteert continu mensen die men er van verdenkt een akkoord te willen sluiten met de regering in Damascus.

En natuurlijk hoopte ook de regering in Damascus op een zo vreedzaam mogelijke verovering van de provincie. Dat scheelt in de kosten voor de latere wederopbouw en het leger en zorgt voor minder vluchtelingen die men dan moet herhuisvesten.

Ook voor Turkije zou dit een goede zaak geweest zijn. Daar heeft men immers grote schrik voor de mogelijk honderdduizenden vluchtelingen die in Turkije een veilig heenkomen zouden willen zoeken. Het Turkse leger heeft aan haar grens om dit te verhinderen trouwens ook zwaar legermaterieel samengetrokken.

Een verschil met vroeger, toen Turkije wel veel interesse had voor vluchtelingen die ze dan in kampen onderbracht van waar men uit die hongerige wanhopige massa nieuwe huurlingen voor die jihadistische oorlog kon rekruteren. Maar dat is geschiedenis.

Turkije voelt zich tegenwoordig terecht in gevaar omwille van de VS en ook de EU die voluit achter de PKK/YPG gingen staan en zo de eenheid van Turkije bedreigden. En dus kon president Recep Erdogan moeilijk anders dan de kant van zijn vroegere tegenstanders kiezen, Assad en Poetin. Simpele logica, maar men moet het natuurlijk willen zien. Wel is deze ontwikkeling voor Erdogan een enorme opdoffer en een zeer zware nederlaag.

Al Qaida redden

Ondertussen klinkt overal in westerse regeringskringen, de media en het wereldje van corrupte ngo’s genre Amnesty International de noodkreet want ze beweren te vrezen voor het lot van die mensen in Idlib. VN-bemiddelaar Staffan De Mistura, Federica Mogherini, verantwoordelijk voor het buitenlands beleid van de EU, het Rode Kruis, president Donald Trump en Antonio Guterres,secretaris-generaal van de VN luiden allemaal de noodklok.

Je moet maar durven, eerst stuurt men vanuit het Westen vele tienduizenden jihadisten naar Syrië en Irak en bezorgt hen massa’s wapens, materieel en politieke steun in de vorm van de meest walgelijke propaganda. En nu dat hun luguber oorlogsspel op zijn einde loopt roepen zij de Syrische regering op tot terughoudendheid. Voor hen mag het Syrische leger niet aanvallen. Het toont nog maar eens aan hoe het Westen al Qaida nog steeds steunt.

Turkije, Rusland, Iran en Syrië hebben er de voorbije maanden alles aan gedaan om hier een zwaar bloedbad te vermijden. Tevergeefs. En wat deden Guterres, Mogherini en de anderen in diezelfde periode? Niets, behoudens zoals voorheen al Qaida alle steun verlenen om die oorlog toch maar te laten voortduren.

Clownesk hierbij was zeker het voorstel van De Mistura om eigenhandig burgers uit dat gebied weg te halen. Wat een onbenul moet je zijn om dit in het publiek voor te stellen? Uiteraard zal die veldslag om Idlib uiterst bloedig zijn en massa’s onschuldigen treffen. Maar de ware schuldigen hiervoor zitten in Israël, Washington, Riaad, Doha, Ankara en bij de EU in Brussel. Zij stuurden die jihadisten en gaven hen wapens.

De ingewikkelde toestand rond die jihadistische bewegingen in Idlib blijkt uit dit van september 2017 daterende organigram. Sindsdien is Nour al Din al Zinki toegetreden tot de alliantie van Ahrar al Sham en Suqour al Sham. Deze laatste terreurgroep is die waartoe de Molenbeekse salafistische sjeik Bassam Ayachi behoort. Praktisch al die veranderingen zijn het gevolg van ruzies over geld met al Qaida. Die laatste is dankzij de controle over de invoer uit Turkije de veruit sterkste partner en dus een aanlokkelijke bruid voor de anderen. Dit uit elkaar spelen is zoals verwacht was mislukt.

Er is een al eeuwen geldend principe dat wie het potje breekt dat ook moet betalen. Het Westen heeft Syrië doen vernielen en dus stelt de logica dat ze de wederopbouw nu ook maar betalen. Waarbij men de verantwoordelijken voor dit bloedbad zoals Barack Obama naar het Internationaal Strafhof in Den Haag stuurt, liefst om hen levenslang te laten opsluiten. En daar mogen best ook wat persmensen tussen zitten. Zij wisten immers beter maar verkozen de kant van al Qaida te kiezen.

Russische oorlogsvloot

Bovendien heerst er volgens informatie komende uit die terreurgroepen zelf een erg deprimerende stemming in dit milieu. Velen zien geen uitweg meer en wantrouwen iedereen, ook de eigen leden. Om de haverklap zijn er ook aanslagen onder die groepen en gaat het gerucht dat ook westerse inlichtingendiensten er actief bezig zijn met het uitschakelen van als te gevaarlijk geziene terroristen. Niet onlogisch natuurlijk.

Verder is de spanning internationaal op dit ogenblik zeer hoog. Zo trok Rusland een belangrijk deel van zijn oorlogsvloot, goed voor een dertigtal oorlogsbodems en 25 vliegtuigen, samen voor de Syrische kust. Officieel om er militaire oefeningen te houden. Die stoppen op 8 september, de dag na de nieuwe geallieerde topconferentie in Teheran met Moskou en Ankara. Toeval?

De Russische kruiser Moskva. Het Russische leger toont in het noorden voor de Syrische kust op dit ogenblik met 30 oorlogsschepen en 25 gevechtsvliegtuigen haar tanden. Niet toevallig ligt dit vlakbij de gevechtszone.

Ook waarschuwde men vanuit Syrië en Rusland herhaaldelijk voor een zoveelste nepaanval met chemische wapens door de Witte Helmen en al Qaida. Waarbij men in Moskou en Damascus zelfs de naam van het Verenigd Koninkrijk liet vallen, de oprichters van de Witte Helmen.

Zowel Londen, Parijs als Washington dreigden er immers de voorbije weken mee om bij een nieuwe vermeende aanval met chemische wapens zware represailles te zullen nemen. Met de VS die, zoals minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo vandaag deed, het ene uur haar zegen geven voor deze operatie en een uur later dan waarschuwen voor de gevolgen van een aanval en dreigen. De klassiek geworden Amerikaanse kakafonie.

Veel meer dan de stuiptrekkingen van de verliezers van deze oorlog zullen dat echter niet zijn. Zoals ook de serie Israëlische aanvallen op Syrië in essentie alleen maar dienen om de woede van het zionistische establishment omwille van hun nederlaag te koelen. Slechte verliezers.

Posted on

Hoofd Volksrepubliek Donetsk gedood in aanslag

Het hoofd van de Volksrepubliek Donetsk (DNR), Aleksandr Zachartsjenko, is bij een aanslag in een restaurant in Donetsk om het leven gekomen. Oekraïne ontkent betrokkenheid.

De raad van ministers van de DNR is bijeengekomen om de situatie te bespreken. De noodtoestand is inmiddels afgekondigd en het is iedereen verboden de DNR in of uit te reizen. Het leger van de Volksrepubliek heeft alle eenheden in de hoogste staat van paraatheid gebracht.

“Deze terroristische daad heeft tot doel  om de situatie in de republiek te destabiliseren en is uitgevoerd door een speciale operatie van Oekraïne onder de controle van de geheime diensten van de VS. (…) Alle eenheden van de militie zijn overgeplaatst naar de hoogste staat van gevechtsparaatheid. De vijand heeft geen mogelijkheden om de gecreëerde situatie te gebruiken en onze grenzen aan te vallen. Het Oekraïense regime zal bitter betalen voor de vuile slag die ons is toegebracht.”

De Oekraïense veiligheidsdienst (SBU) ontkent betrokkenheid. Igor Goeskov van de SBU zegt dat hij aanwijzingen heeft dat de aanslag het gevolg zou zijn van een interne machtsstrijd tussen de huidige regering in Donetsk en mensen die in 2014 uit de macht zijn verstoten. Ook sluit hij tussenkomst van de Russische geheime dienst niet uit.

Na de dood van Zachartsjenko treedt Dmitry Trapeznikov als waarnemend president van de Volksrepubliek op. Trapeznikov heeft voorheen gewerkt als manager bij de voetbalclub Sjachtyorsk Donetsk en heeft zich in 2014 aangesloten bij de milities tegen de Maidan-regering. Sinds 2014 bekleed Trapezhnikov een hoge functie binnen de regering van Zachartsjenko en is vanaf 2016 vicevoorzitter van de raad van ministers.

Inmiddels heeft ook het Kremlin gereageerd op de aanslag op Zachartsjenko, hoewel Rusland de Volksrepubliek niet officieel erkent. Woordvoerster Maria Zacharova van het ministerie van buitenlandse zaken verklaarde:

“Er is alle reden om te geloven dat (de moord op Zachartsjenko) door het Kiev-regime is georganiseerd, dat herhaaldelijk zulke methoden heeft gebruikt om dissidenten en ongewensten te elimineren. In plaats van het Minsk-akkoord uit te voeren en een manier te vinden om het interne conflict op te lossen, voert de Kievse oorlogspartij een terroristisch scenario uit, dat de toch al moeilijke situatie in het gebied verergert.”

Het is niet de eerste keer dat er een moordaanslag plaatsvindt in de Volksrepubliek Donetsk. Eerder dit jaar werd een mislukte moordaanslag gepleegd op de minister van Defensie. Ook een aantal beroemde commandanten zijn om het leven gebracht door aanslagen.

De vraag is wat de aanslag zal doen met de stabiliteit in de Volksrepubliek Donetsk. In de afgelopen tijd zijn een aantal ministers uit hun functie gezet vanwege corruptie. Ook heeft zich vorig jaar een staatsgreep voorgedaan in de naburige Volksrepubliek Loegansk, waar destijds het leger van de DNR tussen kwam. Dit duidt op interne problemen die verergerd kunnen worden door de dood van Zachartsjenko. Oekraïne kan op zijn beurt van een dergelijke verdeeldheid eventueel voordeel trekken in de burgeroorlog in Donbass.

De aanslag komt op een moment dat Moskou meerdere malen heeft gewaarschuwd voor een provocatie met chemische wapens in Syrië en een nieuwe bombardement van de VS op het land. In de afgelopen dagen zijn er in de buurt van Syrië een groot aantal NAVO-schepen gesignaleerd, waaronder drie Amerikaanse torpedobootjagers en een B1-bommenwerper. Als gevolg van de situatie heeft Rusland een groot deel van haar Zwarte Zeevloot (inclusief drie moderne Admiral Grigorovich-klasse fregatten) en een groot deel van de Noordelijke vloot naar de Middellandse Zee gestuurd. Deze inzet van militaire middelen in het gebied is hoogstwaarschijnlijk uitgevoerd ter afschrikking van een potentiele aanval op Syrië.

Posted on

Leugens over de Witte Helmen

Met aandacht het gesprek gelezen met Raed al-Saleh van de zogenaamde Syrische Witte Helmen (Als je mensen redt, heb je geen tijd voor angst, Knack 22 augustus). Men stelt daarbij Raed al-Saleh voor als de baas van die groep maar in feite is dat James Le Mesurier.

De Witte Helmen is immers een onderdeel, in wezen zelfs het enige, van de Nederlandse Stichting Mayday Rescue Foundation, De Cuserstraat 93 te Amsterdam en hiervan is Le Mesurier de enige directeur. Deze stichting werkt volgens haar website uitsluitend met gelden van Denemarken, Duitsland, Nederland en het Verenigd Koninkrijk.

James Le Mesurier was een hogere officier binnen het Britse leger en werkte o.m. voor de Britse militaire veiligheid in het vroegere Joegoslavië. De man ging nadien aan de slag bij private onderaannemers actief in de militaire sfeer zoals de Olive Group, nu een deel van de gekende private contractor Blackwater/Academi.

Het is deze Le Mesurier die in maart 2013, ongetwijfeld in opdracht van derden, de Witte Helmen oprichtte met geld van de Britse regering en die daarvoor Raed al-Saleh aantrok. En aangezien de Syrische provincie Idlib grotendeels in handen is van al Qaida kan de Witte Helmen zonder haar toestemming er niet werken. Zelfs rivaliserende jihadisten worden in Idlib door al Qaida desnoods gedood.

Verder beweerde Raed al Saleh eerder dat er in de Syrische stad Douma dit jaar meer dan honderd doden gevallen waren bij een regeringsaanval met chemische wapens. Doden die tot heden ondanks meerdere onderzoeken door o.m. de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens van de VN niet zijn gevonden. En hij wist naar hij stelde waar zijn mannen die doden begraven hadden.


Lezersbrief naar Knack over het interview van Joanie de Rijke met Raed al Saleh. Volgens een publiek afgelegde verklaring vandaag van Brett McGurk, de Amerikaanse generaal verantwoordelijk voor de oorlog tegen Syrië, is de provincie Idlib de grootste veilige zone voor al Qaida sinds de aanslagen van 11 september 2001.

Met andere woorden: Na Turkije laat nu ook de VS de jihadistische terreurgroepen ginds vallen als een baksteen. De smeekbeden van Raed al Saleh en zijn Witte Helmen vandaag in Knack halen dus niets uit. Maar dat is even verrassend als het ’s morgens opgaan van de zon.

Posted on

Boeken over Syrië

Men zegt wel eens dat de oorlog in Syrië het moorddadigste conflict is sinds de Tweede Wereldoorlog, maar dat klopt natuurlijk niet. Er was immers nog de feitelijk van 1941 tot 1989 durende oorlog in het vroegere Franse Indochina met Vietnam, Cambodja en Laos. Vele miljoenen mensenlevens raakten hier verwoest. En dus mag Syrië deze eeuw dan wel het voorlopig bloedigste conflict zijn, het is echter peanuts in vergelijking met wat de mensen in dat Indochina meemaakten. En zie, twintig jaar nadat het westen er in Indochina haar nederlaag moest erkennen, bloeien die landen als nooit tevoren. Nu de oorlog voor Syrië, en ook Irak, naar haar einde loopt is er dus ook daar volop licht aan het einde van deze Arabische tunnel. Laat ons hopen. Over de Syrische oorlog zijn al massa’s analyses, opiniestukken, reportages en krantenverslagen geschreven. Soms de platst mogelijke propaganda, meer dan eens complete onzin en ook veel boeiend materiaal dat een genot is om te lezen. Zelfs al is men het er altijd niet geheel mee eens. Ook qua boeken verscheen er al alles bij elkaar reeds een mooie bibliotheek met teksten o.m. van uitstekende Belgische analisten zoals Dirk Borgers en de politica Anne-Marie Lizin, beiden sindsdien spijtig genoeg overleden. Hun ‘La face cachée des révolutions arabes’ (1) (Het ware gezicht van de Arabische revoluties) is een meesterwerk. In het Nederlands taalgebied verschenen er vorig jaar al deel 1 van ‘Poetin & Assad hebben ons leven gered’ van de Norbertijner pater Daniël Maes en ‘Het dagboek van granaten in Damascus’ van journalist Jens De Rycke, een man verbonden aan ‘t Pallieterke, het Vlaams ultranationalistisch weekblad. Eerder al verscheen van Ludo De Brabander ‘Oorlog zonder grenzen’, een overzicht van de geschiedenis van de regio sinds 1914. Daarbuiten publiceerde de vroegere Nederlandse diplomaat Nikolaos van Dam vorig jaar zijn ‘Destroying a nation – The civil war in Syria’, wat wil doorgaan voor een meer wetenschappelijke geschiedkundige analyse van deze oorlog. De man was de voorbije jaren voor dit conflict speciaal Nederlands gezant voor Syrië en wordt in bepaalde westerse academische kringen gezien als een van de beste specialisten in dit vakgebied.

Daniël Maes – Een dagboek uit een land in oorlog

Uit elk groot conflict komen steevast een serie merkwaardige figuren te voorschijn. Misschien geen grote helden maar mensen die opvallen en met hun bescheiden middelen poogden recht te doen zegevieren. Desnoods en veelal ook tegen de stroom in.
Daniël Maes ten tijde van de oorlog met enkele vluchtelingen aan het werk in de grote tuin van het klooster.
Figuren ook die echt aandacht hadden voor de miljoenen kleine lieden die het slachtoffer werden van de westerse machinaties die nog maar eens een zoveelste regimewissel op het oog hadden en probleemloos een land lieten vernielen. De titel van het boek ‘Poetin & Assad hebben ons leven gered’ van Daniël Maes kan voor wie de leugens van De Standaard en de NRC gewoon is en gelooft zeer schokkend overkomen. Maar Daniël Maes is een man met een overtuiging die zoals blijkt uit het boek groeide door zijn contacten met het land en de evolutie van dit conflict. Doodgezwegen Zijn wedervaren is ook een der beste bewijzen voor de censuur die de Belgische en ook Nederlandse media uitoefenen met betrekking tot deze oorlog. De man maakte de volle 7,5 jaar van deze opstand mee en zat er middenin. Maar voor zijn verhaal was er bij de media amper interesse. Alleen incidenteel kwam hij eens aan het woord, meer niet. Beeld u in, een Belgische pater middenin een uiterst brutale oorlog. Normaal zouden de media van de VRT tot Humo en het Laatste Nieuws zijn deur platlopen voor zijn exclusieve verhalen. Met de opbrengst in zijn geval bestemd voor het lenigen van het onmenselijke leed van de Syrische bevolking.
Daniel Maes ~ ‘Poetin en Assad hebben ons leven gered’
Maar neen. Een interview in Terzake, een gesprek in het AD, twee korte stukken op de regionale pagina’s van de Gazet Van Antwerpen, een verhaal in Het Belang van Limburg, twee verhalen in Knack en De Zondag. Dat was het in essentie. De VRT-radio had naar aanleiding van de actiedag rond Syrië in 2012 een interview met hem dat echter niet werd uitgezonden. ‘De kwaliteit was onvoldoende’, klonk het. Juist het tegenovergestelde wat men voordien tegen de man zelf zei. En televisievedette Rudi Vranckx was in zijn thuisbasis in de abdij van Postel uren bij hem en maakte opnames. Het werd nooit uitgezonden. Zijn visie past nu eenmaal niet in de propagandaoorlog waar onze media mee bezig zijn. En dus werd hij zo goed als kan verbannen uit de media. De katholieke kerk Zelfs het officiële Kerk en Leven, het Parochieblad voor de vele gelovigen, zweeg hem jarenlang dood. Pas vorig jaar bestede het blad aandacht aan deze held en bijna martelaar. Hij die zo opkwam voor de christenen, en die niet alleen, in het Midden-Oosten. Wie er wel in het blad kwam met zijn van de pot gerukte beweringen was de warrige Italiaanse jezuïet Paolo Dall’Oglio.
Klooster Dar Meir Yakub - Qara
Het klooster van Mar Yakub, een meer dan opmerkelijk verhaal. Met op de achtergrond de besneeuwde Qalamoenbergen. Het lijkt wel idyllisch.
De man liep als een blinde achter die salafistische opstandelingen aan en kwam om het leven in de provinciehoofdstad Rakka toen daar een strijd woedde tussen al Qaida & Co en ISIS – zijn vrienden – voor de controle over de regio met zijn rijke landbouw en vooral zijn oliebronnen. De behandeling door de kerk van Daniël Maes en zijn verhaal is een niet te wissen schandvlek voor zowel de Belgische bisschoppen als het Vaticaan.
Het doet denken aan de Nederlandse jezuïet Frans van der Lugt die op 7 april 2014 vlak voor de bevrijding van de stad Homs door een van die salafisten werd vermoord. Behoudens Arnold Karskens had voordien geen enkele Nederlandse journalist aandacht voor de man die ondanks het levensgevaar in het jihadistengebied bleef wonen. Pas na zijn dood verschenen er stukken over hem, met het ‘christelijke’ dagblad Trouw (onderdeel van de stal van Christian Van Thillo) daarbij bewust verzwijgend dat hij achter de Syrische regering stond. Kranten kunnen qua moraal dus erg diep zakken. Het is een van de opvallende zaken in het boek dat hij het wel heeft over Paolo Dall’Oglio maar zijn naam niet noemt. Hetzelfde voor Brigitte Herremans die bij Pax Christi en Broederlijk Delen verantwoordelijk was voor het dossier Syrië. Ook kritiek op de houding van de Belgische bisschoppen en het Vaticaan is feitelijk onbestaande. En nochtans hielpen zij door hun optreden of weigering om op te treden mee aan de moord op de christenen in de regio, de bakermat van deze godsdienst. Om de westerse machthebbers niet voor het hoofd te stoten deden zij op die wijze feitelijk mee aan die slachtpartij. Buiten wat vage woorden en het sturen van een gezant deed ook deze paus niets en bleven onze bisschoppen doofstom voor dit lijden. En dus kon Brigitte Herremans ongehinderd door haar kerkelijke hiërarchie – Pax Christi en Broederlijk Delen werken onder toezicht van de bisschoppen – jarenlang woordvoerster spelen voor groepen voor wie vrouwen of te verkrachten objecten en seksspelletjes zijn of anders kweekdieren voor nieuwe jihadisten. Mar Yakub Zijn werk is een dagboek en vertelt het leven van dag tot dag in het klooster van Mar Yakub (2) vlakbij het stadje Qara liggend aan de voet van het machtige Qalamoengebergte met zijn toppen van 3000 en meer meters. Het is een gewezen Romeins fort dat in de zesde eeuw toen het Oost-Romeinse rijk al erg verzwakt was omgevormd werd tot een klooster. Het raakte echter grotendeels in verval. De restauratie begon rond 1993. Dat het nu weer een mooi majestueus klooster is is het werk geweest van de op vele vlakken imposante kloosterzuster Agnes-Mariam de la Croix. Een van origine Palestijnse die na enkele mislukte avonturen als hippie het christendom ontdekte en zorgde dat dit klooster weer in al zijn glorie kon herrijzen. Het is genoemd naar de in 421 vermoorde Perzische martelaar Jacob de Verminkte, alias Jacobus Intercisus of Mar Yakub.
Agnès-Mariam-de-la-Croix en Daniel Maes
Agnes-Mariam de la Croix en Daniel Maes in de tuin van het Norbertijnerklooster in Postel. Een opmerkelijk duo.
Het klooster behoort tot de Grieks-Melchitische katholieke kerk, een van de talrijke christelijke groepen in het land. Het is een groot mankement van het boek dat de auteur niet wat meer uitleg geeft over die wirwar van christelijke geloofsgemeenschappen in de regio. Ook over de andere tientallen religieuze groepen vernemen wij amper iets. Spijtig want zonder een degelijke kennis van deze culturele puzzel is Syrië moeilijk te begrijpen. Daniel Maes kwam er in oktober 2010 toe om in het klooster een opleiding voor priesters te organiseren want die was er wel in Libanon maar niet in Syrië. Zijn visie over het land was er een in de toon van wat onze massamedia er over brachten en dat was van negatief tot zelfs vijandig. Al snel had hij echter door dat dit een karikatuur was van de realiteit. Het land bleek erg divers en was behoorlijk goed georganiseerd. Wat hij noch de mensen rondom het klooster echter konden vermoeden was dat amper 6 maanden later de hel over Syrië zou losbreken. Met snel toegesnelde buitenlandse jihadisten die via Libanon en vanuit bepaalde moskeeën onrust begonnen te zaaien. Nadien bleek dat er onder Bashar al Assad veel moskeeën waren gebouwd, veelal met geld vanuit Koeweit, Saoedi-Arabië en Qatar. En dit achteraf gezien niet zonder bijbedoelingen. Syriërs zijn solidair De moeilijkste en erg gevaarlijke periode voor hem was die van november 2012 tot eind 2013 toen allerlei extremisten ook Qara en de naburige dorpen in handen kregen en hun lusten botvierden op al wie niet plooide voor hun salafisme, uiteraard ook christenen. Uit zijn relaas blijkt dat de dorpelingen hen beschermden tegen mogelijke aanvallen. Ook nam het klooster vluchtelingen, en niet alleen christenen, in bescherming in hun kloosterfort. Uiteindelijk werden zij en de dorpelingen eind 2013 door het leger gered uit hun hachelijke situatie. Pas in 2017 zouden de laatste resten van al Qaeda en ISIS die zich in de barre bergen in het grensgebied tussen Libanon en Syrië schuilhielden verdreven worden. De titel van zijn boek ‘Poetin & Assad hebben ons leven gered’ moet je dan ook letterlijk nemen. Zonder hen hadden Daniel Maes en de anderen het daar niet overleeft. Opmerkelijk is ook dat blijkens zijn dagboek er tussen de vele Syrische minderheden geen haat is ontstaan als gevolg van deze op sektarisme gebaseerde oorlog. De westerse poging om het land op die wijze voor heel lang of altijd onbestuurbaar te maken faalde zo te zien.
Daniel Maes bakt frietjes
Daniël Maes en het dagelijkse leven in het klooster Mar Yakub. Hier frietjes bakken.
Het is een verhaal dat ook elders te merken is. Met dorpen die steeds onder regeringscontrole stonden en buurgemeenten die in handen waren van terreurgroepen die, toen de oorlog eenmaal voorbij was, elkaar ter hulp kwamen om de grote noden te helpen delgen. Zo te zien heeft het westen hier totaal gefaald. Wat mooi zou zijn.
  Propagandisten vermomd als journalisten Spijtig is wel dat er geen relaas in staat van het begin 2012 mede door Agnes-Mariam de la Croix georganiseerde bezoek van een stel Europese journalisten aan Syrië. Bij een aanval door jihadisten op een betoging van regeringsaanhangers in de stad Homs stierf hierbij een Franse reporter. Voor die journalisten, inclusief Jens Franssen en Rudi Vranckx van de VRT en de Nederlandse fotograaf Steven Wassenaar, het werk van de regering die zo hen als lastige getuigen wilde uitschakelen. Waarbij zij zelfs de kloosterzuster viseerden als zat ze mee in dat moordcomplot. Een totaal van de pot gerukt verhaal dat toont dat men hier niet met journalisten te maken had maar met propagandisten die alleen maar leugens wilden verspreiden. Waarom zou Syrië journalisten officieel uitnodigen om hen dan twee dagen later te vermoorden? Hoe gek kun je het maken? Voor Agnes-Mariam de la Croix waren het gewoon kinderen die niet wisten hoe zich te gedragen en onverantwoord werkten. Maar dit verhaal zit niet in het dagboek daar hij blijkbaar toen in Postel zat. Niet aflatend Daniël Maes heeft door zijn niet aflatend werk met o.m. zijn wekelijkse brieven een niet onbelangrijke rol gespeeld in het geleidelijk veranderen van de publieke opinie in België en ook Nederland ten opzichte van dit Syrische drama. Onversaagd blijft hij al die jaren vrank en vrij zijn mening geven, tegen de heilige huisjes van de media, ngo’s en regeringen schoppend. De stad Ieper gaf vorig jaar een vredesprijs aan de Witte Helmen, onderdeel van die salafistische terreur en de westerse agressie. Men had die prijs veel beter aan Daniël Maes gegeven. Recent verscheen dan deel 2 van zijn  dagboek dat de periode van 2013 tot nu beschrijft. De tijd van de nakende overwinning en het begin van het herstel van de Syrische maatschappij en de heropbouw van het land. Het verscheen eveneens bij de Nederlandse uitgeverij De Blauwe Tijger. Een pluim voor deze uitgeverij die deze Belgische pater eindelijk het forum geeft dat hem toebehoort.
Daniel Maes, Oorlogsdagboek deel II

Jens De Rycke – Reisverslag

Het boek van Jens De Rycke is eveneens een verslag van een verblijf in Syrië maar is qua karakter totaal anders dan dat van Daniël Maes. Door wat hij beschrijft als een toevallig contact met een priester van een der christelijke kerken in het Midden-Oosten raakt hij betrokken bij deze oorlog en bezoekt tweemaal het land. Het boek is grotendeels het verslag hiervan. Het is uitgegeven bij Polemos. Hij is een freelance journalist en schrijft voor diverse media zoals Novini, ’t Pallieterke en andere en was recent te gast in de studio van de internettelevisie Café Weltschmerz. De interesse in Vlaams nationalistische kringen voor Syrië en de steun voor de strijd van de Syrische regering tegen het jihadisme is opvallend. Daniël Maes is er een graag geziene gast en het Vlaams Belang heeft de weg naar Damascus wel gevonden. In die zin komt het boekje van Jens De Rycke dus niet als een verrassing. Het bleef spijtig genoeg bij het grote publiek tot heden grotendeels onder de radar.
Jens De Rycke - Het dagboek van granaten in Damascus
Voor die interesse in deze kringen zijn er zo te zien meerdere redenen. Zo is er de islam die in dat milieu door velen als een gevaar wordt gezien waarbij de Syrische regering vecht tegen de uitwas ervan, het salafisme. En dus zijn de Syrische regering vrienden. En dan is er het Vlaams Belang dat alleen in de marge van de Belgische politiek kan opereren en politiek dus veel vrijer kan ageren. Neen zeggen tegen het buitenlands beleid van de VS en de EU hier is voor wie de macht wil grijpen, of wat daar voor moet doorgaan, niet zonder gevaren. Je riskeert een dodelijke perscampagne en het verdampen van de hoop op ministerpostjes. Het Vlaams Belang heeft dat probleem niet. Geen probleem dan ook voor Filip Dewinter om bij Assad koffie te gaan drinken. En dus kon een man als Daniël Maes, een Vlaamse pater, hier wel een luisterend oor vinden. Wat elders niet lukte. Bovendien zat het zogenaamde linkse publiek gevangen in het web van de door het Westen gespannen propaganda rond de mensenrechten. Leugens natuurlijk, maar diegenen die beter wisten zwegen bewust. Ma’loula Het boekje is wel, zeker wat de foto’s betreft, slecht uitgegeven. Wat natuurlijk spijtig is. Zijn verhaal is daarvoor te belangrijk. Mooi is ook dat hij voor zijn boek een voorwoord wist te versieren van Elijah J. Magnier, een der beste analisten van het ogenblik over de zaak. Het bevat ook een verslag van zijn bezoek aan het stadje Ma’loula met zijn serie kloosters en kerken dat ooit kort in handen van die salafistische terreurgroepen was gevallen. Verder is er een bijdrage over de Syrische Sociaal Nationalistische Partij die een groot Syrië voorstaat, radicaal Arabisch is en erg seculier. Ook bevat het boek verder een verhelderend gesprek met Marwa Osman, een politicologe en lid van Hezbollah. Interessant materiaal. De bijdrage over de alawieten is daarentegen te beknopt en mist diepgang. Het mysterie rond die religieuze groepering blijft bestaan. Wel enkele opmerkingen. Het is uiteraard juist dat het Syrische leger en zijn bondgenoten, vooral dan de lokale groepen, in bepaalde gevallen uiterst brutaal optraden en men soms ter plaatse mensen executeerde – recent nog tegen ISIS in de stad Sweida – maar men moet dan wel beseffen dat die oorlog door het Westen aan Syrië werd opgedrongen. (p 13).
DSC_0645
Marwa Osman, een politicologe verbonden aan Hezbollah komt in het boek aan het woord.
Verder heeft hij het op pagina 41 over de geopolitiek en de oorlog maar heeft het niet over de drijvende kracht achter deze oorlog: Israël. Een land dat via verdeel en heers en met steun van de NAVO de regio in vuur en vlam wou zien ten onder gaan. Het plan van de Israëlische geostrateeg en diplomaat Odet Yinon. En inderdaad speelden gas en olie een grote rol bij het ontstaan van deze oorlog maar de echte oorzaak is Israël, dat het erg klassieke principe van verdeel en heers wou toepassen. Tevergeefs blijkt nu. Verder heeft hij het op pagina 42 over de ‘nucleaire ambities’ van Iran. Dat klopt echter niet want er is niet het minste bewijs dat Iran ooit een kernmacht wou worden. De beweringen van de VS en de NAVO hierover zijn alleen gebaseerd op verdraaiingen van de feiten en leugens. En dat er in deze oorlog geen winnaars zijn (pagina 120) klopt ook niet. Integendeel, dit is een enorme nederlaag voor Israël en haar bondgenoten en een grote overwinning voor de as Moskou-Teheran-Beiroet-Bagdad-Damascus. Het idee om die landen totaal te vernielen raakte nergens. Natuurlijk is de schade in landen als Irak, Syrië en eerder Libanon enorm maar ze overleefden en toonden zich sterk. Als dat geen overwinning is! Tienduizenden jihadistische huurlingen stuurde men op Syrië af met daarboven nog een economische wurggreep om U tegen te zeggen. Tientallen miljarden gaf men uit en tevergeefs. De wederopbouw zal jaren vergen maar zal gebeuren. Desnoods zonder het Westen. Men hoeft zich in Washington en Brussel daarover geen illusies te maken.

Ludo De Brabander – Een teleurstellend boek

Een van de weinige critici van de NAVO die in de klassieke media nog eens aan het woord komt – al zij het heel zelden – is Ludo De Brabander van de vzw Vrede, een groep van mensen die werkt rond de buitenlandse politiek en het (ontbreken van een) vredesbeleid. Het boek is teleurstellend en toont een gebrek aan kritisch doorzicht in wat er op dit ogenblik in het Midden-Oosten gebeurt. Zolang hij de oudere gebeurtenissen vanaf 1914 tot 1979 bespreekt getuigt het van een goed inzicht en een kritische doorlichting. Het is dan ook vernietigend voor de politiek van het Westen daar. Zo komen er de Britse machinaties rond het Arabisch schiereiland en de Levant, de regio met Libanon, Palestina, Jordanië en Syrië, aan bod. Of hoe Londen koos voor het salafisme van de familie al Saoed. Met Winston Churchill die zelfs opteerde voor het gebruik van chemische wapens. Waarbij de Britten als tegengewicht voor het Arabisch nationalisme de kant kozen van de Moslimbroeders en andere islamistische groepen. Nog steeds steunt de Britse regering die reactionaire visie van de islam en die keuzes van toen liggen ook aan de basis van veel van de huidige problemen in de regio. Wat hij onvoldoende of zelfs niet ziet is dat achter de publieke beweringen van westerse regeringen en hun lof voor mensenrechten, vrede en democratie in de regio echter een hondsbrutale politiek schuilt. Een politiek gericht tegen de regio, met als voornaamste bedoeling die zo machteloos mogelijk te maken. Al Qaida in Jemen Neem de aanslag op Charlie Hebdo (pagina’s 45 en 194) die niet zoals hij schrijft het werk was van ISIS maar werd opgeëist door Al Qaida van het Arabisch Schiereiland, de Jemenitische tak van de groep. En zij waren voor zover bekend de enigen. En dat is een organisatie die in een bepaalde periode minstens mede onder controle stond van westerse veiligheidsdiensten. Zo mislukten al hun buitenlandse acties doordat de daders voor ze konden toeslaan steevast opgepakt werden. Wat een ver doorgedreven infiltratie van deze organisatie door de veiligheidsdiensten bewijst.
Ludo De Brabander - Oorlog zonder grenzen
Verder vecht al Qaida in Jemen samen met Saoedi-Arabië en de hele westerse alliantie, inclusief dus ook België, tegen de regering van de Houthi’s die op dit ogenblik grotendeels het nuttige Jemen controleren. Met andere woorden: al Qaida en het Westen zijn militair geallieerden in deze kwestie. Dat is de realiteit, niet die van de vele holle beweringen van een Jens Stoltenberg, Mike Pompeo of Didier Reynders. Dat de strijd tegen dit extremisme tot nu faalde heeft dan ook niets te maken met sociale of politieke problemen binnen de Arabische wereld of bij de groep van immigranten in Europa maar met de uitgebreide militaire, economische en politieke steun die deze groepen krijgen vanuit Washington en de EU. De onvrede is wel een der voedingsbodems die westerse geheime diensten gebruiken om via infiltranten in dit milieu te rekruteren. Het rapport van de Amerikaanse Militaire Veiligheidsdienst DIA van augustus 2012 over de oorlog in Syrië laat hierover niets aan twijfel bestaan. De VS controleerden deze groepen waaronder ISIS en wilden Syrië vernielen en daarnaast via ISIS ook Irak verder aan diggelen slaan. Mogelijkerwijs kende hij bij de publicatie van zijn boek dit rapport nog niet. Het rapport van de Conflict Armament Research (3) over de wapens van ISIS was bij de publicatie van zijn boek zeker nog niet openbaar. Dit door de EU en Duitsland gefinancierde rapport toonde dat een groot deel van de wapens van ISIS kwamen uit Bulgarije, een lidstaat van de Europese Unie, dat door o.m. de VS en Saoedi-Arabië was aangekocht. Duidelijker kan toch niet. Op pagina 161 heeft hij het over de wil van die salafisten voor een zogenaamde ‘authentieke islam’. Een bewering die getuigt van een gebrek aan kennis. Reeds van in het prille begin van de islam waren er grote theologische en financiële geschillen en groepen die elkaar soms met de wapens bevochten.
Ansar al Sharia bij Taiz - Februari 2016
Leden van Ansar al Sharia, een schuilnaam voor de lokale afdeling van al Qaida in Jemen, hier aan het front bij de stad Taiz samen met troepen van de westerse alliantie.
Het salafisme is in wezen zelfs van heel recente datum en vloeit voort uit het gedachtegoed van enkele toen verketterde islamtheologen. Waarvan de bekendste al Mohammad ibn Wahhab (1703-1792) is die dan weer de mosterd was gaan halen bij Taqi ad-Din Ahmad ibn Tamiyyah (1263-1328). Zeggen dat het salafisme authentieke islam is als zeggen dat Iggy Pop of Fleet Foxes authentieke rock & roll brengen.
Ruslands bedoelingen Ook schrijft hij dat Rusland zijn interventie in Syrië steunde op de wens om ISIS aan te pakken (p188). Dat is het verhaal dat bladen als The New York Times en De Standaard ervan maakten en een leugen. Moskou heeft steeds gesteld dat men ginds het terrorisme wou uitroeien en noemde daarbij expliciet zowel al Qaida als ISIS. Wat zin heeft het trouwens om ISIS uit te schakelen en al Qaida in leven te laten? Geen natuurlijk. Het is dit uitroeien dat het eerste en voornaamste doel van Rusland is om in Syrië op te treden. Haar bondgenoot ter hulp snellen en zo haar machtspositie in de regio versterken kwam tweedes. Zoals ook de wens om haar nieuw wapentuig te testen en beter te kunnen commercialiseren van secundair belang was. Rusland had al drie oorlogen met die salafisten achter de rug en wou hen in Syrië de genadeslag toebrengen. Wat lijkt te lukken. Essentieel is dat hij fout zit door te stellen dat militair optreden tegen dit extremisme niet helpt en daarbij verwijst naar het niet slagen van die oorlog tegen de terreur. De reden is dat het Westen niet vecht tegen maar met die salafistische terreurgroepen. Er zijn voldoende bewijzen die aantonen dat bepaalde veiligheidsdiensten zoals MI6, CIA en de Mossad die groepen via infiltranten manipuleren. Ooit al gehoord van een aanslag van die geroepen in Israël? Natuurlijk niet. De enige manier om hen te verslaan is door het gebruiken van geweld tegen hen, zoals Irak, Rusland, Iran, Hezbollah en het Syrische leger nu doen. Maar zolang het Westen hen blijft steunen zal het probleem mogelijk wel blijven bestaan. Wel is de mokerslag die deze groepen nu in Syrië te verduren krijgen erg pijnlijk en zien wij mogelijk hier het Waterloo van al Qaida & Company.

Nikolaos van Dam – Een expert in bedriegen

Een totaal ander boek over Syrië is dat van de gewezen Nederlandse diplomaat Nikolaos van Dam. De man wordt in de gespecialiseerde westerse media gezien als DE expert over Syrië die op een objectieve wetenschappelijke wijze de toestand in het land en de oorlog beschrijft. Niets is echter minder waar. Dit boek toont dat hij wel een kenner is maar mede daarom ook dat hij bewust een bedrieger en leugenaar is, een verkoper van halve en hele onwaarheden. Vooreerst maakt hij in zijn boek ‘Destroying a nation – The civil war in Syria’ twee essentiële fouten die een analist en diplomaat als hij niet mag maken. En dat is een totaal gebrek aan bronnenkritiek en het geheel negeren van iets cruciaal als het internationaal recht met o.m. de niet-inmenging en de onschendbaarheid van landsgrenzen. Het laatste  is blijkbaar voor hem niet eens het bespreken waard. Gebuisd dus. De omslag van het boek is dan ook een gestileerde reproductie van een van de fameuze propagandafoto’s van de door zijn Nederland mee gefinancierde Witte Helmen die tussen de ruïnes van een stad een baby in zijn armen heeft. En in plaats van het te hebben over de Syrische regering heeft hij het continu over het ‘Syrische regime’. Wiens brood…. Het toont de teneur van dit pseudogeschiedkundig werk. Een regime, dat is een stel erg foute ministers, een regering dat zijn dan de goeden. Lees: Wie aan de goede kant van de VS staat is een regering en wie aan de foute kant van Washington staat is een regime. Maar dat is sfeerschepping en in wezen platte propaganda. Een geschiedkundige de naam waardig past voor dat soort praktijken.
Nikolaos van Dam - Destroying a nation
De man behoort tot de selecte vriendenkring rond de Zweed Aaron Lund en de Amerikaanse professor Joshua Landis die met de blog Syrian Comment poogt de richting aan te wijzen waar het Westen met Syrië volgens hen heen moet. Deze blog produceert zeker interessant materiaal maar over de Amerikaanse steun voor al Qaeda en ISIS zoals blijkt uit massa’s documenten zal je hier nooit iets lezen. Ook hier bedrog en censuur dus. Maar dat is zeker wat Nikolaos van Dam betreft zeker begrijpelijk. De man was een Nederlandse diplomaat en o.m. ambassadeur in Irak en door zijn regering tijdens deze oorlog aangesteld als speciaal gezant voor de kwestie Syrië. Met andere woorden: Hij zat op de eerste rij wat betreft de westerse strategie en Syrië. En ook, zeer belangrijk, de Nederlandse regering betaalde hem hiervoor en dan is er het gezegde ‘wiens brood men eet diens woord men spreekt’. En dat blijkt dus. Het betekent echter ook dat hij intern goed op de hoogte moet zijn geweest van de westerse strategie in deze kwestie. Zo vertelt hij over de serie staatsgrepen in Syrië na de onafhankelijkheid in 1946 maar vergeet er bij te zeggen dat de CIA hier soms erg actief was en al eens aan het stuur zat. Maar over de fouten van de Baath-partij en de familie Assad – en die zijn er zeker –  schrijft hij uitvoerig. Het is alsof je de geschiedenis van Japan zou beschrijven zonder de zaak Mantsjoerije en Pearl Harbour te vermelden. Feitelijk is zijn boek dus een intellectuele krachttoer. Voor hem is de revolte van Maart 2011 dus spontaan ontstaan en groeide het puur uit het ongenoegen over de politieke, sociale en economische beleid van de regering. Dat was er zeker zoals er overal in alle landen wel ongenoegen is over het regeringsbeleid. Maar zijn bewering is onzin. De strategie van de VS voor een machtsovername/staatsgreep is steeds dezelfde. Men infiltreert de maatschappij via allerlei verenigingen en helpt dat ongenoegen groeien met veel geld. De VS heeft hiervoor zelfs opleidingscentra en organisaties als de National Endowment for Democracy. Hij moet dat toch weten. Zie maar wat er bijvoorbeeld in Egypte of Joegoslavië gebeurde.
Iba Abdo - 2
De in Nederland wonende Iba Abdo wist al op 26 februari 2011 op haar blog te vertellen dat de ‘revolutie’ zoals ze dat noemde in Syrië was uitgesteld en pas op 15 maart ging losbarsten. Een helderziende. Ze reageerde niet op een verzoek voor een gesprek.
Ook in Syrië was dat zo en gebruikte de VS de Moslimbroeders en al Qaida. Zo verscheen in zijn eigen Nederland op 26 februari 2011 op de blog van de Nederlands-Syrische Iba Abdo dat men de ‘revolutie’ om organisatorische reden uitstelt tot 15 maart. Spontaan? Het is om te lachen. Waren de sluipschutters misschien nog niet klaar en diende men daarom die ‘revolutie’ uit te stellen? De dame werkte nadien eventjes bij Clingendael, het bekende Nederlandse regeringsinstituut voor buitenlandse politiek. Ze moeten elkaar dus normaal kennen en gezien zijn grote diepgaande kennis moet hij praktisch zeker weten van het bestaan van dit nadien afgevoerde blogbericht. Al Qaida Ook heeft hij het steeds over de vreedzaam begonnen betogingen die door brutaal politie- en legergeweld wel moesten ontaarden in een oorlog. Alsof hij niet weet dat bij de eerste betoging in de stad Daraa tot 8 politiemensen het leven lieten, er sprake was van sluipschutters – een klassiek ook in o.m. Sarajevo, Tunesië en Kiev gebruikte methode om de spanning op te drijven – en dat het gerechtsgebouw en de lokalen van de Baath die dag waren platgebrand. En uiteraard zwijgt hij over de aanwezigheid al vanaf de eerste dag van mensen van al Qaida die betrokken waren bij de opstand. Zijn landgenoot en oorlogscorrespondent Arnold Karskens maakte van hun aanwezigheid en de wapensmokkel vanuit Irak al begin 2011 gewag. Zoals trouwens ook de Syrische pers dat schreef. Maar dat is voor de man dus niet interessant en niet eens vermeldenswaardig. En dat de opstand al vanaf het prille begin ging ontaarden was zeker met de kennis die we nu hebben onvermijdelijk. Hij heeft het als enige reden hiervoor over het brutale legergeweld. Dat was er zeker en vast. Maar wat doet een regering als haar gebouwen bij betogingen in brand worden gestoken en politielui vanuit de betoging en door sluipschutters in serie worden afgemaakt? Wat zou het ‘regime van Mark Rutte’ doen als de mensen in Groningen, de zaak met de aardgaswinning en het regeringsbeleid hierover kotsbeu, grijpen naar gewapend verzet zoals die eerste dag in Daraa? Men zou het leger inzetten natuurlijk. Dat die door al Qaida en de Moslimbroeders – toch een geheim genootschap dat een kalifaat met de koran en de sharia als leidraad nastreeft – in afspraak met de VS en haar bondgenoten georganiseerde opstand al vanaf de eerste dag onmogelijke eisen stelde zoals de val van de regering Assad dan is dat geen probleem. Als de regering politieke hervormingen wil doorvoeren en zoals geëist politieke gevangen – waaronder een notoir terrorist als Zahran Alloesh nadien de leider van het Leger van de Islam – vrijlaat dan is dat onvoldoende voor de opstandelingen.
Daraa - Gerechtsgebouw in brand gestoken tijdens rellen van 15 maart 2011
Het gerechtsgebouw in Daraa na de zogenaamd vreedzame betoging in de stad die dag 15 maart 2011.
De Moslimbroeders en al Qaida blijven bij hun maximalistische eisen waarvan hij later in het boek zelf stelt dat ze onmogelijk in te willigen waren. En als het leger zich op vraag van de Arabische Liga en het Westen uit de steden terugtrekt dan wordt die ruimte onmiddellijk gevuld door die terroristische groepen. Met de bekende gevolgen. Maar ook dit is voor de auteur niet vermeldenswaardig. De fout ligt voor hem bij Assad en bij niemand anders. Basiskennis voor een diplomaat is het internationaal recht waarbij de niet-inmenging in de interne zaken van andere landen verboden is. Met als essentie ook de onschendbaarheid van de grenzen van andere landen. Wat men in de kwestie van Syrië soms met al te doorzichtige excuusjes en veelal zelfs zonder uitvluchten aan de westerse laars lapt. Zijn Nederland gooit bommen op Syrië en moet volgens de betreffende VN-resolutie de Syrische regering daarvoor om toelating vragen. Den Haag, zijn werkgever, vertikt het. Hetzelfde voor de Belgische overheid. The Day After Association Maar dit zijn daden van oorlog en daarom ook oorlogsmisdaden. Het zal hem zo te zien worst wezen. Hetzelfde met zijn bronnenkritiek die gewoon onbestaande is. Wat hem uitkomt neemt hij voor waar aan, wat niet past in het plaatje zal je in zijn boek niet lezen. Zo citeert hij regelmatig de Amerikaanse specialist Charles Lister en neemt veel van zijn soms straffe beweringen zomaar voor waar aan. Hij vergeet er echter bij te zeggen dat Lister de voorbije jaren werkte voor het Brookings Doha Center in Qatar, een studiedienst die werkt met geld van Qatar, een financier van o.m. al Qaida in Syrië. Erg intelligent moet men niet zijn om te beseffen dat die bron totaal onbetrouwbaar is. Ook dat is bij hem geen zorg.
Nikolaos van Dam - 2
Bronnenkritiek en respect voor het internationaal recht lijken Nikolaos van Dam totaal vreemd. Zoals bij Jens De Rycke slaagt hij er ook niet in meer duidelijkheid te verschaffen over de alawieten.
En dan is er de zogenaamde Caesar met zijn tienduizenden martelfoto’s van gevangenen van de Syrische regering. Gruwelijk materiaal. Volgens het verhaal van Caesar, een alias, moest hij in opdracht van de Syrische overheid die foto’s nemen om ze dan aan de familie te overhandigen. Hij was met zijn foto’s gevlucht maar wou anoniem blijven om zijn in Damascus achterblijvende familie te beschermen. Zo beweerden de auteurs van dit rapport. Een dossier gemaakt door een groot Brits advocatenkantoor in opdracht van Qatar en juist klaar voor Genève 2, de tweede vredesconferentie rond Syrië. Het moest tijdens de onderhandelingen extra druk zetten op Syrië en hen verder in de beschuldigingsbank duwen. Maar wie zo’n toch wel bizarre opdracht krijgt is zonder twijfel zo gekend bij de Syrische overheid want hij is vermoedelijk de enige die zo’n taak kreeg. De door dat advocatenkantoor gegeven reden voor zijn anonimiteit is dan ook pure onzin. Het is in wezen zelfs het bewijs dat dit dossier nep is. Human Rights Watch, nochtans niet vies van vervalst bewijsmateriaal in deze oorlog, uitte dan ook nogal wat bezwaren over die beweringen van dat Brits advocatenkantoor. Onze diplomaat niet. Het ergst qua een gebrek aan bronnenkritiek is echter als hij op pagina 72 een rapport uit 2016 van The Day After Association beschrijft. Volgens dat rapport had een opinieonderzoek van die vereniging aangetoond dat meer dan helft van de Syrische christenen die op hun zogenaamde peiling hadden geantwoord positief stonden tegenover die opstand. Simpel onderzoek leert dat die vereniging een van de vele tientallen vanuit het buitenland opererende oppositiegroepjes is die werken met gelden van de VS, de Arabische Golfstaten of Europese landen als Frankrijk. Maar hoe in ‘s hemelsnaam kon men in 2016 in een toestand van algehele oorlog vanuit het buitenland in Syrië zelf een opiniepeiling houden, laat staan een die wetenschappelijk betrouwbaar is? Geen probleem voor Nikolaos van Dam. Hij stelt zelfs dat aangezien de opstand anno 2016 meer jihadistisch dan bij de start de christenen in 2011 nog met een veel groter percentage achter die opstand moeten gestaan hebben. Is dat om te lachen? Religies klitten aan elkaar Wie al Qaida en ISIS financiert of financierde laat hij dan ook gemakshalve in het ongewisse. Ook over de centrale rol van Israël in de kwestie zwijgt hij zedig. En veelal heeft hij het over buitenlandse mogendheden die in Libië intervenieerden zonder veel te specificeren. Men zou eens kunnen gaan beseffen dat het regime van Mark Rutte mee hielp aan de vernieling van Libië en Syrië. De rol van Nederland in deze massaslachtpartij lijkt als we zijn boek moeten geloven nihil te zijn. Wiens brood….  Je hebt er bij van Dam dan ook het raden naar waarom ISIS en al Qaida de hoogste lonen konden betalen aan hun huurlingen, een pak meer dan wat soldaten van het Syrische leger kregen.
Dr. Nabil Toumeh
Volgens Dr. Nabil Toumeh faalde de Westerse poging tot vernieling van zijn land als gevolg van de sterke cohesie onder de Syrische bevolking. Syrië was naar hij stelde voor het Westen met daarbij Israël te rijk geworden en moest daarom kapot.
En ja, het Syrische leger en haar hulptroepen hebben zware misdaden begaan. Niemand kan dit betwijfelen. Kijk maar naar het verhaal van de Woestijnvalken (Desert Hawks) van generaal Mohammad Jaber die zeer succesvol was maar plots op 2 augustus 2017 ontbonden werd en waarbij Jaber om onverklaarde reden officieel naar Oekraïne vertrok. (4) Over het fameuze rapport van de DIA over Syrië lees je hier dan ook niets. Te sterk bewijsmateriaal over de misdaden van landen als Nederland, zijn broodheer? Hetzelfde met dat door de EU en Duitsland gefinancierde rapport van het Britse Conflict Armament Research (3) over Amerikaanse wapens van ISIS of over de verhalen uit de Israëlische pers over de steun aan o.m. al Qaida. Hij verzwijgt het. Dat de opstand ondanks de massale geldstromen en de tienduizenden vanuit het buitenland aangeleverde salafisten mislukte is het beste bewijs voor de cohesie van de Syrische maatschappij. De pogingen om het sektarisme te doen zegevieren faalden. Het is zoals de Syrische soefist, parlementslid, filmmaker en zakenman dr. Nabil Toumeh het in een gesprek in Damascus uitdrukte: “Syrië, dat is 30 religies en 60 sekten en dat klit sterk aan elkaar en daarom mislukte het Westen hier, in tegenstelling tot in Libië, om dit land te verslaan.” Maar voor Nikolaos van Dam is Syrië gewoon een alawietische dictatuur. Tegenstander Wel toont hij zich in zijn boek toch een tegenstander te zijn van het beleid van het Westen hier. Al zegt hij dat erg omfloerst. Zijn stelling is dat men die jihadisten aanmoedigde bij hun opstand, hun onrealistische eisen steunde en onvoldoende militaire hulp gaf om te slagen in hun opzet. De oorlog had zonder die steun minder mensenlevens gekost is zijn visie. Hij vergelijkt het met de Amerikaanse oproep aan de Iraakse sjiieten om na de Iraakse nederlaag in februari 1991 in opstand te komen. Waarna de VS van enkele kilometers ver zat toe te kijken hoe die naïeve opstandelingen door het Iraakse leger afgeslacht werden. De realiteit is echter dat dit ook het plan was. Het land vernielen en via de introductie van het sektarisme het voor decennia onbestuurbaar te maken. En het Westen is hier zeker niet aan haar proefstuk. Zie naar Bosnië, Kosovo, Afghanistan, Libië en ook Irak. En voor deze halsmisdaad tegen Syrië is de hoofdverantwoordelijke de gewezen Amerikaanse president Barack Obama. De man die bij het begin van zijn ambtsperiode van de Noorse premier Jens Stoltenberg de Nobelprijs voor de Vrede kreeg. Stoltenberg kreeg dan nadien van Obama de post van secretaris-generaal van de NAVO. De westerse waarden. Nikolaos van Dam betreurt de vernieling van Syrië maar is via zijn werk een onderdeel van die strategie. Zelfs al maakt hij er bezwaar tegen.
1) La face cachée des révolutions arabes, Ellips, redactie: Eric Denécé, 528 pagina’s, 2012. 2) https://www.maryakub.net/ 3) Conflict Armament Research: De VS wou niet antwoorden op de vraag van de groep hoe na juni 2014 In Bulgarije geproduceerde en aan de VS geleverde wapens bij ISIS werden gevonden. Wapens van een sovjet-type waar men in de VS niets mee kan aanvangen. In juni 2014 viel de stad Mosoel na de massale desertie van het Iraakse leger in handen van ISIS. Zie o.m. pagina 39 van het rapport. http://www.conflictarm.com/publications/. 4) Zie: https://www.almasdarnews.com/article/syrian-desert-hawks/. Al Masdar is een informatieve website die de Syrische regering steunt in haar oorlog. Het is dus geen geheim in Syrië. Integendeel. Daniël Maes, Poetin & Assad hebben ons leven gered – Syrisch dagboek deel 1, De Blauwe Tijger, 2017, 264 pagina’s, 21,5 euro. Jens De Rycke, Het dagboek van granaten in Damascus, Polemos, 2017, 160 pagina’s, 15 euro. Ludo De Brabander, Oorlog zonder grenzen, Epo, 2016, 271 pagina’s, 22,5 euro. Nikolaos van Dam, Destroying a nation – The civil war in Syria, I.B. Taurus, 2017, 242 pagina’s, 8,99 Britse pond.