Posted on

Noriega: van CIA-stroman tot Amerikaans gevangene

Manuel Noriega is niet meer. De ex-dictator van Panama overleed op 29 mei op 83-jarige leeftijd. Vorig jaar ontdekten artsen een hersentumor. In maart werd Noriega geopereerd en in een kunstmatige coma gebracht, waaruit hij niet meer is ontwaakt.

“Voor Saddam Hoessein was er Manuel Noriega”, schrijft The Guardian. De politieke carrière van de Panamese dictator vertoont grote overeenkomsten met die van de Irakese heerser. Alleen hun einde is anders: de een opgehangen, de ander overleden in een bed. Maar beiden genoten lang de steun van de Verenigde Staten. Totdat ze zich tegen hun beschermer keerden, die vervolgens met militaire overmacht een einde aan hun bewind maakte.

Tijdens zijn militaire studie in Peru in de jaren vijftig werkte Noriega al voor de CIA. In 1967 kreeg hij een spionage- en contra-spionage training op de beruchte School of the Americas in Fort Gulick, Panama, en een cursus psychologische oorlogsvoering in Fort Bragg in North-Carolina, de grootste militaire basis van de wereld (en in de jaren tachtig het centrum van waaruit de militaire interventies in Midden-Amerika plaatsvonden). In 1968 pleegde kolonel Omar Torrijos in Panama een militaire coup. Onder zijn bewind maakte Noriega snel carrière. Torrijos kwam in 1981 om het leven bij een mysterieus vliegtuigongeluk. Volgens John Perkins, voormalig NSA-agent en auteur van Confessions of an economic hitman, een actie van de CIA. De geheime dienst zag met lede ogen aan dat Torrijos contact zocht met Japan voor een nieuw te graven kanaal door Panama.

Luitenant-generaal Tom Kelly, plv. chef-staf van het Amerikaanse leger, legt tijdens een persconferentie op 21 december 1989 uit wanneer men het Panamakanaal weer open denkt te kunnen hebben.

Na de dood van Torijos werd Manuel Noriega de facto leider van Panama. In 1983 promoveerde hij zichzelf tot generaal. De machthebbers in Washington en Langley konden de nieuwe leider goed gebruiken. In 1979 verdreven de linkse Sandinista’s de Amerikaanse stroman Somoza, wiens familie vanaf 1927 Nicaragua had geregeerd. De Amerikanen bekeken het nieuwe bewind in Managua met argusogen. Dankzij de decennia oude CIA-contacten van Noriega kon de CIA Panama gebruiken als uitvalsbasis om het linkse regime in Nicaragua te ondermijnen. Lang voor de publicatie van de Panama Papers werd het land al gebruikt als doorvoerhaven voor geld, drugs en militaire goederen voor de Contra’s, die door de Verenigde Staten werden gesteund om het bewind in Managua ten val te brengen.

Noriega valt in ongenade bij Amerikaanse broodheren

Eind jaren tachtig viel Noriega in ongenade bij zijn Amerikaanse broodheren. In de jaren zeventig was de Panamese dictator begonnen met het leggen van contacten met het Colombiaanse Medellín drugskartel. Deze gebruikte Panama om hun drugsgeld wit te wassen. Een federale rechtbank in Florida klaagde de Panamese dictator aan op grond van drugshandel en afpersing. De CIA haalde Noriega van de loonlijst.

Amerikaanse militairen rijden in pantservoertuigen door Panama-stad op 23 december 1989, de vierde dag van de Amerikaanse inval. Bij de aanval kwamen honderden burgers om het leven en werden 15.000 mensen dakloos.

Een serie van incidenten, die uiteindelijk leidde tot de dood van een Amerikaanse soldaat, was de aanleiding voor de regering van George H. Bush om militair in Panama in te grijpen. Op 20 december 1989 vielen Amerikaanse troepen – vooral militairen uit Fort Bragg – het land binnen. Op 3 januari 1990 gaf Noriega, die zich had verscholen in de diplomatieke missie van het Vaticaan, over. Hij werd als krijgsgevangene naar de Verenigde Staten overgebracht. In september 1992 werd hij in Miami veroordeeld tot een gevangenisstraf van 40 jaar (later omgezet tot 30 jaar). De claim van verdediging dat Noriega jarenlang op de loonlijst van de CIA had gestaan, werd als irrelevant afgewezen. Gevangene nummer 38699-079 werd in 2010 uitgeleverd aan Frankrijk, waar hij werd veroordeeld voor witwassen van drugsgeld. In 2011 werd hij op verzoek van de Panamese regering overgebracht naar de El Renacer-gevangenis in Panama.

Oude bekende van Bush

Manuel Noriega op bezoek bij George H.W. Bush

De relatie tussen Noriega en de CIA, en dan specifiek die met directeur George H. Bush, is intrigerend. Noriega had als student al contacten met de Amerikaanse veiligheidsdienst. Tussen 1971 en 1986 leverde hij de CIA informatie over Fidel Castro. In 1976 bezocht hij George Bush in Washington.

De opvolger van Bush als hoofd van de CIA haalde Noriega van de loonlijst, maar toen George H. in 1980 vice-president werd, ontving de Panamese dictator al snel weer een riant salaris van de CIA. De contacten tussen Bush en Noriega stammen al uit een eerdere periode. George Herbert Walker Bush richtte in 1953 Zapata Petroleum in Texas op. Een onderdeel van het bedrijf werd als CIA-front gebruikt. Van hier uit werden contacten gelegd met een zekere Manuel Noriega, drugssmokkelaar en CIA-medewerker.

In 1976 zorgde Bush, als CIA-directeur, ervoor dat de Cubaan Felix Rodriguez buiten schot blijft in het onderzoek naar de moord in Washington op een Chileense, pro-Allende diplomaat. Rodriguez, die claimde Che Guevara te hebben vermoord, was daarvoor ook actief binnen Operatie Phoenix, waarin onder auspiciën van de CIA tonnen heroïne Zuid-Oost Azië binnen werden gesmokkeld om het Noord-Vietnamese bevrijdingsleger te destabiliseren.

Hetzelfde scenario werd in de jaren tachtig uitgevoerd in de oorlog tegen de Sandinisten in Nicaragua: importeren van drugs in ruil tegen wapens om die door te verkopen aan rebellen. Wederom met Rodriguez als spil en vice-president Bush op de achtergrond (twee jaar voordat Oliver North in 1984 de operatie overnam). Generaal Noriega was maar graag bereid zijn oude vrienden te helpen en stelde vliegvelden open voor het transport van drugs en wapens. Saillant detail: Noriega werd gevraagd dit te doen door agenten van de Mossad, de Israëlische veiligheidsdienst, die hem toegang tot het Witte Huis – lees George H.W. Bush – beloofden. Wellicht grootspraak van een dictator in het nauw, maar Noriega claimde dat hij “Bush bij zijn ballen had”. Reden genoeg om in 1989 eens en voor altijd af te rekenen met de onbetrouwbare Panamese leider, die de clandestiene drugsoperaties steeds vaker voor eigen gewin ging gebruiken. Het was Noriega’s oude vriend Bush die hem afzette en gevangen liet nemen.

In het wereldbeeld van de CIA zijn dictators nuttige idioten die braaf hun vuile werk moeten doen. Worden ze ongehoorzaam of gaan ze op eigen houtje zaken regelen, dan is Washington er snel bij om zich van hen te ontdoen. Dat overkwam al vele dictators, zoals Ngo Dinh Diem, Saddam Hoessein of Bashar al-Assad. En dus ook ‘Our man in Panama’, Manuel Noriega.

Posted on

Patstelling tussen regering en oppositie Albanië doorbroken

De regering en de oppositie van Albanië zijn, na een maanden voortslepende politieke crisis, tot een vergelijk gekomen.

De centrumrechtse oppositiepartij PD van Lulzim Basha boycotte het parlement en dreigde ook de aanstaande parlementsverkiezingen te boycotten. De PD had er geen vertrouwen in dat de regering vrije en eerlijke verkiezingen zou houden. Over sommige leden van de regering van premier Edi Rama, inclusief Rama zelf, gaan hardnekkige geruchten van corruptie en betrokkenheid in drugs- en mensenhandel. De oppositiepartij eiste daarom dat er een zakenkabinet zou komen.

De oppositionele PD protesteerde al maanden met een tent op het plein voor het parlementsgebouw, maar dreigde nu ook om niet aan de parlementsverkiezingen in juni deel te nemen. Daardoor zou een parlement ontstaan met een volstrekt scheef getrokken samenstelling.

Rama’s coalitiepartner LSI, onder leiding van Ilir Meta, stelde vervolgens onder die omstandigheden ook niet aan de parlementsverkiezingen te zullen deelnemen, omdat het een farce zou worden. Zou oefende de LSI druk uit op Rama op tegemoet te komen aan de eisen van de oppositie.

Rama koos echter echter eerst de verbale aanval. Nu, een maand voor de geplande verkiezingen gaat hij uiteindelijk dan toch door de pomp. De parlementsverkiezingen worden een week uitgesteld tot 25 juni en de PD mag 7 ministers aanwijzen, waaronder die van Binnenlandse Zaken, zodat de oppositie zelf toe kan zien op eerlijke verkiezingen. Ook mag de oppositie het hoofd van de kiescommissie aanwijzen en zal er onder andere kritisch naar het register van kiesgerechtigden gekeken worden.

De oppositie beëindigt nu ook haar boycot van het parlement, zodat een nieuwe wet aangenomen kan worden over de selectie van rechters en de aanpak van corrupte magistraten.

Posted on

Albanië: Onenigheid in coalitie door oppositieboycot

Het rommelt in de regeringscoalitie van premier Edi Rama van Albanië. Zijn sociaaldemocratische PS regeert in coalitie met de kleinere centrumlinkse LSI. De belangrijkste oppositiepartij, de centrumrechtse PD boycot echter de parlementszittingen en dreigt zelf de parlementsverkiezingen, die in juni plaats moeten vinden, te boycotten.

De PD heeft er namelijk geen vertrouwen in dat Rama, een huisvriend van de beruchte filantroop George Soros en oud-bestuurslid van de Albanese afdeling van de Open Society Foundation, eerlijke verkiezingen laat houden. De PD heeft nog geen kieslijst ingediend en de termijn daarvoor verloopt op 8 april. De PD en enkele kleinere partijen willen de regering ertoe brengen plaats te maken voor een zakenkabinet dat toeziet op de organisatie van de verkiezingen. Maar Rama lijkt niet van zins hieraan tegemoet te komen. Dit kan ertoe leiden dat de PD straks niet aan de verkiezingen deelneemt met een overduidelijk scheef getrokken samenstelling van het parlement als gevolg.

Inmiddels heeft echter ook de LSI, coalitiepartner van Rama’s PS, hem opgeroepen om tegemoet te komen aan de eisen van de oppositie. Ook houdt de LSI, die voor 2013 in coalitie met de PD regeerde, vooralsnog de boot af over voortzetting van de regeringscoalitie met de PS. “Als het leiderschap van de PS niet bereid is tegemoet te komen aan de eisen van de oppositie voor eerlijke en vrije verkiezingen, zodat die deel kan nemen aan de verkiezingen, dan kan de LSI geen deel nemen aan zo’n coalitie [met de PS, red.], want dat zou een farce zijn”, aldus LSI-voorzitter Ilir Meta.

De PD houdt al sinds februari een permanent protest voor het parlementsgebouw. De rechtse oppositie beschuldigd premier Rama en de zijnen van grootschalige corruptie, onder andere met fondsen van de Europese Unie, en van betrokkenheid bij drugshandel, zaken waarop ook internationale organisaties als de OVSE gewezen hebben. Ook verwijt de oppositie Rama dat hij mensen in overheidsdienst heeft aangesteld die in het buitenland veroordeeld zijn in verband met mensenhandel, prostitutie, drugshandel en andere georganiseerde misdaad.

Albanië is lid van de NAVO sinds 2009 en heeft de status van kandidaat-EU-lid. De regering van premier Rama hoopt eind dit jaar de onderhandelingen over EU-lidmaatschap te openen. Onlangs vestigde premier Rama ook al de aandacht op zich door diverse etnisch-Albanese politieke partijen uit Macedonië bij elkaar te brengen rond een gezamenlijke agenda van vergaande eisen. Dit leidde tot een ernstige, nog altijd voortdurende politieke crisis in Macedonië, doordat de leider van de socialisten, Zoran Zaev toegaf aan alle eisen van de Albanese partijen, terwijl president Gjorge Ivanov de vorming van een regering op basis van deze agenda niet toestond om de grondwettelijke orde te beschermen.

Posted on

Amerikaans politieoptreden: Het lijkt wel oorlog

Het lijkt wel oorlog: Uitgerust met pantserwagens, kogelvrije vesten en machinepistolen rukken leden van het SWAT-team, een bijzondere eenheid van de politie, een voorstad binnen, waar ze een drugsrazzia uitvoeren. Een ingeslagen ruit en veel opwinding later blazen ze met een niet noemenswaardige drugsvondst weer de aftocht.

De documentairefilm Do not resist laat de omvang zien van de waanzin waarmee de Verenigde Staten optreden tegen criminaliteit. Het laat de militaire uitrusting van nerveuze politieagenten zien, die in Amerika steeds vaker zelf op de korrel worden genomen.

Het Pentagon stelt inmiddels zelfs kosteloos na missies in Irak en Afghanistan uitgerangeerde pantservoertuigen ter beschikking van de politie.

De documentaire wordt scenisch omvat door beelden van de demonstraties in Ferguson, waar een politieagent een zwarte neerschoot en waar de overweldigde politie door haar optreden de rellen verder deed oplaaien, in plaats van te de-escaleren.

De utopie van een ook met digitale bewakingstechnologie werkende politiestaat hebben de Verenigde Staten allang bereikt.

Posted on

Huurlingen, wapenhandel en drugssmokkel

In de film Jack Reacher: Never go back kruipt Tom Cruise voor de tweede maal in de rol van Jack Reacher, een personage dat is afgeleid van de gelijknamige romanreeks van Lee Child (nom de plume van de Amerikaanse schrijver Jim Grant). Reacher is een voormalig majoor van de Amerikaanse militaire politie (MP), maar dat maakt het eigenzinnige en bij wijlen recalcitrante karakter van Reacher des te opmerkelijker – het leger en de politie staan immers niet bepaald bekend als een organisatie waar non-conformisten carrière kunnen maken. Het mag natuurlijk de pret van de film niet drukken.

Reacher wordt in het begin van de film geconfronteerd met de situatie waarin de opvolgster (Susan Turner) van zijn positie bij de militaire politie wordt vervolgd wegens spionage. Voelt zich geroepen om haar te verdedigen en slaagt er in om haar uit de gevangenis te breken. Wat volgt is een spannende achtervolging dwars door de Verenigde Staten (van Washington DC naar New Orleans). Op de vlucht ontdekken Reacher en Turner dat de laatstgenoemde er in is geluisd bij het afdekken van een onderzoek naar verdwenen wapentransporten in Afghanistan. Zij komen er achter dat een ‘private contractor’ (huurlingenbedrijf) wapens achter over heeft gedrukt.

Het plot op zich is interessant, want eerder dit jaar kwam de film War Dogs uit waarin de wildgroei van kleine (en grote) wapenhandelaren sinds 9/11 ook aan de kaak wordt gesteld. Jack Reacher wordt gedurende zijn vlucht geconfronteerd met de uitwassen van de oorlog in Afghanistan, zoals illegale wapenhandel, drugsverslaving onder veteranen, getraumatiseerde veteranen en corruptie in het leger. Uiteindelijk leidt het spoor naar de oud-generaal Harkness, die zijn huurlingenbedrijf tracht te redden door wapenhandel te combineren met drugssmokkel.

De film is vanaf het begin spannend en alhoewel je al weet dat Cruise natuurlijk gaat overwinnen aan het einde, heeft de film leuke plotwendingen die de kijker geboeid houden. Toch is het sub-plot van de vermeende buitenechtelijke (criminele) dochter wat minder geslaagd, en ook de verhouding tussen Turner en Reacher komt nogal houterig over – zij lijken tot elkaar aangetrokken, maar uiteindelijk ontstaat er niets. Tenslotte keert aan het einde van de film voor Turner en Reacher alles terug tot het oude: Turner blijft majoor bij de MP en Reacher vervolgt zijn zwerversbestaan.

Er ontstaat midden in de film een nogal geforceerde discussie over de geslachtsrollen, waarbij Turner haar gal spuit over sekse-discriminatie in het leger maar zich uiteindelijk dan toch onderwerpt aan Reacher. Zowel in de romans als in de film wordt desalniettemin getracht om vrouwen op te voeren als gelijkwaardig, Lee Child spreekt zelf van post-feminisme: Turner en Reacher hebben allebei dezelfde rang bekleed en ze zijn allebei goed in vechtsporten en vuurwapens. Toch is het opmerkelijk dat Reacher geen fouten maakt en Turner wel, bijvoorbeeld wanneer ze te lang blijft proberen in te loggen in haar geblokkeerde account ondanks het aandringen van Reacher om daarmee op te houden. Reacher haalt ook als echte mannen-man voortdurend de hete kolen uit het vuur.

De film is grosso modo een traditionele actiefilm met een klassieke actieheld (Tom Cruise). Het is een spannende film en het verveelt geen moment. De thema’s die in de film worden aangesneden zijn ook de zaken die wel eens vaker voor het voetlicht mogen worden gebracht, zoals bijvoorbeeld de vervlechting van wapen- en drugshandel met de oorlog in Afghanistan, maar ook de sociale problemen waarmee veteranen  kampen als gevolg van hun oorlogservaringen. Ik zou de film niet bijzonder aanbevelen, maar het is een veilige keuze voor een avondje uit in de bioscoop.

Posted on

Herhaalt Donald Trump het ware kunststuk van Richard Nixon?

‘Kan Trump het dubieuze kunstje van Nixon nadoen?’ kopte de Volkskrant onlangs. Dat kunstje waar de krant voor vreest is, dat als Donald Trump de 45ste president wordt, hij een speciale aanklager zal benoemen om Hillary Clinton te vervolgen. Waar de journalist echter beter over had kunnen schrijven is de stormachtige en uiteindelijk succesvolle carrière van Richard M. Nixon. Een waar kunststukje.

In 1962 leek de politieke loopbaan van Richard Nixon (1913-1994) voorbij. De gevierde vice-president van Dwight Eisenhower verloor op desastreuze wijze de verkiezing van gouverneur van Californië. Twee jaar daarvoor moest hij het onderspit delven tegen John F. Kennedy, die in 1960 de presidentsverkiezingen won. Nixon was politiek uitgerangeerd, zo leek het.

Nixon groeide op in een arm gezin in Californië. De financiële situatie in het Quakergezin was er de oorzaak van dat de intelligente Richard niet aan een universiteit kon studeren. In 1948 kreeg Nixon – twee jaar eerder gekozen in het Huis van Afgevaardigden – nationale bekendheid door Alger Hiss van spionage te beschuldigen. Hiss werd in 1950 voor hoogverraad veroordeeld, hetzelfde jaar waarin Nixon op overtuigende wijze een senaatszetel wist te veroveren. Het anticommunisme van de Californiër sprak de Republikeinse Partij aan. Hij werd in 1952 vice-president onder oud-generaal Dwight Eisenhower en dwong bij vriend en vijand bewondering af voor zijn standvastigheid en vechtlust. Nixon maakte veel buitenlandse reizen, waaronder het beruchte bezoek aan een aantal Latijns-Amerikaanse landen in 1958. In Venezuela belaagden demonstrerende studenten de vice-president en zijn vrouw. Maar Nixon stapte uit de auto en ging de discussie met de betogers aan.

Mede vanwege zijn politieke ervaring in binnen- en buitenland was het voor Nixon moeilijk te verteren dat de jonge John F. Kennedy hem in 1960 versloeg. Naast de negatieve invloed van het televisiedebat – Nixon was ziekjes en kwam niet overtuigend over – zijn er ook aanwijzingen dat de Kennedy’s door verkiezingsfraude de winst binnen wisten te halen. In 1962 verloor de Quaker de gouverneursverkiezingen in zijn thuisstaat Californië van de rooms-katholieke Democraat Pat Brown. Op een haastig belegde persconferentie sprak Nixon de legendarische woorden “You won’t have Nixon to kick around anymore because, gentlemen, this is my last press conference”. Teleurgesteld en verbitterd geloofde Nixon zijn eigen woorden,  en met hem zo’n beetje alle Amerikanen.

Niets bleek minder waar. In het roerige verkiezingsjaar 1968 – moorden op Martin Luther King en Robert Kennedy, de oorlog in Vietnam op een hoogtepunt, en opstandige studenten – won Richard Nixon nipt van de Democratische kandidaat Hubert Humphrey. Vier jaar later maakte Nixon een ware ‘landslide’. Op binnen- en buitenlands terrein boekte hij vele successen. Watergate maakte een einde aan dit alles en in 1974 werd Nixon gedwongen het Witte Huis te verlaten. Eind jaren zeventig volgde eerherstel. President Ford verleende hem gratie en hij verscheen weer op politieke bijeenkomsten. Onder andere bij het officiële bezoek van de Chinese leider Deng Xiaoping aan de Verenigde Staten in 1979. Deng had erop gestaan dat Nixon aanwezig zou zijn bij de ontvangst in het Witte Huis; anders zou het staatsbezoek niet doorgaan! Hij overleed op 22 april 1994.

Een politieke carrière van vallen en opstaan. Als één politicus in de Amerikaanse politiek meerdere keren is afgeschreven, is het Richard Nixon. Een ware ‘comeback kid’. Hij werd beschuldigd van harde campagnes, afluisterpraktijken en bedrog. Maar Amerikaanse presidenten vanaf Roosevelt luisterden hun politieke tegenstanders af. Campagnes van Roosevelt en Johnson waren ongemeen vuil. De Kennedy’s kochten verkiezingen, hadden nauwe banden met de maffia en fraudeerden verkiezingsuitslagen. John F. Kennedy pleegde overspel tot in het Witte Huis. Bill Clinton liet een spoor van verdachte sterfgevallen en seksueel belaagde vrouwen na, kon niet van stagiaires afblijven, maar bleef in de Oval Office.

the-bush-order

Zijn hele leven heeft Nixon een diep wantrouwen gehad tegenover intellectuelen en gevestigde politici, afkomstig uit rijke families aan de Oostkust. Nixon had door dat mensen liever tegen dan voor iets kiezen. Politiek is verdeeldheid. “Het is wij tegen hen: de elites, de overheid, de bevoorrechten, de liberals, zij die macht erven.”

Dit jaar kent de Verenigde Staten eenzelfde politieke strijd. ‘Wij tegen hen’. Een kandidaat die vecht tegen de gevestigde, geërfde politieke macht. Een macht die zich gesteund weet door intellectuelen, die de arrogantie van vanzelfsprekendheid heeft: “We rule this country”. In binnen- en buitenlandse politiek zou de Verenigde Staten heel goed een Richard Nixon kunnen gebruiken. Wie weet is Donald Trump die man. Men vindt hem vulgair en ordinair, net als Nixon. Hij wordt afgeschreven, net als Nixon. Het was echter diezelfde Nixon die ooit zei: “Defeat doesn’t finish a man, quit does. A man is not finished when he’s defeated. He’s finished when he quits.”

Posted on

Zweden: Politie verliest controle door asielcrisis

Zweden heeft vanouds een zeer liberaal immigratiebeleid, sinds het begin van de vluchtelingencrisis heeft het land echter met stijgende criminaliteit te kampen. De Zweedse politie ziet vooral een toename van diefstallen, seksuele vergrijpen en bendecriminaliteit. Door het hele land staan al 55 gebieden bekend als ‘no-go’-zones waar de politie de controle kwijt is, zo melden Zweedse media.

Zweden hoort tot de meeste geliefde landen van bestemming voor asielzoekers. Sinds het begin van de vluchtelingencrisis ziet de overheid van het Scandinavische land zich echter met een massieve toename van de criminaliteit geconfronteerd. Met name drugshandel, seksuele vergrijpen, diefstallen, vandalisme en bendecriminaliteit zijn sterk toegenomen, zo komt naar voren uit een rapport van het hoogste echelon van de politie.

Ook aanvallen op agenten nemen toe. Recent werden herhaaldelijk politie-auto’s door gemaskerde bendeleden gestolen, zo meldt het rapport. De politie hanteert inmiddels 55 gebieden door het hele land als zogenaamde ‘no-go’-zones, waar men steeds met aanvallen rekening moet houden. Politiewoordvoerder Peter Larsson zei donderdag tegenover de Noorse zender NRK dat “80 procent van de agenten op zijn minst al eens overwogen heeft van beroep te veranderen”. Naast het dagelijkse gevaar zijn daarbij ook de weinig aantrekkelijke lonen een thema.

Brandweerlieden bij een aantal uitgebrande auto's in Malmö.
Brandweerlieden bij een aantal uitgebrande auto’s in Malmö.

De frustratie onder zijn collega’s is groot, aldus Larsson: “We komen er niet meer aan toe misdaden op te helderen, omdat we dagelijks voor zo veel inzetten opgeroepen worden.” In veel buurten is het voor agenten inmiddels alledaags geworden, om aangevallen te worden of dat er met stenen naar ze gegooid wordt.

Als bijzonder ernstig voorbeeld wordt steeds Malmö genoemd. In die grote stad werden sinds februari van dit jaar zo’n 70 auto’s in brand gestoken. Vooral de georganiseerde bendecriminaliteit neemt daar toe, zo deelde de politie mee. De autoriteiten tasten in het duister: Slechts één verdachte kon tot nu toe opgespoord en gearresteerd worden.

In 2015 nam Zweden onder de OESO-landen, afgezet tegen zijn inwonertal, het hoogste aantal asielzoekers op. Onlangs tekenden de landen van de Noordse Raad, Zweden, Finland, Denemarken, Noorwegen en IJsland bezwaar aan tegen Hongarije. Hongarije weigert namelijk om zogenaamde Dublin-gevallen terug te nemen. De Dublin-verordening schrijft voor dat het Europese land waar een asielzoeker als eerste arriveert verantwoordelijk is voor de asielprocedure.

Door uitspraken van de Duitse bondskanselier Angela Merkel is die verordening echter op losse schroeven komen te staan en is de migratiestroom verder aangezwollen. Eerder dreigde de Oostenrijkse minister van Binnenlandse Zaken Wolfgang Sobotka al om Hongarije aan te klagen voor het Europese Gerechtshof.

Posted on

Schrikbarend aantal overtredingen geconstateerd bij grenscontroles G7-top

De Duitse federale politie heeft in het kader van de G7-top in Beieren tijdelijk weer grenscontroles uitgevoerd. Daarbij heeft men een schrikbarend aantal misdrijven vastgesteld, zo bericht de Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Volgens de krant werden 360.000 personen gecontroleerd. Dat leverde 135 uitgevoerde arrestatiebevelen op, 10.555 overtredingen van de verblijfswet – illegale binnenkomsten met andere woorden, en 1.056 uitgevoerde opsporingsverzoeken. Daarbij werden onder andere 237 overtredingen van de wet op de verdovende middelen, 151 gevallen van vervalste documenten en 29 vergrijpen tegen de wet inzake asielprocedures. Al met al werden naast de tot uitvoering gebrachte arrestatiebevelen 3.517 personen gearresteerd en 77 in hechtenis genomen. Op piekmomenten waren zo’n 10.000 politieagenten actief.

Het massieve aantal vastgestelde delicten geeft te denken: De grenscontroles werden slechts uitgevoerd van 26 mei tot 15 juni. In principe zijn de grenscontroles op grond van het Schengensysteem van de Europese Unie opgeheven. De vakbond van de Bundespolizei heeft in het licht van deze bevindingen opgeroepen om tenminste weer steekproefsgewijze grenscontroles in te voeren.

Posted on Leave a comment

Meer nodig dan Bijbellezen in El Salvador

… Het drugsgeweld verplaatst zich van Colombia naar Midden-Amerika.
… Maar het indammen van de macht van drugsbendes gaat moeizaam in El Salvador.

De Latinobarometer 2009, een jaarlijks opinieonderzoek, geeft aan dat alleen de werkloosheid voor de Latijns-Amerikaanse bevolking een groter probleem is dan de criminaliteit. In de Midden-Amerikaanse landen Panama, Costa Rica, El Salvador en Guatemala is de onveiligheid zelfs de belangrijkste reden van zorg.

Het politieke geweld van de jaren tachtig in Midden-Amerika heeft plaatsgemaakt voor andere vormen van geweld. De regio bevindt zich midden op de route van de drugshandel, ingeklemd tussen Colombia en Mexico. De drugshandel veroorzaakt steeds meer criminaliteit en geweld, met name in de ‘noordelijke driehoek’ van Midden-Amerika, bestaande uit El Salvador, Guatemala en Honduras. Deze zone geldt als het meest onveilige gebied van de wereld, als het gaat om landen zonder gewapende conflicten.

De redelijk succesvolle strijd tegen de drugsmaffia in Colombia – onlangs heeft president Santos wederom een kopstuk van de rebellenbeweging FARC weten uit te schakelen – heeft ervoor gezorgd dat het centrum van de drugshandel zich heeft verplaatst naar Mexico. Dat land verkeert meer en meer in een staat van rechteloosheid, waarbij de drugsmaffia de politie en andere overheidsinstellingen infiltreert en waar corruptie, afpersingen, ontvoeringen en doodslag aan de orde van de dag zijn.

Bendes

Naast de negatieve gevolgen van drugshandel kennen deze landen het probleem van de maras (bendes) die de samenleving terroriseren. Volgens schattingen van het United Nations Office on Drugs and Crime waren er in 2007 in El Salvador een kleine 11.000 man lid van een mara, in Guatemala 14.000 en in Honduras 36.000.

Deze bendes zijn zo machtig dat ze in september gedurende 72 uur het openbaar vervoer in San Salvador hebben stilgelegd om druk uit te oefenen op de regering. Ook hebben de maras in San Salvador een avondklok ingesteld. Iedereen die na donker op straat komt, wordt geliquideerd.

El Salvador (zes miljoen inwoners) is op dit moment het meest gewelddadige land van Latijns-Amerika. Het land heeft een gemiddelde van twaalf moorden per dag, wat neerkomt op een moord om de twee uur.

Bijbellezen

In een poging bij te dragen aan oplossingen schreef het parlement van het Midden-Amerikaanse land een wet uit die dagelijks Bijbellezen op scholen verplicht stelt. Onder protest van veel kerkleiders die bezwaren hadden tegen ‘de politisering van de Bijbel’, sprak de linkse Salvadoraanse president Funes in juli hierover een veto uit.

Er is meer nodig om de criminaliteit tegen te gaan dan alleen Bijbellezen. Op 1 september dit jaar is een wet aangenomen die het lidmaatschap van maras strafbaar stelt. Deze wet geeft de overheid wettelijke middelen om de misdaad van deze bendes aan te pakken, nadat eerdere wetten in dezelfde geest ongrondwettelijk waren verklaard.

Ongehoorzaamheid

Er zijn geestelijk leiders in het land die een dieper probleem aanwijzen dan een discussie over beleid en wetgeving en zich zorgen maken over een schrijnend gebrek aan normen en waarden. In de samenleving is daarbij sprake van acceptatie van geweld, illegaliteit en corruptie. Ook de evangelische kerken, die in veel Midden-Amerikaanse landen meer dan veertig procent van de bevolking een plek geven, zijn tot dusver niet in staat geweest op dat vlak veranderingen te bewerkstelligen.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen in het Nederlands Dagblad van donderdag 25 november 2010.

Posted on Leave a comment

Missie voor veilig leven

Wat zijn de motieven van de NAVO om te opereren in Afghanistan? Wat doet de NAVO zoal in Afghanistan? Zomaar enkele vragen die gesteld werden tijdens een studiereis van Jonge Atlantici, waaraan ik ook deelnam. De heer Schaper, de Nederlandse ambassadeur bij de NAVO in Brussel, werd bestookt met vragen.

Donkere tijden worden gevolgd door nog donkerdere tijden. Na het Sovjet-regime werd in 1994 het land ‘bevrijd’ door de Taliban. De Taliban zijn afkomstig van de Wahhabieten, een streng orthodoxe islamitische sekte. Oprukkend naar het noorden veroverden deze strijders stad na stad. Hierbij vestigden ze hun hoofdkwartier in Kandahar, om vanuit die stad Afghanistan om te vormen tot een streng Islamitisch land.

De Taliban brachten nieuwe mode in het land: boerka’s voor de vrouwen en baarden voor de mannen. Alle vormen van media werden verboden op straffe van verminking, amputaties en zelfs executies bij niet-moslims. De heroïnehandel en opiumindustrie bloeide op. Van de opbrengst werden (en worden nog steeds) de Taliban van wapens voorzien.

Na de omverwerping van het Taliban-regime, bij de operatie “Enduring Freedom” van de Amerikanen in 2001, heeft de NAVO als missie de veiligheid in het land te bewerkstelligen.

Afghanistan is een land van de zogenoemde ‘As van het kwaad’, waarin aanslagen werden voorbereid. Het regime was een gevaar voor de wereldvrede is, terwijl het land armoede leed en dringend humanitaire hulp nodig had. Dat zijn de motieven om als NAVO in Afghanistan te opereren, aldus ambassadeur Schaper.

De Taliban zijn momenteel nog steeds actief, als guerrillastrijders, opererend vanuit de bergen, met name in het zuiden van het land. Zo ook in Uruzgan, de “Nederlandse” provincie, waar men regelmatig opgeschrikt wordt door ontploffende bermen en rinkelende kogelhulzen.

De Nederlandse militairen hebben het zwaar in Uruzgan. Meer dan eens vallen er gewonden, en zelfs doden. Het is opvallend, dat andere landen het laten afweten nu Nederland hulp nodig heeft, aldus Nederlandse media. Wellicht wordt hierbij uit het oog verloren dat niet ieder land blikken met militairen heeft klaarstaan. Verder moet niet uit het oog verloren worden dat Nederland voor de NAVO alleen in Afghanistan opereert, en andere landen hun militairen ook hard nodig hebben voor NAVO missies in Kosovo en Irak.

De aanwezigheid van Nederlandse militairen in Uruzgan is uiterst belangrijk. Nederland dient als lidstaat van de NAVO de internationale veiligheid serieus te nemen. Tevens hebben we als rijk land een taak als het om humanitaire hulpverlening gaat. Wellicht moet Nederland zich nog méér inzetten voor de missie Uruzgan!