Posted on

Grote nederlaag voor Saoedische leger in Jemen

Ansar Allah maakte in een slag tientallen pantservoertuigen buit op het Saoedische leger.

Het gaat voor Saoedi-Arabië met de oorlog tegen Jemen van kwaad tot erger. Zondag publiceerde een Jemenitische regeringszender beelden van de afloop van een veldslag tussen Ansar Allah en wat heet het Saoedische leger. Een zeer merkwaardig beeld dat vermoedelijk ook klopt. (1) Volgens Ansar Allah werden bij die slag drie brigades van het Saoedische leger krijgsgevangen gemaakt of gedood. Het zou gaan om enkele duizenden manschappen en tientallen legervoertuigen.

Dat lijkt overdreven, maar zeker is dat uit de beelden op te maken is dat het om minstens vele honderden manschappen gaat en dat de Saoedi’s daarbij een groot aantal gepantserde voertuigen verloren. De markeringen op de voertuigen die in de serie films te zien zijn maken dat duidelijk. Ze lijken bovendien ook vrij nieuw en weinig of niet gebruikt. Wat opvalt.

Ansar Allah - Veldslag 28 september - Verlies Saoedisch leger
Zegevierende soldaten van Ansar Allah bij een Saoedisch legervoertuig waarvan er vele nog intact waren. Merk op dat dit een gloednieuw pantservoertuig lijkt zonder enige merkbare slijtage. Ook kogelgaten of blutsen ontbreken zo te zien aan dit voertuig. Hetzelfde voor de andere in de filmpjes getoonde wagens. Nochtans begon deze oorlog tegen Jemen al in maart 2015.

Saoedische leger loopt er als een zootje bij

Wat eveneens opvalt is het feit dat dit ‘leger’ er als een zootje bijloopt, veelal zonder bijvoorbeeld legeruniformen en insignes. Wat je toch zou mogen verwachten van een regulier leger.

Zijn dit dan huurlingen uit bijvoorbeeld Soedan of aanhangers van de vroegere president Hadi die eveneens als huurlingen optraden? Wel zouden de beelden genomen zijn in de provincie Najran die aan Jemen grenst en die cultureel ook tot Jemen behoort.

Provincie Najran

De provincie werd in 1934 door de Saoedi’s veroverd in de strijd die zou leiden tot de creatie in 1936 van Saoedi-Arabië. Hier wonen vooral ismaïlieten, een strekking binnen de islam die men veelal tot de groep van het sjiïsme rekent.

Dit jaar beschoot Ansar Allah al de luchthaven van de gelijknamige provinciehoofdstad Najran. Een bevestiging vanuit Saoedi-Arabië over deze nederlaag is er op dit ogenblik nog niet. Een ontkenning echter evenmin. Zeker is dat dit op militair vlak een grote overwinning is van Ansar Allah die de druk op kroonprins Mohammed bin Salman zal doen toenemen om die oorlog te doen stoppen. Het toch al slechte beeld van zijn leger krijgt hier een bevestiging.

Overleg over staakt-het-vuren

Overleg voor een staakt-het-vuren lijkt achter de schermen echter bezig. Met voorstellen van Ansar Allah waarbij ook de Saoedi’s nu in die richting lijken te willen marcheren. Maar de toestand is erg complex, met op de achtergrond Israël dat gebeten lijkt om de bestaande conflicten verder te doen escaleren. Met verder een kluwen met de separatisten in Aden, Al Qaida, IS en de Verenigde Arabische Emiraten.

Ansar Allah - Veldslag 28 september - Verlies Saoedisch leger - Gevangenen
Volgens de Jemenitische televisie een deel van de vele honderden door Ansar Allah gevangen genomen Saoedische militairen. Alhoewel sommigen ervan wel een soort van militaire uniformen dragen met zelfs Saoedische legerinsignes lijkt dit eerder een ongeregelde groep militairen.

Na de aanval op de grote oliepijpleiding in Saoedi-Arabië die van oost naar west loopt, de grote olie-installaties, een ontziltingsbedrijf en de luchtmachtbasis bij de hoofdstad is dit een zoveelste zware klap voor Saoedi-Arabië. De vraag hierbij is ook of dit de positie van de kroonprins in gevaar brengt. De oorlog tegen Jemen is immers zijn idee.


Noten

1) Foundation for the Defense of Democracies; Long War Journal, Caleb Weiss, 29 september 2019, ‘Houthis claim major operation inside Saudi Arabia’.  https://www.longwarjournal.org/archives/2019/09/houthis-claim-major-operation-inside-saudi-arabia.php?unapproved=154961&moderation-hash=94b22f7d8963635f417779488e29cf62#comment-154961

South Front, 29 september 2019, ‘Houthis Release Shocking Videos Of Operation Victory From God’. https://southfront.org/houthis-release-shocking-videos-of-operation-victory-from-god/

De Foundation for the Defense of Democracies is een zionistische propagandadienst in de VS. Bij het begin van de oorlog in Syrië was een van de mensen van deze organisatie ook lid van de eerste oppositieregering. Die verdween er echter snel.

South Front staat aan de andere kant in het Syrische conflict en steunt de regering in Damascus.

Posted on

Oorlogspropaganda – Waarheid sneuvelt meestal vóór oorlog

oorlogspropaganda

Er wordt vaak gezegd, dat de waarheid in een oorlog als eerste sneuvelt. Het liegen begint echter doorgaans al voor het uitbreken van de gevechtshandelingen. Of het schept zelfs de voorwaarden voor het überhaupt uitbreken van militair conflict. Over precies deze thematiek, oorlogspropaganda, schrijft de politicoloog prof. dr. Ulrich Treusch in Der Krieg vor dem Krieg (De oorlog voor de oorlog). 

Zijn boek schetst de perfide propagandastrategieën die oorlogshitsers wind in de zeilen geven en tegenstanders monddood maken. In dit verband noemt Teusch de vermeende kwaliteitsmedia, “massamisleidingswapens”. Hij analyseert aan de hand van voorbeelden hun tendentieuze en op emoties werkende berichtgeving. Dergelijke berichtgeving moet onder de bevolking de geesten rijp maken voor oorlog. Momenteel bijvoorbeeld met Rusland, of Iran en eerder Syrië.

Kritiek op oorlogspropaganda media heeft geen zin

Teusch stelt in dit verband dat mediakritiek inmiddels geen zin meer heeft, omdat de gevestigde media bereid noch in staat zijn om zich te hervormen: “Ze zullen belangrijke berichten blijven onderdrukken, informatie eenzijdig wegen, met twee maten meten, narratieven construeren op basis van belangen [..], campagnes voeren of zich lenen voor overduidelijke propaganda.”

De oorzaak hiervan zit de publicist in het feit dat het systeem, zeker in de VS, de oorlog nodig heeft. Het is wat Eisenhower reeds het militair-industrieel complex noemde en de decennia nadien verder om zich heen greep. Bepaalde lobby’s en denktanks in Washington buiten deze dynamiek uit. En door middel van de ‘euro-atlantische integratie’ heeft deze logica ook Europa in haar greep.

Anti-systemische media

Kritisch denkende mensen moeten volgens de politicoloog dan ook naar “anti-systemische media” grijpen. Als genoeg mensen dat doen, wordt de oorlogspropaganda van de gevestigde media vanzelf zinloos. Hoewel Teusch af en toe wat teveel dramatiseert, heeft hij een belangwekkend boek afgeleverd.

N.a.v: Ulrich Teusch, Der Krieg vor dem Krieg. Wie Propaganda über Leben und Tod entscheidet, Westend Verlag, Frankfurt am Main 2019, paperback, 224 pagina’s.

 

Posted on

Draining the swamp – Trump ploetert onverdroten voort

Donald Trump

Hoe langer Trump aan de macht blijft, hoe harder de reacties zullen worden van de gevestigde orde. Toch lijkt Trump niet echt gas terug te nemen. Hij lijkt stug door te gaan met zijn kruistocht om de alomtegenwoordige rot in het systeem aan te tonen.

Trump blijft vriend en vijand verbazen, negatief of positief. Het ligt er maar net aan aan welke kant je staat. Tijdens de campagnes van 2016 kwam Trump met de welbekende slogan Drain the swamp! Het establishment moest plaatsmaken voor mensen die geen carrièrepolitici waren, maar mensen die met beide benen – of op zijn minst een paar tenen – in de samenleving stonden. Het moest maar eens afgelopen zijn met de inwisselbare figuren en de marionetten die iedere campagne ‘change‘ beloven, maar feitelijk hetzelfde beleid doorzetten als hun voorganger.

Military-industrial-congressional complex

Trump hekelde het al decennia praktisch ongewijzigde buitenlandbeleid. Welke president er ook zit, ongeacht partij, er is altijd sprake van een vorm van interventiepolitiek – iets wat Trump het liefst direct zou stoppen. Nu is dit praktisch gezien onmogelijk. Het military-industrial-congressional complex is zo immens invloedrijk en lucratief op economisch en politiek gebied, dat het compleet afbreken hiervan onhaalbaar is.

Trump bekritiseert verpaupering steden onder Democraten

Recent is Trump – negatief – vaker het middelpunt van een mediastorm. Vaak is het riedeltje hetzelfde: Trump is per definitie racistisch. Of hij nu opkomt voor een minderheidsgroepering of niet, het maakt geen verschil. Waar Trump zich terecht zorgen maakt over de verpaupering van diverse steden, weten de media het weer zo te spinnen dat Trump weer racistische gal heeft lopen spuien. Veel Europese media nemen dit hijgerig over, zonder naar originele bronnen te kijken. In dit geval de kwestie ‘Baltimore’.

Democratische bolwerken

Baltimore is sinds eind jaren ’20 een Democratisch bolwerk. Net als enkele andere steden zoals Chicago en Detroit – die sinds de jaren ’70 Democratische bolwerken zijn – is het bijna kenmerkend dat deze steden onder het toeziend oog van Democraten enorm verpauperen. De partij die opkomt tegen armoede en kansenongelijkheid onder minderheden – volgens de (linkse) media althans – weet deze steden niet uit het slop te trekken. Sterker nog: de verpaupering begon juist vaak wanneer de Democraten controle kregen over deze steden.

Herverkiezing Trump

Trump kan eigenlijk niks goed doen in de ogen van de gevestigde orde. Alles wat Trump doet, doet hij vanuit een slechte intentie. Dit narratief heeft de media vrij succesvol weten te creëren. De Russia-hoax is aan een eind gekomen. Toch zien we dat het ‘Russische spook’ nog steeds wordt aangehaald in Europese media. Toch zijn de kansen op herverkiezing tamelijk groot. Vergeleken met 2016 heeft het establishment eigenlijk geen enkele vooruitgang geboekt. Trump lijkt eerder juist alleen maar populairder te zijn geworden n eigen land.

Democraten verwikkeld in identity politics

Dit is mede te danken aan de identity politics waarin de Democraten zichzelf hebben verwikkeld. De oude partijbonzen vechten op dit moment een strijd uit met de hard linkse jongelingen zoals Alexandria Ocasio-Cortez en Ilhan Omar. De partij lijkt zichzelf op te vreten.

Tulsi Gabbard door eigen partij gesaboteerd

De kandidaat die namens de Democraten een zinnig geluid laat horen wordt gesaboteerd door haar eigen partij en de linkse media. Tulsi Gabbard, een echte non-interventionist die vanaf dag één door alles en iedereen wordt tegengewerkt. Ook Bellingcat begint nu tegen haar te ageren omdat zij kritisch is op de Amerikaanse bemoeienis in Syrië.

In Amerika is al jaren geen normale demonstratie mogelijk

Hoe langer Trump aan de macht blijft, hoe harder de reacties zullen worden van de gevestigde orde. Toch lijkt Trump niet echt gas terug te nemen. Hij lijkt stug door te gaan met zijn kruistocht om de alomtegenwoordige rot in het systeem aan te tonen. Als het aan Trump ligt pakt hij de radicale groeperingen – en met name Antifa – direct aan. Al jaren is in Amerika geen ‘normale’ demonstratie mogelijk. In Amerika zijn deze demonstraties of soms zelfs halve oorlogssituaties het nieuwe normaal. Sinds Trump verkozen is, zijn de rode brigades een vast onderdeel van de collectieve Trump-psychose. Helemaal in de ban van Trump derangement syndrome gaan ze de straat op om iedereen die hun mening niet omarmt met geweld te intimideren.

Trump neemt Antifa op de korrel

Maar niet lang meer, volgens de POTUS. Trump hekelt al tijden het extremisme in zijn land. Nu is het, zo zegt hij, genoeg. Zou Trump het voor elkaar krijgen om vóór het einde van zijn eerste termijn Antifa (en andere extremisten) officieel als terreurorganisaties te definiëren? Dan zou de politie harder en vooral adequater kunnen optreden. En vluchten die omhooggevallen revolution larpers onmiddellijk de dichtstbijzijnde Starbucks in voor een grande soy latte.

Op vrijdag 16 augustus vindt de fundraising plaats van het nieuwe project van Sid Lukkassen voor kaartjes of een donatie zie de links:

https://www.eventbrite.nl/e/tickets-fundraiser-democratische-gewetensvorming-65321944695

https://www.voordekunst.nl/projecten/9012-sid-mei-1

Laten we het hopen. Al veel langer krijgt extreemlinks het voor elkaar door middel van intimidatiepolitiek en emoterreur hun walgelijke gedachtegoed salonfähig te maken, ook in Europa. Steden worden vernield en the powers that be doen alsof het allemaal prima is.

Een tik op de vingers is het meeste wat deze ‘activisten’ – werkloze wannabe-verzetshelden – krijgen, want de mainstream media vinden het wel dapper en dikwijls ‘terecht’ als het gaat om het ‘doel’ van de organisaties. De boodschap is namelijk nobel, of zoiets. Gelukkig zit aan de andere kant van de oceaan wel een politiek leider die dit gedrag openlijk afkeurt en noemt wat het is: terrorisme.

Posted on

Buchanan aan Trump: Verruil Bolton voor Tulsi Gabbard!

Tulsi Gabbard

In onderstaande column adviseert Pat Buchanan president Trump om zijn Nationale Veiligheidsadviseur John Bolton te dumpen en in plaats daarvan in zee te gaan met Tulsi Gabbard, die momenteel in de race om de Democratische nominatie van zich doet horen met een buitenlandbeleid dat veel lijkt op wat Trump in 2016 beloofde. Pat Buchanan is een paleoconservatief politiek commentator, was adviseur van diverse presidenten en deed ook zelf een gooi naar het presidentschap. 

“Te lang reeds hebben onze leiders het af laten weten, leidden ze ons van de ene regime change-oorlog naar de andere, leidden ze ons een nieuwe Koude Oorlog en wapenwedloop in, die ons biljoenen dollars van ons zuurverdiende belastinggeld en talloze levens kostten. Deze waanzin moet stoppen.”

Donald Trump, circa 2016? Nee, deze denunciatie van interventionisme á la John Bolton kwam van afgevaardigde Tulsi Gabbard van Hawaii tijdens het Democratische debat van woensdagavond. Met haar 38 jaar was ze de jongste kandidaat op dat podium. Gabbard vervolgde met een aanval op zowel de “president als zijn oorlogshavikenkabinet, die ons naar de rand van oorlog met Iran geleid hebben”.

“Niet de Taliban viel ons aan op 11 september”

In een verhitte woordenwisseling, reageerde afgevaardigde Tim Ryan van Ohio dat de VS zich niet uit Afghanistan terug kunnen trekken: “Toen we daar niet waren, begonnen ze vliegtuigen op onze gebouwen in te laten vliegen.” “Het was niet de Taliban die ons op 11 september aanviel”, repliceerde Tulsi Gabbard, “Al Qaida viel ons aan op 9/11. Dat is waarom ik en vele anderen militair werden, om achter Al Qaida aan te gaan, niet de Taliban.”

“In Afghanistan niet beter af dan toen oorlog begon”

Toen Ryan bleef volhouden dat de VS in Afghanistan moeten blijven, schoot Gabbard terug: “Is dat wat je de ouders van die twee soldaten die net gedood werden in Afghanistan zult vertellen? ‘Nou ja, we moeten daar gewoon blijven.’ Als militair kan ik je vertellen dat dat antwoord onacceptabel is. … We zijn in Afghanistan niet beter af dan toen die oorlog begon.”

Tulsi Gabbard wint debat met voorsprong

Tegen het einde van het debat was Tulsi Gabbard met voorsprong de winnaar in zowel de Drudge Report- als de Washington Examiner-peiling en ging ze veruit aan kop onder alle Democratische kandidaten wier namen opgezocht werden op Google. Hoewel ze minder dan zeven minuten spreektijd kreeg in een debat van twee uur, had ze die tijd niet effectiever kunnen gebruiken. Haar optreden zou de race om de Democratische nominatie op kunnen schudden. Als ze er in slaagt een paar punten boven haar 1 à 2 procent in de peilingen uit te komen, zou ze een plekje in de tweede ronde debatten veilig kunnen stellen.

Buitenlandbeleid zou zonder Tulsi Gabbard niet aan bod komen

Als ze daar bij is, zullen de gespreksleiders haar vragen stellen over buitenlandbeleid die zonder haar aanwezigheid niet eens aan de orde zouden komen. Deze vragen zullen de verborgen verdeeldheid in de Democratische Partij blootleggen. Men zou leidende Democratische kandidaten kunnen vragen te verklaren wat het Amerikaanse beleid moet zijn – niet alleen ten aanzien van Afghanistan, maar ook Irak, Syrië, Jemen, Saoedi-Arabië, Israël, Jared Kushners ‘deal van de eeuw’ en Trumps schijnbare afwijzing van de twee statenoplossing.

Als ze de tweede ronde haalt, zou Tulsi Gabbard de katalysator kunnen worden voor het soort ‘globalist versus nationalist’-debat dat uitbrak tussen Trump en de Bush-Republikeinen in 2016. Een debat dat bijdroeg aan Trumps overwinning op de conventie in Cleveland en in de presidentsverkiezingen.

Tulsi Gabbard verdeelt Democraten, maar kan ook probleem worden voor Republikeinen

Het probleem dat Gabbard vormt voor de Democraten, is dat, zoals bleek uit de woordenwisseling met Ryan, ze standpunten inneemt die haar partij verdelen. Haar rivalen geven er de voorkeur aan te praten over zaken die de partij verenigen, zoals hoe verschrikkelijk Trump is en ‘gratis’ hoger onderwijs. Als ze meer zendtijd krijgt, wordt ze ook een probleem voor de Republikeinen. Want het buitenlandbeleid dat Tulsi Gabbard voorstelt is niet ver verwijderd van het buitenlandbeleid dat Donald Trump in 2016 beloofde maar sindsdien niet waarmaakte.

Niet waargemaakte beloften

Nog altijd zijn er 2.000 Amerikaanse militairen in Syrië, 5.000 in Irak, 14.000 in Afghanistan. We verplaatsten onlangs een vliegdekschip-aanvalsgroep, B-52-bommenwerpers 1.000 militairen naar de Perzische Golf om Iran te confronteren. We staan op het punt de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken, waarmee we zouden moeten onderhandelen om een oorlog te voorkomen, sancties op te leggen.

Jared Kushner probeert een plan te verkopen om 50 miljard dollar voor de Palestijnen in te zamelen in ruil waarvoor zij van soevereiniteit af moeten zien en van hun droom van een natiestaat op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook met Jeruzalem als hoofdstad.

John Bolton praat over regime change in Caracas en zoekt de confrontatie met de “trojka van tirannie” in Cuba, Nicaragua en Venezuela. In plaats van het gesprek te zoeken met Rusland, zoals Trump beloofde, hebben we Rusland sancties opgelegd, Oekraïne bewapend, oorlogsschepen naar de Zwarte Zee gestuurd, de NAVO-aanwezigheid in het Oostzeegebied opgevoerd en door Ronald Reagan en andere presidenten tijdens de Koude Oorlog uitonderhandelde wapenbeheersingsverdragen verscheurd.

Rusland en China in elkaars armen gedreven

Het Amerikaanse beleid is er in geslaagd onze grote rivalen, Rusland en China, in elkaars armen te drijven. Die relatie is nu inniger dan die tussen Stalin en Mao in de eerste jaren van de Koude Oorlog. In juni reisde Vladimir Poetin naar Peking, waar hij en Xi Jinping elkaar ontmoeten om te waarschuwen dat in deze tijd van “toenemende mondiale instabiliteit en onzekerheid” Rusland en China “hun overleg over kwesties van strategische stabiliteit zullen verdiepen”. Xi onderscheidde Poetin met China’s nieuwe vriendschapsmedaille. Poetin reageerde: “Samenwerking met China is een van Ruslands hoogste prioriteiten en ze heeft een ongekend niveau bereikt.”

Aan het einde van de Koude Oorlog was de VS de enige overgebleven supermacht. Wie heeft deze positie kwijtgespeeld? Wie heeft ons 7.000 Amerikaanse levens en 6 biljoen dollar laten bloeden in eindeloze oorlogen in het Midden-Oosten? Wie heeft ons deze hervatting van de Koude Oorlog in geleid? Waren het soms die vervloekte ‘isolationisten’?

Posted on 1 Comment

Amerika dreigt met invasie Den Haag – Kabinet “verontrust”

De Verenigde Staten dreigen sinds 2002 met militair ingrijpen tegen het Internationaal Strafhof in Den Haag. Hoe heeft Nederland hier in de loop der jaren op gereageerd? Een reconstructie aan de hand van berichten van de Amerikaanse ambassade, Kamerstukken en krantenartikelen. 

De betrekkingen tussen Nederland en de VS zijn “excellent”, liet op 30 juni 2005 toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Ben Bot weten, tijdens een ontmoeting met de Amerikaanse ambassadeur in Den Haag Clifford Sobel. Hij bespeurde de laatste vier jaar zelfs een verbetering van de betrekkingen. Er waren niettemin vier “zorgen” die Bot wilde voorleggen. Het ergerde de Nederlandse regering dat de Amerikanen herhaaldelijk en openlijk kritiek uitten op het Nederlandse aandeel in de strijd tegen de mensenhandel. Verder zou Nederland graag zien dat de Amerikanen samenwerkten met andere landen om de verspreiding van kernwapens te voorkomen, dus multilateraal in plaats van op eigen houtje. Ook herinnerde Bot de Amerikaanse ambassadeur aan een belofte die de VS niet waren nagekomen: mensenrechtenrapporteurs van de Verenigde Naties toegang verlenen tot het cellencomplex van Guantanamo Bay, waar krijgsgevangen werden vastgehouden. Last but not least: het Nederlandse bedrijfsleven, waaronder Philips, voelde zich onderbedeeld in ‘de wederopbouw’ van Irak. Franse en Duitse hadden veel meer contracten gekregen, en dit terwijl Nederland, aldus Bot, “een duidelijk veel grotere bijdrage” had geleverd aan “de stabiliteit van Irak”.

The Hague Invasion Act

Wat opvalt aan het onderhoud van de CDA-minister met de Amerikaanse ambassadeur, waarvan overigens het verslag dankzij Wikileaks op straat is komen te liggen, is dat er met geen woord werd gerept over een onderwerp waar drie jaar eerder veel ophef over was ontstaan in Den Haag: The American Service Members’ Protection Act (ASPA), bijgenaamd The Hague Invasion Act. Deze wet machtigt de Amerikaanse president met alle middelen, zo nodig met geweld, personen te bevrijden die door of namens het Internationale Strafhof in Den Haag gevangen worden gehouden. De wet verbiedt verder Amerikaanse deelname aan VN-vredesoperaties, tenzij latere berechting door het Strafhof uitdrukkelijk is uitgesloten voor Amerikanen. Ook mag geen militaire steun (meer) geleverd worden aan staten die het Strafhof hebben erkend, uitzonderingen daargelaten, zoals Amerika’s NAVO-partners.

De Amerikaanse Senaat nam de wet aan in juni 2002. Dat was een maand voordat het Internationaal Strafhof officieel haar deuren opende. Het Internationaal Strafhof vervolgt verdachten van oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid, genocide en – sinds 2018 – ‘agressiemisdrijven’ (aanvalsoorlogen), voor zover deze verdachten nog niet vervolgd zijn in eigen land. De rechtsmacht van het Internationaal Strafhof strekt zich uit tot alle 123 landen die het Statuut van Rome hebben geratificeerd. Ook burgers van landen die niet hebben geratificeerd, zoals de VS, Rusland, China, India en Israël, kunnen worden vervolgd door het Hof, als zij hun misdaden hebben gedaan in één van de landen die aangesloten zijn bij het Hof, zoals Afghanistan of Palestina.

“Verontwaardiging en verontrusting”

Toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Jozias van Aartsen zei in de Tweede Kamer dat hij met “grote verontwaardiging en verontrusting” kennis had genomen van het feit dat de Amerikaanse Senaat akkoord was gegaan met de wet. “Nederland wordt hier als gastland van het Internationaal Strafhof direct geraakt als soevereine staat,” zo stelde de VVD-minister. “De wet gaat veel te ver en veel verder dan noodzakelijk is voor de VS om afstand te houden tot het Strafhof. Uiteraard zou die afstand in onze ogen niet moeten worden gehouden, maar dit is volstrekt onnodig. Het Statuut van Rome biedt alle waarborgen om gepolitiseerde vervolging van VS-onderdanen te voorkomen, want dat is de vrees aan de kant van de VS. De VS weten dat het Strafhof geen primaire jurisdictie toekomt.”

De Tweede Kamer deelde die analyse, bleek in een door GroenLinks aangevraagd spoeddebat. “‘Het is bizar en absurd, een wetsvoorstel dat militaire interventie in Nederland mogelijk maakt,” reageerde VVD-Kamerlid Erica Terpstra. GroenLinks-kamerlid Farah Karimi: “Schokkend en ongehoord.” CDA-kamerlid Maxime Verhagen: “Onacceptabel. Zeker van een NAVO-bondgenoot verwacht je dit niet.” D66-kamerlid Boris Dittrich: “Het is absurd dat de ene NAVO-partner wetgeving aanvaardt die in haar uiterste consequentie tot een gewapend conflict tussen NAVO-bondgenoten kan leiden.” LPF-Kamerlid Jim Janssen van Raaij: “We zijn Panama niet, waar ze zomaar zijn binnengevallen. Onze krijgsmacht moet clearance to shoot back krijgen als Amerikaanse militairen ingrijpen.”

“Bom op het Vredespaleis”

Ook de reacties in de pers waren niet mals. “Een bom op het Vredespaleis,” zo kwalificeerde Bart Tromp de invasiewet in zijn Elsevier-column. “Er is alle reden voor Nederland om deze kwestie hoog op te nemen, en in Europees en NAVO-verband aan de orde te stellen. De combinatie van macht, arrogantie en minachting voor internationale afspraken en overeenkomsten die niet alleen uit de invasiewet blijkt, is een ernstige bedreiging van het streven naar een internationale rechtsorde, waarvan het Vredespaleis het symbool vormt.”

De Volkskrant oordeelde in een hoofdredactioneel commentaar: “Het aannemen van de invasiewet is niet alleen een schoffering van het Internationaal Strafhof, maar ook van de Europese bondgenoten van de VS.” J. L. Heldring schreef in NRC: “Een land kan het niet dulden dat zijn soevereiniteit wordt aangetast door een wet van een ander land die, op z’n zachtst gezegd, de mogelijkheid van een militaire interventie niet uitsluit. Zeker onder bondgenoten is dit onaanvaardbaar.”

Oud-minister van Buitenlandse zaken Hans van den Broek in een ingezonden brief in NRC: ” Het gaat hier niet alleen om gebrek aan respect voor de internationale rechtsorde en het, naar de letter gesproken, dreigen met een oorlogsdaad, maar tevens om een aantasting van het morele gezag van de Verenigde Staten. Die verheffen hiermee, en niet voor het eerst, het recht van de sterkste tot hoogste rechtsnorm.”

Etentje met ambassadeur

Wat was er drie jaar later nog over van alle “verontrusting en verontwaardiging”? Helemaal niks, zo leek het, afgaande op de inhoud van het gesprek van CDA-minister Bot met de Amerikaanse ambassadeur Sobel. Geen van de vier zorgen die Bot aan Sobel voorlegde betrof het Amerikaanse dreigement over militair ingrijpen op Nederlands grondgebied, mocht daar ooit een Amerikaanse staatsburger worden vastgehouden op verdenking van oorlogsmisdaden.

Van de “verontrusting en verontwaardiging” waar Van Aartsen in 2002 nog van gesproken had, leek zelfs in 2003 al geen sprake meer. Twee maanden nadat de toenmalige premier Jan Peter Balkenende en diens minister van Buitenlandse Zaken Jaap de Hoop Scheffer het Witte Huis hadden bezocht, trakteerde Sobel Balkenende op een etentje in diens Haagse ambassadeurswoning. Er werd bij die gelegenheid met geen woord gesproken over de invasiewet, blijkt uit een door Wikileaks gelekt verslag van die ontmoeting.

En dat was des te opmerkelijker omdat het Internationaal Strafhof wel als gespreksonderwerp ter tafel kwam. Sobel verzocht Balkenende stille diplomatie in te zetten om het verzet van de Europese Unie (EU) te breken tegen Amerikaanse pogingen om zogeheten artikel 98-verdragen te sluiten met EU-landen. Dit zijn bilaterale verdragen waarbij de ondertekenaars beloven geen Amerikaanse onderdanen uit te leveren aan het Internationaal Strafhof. De VS hadden op dat moment al met ruim 50 landen dergelijke verdragen gesloten, op straffe van intrekking van militaire steun. Balkenende greep echter de gelegenheid niet aan om te herinneren aan de The Hague Invasion Action. Hij volstond met de mededeling dat het “moeilijk voorstelbaar” zou zijn dat de Europese Raad artikel 98-verdragen met de VS zou toestaan. Diplomatiek adviseur Rob Swartbol, die Balkenende bijstond tijdens zijn diner met Sobel, voegde daar aan toe dat, aangezien Nederland gastland is voor het Internationaal Strafhof, het voor Nederland moeilijk zou zijn zich in te zetten voor acceptatie in de EU voor dergelijke verdragen.

Sussende woorden

Hoe is het mogelijk dat de The Hague Invasion Act geen gespreksonderwerp meer was in de contacten van Nederlandse bewindslieden met de Amerikaanse ambassadeur, in 2003, een jaar nadat er zoveel ophef over was ontstaan in Nederland?

Nog voordat minister Van Aartsen in 2002 zijn “verontrusting en verontwaardiging” had kunnen delen met de Tweede Kamer hadden de Amerikanen de Nederlandse regering al een argument aangereikt om zich niet al te druk te maken. De Amerikaanse regering kan zich “geen omstandigheden voorstellen waarin de VS zouden moeten overgaan tot militaire actie tegen Nederland of een andere bondgenoot,” zo verklaarde de Amerikaanse ambassade op 12 juni 2002. In het spoeddebat dat de dag erop volgde in de Tweede Kamer, waarin van Aartsen zijn “verontwaardiging en verontrusting” deelde, refereerde hij in één adem aan de sussende woorden van de Amerikaanse ambassade. Ook vertelde hij dat de Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken Grossman hem had verzekerd dat de VS Nederland niet zouden binnenvallen, en slechts “diplomatieke, juridische en politieke middelen” zouden aanwenden om Amerikanen te vrijwaren van strafvervolging door het Internationaal Strafhof.

Tweede Kamerlid Maxime Verhagen (CDA) nam echter geen genoegen met deze verklaringen van de VS. “Als de Amerikanen het ondenkbaar achten dat er omstandigheden zullen ontstaan die militaire actie noodzakelijk zouden maken, moet je het ook daadwerkelijk uitsluiten, niet alleen in theorie, maar ook in de praktijk en in mogelijke wetgeving,” zo gaf hij de minister te verstaan. “Daarvoor is actie nodig richting regering en de gezamenlijke vergadering van Senaat en Congres.” Tweede Kamerlid Harry van Bommel (SP) sloot zich daarbij aan. “Het gaat niet om de reikwijdte van het voorstellingsvermogen van de Amerikanen, maar om de reikwijdte van de wettekst. Deelt de minister die opvatting? De uitleg bij de wet dat daar nooit gebruik van gemaakt zal worden, maakt die wetgeving dan toch overbodig?” Farah Karimi (GroenLinks): “Na alle commotie in Nederland zeggen de VS dat zij zich zo’n situatie niet kunnen voorstellen, maar ze zeggen niet dat zij hebben begrepen dat dit voor Nederland onacceptabel is.”

Hete aardappel naar EU

Al deze bedenkingen ten spijt bleken de sussende woorden van de Amerikanen niet zonder effect. Al tijdens hetzelfde spoeddebat, waarin de Tweede Kamer zijn afkeuring uitsprak over de invasiewet, en deze zelfs bezegelde met het aannemen van een motie waarin het kabinet werd verzocht “alle diplomatieke middelen aan te wenden, zowel bilateraal als op internationaal niveau, om de bezorgdheid van de Kamer aan de Amerikaanse regering, de Senaat en het Congres kenbaar te maken”, ontstond een lacherige stemming. “Mijn woning op Scheveningen kijkt uit over zee,” sprak VVD-Kamerlid Terpstra. “Maar het is ook voor de VVD-fractie zeer onwaarschijnlijk dat deze ooit wordt gebruikt als een vooruitgeschoven post om te kijken of de invasie een feit wordt. Ik zal waarschuwen als het zover is.” PvdA-Kamerlid Bert Koenders: “Gelukkig woont mevrouw Terpstra in Scheveningen en dat geeft extra vertrouwen.”

Mogelijk beschouwde de Nederlandse regering de invasiewet als symboolwetgeving, bestemd voor binnenlands gebruik in de VS – en was dat de reden dat Nederlandse bewindslieden, al snel nadat de wet was aangenomen, deze niet meer ter sprake brachten in contacten met Amerikaanse ambtsdragers en bewindslieden. Zeker is dat de Nederlandse regering al in een vroeg stadium besloot de hete aardappel door te schuiven naar Brussel. “Wij hebben vooral getracht te opereren in EU-verband, omdat dat ons de meest effectieve manier leek,” antwoordde Van Aartsen op 13 juni 2002 op de vraag van Kamerlid Karimi wat de Nederlandse regering had gedaan om te voorkomen dat de Senaat de wet zou aannemen. Zo zou op aandringen van Nederland de EU bij meerdere gelegenheden haar zorgen hebben overgebracht aan de Amerikanen over het – toen nog – wetsvoorstel. Ook zou Nederland bij de EU hebben gelobbyd voor een waarschuwing aan het adres van de VS, dat de tweespalt over het Internationaal Strafhof, “een negatieve invloed” kon gaan hebben op “het gezamenlijk optrekken bij het Midden-Oosten conflict.”

De meerderheid van de Tweede Kamer nam genoegen met de uitleg van de minister, en stelde zich gerust met diens belofte dat Nederland er “uiteraard alles” aan zou blijven doen om de VS te ontmoedigen “een actieve, obstructieve politiek tegen het Strafhof te voeren, samen met onze partners in de Europese Unie en de overige landen die het statuut van Rome van het Internationaal Strafhof hebben geratificeerd.” Voor de Tweede Kamer leek daarmee de kous af. Afgezien dan voor Kamerlid Janssen van Raaij die de minister een vraag voorlegde waar deze niet meteen een antwoord op had: “Is er toen wij toestemming gaven voor het stationeren van Amerikaanse gevechtsvliegtuigen en militairen op Nederlands grondgebied een afspraak gemaakt en, zo nee, is die alsnog te maken, dat zich in Nederland bevindende Amerikaanse krijgsmachtonderdelen in elk geval niet mogen worden gebruikt voor een interventie in Den Haag?” De minister antwoordde daarop, een maand later, in een brief: “Uit de verklaring van de VS van 12 juni 2002 blijkt dat de Amerikaanse regering zich geen situatie kan voorstellen waarbij de VS zouden terugvallen op militaire actie tegen Nederland. Er is dan ook geen reden om te komen tot een afspraak, zoals door de heer Janssen van Raaij wordt gesuggereerd.”

Invasiewet politiek dood

Op 2 augustus, een maand nadat het Internationaal Strafhof van start was gegaan, bekrachtigde toenmalig president George W. Bush de invasiewet. Van Aartsen was even daarvoor opgevolgd door CDA’er Jaap de Hoop Scheffer. Die werd niet naar de Tweede Kamer geroepen om zich te verantwoorden voor wat het kabinet nog had gedaan om de Amerikaanse president ervan te weerhouden zijn handtekening te zetten, of om de balans op te maken van de betrekkingen met de VS. Hij werd hooguit kritisch aan de tand gevoeld over zijn optreden inzake Irak. In zijn ijver het de Amerikanen naar de zin te maken, had hij zich al bereid verklaard een aanval op het land te steunen nog voordat de regering Bush zelf zover was.

Ook in de periode daarna kwamen geen tekenen uit de Tweede Kamer dat de invasiewet de volksvertegenwoordigers nog bezighield. Voor zover het kabinet nog met de wet in haar maag zat, werd het in elk geval niet langer aangemoedigd door de Kamer daar acties aan te verbinden. De Hoop Scheffer verruilde tijdens de jaarwisseling 2003/2004 zijn ministerschap voor de functie van secretaris-generaal van de NAVO, en partijgenoot Ben Bot volgde hem op. De invasiewet leek politiek dood te zijn verklaard. In de Kamerstukken uit de periode 2003 tot en met 2008 wordt althans niet één keer aan de wet gerefereerd.

Aanval op België

Voor zover er nog publiekelijk over de invasiewet werd gesproken, gebeurde dat niet in Den Haag, maar wel bijvoorbeeld in België, waar commentatoren in 2003 veelvuldig verwezen naar de The Hague Invasion Act. Dit omdat in de VS werd gewerkt aan een soortgelijke wet, de Universal Jurisdiction Rejection Act, die het de Amerikaanse president mogelijk moest maken België binnen te vallen. Niet vanwege het Internationaal Strafhof in Den Haag, maar vanwege de Belgische genocidewet, die Belgische rechtbanken het recht gaf overal ter wereld misdrijven tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden te onderzoeken. De Amerikaanse wet, door de Belgen omgedoopt tot Brussels Liberation Act, kwam er uiteindelijk niet. Een dreigement van minister Donald Rumsfeld dat de VS het NAVO-hoofdkwartier in Brussel zouden sluiten, was voldoende om de Belgische politiek zover te krijgen dat deze de Genocidewet volledig introk.

Verdedigingswal Scheveningen

In 2003 waren er nog ludieke protesten op het Scheveningse strand. Een actiegroep genaamd Volksfront van Hogerhand bouwde een verdedigingswal om de Amerikanen op afstand te houden. Geestelijk vader van het Strafhof Benjamin Ferencz hees er, namens zijn land, de Amerikaanse vlag.

Twee lokale politieke partijen richtten later dat jaar een strook in voor landende Amerikaanse soldaten. De ‘D-Day strook’ werd gemarkeerd met Amerikaanse vlaggen en wijzers die de richting van het Strafhof aangaven. “Zo kunnen de badgasten ongestoord blijven liggen als de Amerikanen komen,” grapte PPS-raadslid Cees de Jager in een interview met De Telegraaf.

In 2004 verscheen er van de hand van Pieter Nouwen een roman getiteld De Pias van het Pentagon, over ene Amerikaanse president Push, die, nadat één van zijn adviseurs is vastgezet door het Strafhof, besluit Nederland binnen te vallen.

In 2005 diende bij de Haagse rechtbank een kort geding vanwege de komst van de Amerikaanse president naar Nederland. Namens een aantal geagiteerde organisaties en particulieren eiste mr. Meindert Stelling dat de president bij aankomst in de boeien werd geslagen, of, als de rechtbank dat een te rigoureuze maatregel vond, hem de toegang tot het land te ontzeggen. Stelling betoogde dat de The Hague Invasion Act een verkapte oorlogsverklaring was aan Nederland in het algemeen en aan de stad Den Haag, als vestigingsplaats van het Internationale Strafhof, in het bijzonder. “De Nederlandse regering gaat er ten onrechte van uit dat de Amerikanen onze vrienden zijn. Door dik en dun,” aldus Stelling. “Dat is een ernstige misvatting. Als ergens ooit het gezegde ‘liefde maakt blind’ opgaat, dan is het hier.” De vredesactivisten haalden echter bakzeil. De rechter vond dat er geen grond was om de president te arresteren of hem tot persona non grata te verklaren.

“Transatlantisch anker”

Het kort geding bij de Haagse rechtbank; de protestacties op het Scheveningse strand; een enkele journalist die zich nog drukte maakte, onder wie Karel van Wolferen, die in een gesprek met NRC zei dat de Nederlandse regering met de vuist op tafel had moeten slaan en desnoods had moeten dreigen uit de NAVO te stappen – veel leek er niet meer te doen rond de gewraakte invasiewet, in de eerste vijf jaar nadat Bush deze had bekrachtigd met zijn handtekening. De betrekkingen met de VS waren er op geen enkele manier door geschaad, getuige de uitspraak van minister Bot in 2005. Integendeel, deze waren er volgens hem alleen maar op vooruitgegaan. De Amerikaanse ambassadeur Sobel kon dat alleen maar beamen.

In het door Wikileaks gelekte ambtsbericht dat hij schreef, bij zijn afscheid in 2005, had hij niets dan lof over Nederland. En dan vooral omdat hij vond dat de Nederlanders de Amerikaanse belangen zo goed dienden, in Irak, in Afghanistan, in de NAVO, in de VN, in de EU. “De Nederlanders dienen als een belangrijk transatlantisch anker in Europa,” aldus Sobel. “Ze trekken samen met de Britten op om Frans-Duitse pogingen te dwarsbomen om Europa los te weken van zijn transatlantische koers. Het aanhalen van de Amerikaans-Nederlandse betrekkingen is van belang om er zeker van te zijn dat de Nederlanders voortgaan met het meekrijgen van anderen in het behartigen van belangen die in lijn zijn met die van de VS, in het bijzonder op politiek-militair gebied.” Zelfs in de ondermijning van het Internationaal Strafhof zag Sobel een belangrijke taak voor de Nederlanders weggelegd. Nederlanders hechten sterk aan hun eigen rechtsbeginselen, maar zijn tegelijk erg pragmatisch ingesteld, zo stelde hij. Die unieke combinatie maakte ze tot een belangrijke partner voor de VS in het gladstrijken van verschillen van inzicht met de EU over het Internationaal Strafhof en artikel 98-verdragen.

Hoop op Obama

Dat was in 2005. Twee jaar later, in 2007, werd minister van Buitenlandse Zaken Bot opgevolgd door zijn CDA-partijgenoot Maxime Verhagen, die zich eerder als Kamerlid scherp had uitgesproken tegen de invasiewet. “De Amerikanen weten dat ze goodwill hebben verspeeld,” zei Verhagen in 2008 in een interview met de Volkskrant. Hij noemde in dat verband Guantanamo Bay en de weigering van de regering Bush om het Kyoto-klimaatverdrag te tekenen. Verhagen sprak verder de hoop uit dat onder de nieuwe president, die dat jaar werd gekozen, de VS alsnog Kyoto zouden omarmen, meer waarde zouden toekennen aan de Verenigde Naties alsook ‘partij’ zouden worden in het Internationaal Strafhof.

Over de vraag van de Volkskrant of Verhagens voorkeur uitging naar de Republikeinse kandidaat John McCain of de Democratische kandidaat Barack Obama, daarover liet Verhagen zich – heel diplomatiek – niet uit. Maar het is vrijwel zeker dat hij zijn hoop had gevestigd op Obama, omdat die zich, anders dan McCain, had geprofileerd als multilateralist. Tot geluk van Verhagen werd het niet McCain, maar Obama.

Nadat Obama in januari 2009 was beëdigd, zag Verhagen zijn kans schoon, en toverde hij een onderwerp uit de hoge hoed dat vier opeenvolgende kabinetten Balkenende daar gedurende zeven jaar verborgen hadden gehouden: de The Hague Invasion Act. “Deze wet is uit de tijd en moet worden aangepast,” tekende het ANP op uit Verhagens mond, tijdens diens bezoek aan de VS, in april 2009. Hij zou die boodschap hebben overgebracht aan de Democratische afgevaardigde Chris van Hollen, die zich als medevoorzitter van een groep congresleden inzette voor goede betrekkingen tussen Nederland en de VS. Verhagen zei veder tegen de ANP-verslaggever blij te zijn met de betere samenwerking tussen de Verenigde Staten en het Internationaal Strafhof. Als voorbeeld daarvan noemde hij het onderzoek van het  Strafhof naar misdrijven in Darfur, het westelijk deel van Soedan, waarbij de VS in de VN-veiligheidsraad dwars hadden kunnen liggen, maar dat niet hadden gedaan, nota bene tijdens de tweede termijn van Obama’s voorganger Bush. “Ik hoop dat die trend zich zal voortzetten en dat dit ook zal leiden tot de herziening van de The Hague Invasion Act’,” zo sprak hij.

Verhagen bij Clinton

Het waren mooie worden, maar in hoeverre waren ze ook echt gemeend? De vorige dag nog had Verhagen een ontmoeting gehad met zijn Amerikaanse ambtsgenote Hillary Clinton. Zij was door de Amerikaanse ambassade in Den Haag goed voorbereid op de thema’s die Verhagen waarschijnlijk zou aansnijden: Guantanamo Bay en het Internationaal Strafhof. “Het sluiten van Guantanamo zal heel veel scepsis wegnemen van de Nederlanders over de Amerikaanse politiek ten aanzien van mensenrechten en burgerrechten,” schreef de ambassade haar in een later door Wikileaks gelekt ambtsbericht. “Verhagen zal u misschien ook om steun verzoeken voor het Internationaal Strafhof. De Nederlanders zijn er trots op thuisbasis te zijn voor het internationaal recht en gastland te zijn voor vele internationale rechtsorganen zoals het Internationaal Strafhof. Als u of de president een belangrijke aankondiging wilt doen over het Strafhof, of over Amerikaanse inzet voor internationaal recht en mensenrechten, dan is er geen beter podium dan Den Haag, Nederland.”

Maar wat schetste Clintons verbazing? Verhagen bracht noch Guantanamo, noch het Internationaal Strafhof ter sprake, laat staan de The Hague Invasion Act, blijkt uit een door Wikileaks gelekt verslag van de ontmoeting. De onderwerpen die wel besproken werden waren: de strijd tegen Somalische piraterij, de Nederlandse militaire inzet in Afghanistan, de hernieuwde deelname van de VS aan de VN-mensenrechtencommissie – en de herdenking van de exploratie van New York, 400 jaar daarvoor, door de Britse kapitein in VOC-dienst Henry Hudson.

Balkenende bij Obama

Waren dan Verhagens woorden, gesproken in Washington tegen een ANP-verslaggever, alleen maar bestemd voor de bühne, het Nederlandse thuisfront? Het heeft er alle schijn van. In juli 2008 volgde een bezoek van premier Balkenende aan president Obama. Een verslag hiervan ontbreekt helaas op de Wikileaks-website. Maar het is vrijwel zeker dat ook bij die gelegenheid de invasiewet onbesproken is gebleven. Uit een bericht dat de Amerikaanse ambassade Obama stuurde ter voorbereiding van diens onderhoud met de Nederlandse premier blijkt dat Balkende zich wilde “beperken tot vier belangrijke onderwerpen tijdens zijn ontmoeting met de president”. Dat waren: Afghanistan/Pakistan; de economische crisis/G20; het vredesproces in het Midden Oosten/Iran; klimaatverandering.

Het was in elk geval niet wat het thuisfront verwacht had. Dat ging er, na de paukenslag van Verhagen, eerder dat jaar, in zijn interview met het ANP, nog steeds blindelings van uit dat het kabinet de invasiewet op het hoogste niveau zou aankaarten bij de Amerikanen. “New York staat na de zomer bol van de feestelijkheden vanwege zijn vierhonderdjarige bestaan. Amsterdam en in bredere zin Nederland stonden aan de wieg van deze stad,” schreef Willem Post van Instituut Clingendael in Het Parool, enkele dagen na terugkomst van Balkenende in Nederland. “Alle aanleiding dus voor een gezamenlijk feest, maar helaas heeft de Amerikaanse volksvertegenwoordiging nog steeds niet de The Hague Invasion Act ingetrokken. Nog voor het zomerreces in augustus moet het Congres deze blamage van tafel vegen. Minister Maxime Verhagen van Buitenlandse Zaken heeft onlangs in Washington in diplomatieke taal hetzelfde gezegd. Twee Congresleden zijn nu bezig een soort ‘feestresolutie’ te ontwerpen om de goede betrekkingen tussen de VS en Nederland nog eens te onderstrepen. Ik vertrouw daar niet op. De Nederlandse regering moet geen genoegen nemen met een slap epistel. In een resolutie moet klip-en-klaar staan dat de eerdere resolutie wordt ingetrokken en dat dus geen militaire middelen zullen worden ingezet als het Internationaal Strafhof in Den Haag Amerikaanse soldaten laat arresteren.”

Druk op de VS

De Amerikanen vriendelijk verzoeken de wet in te trekken, zou geen effect hebben, stelde CDA-Europarlementariër Wim van de Camp (CDA) in een interview met het TROS-radioprogramma Kamerbreed. Nederland moest druk zetten. Bijvoorbeeld door zich bereid te verklaren gedetineerden uit Guantanamo op te nemen op voorwaarde dat de VS het Internationaal Strafhof erkenden en de The Hague Invasion Act introkken.

Ook het CDA-kamerlid Coşkun Çörüz maande het kabinet druk te zetten op de Amerikanen. “De VS vragen ons deel te nemen aan de strijd tegen terrorisme. Wij vragen de VS lid te laten worden van het Internationaal Strafhof. Wat onderneemt de minister daarin?” Verhagen antwoordde dat hij de VS “meerdere malen” had aangesproken over het Internationaal Strafhof. En hij beloofde dat te blijven doen. “De eerste stap die gezet zal moeten worden, is de wijziging van de wetgeving die wij hier gekscherend de The Hague Invasion Act noemen.”

Toen later in dat jaar, 2009, SP-Kamerlid Harry van Bommel de minister vroeg naar de stand van zaken rond het Internationaal Strafhof en de invasiewet, antwoordde Verhagen dat, hoewel de nieuwe Amerikaanse regering “een positievere toon” aansloeg ten aanzien van het Strafhof, het er niet naar uitzag dat de VS “op korte termijn” zouden toetreden tot het Statuut van Rome, omdat hiertegen in het Amerikaanse Congres nog steeds veel weerstand bestond. Verhagen verwees verder naar zijn bezoek eerder dat jaar aan Washington, waarbij hij had aangedrongen op intrekking van de invasiewet. “Mijn gesprekspartners toen wezen erop dat de intrekking van deze wet voorlopig lastig ligt”, zo lichtte hij toe. “Tegelijkertijd is ook duidelijk te kennen gegeven dat er geen sprake is van een mogelijke invasie van Den Haag.” Verder herhaalde hij zijn belofte aan de Kamer: “De regering zal bij de VS blijven aandringen op intrekking dan wel aanpassing van de wet.”

Belofte van Verhagen

Verhagen gaf in het jaar daarop, 2010, het ministersstokje door aan Frans Timmermans (PvdA), die op zijn beurt werd opgevolgd door achtereenvolgens Bert Koenders (PvdA), Halbe Zijlstra (VVD) en Stef Blok (VVD). In hoeverre hebben zij de belofte van Verhagen waargemaakt? Wat hebben zij gedaan om de Amerikanen er toe te bewegen de invasiewet in te trekken? Deze ministers hebben zich hierover nooit hoeven te verantwoorden in de Kamer. Er zijn althans geen Kamerstukken uit de periode 2010-2019 waaruit blijkt dat de invasiewet onderwerp van gesprek is geweest tussen de Kamer en de opeenvolgende ministers van Buitenlandse Zaken. Op de vraag van Novini aan het ministerie van Buitenlandse Zaken wat het kabinet vanaf 2010 heeft ondernomen inzake de invasiewet kwam een algemeen en ontwijkend antwoord. “Het Nederlandse standpunt is bekend bij de Verenigde Staten. Nederland brengt het belang van het Strafhof consistent onder de aandacht tijdens de reguliere diplomatieke dialogen met de VS,” aldus een voorlichtster van het ministerie.

“Strafhof al dood”

Het Internationaal Strafhof stond in 2018 weer even volop in de schijnwerpers. Dit vanwege het onderzoek dat het Strafhof wil doen naar oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid tijdens de oorlog in Afghanistan. Omdat de aanklaagster van het Hof, Fatou Bensouda, zich waarschijnlijk niet wil beperken tot misdaden begaan door de Taliban, maar ook Amerikaanse misdaden in het onderzoek wil betrekken, kwam uit Washington een ongemeen felle reactie. Nationaal Veiligheidsadviseur John Bolton dreigde met strafmaatregelen tegen de rechters en aanklagers van het Hof. Ze zouden door Amerikaanse rechtbanken worden vervolgd, hun banktegoeden zouden worden bevroren en ze zouden de VS niet meer inkomen. En niet alleen zij, maar elk bedrijf of land dat het Strafhof bijstaat in onderzoek naar Amerikanen zou worden gestraft. ” We zullen het Strafhof rustig laten sterven,” voegde Bolton daaraan toe. “In praktisch alle opzichten is het Strafhof voor ons immers toch al dood.”

Er volgden meteen de volgende dag reacties van de Franse en Duitse regering. “We staan pal achter het Internationaal Strafhof – in het bijzonder als het onder vuur komt te liggen”, verklaarde het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken. “Frankrijk, met zijn Europese partners, steunt het Internationaal Strafhof,” voegde het Franse ministerie van Buitenlandse Zaken daar aan toe. “Het Hof moet zijn bevoegdheden kunnen uitoefenen, ongehinderd, onafhankelijk en onpartijdig, binnen het juridische kader van het Statuut van Rome.” Van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken kwam geen reactie, en dus vroeg CDA-kamerlid Martijn van Helvert minister Blok wat hij vond van de uitspraken van Bolton. “Stevige uitspraken, maar niet geheel nieuw,” antwoordde die. “De VS zijn vanaf het begin tegenstander geweest van het Strafhof, omdat zij niet willen dat hun eigen burgers daar berecht kunnen worden.”

“Invasiewet blijft gevaarlijk”

Twee maanden later richtten de VS opnieuw een dreigement richting Nederland. De Amerikaanse ambassadeur Pete Hoekstra dreigde met sancties tegen Nederlandse bedrijven als Shell, Boskalis en Van Oord vanwege hun betrokkenheid bij de aanleg van Nord Stream 2, een gaspijpleiding van Rusland naar Duitsland. Al snel bleek dat deze bedrijven niet hoefden te rekenen op steun van de Nederlandse regering. Die liet, bij monde van minister Blok, weten het conflict tussen de VS en de Nederlandse bedrijven niet te beschouwen als iets waar de Nederlandse overheid zich mee zou moeten bemoeien. “Nord Stream 2 is een privaat project,” zo verklaarde hij. “Als Nederlandse bedrijven daarbij betrokken zijn, en ik weet dat dat zo is, dan zullen zij in contact moeten treden met de Amerikaanse regering en moeten kijken wat de consequenties voor hen zijn.”

Kan het zijn dat de Nederlandse overheid ongeveer dezelfde redenering toepast op het Internationaal Strafhof? Het Strafhof is net als Shell, Boskalis en Van Oord geen Nederlandse overheidsinstelling. Beschouwt dus het kabinet het conflict dat de VS heeft met het Strafhof als iets wat haar primair niet aangaat?

http://www.novini.nl/the-hague-invasion-act-blijft-gevaarlijk/

Novini vroeg William Pace van de Coalitie voor het Internationaal Strafhof in hoeverre Nederland de dreiging van een Amerikaanse invasie serieus moet nemen. “The Hague Invasion Act blijft een gevaarlijk symbolisch verzet tegen het internationale strafrecht,” antwoordde Pace. “Het hele idee van een militaire invasie van Nederland om een ​​Amerikaans staatsburger te bevrijden, zou je normaliter naar het rijk der fabelen verwijzen. Maar we hebben nu een president die voortdurend in die sectie opereert. Onder de huidige regering Trump is alles mogelijk. Als beschuldigingen worden ingebracht tegen hooggeplaatste personen uit de regering-Bush of tegen onze militairen, dan denk ik dat dit zal leiden tot een zeer krachtige reactie.”

Bovenstaand artikel is tot stand gekomen zonder subsidie van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten. Een subsidieaanvraag bij het Fonds werd afgewezen omdat het Fonds een Zwarte Lijst blijkt te hanteren, waar het de auteur van dit artikel aan toe heeft gevoegd.
Voor een verdere verdieping van het onderwerp had de auteur graag willen spreken met (oud-)diplomaten, (oud-)politici, (oud-)medewerkers van het Internationaal Strafhof en andere ingewijden. Ook had hij een WOB-procedure willen aanspannen om overheidsdocumenten boven tafel te krijgen. Maar aangezien er geen subsidie werd verstrekt, heeft hij zich voor zijn journalistieke onderzoek beperkt tot een literatuurstudie.

 

Posted on

Noord-Korea: Voorspelling voor 2019

The National Interest, een toonaangevend tijdschrift over internationale betrekkingen, heeft onlangs aan 27 Noord-Korea experts gevraagd om in 500 woorden aan te geven wat hun voorspellingen zijn voor 2019. Gaan we terug naar “Fire and Fury” of ligt er een duurzame Koreaanse vrede in het verschiet? Via Novini doe ik graag mijn bijdrage. 

Waar 2017 bekend stond om ‘Fire and Fury’, was 2018 het jaar van ‘de Koreaanse vrede die niet kwam’.

Op 1 januari 2018 deed Kim Jong-un in zijn nieuwjaarstoespraak – naast aangeven dat zijn nucleaire arsenaal was voltooid – een handreiking aan Zuid-Korea om de relaties te verbeteren. Vanaf dat moment greep de toenaderingsgezinde president Moon Jae-in van Zuid-Korea zijn kans op een diplomatieke doorbraak. En die kwam er. Succesvolle diplomatie tijdens de Olympische Winterspelen in Pyeongchang, en topontmoetingen tussen de leiders van Noord- en Zuid-Korea volgden. Het hoogtepunt van 2018 was op 12 juni toen in Singapore de historische ontmoeting tussen de Amerikaanse president Trump en de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un plaatsvond. Beide leiders spraken het vertrouwen in elkaar uit om in goede wil te gaan onderhandelen om de problemen op het Koreaanse schiereiland op te lossen. Richtlijn voor deze onderhandelingen was het ‘June 12 Joint Statement’, waarin werd aangegeven dat beide landen zouden toewerken naar ‘duurzame vrede’ en de ‘denuclearisatie van het Koreaanse Schiereiland’.

Onderhandelingen zitten muurvast

Al snel werd echter duidelijk dat, ondanks de zalvende woorden van Trump en Kim, de Amerikanen en de Noord-Koreanen nog steeds lijnrecht tegenover elkaar staan. Het probleem komt op het volgende neer: De Amerikanen willen dat Noord-Korea per direct alle nucleaire wapens opgeeft, en willen dan pas onderhandelen over vrede. De Noord-Koreanen zien dit als onvoorwaardelijke overgave, en willen het ‘Joint Statement’ stapsgewijs implementeren: eerst onderhandelen over veiligheidsgaranties voor het regime en sanctieverlichting, dan over denuclearisering, daarna over een vredesverdrag.

Denktanks

De onderhandelingen tussen beide landen zitten dus muurvast. Daarbij heeft de vooringenomen berichtgeving in de media ook niet geholpen. Regelmatig werd er informatie ‘gelekt’ door militair-industriële denktanks dat de Noord-Koreanen zouden ‘vals spelen’ en ‘niet te vertrouwen zijn’. Hetgeen niet mogelijk is aangezien er nooit een bindende overeenkomst is getekend.

Onenigheid in het Witte Huis

Wat ook niet heeft geholpen is de onenigheid in het Witte Huis over hoe met de Noord-Koreanen te onderhandelen. De onconventionele president Trump gaf meerdere keren aan vredesonderhandelingen een kans te geven. “KOREAN WAR TO END!”, twitterde hij op 27 april. Maar zijn adviseurs en medewerkers staan hier minder welwillend tegenover.

Toenadering

Wat kunnen we verwachten in 2019? Ik verwacht dat Noord- en Zuid-Korea onverminderd door zullen gaan met het beleid van toenadering. Onlangs werden er landmijnen en bewakingsposten verwijderd uit de zwaarbewapende ‘gedemilitariseerde zone’, en er lijkt binnenkort een trein over de grens te gaan rijden. Kleine maar belangrijke stappen om wederzijds vertrouwen te creëren.

Nieuwe top

Daarnaast verwacht ik dat er een tweede ontmoeting plaats zal gaan vinden tussen Trump en Kim. Waarschijnlijk ergens in het voorjaar. Aangezien het voor de beleidsmakers van beide landen niet mogelijk is gebleken om verder te komen met de onderhandelingen, moet een nieuwe top tussen de leiders de impasse doorbreken.

Diplomatie

Ik verwacht niet dat de spanningen uit 2017 snel zullen terugkeren. Dat is in niemands belang. Een nieuwe nucleaire test of raketoefening van Noord-Korea zal al het opgebouwde krediet van Kim Jong-un op het wereldtoneel teniet doen. Daarin moet de rol van China ook niet worden vergeten. Peking heeft altijd laten weten niets op te hebben met de testen. Voor Trump zou het afbreken van de onderhandelingen de ultieme diplomatieke nederlaag betekenen. De kans is groot dat oorlogszuchtige haviken in het Witte Huis dan over willen gaan op daadwerkelijke militaire actie. Zover zullen beide leiders het hopelijk niet laten komen.

Michiel Hoogeveen ~ Het kluizenaarskoninkrijk

Posted on

Trump haalt troepen weg uit Syrië

Met een simpele tweet gaf Donald Trump gisteren de Amerikaanse troepen het bevel zich terug te trekken uit Syrië. Hoeveel dat er precies zijn is onduidelijk. Officieel gaat het om 2.000 soldaten maar dat is vermoedelijk een grove onderschatting. Daar moeten immers zeker ook allerlei huurlingenlegertjes bij gerekend worden. Verder zijn er ook Franse en vermoedelijk Britse soldaten aanwezig. En deze zullen zo te horen dan ook vertrekken.

Totaal onverwacht

De beslissing van Trump komt totaal onverwacht zelfs al had hij reeds herhaalde malen laten verstaan zijn troepen er te willen weghalen. Maar nog recent kondigde de Amerikaanse generaal Joseph Dunford, de chef van de Generale Staf, aan dat men 40.000 leden van de Koerdische YPG/PKK en wat Arabische huurlingen ging trainen en bewapenen. Tot woede van Turkije.

Verder had generaal John Mattis, minister van Defensie, vorige week nog het bevel gegeven om aan de Turkse grens observatieposten in te richten om de PKK/YPG zo te beschermen tegen mogelijke Turkse invallen. De zaak dreigde dan ook te escaleren tot een oorlog tussen de VS en Turkije, twee leden van de NAVO. En dus is er de vraag wat nu met beider relaties?

Trump - Tweet terugtrekking Amerikaanse troepen - 19 december 2018
Een van de ontelbare leugens van president Donald Trump maar een goede zaak voor Syrië en de regio. Het is in wezen het einde van de Pax Americana in de regio en een waarschuwing aan het adres van Israël dat kan tellen. Barack Obama begon de oorlog, Donald Trump stopt hem. Het was hoe dan ook een zoveelste uitzichtloze zaak voor het Pentagon.

Volgens de persberichten zouden de Amerikanen vandaag en morgen al hun civiel personeel verbonden aan Buitenlandse Zaken terugtrekken en de militairen volgens het persbureau Reuters binnen de 30 tot 60 dagen. Het bericht kwam voor zowat alle Amerikaanse betrokken bij dit dossier zowel bij het Pentagon als de CIA en Buitenlandse Zaken als een totale verrassing.

De Franse regering noch het leger hebben tot heden echter voor zover geweten al publiek op de zaak gereageerd. De zaak werd in Parijs tot heden er ook grotendeels stilgehouden. Of hoe het Franse imperialisme zich nog maar eens belachelijk maakte. De Force de Farce!

Over die aanwezigheid van het Amerikaanse leger in Oost-Syrië zijn in Washington de voorbije maanden allerlei tegengestelde verklaringen afgelegd. De laatste meest voorkomende versie was dat men er zou blijven zolang er sprake was van een Iraanse militaire en politieke aanwezigheid in Syrië. Daarover nu niets meer. De teneur van Trump is dat ISIS is verslagen en zijn soldaten dus weg kunnen, liefst nu al.

In wezen is ISIS echter nog niet geheel verslagen en resten er nog twee gebieden waar ze overleven. Een stuk woestijn ten westen van de Eufraat dat omsingeld is door het Syrische leger.

En dan is er een zone van een drie kilometer breed en 15 kilometer lang gelegen langsheen de oostelijke oever van de Eufraat tot de Iraakse grens. De YPG/PKK slaagde er recent met heel veel moeite Hajin, de enige echte stad in dit gebied te veroveren.

Vermoedelijk zal het Syrisch en Iraakse leger dit nu voor hun rekening nemen. De Iraakse luchtmacht voerde hier trouwens met akkoord van Damascus al aanvallen uit. Voor het Syrische leger is het gewoon de rivier oversteken. Ze hebben trouwens op de oostelijke zijde van de Eufraat al enkele bruggenhoofden.

Heropbouw Syrië en Irak saboteren

In wezen poogde de VS via haar positie in het oosten van het land nog steeds haar wil aan Syrië op te dringen. Dit zoals met Libië in duizenden stukken uiteen slaan kon wel niet meer, maar het land verzwakken was nog steeds het plan. En daarom moest president Bashar al Assad en de Baath-partij, veruit de krachtigste politieke fractie, weg. Een natte droom in Israël en de vrienden in de VS. In wezen echter een grote illusie.

Naast de troepen ten oosten van de Eufraat zijn er ook nog Amerikaanse militairen in het grensstadje al Tanf. Strategisch belangrijk daar het ligt op de autoweg van Damascus naar Bagdad, de Iraakse hoofdstad. Verder zouden er officieel nog zo’n 5.000 Amerikanen in Irak zitten. En de druk is daar erg groot om hen het land uit te zetten.

De grenspost van al Tanf ligt langs de wegverbinding die essentieel is voor de economische heropleving van beide landen. Deze vormt immers de snelste route tussen de havens aan de Middellandse Zee en die aan de Perzische Golf.

Het zijn belangrijke transitlanden. Maar door de Amerikaanse bezetting van al Tanf blijft die weg geblokkeerd en raakt de economie van beide landen moeilijk op dreef. Wat de bedoeling van de VS is.

Ook is er in die zone een zeer groot vluchtelingenkamp dat maar mondjesmaat hulp krijgt daar de VS dit feitelijk verbied. De vlakbij gelegen soldaten daarentegen hebben niets tekort. Ze worden daarbij gesteund door een lokale terreurgroep die leeft van de smokkel naar dat kamp. Een erg winstgevende zaak.

Syrië - Militaire situatie - 15 - 19-12-2018
De militaire situatie in Syrië op dit ogenblik. Na de terugtrekking van het Amerikaanse leger kan Syrië weer voluit zijn rol van transitland spelen. Een belangrijke bron van inkomsten voor de regeringen in Damascus en Bagdad. Nu rest er alleen nog een akkoord met Turkije en de verovering van de provincie Idlib. De YPG/PKK heeft immers geen andere keuze dan een nederlaag. Een tegen het Turkse leger of een overgave aan het Syrische leger.

De vraag is wat er nu gaat gebeuren met de YPG/PKK en de vele in de regio verspreidde affiches van Abdoellah Öcalan, de Grote Leider van de groep. Veel kans tegen het Syrische leger maken ze niet zodat weerstand bieden een bij voorbaat verloren zaak is. Ze hebben immers geen vliegtuigen of zwaar geschut.

Vermoedelijk zal men dit via onderhandelingen oplossen waarbij de regering in Damascus een heel beperkte vorm van autonomie zal toestaan. Het zal in de verdere onderhandelingen met zekerheid een Turkse basiseis zijn. Er is trouwens in dat gebied nu reeds groot ongenoegen over bijvoorbeeld het schoolcurriculum dat de YPG/PKK wil invoeren. Het gebied is immers etnisch zeer divers.

Verraad

De YPG/PKK heeft nu in wezen de keuze tussen een Turkse invasie en het snel sluiten van een akkoord met de regering in Damascus. Gaan ze ditmaal de juiste keuze maken? Zullen ze ervoor kiezen om de held uit te hangen en zoals in het district Afrin ten onder gaan in een bloedig gevecht met Turkije? Of maken ze voor eenmaal de juiste keuze en sluiten ze een deal met de Syrische regering?

Hun Amerikaans avontuur is als te verwachten hen duidelijk slecht bekomen. Als huurlingen trokken ze op vraag van de VS naar de stad Rakka en de provincie Der Ezzor met vermoedelijk duizenden doden tot gevolg. Honderden kilometers ver. En nu….. Verraad en de dolk in de rug zoals bij de YPG/PKK te horen zou zijn.

Althans volgens het Syrisch Observatorium voor de Mensenrechten, een Britse nieuwsdienst. De VS zou volgens de nu circulerende verhalen de YPG/PKK vooraf zelfs niet eens verwittigd hebben. Een voor de VS klassiek verhaal dat alleen onkundigen nog verrast.

De Amerikaanse troepen in Syrië beleven er hun laatste dagen. Het imperium geeft zijn nederlaag toe. Saigon april 1975 2.0.

Wel is er in de VS als kon verwacht worden groot verzet tegen de via een tweet aangekondigde en door bronnen bij het leger bevestigde berichten. Zo pogen de generaals toch nog iets te redden van hun militaire positie.

Dat lijkt echter eerder op een achterhoedegevecht om zo het gezicht te redden dan op iets anders. Ook haviken als de Republikeinse senator Lindsey Graham uiten hun ongenoegen. Maar dat is eveneens klassiek. Eens havik altijd havik.

Of dat veel gaat helpen om de relatie tussen Turkije en de VS te verbeteren is echter twijfelachtig. De haat in Turkije tegen de VS is immers te diep om te hopen op veel beterschap. De zware verklaringen aan het adres van de VS komende van Erdogan en de Turkse regering zullen vermoedelijk wegblijven. Meer niet.

Toegenomen fierheid

Kort voor Kerstmis 2016 wist het Syrische leger en haar bondgenoten het oosten van de stad Aleppo te veroveren. Juist op tijd zodat men in de ganse stad uitbundig Kerstdag en Nieuwjaar kon vieren. Twee jaar later kan, op de provincie Idlib na, het ganse land nu feesten. De oorlog tegen Syrië loopt naar zijn einde en de wederopbouw is al volop bezig maar zal een werk van lange adem zijn. Het land likt zijn wonden.

Normaal zou begin volgend jaar ook een 150 man sterk constitutioneel comité gevormd worden om een nieuwe politieke structuur uit te werken. Ook kwam de Soedanese president Omar al Bashir deze week op bezoek in Damascus, het eerste Arabische staatshoofd sinds 2011. Het is een duidelijke verdere stap in de richting van het normaliseren van de relaties van Syrië met de Arabische Liga.

De Soedanese president Omar al Bashir was deze week bij zijn ambtsgenoot Bashar al Assad op bezoek in Damascus. Het lijken wel de beste vrienden. Het is wat men diplomatie noemt.

De al die oorlogsjaren in Syrië verblijvende pater Daniel Maes, verbonden aan het klooster van Postel in Mol en Qara in Syrië, ziet in het land een opvallend toegenomen fierheid. Begrijpelijk want het heeft de grootste Westerse coalitie ooit weten te verslaan. Waarbij die vele tientallen miljarden dollars uitgaven om het land in stukken te hakken.

Syrië voerde al een serie oorlogen tegen Israël, o.a. in Libanon, en heeft nu voor het eerst duidelijk gewonnen. De twee laatsten in Libanon eindigden op een gelijk spel. Nu is er de overwinning. In Israël moet men angstig de toekomst tegemoet zien.

De Amerikaanse terugtrekking betreft misschien maar 2.000 manschappen maar geostrategisch is dit het einde van de Pax Americana in het Midden-Oosten. Vandaag maakte Trump wereldgeschiedenis.

Posted on

Jamal Khashoggi – Veel herrie over één man

Het is zeer merkwaardig hoe de westerse media en diplomatie al wekenlang begaan zijn met het lot van de Saoedische journalist Jamal Khashoggi. Deze werd op 2 oktober in Istanbul tijdens zijn bezoek door een 15-koppig naar ginds gezonden Saoedisch doodseskader vermoord. Volgens het Turkse gerecht werd zijn lichaam zelfs in stukken gehakt. Wat heel vermoedelijk wel eens kan kloppen. Zo is diens lichaam nog steeds niet gevonden. De Saoedi’s zwijgen hier en weten ongetwijfeld veel meer.

De grote herrie die deze moord veroorzaakte is, zachtjes uitgedrukt, zeer opvallend te noemen. Het vermoorden van mensen omdat ze kritiek uiten op het politiek en religieuze karakter van deze feodale staat is voor de familie al Saoed immers nog nooit een probleem geweest. En evenmin voor het Westen. Net zoals het sturen van salafistische terreurgroepen naar andere landen of het voeren van oorlog zelf nooit een discussiepunt was.

Jamal Khashoggi
Het in stukken gesneden lichaam van Jamal Khashoggi zou volgens de laatste berichten uit Turkije opgelost zijn in zoutzuur. Of hoe één moord al wekenlang de westerse media beroert. Jemen daarentegen….

Wie de geschiedenis van de familie al Saoed wat kent weet dat ze overal een spoor van dood en vernieling achter zich hebben gelaten. Alleen al de wijze waarop ze op 21 april 1802 de nu in Irak liggende stad Karbala veroverden spreekt boekdelen.

Aan het hoofd van een moordzuchtige groep salafisten overvielen ze deze voor vele moslims heilige stad want hier ligt het schrijn van Iman Hoessein ibn Ali, de enige kleinzoon van de profeet Mohammed. Veel heiliger voor moslims kan het behoudens Medina en Mekka moeilijk zijn. Maar geen zorg voor de familie al Saoed.

Alles werd kort en klein geslagen door de troepen van Abdul Aziz bin Muhammed, de tweede vorst van de eerste Saoedische staat, waarbij tussen de 3 tot 5.000 burgers het leven lieten. Ook werden op grote schaal graven, moskeeën en heiligdommen vernield. Een schande voor de moslims die niets wilden weten van die extremisten, de vertegenwoordigers van wat men nu nog steeds de woestijnislam noemt.

Psychopaten

De uiterst brutale moord op Jamal Khashoggi is dan ook zeker geen verrassing. Iemand als koning Salman bin Abdul Aziz en zijn geprefereerde zoon en kroonprins Mohammed bin Salman achten zich immers onschendbaar en doen wat ze willen. En met geld koopt men in Europa en de VS gewoon iedereen om. Geen bedrijf, politicus, instelling of krant met naam die voor hen niet plooit.

Neem de oorlog in Jemen die al vele tienduizenden mensen het leven heeft gekost en miljoenen mensen dreigt om te brengen van hongersnood en ziekte. Zonder westerse steun zou die oorlog zelfs nooit gestart zijn.

Het is immers dankzij Amerikaanse technologische hulp zoals tankervliegtuigen en andere materiele steun en materiaal dat er bommen op het land gegooid kunnen worden. Van een blokkade rond het land zoals nu zou er zelfs geen sprake zijn.

Behoudens sinds kort Duitsland weigert ook geen enkel westers land om aan de Saoedi’s wapens te verkopen. Zie maar naar de Waalse en Belgische regering die aan deze door en door corrupte familie via overheidsbedrijf FN oorlogstuig blijven leveren.

En als Duitsland tegen hen een wapenembargo invoert reageert de Franse president Emmanuel Macron kwaad als een gebeten hond. Dezelfde Macron die de Syrische president zit uit te schelden als de man die zijn eigen volk vermoord.

Kroonprins Mohammed bin Salman komt stilaan in het vizier van de westerse pers die hem steeds meer verbinden met de moord op Jamal Khashoggi. En zo komt ook zijn zeer goede vriend Jared Kushner, de schoonzoon van Donald Trump, in de VS in het nauw.

Het verhaal en de reactie op de moord op Khashoggi toont dan ook perfect dat de westerse wereld in handen is van psychopaten die zonder er een seconde over na te denken ganse naties laten verwoesten met desnoods miljoenen doden tot gevolg. De voorbeelden zijn legio.

Clanoorlog

Trouwens ook de nu als held omschreven Jamal Khashoggi was tot een goed jaar geleden een fanatieke verdediger van deze feodale staat en haar moordzucht. Toen de oorlog tegen Jemen uitbrak moedigde hij dan ook de koning en zijn kroonprins aan om die duivelse Jemenieten een lesje te leren. Ook wat betreft Syrië en Afghanistan stond hij achter het Saoedische en westerse beleid. Hoeveel dood en vernieling dit ook veroorzaakte.

Wat hem naar de de oppositie dreef waren dan ook geen hogere principes zoals mensenrechten, democratie of het welzijn van de Saoedische burgers maar is simpelweg het gevolg van een totaal uit de hand aan het lopen ruzie binnen de familie al Saoed.

Werd het land tot over drie jaar geregeerd door een verzameling hoger geplaatste stokoude prinsen met daarboven de koning dan is dat nu in wezen alleen nog zoonlief kroonprins Mohammed bin Salman. Deze deelt als verantwoordelijke voor de olie-inkomsten, de financiën en de veiligheid er alle lakens uit.

En man die op 29-jarige leeftijd – in de westerse media had men bij zijn aantreden zelfs het raden naar zijn leeftijd – al kroonprins werd en nooit, in tegenstelling tot zijn vele neven en broers in het buitenland studeerde. Wat natuurlijk een eenzijdige kijk op de wereld veroorzaakt. Abdoelaziz bin Saoed, zijn grootvader en stichter van het land, had 45 zonen bij 22 vrouwen soms zelfs binnen de familie.

Het verklaart mede waarom de man de ene blunder na de andere begaat en denkt alles met geld te kunnen oplossen. Hij komt bij Donald Trump en vertelt hem dat hij in de VS voor 110 miljard wapens gaat kopen. En Trump blij want hij kan voor de camera’s nog eens stoefen. Maar ach, de kroonpins ondertekende toch maar een MOU, een Memorandum Of Understanding, een soort veredelde belofte.

Ruzie met de buren

Sinds hij de facto alleenheerser is stapelt de kroonprins dan ook de ene misstap na de andere op. Zo begon hij de oorlog tegen Jemen die nu militair in een bijna totale impasse zit en dat land voor lang instabiel zal maken want in stukken gevallen.

Elke kenner van de Jemenitische geschiedenis wist dat een invasie van dit land met zekerheid zou mislukken. Het land is een gigantisch kerkhof voor de imperiale ambities van de Abessiniërs tot nu de Saoedi’s en de VS.

Militaire toestand - 31-10-2018
De militaire toestand op dit ogenblik in Jemen. Het groene oostelijke deel is in essentie alleen woestijn met aan de kust enkele havenstadjes waarvan de grootste Mukala is. Het groene westelijke deel is in essentie het vroegere Zuid-Jemen met Aden als hoofdstad. Het gebied rond Mukala en Aden is deels bezet door de Verenigde Arabische Emiraten. Maar de vroegere onafhankelijkheidsbeweging is er militair ook actief tegen de troepen van de Emiraten. Merk ook de aanwezigheid op van al Qaeda en ISIS. (zwart en donkerrood). Paars is het gebied bezet door de regering van de Ansar Allah (Houthi) die zich verzet tegen de Saoedische invasie.

Met bovendien ook nog volop ruzie over die oorlog met de vermeende partner de Verenigde Arabische Emiraten, vooral Aboe Dhabi. In het zuiden spelen de Emiraten deels de baas terwijl de Saoedische troepen, veelal huurlingen, zich in het noorden vastrijden. Jemen is een gigantische chaos geworden.

En dan is er Qatar waartegen hij een blokkade invoerde hopende die dwarsliggers zo voor hem te doen buigen. Het grandioze plan – men spreekt zelfs van het graven van een kanaal om er een eiland van te maken – raakte mede dankzij Turkse en Iraanse hulp nergens.

Met Qatar dat deze week zelfs de wereldkampioenschappen turnen organiseerde en in 2022 daarbij nog de wereldkampioenschappen voetbal. Met andere woorden: Het is Qatar dat positief de westerse pers haalt niet Saoedi-Arabië. Een blokkade?

En dan is er de ontvoering van de Libanese premier Saad Hariri. Prins Mohammed bin Salman was kwaad over het bijna totaal verlies aan invloed in Libanon en ontvoerde daarom Hariri en deed hem ontslag nemen als regeringsleider. Wat de al fragiele eenheid van Libanon in groot gevaar bracht. Onder buitenlandse druk moest hij de man echter laten gaan. Waarna eens die in vrijheid was hij zijn ontslag nog diezelfde dag introk.

Typerend voor de mentaliteit van de kroonprins was dat hij vorige week tijdens een via de televisie uitgezonden debat met o.m. Hariri stelde dat hij binnen twee dagen huiswaarts zou kunnen keren en men hem dus zeker niet ging kidnappen. Waarna een geschokte Hariri na het debat onmiddellijk huiswaarts keerde. Humor op zijn Saoedisch?

At the Ritz

En dan was er de episode waarbij de kroonprins zeker 300 zakenlui en prinsen opsloot in het hotel The Ritz-Carlton met de bedoeling ze onder het mom van de corruptiebestrijding geld af te persen. Het moesten er 100 miljard dollar worden dat richting Istidama, een door de kroonprins beheerd fonds, ging gaan.

Ritz-Carlton Hotel - Riyad
De Ritz Carlton in de Saoedische hoofdstad Riyad, recentelijk de meest luxueus ogende gevangenis ter wereld. Men is dan ook in Saoedi-Arabië. Nu deed het dienst als congrescentrum voor het Forum Investment Initiative waarop men de top van het westerse zakenleven en regeringen hoopte te verwelkomen. Dat viel wat tegen.

In hoeverre het lukte is echter twijfelachtig. Veel van dat geld zit immers in allerlei buitenlands vastgoed en bedrijven of komt van geleend geld. En dat maak je niet zomaar liquide. Wel zou de praktijk nog verder gaan. Met als gevolg dat de buitenlandse investeringen officieel van 7,45 miljard dollar in 2016 naar 1,42 miljard vorig jaar gingen.

Die heren mogen nu wel het land niet verlaten maar investeren in Saoedi-Arabië doen ze niet of amper. Hetzelfde voor buitenlandse bedrijven die de bui zien hangen en dan maar elders hun geluk gaan zoeken. Wie is nu zo dom in zo’n land geld te steken als het zo gemakkelijk door een machtshongerige prins kan gestolen worden?

En dan is er zijn project Visie 2030 om het land sociaal en economisch om te vormen tot een zogezegd moderne staat die voor haar inkomsten niet meer afhankelijk zou zijn van de olie. Iets waarvan het nu voor praktisch 100% afhangt. En dat eveneens grandioze plan ging men financieren met het naar de beurs brengen van Aramco, de nationale en ook enige oliemaatschappij en de melkkoe voor die vele duizenden prinsen.

Fata morgana

Voor insiders met enige realiteitszin was dit een illusie want geldbesef is iets dat die prinsen vreemd is. En een transparant beheer van Aramco was in wezen ondenkbaar. En dus krabbelde men in de hoofdstad Riyad stilletjes terug. De belofte aan de Amerikaanse zakenbanken, advocatenbureaus en boekhoudkantoren om via die beursgang enorme winsten te boeken bleek een fata morgana. Men zit dan ook in de woestijn.

Eerst ging men Aramco voor 100% op de beurs gooien en dat zou, stelde de kroonprins 2.000 miljard dollar opbrengen. Een onwaarschijnlijk getal dat intern binnen de internationale zakenwereld werd weggelachen. Publiek echter durfde geen enkele ‘grote’ krant zoals de Financial Times, New York Times, Bloomberg of de Wall Street Journal dat toen schrijven. In plaats kreeg men daar wierook.

En dan werd het plots maar 5% meer dat naar de beurs ging. Waarna de entourage van de kroonprins ook begon te stellen dat men nog niet wist welke stad men voor die beursgang ging nemen. Was het New York, Hong Kong of Londen? Men treuzelde verdacht lang.

Tot twee maanden geleden de koning publiek liet weten dat er voorlopig (lees nooit) geen beursgang van Aramco ging komen. In alle stilte waren al die vet betaalde Amerikaanse banken en zakenkantoren reeds in april bedankt voor hun werk rond die ‘beursgang’. Van gans de met veel toeters en bellen aangekondigde plannen voor een nieuw modern Saoedi-Arabië komt dan ook niets in huis. Of de kroonprins die nog maar eens naakt staat.

Ook wat betreft de samenwerking met Israël kreeg de kroonprins het deksel op de neus. In stilte had hij onder leiding van de Israëlische premier Benjamin Netanyahu en samen met Jared Kushner, de al even onervaren schoonzoon van Trump, een ‘oplossing’ gevonden voor het voor hen alleen maar vervelende Palestijns probleem.

Koning Salman bin Abdoelaziz heeft problemen met zijn lievelingszoon Mohammed en moest hem al een paar maal in het openbaar over belangrijke zaken terechtwijzen. Wat nu?

Waardoor Netanyahu Jeruzalem ten geschenke kreeg en de Palestijnen in wezen achterbleven met wat aalmoezen. Tot de Saoedische koning na protesten ook hier tussenbeide kwam en de zaak in de prullenmand kieperde. Een tweede publieke reprimande voor de kroonprins vanwege zijn stokoude en zieke vader.

En nu Koeweit

En dan is er sinds een paar jaar ook heibel met Koeweit dat naar dit Saoedische Forum Investment Initiative slechts een beperkte en lage vertegenwoordiging stuurde. Probleem is hier de afbakening van de grenzen (1) en vooral de kwestie van de zogenaamde neutrale zone die beide landen beheren en erg olierijk is. Het probleem hier is dat er al wat jaren geen olie meer wordt gewonnen.

Tot onvrede van de kroonprins die op 30 september naar Koeweit zonder resultaat trok en woedend en versneld huiswaarts keerde. Waarna een Saoedische prins schreef dat men maar eens komaf moet maken met de familie al Sabah, de eigenaars van Koeweit.

En in plaats van de VS om bijstand te vragen zoals gebeurde met de Iraakse bezetting in 1990 riep de familie al Sabah, heersers over Koeweit, ditmaal de hulp in van Turkije, tegenwoordig zowat de aartsvijand van de heersers in Riyad. Een voorval dat nog maar eens toont hoe de VS haar ooit almachtige positie in de regio tegen sneltreinvaart aan het verliezen is.

Prins Ahmed bin Abdoelaziz, de jongere broer van de koning, liet blijken niet zo tevreden te zijn met het beleid van zijn neefje de kroonprins.

Een typerend voorbeeld voor de mentaliteit van prins Mohammed bin Salman is dat hij op zeker ogenblik Jalal Khashoggi, een zoon van Jamal, bij zich riep en voor de camera’s de lijkbleek uitziende jongen de hand schudde en zijn innige deelneming over de moord op zijn vader betuigde. Waarna Jalal Khashoggi toch het land mocht verlaten naar de VS waar veel andere familieleden wonen. Een deel der familie blijft echter achter. Een interessant chantagemiddel.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat er binnen de groep van vele honderden prinsen enorm veel woede heerst over de toestand in het land en hun verlies aan macht. En inkomen? Zo is er het verhaal van een aanval dit voorjaar met een drone op een paleis van de kroonprins.

De kritiek van de oom

En dan was er het opmerkelijke incident in Londen aan de woning van de in 1942 geboren prins Ahmed bin Abdoelaziz al Saoed (2). Deze is de drie jaar jongere broer van koning Salman en komende van dezelfde moeder Hassa al Sudairi. Met andere woorden: Hij behoort tot wat men al eens de Sudairi-clan noemt. Een groep die sommigen ook veel macht toeschrijven.

Hij werd echter in 2012 geschrapt als mogelijke troonopvolger. Normaal immers worden de zonen van Abdoelaziz al Saoed troonopvolger. En toen koning Abdoellah in 2015 stierf zouden dan de prinsen Salman, Ahmed en Muqrin normaal kandidaten voor het koningschap geweest zijn. Ook Muqrin werd echter na het aantreden van koning Salman in 2015 vrij onceremonieel geschrapt van het lijstje van mogelijke kroonprinsen.

Prins Ahmed leeft tegenwoordig in Londen in een soort ballingschap en werd er op 4 september aan zijn residentie geconfronteerd met een kleine groep betogers die protesteerden tegen de politiek van de familie al Saoed rond de bezetting van Bahrein en de oorlog in Jemen.

Waarop Ahmed aan de betogers stelde dat hij er niet verantwoordelijk voor is en de familie al Saoed al evenmin. Zijn advies was dat ze moesten gaan praten met de verantwoordelijken hiervoor, de koning en de kroonprins.

En verder hoopte hij dat de oorlog in Jemen snel gedaan zal zijn. Consternatie natuurlijk bij de betogers en anderen die hierin moeilijk iets anders konden zien dan een kritiek op het Saoedische beleid. En dat komende van de broer van de koning.

Maar nog bijna dezelfde dag kwam er zowel van prins Ahmed als vanuit Saoedi-Arabië een verduidelijking. Neen, dat was geen kritiek maar een verwijzing naar het feit dat hij het beleid niet voert maar dat de koning en de kroonprins dit doen.

Begrijpelijk want Nayef bin Ahmed, de zoon van prins Ahmed en dus directe neef van Mohammed bin Salman, is immers kolonel in het Saoedische leger en kan dus zo opgepakt worden. En zoiets is uiteraard geen enkel probleem voor de kroonprins.

Woensdag echter trok prins Ahmed totaal onverwacht terug naar zijn land. Wat men hierachter moet zoeken is voorlopig nog onduidelijk. Is het al of niet tijdelijk? Men kan wel vermoeden dat hij van zijn broer garanties heeft gekregen voor zijn veiligheid. In hoeverre het echter een zet is in de interne machtsstrijd onder prinsen die ongetwijfeld bezig is nu nog onzeker.

Interne machtsstrijd

De vraag is of we gezien het falen van de kroonprins zijn projecten en de harde wijze waarop hij heerst afstevenen op een grote periode van instabiliteit in het land. Na het overlijden in 1953 van Abdoelaziz bin Saoed, stichter des vaderlands, werden zijn twee zoons, Saoed en Faisal afgezet met Saoed die in maart 1964 verplicht in ballingschap trok en Faisal die men dan in 1975 om het leven bracht.

In juli 2015, bijna onmiddellijk na zijn aantreden tot kroonprins, kocht de toen 29-jarige Mohammed bin Salman zich dit jacht, goed voor 350 miljoen euro. In december 2017 kocht hij dan het Franse kasteel Louis XIV voor 275 miljoen euro en in diezelfde maand ook voor 400 miljoen euro een schilderij van Leonardo de Vinci Christus voorstellende als de Salvator Mundi, de redder der wereld. een voor de man toepasselijke naam. Tezamen goed voor 1.025 miljoen euro. Na de koop van dat schilderij beweerde de Saoedische regering dat de kroonprins hier had opgetreden als  tussenpersoon voor het ministerie van Cultuur van Aboe Dhabi. Zowel het jacht, het kasteel als de schilderij staan bekend als de duurste koop ooit in hun soort.

Saoed ging daarna zelfs bij de Egyptische president Gamel Abdel Nasser, toen de Saoedische aartsvijand waarmee het over Jemen in oorlog lag, via de radio propaganda voeren tegen zijn vaderland.

Vermoed wordt dat de kroonprins de veiligheidsdiensten goed onder controle heeft en de rest van de koninklijke familie zoals de voormalige kroonprins Mohammed bin Nayef geïsoleerd zijn van de buitenwereld. Volgens bepaalde berichten zou deze ooit machtige figuur na zijn afzetting op 21 juni 2017 als kroonprins zelfs onder huisarrest zijn gezet.

En zoals met Jalal Khashoggi moest ook deze op de thee bij Mohammed bin Salman om hem dan hartelijk te feliciteren met zijn benoeming. Waarna van prins Nayef niets meer werd gehoord. Qua transparantie doet het land dan ook soms denken aan Noord-Korea waarvan de buitenwereld evenmin veel weet.

Het vermoeden is dat de prins de zaak goed onder controle heeft. Zo gaat het verhaal dat de koning pas meer dan een week na de moord op Jamal Khashoggi op de hoogte raakte van de feiten. Zoonlief had hem op een dieet van Saoedische propaganda gezet kwestie dat hij niet ging morren.

Jemen

Duidelijk is wel dat men de kroonprins in de Westerse kanselarijen kotsbeu is. Het lijkt wel of alleen Donald Trump en zijn privé hofhouding met schoonzoon Jared Kushner hem nog min of meer steunen. Maar de kroonprins is erg gul en sponsort zowat iedereen van enig belang in Washington en Londen. Zelfs universiteiten, pr-bureaus en instellingen zoals The Brookings Institute leven van het manna dat men vanuit Riyad kwistig rondstrooit. (3)

De Noord-Koreaanse dynastie van Kim Il-sung is voor onze media en regeringen een stel smeerlappen, de al Saoed zijn vrienden. Zelfs al bestoken zij ons al decennia met het salafistische gedachtengoed, bron van terreur en zo de oorzaak van instabiliteit wereldwijd.

Overal wordt Mohammed bin Salman ontvangen als eregast en in de media probeerde men hem, gesteund door een serie pr-bureaus, weg te zetten als de hervormer, de man die het land ging bevrijden van zijn salafistische oerconservatieve ketens. De prins die vrouwen met de auto liet rijden en de bioscopen heropende. Wow!

De man mag honderden miljoen spenderen aan een schilderij, het duurste jacht ter wereld kopen alsmede een peperduur Frans kasteel. Geen probleem. Bijna allen, van regeringen tot de vermeende kwaliteitsmedia en de top van grote multinationals wilden naar zijn deze maand gehouden Forum Investment Initiative komen. Tot de zaak Khashoggi alles verknoeide.

Hongersnood - Stervend kind
Een tot op het bot uitgemergeld Jemenitisch kind. Dankzij de westerse en ook Belgische hulp aan de familie al Saoed.

Men wou er niet heengaan om zaken te doen, want dat doet er nog amper iemand, maar vooral om de kroonprins te plezieren. Je weet maar nooit. Een beter bewijs voor de corrupte natuur van onze heersers is er niet. Zelfs media als de Financial Times, Bloomberg, CNN en de Wall Street Journal deden mee om zo aan deze massamoordenaar eer te betonen.

De vraag is dan natuurlijk waarom men al die kranten nu plots al wekenlang vult met die gruwelverhalen rond Jamal Khashoggi. Waarbij de man zelfs een heldenstatus krijgt. Dit terwijl hij tot vorig jaar geen enkel probleem maakte met al die moorden van Mohammed bin Salman. Zoals de slachtpartijen in Syrië en Jemen nooit echt een probleem waren voor onze pers en regeringen.

Mogelijks heeft het te maken met de uitzichtloze toestand in Jemen waar de VS via logistieke en diplomatieke steun en de levering van wapens in wezen de leiding heeft van deze ‘Saoedische oorlog’. Is dat de verklaring waarom de Amerikaanse minister van Defensie John Mattis en de minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo woensdag plots bijna simultaan opriepen om een einde maken aan de oorlog in Jemen?

In die zin is het verhaal van 28 oktober in de Britse Sunday Express (4) merkwaardig. Zo wist de krant gebaseerd op een lek bij de Britse veiligheidsdiensten, vermoedelijk afluistercentrum GCHQ, dat de Britten al weken vooraf op de hoogte waren van die Saoedische plannen met Khashoggi.

Volgens die bron had men de Saoedi’s afgeraden iets tegen de journalist te ondernemen. Waarom echter verwittigde men die man niet? Ook liet het krantenbericht in het midden of de Britten zoals intern met Washington afgesproken, de VS hadden verwittigt want Khashoggi heeft ook de Amerikaanse nationaliteit. En waarom organiseerde men dit voor de Britse regering toch erg gênante lek?

Het zou trouwens niet verbazen dat ook de VS wisten wat ging gebeuren. Bepaalde krantenberichten wijzen erop. En toch blijkt  niemand Khashoggi te hebben verwittigd. Wat toch crimineel is. Met als vraag: Liet men hem heel bewust in de val lopen om daarna via de media keihard tegen de in de weg lopende kroonprins terug te slaan? Een mogelijke verklaring.

Verder blijkt meer en meer dat men in Washington de zaak ook gebruikt om de positie van Jared Kushner te ondermijnen. Deze was nauw bevriend met de kroonprins en zorgde er voor dat Donald Trump zijn eerste buitenlandse reis als president naar Riyad was bij de kroonprins.

En toen Mohammad bin Salman die ongeveer 300 zakenlui en prinsen arresteerde kwam dat twee dagen na een erg geheim gehouden reis van Kushner naar zijn Saoedische vriend. Volgens de Washington Post wisten velen in het Witte Huis dat zelfs niet eens. Het privaat onderhoud tussen beiden duurde volgens die krant zelfs urenlang.

Embassy Dedication Ceremony
Jared Kushner, de schoonzoon van Donald Trump en de zeer nauwe vriend van Mohammed bin Salman. Samen met de Israëlische premier Benjamin Netanyahu gingen zij het Palestijns probleem oplossen. Uiteraard op de voorwaarden van Israël. Zorgt de moord op Jamal Khashoggi ook voor het verder kortwieken van Kushner?

Ook was er deze week een lek in The Washington Post stellende dat de kroonprins tijdens een telefonisch gesprek met John Bolton, de Nationale Veiligheidsadviseur, Khashoggi een gevaarlijk islamist genoemd had. Wat men in de krant dan in contrast plaatste met de lovende woorden nadien van innige deelneming nadien van de prins over Khashoggi. Operatie beschadiging dus door Bolton.

Rusland

Wat aan die Saoedische conferentie van vorige week ook opviel was dat er wel een stevige Russische handelsdelegatie maar wel geen regeringslid aanwezig was. Ook dreigde men in Riyad zelfs het oliewapen tegen het Westen boven te halen.

En Saoedi-Arabië is samen met Rusland en de VS ‘s werelds grootste olieproducent. Waarop men in het land nog diezelfde dag stelde dat nooit te zullen doen. Het was hoe dan ook wel een waarschuwing die kan tellen.

Eveneens opvallend is dat de Syrische Hoge Onderhandelingsraad, een stel door Saoedi-Arabië gefinancierde opposanten, zich nu ineens niet meer verzetten tegen het aanblijven van de Syrische president Bashar al Assad. Waarop de andere groepen salafisten in de provincie Idlib hen uitscholden voor verraders. Ook hier slaagt Rusland er dus in te scoren en de positie van de VS in de regio verder te ondermijnen.

Of hoe de dood van Jamal Khashoggi door die kleine en grote machten gebruikt wordt om elkaars positie in de regio te ondermijnen en de hunne te verstevigen. Vandaar de erg publieke ruzie om de dood van één man en men liefst zoveel mogelijk zwijgt over de tienduizenden doden in Jemen en de hongersnood en ziektes die men vanuit Washington over het land heeft doen neerdalen.

In wezen herkauwen de media trouwens al vier weken lang steeds hetzelfde verhaal over de dappere Jamal Khashoggi en de duivelse Mohammed bin Salman. Of hoe men in de media op desnoods één dag van held kan veranderen in de verpersoonlijking van al het kwaad op aarde.


1) De grenzen van Koeweit werden op 29 juni 1913 een eerste maal getrokken via een verdrag tussen de Britten en het Ottomaanse rijk. Waardoor het ‘land’ een Brits protectoraat werd. De eerste Britse claims dateren echter al van 23 januari 1899 toen men ingreep in een lokaal dispuut over de macht onder lokale families en Londen met de winnaar een geheim verdrag sloot.

Op 2 december 1922 kwam er dan het zogenaamde Uqair Protocol tussen het Verenigd Koninkrijk en de toen met steun van de Britten op veroveringstocht zijnde familie al Saoed. Die waren toen de baas over het sultanaat Nejd gelegen in het oosten van het schiereiland rond onder meer de huidige hoofdstad Riyad.

Zonder iemand in Koeweit of elders in de regio te raadplegen – Koeweit viel toen officieel onder de nu Iraakse provincie (Velayat) van Basra – stonden de Britten 2/3 van het Koeweitse grondgebied af aan de familie al Saoed. Die vrij grote ten zuiden van Koeweit gelegen neutrale zone bleef buiten dit akkoord. Er was nog geen olie gevonden. Ook van Jemen stal de familie al Saoed in de jaren dertig van de vorige eeuw twee provincies.

De indruk heerst dan ook dat Mohammed bin Salman datgene wil doen waar zijn grootvader Abdoel Aziz bin Saoed niet in slaagde en dat is het veroveren van het ganse Arabische schiereiland. Een zaak die weinig buitenlandse mogendheden zullen aanvaarden.

De huidige herrie tussen de families al Sabah en al Saoed draait vooral rond de aanwezigheid van de Amerikaanse oliemaatschappij Chevron. Opvallend is dat ook Jared Kushner zich hier bij de protesten van Saoedi-Arabië tegen Koeweit voegde en het de Koeweiti’s ook een reprimande gaf.

2) Bloomberg, Vivian Nereim, 5 september 2018, Saudi Prince Addresses Questions of Loyalty After London Video. https://www.bloomberg.com/news/articles/2018-09-05/saudi-prince-addresses-questions-of-loyalty-after-london-video

3) Een van de genieters van deze vrijgevigheid is het Britse International Institute for Strategic Studies dat mee gefinancierd wordt door de familie al Khalifa, eigenaars van het nu feitelijk door Saoedi-Arabië bezette Bahrein. Een gevolg van een opstand in 2011 van vooral jongeren tegen de dictatuur van de familie al Khalifa.

Een gekend figuur bij deze studiedienst is de Libanees Emile Hokayem die men in de grote media regelmatig tegenkomt als commentator over de toestand in Syrië. Het typeert de corrupte natuur van de media en van dit type van instellingen. Men koopt gewoon een zogenaamde specialist als Emile Hokayem en Le Monde. Waarna die slechts zeggen wat men in Bahrein en Saoedi-Arabië wil horen.

De man steunde dan ook zoals men kon verwachten de oorlog tegen Syrië. Dit Brits instituut hield deze week in de hoofdstad Manama een internationale conferentie waarop ook Benjamin Barthe, journalist van de Franse ‘kwaliteitskrant’ Le Monde aanwezig was.

Deze schreef hierover in de krant van 30 oktober een heel groot verhaal met als titel ‘L’ affaire Khashoggi sape les ambitions saoudiennes’ (De zaak Khashoggi ondermijnt de Saoedische ambities) maar ‘vergat’ de link tussen de familie al Khalifa, Saoedi Arabië en die Britse studiedienst te vermelden. Informatie op niveau dus.

4) Express, 29 oktober 2018, Marc Giannangeli, ‘Khashoggi BOMBSHELL: Britain ‘KNEW of kidnap plot and BEGGED Saudi Arabia to abort plans’. https://www.express.co.uk/news/world/1037378/Khashoggi-murder-news-saudi-arabia-chemical-weapons-use

Nagekomen:

Volgens Georges Malbrunot, de normaal zeer goed ingelichte Franse journalist en medewerker bij de krant Le Figaro, hebben de Egyptische president Abdoel Fatah al Sissi en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu het Witte huis opgeroepen om de kroonprins te redden omdat hij … een belangrijke rol speelt in het stabiliseren van de toestand in de regio. Commentaar overbodig.

Volgens Een andere bron zou prins Ahmed, broer van koning Salman naar Saoedi Arabië zijn teruggekeerd voor een gesprek met zowel zijn broer de koning als met prins Muqrin. Dit zijn de laatste drie overlevende zonen van Abdoelaziz al Saud, de stichter van het land. De kroonprins werd volgens dat verhaal niet uitgenodigd. Ahmed zou voor zijn terugkeer garanties hebben gekregen van Londen en Washington.

Posted on

Syrië – Nederland Jihadistenvriend

Wat insiders reeds lang vermoeden is de voorbije dagen duidelijk geworden. De Nederlandse regering steunt al jaren met militair materieel de salafistische terreurgroepen in Syrië. Was dat vanaf 2011 voor zover bekend alleen via politieke en diplomatieke steun en via de propaganda van de in wezen regeringsgetrouwe massamedia dan ging dat daarna verder.

Volgens het dagblad Trouw en het televisieprogramma Nieuwsuur gebeurde dit vanaf 2015 immers ook onder meer via de levering van voor die terreurgroepen cruciale communicatieapparatuur en pick-ups.

Waarop zij dan door andere landen van de westerse alliantie geschonken wapens monteerden en eventueel gebruikten om te folteren gevangenen te vervoeren of hun eigen troepen naar het front te brengen. Een oorlogsmisdaad lijkt het.

Witwasserij Ko Colijn

In totaal ging het volgens die informatie om 25 miljoen euro aan materiaal waaronder eveneens laptops en pakken ander materieel bruikbaar voor een leger. Dit dan bestemd voor 22 groepen waarvan er echter maar twee namen tot heden bekend raakten. Feiten die de regering van Mark Rutte (VVD) niet betwist.

Bert Koenders - 4
Bert Koenders, De Nederlandse sociaaldemocraat en gewezen minister van Buitenlandse Zaken. De man is een trouwe vazal van Washington die in 2015 hoogstnodig militair materieel moest leveren aan jihadistische terreurgroepen in Syrië.

Dat het dan toch openbaar werd is deels het werk van onder meer parlementslid Pieter Omtzigt (CDA) en natuurlijk die betrokken journalisten die hier ditmaal alle eer verdienen voor hun degelijk onderzoekswerk. Vraag is nu echter wat de gevolgen zullen zijn voor de Nederlandse regering die al zeker vanaf 2015 die groepen met militair materieel steunde. Men noemde het mooi ‘niet-dodelijke hulp’.

Een ding viel al snel op, en dat is de operatie ‘beperk de schade’ die onmiddellijk in gang schoot. Waarbij de vermeende kwaliteitskrant NRC blijkbaar voorop gaat. Zo stelde de krant dat het allemaal zo erg niet was en ook logisch toen in 2015 deze beslissing viel.

Ook is het zenden van dit materiaal naar gewapende groepen in Syrië niet in strijd met de internationale rechtsregels en is die Jabhat al Shamiya (het Front van de Levant) geen salafistische terreurorganisatie. Het zijn in wezen goede jongens, zelfs al begaan ze wel eens een misdaad. Maar dat doet daar iedereen.

Ko Colijn - Officier in de Orde van Oranje-Nassau
In zijn column in de NRC stelt Ko Colijn dat het misschien wel fout was maar in wezen kon voor hem alles toch door de beugel. De internationale rechtsorde kan wat hem betreft op de schop. Hier krijgt hij het ereteken van Officier in de Orde van Oranje Nassau.

Dit allemaal ondanks de tegengestelde visies van Amnesty International en het Nederlandse openbaar ministerie. Merkwaardig toch. Mensen als Ko Colijn sprongen in het verleden wild op die rapporten en visies om de Syrische regering als crimineel aan te duiden.

Nu men bij AI en elders ook de andere kant in beeld brengt is dat voor Colijn & co plots onzin. En op de visie van Rusland en Syrië zitten de Colijns van deze wereld natuurlijk nog minder te wachten dan op die van justitie en AI. Die eersten zijn voor hen nu eenmaal doortrapte smeerlappen.

Internationaal recht

Zo schreef de russofobe NRC op 14 september 2018 “Jabhat al Shamiya wordt over het algemeen beschouwd als een gematigde islamitische groep”.(1) En voor Ko Colijn van het regeringsinstituut Clingendael, schrijvend in een opiniestuk in diezelfde NRC (2) is er in wezen zelfs helemaal niets fouts aan de hele zaak. De bewering dat men zo het internationaal recht heeft geschonden noemt hij ‘nogal buitenaards’.

“Maar dat je je niet zou mogen mengen in de interne aangelegenheden van een andere (soevereine) staat schiet door. Dat zou tirannen als Assad en Maduro (3) in deze wereld te veel ruimte geven …… maar op een orthodox advies van ‘het mag niet’ zit geen diplomaat te wachten ..…… Überhaupt wordt het voeren van buitenlandse politiek wel erg moeilijk als het ‘volkenrechtelijk verbod op interventie’ (Nollkaemper) (4) te letterlijk wordt genomen.”

Het internationaal recht is nochtans duidelijk: De grenzen van een soevereine staat zijn onschendbaar en dient men te eerbiedigen. En het steunen van een gewapende rebellie in een andere staat is onder internationaal recht een casus belli voor een oorlog tegen de agressor door de hier aangevallen partij. Syrië kan dus onder het internationaal recht legaal de hulp inroepen van bondgenoten – hier Rusland –  en eventueel als represaille zelfs Nederland kapot laten bombarderen.

Front met al Qaida

Wat mensen als Colijn hier eveneens vergeten is natuurlijk dat dit Front van de Levant niet alleen een stel criminelen zijn die op zeer grote schaal moorden, stelen, folteren, ontvoeren en verkrachten maar ook samenwerken met andere salafistische terreurgroepen waaronder bij tijden al Qaida. Ko Colijn schrijft in wezen dus dat steun aan al Qaida door de beugel kan.

Pieter Omtzigt - 1
Pieter Omtzigt, lid voor het CDA van de Tweede Kamer, was een van de weinigen in de Nederlandse politiek die zich vastbeet in deze zaak en zorgde ervoor dat dit schandaal aan het licht kwam.

Bovendien verzwijgen mensen als Colijn en Nikolaos van Dam, de spin in dit web, verder dat al wie goederen van welke aard ook naar de Syrische provincie Idlib uitvoert eveneens zorgt voor het financieren van al Qaida via de door deze terroristen geïnde invoerrechten.

Men steunt al Qaida dus niet alleen indirect via de allianties van die groepen maar ook via het betalen van belastingen in natura – Al Qaida gebruikt nu eenmaal geen Visa – aan de grens met Idlib of onderweg bij een van de tientallen controleposten.

En dus is er de vraag: Hoeveel van die door Nederland geleverde pick-ups en ander materiaal werden door al Qaida (hier officieel Hayat Tahrir al Sham) als taks in beslag genomen? Het is een vraag die men zeker in de Tweede Kamer zal dienen te stellen. Als men het durft natuurlijk.

Leuk is zeker natuurlijk, en dat kwam tot heden in de Nederlandse media voor zover bekend niet echt aan bod, dat men naast het Front van de Levant ook de Sultan Murad Brigade op dezelfde wijze steunde. Die huurlingen vechten aan de Turkse grens in Syrië op vraag van en met steun van het Turkse leger een oorlog uit tegen de Koerdische YPG/PKK.

Een YPG/PKK die volop de steun geniet van de Nederlandse regering en waarvoor men meer dan twee jaar lang de nu teruggetrokken F 16’s ter beschikking stelde. Een hulp die op het zelfde ogenblik kwam als het sturen van allerlei legermateriaal naar de Sultan Murad Brigade.

Of hoe Nederland gelijktijdig twee met elkaar oorlog voerende partijen bewapende. En dat heet dan buitenlands beleid. Trouwens ook delen van het Front van de Levant vechten met Turkije tegen de YPG/PKK. Met de lonen die hier zoals bij de Sultan Murad Brigade eveneens komen van de Turkse schatkist.

De Nederlandse geheime oorlog

Ook dit is een zaak die door de Tweede Kamer in Den Haag besproken dient te worden. Het is naast zwaar crimineel gedrag ook geknoei van de bovenste plank. En toen enkele parlementsleden zoals Pieter Omtzigt (5) steeds meer kritische vragen begonnen te stellen riep de regering plots het staatsgeheim in.

Het parlement mocht niet weten wie wat voor materiaal had gekregen. En als er dan een onderzoeksrapport klaar is roept men ook dit uit tot staatsgeheim. Het parlement, toch het allerhoogste gezag in wat men een democratie noemt, werd zijn inzagerecht afgenomen. Nederland voert oorlog, maar dit parlement mag niets weten. Democratie? Kom nou.

Mark Rutte - 3
Premier Mark Rutte (VVD) wou koste wat kost verhinderen dat het parlement op de hoogte zou geraken van zijn onverklaarde oorlog tegen Syrië en riep gans de zaak dan maar uit tot staatsgeheim. .

Tot de maandag nadien Nieuwsuur en Trouw met het verhaal kwamen en dit staatsgeheim deels in het openbaar gooiden. Het toont de ondemocratische natuur van de regering van Mark Rutte en de partijen die dit op zijn minst wangedrag steunen. Het is de totale minachting van het parlement en zo de bevolking die dit parlement koos.

Politieke linkerzijde

Opvallend natuurlijk is de houding van wat men traditioneel de politieke linkerzijde noemt. Zo werd de beslissing om salafistische terreurgroepen aan materiaal te helpen genomen door minister van Buitenlandse Zaken Bert Koenders, lid van de sociaal-democratische PvdA.

Tweede Kamerlid Attje Kuiken (PvdA) stelde het op 12 september in NRC zo:

“De Syrische leider Assad was zijn eigen bevolking aan het uitmoorden….. als je geconfronteerd wordt met het Kwaad dan moet je zulke beslissingen nemen.” (6)

Kamerlid Bram van Ojik (GroenLinks) ging nog een stuk verder en stelde het in diezelfde NRC zo (7):

Het is duidelijk dat Assad als winnaar uit de strijd is gekomen, maar dat is geen reden om met de steun stil te zitten… De gematigde rebellen verdienen onze steun – juist nu.”

De gematigde rebellen dus. Ook Jesse Klaver, de ster van GroenLinks, klonk gelijkaardig in het televisieprogramma Buitenhof. Dit terwijl praktisch iedereen die dit dossier volgt nu toegeeft dat zoiets als ‘gematigde’ rebellen er niet bestaan en in wezen ook nooit bestonden.

Termen als het Vrij Syrische Leger zijn zoals die andere slogan van de ‘Arabische Lente’ creaties van Britse en Amerikaanse pr-bureaus die zo de oorlog aan het publiek als iets lovenswaardig moesten verkopen. GroenLinks doet hieraan mee. Of hoe wat heet politiek links te zijn in wezen ook zeer asociaal en zelfs crimineel kan zijn. Voluit oorlogen steunen is geen probleem. Ook na Libië, Irak en Afghanistan. Wat een politiek niveau!

Nikolaos van Dam

Natuurlijk staat in dit schandaal de persoon van Arabist Nikolaos van Dam centraal. Deze oud-ambassadeur in o.m. Irak en Egypte was in die periode de zogenaamde speciale Nederlandse gezant voor Syrië en de man die op het veld richting gaf aan het beleid. Hij kende de kleinste details van de zaak en jihadistische terreurgroepen hadden het in Nieuwsuur over ‘hun vriend’. Zou dat voor van Dam een eretitel zijn?

Nikolaos van Dam - 2
Nikolaos van Dam, de jihadistenvriend en Syriëstrijder op jaren en met pak en das. De man die vorm gaf aan het Nederlandse steunprogramma voor Syrische jihadisten. Zijn bijdrage aan de vernieling van het land waar hij zegt veel van te houden.

Voor Van Dam is het Front van de Levant helemaal geen salafistische terreurbeweging zoals onder meer het Nederlandse gerecht stelt. De groep ondertekende in de Saoedische hoofdstad Riaad ooit een verklaring stellende dat ze streefden naar een democratie en dat was voor van Dam voldoende om hen als gematigd te zien en massaal militair materieel te geven. Een geschenkje van de Nederlandse vrienden.

Neen, dat is geen salafistische terreurgroep want, opperde hij ook op Buitenhof van de NOS televisie, Charles Lister stelt dat dit gematigden zijn. Charles Lister is de man die jarenlang vanuit Qatar, wapenleverancier aan al Qaida & co, via het door Qatar gefinancierde Brookings Doha Center de oorlog tegen Syrië becommentarieerde. En op BNR Nieuwsradio maakte Van Dam vergelijkbare verklaringen. (8)

Als bron een Qatarese broodschrijver gebruiken om te beweren dat het Front van de Levant een gematigde groep is kan dus wel tellen. Maar bronnenkritiek kent Nikolaos van Dam zoals bleek uit zijn hier besproken boek ‘Destroying a nation’, helemaal niet.

Feiten over de ware relatie van Israël, Nederland, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en de VS met die salafistische terreurgroepen van ISIS tot Ahrar al Sham en al Qaida zal je er niet in vinden. Ondanks de berg aan bewijzen voor die stelling. En zoals uit zijn parcours duidelijk blijkt moet hij hierover heel veel weten.

En dat ze al eens samenwerkten met andere terreurgroepen in dat gebied was voor van Dam eveneens geen probleem. Ze zitten daar ook zo dicht bij elkaar dat het in zijn visie bijna niet anders kan dan dat ze wel eens samenwerken. En dat is blijkbaar geen enkel bezwaar voor onze diplomaat.

Een ander argument voor hem was dat ze vochten tegen ISIS. Nou, ze vochten tegen ISIS! Jarenlang hebben ze echter ook militair samengewerkt met ISIS toen zich dat nog al Qaida in Irak noemde. En strijden tegen de huidige Syrische tak van al Qaida? Hoogstens zoals in het geval eerder met ISIS betreft het in essentie vechten om de buit.

Zichzelf beschuldigen

Voor wie goed naar Van Dam luistert en zijn laatste boek las stelt hij zich in wezen echter zelf in beschuldiging als zijnde medeplichtig aan de vernieling van Syrië en de massamoord daar.

Hij was gezien zijn expertise de man die het Nederlandse beleid rond Syrië toen vorm gaf en zorgde dat die moordbendes als het Front van de Levant en de Sultan Murad Brigade militair materieel kregen om zo de oorlog voort te zetten. In zijn boek stelt hij dat het Westen die jihadisten met hun maximalistische eisen – Assad moet weg en liefst dood – bleef steunen maar hen jarenlang onvoldoende hulp gaf om de oorlog te winnen.

Jihadisten tesamen met vlaggen
De vlaggen van terreurgroep Ahrar al Sham (links), het zogenaamde Vrije Syrische Leger (midden) en al Qaida (rechts) broederlijk naast elkaar. Zoek de gematigde jihadisten.

Het is als gevolg hiervan, stelt hij in zijn boek, dat de oorlog bleef duren en een politieke oplossing nergens raakte. Met als resultaat honderdduizenden doden en grote delen van het land vernield en geplunderd. Wat natuurlijk helemaal de bedoeling was. Irak verwoest, Libië verwoest, Afghanistan verwoest, Syrië verwoest, het schiet al aardig op.

Nikolaos van Dam is echter, zoals nu is gebleken, hiervoor als uitvoerder deels zelf medeverantwoordelijk. De vraag is dan ook of Nikolaos van Dam hier schuldig is aan zware misdaden gaande van medeplichtigheid aan genocide tot oorlogsmisdaden en terreur. Zwaarder kan niet.

Wel is het toch merkwaardig te noemen dat de Nederlandse massamedia al meer dan 7 jaar de waarheid over de oorlog tegen Syrië verbergen. Geen woord over het ware karakter van deze oorlog. En nu plots de openbaring. Goed, maar het is merkwaardig.

Neem de Nederlandse jezuïet Frans van der Lugt die jarenlang vanuit Syrië ageerde tegen die steun van zijn vaderland aan die jihadisten. Het dagblad Trouw zweeg hem dood. Tot hij in de stad Homs in 2014 kort voor de bevrijding ervan door een jihadist werd vermoord. Dan plots klonk het een en al rouw bij die krant. Waarbij men echter – je moet maar durven – de schuld nog poogde te steken op de Syrische regering. (10)

En wat nu met de Nederlandse regering? Ach, er is het gezegde: Ze dronken een glas, pisten een plas en alles bleef zoals het was. Nederland is gewoon een vazalstaat van de VS en haar salafistische bondgenoten. En dus loopt men op het Binnenhof netjes in de pas van Washington. Al Qaida of niet, het doet er niet toe, zolang het Witte Huis maar tevreden is. Nederland gidsland? Wat een grap.

En de Belgische kranten? Veel bladvulling zoals gewoonlijk maar over deze bij de noorderburen toch wel belangrijke zaak behoudens een kort bericht in de Gazet van Antwerpen niets. Wel korte berichten op de websites van o.m. De Morgen en De Standaard, meer niet.

En elders in Nederland? Recent stopte de Nederlandse regering nu ook met de financiële steun aan de Witte Helmen. De door de Britse regering opgerichte propaganda-afdeling van het Syrische salafisme. Assad heeft de oorlog gewonnen dus kunnen we maar beter stoppen met die zaak is de stelling van Den Haag.

Ook blijft IKV/Pax Christi, die zichzelf een vredesbeweging noemt, verder volharden in het maken van propaganda voor die Syrische terreurgroepen. Zo maakt deze organisatie nog steeds reclame om geld te geven aan het Syrische zogenaamde schoolproject Kesh Malek (11) dat actief is in het jihadistengebied rond de provincie Idlib. Ze geeft volgens haar website in enkele door haar beheerde scholen aan jongens en meisjes apart lessen gebaseerd op een salafistisch curriculum.


1) ‘Kamer wordt vertrouwelijk geïnformeerd over hulp rebellen Syrië’, NRC 14 september 2018

2) ‘Steun jihadisten? Fout maar overdrijf niet’, NRC 13 september 2018. Dat ze een stuk met een andere opinie over deze affaire bij NRC niet plaatsten wekt natuurlijk voor wie de krant kent geen enkele verbazing. Modder gooien naar Rusland is er bij de krant een dagelijkse vaste traditie.

3) Door ook de Venezolaanse president Maduro terloops te vermelden ontstaat de indruk dat hij en enkele andere westerse vuilspuiters al een nieuwe zoveelste oorlog aan het voorbereiden zijn, die tegen Venezuela.

Maar wat moet men volgens Colijn dan doen met bevriende dictators zoals de familie al Saoed? Bommen gooien? En wat met de VS die Irak vernielde en er bij haar invasie en bezetting massaal mensen ombrachten? Bommen gooien? Maar ja, dat zijn vrienden. Daarover zal je figuren als Ko Colijn dus niet horen piepen.

4) Het betreft professor jurist André Nollkaemper die na de commissie Willebrord Davids over de wandaden rond de invasie van Irak in 2003 werd aangesteld. Die stelde met akkoord van het parlement dat men in de toekomst bij buitenlandse interventies Nollkaemper als Extern Volkenrechtelijk Adviseur voor Buitenlandse Zaken zou raadplegen. Deze noemde de zaak in Nieuwsuur een schending van het internationaal recht en dus crimineel gedrag. Hem raadplegen hoefde helemaal niet stelde Colijn.

5) Toen Omtzigt kritische opmerkingen begon te maken over de Nederlandse houding rond het neerhalen boven Oekraïne van het Maleisische vliegtuig van vlucht MH17 was het opnieuw de NRC die een karaktermoord poogde te plegen op deze bijna enige kritische parlementaire stem in dit dossier. Geen toeval natuurlijk.

6) ‘In 2015 leek het politiek nog zo’n goed idee…’, NRC 12 september 2018

7) ‘Nederland steunde terreurbeweging in Syrië’, NRC 11 september 2018.

8) ‘Organisaties waar wij contact mee hadden waren niet jihadistisch’, BNR Nieuwsradio, 13 september 2018. https://www.bnr.nl/nieuws/internationaal/10354191/organisaties-waar-wij-contact-mee-hadden-niet-jihadistisch

Hier stelt men: ‘Nederlandse politici zijn volgens Van Dam medeverantwoordelijk voor de ‘enorme ellende’ die is aangericht in Syrië. ‘Politici die hebben willen interveniëren en met allerlei stellingen kwamen waarop ze niet konden terugkomen, dragen een zekere medeverantwoordelijkheid voor de enorme ellende die daar is aangericht.’. Maar diegene die dit beleid op het veld realiseerde zoals van Dam is dan uiteraard eveneens schuldig.

9) Destroying a Nation, Nikolaos van Dam, I.B. Taurus, 2017, 242 pagina’s. Hier op 12 augustus besproken in het artikel ‘boeken over Syrië’.

10) ‘Patermoord’, Trouw, 8 april 2014, Sylvain Ephimemco.  https://www.trouw.nl/home/patermoord~a55b9397/

Zo schreef de krant:

‘Van der Lugt was vooral hinderlijk voor het regime van president Assad. Hij getuigde via video’s en Skype-verbindingen van de wreedheid van zijn leger dat de stad omsingelt en inwoners laat verhongeren. Hij bleef maar hameren en hopen op bemoeienis van ‘de wereld’, die ‘niet kan blijven toekijken’. Waarom zouden de djihadisten die het lot van de pater deelden en ook gras moeten eten, hem executeren?’

Frans van der Lugt werd op 7 april 2014 in de stad Homs Vermoord. Daar waar hij onder het juk van deze terreurgroepen koppig was blijven wonen. Hij is er begraven

11) https://globalyouthrising.org/2016/04/15/friday-spotlight-paxthe-activist-hive/. Kesh Malek heeft een website: https://www.keshmalek.org/.

Ze werkt vanuit Atareb, een door al Qaeda gecontroleerde stad gelegen in het westen van de provincie Aleppo. Of hoe onze bisschoppen – Pax Christi werkt onder hun toezicht – samenwerken met deze salafistische terreurgroep.

Posted on

De misplaatste lof voor John McCain

Na het recente overlijden van de Amerikaanse politicus John McCain valt het op dat er uit allerlei kwartieren plotseling lof voor hem is. Met overdreven geslijm wordt opeens gedaan alsof er enkel bewondering kon bestaan voor deze man. Zelfs de mensen die onder zijn dikwijls best lompe en achterbakse aanvallen hebben moeten lijden, worden meegezogen in deze opwelling van typisch Amerikaanse heldenverering. “Over de doden niets dan goeds,” heet het dan. Maar als de doden eigenlijk schoften waren, is het dan niet gepaster om dat eerlijk te zeggen?

McCain heeft het zelfs in zijn postuum verschenen afscheidsbrief niet nagelaten om als ware nestbevuiler zijn partijgenoot en president nog even af te vallen. Het gif zit in de angel, natuurlijk, maar bij McCain zat het gif overal. Onder het mom van zijn status als “maverick” heeft McCain zich dikwijls als een ongeleid projectiel gedragen. Wanneer het hem dan even uitkwam, viel hij zijn eigen partij doodleuk af en ging hij zijn eigen weggetje. Het is dan ook geen toeval dat de meest uitbundige loftuitingen kwamen van Democratische kopstukken en van bekende globalisten als George Soros. Het wordt al snel duidelijk waar McCain eigenlijk “stond”, en wie zijn ware vrienden en bondgenoten waren.

Toch wordt hij nu, na zijn dood, opeens op het schild gehesen door de Republikeinen. Bij Fox News is commentator Liz Peet zelfs zo ver gegaan de president op te roepen om een “groots gebaar” te maken en McCain postuum de Medal of Honor toe te kennen— de hoogste militaire onderscheiding van de Verenigde Staten. Is dat verdiend? McCain is als militair krijgsgevangene geweest, en is gefolterd. Hij is daarvoor echter destijds onderscheiden, en het bevoegde gezag vond geen reden om hem voor te dragen voor de Medal of Honor. Sedertdien heeft McCain niet bepaald dingen gedaan die hem opeens wel in aanmerking zouden doen komen. Hij is door de rangen gerezen—niet in het minst omdat zowel zijn vader als grootvader al admiraal waren, trouwens—maar heeft zich niet bijzonder verdienstelijk gemaakt.

Of we zouden natuurlijk zijn vele bewezen diensten voor het militair-industrieel complex moeten meetellen. McCain is als politicus bekend geworden als pleitbezorger van de agressieve en militaristische politiek die kenmerkend is voor het neoconservatisme. Samen met medestanders als Lindsey Graham (ook een Republikein die graag mag samenwerken met Democraten en zijn eigen “vrienden” graag een dolk in de rug steekt) heeft McCain steeds gepleit voor militaire interventies. Daarachter stak geen visie, maar een duidelijk belang: gelijk Rove, Cheney en Rumsfeld was McCain voor het interveniëren om maar te interveniëren. War is good for business, en zeker als de lobbyisten van het militair-industrieel complex weten dat ze bij jou moeten zijn.

Oprechte conservatieven zijn nooit voorstander geweest van dergelijke politiek. Het omverwerpen van figuren als Saddam Hoessein, Moeammar Khaddaffi, Hosni Moebarak en (zoals McCain beoogde) Bashar al-Assad heeft de geostrategische belangen van de VS nooit gediend. Geen van die huis-tuin-en-keuken-despoten was een echte bedreiging voor Amerika. In het vacuüm dat ontstaat nadat zo’n sterke leider omver wordt geworpen springen echter de radicalen, de jihadisten, de gekken zonder vrees of verstand.

Zonder meer onaardige doch doorgaans vrij kalme despoten werden aldus vervangen door de hondsdolle terroristen van, zeg, de Islamitische Staat of de Moslimbroederschap. Hele regio’s werden gedestabiliseerd, met menselijk lijden op grote schaal tot gevolg. Relevant detail voor Europeanen: dergelijk neoconservatief beleid heeft ook voor een groot deel de vluchtelingengolf veroorzaakt waar wij nu mee te kampen hebben. Dankjewel, John McCain!

Naast het leed voor de gebieden die door de achteloze neoconservatieven in het vuur werden gesmeten, is er natuurlijk ook nog het strategisch perspectief. McCain beweerde consequent dat iedere agressie-oorlog het belang van Amerika zou dienen. Het tegendeel is waar. De grote winnaar van de chaos in het Nabije Oosten is… Rusland. Met de VS als boeman is het gemakkelijk voor Poetin om invloed te winnen bij alle partijen die daar een rol van belang willen spelen. Dankzij de oliedomme (pun intended) neoconservatieven heeft Rusland nu meer invloed in de regio—en in de oostelijke Middelandse Zee—dan de USSR ooit mocht hopen te bereiken. Hetgeen de strategische belangen van de VS juist heeft geschaad, natuurlijk. maar daar maalde McCain duidelijk niet om.

Is het denkbaar dat McCain hetgeen was waar zijn huichelende medestanders Donald Trump van beschuldigen: een spion voor Rusland? Gebaseerd op de feiten (de beleidswensen van McCain hebben Rusland eindeloos meer geholpen dan het beleid van Trump) is dit een gedachte die men voor de grap eens mag overwegen. Het is minder belachelijk dan het “Trump-Russia collusion”-onzinverhaal.

Realistisch gezien kan men het beter cynisch overwegen: McCain vond het niet erg dat Rusland een grotere dreiging werd, want McCain wilde niets liever dan een oorlog met Rusland aanwakkeren. Hij was tenslotte voorstander van iedere denkbare oorlog, hoe schadelijk en zinloos en immoreel ook, en liefst een grootschalige oorlog— simpelweg omdat hij het goedbetaalde schandknaapje was van het militair-industrieel complex. (Dat een oorlog met Rusland heel Europa in as zou leggen vond McCain schijnbaar niet erg.)

Het mag op dit moment wel duidelijk zijn dat John McCain de lof die hem wordt toegezongen nooit heeft verdiend. Hij was een oorlogshitser die iedere morele overweging al heel lang geleden naast zich neer had gelegd. De superlatieve bejubeling is absoluut misplaatst, en krijgt zelfs kluchtige trekken. Ik zag McCain zelfs beschreven worden als “de Cato de Oudere van onze tijd”. Mijn hemel, wat een belediging voor de oude Cato, die consistent vasthield aan traditie en eer. (McCain heeft, zoals reeds beschreven, immer gekozen voor de belangen van de ‘deep state’, waar Cato de Oudere juist erom bekend stond dat hij nooit voor een karretje te spannen was.)

De vergelijking is dan dat Cato zo stelselmatig opriep tot de vernietiging van Carthago, hetgeen sommigen doet denken aan de oorlogshitserij van McCain. Het feit dat Noord-Afrika uiteindelijk de graanschuur van het Romeinse Rijk werd, roept dan weer vergelijkingen op met het belang van olie (hetgeen vaak schuilt achter de neoconservatieve oproepen tot agressie-oorlogen in de grote zandbakken van deze wereld).

Het zijn echter totaal manke vergelijkingen. De graantoevoer vanuit Africa Proconsularis werd immers pas relevant nadat het al geruime tijd een Romeinse provincie was. De reden om Carthago te verwoesten had niets te maken met het veiligstellen van dergelijke import. Het conflict tussen Rome en Cathago was geen “resource war” maar een existentiële machtsstrijd, zoals die ook bestond tussen de VS en de USSR tijdens de Koude Oorlog. Cato de oudere stond dan ook meer gelijk aan de echte ‘communistenvreters’ in de VS, die geloofden dat vrede nooit mogelijk was totdat de USSR zou vallen.

De beste ‘analoog’ voor Cato in de moderne periode is in mijn optiek Barry Goldwater. Een compromisloze reactionair met een sterke deugdethiek, die geloofde in de noodzaak van het breken van de USSR. Net als Cato werd hij weggehoond, maar zag zijn gelijk uiteindelijk bewezen. (De verkiezing van Reagan werd fameus beschreven als “it took twenty years to count the votes, and Goldwater won”.) Goldwater stond tevens bekend om zijn bloedhekel aan neoconservatieven als McCain, die hij beschreef als “the unprincipled stooges of the big conglomerates”.

Ook belangrijk: Cato de Oudere was destijds, net als Goldwater tijdens de Koude Oorlog, tegen allerlei andere oorlogen. Hij hoopte dat de vernietiging van Carthago definitief de positie van Rome zou veiligstellen, waardoor langdurige vrede mogelijk zou worden. Goldwater hoopte op precies datzelfde met betrekking tot de USSR, omdat hij wist dat de USSR bijna alle vijanden van de VS financierde. (Net zoals Carthago rebellen en huurlingen tegen Rome financierde.)

Beide mannen hadden trouwens ongelijk, en hun hoop was misplaatst. Waarom? In de VS omdat neoconservatieven als John McCain de overhand namen en talloze zinloze oorlogen begonnen. Leuk voor het militair-industrieel complex, immers. In het oude Rome maakte de vernietiging van Carthago ook geen einde aan de expansie-oorlogen, omdat opportunistische en ambitieuze Romeinen dat soort oorlogen zagen als een manier om zelf glorie te verwerven en dus hun eigen belang te dienen.

Die Romeinen waren al moreel dubieus, omdat ze hun eigen belang vóór het belang van Rome plaatsten (terwijl ze wel talloze legers verspilden aan zinloze campagnes). Ze zijn echter nog zeer deugdelijke mannen, wanneer je ze vergelijkt met een onverbeterlijke smeerlap als John McCain. Die plaatste immers niet alleen zijn eigen belang boven het landsbelang: hij handelde actief in strijd met het landsbelang.

Indien wij John McCain willen vergelijken met een Romein, dan is het nog het meest gepast om hem te vergelijken met Varus: de generaal die zijn legioenen verkwistte aan een zinloze campagne in Germania. U weet wel, de slag bij het Teutoburgerwoud. Het word gezegd dat Keizer Augustus er jaren later nog nachtmerries van had, en schreeuwend wakker werd: “Varus, ik wil mijn legioenen terug!”

Maar van Varus kan tenminste nog gezegd worden dat hij een Romein was. Na zijn abjecte falen trok hij de consequentie en stortte hij zichzelf op zijn eigen zwaard. Zo’n verlies van eer kan je niet herstellen. De mannelijke dood is dan de enige uitweg die nog rest. Beter dan een eerloos leven in schande. Een leven zoals dat van John McCain, dus. Om die reden is het misplaatst om laatstgenoemde te vergelijken met welke Romein dan ook. Zelfs de meest laaggeplaatste plebeïsche straatventer zou—terecht—op hem spugen. Wij zouden daar een voorbeeld aan mogen nemen. Liever dan zijn graf met onverdiende lof te overstelpen, zouden wij overdrachtelijk op de herinnering aan John McCain moeten spugen, en zijn naam uit ons geheugen moeten schrappen. Hij verdient niets minder dan de damnatio memoriae.