Posted on

De regenboogvlag: symbool van een totalitair systeem

In het tweede deel van de filmtrilogie God’s Not Dead moet een geschiedenisdocente zich voor een rechter verantwoorden omdat ze een vraag over geweldloos verzet beantwoordde met een verwijzing naar de bijbel. Het bestuur van de Martin Luther King-school – veelzeggend zonder ds. in de naam! – zette de onderwijzeres op non-actief en nadat zij weigerde haar excuses aan te bieden spanden ze een proces tegen haar aan. Fictie op celluloid, maar een gebeuren dat ondertussen realiteit is. Voorstanders van het traditionele huwelijk en activisten die zich uitspreken tegen gender mainstreaming krijgen steeds vaker te maken met haatmail, fysieke bedreigingen, sociale media-ban en juridische procedures. Een paar jaar geleden gingen in Duitsland auto’s van voorvechtsters van het traditionele huwelijk en gezin in vlammen op. De katholieke blogger Joseph Bordat ontving doodsbedreigingen omdat hij op zijn website melding maakte van de aanslagen. Vorige maand kreeg Austin Ruse, directeur van het Center for Family and Human Rights (C-Fam), de FBI op bezoek, omdat hij een grap had getwitterd over het verzoek van een LHBT-organisatie om meer regenboogsymbolen in de etalages van winkels en bedrijven. Volgens Gabriele Kuby, auteur van de klassieker De seksuele revolutie. Vernietiging van de vrijheid uit naam van de vrijheid (Uitgeverij De Blauwe Tijger), “beweegt de strijd voor het leven en het gezin zich naar een nieuwe fase, nu aanvallen van verbaal naar fysiek veranderen.”

Verbaal en fysiek geweld tegen voorstanders van het traditionele huwelijk en gezin komt ook in Nederland steeds vaker voor. Toen in 2010 bekend werd dat pastoor Luc Buyens uit Reusel geen communie verleende aan een homo, schonden alle liberale partijen voor het gemak het door hen gekoesterde principe van scheiding kerk en staat, en riepen op tot lijfelijk protest. Het was nota bene de SGP die hierover in de Tweede Kamer vragen stelde. Vorige maand werd bekend dat Hugo Bos moest onderduiken vanwege bedreigingen. Bos, directeur van Civitas Christiana, die onder meer opkomt voor het gezin en tegen de seksualisering van de samenleving, kwam in het nieuws door zijn protest tegen SuitSupply, het bedrijf dat posters van twee zoenende mannen als reclame laat zien.

Gabriele Kuby ~ De seksuele revolutie. Vernietiging van de vrijheid uit naam van de vrijheid

‘Homohaat’ is het label dat iedereen die kritische vragen durft te stellen bij genderisme en seksualisering krijgt opgeplakt en waarmee iedere discussie onmogelijk wordt gemaakt. Ook Bos is als ‘hater’ weggezet. Kuby, die zelf ook veel haatmail ontvangt, zegt over dit label: “Homohaat is een begrip dat de homolobby heeft uitgevonden om kritiek op de cultuur-revolutionaire strategieën die de homolobby heeft uitgedacht in kwade reuk te brengen en te criminaliseren.” Meest recente voorbeeld hiervan is het een-tweetje tussen de Amsterdamse stadszender AT5 en GroenLinks. Op het hoogfeest van de LHBT-gemeenschap in Nederland, de Canal Pride, lijkt het erop dat een lesbische vluchteling uit Oeganda uit het klooster van de Missionaries for Charity in Amsterdam is gezet. Uiteraard heeft GroenLinks direct raadsvragen gesteld en organiseerde de partij een ‘kiss-in’ bij het klooster. Het spreekt voor zich dat dagblad Trouw dit nieuws groot bracht, zonder kritische vragen te stellen bij de hele gang van zaken en alleen de verontwaardigde activisten aan het woord liet. De media speelt hierin al lang een eenzijdige en daarmee bedenkelijke rol. Zij fungeren als megafoon voor emancipatiebewegingen zoals die voor LHBT-ers.

[pullquote]“Ideologie is de quasi-metafysische ‘lijm’ die een totalitair systeem bij elkaar houdt.”[/pullquote]

De Ierse schrijver John Waters, die het voorbeeld van Austin Ruse in een artikel op de website van het Amerikaanse tijdschrift First Things aanhaalt, ziet in het regenboogsymbool een dwangmiddel: het is het symbool van een ideologie die opereert binnen de cultuur. “Ideologie is de quasi-metafysische ‘lijm’ die een totalitair systeem bij elkaar houdt,” citeert Waters de Tsjechische schrijver Vaclav Havel. Waters: “Het doel van de ideologie is het dehumaniseren, het overtuigen van mensen om hun menselijke identiteit in te ruilen voor een bedrijfsidentiteit. Ideologie verschaft het systeem de ‘handschoenen’ waarmee het haar doelen zonder schijnbare dwang kan verwezenlijken. Het maakt het mogelijk dat de mens in harmonie met het systeem wordt gebracht, maar deze onderwerping gaat schuil achter hoge idealen.” George Orwell had deze ideologie scherp door: “Sommige mensen zijn meer gelijk dan anderen”. Omdat sommige groepen menen meer rechten te kunnen opeisen én te krijgen boven de aanspraken van anderen, aldus Waters. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de discussie binnen de LHBT-beweging momenteel gaat over het ‘terugwinnen’ van het regenboogsymbool.

Als er een groep is die het gelijk van deze constatering bevestigt, is het de genderbeweging. Juli en augustus zijn het mondiale seizoen van de gay parades. Het regenboogsymbool wappert op veel (overheids)gebouwen, is in veel winkels prominent zichtbaar en kleurt bedrijfslogo’s. Het symbool staat voor de ideologie die binnen het westerse liberale systeem leidend is geworden. Het is die “quasi-metafysische lijm die mensen zonder schijnbare dwang onderwerpt”. De genderbeweging is fanatiek, intolerant en totalitair. Of het nu gaat om het homohuwelijk, transgender-toiletten of genderonderwijs, de activisten dulden geen tegenspraak en snoeren andersdenkenden de mond. Vrijheid van meningsuiting en geweten bestaan voor hen niet. “Het gaat erover hoe we de liefde ‘vrij’ kunnen maken: vrij van kleinburgerlijke opvattingen, het knellende instituut van het huwelijk, de overerfde moraal van het christendom,’ schreef Colin van Heezik afgelopen mei in de Volkskrant. “Wat vijf nog tien jaar geleden nog vrij zeldzaam was, is het nu niet meer. Open relaties (dus relaties zonder seksuele exclusiviteit) en polyamorie (het onderhouden van meerdere intieme, toegewijde liefdesrelaties tegelijk) worden steeds minder uitzonderlijk.” De revolutie dendert verder.

“De morele normen die seksualiteit zo begrenzen dat ze het leven en niet de dood dient, deze grenzen worden tegenwoordig als ‘discriminatie’ gebrandmerkt en met de dwang van de wet vernietigd. Dat gebeurt onder de vlag van ‘vrijheid’. Maar deze opvatting van vrijheid heeft niets met waarheid en verantwoordelijkheid te doen en is het bewijs van een hellend vlak in een nieuw totalitarisme,” schrijft Kuby. Diverse kritische wetenschappers zijn hun baan al kwijt en actiegroepen hebben onder druk van een totale ban kritische berichten en video’s van sociale media-kanalen moeten verwijderen. Kuby: “We bevinden ons in  een culturele oorlog waarin het om de toekomst van het gezin gaat, om de vrijheid, de menselijkheid, het christendom, de culturele identiteit en het fysieke voortbestaan van de natie.”

Posted on

ChristenUnie-minister snoert vrijheid van onderwijs in

Dwang tot nationale opvoeding, invoeren van een staatsideologie, symboolpolitiek. Dat zijn zo’n beetje de steekwoorden in de reacties op het plan van minister Arie Slob voor Basis- en Voorgezet Onderwijs om scholen te verplichten tot burgerschapsonderwijs. Scholen zijn sinds 2006 wettelijk verplicht om lessen in burgerschap te geven, maar de minister vindt dat te vrijblijvend. Hij wil de eisen aanscherpen.

“De school moet ook een oefenplaats zijn, waar kinderen kunnen oefenen hoe je je als burger gedraagt,” vindt Slob. De crux zit ‘m in dat woordje ‘ook’. Want scholen moeten al heel veel en steeds meer. Je vraagt je als buitenstaander wel eens af hoe die onderwijzers nog toekomen aan het geven van klassieke vakken, zoals taal, rekenen en geschiedenis. Zoveel ruis zit er namelijk tegenwoordig in het curriculum. Het versje is allang afgeschaft en het zingen van het Wilhelmus is nog niet eens ingevoerd, maar de lesdagen worden tegenwoordig gevuld met voorlichting over seksuele diversiteit, anti-pestprogramma’s, herkennen van vooroordelen en het oefenen in empathie. “Mijn kinderen weten alles over Marokko, maar over de vaderlandse geschiedenis leren ze niets meer,” verzuchtte een vader een aantal jaren geleden in een ingezonden brief. Lessen in burgerschap fietsen daar nog doorheen – de jaarlijkse excursie naar Verkeerspark Assen is ook lang geleden gesneuveld – maar scholen kunnen in het kader daarvan eenmaal per jaar een project-dag organiseren of een debatwedstrijd. En daar wil Slob nu een einde aan maken. ‘Kennis en respect voor de basiswaarden van de democratische rechtstaat’ moeten centraal staan in het burgerschapsonderwijs. Concreet: meer en verplicht onderwijs over democratie, rechtsstaat en gelijkheid. “De universele rechten van de mens en de grondwet moeten leidend zijn,” zegt Slob in dagblad Trouw. “Een belangrijke basiswaarde in het onderwijs is dat mensen verschillend mogen zijn en dat we respect moeten hebben voor elkaar.”

De ironie wil dat het weinig verplichtende karakter van de huidige wet, die in 2006 werd aangenomen, een gevolg is van het verzet van het CDA en de ChristenUnie in het vierde kabinet Balkenende (2007-2010). De christelijke coalitiepartijen vreesden dat de vrijheid van onderwijs met allerlei verplichtingen ondermijnd zou worden. De Raad van State viel de partijen bij: “Een inbreuk op de vrijheid van richting en inrichting”. Tien jaar later gaat een minister van CU-huize juist over tot verplichting. “Een school die niet onderwijst in de vrijheid van meningsuiting, gelijkwaardigheid, begrip voor anderen, verdraagzaamheid, autonomie en het afwijzen van discriminatie zal daartoe voortaan door de Inspectie, met Slobs nieuwe wetsvoorstel in de hand, worden gemaand,” schrijft de Volkskrant. In Trouw probeert de minister mogelijke onrust onder zijn achterban te bezweren: “Ik treed niet in de vrijheid van scholen om het onderwijs in te richten zoals zij het willen. Er is een kern van wat leerlingen moeten kennen en kunnen. Ik wil alleen richting geven waaraan de inhoud moet voldoen. Tegelijkertijd houden scholen ruimte om keuzes te maken in hun lesaanpak, methodes en leermiddelen. Die vrijheid houden ze zonder meer. Zolang scholen maar wel fundamentele waarden en vrijheden respecteren en onderwijzen.”

Het Friesch Dagblad, een van de kleinste dagbladen in Nederland én christelijk, heeft er niet veel vertrouwen in. De krant voorziet conflicten tussen de diverse grondrechten, maar ook over de verschillende visies op bijvoorbeeld medisch-ethische kwesties. “Grondrechten zijn niet waardevrij en niet los verkoopbaar,’ schrijft de krant in haar hoofdcommentaar van 6 juni. “De uitleg van Slob doet denken aan de Orwelliaanse uitspraak dat iedereen gelijk is maar dat sommigen meer gelijk zijn dan anderen. Met andere woorden, het invoeren van een staatsideologie ligt levensgroot op de loer en staat op gespannen voet met de vrijheid van onderwijs. Welk grondrecht krijgt voorrang?”.

Terwijl de Friese krant terechte vraagtekens zet bij het idee van de minister, gaat het voorstel voor een aantal belanghebbenden niet ver genoeg. Hans Teunissen, voorzitter Nederlandse Vereniging van Leraren Maatschappijleer, zegt tegen een verslaggever van de Volkskrant dat je al in de peuterklas moet beginnen met burgerschapskunde. ‘Van peuter tot puber’ is het motto van Teunissen. Bij hem komt de echte aap wel uit de mouw: “Train leerlingen in elk leerjaar om over gevoelige thema’s te praten, zich te verdiepen in standpunten van anderen, wat de (grond)wet is en wat die voor jou betekent. Dan zijn ze van jongs af aan gewend om te spreken over onderwerpen als populisme en discriminatie”. En Jan Heijhuurs, adviseur bij Diversion (bureau voor maatschappelijke innovatie), voegt daar in de krant aan toe: “Goed burgerschap begint bij de docent als moreel kompas, daarin is dit wetsvoorstel een mooi begin… Aan scholen zelf is het de taak om de buitenwereld de klas binnen te halen”.

Nederland lijkt in rap tempo het Zweedse voorbeeld te volgen. De staat neemt de (morele) opvoeding, die normaliter binnen het gezin behoort plaats te vinden, over. En het onderwijs blijft een speeltuin voor linkse hobby’s. Nota bene een minister van een christelijke partij gaat er voor zorgen dat staatsopvoeding de autoriteit van ouders buitenspel zet. De progressieve secularisten zullen juichen.

Posted on

Eenzijdige EU-sponsoring voor links-liberale lobbyisten

Zaterdag schreef Johannes de Jong, woordvoerder van het Platform voor Fundamentele Rechten en Vrijheden in de EU, in het Reformatorisch Dagblad al, dat er “teveel op het spel staat om op 22 mei niet te gaan stemmen”. In het onderstaande artikel gaat hij voor Novini dieper in op de links-liberale lobby die achter voorstellen zit die christenen maar ook anderen zorgen zouden moeten baren: “De EU financiert eenzijdig een links-liberale lobby richting de eigen instellingen.” 

„Het Europees Parlement benadrukt dat de EU, binnen de EU en waar van toepassing in haar buitenlandbeleid, moet waarborgen dat er wetten worden gewijzigd, vastgesteld of juist ingetrokken ter naleving en bescherming van de seksuele en reproductieve gezondheid en rechten” (bedoeld wordt het recht op abortus).

„Het Europees Parlement benadrukt dat de lidstaten de verwijzing naar gewetensbezwaren in de belangrijkste beroepen moeten reguleren en controleren om ervoor te zorgen dat reproductieve gezondheid gegarandeerd is als recht” (bedoeld wordt een verbod op het weigeren van het uitvoeren van abortus).

„Het Europees Parlement benadrukt dat doeltreffende en uitgebreide seksuele voorlichting staat of valt met de deelname van jongeren, in samenwerking met andere belanghebbenden, zoals ouders, aan de ontwikkeling, uitvoering en evaluatie van de programma’s; pleit ervoor om bij seksuele voorlichting voorlichters van dezelfde leeftijd in te zetten als beproefd middel om jongeren zelfredzaam te maken” (bedoeld wordt verplichte seksuele voorlichting aan en door jongeren).

„Het Europees Parlement herinnert lidstaten eraan dat zij ervoor dienen te zorgen dat kinderen en jongeren hun recht op  onpartijdige, specifiek op leeftijdsgroep en geslacht afgestemde informatie ten aanzien van seksualiteit – zoals seksuele geaardheid, genderidentiteit en genderexpressie – daadwerkelijk kunnen genieten” (met „genderexpressie” wordt bedoeld dat jongeren voorgelicht moeten worden dat het verschil tussen man en vrouw niet echt bestaat en je dus je eigen seksuele identiteit bij elkaar kunt knutselen).

Lobby
Bovenstaande is een greep uit de voorstellen uit het zogeheten Estrela-rapport, dat slechts zeven stemmen (op de 766) tekortkwam om te worden aangenomen door het Europees Parlement. Dat laat zien wat er op 22 mei, de dag van de Europese verkiezingen, op het spel staat. Een machtige lobby van NGO’s werkt er hard aan om deze ideeën met tal van voorstellen te realiseren.

Deze lobby hoopt dat mensen deze agenda stilzwijgend over zich heen laten komen. Wie zwijgt stemt daarmee in met wat ze willen bereiken: een hyper-individualistische agenda van seksuele rechten die ten koste gaat van de grondrechten van de EU, zoals het recht op leven, gezinsleven, gewetensvrijheid en onderwijsvrijheid (vastgelegd in het ”Handvest van de grondrechten van de Europese Unie”). Deze Europese grondrechten moeten in het Europees Parlement verdedigd worden tegen een lobby die de grondrechten met voeten treedt en ingrijpt in fundamentele vrijheden in de lidstaten.

Daaruit blijkt meteen ook de misvatting van de Landelijke Stichting ter bevordering van de Staatkundig Gereformeerde beginselen, zoals uitgedragen in RD 10-5. Wie Bijbelse waarden in Nederland wil verdedigen stemt 22 mei ChristenUnie-SGP. Wie op die dag zwijgt en niet stemt, stemt in het licht van de feiten wel degelijk toe in het wegdrukken van christelijke waarden en grondrechten in Nederland vanuit de EU. De genoemde lobby wil dat er stappen gezet worden naar een superstaat die zich met al deze zaken zou moeten gaan bemoeien. Daarbij mengt men zich in zaken die persoonlijk en intiem zijn en ingrijpen in het gezinsleven. Om deze agenda te keren is het dus nodig om zowel voor leven, gezin en vrijheid te kiezen als tegen een Europese superstaat. En dat is precies wat de CU-SGP doet.

 

Eenzijdige EU-sponsoring voor links-liberale lobbyisten
De bovengenoemde lobby is geen hersenspinsel uit een complottheorie. Het gaat om concrete organisaties die concreet gezamenlijk actie ondernemen. Dit is glashelder te zien in hun gezamenlijke stellingname in gezamenlijke persberichten over rapporten (zoals het Estrela rapport) en Europese discussies. Concrete voorbeelden van laatstgenoemde categorie zijn de statements over het ‘One of Us’ Europees Burgerinitiatief of (eerder) de benoeming van Tonio Borg als Eurocommissaris. Voorbeelden van gezamenlijke statements kunnen hier (Estrela rapport) en hier (‘One of Us’) gelezen worden.

In de lijst van organisaties springen er een aantal uit, te weten IPPF-European Network, Marie Stopes International, ILGA Europa en de European Women’s lobby. Volgens het Europees transparantieregister ontving in 2012 de IPPF € 283.444,- , European Women’s Lobby € 877.731, ILGA Europa € 1.025.000,-  en als klap op de vuurpijl € 102.000.000,- voor Marie Stopes International (nee niet per ongeluk drie nullen teveel getypt). De Novini-redactie heeft de bewijsstukken van deze cijfers.

Lobbyen is niet per definitie problematisch. EU-financiering voor een NGO ook niet. Wat hier wel problematisch is, is de ondemocratische onevenredigheid. Het is klip en klaar dat dit een politiek getinte lobby is. Een blik op de website van bijvoorbeeld de IPPF maakt dit overduidelijk met alle oproepen richting de verkiezingen. Pro-life lobby’s krijgen echter geen cent van de EU, daar ligt het probleem. Kortom, de EU financiert eenzijdig een links-liberale lobby richting de eigen instellingen. Een sterk voorbeeld is de European Women’s Lobby waarvan de EU-financiering en de kosten van de lobby gelijk zijn.

Dat de pro-life lobby geen cent krijgt is geen ‘geklaag’. Ongeacht hoe iemand denkt over abortus is het voor iedereen een probleem dat de EU zo eenzijdig ondemocratisch te werk gaat. Het zou de Europese instellingen zelf zorgen moeten baren dat zij hun ondemocratische imago zo verder versterken.

Wat nog vreemder is, is dat de EU een eenzijdige lobby financiert die met voorstellen komt die heel duidelijk in tegenspraak zijn met het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. De EU financiert hiermee een lobby tegen de eigen fundamentele rechten en vrijheden van de EU. Ook voor atheïsten die misschien geen enkel probleem hebben met abortus (etc.) zou het toch moeten uitmaken dat de EU een lobby financiert die de vrijheid van geweten onder druk wil zetten. Het gaat hier om grondrechten die niet selectief, al naar je politieke voorkeur, aan de kant gezet kunnen worden. Als je dat doet op één beleidsterrein, wat is dan het volgende?

Wat tenslotte helemaal vervreemdend werkt is de herhaalde opmerking van Europarlementariërs (zoals mevrouw In ’t Veld) die glashard beweren dat deze lobby’s nog meer steun moeten krijgen omdat Amerikaanse miljardairs zoveel geld toeschuiven naar de pro-life lobby. Dit terwijl organisaties als IPPF en Center for Reproductive Rights miljoenen ontvangen van de foundations van (jawel!) Amerikaanse miljardairs. Maar dat zijn natuurlijk ‘de goede miljardairs’. De IPPF ontving in 2013 alleen al rond 10 miljoen dollar uit deze fondsen, die ook naar IPPF Europa gingen. De vraag is waarom de EU daar nog meer dan een kwart miljoen aan subsidie bovenop moet doen.

We zien hier een ideologische, eenzijdige keuze vanuit de Europese instellingen die op zijn minst vraagt om een democratische correctie. Maar dit tegengeluid zal niet komen vanuit de partijen die geen moeite hebben met deze agenda. Het zal dus moeten komen van de enige lijst die consistent tegen deze lobby in gestemd en gewerkt heeft en dat is de ChristenUnie-SGP-lijst.

Uit al het bovengenoemde blijkt glashelder op welke terreinen het debat plaatsvindt en waar we onze stem moeten laten horen. Daarom roept het Platform voor Fundamentele Rechten & Vrijheden in de EU mensen op om wel te gaan stemmen. Het Europees Parlement wordt kleiner, van 766 naar 751 Europarlementariërs. De marges worden kleiner en het gewicht van onze stem daarmee alleen maar groter. De vraag is niet of we voor of tegen Europese invloed zijn op nationaal beleid, maar of we met onze stem tegenwicht zullen geven of niet.

Posted on

Christelijke organisaties bundelen krachten voor fundamentele vrijheden in EU

Donderdag 13 februari vindt in Hilversum de presentatie van een nieuw ‘Platform Fundamentele Rechten en Vrijheden in de EU’ plaats. In het platform heeft zich een groot aantal christelijke organisaties verenigt om in EU-verband op te komen voor het leven, voor het gezin en voor fundamentele vrijheden.

De aanleiding voor de oprichting van het platform  is gelegen in de recente debatten in het Europees Parlement die zowel aan medisch-ethische kwesties raakten als aan de onderwijsvrijheid en het gezin. In het persbericht wordt gewezen op “de recente pogingen in het Europees Parlement om van abortus Europees beleid te maken, vanuit de EU artsen te verplichten abortussen uit te voeren en de EU invloed te geven in de seksuele voorlichting in het onderwijs. Door deze debatten werd het duidelijk hoeveel invloed o.a. de abortuslobby al heeft in de EU en dat het nodig is dat ook het geluid dat opkomt voor leven, gezin en vrijheid duidelijk gehoord wordt in Europa.” Waarbij gedacht kan worden aan de rapporten van de europarlementariërs Edite Estrela (Portugal, Socialisten) en Ulrike Lunacek (Oostenrijk, Groenen) die zich goeddeels begaven op terreinen waar de Europese Unie strikt genomen geen bevoegdheid heeft. Van uitspraken van het Europees Parlement gaat echter wel een belangrijke signaalwerking uit. Waar het rapport van Estrela nipt werd verworpen, met subsidiariteit als voor velen doorslaggevend argument, werd het rapport van Lunacek aangenomen.

Het platform wil christenen in Nederland er meer van bewust maken dat deze kwesties spelen op het niveau van de Europese Unie en dat daarbij fundamentele vrijheden op het spel staan. Het platform roept christelijke kiezers op om met het oog op deze kwesties in de komende verkiezingen voor het Europees Parlement een stem uit te brengen op de ChristenUnie-SGP-lijst, onder het motto ‘Kies voor leven, gezin en vrijheid in Europa!’

Het platform wordt momenteel gedragen door de volgende organisaties: Nederlandse Patiënten Vereniging (NPV), Vereniging Gereformeerd Schoolonderwijs (VGS), St. Hulp Vervolgde Christenen, 24/7 Gebed Nederland, St. Christenen voor onderwijsvrijheid, Schreeuw om Leven, Stirezo, Werkgroep geen Abortus, Coalitie Apostolische Reformatie, Abortusinformatie.nl en de European Christian Political Foundation en staat open voor meer deelnemende organisaties.

De presentatie van het platform vindt donderdag 13 februari om 10.00 uur plaats in de Grote Kerk te Hilversum. Het manifest van het platform is te vinden op www.stemvoorhetleven.eu

Posted on

Amnesty International lobbyt voor vrije abortus

Begin februari wordt er in Nederland gecollecteerd voor Amnesty International. Amnesty komt in allerlei landen op voor slachtoffers van mensenrechtenschendingen. In de visie van Amnesty International omvatten mensenrechten ook ‘seksuele en reproductieve rechten’. Wat wil het zeggen dat Amnesty daar voor opkomt?

Amnesty International lobbyde bij leden van het Europees Parlement voor het rapport van de Portugese socialiste Edite Estrela over zogeheten seksuele en reproductieve rechten.
“Ik wordt gesteund door progressieve NGO’s zoals Amnesty International”, aldus  Europees Parlementslid Edite Estrela op facebook.

Een voorbeeld daarvan zagen we toen onlangs een rapport van de Portugese socialiste Edite Estrela op de agenda stond in het Europees Parlement. Dit rapport bepleitte het toestaan van vrije abortus in alle EU-lidstaten, verplichte libertijnse seksuele voorlichting vanaf de eerste klassen van de basisschool en financiering van abortus in het buitenlandbeleid van de Europese Unie. Het rapport omvatte ook een oproep tot inperking van het recht op gewetensbezwaren van medisch personeel om abortussen uit te voeren.

Uiteindelijk werd dit rapport verworpen, doordat een resolutie werd aangenomen die benadrukte dat de Europese Unie niet bevoegd is op het gebied van abortus, maar dat het aan de lidstaten is om hun beleid daaromtrent te bepalen. Pro-life-politici wisten op deze manier ook leden van het Europees Parlement achter hun resolutie te krijgen die zelf wel voor vrije abortus zijn, maar het ermee eens zijn dat dit geen kwestie is waar het Europees Parlement zich over uit moet spreken.

Amnesty International liet op haar website weten teleurgesteld te zijn dat het rapport van Estrela niet werd aangenomen. Van tevoren had het samen met een aantal andere organisaties – zoals de International Planned Parenthood Federation, waarvan de Amerikaanse tak ruim 800 abortusklinieken runt – voor het rapport gelobbyd bij leden van het Europees Parlement. Op haar website doet Amnesty het weliswaar voorkomen dat ze slechts voor abortus is in bepaalde specifieke gevallen. In de praktijk blijkt dus echter dat de organisatie zich inzet voor de ruimst mogelijke opvatting van seksuele en reproductieve rechten en voor effectief vrije toegang tot abortus.

Als je geld doneert aan Amnesty, steun je dus niet alleen hun activiteiten om voor slachtoffers van mensenrechtenschendingen op te komen, maar betaal je ook mee aan hun lobby-activiteiten voor bijvoorbeeld vrije abortus, inperking van het recht op gewetensbezwaar van medisch personeel en invoering van verplichte libertijnse seksuele voorlichting in het basisonderwijs.

Posted on

Seksuele staatsopvoeding

De laatste weken is er grote opwinding ontstaan over de uitzendingen van Dr. Corrie. En terecht! Want deze uitzendingen zijn niets anders dan een aanslag op de onschuld van onze kinderen. Dr. Corrie meent onze kinderen te mogen heropvoeden en ze gebruikt daarvoor vreemde seksuele theorieën. Deze ideeën zijn niets anders dan een aanslag op het natuurlijke schaamtegevoel van de kinderen, op hun onschuld en niet in de laatste plaats het primaire recht van ouders om hun kinderen op te voeden. Dr. Corrie negeert alle bestaande religieuze en morele bezwaren en stelt zich boven alles en iedereen. Ze meent dat ze het recht heeft om de kinderen naar haar eigen smaakt te indoctrineren. Ze doet dit in overeenstemming met de kerndoelen die de overheid gesteld heeft met financiële staatssteun.

Opdat de lezers een idee krijgen van de absurditeit, het primitieve en amorele karakter wat de kinderen wordt voorgehouden beschrijven we delen van deze lesprogramma’s.

Dr. Corrie_1Amoreel, schaamteloos en vulgair: dat zijn de opvoedingsprincipes van Dr. Corrie 

De uitzending van SchoolTV met Dr. Corrie heeft veel opzien gebaard. Seksuele voorlichting bestaat al langer, maar dit heeft toch veel meer (negatieve) aandacht gekregen. Dat juist deze uitzendingen van SchoolTV, met daarin Dr. Corrie, veel ophef geven heeft een aantal redenen. De eerste is dat SchoolTV, waarin het dagelijks nieuws voor kinderen uitgelegd wordt, door heel veel scholen bekeken wordt. Nu worden deze scholen ongevraagd en onverwacht geconfronteerd met seksuele voorlichting voor hun kinderen. Een tweede reden is dat de manier van doen van SchoolTV ronduit smakeloos en platvloers is. Om enkele voorbeelden te geven. In de eerste aflevering laat Dr. Corrie middels een skelet zien hoe je moet tongzoenen. In aflevering 2 vertelt Dr. Corrie de kinderen (die 8-12 jaar oud zijn!) dat het handig is dat een piemel stijf is tijdens het vrijen, ‘want met een slappe lukt het niet’. En ze laat met handgebaren zien hoe ‘het’ werkt. Ook het taalgebruik is smakeloos en vulgair.

Moreel oordeel van Rutgers WPF

De ‘voorlichting’ van Dr. Corrie is bepaald niet neutraal te noemen, maar er wordt daarentegen een duidelijk oordeel opgelegd. Zo wordt in de derde aflevering van Dr. Corrie gesproken over ‘abnormaal’ zijn. Hier een letterlijk citaat van wat Dr. Corrie zegt:

“Daar word ik nu zo boos om. Van die mensen die andere mensen niet ‘normaal’ vinden. …Al ben je een jongen die op jongens valt, of een meisje wat op meisjes valt. Al ben je gelovig voor mij part en val je op niet gelovig, of doof of blind, ….dat maakt toch allemaal niet uit, dat is toch allemaal hartstikke normaal, JA! (schreeuwt hard en zegt:) En als je dat niet normaal vindt, dan ben je zelf niet normaal!!”

Wanneer je na de uitzending graag nadere informatie wilt hebben over dit onderwerp dan word je als kind verwezen naar de website. Op de website (onderaan de pagina) word je verwezen naar de pubergids voor meisjes en jongens. Hierin wordt dezelfde boodschap gecommuniceerd:

“Niet alle meisjes worden verliefd op een jongen. Dat kan net zo goed op een meisje zijn. Het kan ook dat je soms op een jongen en soms op een meisje verliefd wordt.”

En:

“Sophie: (11) Mijn buurmannen zijn homo. Ze hebben een dochtertje. Leuk toch?” 

En:

“Homoseksualiteit is net zo normaal als heteroseksualiteit. Alleen zijn veel minder mensen homo dan hetero.” 

Zo wordt dus niet alleen homoseksualiteit gepropageerd, maar ook het feit dat een homostel een dochtertje heeft, een dochtertje dat dus per definitie bij haar moeder is weggehaald, twee mannen kunnen nu eenmaal geen dochtertje verwekken zonder tussenkomst van een vrouw/moeder.

Maar ook op andere punten wordt een moraal gepreekt die op z’n zachtst gezegd bedenkelijk is. Oordeelt u zelf, is dit iets dat u uw kinderen wilt voorhouden?

“Ook wel eens naar seks gekeken op internet of televisie? Logisch, als je in de puberteit komt, ben je nieuwsgierig naar seks.” 

En is dit iets dat u wilt zeggen tegen uw kind (dat op de basisschool zit!):

“Je hebt misschien ontdekt dat het een lekker gevoel geeft als je aan je vagina en clitoris (het bobbeltje tussen je schaamlippen) zit. Je kunt dan een orgasme krijgen, oftewel klaarkomen. Jezelf laten klaarkomen heet vingeren, zelfbevrediging, soloseks of masturberen. Het gevoel van klaarkomen duurt meestal een paar seconden. Daarna voel je je lekker ontspannen.” 

Uit de pubergids voor jongens:

“Masturberen is heel gewoon en niet slecht voor je.” 

Dit soort seksvoorlichting wakkert de nieuwsgierigheid bij de jeugd aan en daarmee het geëxperimenteer, met alle gevolgen van dien: nog meer geslachtsziektes, ongewenste tienerzwangerschappen, ongelukkige tieners, tienerabortussen en noem maar op.

De visie van Rutgers WPF komt niet uit de lucht vallen, Rutgers WPF komt namelijk voort uit de NVSH[1]. Een vereniging die ziet bijna alle soorten van seksueel gedrag als normale beleving van de seksualiteit ziet. Zo hebben ze geen bezwaren tegen: pedofilie, necrofilie en bestialiteit om er maar een paar te noemen. Daarmee wordt eens te meer duidelijk hoe gevaarlijk het is om aan dit soort organisaties de seksuele opvoeding van onze kinderen over te laten.

Wetenschappelijk gezien onjuist

In dezelfde pubergids wordt ook het gebruik van anticonceptie aanbevolen, o.a. om je te beschermen tegen zwangerschap. Dat laat zien hoe negatief het beeld om de mens is, het krijgen van kinderen is immers iets waartegen je je beschermen moet. Maar wat er staat is ook wetenschappelijk gezien onjuist. In de pubergids wordt gezegd:

“Wel eens gehoord van soa? Dat is de afkorting voor ‘seksueel overdraagbare aandoening’, oftewel geslachtsziekte. Een condoom beschermt tegen een geslachtsziekte.” 

Het klopt dat de kans op soa’s[2] bij gebruik van het condoom verlaagd is, bij gonorroe bijvoorbeeld met 64%[3]. Maar dit betekent toch dat er bij wisselende seksuele contacten nog een aanzienlijke kans is op het krijgen van gonorroe. De kans op HIV (Aids) neemt met 85% af door gebruik van een condoom, dit bij correct gebruik wat in de praktijk heel vaak niet het geval blijkt te zijn[4]. Wanneer je wisselende seksuele contacten hebt en met condoom vrijt speel je dus een soort Russische roulette, waarbij je je kans op HIV weliswaar 85% lager is, maar de kans is toch nog aanzienlijk om besmet te raken. Bij anale seks neemt het risico slecht met 50% af, zo veilig is het dus ook weer niet. Het condoom biedt ook geen bescherming tegen humaan papillomavirus, een virus dat kan leiden tot baarmoederhalskanker. Het is dus bedrieglijk om kinderen voor te houden dat condooms veilig zijn en dat je daarmee afdoende beschermd bent tegen geslachtsziekten.

Hetzelfde geldt voor het voorkomen van zwangerschap. Volgens Rutgers WPF is het condoom effectief in het voorkomen van zwangerschap. Wetenschappelijk onderzoek laat zien dat het anders is. Bij perfect gebruik van het condoom is gemiddeld 2-5% van de vrouwen zwanger na een jaar (wanneer ze geslachtsgemeenschap hebben en gebruik maken van het condoom), en in de praktijk ligt dit getal zelfs hoger, namelijk bij 10-12 procent! Hoe kan men dit dan veilig en betrouwbaar noemen?

Dr. Corrie_2Kan het nog erger? Ja !

Bovenstaande is al erg genoeg natuurlijk. Maar er is meer en het is nog erger. Zo wordt ook duidelijk hoe verdorven en slecht deze ‘voorlichting’ is. In de pubergids wordt aan het eind naar www.sense.info verwezen voor meer informatie.

Verder bevat deze site informatie over: anale seks, neuken, pijpen, beffen, enz. Wanneer je op deze onderwerpen klikt (NIET DOEN! Wanneer je zuivere geest je lief is) krijg je informatie over hoe je al deze vormen van seks kunt bedrijven. Je krijgt tips voor lekkere anale seks en hoe je je vriendje of vriendinnetje op allerlei manieren bevredigen kunt. En daar verwijzen we kinderen van 8-12 jaar naar! Hoe zot wil je het hebben. De mensen achter dit soort sites willen blijkbaar elke vorm van schaamte en schroom wegnemen.

Dr. Corrie_3

Maar ook de allochtone kinderen moeten bewerkt worden (die zijn vaak nog wat ‘achtergebleven volgens deze moderne pedagogen). Daarom krijgen de leerkrachten in het begeleidingsmateriaal het advies om de kinderen te leren om de geslachtsdelen, zoals borsten, vagina, clitoris, piemel en zaadballen, te scanderen. En allochtone kinderen kunnen die geslachtsdelen dan in hun eigen taal door de klas roepen!

Verplichting vanuit de overheid

Maar hoe komt het dat deze ‘voorlichting’ via SchoolTV vele duizenden scholen binnenkomt? Wat is de drijvende kracht erachter? De overheid stelt de kerndoelen voor het basisonderwijs op, hierin staan de belangrijkste dingen die kinderen moeten leren. Deze kerndoelen hebben betrekking op: de persoonlijke ontwikkeling van kinderen, de overdracht van maatschappelijke en culturele verworvenheden en de participatie in de samenleving[5]. Daarmee is direct duidelijk dat die doelen niet neutraal zijn, maar sterk worden beïnvloed door de ideologische bril van de opsteller, in dit geval de overheid.

Voor het Primair Onderwijs is in de sectie ‘Oriëntatie op jezelf en de wereld’ per december 2012 kerndoel 38 aangepast. Er stond:

“De leerlingen leren hoofdzaken over geestelijke stromingen die in de Nederlandse multiculturele samenleving een belangrijke rol spelen, en ze leren respectvol om te gaan met verschillen in opvattingen van mensen.”

Dit kerndoel is veranderd in:

“De leerlingen leren hoofdzaken over geestelijke stromingen die in de Nederlandse multiculturele samenleving een belangrijke rol spelen, en ze leren respectvol om te gaan met seksualiteit en met diversiteit binnen de samenleving, waaronder seksuele diversiteit.” 

Volgends ‘Van Dale’ woordenboek betekent respect: ‘eerbied, achting, ontzag’. Kinderen moeten dus respect gaan hebben voor ‘seksuele diversiteit’, dat is versluierend taalgebruik voor ontzag en achting hebben voor homoseksuelen, lesbischen en biseksuelen enzovoorts. Zelfs bestialiteit en pedofilie vallen mogelijk binnen die diversiteit aan seksuele voorkeuren, ze worden in ieder geval niet uitgesloten en er wordt door de overheid gezegd dat we respect moeten hebben voor ‘ieders seksuele voorkeur’[6].

Maar de overheid probeert haar ideologische agenda niet alleen te verwezenlijken via de kerndoelen van scholen, maar ook door ‘voorlichting’ te subsidiëren. De voorlichting van Dr. Corrie is bijvoorbeeld gemaakt met medewerking van het Rutgers WPF dat zwaar gesubsidieerd wordt. Het Rutgers WPF had in 2012 inkomsten ter hoogte van 17,2 miljoen Euro[7], het grootste deel van deze inkomsten zijn subsidies vanuit de Nederlandse en Europese overheid. Ter vergelijking, in 2010 was dit nog 12,7 miljoen, en voor 2013 verwacht men fors hogere inkomsten, en dat in een tijd van bezuinigingen!

Oproep

Laten we als ouders onze kinderen beschermen tegen dit soort vuiligheid door onze kinderen niet te laten deelnemen aan lessen waar dit soort ‘informatie’ gegeven wordt. Door protest aan te tekenen bij school. Door de petitie te tekenen. Door een brief te schrijven naar SchoolTV (redactie@schooltvweekjournaal.nl). Meldt u aan wanneer u wilt meedoen en stuur ons dan een e-mail (hbos@federation-pro-europa-christiana.org) met uw e-mailadres en overige adresgegevens. We zullen u dan op de hoogte houden van de ontwikkelingen.


[1] Zie ook: http://nl.wikipedia.org/wiki/Rutgers_WPF

[2] Seksueel Overdraagbare Aandoeningen

[3] Holmes KK, Levine R, and Weaver M. Effectiveness of condoms in preventing sexually transmitted infections. Bulletin of the World health Organisation, Juni 2004, 82(6).

[4] Crosby RA, Sander SA, Yarber WL, et al. Condom errors and problems among college men. Sex Transm Dis 2002; 29(9):552-7. Davis KR, Weller SC. The effectiveness of condoms in reducing heterosexual transmission of HIV. Family planning perspectives 2002; 31:272-9. http://apps.who.int/rhl/reviews/CD003255.pdf

[5] Uit ‘Kerndoelen Primair Onderwijs’, pag 1, met inleiding van de minister van onderwijs.

[6] http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/basisonderwijs/vakken-en-kerndoelen-basisonderwijs

[7] http://www.rutgerswpf.nl/sites/default/files/20130624_RutgersWPF_magazine_2012.pdf

Posted on Leave a comment

Christenen hadden in Assads Syrië meer vrijheden dan in Turkije

Dat schrijft Tweede Kamerlid voor de ChristenUnie Joël Voordewind in een verslag van een reis die hij samen met een medewerker en iemand van de christelijke mensenrechtenorganisatie Jubilee Campaign maakte.

“Hoewel christenen volgens de grondwet niet worden erkend en formeel geen rechten hebben, was er onder Assad ruimte om christen te zijn. Er waren kerken die bezocht konden worden en klokken van kerken mochten worden geluid. Christenen konden eigen scholen en seminaries oprichten. Uit meerdere verklaringen hebben wij ook kunnen afleiden dat moslims en christenen in redelijke harmonie samenleefden en dat gematigde moslims en Christenen deel uitmaakten van  elkaars  vriendengroepen. Een vergelijking met de vrijheid van christenen in het huidige Turkije levert op dat een christen onder het regime Assad meer vrijheden kende dan een christen in  het huidige Turkije. In tegenstelling tot in Turkije mochten christenen hun eigen taal spreken, kerken bezoeken en bouwen, scholen (inclusief kinderopvang) en seminaries stichten. Verder hadden christenen hoge posities in de maatschappij en in de politiek. In de republiek Turkije is nu voor het eerst in de geschiedenis een christelijke Koerd in het parlement gekomen. In Syrië waren er meer mogelijkheden om politiek actief te zijn. Ook typerend is dat een kerk in Turkije geen klokken mag luiden -uitzonderingen daargelaten zoals in een enkel dorp waar (bijna) uitsluitend christenen wonen- terwijl dat in Syrië wel mocht. Volgens bisschop Samuel van Mor Gabriel die wij spraken had iedereen in Syrië in tegenstelling tot in Turkije respect voor bisschoppen. Hij deelde ons ook mee dat hij bij reizen vanuit Turkije naar Syrië respect ervoer van de Syrische politie. ”Er werd zelfs voor mij gesalueerd” vertelde hij”

Na de zogenaamde Arabische lente werd alles anders:

“Van de vele christelijke vluchtelingen die we hebben gesproken hebben we verhalen gehoord over beroving, bedreiging en ontvoering. Ook over fatwa’s tegen christenen onder meer inhoudende dat christenen straffeloos mochten worden ontvoerd of gedood. Vluchtelingen vertelden ons dat  het begon met rebellen die christelijke mensen met aanzien, zoals artsen of ondernemers, ontvoerden om met het losgeld wapens te kunnen kopen. Om het losgeld bij elkaar te krijgen is de familie genoodzaakt hun mooiste kleren te verkopen en in bepaalde gevallen zelfs hun  land en huis. Zelfs dan zijn ze echter nog niet zeker dat ze hun familielid weer in de armen kunnen sluiten. Door de gebeurtenissen voelden ook de gemiddelde burgers zich helemaal niet meer veilig en vluchtten. In Syrië vallen onder alle bevolkingsgroepen slachtoffers en zijn er onder alle groepen ook vluchtelingen. Christenen lijden echter aantoonbaar meer. Getalsmatig zijn er meer ontheemd en gevlucht [..]. Christenen zijn een makkelijk slachtoffer, omdat ze vaak welgesteld zijn en geen bescherming genieten. Ze hebben geen militie of leger die hen beschermd. Ze willen ook niet meevechten omdat ze pacifistisch zijn en het omver werpen van het regime niet hun doel is. Daarnaast zijn het de militante  moslims die christenen zwaar onderdrukken. Christenen kunnen niemand vertrouwen en heel moeilijk bepaalde gebieden of straten afschermen, zoals bijvoorbeeld de Koerden wel kunnen doen. Na drie uur gaat niemand meer de straat op uit angst voor ontvoering. [..] Berichten van ontvoerde en vermoorde christenen en stromen van christenen die richting Turkije vluchten, blijven ons bereiken.”

Het rapport beschrijft verder de situatie van de vluchtelingen, zowel binnen Syrië als in buurland Turkije, verschillende (gewapende) oppositiegroeperingen en tast verschillenden oplossingsrichtingen af om uiteindelijk tot een aantal aanbevelingen te komen.  Gesuggereerd wordt onder andere het vormen van een veilige zone voor christenen en opvang van christenen in aparte vluchtelingenkampen, zodat ze niet bedreigd worden door moslimvluchtelingen. Verder wordt ontraden wapens te leveren aan de oppositie vanwege de samenwerking radicaal-islamitische beweging Jabat al-Nusra.

Het reisverslag is op de website van Jubilee Campaign te downloaden.

Posted on 1 Comment

Halalwoningen geen probleem? Dan de weigerambtenaar ook niet!

Eind november 2012 onstond er commotie over de zogenaamde “halalwoningen”. De Amsterdamse woningcorporatie Eigen Haard heeft in de Amsterdamse wijk Bos en Lommer ruim 200 appartementen aangepast aan de woonwensen van moslims, die 85% van de huurders uitmaken. Zo zijn er extra wateraansluitingen voor ritueel reinigen aangebracht en zijn er schuifdeuren geplaatst om het mannen- en vrouwendomein te scheiden in de woonkamer en de keuken.

Zoals te verwachten, reageerde Geert Wilders fel op de halalwoningen die hij kwalificeerde als “totale idiotie.” In zijn visie zijn de halalwoningen een sprekend voorbeeld van de voortgaande islamisering van Nederland. De SP gaf eveneens aan grote moeite te hebben met halalwoningen vanwege de scheiding van mannen en vrouwen. SP-Kamerlid Sadet Karubulut sprak in dit kader van “apartheid.”

Minister van Binnenlandse Zaken Ronald Plasterk vond de halalwoningen juist wel een goed idee, omdat de aanpassingen gewenst zijn door 85% van de huurders. Op de vraag of hij het niet principieel onjuist vind om mee te werken aan het scheiden van mannen en vrouwen reageerde hij bagatelliserend:

“We moeten niet altijd overal een principekwestie van maken. Leef je leven en laat anderen dat ook doen.”

Goed punt! Laten we inderdaad geen principekwestie maken van de halalwoningen. Maar laten we dan ook geen principekwestie maken van de “weigerambtenaar” – de ambtenaar met gewetensbezwaren –, het vrouwenstandpunt van de SGP, het personeelsbeleid van confessionele scholen, de mening van Kees van der Staaij over abortus en de Zondagswet…

Plasterk wil “niet altijd overal” een principekwestie van maken. Soms gebeurt dat wel…

Posted on 2 Comments

Secularisatie en Revolutie? Groeiende seculiere intolerantie in West-Europa

Voor Zijn hemelvaart zei Jezus tegen Zijn discipelen dat ze om hun geloof vervolgd zouden worden. In Nederland kunnen vandaag de dag steeds vaker belemmeringen worden waargenomen in de vrije uiting van het christelijke geloof en de algemene acceptatie daarvan in de samenleving. Voorbeelden hiervan zijn de discussies over het vrouwenstandpunt van de SGP, “weigerambtenaren” en homoseksuele docenten op confessionele scholen.

De bron van deze belemmeringen, zo blijkt uit sociologische en historische onderzoeken, is een steeds radicaler secularisme, gestoeld op de overtuiging dat religie en geloof geen invloed mogen uitoefenen op de maatschappij. Deze overtuiging gaat veelal gepaard met een grote intolerantie voor diegenen – voornamelijk christenen – die dat niet delen. Ook ontstaat er grote spanning tussen fundamentele grondrechten die in de praktijk neerkomt op inperkingen van de vrijheid van godsdienst en de vrijheid van meningsuiting. Dit fenomeen kan aangeduid worden als “seculiere intolerantie” of “radicaal secularisme.”

Radicaal secularisme zou in zekere zin gezien kunnen worden als een “moderne” vorm van christenvervolging, met eigen mechanismen en uitingen. Europarlementariër Mario Mauro (2010) typeert seculiere intolerantie dan ook als “bloodless persecution.” Vanuit staatkundig gereformeerd perspectief kan seculiere intolerantie gezien worden als een exponent van het immer aanwezige verlichtingsdenken in de samenleving. Anderhalve eeuw geleden analyseerde Groen van Prinsterer het gevaar van een onjuiste visie op de scheiding van kerk en staat en van de grote invloed van het gelijkheidsdenken.

Het is noodzakelijk om meer tegenwicht te bieden aan de toenemende druk op christenen en christelijke instituties in Nederland vanuit de ‘motor’ van seculiere intolerantie. Dat kan door helder te krijgen hoe dat mechanisme van de seculiere intolerantie verloopt en door strategieën op af te stemmen.

Het werk van Groen van Prinsterer over de verhouding tussen ongeloof en revolutie en de daaronderliggende humanistische overheidsvisie is nog steeds actueel. De secularisering van de samenleving heeft niet alleen gevolgen gehad voor de rol van religie in het publieke debat, maar gaat ook gepaard met een groeiend onbegrip voor christelijke waarden. Boyd-McMillan (2006) toont aan dat seculiere intolerantie in de samenleving zich uit doordat geloofsovertuigingen steeds vaker worden aangemerkt als een kwestie van smaak (godsdienst wordt gerelativeerd). Op politiek gebied gebeurt dat door godsdienst te privatiseren.

Vanuit die gedachte kan gesteld worden dat seculiere intolerantie een direct gevolg is van de secularisering. Dit kan zowel vanuit theoretisch (politiek-filosofisch) perspectief geanalyseerd worden, als vanuit een praktische beschrijving van de mechanismen van seculiere intolerantie.

Ondanks het feit dat er in West-Europa formeel godsdienstvrijheid is, worden de rechten van christenen op subtiele wijze ondermijnd en fundamentale grondrechten opzij geschoven. De “revolutionaire” geest die Groen van Prinsterer een anderhalve eeuw geleden al uitvoerig aan de kaak stelde, nog steeds aanwezig is, maar nu in de vorm van “seculiere intolerantie.” Van Ruler waarschuwde in 1948 dat het einde van de neutrale verhouding van kerk en staat in zicht was, omdat een kerk die de soevereiniteit van God uitdraagt over alle aspecten van het leven, maar in het bijzonder over de staat, een groot risico loopt om uitgeroeid te worden.

Dit ondervindt niet alleen de Kerk maar ook politieke organisaties. In de naam van mensenrechten en principes als “gelijkheid”, “non-discriminatie” en “respect van het pluralisme” worden fundamentele rechten als godsdienstvrijheid en vrijheid van meningsuiting steeds vaker opzij geschoven, voor een vaag begrip van tolerantie. Het is daarom relevant om de verschillende vormen die seculiere intolerantie aanneemt te onderzoeken en te begrijpen hoe die de grondslagen van de Nederlandse rechtstaat aantasten.

De combinatie van radicaal secularisme, politieke correctheid en discriminatie (verminderde juridische bescherming voor de christelijke minderheid) perken de fundamentele vrijheden in.

Mogelijk vormt seculiere intolerantie in het Westen een grotere bedreiging voor getuigende christenen dan de “klassieke” vormen van christenvervolging, door haar subtiele infiltratie in maatschappelijke en politieke instituties. De Belgische hoogleraar Vanbeckevoort (2008) ziet met name dat de onderwijssector langzaamaan wordt overgenomen door seculier-humanistische ideeën en hoe dit zijn doorwerking heeft op andere gebieden van de samenleving. Zo worden instituties die voor christenen belangrijk zijn steeds vaker gemarginaliseerd. Een voorbeeld hiervan is de zondagsrust omdat de 24-uurseconomie die in grote delen van Europa een gezond gezinsleven ondermijnt.

Ruse (2009) toont aan dat VN-instrumenten worden gebruikt om een humanistische agenda te bevorderen. Het verbieden of anderszins beperken van abortus wordt politiek en steeds vaker ook juridisch aangemerkt als “discriminatie tegen vrouwen” en zelfs als een vorm van “geweld.” Vanuit VN-instellingen wordt actief beleid gevoerd om “alle soorten gezinnen gelijke rechten” te geven, om de mogelijkheden voor euthanasie te verruimen en om stamcelonderzoek te bevorderen. De Raad van Europa oefent druk uit op alle Europese landen om abortus te legaliseren. Politici die in het openbaar getuigen van hun geloof worden in de media verguisd. Auteur Hans van Dam pleit er in zijn boek Euthanasie, de praktijk anders bekeken voor om artsen strafrechtelijk te vervolgen als ze verzoeken voor hulp bij zelfdoding afwijzen.

Het is meer dan ooit noodzakelijk om onderzoek te doen naar de betekenis van het fenomeen seculiere intolerantie vandaag de dag, opdat Nederlandse politieke partijen en organisaties hier daadkrachtig op kunnen reageren.

Relevante literatuur (selectie):

– Boyd-MacMillan, R. Faith That Endures: The Essential Guide to the Persecuted Church (2006)
– Burke, E. Reflections on the Revolution in France (1987)
– Casanova, J., Public Religions in the Modern World (1994)
– Couwenberg, S.W. (red.), Opstand der burgers. De Franse revolutie na 200 jaar (1988)
– Dekker, G., Van centrum naar de marge. De ontwikkeling van de christelijke godsdienst in Nederland (2006)
– Dekker-Bijsterveld, S.C., De verhouding kerk en staat in het licht van de grondrechten (1988)
– Groen van Prinsterer, G., Ongeloof en Revolutie (1847, tweede herziene druk 2011)
– Hoedemaker, P.J., Een Staat met de Bijbel. Vier lezingen (1902)
– Holdijk, G. ‘Christendom en cultuur in het gereformeerd protestantisme: De les van de geschiedenis. De opdracht van de kerk en de christen in de hedendaagse cultuur’, in: G. van den Brink en E. van Burg (red.), Strijdbaar of lijdzaam. De positie van christenen in het publieke domein (2006)
– Jackson D., Constructing European Secularity (in press)
– Jaeghere, M. de, Enquete sur la christianophobie (2006)
– Kennedy, J., Stad op een berg. De publieke rol van protestantste kerken (2010)
– Kuyper, A., De gemeene Gratie (1902)
– Marshall, P. Religious Freedom in the World (2000)
– Mauro, M., War against Christians (2010)
– Middelkoop, E. van, Reformatie en tolerantie (1985)
– Mulder, H.W.J., Groen van Prinsterer, staatsman en profeet (1973)
– Observatory on Intolerance and Discrimination, Shadow Report on Intolerance and Discrimination Against Christians in Europe, 2005-2010
– PEW, Global Restrictions on Religion (2009)
– Ruler, A.A. van, Religie en Politiek (1945)
– Ruse, A., Remarks at the World Congress of Families Amsterdam 2009
– SCP, Godsdienstige verandering in Nederland. Verschuivingen in de binding met de kerken en de christelijke traditie (2006)
– Staaij, K. van der, Bavincklezing Theocratie en democratie, 27 april 2005, opgenomen in: Religie en democratie (2006)
– The Christian Institute, Marginalizing Christians (2009)
– Vanbeckevoort, E., Secular Humanism and Biblical Christianity (in press)
– Woldring, H.E.S., De Franse revolutie. Een aktuele uitdaging (1989)

Posted on 1 Comment

Europees christendom onder druk

In dit artikel wil ik het hebben over de rol van het christendom in Europa en de situatie waar het in verkeert. Ik werd hiertoe geïnspireerd door de artikelen van de Hongaarse journalist Gergely Szilvay en het vijf-jaarrapport over christianofobie in Europa, gepubliceerd door het Observatorium van Intolerantie en Discriminatie tegen Christenen in Europa (OIDCE).

“485 begraafplaatsen of religieuze plaatsen van samenkomst werden gevandaliseerd tussen 1 januari en 30 september 2010. 410 daarvan waren christelijke plaatsen, 40 islamitische en 35 joodse”, aldus de voormalig Franse minister van Binnenlandse  Zaken Brice Hortefeux.

Dit betekent dat de symbolen van de meerderheid het vaakst het doelwit zijn van anti-religieuze, of om precies te zijn anti-christelijke, aanvallen. Dit is vreemd als we weten dat het katholicisme lange tijd de officiële godsdienst is geweest in Frankrijk en dat meer dan de helft van de Fransen zich nog altijd als katholiek beschouwt. We moeten echter beseffen dat praktiserende katholieken inmiddels een minderheid zijn in Frankrijk.

We kunnen ons niettemin afvragen hoe het kan dat de zwijgende meerderheid gediscrimineerd wordt of misschien zelfs vervolgd in extreme gevallen. Er zijn andere demografische kenmerken waarbij dit een algemeen bekend verschijnsel is. Neem bijvoorbeeld vrouwen, er is altijd een meerderheid van vrouwen geweest in de samenleving, tot op de dag van vandaag horen we echter zelfs in West-Europa over vrouwen die worden achtergesteld op het werk. Zwarten zijn altijd een meerderheid geweest in Zuid-Afrika, toch werden ze decennia lang gediscrimineerd onder het apartheidsbewind.

Om tegen het christendom gericht vandalisme en discriminatie te begrijpen, moeten we eerst inzien dat de scheiding van kerk en staat in toenemende mate wordt geïnterpreteerd als de scheiding van kerk en samenleving. Het begrip ‘kerk’ wordt bovendien gelijkgesteld aan de clerus. Deze tendens neemt alleen maar toe en vind bijvoorbeeld ook zijn weg binnen de recent opkomende Piratenpartij.

Anti-clericale bewegingen hebben altijd bestaan in Europa en hebben lange tradities in veel samenlevingen, maar de gebeurtenissen van mei 1968 waren een belangrijke mijlpaal voor de huidige situatie. In mei ’68 protesteerden duizenden studenten tegen de regering van Charles de Gaulle en tegen de maatschappelijke status quo voor ‘een betere wereld’. Ze relden in de straten, blokkeerden de toegang tot universiteiten, hun leider Daniël Cohn-Bendit piste tegen de muur van de Sorbonne, ze staken de ingang van de Parijse aandelenbeurs in brand.

Deze ‘betere wereld’ betekende meer vrijheid in onderwijs, gezondheidszorg (legalisering van abortus en euthanasie), verdere stappen in de scheiding van kerk en staat, meer vrijheid in het leven van alledag (gedrag tussen kinderen en ouders, tussen leerlingen en leraren), seksualiteit (voor-huwelijkse sex) en de publieke zaak (geen militaire dienstplicht en geen doodstraf meer), minder ongelijkheid, bescherming van minderheden, bescherming van flora en fauna en ‘wereldvrede’.

Het is interessant dat, als continent, Europa het eerste christelijke continent is. Sinds de jaren ’60 wordt de rol van de christelijke godsdienst, van christelijke kerken echter zwakker, niet alleen omdat het uit de mode is, maar ook vanwege verbale en fysieke aanvallen op het christendom. We leven in een tijdperk van ‘dictatuur’ van de politieke correctheid. Hoe is het zo ver gekomen?

Er zijn veel methoden die hiertoe gebruikt zijn. Ik noem maar een paar voorbeelden uit verschillende landen:

  • EU-ambtenaren stelden een schoolagenda voor waarin feestdagen van alle godsdiensten waren opgenomen, behalve christelijke;
  • Extreem-linkse anarchistische groepen riepen op tot het in brand steken van kerken in Duitsland, ze werden uiteindelijk vrijgesproken;
  • In Frankrijk werden protestanten tegen een godslasterlijke theatervoorstelling gearresteerd door de politie;
  • Een lokale overheid organiseerde een tentoonstelling waarin christelijke persoonlijkheden werden gesodomiseerd;
  • Christelijke evenementen worden op televisie belachelijk gemaakt;
  • Missen worden verstoord door Holebi-activisten;
  • Religieuze symbolen (inclusief christelijke) worden uit scholen verbannen vanwege immigranten;
  • Religieuze websites worden gehackt;
  • Holebi-mars belastert het christendom;
  • Een verbod op het dragen van een kruisje op het werk en daaropvolgend ontslag van christelijke werknemers;
  • Bekende personen en parlementsleden die bedreigd worden, omdat zij publiekelijk hun steun uitspreken voor het traditionele huwelijk;
  • Stilzwijgen over discriminatie van christenen in Europa en in andere delen van de wereld;
  • Het opleggen van politiek-correcte maatregelen aan religieuze scholen.

Na het nader bekijken van veel van de 620 verzamelde gevallen, scheen het me toe dat het om een systematisch proces gaat en iemand er achter moet zitten. Welnu, volgens de OIDCE zitten er 3 groepen achter deze gevallen: radicale Holebi-organisaties, radicale feministen en radicale secularisten. De OIDCE verdeeld de zaken in haar rapport over 2011 over de volgende categorieën:

I- Gevallen van discriminatie

-Vrijheid van godsdienst (19)

-Vrijheid van meningsuiting (12)

-Vrijheid van geweten (12)

-Anti-christelijk handelen ingegeven door discriminerende wetten gebaseerd op gelijkheid (10)

II- Intolerantie

-Verdringing uit het openbare leven (14)

-Daden tegen religieuze symbolen (19)

-Laster (18)

III- Handelen ingegeven door haat

Een parlementair rapport in het Verenigd Koninkrijk gaf aan dat de staat tekort schiet in het beschermen van de rechten van christenen, of het nu gaat om de rechten van de meerderheid op het werk of om andere zaken. Veel deskundigen concludeerden dat christenen niet van zich laten horen. Algemeen directeur van de BBC Mark Thompson stelde dat het christendom met veel minder fijngevoeligheid behandeld wordt dan andere godsdiensten omdat het bredere schouders heeft.

Het echte probleem is de lijdzaamheid van christenen in het openbare leven en het geringe zelfbewustzijn in het spreken over het christelijk geloof en de christelijke identiteit, deels vanuit angst daar op aangevallen te worden en deels door succesvolle negatieve campagnes tegen de kerk (bijvoorbeeld inzake pedofilie, geheimen van het Vaticaan, de rol van de Kerk tijdens de Tweede Wereldoorlog enzovoort) en tegen mensen en instituten verbonden aan oude tradities of oude aristocratische/nationale/christelijke elites.

De mainstream media en contemporaine kunst vallen deze het meest aan. De traditionele kerken (katholieken, lutheranen, calvinisten) zijn verzwakt en nieuwe religieuze stromingen komen op in de samenleving (evangelischen, islamieten, boeddhisten). Dit gaat niet zonder moeilijkheden omdat religie onderdeel is van de persoonlijke maar ook van de nationale identiteit en de meeste mensen zich hiervan bewust zijn.

We kunnen zien dat de generatie van mei ’68 er in is geslaagd veel van zijn claims heeft weten te realiseren, maar de effecten zijn, in samenspel met andere factoren, catastrofaal:

Europa heeft de meest vergrijsde (Duitsland, Zwitserland) bevolking en de bevolking met de laagste vruchtbaarheidsgraad (Tsjechië, Bulgarije) ter wereld. Tientallen miljoenen abortussen zijn uitgevoerd. Het bevolkingsaantal neemt af ook al is er immigratie. Meer en meer kinderen worden geboren zonder dat de ouders getrouwd zijn (Hongarije, Frankrijk). En de meeste huwelijken eindigen in scheiding (63% in Zweden).

Een hedonistische samenleving gebaseerd op consumptie in de meeste stedelijke gebieden in Europa en een zeer groot deel van de huishoudens dat lijdt onder schulden, de consumptie is lange tijd groter geweest dan de inkomsten. En onze regeringen hebben de economische crisis waar we nu in verkeren niet voorkomen.

Onze taak als jonge christenen is om onze stem te laten horen ten aanzien van belangrijke onderwerpen die betrekking hebben op het alledaagse leven van mensen. We moeten duidelijk maken wat de voordelen zijn van tradities, van het traditionele gezin, van de traditionele samenleving, van familiebedrijven enzovoort. De mensen moeten het belang beseffen van de godsdienst en van de historische rol van de clerus. Zelfs die mensen die geen praktiserend christen zijn hebben er recht op te weten wat religie werkelijk betekent.

Vrijheden zijn wat ons betreft iets anders dan politieke correctheid.

De staten in het Westen slagen er niet in de rechten van christenen te beschermen omdat ze onder druk staan van kleine maar goed georganiseerde lobbygroepen van secularisten en minderheden en het is onze taak om onze stem te laten horen voor de zwijgende meerderheid. We moeten het goede voorbeeld geven aan de samenleving en zelf lobbygroepen vormen om op te komen voor hen die ‘bang‘ zijn om hun gezichtspunt te uiten. Het zal een lange slag zijn, maar het is de moeite waard.