Posted on

De VVD moet het maatschappelijk onbehagen serieus nemen

Deze voordracht vond plaats op 25 april voor VVD Drechtsteden.

In 2014 stuurde ik een vooraanstaande scouter van de VVD per email het volgende:

“De politieke uitdagingen zijn zó omvattend en groot dat twijfel ontstaat of de mensen die vandaag worden geselecteerd wel begrijpen hoe anders de machtsverhoudingen in de wereld over twintig jaar zullen liggen. Politici zullen met hardere realiteitszin naar ontwikkelingen moeten kijken; anders zal het gevolg een langzame neergang van Nederland zijn. Het gaat om intergenerationele belangen – ik vraag me echter af hoe zwaar die overweging voor zo’n selectiecommissie meetelt? Of gaat het meer om het belonen van vroegere bondgenoten?

De huidige politieke ‘elite’ heeft een postmodern en kosmopolitisch wereldbeeld en lijkt niet in staat de omvang van de crisis te bevatten waarop de West-Europese wereld afkoerst. Dat is een wereld van conflicten: cultureel (verwestering versus islam), militair (oorlog in het Oosten) en economisch: financiële instituten zijn inmiddels machtiger dan natiestaten. Terwijl het Westen een liberale visie op economie uitdraagt koopt een macht als China schaarse grondstoffen van failed states om die als drukmiddel te kunnen gebruiken.

Nederland is een polderland – hierdoor vergeten we hoe snel mensenmassa’s kunnen omslaan als de druk stevig oploopt. Denk aan een gebrekkige aansluiting tussen de opleiding van jongeren en de markt, een teruglopend voorzieningenaanbod en allochtonen die vatbaar zijn voor radicalisering. Een conflict met Rusland komt dichterbij al zal het misschien niet tot oorlog komen. De VS richt zich meer op Azië en wil het vergrijzende Europa niet meer op eigen kosten blijven beschermen.

Kortom, de voorwaarden voor een omslag beginnen langzaam vorm te krijgen; ons beleid wordt echter nog steeds gemaakt door politici uit de poldertijd. We moeten de grote geopolitieke vragen stellen en hierbij telt ieder jaar – ieder jaar brokkelt de geopolitieke status van Europese landen als Nederland verder af. Ik verneem graag of ik in dit denkwerk een rol zou kunnen spelen en ben zeer nieuwsgierig naar jouw kijk op de geschetste ontwikkelingen.”

Verbaast het u te horen dat ik vanuit het topkader niets meer heb vernomen? Terwijl we toch Trump, Brexit, het Oekraïne-referendum, het migratievraagstuk en de Turkse kwestie kregen: zaken die de elite overvielen maar waarvan de voorwaarden in Avondland en Identiteit al waren toegelicht. Onlangs vernam ik van een Kamerlid dat er achter de schermen uitvoerig is gesproken over mijn optreden bij Buitenhof.

Deugbubbel

Het Buitenhofdebat was feitelijk twee tegen één. Ik was uitgenodigd om als academicus die filosofie van de geschiedenis doceerde, het concept van het cultuurmarxisme te komen uitleggen. Voortdurend werden er spottende karikaturen van mijn argumenten gemaakt en vervolgens sloeg progressief Nederland elkaar op de schouders als zou men het debat hebben gewonnen.

De doorsnee Nederlander leeft echter in de realiteit. De kijker herkent dat de zaken die ik aankaart, veel dichter met die dagelijkse realiteit overeenstemmen dan gebruikelijk is in de roze wolk van de culturele elite of zo u wilt de deugbubbel. Dit stelde mij in dat debat voor een keuze: Óf de inhoud in – uitleggen als academicus ‘wat is cultuurmarxisme’ en kortom een verklaring geven van het ontstaan en de inhoud van het begrip, of mezelf verdedigen tegen misrepresentaties van mijn argumenten en spotaanvallen op de persoon. Ik koos ervoor om zo inhoudelijk mogelijk te blijven, wetende dat de doorsnee kijker de harde realiteit beter aanvoelt dan de jetset van de NPO. Deug-Nederland feliciteerde zichzelf maar de rest zag realiteitszin versus een roze wolk: in het Centraal Boekhuis was Avondland en Identiteit leeggekocht en er verscheen een derde druk.

Het Buitenhof-debat ging aanvankelijk uitgebreid in op de geschiedenis van Antonio Gramsci in de vroege twintigste eeuw. Toen ik even later de invloed van the New Left aankaartte, hoorde ik plots dat die geschiedenis “niet relevant zou zijn voor het heden”. Witteman zei dat hij Avondland en Identiteit niet wilde bespreken maar slingerde er toen plots een quote uit het boek in toen het gesprek qua framing de verkeerde kant dreigde op te gaan.

Knock-out argumenten

Al met al heb ik daar meerdere zaken onweersproken gezegd. Links heeft wegens de globalisering geen realistisch economisch verhaal meer te bieden. Hierom stelt links een agenda van identiteitspolitiek voor, om het taalgebruik en het denken te zuiveren van alles dat zou kunnen kwetsen: dit geeft links vandaag geen economisch maar een religieus karakter. De kerk verbiedt alles wat leuk is en links verbiedt alles wat zou kunnen kwetsen. Minderheden, zoals allochtonen en arbeiders, verlaten het linkse moederschip. Ten slotte is de ‘progressieve’ counterculture vooral schadelijk geweest voor de meest kwetsbaren in de samenleving. Al deze knock-out argumenten kregen geen enkele weerspraak tijdens het debat.

Cultuurverandering blijft een hot topic. Zo wordt Mozart gecensureerd terwijl de politie meer bezig is met iftarren dan met boeven pakken. Moslimkinderen worden opgeroepen om zich niet Westers te kleden met het zomerse weer. Belasting op groente en fruit gaat stijgen terwijl de dividendbelasting voor multinationals is geschrapt. D66 wil het referendum dood en dan hebben we het nog niet over de transferunie waar we momenteel worden ingerommeld.

Volksopstand over Transferunie?

Dit gaat stapje voor stapje, zodat het urgentiegevoel steeds te beperkt is voor een opstand, maar Macron en Merkel hebben allang besloten dat die transferunie er komt. Op de ALDE-congressen mag Rutte nog tegengas geven voor de vorm. Hans van Baalen kennende ziet hij die transferunie ook zeker niet zitten, maar uiteindelijk zal ALDE – om de internationale verhoudingen ‘soepel te houden’ – toch tekenen onderaan de streep. En dan vlug door naar de écht belangrijke zaken, zoals die dekselse want veel-te-conservatieve Polen en Hongaren.

Via de monetaire unie zijn landen aan elkaar verslingerd maar zij hebben geen macht over elkaars nationale begrotingen en economische beleid. Die transferunie staat dus te gebeuren: het is onduidelijk hoe dit kan worden gestopt tenzij er een full blown volksopstand uitbreekt.

Hierover was laatst een gespreksavond met Thierry Baudet en Derk Jan Eppink. Eén van de vragen die ter tafel kwam was “hoe realistisch is een NEXIT?” Naar verluidt werd Baudet aan het denken gezet want hij heeft zich altijd laten kennen als – op zijn zachtst gezegd – een criticus van de EU. Maar de realiteit is wel dat wanneer je als kleine lidstaat begint te praten over NEXIT, dat er dan twee jongens bij de uitgang staan en die trekken hun handschoenen uit. Vervolgens slaan ze je en daarna slaan ze je met de kassa. Oftewel je zult worden kapotgemaakt voordat het idee goed en wel is gelanceerd in het publieke debat.

Gedisciplineerd denken over geopolitiek

Hierdoor zou een stappenschema van een gestage bevoegdheidsvermindering van de EU meer kans van slagen hebben. Dan stuit men echter op het feit dat de EU tot dusver onhervormbaar is gebleken en dat de groeiende geopolitieke blokvorming juist noodzaakt tot meer eenheid in buitenlandbeleid. Er is veel voor te zeggen om deze bittere pil dan maar te nemen en consequent dystopisch te denken. Zoals prof. David Engels doet in zijn boek Auf dem Weg ins Imperium. Maar het frame moet nu eenmaal positief zijn en hierom zullen wij in de komende jaren minder gaan horen over dystopieën en meer over Renaissances.

In hoeverre Engels’ boek nu smeuïg wegleest, daarover zijn de meningen verdeeld. Het is in ieder geval helder en systematisch: het dwingt de lezer om op een gedisciplineerde wijze na te denken over geopolitiek. Wat er ook met de EU zal gebeuren – het is evident dat West-Europa deze kar niet meer kan trekken. Groot-Brittannië heeft ruzie met de EU, met Rusland en nu ook met de VS; Frankrijk wordt kapotgestaakt en heeft te maken met banlieues. Het land kent religieuze twisten en aangrijpende veranderingen in de bevolkingssamenstelling. Duitsland vergrijst en moet eerst Oost-Duitsland uit het moeras trekken en daarna nog minstens een miljoen Afrikanen, zoals Robert Ossenblok nauwgezet heeft gedocumenteerd. België is een verhaal op zich. Italië heeft fikse schulden gekoppeld aan een enorme zwarte economie – ook dat land vergrijst in rap tempo.

Centraal-/Oost-Europa moet nu leiden

Kortom nu West-Europa in de fase van Late Empire is beland (waarover dadelijk meer), moet de toorts van Europees leiderschap aan Centraal- en Oost-Europa worden doorgegeven. Daar heerst een meer gegronde visie op migratie, islamisme en de verhoudingen tussen burgers en hun overheid. Deze landen weten wat het is om onder het juk te zitten van de Ottomanen en de communisten: op de experimenten van links-identitaire gekkies zit men daar niet te wachten.

West-Europa is ongevraagd het sociale experiment ingerold van een grootschalige migratie. Dat experiment faalt en vervolgens wordt de kritiek op het falende experiment (door Pankaj Mishra) toegeschreven aan “blanke mannen die zich voorbijgestreefd voelen” – die kortom boos zijn omdat het experiment tóch zou zijn gelukt. Dit is de catch-22 logica “maar ik ben geen racist – aha, dus u ontkent dat er een probleem is!” waar we het in West-Europa mee te schaften hebben, en die in onze afbrokkelende landen moet doorgaan voor een ‘publiek debat’. In Centraal- en Oost-Europa ontbreekt die gekkigheid en daarom zijn deze landen beter in staat om het beleid over deze existentiële kwesties vorm te geven. Het probleem is dat ze vanuit hun communistische verleden zijn gewend aan de underdog-rol en nu niet weten hoe ze het momentum kunnen aangrijpen om te leiden.

Het obsessieve gepraat over racisme verstoort iedere poging tot realistisch denkwerk. Nu weer vier piepjonge meisjes die hun universiteit willen dekoloniseren en smeken om thought police pardon diversity officers. “Wat weten zij nu van het leven?” is wat ik me hier afvraag. Wat weet ik er zelf nu van als dertiger? Kennelijk toch het een en ander – ik sta hier immers de VVD toe te spreken. Nu vind ik de benadering van Jurriaan Mulder toch constructiever dan die van de UvA meisjes. Toen hij met zijn Afrikaanse kompaan Manu een broodje at zei hij: “Wel helemaal opeten hè, de kinderen in Afrika hebben honger!” Zo kan er met een politiek-incorrect grapje toch een gesprekje ontstaan waarin serieuze thema’s worden aangesneden op een wijze die niet beladen of moralistisch is.

Puriteins moralisme tegenover rechtse humor

Dat is precies de kern van de zaak. De nieuwe realisten kennen humor en nuance: ze durven de draak te steken met heilige huisjes omdat ze met lichtheid en zelfspot in het leven staan. Maar hun tegenstander – regressief links – is precies het tegenovergestelde: dat kamp is feitelijk moralistisch, puriteins en fanatiek tot op het fundamentalistische.

Van dat moralisme nu een voorbeeld, en wel het debat tussen de Kamerleden Baudet, Becker en Sjoerdsma over gifgasaanvallen in Syrië. Baudet sprak over twee onverenigbare benaderingswijzen van geopolitiek. Gaan we met zijn allen naar een globale eenheid toe, of zijn er afgrondelijke conflicten? Zijn er universele regels die een wereldvrede mogelijk maken? Of zijn er slechts wisselende machtsverhoudingen met onherroepelijk winnaars en verliezers? Baudet concludeerde: het is een bittere pil om te slikken, maar het is beter als Assad dit conflict wint, want dat vergroot de stabiliteit van de regio.

Moralisme in geopolitiek

Becker reageerde verbeten en vanuit morele verontwaardiging. Even was er geen analist of nuchter redenerend bestuurder aan het woord, maar veeleer een ‘gelovige van de universele eenwording’. Er lag een zelotische schittering in haar ogen: daar ontvouwde zich het panaroma van Fukuyama’s Einde van de geschiedenis. Tot nu toe was het profiel van de VVD altijd nuchter no nonsense-realisme: het is pijnlijk maar waar om te zien dat Baudet in dit debat het meest realistisch is.

Het is zowel ernstig als betreurenswaardig om te constateren dat dit puriteinse moralisme nu ook naar de rechterkant van het politieke spectrum is overgeslagen. Dit is wat er gebeurt wanneer men de eigen ziel aan multinationals verkoopt en alle culturele en intellectuele vorming overlaat aan links. “Want op die thema’s zitten onze kiezers toch niet” (zo wordt geredeneerd sinds Bolkesteins aftreden). Maar de realistische stemmer, die zoekt ondertussen wel naar vorming en culturele inhoud. En in zijn vorming vindt hij Baudet.

Klassiek liberalisme uitgehold

Wat ten zeerste teleurstelt is dat zelfs het klassiek liberalisme van individuele vrijheid, nationale soevereiniteit (collectieve vrijheid) en rationalisme (vrijheid van geest), zich zo heeft laten uithollen door progressivisme: een stroming die staat voor gelijkheidsdwang, cultuurrelativisme en een overgave aan technocratische oligarchieën. Het liberalisme zoals dat vandaag bestaat heeft helaas de theologie van het christendom en het socialisme verinnerlijkt – dit wil zeggen een theologie van irrationalisme en maakbaarheidsgeloof. Hierdoor blijft van het klassiek liberalisme slechts een uitgeholde cocon over: wat resteert is een verwaterde kartel-ideologie die de belangen van multinationals omkleedt met een positieve tsjakka-vibe.

Dit kon gebeuren doordat de mensen die de posten bemanden van de conservatieve media en de klassiek liberale partijen, het product waren van een corporatistisch systeem vol vriendjespolitiek en elitaire families. Denk aan de tweehonderd van Mertens: een select gezelschap van grootindustriëlen, topambtenaren en vakbondsleiders die onder leiding van o.a. Joop den Uyl samen de knikkers verdeelden. Hun kinderen groeiden op in een bubbel buiten de realiteit en lieten zich gemakkelijk intimideren. Riep iemand eens “nazi!” dan waren deze wekelingen en softe types maandenlang bezig om zich te verontschuldigen.

Vossius & Deugballotage

Vandaag wordt ‘rechts’ echter bemand door types als Jesper Jansen. Zij komen ‘van de koude grond’ en geven er niets om hoe ze worden geframed. Dit zijn mensen met wortels in de werkende klasse die toch niet welkom zijn in de elitaire bovenlaag van onze cultuur. Want als je door een partijtop in dit land serieus wil worden genomen als gesprekspartner, dan moet je eerst laten zien dat je klassieke talen machtig bent die je op één of ander prestigieus Vossius gymnasium hebt geleerd. Stap twee om door de deugballotage te komen is dat je diezelfde klassieke talen vervolgens ironiserend kapotrelativeert omdat het toch allemaal ‘geschiedenis van blanke mannen is’. Maar om tot die tweede ronde te komen moet je dus wel eerst even laten aanvoelen dat die verfoeide culturele verfijning wél tot jouw sociale habitat behoort. Mensen als Jesper trekken echter met zero fucks given ten strijde tegen deze deug-elite. Wordt mooi!

Het eerder omschreven gevoel voor humor en nuance dat eigen is aan het nieuwe realisme heeft een oorsprong. Het uit zich ook in trolling en shitposts en referenda organiseren over nonsens-onderwerpen puur om gemeenteraadsleden te trollen. Zoals dat idee om politici in Arnhem zich te laten uitspreken over verplichte afbeeldingen van lolcats op verjaardagskaarten en discoballen in ieder overheidsgebouw. Want ja, wie werkelijk ziet wat West-Europa staat te wachten – de totale som van babyboomerschulden die worden afgeschoven op jongeren in een vergrijzende samenleving waar opwaartse sociale mobiliteit enkel nog is voorbehouden aan kosmopolieten in grootstedelijke centra omring door enclavevorming en radicalisering – kan eigenlijk alleen nog lachen om de absurditeit van de situatie. Een ironische levenshouding ontwikkel je vanzelf.

Mentale verharding

“Het zal mijn tijd wel duren, ik heb deze puinhoop niet gecreëerd, laat een ander de shit maar opruimen.” Dat is dan feitelijk de levenshouding die het meest loont – oftewel het “dikke ik” waarover Rutte sprak. Maar nu, Rutte, ga ik weer even terug naar mijzelf en naar mijn email aan die VVD-scoutingspersoon in 2014. Ik blik terug op mijn laatste vijf levensjaren en zie hoe ik beleidsmakers trakteerde op duizenden feiten, overwegingen en argumenten: tot nu toe had het nul komma nul effect om ook maar iets aan de opdoemende dystopie te veranderen. Dus ik begrijp die cynische levenshouding. “Vrouwen willen feminisme? Oké laat mijn date dan maar betalen. Wij mannen zouden vrouwen teveel overvleugelen? Wel dan ga ik ook niet ingrijpen als ik zie hoe een dronken jongedame wordt betast.” In deze situatie is mentale verharding the most sensible option.

Dát is de wereld die we nu krijgen dankzij de keuzes van de ’68-generatie. En ook dankzij de keuzes van een elite die sinds Pim Fortuyn al beter wist maar wegkeek omdat ‘de BV Nederland wel moest blijven draaien’. Let wel: een generatie met zo’n levenshouding gaat dus ook niet betalen om de shit van Afrika op te lossen. Ze zien welke deal er voor hen overblijft – hogere huren, een leeggepompte gasbubbel, hogere studieschulden en het stapelen van onbetaalde stages – en laten zich ook niet meer moralistisch chanteren. Hierom gaat voor links langzaam het licht uit en zij beseffen dit – hierom radicaliseren ze nu het nog kan, om hun vijanden zo veel mogelijk schade te berokkenen.

Geen spruitjeslucht maar wietlucht

Deze ‘vrijgevochten’ types zien zichzelf als meester en vormgever van eigen succes: zij hebben iedere band met het verleden gretig doorgesneden, want de spruitjeslucht van het ouderlijk huis mocht niet blijven kleven aan de nieuwe tuxedo van het corpsballetjesleven. Maar uiteindelijk heeft niet de spruitjeslucht de meeste schade gedaan, maar de wietlucht. Alles wat je op tafel achterlaat valt in handen van de vijand: zo redeneren zij. Niet in termen van cultureel erfgoed overdragen. Deze types zien zichzelf als ‘liberaal’ maar dromen er van om te worden aangesteld als juridisch specialist op een groot kantoor van een multinational.

Nu zien we weer hoe het voor innovatieve MKB’ers moeilijker wordt om zich juridisch te verweren wanneer het grootkapitaal hun patenten steelt. Stropdasje om, lekker upwardly mobile imago uitstralen, maar oh wee als de discussie op het migratiedossier komt. “Ik heb toch genoeg geld en connecties om die mensen nooit tegen te komen, dus ik vermijd dit onderwerp want ik kan er alleen in negatieve zin een racistisch imago aan overhouden.” Zo denkt de aangestelde liberaal. En een aangestelde liberaal is een inwendige tegenspraak: liberalisme hoort immers te staan voor eigenstandig, onafhankelijk en eigenzinnig denken.

Hofhermafrodieten

Kennelijk moet daarvoor een Nieuwe Zuil worden opgebouwd, want toen ik laatst bij Shell aankwam zei iemand: “Hoi Sid! Wat leuk dat je er bent! Laten we gaan lunchen! Maar beter niet op kantoor want je weet maar nooit wat we gaan bespreken.” Pas aangekomen bij een of andere Bakker Bart in een achtersteegje met alleen huisvrouwen en buggy’s met kinderen durfde de betreffende zijn verhaal te doen. Het kwam erop neer dat deze persoon al zes keer tevergeefs was opgewarmd voor een bevordering, terwijl in het bedrijf wel plots overal flyertjes over ‘mansplaining’ opdoken. “Het is maar goed dat er hier geen snaky corporate types rondlopen” zei ik. Of beter gezegd: hofhermafrodieten, sprekend met de oldschool humanist Baldassare Castiglione.

Hofhermafrodieten zijn gladde en manipulatieve mannen die tekenend zijn voor beschavingen waar maatschappelijke status meer met sociale netwerken samenhangt dan met de productie van tastbare welvaart. De masculiene architect bouwt een aquaduct en laat zo zien hoe hij de wereld onontwijkbaar verandert (Early Empire). Lakeien en eunuchen fluisteren de keizer in wie wel of niet tot de inner circle kan worden toegelaten: zij treden op de voorgrond in de fase van Late Empire en manipuleren de ongrijpbare relaties. De hofhermafrodiet gedijt in de bureaucratieën en  hofhuishoudingen die ontstaan wanneer urbane centra zich volzuigen met de welvaart die in de provinciën wordt gecreëerd. Waar hofhermafrodieten opduiken in de politiek gaan idealen en principes te gronde.

Rise and Fall

We hadden het al even over David Engels en zijn Rise and Fall-analyse. Wat hier gaande is kunnen we niet anders betitelen dan als ‘Late Empire’. Laatst werd ik benaderd door iemand die zei: “Sid, het spijt me, je zult het begrijpen – ik zat in de laatste maand van mijn proefperiode dus ik moest echt aan de blue pill.” Wegkijken om maar niet uit de toon te vallen op de werkvloer. Is dat nu het gezellige “ik hou van eigenwijze mensen” liberale Nederland waaraan we met zijn allen werken?

Toch wordt Nederland wakker. De Nederlandse Leeuw kreeg 2.100 mensen op de been waarvan de helft jongeren. Kwam nauwelijks in de media. Had een gesubsidieerde linkse club 400 activisten verzameld, dan was het breed uitgemeten bij Buitenhof en op de voorpagina van alle kranten als ‘energieke jongerenbeweging’.

‘Linkse’ opinieredacties blazen hoog van de toren over seksuele intimidatie, maar juist daar is dit het ergst. Zie Vice, zie Francisco van Jole, zie Jelle Brandt Corstius, zie al die idioten bij Oxfam Novib, Artsen Zonder Grenzen en andere ‘goede doelen’ die seksfeestjes hielden met kwetsbare en uitgebuite inheemse vrouwen – het gedrag van deze kosmopolitische wereldverbeteraars is zowel hedonistisch als hypocriet. Achter dat uitwendige moralisme gaat een door-en-door verrot mensbeeld schuil. Dat wist u natuurlijk al: ik moest het toch even vermelden omdat mijn realistische analyse anders als ‘reactionair cultuurpessimisme’ zou worden geframed.

Rot achter de gevel

We moeten West-Europa zien als een huis. Aan de voorkant ziet het er goed uit maar achter de voorgevel is er rot en structurele bouwfouten. De generatie die nu opgroeit voelt nattigheid, want de generatie die aan de macht is heeft het geloof in transcendente waarden opgegeven. Zij proberen er voor zichzelf het beste uit te halen: een fractievoorzitter krijgt een penthouse cadeau en een senator zit tijdens de stemming over de orgaanwet in een luxe resort op een tropisch eiland. Ondertussen werd tegen een CDA-bestuurder een zaak voorbereid wegens betrokkenheid bij de bouw van het grootste drugslab aller tijden.

Juvenalis beschreef de decadentie van het antieke Rome: wat vandaag in West-Europa speelt had hij niet kunnen verzinnen in zijn meest extatische visioenen. Men kan er hooguit om lachen omdat het zo absurd én decadent is. Maar met een politieke klasse die dit voorbeeld geeft kan West-Europa niet meer leiden. Het enige wat er hier qua continuïteit wordt overgedragen, is dat de generatie van opiniemakers en journalisten die nu wordt aangesteld nóg linksliberaler is dan de voorgaande. Zoals de grote Willem Cornax onlangs schreef: geef mijn portie maar aan fikkie.

Posted on

Sid Lukkassen analyseert de zelfmoordfilosofie van het Avondland

Destijds kwam ik Sid Lukkassen tegen op een bijeenkomst van GeenStijl/GeenPeil. Het ging over het referendum aangaande het Oekraïne-Verdrag. Sid overhandigde mij een exemplaar van zijn boek Avondland en Identiteit. Nu de derde druk is uitgekomen is de tijd rijp voor deze recensie.

Geestverwantschap
Mede door tijdgebrek, maar ook omdat ik wist dat zijn ideeën erg met de mijne corresponderen, legde ik het boek weg en lag het maanden ongelezen in m’n boekenkast. Juist omdat Lukkassens overtuigingen zo vergelijkbaar zijn met de mijne, was ik enigszins terughoudend. Ik had iets van een vrees dat ik wellicht minder origineel zou worden in mijn eigen schrijfsels als ik zijn boek gelezen zou hebben.

Wel, ik ging op vakantie en nam een aantal boeken mee, waaronder Sids boek. Hoewel ik reeds besefte dat we politiek, filosofisch, en historisch gezien geestverwanten waren, bleek dit meer dan ooit bij het lezen van dit boek. Daar waar ik gewend ben vrijwel in elk artikel in de mainstream media historische fouten of belachelijke, onwetenschappelijke – maar politiek-correcte – aannames aan te treffen, was zijn boek een zeldzame geestelijke herkenning.

Het resoluut verwerpen van ieder policorisme
Avondland en Identiteit geeft een korte maar daarom juist goed te volgen uitleg van het cultureel marxisme. Één van de sterke punten is overigens dat hij niet te schuw is om deze term daadwerkelijk te gebruiken. Daar waar een auteur als Thierry Baudet nog het wat veilige ‘oikofobie’ gebruikt, is Lukkassen resoluut met zijn drang om iedere vorm van (halve) politieke correctheid van zich af te werpen. Daar valt hij zeker om te prijzen.

Hoewel het cultureel marxisme zeer breed is, diept hij vooral de extreem slechte invloed van het feminisme (deel van het cultureel marxisme) uit. Hij beschrijft niet alleen dat dit één van de hoofdredenen is waardoor het Westen in diepe demografische problemen is geraak; hij gaat vooral in op de geknakte masculiniteit van de meeste hedendaagse westerse mannen. Dit zijn gedomesticeerde mannen die zich niet langer kunnen oprichten om hun volk en vaderland fatsoenlijk te verdedigen. Mede daarom laten zij hun continent islamiseren en koloniseren.

Mannen zonder borst
Tevens neemt hij de huidige consumptiemaatschappij en haar hedonistische en nihilistische ‘waarden’ onder de loep. Terecht constateert de auteur dat Europa, of zelfs het volledige Westen, in een soort gelukzalige zelfmoordfilosofie is gaan geloven. Hierin bestaan de hoogste ‘waarden’ uit het roepen dat ‘iedereen welkom is’, zonder dat er zelfs maar een vraagteken bij dat beleid geplaatst mag worden. Daarmee constateren we dan ook de progressieve aanval op het intellect en zelfs de bèta-wetenschap. Want strookt het niet met de politiek-correcte censuur, dan is het ‘fout’ – zelfs als het empirisch bewijsbaar is.

Ook gaat Lukkassen in op de strijd tussen het globalisme en het nationalisme. Hij constateert terecht dat het globalisme de schatrijke elite van bankiers, multinationals en ook eurocraten goed uit komt, maar verwoestend is voor zowel de middenklasse als de onderklasse van de maatschappij. Tevens geeft hij min of meer toe dat de gevestigde partijen CDA, VVD, D66 en de PvdA vrijwel inwisselbaar zijn geworden. Het boek beschrijft bijvoorbeeld hoe iemand binnen enkele dagen van de VVD overstapte naar de PvdA, omdat er een baantje bij de PvdA was beloofd. Terwijl de auteur zelf nota bene VVD’er is. Overigens spaart hij zijn eigen partij wel vaker niet in zijn boek.

Standpunten over Rusland en de EU
Als ik al kritiekpunten heb, dan is het zijn Rusland-standpunt. De kaft van het boek suggereert dat Rusland imperiale ambities zou koesteren en de auteur stelt dat Rusland een (groot) aandeel heeft in het Oekraïne-conflict. Met deze mening ben ik het fundamenteel oneens. Niet alleen hadden de VS en de EU de hand in de coup tegen de democratisch gekozen pro-Russische regering in Kiev: ook hebben de NAVO en de EU tegen de afspraken in naar het oosten uitgebreid. Juist de EU en de VS waren/zijn de imperialistische partij.

Tevens is Lukkassen van mening dat de EU op zichzelf niet slecht is als tegenwicht tegen andere blokken als de VS, Rusland en China. Hij zou het alleen om willen vormen door Europees-nationalistische leiders aan het roer te zetten – leiders die zich inzetten voor het behoud van het traditionele cultuurkarakter van Europa. Op zich is dit een sympathiek streven maar mijns inziens onrealistisch. Persoonlijk ben ik van mening dat de EU veel te diep cultureel marxistisch is om te kunnen worden hervormd. Bij pogingen daartoe kunnen we kostbare tijd verdoen. Logischer is het dus om voor uittreding te blijven pleiten en zo mede door die uittreding tot een implosie van de EU te komen.

Ten slotte zijn ook het voorwoord van Thierry Baudet en de nabespiegeling van Derk Jan Eppink zeer de moeite waard. Hoewel zij merkbaar hun best doen om met een optimistische blik te eindigen; ze proberen een soort hoopvolle eindnoot te forceren. Dit kan wat krampachtig overkomen – het boek zelf is namelijk nietsontziend in zijn analyse en methode. Lukkassen heeft duidelijk geen behoefte aan valse hoop.

N.a.v. Sid Lukkassen, Avondland en Identiteit (Aspekt, 2015), paperback, 348 pagina’s.

Posted on

“Nederlands referendum geeft ook andere Europese burgers weer moed”

Beatrix von Storch, europarlementariër voor de eurosceptische partij Alternative für Deutschland, begroet op de voorpagina van het Duitse weekblad Junge Freiheit de uitslag van het Nederlandse referendum over het Associatieverdrag van de EU met Oekraïne: “Het referendum van onze buren is een motie van wantrouwen tegen het machtskartel in Brussel.”

Von Storch roept in herinnering dat de gevestigde partijen na het referendum in 2005, waarin de EU-grondwet door de Nederlanders werd verworpen, het verdrag cosmetisch aanpasten om het vervolgens niet meer aan de kiezer voor te leggen. “Zo is het maar al te vaak gegaan: Als het aan de meerderheid van de burgers had gelegen, was er geen euro gekomen, geen massa-immigratie en ook geen politieke unie.”

“De EU en haar beleid kunnen in deze vorm slechts bestaan doordat ze ondemocratisch zijn. Burgerparticipatie en directe democratie zijn de eurocraten daarom net zo doorn in het oog als onafhankelijke parlementariërs en democratisch gekozen regeringen die de Unie-agenda niet steunen. De EU-politici zien geen probleem in een Europese superstaat maar veeleer in de democratie.”

De Duitse politica ziet het feit dat de fractieleider van de Groenen/EVA in het Europees Parlement, de Duitse Rebecca Harms, zich tegen referenda over EU-gerelateerde onderwerpen heeft uitgesproken, als goed voorbeeld daarvan. “Dat de Groenen, die zichzelf ooit voordeden als ‘anti-autoritair’ en basisdemocratisch en tot de voorvechters van directe democratie behoorden, daar vandaag de dag niets meer van willen weten, is inmiddels wel duidelijk.” Dit bevestigt volgens Von Storch dat de Groenen onderdeel zijn gaan uitmaken van de gevestigde politiek.

“De gevestigde partijen, EU-bureaucratie, financiële sector en Europees links aan de universiteiten en in de redacties vormen een nieuw machtskartel in Europa. Tot hun agenda behoort de schepping van een Europese superstaat door de afschaffing van de natiestaten, door de parlementen van hun macht te beroven en door democratische alternatieven uit te sluiten, door een gestuurde publieke opinie door te zetten door middel van internetcensuur en het lasteren van politiek andersdenkenden, door de vernietiging van het traditionele gezin en de humane, door het christendom gestempelde cultuur van Europa door gender mainstreaming en een beleid van onbegrensde immigratie vanuit islamitische landen.”

“Een geatomiseerde en cultureel ontwortelde samenleving kan effectiever gesurveilleerd, beïnvloed en beheerst worden. Dat is de ‘weg naar de slavernij’ die de liberale sociaal-filosoof Friedrich August von Hayek in zijn gelijknamige boek beschreef.”

“Zoals ieder systeem dat aan zijn eigen interne tegenstrijdigheden ten onder dreigt te gaan, probeert ook de EU door imperialistische grote projecten en het scheppen van steeds nieuwe vijandbeelden de aandacht af te leiden van haar falen. Terwijl het euro-debacle miljoenen mensen in armoede en werkeloosheid gestort heeft en de spaarcentjes van burgers bedreigt, heeft de EU praktisch buiten de openbaarheid om met de Oekraïne een associatieovereenkomst afgesloten. Dat is alle ontkenningen ten spijt niets anders als een voorstadium voor de opname van de Oekraïne in de EU – en dan ook in de NAVO. Voor een zo verreikende politieke beslissing was een breed politiek debat nodig geweest.”

De burgers van de meeste EU-lidstaten zijn volgens Von Storch echter nauwelijks geïnformeerd over het associatieverdrag, laat staan dat ze zich erover uit hebben kunnen spreken, aangezien het geen deel uitmaakte van de verkiezingscampagnes. In plaats daarvan is buiten de burgers om een nieuw conflict in Oost-Europa op de koop toe genomen.

De onlangs overleden oud-bondskanselier Helmut Schmidt sprak in verband met de Oekraïne-politiek van de EU in het voorjaar van 2014 dan ook van “grootheidswaan” en verweet EU-politici Europa in een situatie te brengen die vergelijkbaar is met die in augustus 1914 bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. “Het associatieverdrag is namelijk niet slechts een vrijhandelsakkoord, het is tegelijkertijd een militair pact”, zo licht de europarlementariër de Duitse lezers voor. “Zo voorziet het bijvoorbeeld in manoeuvres met de Oekraïne in het kader van een gezamenlijk veiligheids- en defensiebeleid. Daarmee begeeft de EU zich op een directe politieke en zo mogelijk in de toekomst ook militaire confrontatiekoers met Rusland. Deze confrontatiekoers was niet wat de vredelievende burgers van Europa wilden en ze zijn daar ook niet over bevraagd.”

Von Storch ziet de stem van de Nederlanders tegen het associatieverdrag dan ook als een stem voor de vrede, “tegen geopolitieke avonturen die Europa in de afgrond zouden kunnen storten.”

Omdat de nationale parlementen het af hebben laten weten, nemen de burgers het heft met direct-democratische middelen zelf in handen. Nationale soevereiniteit naar buiten en directe democratie naar binnen, zijn volgens de AfD-politica dan ook twee zijden van dezelfde medaille.

In plaats van de autoritaire Europese superstaat met zijn gevaarlijke streven naar wereldmacht, ziet Von Stroch liever een alliantie van soevereine, direct-democratisch ingerichte natiestaten, die haar grenzen bewaakt en in vrede met haar buren leeft. “De Nederlanders hebben een daad gesteld voor vrijheid, vrede en soevereiniteit”, besluit Von Storch. “Daaraan zouden wij een voorbeeld moeten nemen.”

Posted on

Al onze artikelen over Oekraïne in één dossier

Woensdag 6 april aanstaande mogen de Nederlandse kiesgerechtigden zich in een raadgevend referendum uitspreken over het Associatieverdrag van de Europese Unie met Oekraïne.

Het Burgercomité-EU, Forum voor Democratie en GeenStijl wisten genoeg handtekeningen te verzamelen om onder een pas van kracht geworden wet een volksraadpleging af te dwingen.

Aanvankelijk – en soms nog wel – poogden voorstanders het associatieverdrag te bagatelliseren als slechts een vrijhandelsverdrag. Inmiddels mag voor iedereen wel duidelijk zijn dat het verdrag veel meer behelst, namelijk de geleidelijke integratie van Oekraïne met de EU, ook op politiek en militair vlak. Wat voor ‘vrijhandel’ doorgaat is sowieso vooral een politiek instrument dat ingezet kan worden voor geopolitieke blokvorming of de bestendiging daarvan.

Op Novini zijn dergelijke zaken in de afgelopen maanden en jaren herhaaldelijk aan de orde gesteld. Al deze artikelen zijn bijeen gebracht in een dossier, waarin ze gemakkelijk terug te vinden zijn. Dat dossier bevat bijdragen van onze redacteuren en vaste medewerkers, zoals Wolter Berends, Jonathan van Tongeren en Erik van Goor, maar ook van gastauteurs als Eric van de Beek, Karl Albrecht Schachtschneider, Max van der Werff en Karel van Wolferen.

Het gaat om artikelen waarin de kwestie Oekraïne nu eens volkenrechtelijk, dan weer (geo)politiek of economisch benaderd wordt. De politieke ontwikkelingen in Oekraïne komen aan de orde, de overwegingen van de regering Janoekovitsj om de ondertekening van het Associatieverdrag uit te stellen, de protesten op de Maidan – de escalatie en gevolgen daarvan, de bezetting van overheidsgebouwen in West-Oekraïne, de opkomst van extreemrechtse partijen en milities, de staatsgreep van de pro-westerse partijen, de corruptie voor en na de staatsgreep, de onderdrukking van afwijkende politieke en journalistiek geluiden na de coup, de invloed van ngo’s en multinationals, de macht van oligarchen, de afscheiding van de Krim, de opstand in Donetsk en Loegansk, de uittocht van vluchtelingen uit het Donbasbekken naar Rusland en de vlucht van dienstplichtigen uit West-Oekraïne naar Polen en Hongarije. Maar ook de bredere geopolitieke en economische omstandigheden (pijpleidingen, handelsrelaties, schaliegas) en gevolgen van de Oekraïnecrisis en de opstelling van diverse landen in Europa en de rest van de wereld daarin.

Er zitten zo veel facetten aan de kwestie, dat we hier ongetwijfeld nog het nodige vergeten te noemen. Daarom attenderen we u graag op ons Oekraïne-dossier, daarin vindt u al onze artikelen over Oekraïne en daaraan sterk gerelateerde zaken sinds het uitbreken van de crisis.

Op basis van het beeld dat we ons als redactie van Novini in de loop van de tijd gevormd hebben over deze kwestie, komen wij tot de conclusie dat de Europese Unie en haar lidstaten noch Oekraïne zelf gediend zijn met het voorliggende Associatieverdrag. Uit onze artikelen zijn legio redenen op te diepen. Om het u als lezer gemakkelijker te maken dit nog eens na te gaan, wijzen we u bij deze graag op ons dossier dat hier te vinden is: http://www.novini.nl/rubriek/buitenland/oekraine/

Posted on 1 Comment

Oekraïne referendum: SP’er van de weg gereden

Wel in de Russische pers, niet in de Nederlandse: SP-politicus Younis Lutfula is in Amsterdam aangereden door een vrachtauto toen hij onderweg was naar Rotterdam om daar de geruchtmakende documentaire ‘Masks of Revolution’ in te leiden. Lutfula overleefde het ongeluk, maar de filmvertoning werd afgelast.

Nieuws? Of geen nieuws? Het Russische ‘NOS-Journaal’ van Rossia 1 pakte op 18 maart groot uit met een item over het ongeluk met de SP’er en de afgelaste filmvoorstelling. Maar de Nederlandse media besteedden er vooralsnog geen enkele aandacht aan. Het enige dat er in geschreven vorm aan herinnert is een tweet van het politieteam hoofdwegen:

politie team hoofdwegen tweet

Daarin staat alleen het ongeluk genoemd en niks over de identiteit van de betrokkenen. Mogelijk zijn de Nederlandse media hiervan niet op de hoogte, maar het kan ook dat ze geen reden zien er aandacht aan te besteden, bijvoorbeeld vanuit de gedachte dat het niet zo vreemd is dat politici incidenteel betrokken raken bij auto-ongelukken. De Russische tv-ploeg van Rossia 1 kwam het nieuws ter ore omdat deze in Rotterdam aanwezig was om opnamen te maken bij de Nederlandse première van ‘Masks of Revolution‘. Nederlandse media toonden geen belangstelling.

De Canal+ documentaire is geruchtmakend omdat deze aspecten benoemt van de Maidan-revolutie die in de Westerse pers onderbelicht zijn gebleven, zoals de betrokkenheid van extreem-rechtse milities en de Amerikaanse regering. Vooral de poging van de Oekraïense ambassade in Parijs om de vertoning op de Franse televisie te voorkomen, heeft bijgedragen aan de bekendheid van de film.

De Nederlande première had plaats moeten hebben in het pand van de Rotterdamse SP-afdeling, maar de Rotterdammers besloten de filmvertoning af te gelasten toen hun het nieuws bereikte over het auto-ongeluk van Younis Lutfula. Het voormalige Utrechtse SP-statenlid vervoerde de beamer, waarmee de film vertoond zou worden, en ook was het de bedoeling dat hij de film zou inleiden.

Lutfula kwam met de schrik vrij. Hij mocht na een korte ziekenhuisopname naar huis, waar hij herstellende is van een hersenschudding. Veel herinnert hij zich niet van het ongeluk. “Ik weet alleen nog dat ik van achteren werd aangereden door een vrachtwagen”, zegt Lutfula. “Ik heb daarna het bewustzijn verloren.”

De politicus weet niet wie hem heeft aangereden. Lutfula: “Het enige wat ik weet is dat de vrachtwagen een buitenlands kenteken droeg, en dat de chauffeur schuld heeft bekend. Ik heb dat gehoord van mijn verzekeraar. Die heeft het politierapport gelezen. Ik heb ook gevraagd naar de identiteit van de chauffeur en in welk land het kenteken geregistreerd stond, maar die vragen wilde mijn verzekeraar niet beantwoorden.”
Zelf het politierapport opvragen kan alleen via de stichting Processen Verbaal. “Maar dan ben je ruim een maand verder voordat je het toegestuurd krijgt.”

Lutfula begrijpt niet hoe het ongeluk heeft kunnen gebeuren. “De chauffeur zegt dat hij mij niet gezien heeft. Ik vraag mij af hoe dit kan als ik recht voor hem rijd.” Lutfula sluit niet uit dat er opzet in het spel was, maar ook niet dat het een ongeluk was. Bedreigd is hij nooit in verband met de nee-campagne rond het referendum. Maar dat zegt volgens hem niet zoveel: “Als ze je echt iets aan willen doen, dan hoeven ze niet eerst te dreigen.”

Naschrift: De heer Lutfula was niet in de gelegenheid een uitgebreide reactie te geven. Hij had met de auteur van dit artikel de afspraak gemaakt voor een uitgebreider interview. Inmiddels heeft hij echter via sms laten weten hiervan af te zien. Hij wil niet verder praten over het ongeval en zegt nu te denken dat het om een ‘gewoon ongeluk’ ging. Op de vraag waarom hij van gedachten is veranderd, heeft hij niet geantwoord. SP-kamerlid Harry van Bommel, met wie Lutfula samen optrekt in de nee-campagne rond het Oekraïne-referendum, wil geen commentaar leveren. “Alle informatie over het auto-ongeluk loopt via de heer Lutfula”, meldt hij.
Inmiddels is ‘Masks of Revolution’ vertoond aan een Nederlands publiek, op 18 maart in het SP-actiecentrum in Amsterdam.

Posted on 1 Comment

“Kritiek pakt altijd anders uit als je je in de situatie verplaatst van diegene die je bekritiseert.”

Rico Brouwer deed de afgelopen maanden onderzoek voor de websites over het referendum van de piratenpartij.nl: dutchvote.eu en voorstem.nl In het kader daarvan las hij ook het pas vertaalde boek Rusland Begrijpen, de strijd om Oekraïne en de arrogantie van het westenvan Gabriele Krone-Schmalz, waarvan hieronder zijn recensie.

“Kritiek pakt altijd anders uit als je je in de situatie verplaatst van diegene die je bekritiseert”, aldus Krone-Schmalz.

En dan de laatste regel:

“Het is bij uitstek in het belang van de EU om Rusland als partner te hebben. Wie deze kans verspeelt, riskeert dat Europa in de machtsstrijd tussen toekomstige grootmachten verscheurd wordt.”

Bam. De kern van waar dat referendum in Nederland op 6 april over de EU/Oekraïne over gaat.

Mijn indruk na het lezen: een ‘voor’ noch een ‘tegen’ is in het belang van de mensen in Oekraïne. Stemmen we Rusland-begrijpentegen dan voelt het daar of na Rusland ook de Europese Unie ze de rug toe keert. Stemmen we vóór dan voegen we militaire elementen toe aan een verslechterende relatie met Rusland en flikkeren we en passant de mensen in Oekraïne in een wurggreep van geherfinancierde schulden. Een beetje zoals Griekenland maar dan met een soort burgeroorlog, Monsanto en Schaliegas.

Ik wil graag een Europese Unie die de samenwerking zoekt met Oekraïne én met Rusland. In het belang van hun beider burgers én die van ons. Waar ging het mis? Samenwerking begint met je kunnen en willen verplaatsen in de ander. Dit boekje leerde me meer over de achtergronden van Oekraïne en Rusland dan alle research die ik afgelopen maanden al deed voor dit referendum.*

Dit referendum gaat ergens over, realiseer ik me nu beter; het gaat over mensen. En dat is waar dit boekje van Gabriele Krone-Schmalz ook over gaat.


[contextly_sidebar id=”VKpSxhBJlRsZfF3IF1ADTxVAqVDdvr7e”]Eerder besteedden we op Novini al aandacht aan een tv-optreden van de oud-Ruslandcorrespondent Krone-Schmalz, waarin zij de manier waarop de media de Oekraïnecrisis versloegen bekritiseerde:

Posted on 1 Comment

Aylan in Oekraïne

Een ingezonden artikel van Eric Polet:

Het verdronken Syrische jongetje Aylan is al langere tijd hét symbool van de slachtoffers van de Europese welkomstcultuur. Maar niet alleen Syriërs zijn de dupe, ook Oekraïners. Het associatieverdrag met Oekraïne heeft al duizenden doden veroorzaakt nog voordat het van kracht is.

De niet aflatende vluchtelingenstroom naar Europa, en het associatieverdrag van de Europese Unie met Oekraïne. Het zijn twee onderwerpen die op het oog niks met elkaar gemeen hebben, maar schijn bedriegt. Waar de Willkommenskultur van de Duitse bondskanselier Angela Merkel de vluchtelingenstroom naar Europa flink heeft aangejaagd, daar heeft de lokroep van europarlementariërs Guy Verhofstadt en Hans van Baalen Oekraïne in een burgeroorlog gestort, met duizenden doden en honderdduizenden vluchtelingen tot gevolg.

Dat deze overeenkomst niet onmiddellijk in het oog springt, is zo gek niet. Want waar Europeanen de asielzoekerscentra voor hun neus kunnen zien volstromen met migranten uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika, daar blijven de rampzalige gevolgen van de vrijage van de EU met Oekraïne aan hun zicht onttrokken. Zo’n 900 duizend van de miljoen mensen die Oekraïne inmiddels zijn ontvlucht, hebben geen asiel aangevraagd in Nederland of in andere EU-landen, maar in buurland Rusland. En hoewel er ook in Oekraïne kinderen zijn die het slachtoffer zijn geworden van het warme welkom dat onze EU-leiders Oekraïne hebben geheten, in het oostelijke deel van het land, Donbass, krijgen we daar geen beelden van te zien op het NOS-Journaal en in onze landelijke dagbladen.

Toch zullen de gevolgen van de EU-politiek ten aanzien van Oekraïne uiteindelijk ook voor ons voelbaar worden. We zullen het merken in onze portemonnee (we gaan in zee met een land dat zo goed als failliet is) en in het ergste geval zal het ons in oorlog brengen met Rusland (het associatieverdrag behelst óók militaire samenwerking met Oekraïne).

NL: klein, maar groot

Evengoed is er nog hoop. Het kleine Nederland zou een groot verschil kunnen maken. Tegen de migratiestroom vanuit Noord-Afrika en het Midden-Oosten kunnen we in ons eentje niks beginnen. De bewaking van de Europese buitengrenzen verloopt via Brussel en wij zijn één van de vele landen die hierover mogen meepraten. Maar het associatieverdrag van de EU met Oekraïne is een ander verhaal. Hoewel wij ook daar één van de vele EU-lidstaten zijn die hierover meebeslissen, is onze stem van doorslaggevend belang geworden. Alle EU-lidstaten hebben inmiddels het verdrag geratificeerd, uitgezonderd Nederland. Wij zijn het enige land dat een referendum houdt over het verdrag. Dit dankzij de inspanningen van het comité GeenPijl dat 450 duizend handtekeningen wist te verzamelen; en dus 150 duizend meer dan de 300 duizend handtekeningen die nodig zijn om in Nederland een referendum van de grond te krijgen.

En hoewel het een adviserend referendum is, dus niet-bindend, zal, zeker bij een massaal ‘nee’ tegen het verdrag, ons kabinet niet makkelijk weg kunnen komen met een ratificatie.

‘Nee’ is ‘Ja’

Een massaal ‘nee’ zal niet alleen in ons eigen belang zijn, het zal ook in het voordeel werken van Oekraïne. Een ‘nee’ tegen het associatieverdrag is tegelijk een ‘ja’ voor Oekraïne. Want hoe zat het ook alweer met de revolutie die in Oekraïne begon op het Maidanplein in Kiev? Eind 2014 kwamen tienduizenden Oekraïners daar bijeen. Niet alleen vanwege de weigering van de toenmalige president Viktor Janoekovitsj om het associatieverdrag met de EU te ondertekenen. Maar ook om te demonstreren tegen de wijdverbreide corruptie binnen de overheid. Wat heeft dat de burgers van Oekraïne uiteindelijk gebracht? Hoe zit het met de corruptie sinds Janoekovitsj van het toneel is verdwenen? Volgens Transparency International behoort Oekraïne nog steeds tot de meest corrupte landen ter wereld.

En ook is een groot deel van de hulpgelden die Oekraïne, vooruitlopend op de inwerkingtreding van het associatieverdrag, al heeft ontvangen, verdwenen in de diepe zakken van de oligarchen, de schaduwregenten van het land. De Oekraïense burgers zijn er geen cent wijzer van geworden.

Wie dus ‘ja’ stemt op 6 april, steunt indirect de corrupte machthebbers in Oekraïne, en benadeelt het Oekraïense volk dat nu juist graag ziet dat er een einde komt aan de corruptie.

Toenemende repressie

Een ‘ja’-stem bevordert ook ander ongewenst gedrag van de Oekraïense overheid. De regering neemt steeds meer repressieve maatregelen. Vorige week nog diende de partij van president Porosjenko een wetsvoorstel in dat het mogelijk moet maken mensen het staatsburgerschap te ontnemen als ze zich kritisch uitspreken over de regering.

De bekende journalist Roeslan Katsaba uit de stad Lviv (regio met de sterkste anti-Russische en pro-Europese stemming) zit al langer dan een jaar achter de tralies omdat hij de regering ervan beschuldigd heeft een oorlog te voeren tegen de eigen burgers en zijn landgenoten heeft opgeroepen de dienstplicht te ontwijken.
Critici van de regering zijn hun leven niet meer zeker. Het afgelopen jaar werden er twee vermoord, en kwamen er tenminste acht onder verdachte omstandigheden om het leven.

Zo werd journalist Oles Boezina, die pleitte voor een samenleving waarin Oekraïners, Russen, Wit-Russen en anderen op gelijke basis met elkaar samenleven, vorig jaar voor zijn huis doodgeschoten. Eén van de vermoedelijke daders, die onder huisarrest is geplaatst, wordt, als hij een stap buiten de deur zet, letterlijk op handen gedragen door zijn nationalistische vrienden.

Arrogantie van de macht

Het Nederlandse referendum biedt ons de mogelijkheid af te rekenen met de arrogantie van de macht. Zie president Porosjenko, die, op bezoek in Nederland, en geflankeerd door premier Mark Rutte, ons voor het oog van de camera smalend toeriep: Dit referendum houdt het Associatieverdrag niet tegen. Dat moet iedereen in Europa en Oekraïne begrijpen.

En zie de europarlementariërs Hans van Baalen en Guy Verhofstadt die op het Maidanplein de daar verzamelde menigte opjutten door de gouden bergen in het vooruitzicht te stellen. Waar haalden ze het gore lef vandaan zich te mengen in de interne aangelegenheden van een soeverein land?

Op 6 april kan het kleine Nederland een groot verschil maken. Niet alleen dus voor onszelf, maar ook voor de Oekraïense bevolking, die zucht onder een autoritair regime en de verschrikkingen van een burgeroorlog. Zonder de valse belofte van het associatieverdrag had het land er nu een stuk beter voorgestaan. Dan waren er in elk geval geen duizenden doden gevallen en honderdduizenden mensen ontheemd geraakt. Het associatieverdrag is een splijtzwam onder Oekraïne, die zo snel mogelijk moet worden verwijderd.

Geen verongelukte jongetjes Aylan meer. Niet langs de kusten van de Middellandse Zee, maar ook niet in de dorpen en steden van Oost-Oekraïne. Het is goed mensen welkom te heten, maar met beleid, en zeker niet ten koste van mensenlevens.

Posted on

Nederlands-Amerikaans één-tweetje om GeenPeil te dwarsbomen

Terwijl Nederlandse media en politici hun best doen het komende referendum op 6 april dood te zwijgen en het belang ervan zoveel mogelijk te minimaliseren, hebben de Verenigde Staten een duidelijk signaal afgegeven bezorgd te zijn. Dit referendum, een initiatief van GeenPeil, is ontstaan als initiatief om het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne tegen te houden.

In opdracht van het Amerikaanse Congres moet er namelijk een diepgaand onderzoek komen naar de Russische infiltratie van politieke bewegingen in Europa. Dit werd deze week aangekondigd door James Clapper, directeur National Intelligence. James Clapper is de coördinator en het aanspreekpunt voor de Amerikaanse regering voor alle bestaande inlichtingendiensten. Dit nieuws werd verspreid via de Britse krant The Telegraph dat daarvoor een geheim dossier mocht inzien.

Nadat vorig jaar de Nederlandse inlichtingendienst AIVD, bij monde van haar directeur Rob Bertholee en Minister van Binnenlandse Zaken Ronald Plasterk, reeds hun pijlen richtten op de zogenaamde toenemende Russische invloed in Nederland, lijkt het toen gepresenteerde AIVD-rapport één op één te zijn overgenomen door de Amerikaanse inlichtingendiensten. Zonder dat men aangaf te beschikken over enige informatie van concrete aard in de vorm van bewijzen of concrete aanwijzingen was het op z’n minst opmerkelijk dat de Amerikaanse veiligheidsdienst zich met name op Nederland richtte, en dan specifiek op de initiatiefnemers van het referendum van 6 april.

Dit is des te opmerkelijk aangezien er in het Amerikaanse dossier verder sprake was van beïnvloeding door Rusland via populistische partijen als Lega Nord, FPÖ en Front National. Het had dus voor de hand gelegen dat de aandacht zou worden gericht op concrete gevallen in desbetreffende landen zoals Italië, Oostenrijk of Frankrijk. In plaats daarvan koos men als ultiem voorbeeld van Russische dreiging GeenPeil.

Daarmee is het duidelijk dat voor de Verenigde Staten niet de vluchtelingenproblematiek of de opkomst van zogenaamde ‘populistische’ partijen de grootste dreiging vormt, maar het tegenhouden van het associatieverdrag met Oekraïne.

Enkele opmerkelijke zaken vragen om extra aandacht:

Het mogen inzien van geheime dossiers van de gezamenlijke geheime diensten door journalisten van prominente media, zoals The Telegraph, bevestigen het vermoeden dat er een directe relatie bestaat tussen Amerikaanse c.q. Britse geheime diensten en de belangrijkste westerse mediakanalen. Daarmee lijkt de beschuldiging die door Udo Ulfkotte werd geuit in zijn boek Gekaufte Journalisten, officieel te zijn bevestigd als zijnde waar.

De Amerikanen vermengen verder doelbewust de passieve invloed die de Russen zouden hebben en hun actieve invloed. Bij het laatste kan er worden gedacht aan actieve Russische betrokkenheid bij Westerse organisaties en media. Hiervan weten de Amerikanen echter geen enkel concreet voorbeeld te geven. In plaats daarvan wijzen ze op de passieve invloed van de Russen: Europeanen kijken naar Russische media en worden daar door beïnvloed. Maar ook dit is een algemene aanname die door Clapper niet concreet kon worden gemaakt.

Maar de aankondiging is vooral een aanval op personen. Immers, zonder enig bewijs worden de personen achter de GeenPeil actie verdacht gemaakt als Russische agenten en gelieerd aan dreigingen van buitenaf. Door het geïntegreerde westerse veiligheids- en inlichtingenbeleid is het voor Nederland onmogelijk de gevolgen van dit onderzoek beheersbaar te houden richting de betrokken personen. Zeker aangezien de Verenigde Staten dit beleid domineren en Nederland tot nu toe de Amerikaanse wensen met betrekking tot inlichtingen zo mogelijk inwilligde. De stap naar het ‘staatsgevaarlijk’ verklaren van Eurokritische personen en organisaties is daardoor moeilijk te vermijden indien men als Nederlandse overheid weigert op een ferme wijze afstand te nemen van dit Amerikaanse onderzoek.

Tot nu toe weigert de Nederlandse regering dit, bij monde van minister Plasterk, te doen. Waar geheimhouding in ons land een hot issue is als het gaat om de belangen van de Amerikaanse inlichtingendiensten, is het dat dus niet als het gaat om de belangen en rechten van de eigen burgers.

Tijdens de presentatie van het AIVD-rapport zei minister Plasterk nog: “Het is vooral zorgelijk dat het niet duidelijk is wat de bedoelingen van de Russen zijn.” En: “Een ontwikkeling om je grote zorgen te maken. Wat zijn de bedoelingen van Rusland?” Ten aanzien van de Russen had men dus geen flauw idee, aangezien men zelfs geen concreet bewijsmateriaal bezat. Maar waar men omtrent Rusland naar eigen zeggen in het duister tast, zijn de bedoelingen naar binnen toe klip en klaar: het beschadigen van partijen, organisaties en personen. Daarbij is een krant als de Telegraaf zelfs bereid te schieten op onderdelen van het eigen mediaconcern TMG, aangezien GeenPeil mede een initiatief is van GeenStijl, wat een onderdeel is van deze mediagroep.

Het doel van de regeringen van Nederland en de Verenigde Staten is verder de evidente uitwerking van het bekend maken van dergelijke onderzoeken en het daarbij aanwijzen van gevaren voor onze veiligheid. Zo’n evidente uitwerking is maatschappelijke uitsluiting van personen die bij de gewraakte partijen en initiatieven betrokken zijn. Reeds komen Nederlanders na het posten van Facebook-berichten over Rusland opeens niet door een AIVD-screening heen waardoor ze hun overheidsbetrekking verliezen, zo heeft onze redactie via betrokkenen vernomen. Dat de Nederlandse overheid actief bezig is mensen via hun werksfeer te beschadigen werd onlangs nog eens duidelijk door het optreden van de Nederlandse politie tegen PVV’er Mark Jongeneel die nota bene op zijn werk door de politie werd lastig gevallen, terwijl diezelfde politie naderhand mededeelde geen concrete zaken te hebben tegen zijn persoon.

In de strijd tegen afwijkende opvattingen zoals van PVV, SP of GeenPeil is dus elk middel geoorloofd. Dit belooft wat voor de toekomst.

Posted on

Meerderheid tekent zich af voor verzwaring goedkeuringsprocedure EU-verdragen

In de Tweede Kamer tekent zich een meerderheid af voor de initiatiefwet van SGP-Tweede Kamerlid Kees van der Staaij om de goedkeuringsprocedure voor soevereiniteitsoverdracht aan de Europese Unie te verzwaren, zo meldt het Reformatorisch Dagblad.

Het wetsvoorstel, oorspronkelijk samen met toenmalig LPF-kamerlid Mat Herben ingediend en later doorgezet door Van der Staaij, beoogt de benodigde meerderheid voor goedkeuring van verdragen waardoor soevereiniteit wordt overgedragen aan de EU te verhogen. Nu is een eenvoudige meerderheid nodig, in het voorstel twee derde van de stemmen.  „De wet versterkt de positie van het Nederlandse parlement als het gaat om de overdracht van nationale bevoegdheden”, aldus Van der Staaij tegenover het RD.

Het wetsvoorstel houdt een wijziging van de grondwet in, zodat in eerste instantie een eenvoudige meerderheid de initiatiefwet goed moet keuren en na verkiezingen een twee derde meerderheid in zowel Tweede als Eerste Kamer.

De eenvoudige meerderheid in de Tweede Kamer lijkt in beeld te komen, nu ook de VVD zich voor het voorstel uitspreekt. Eerder hadden naast de SGP ook PVV, SP, ChristenUnie en de Groep Bontes/Van Klaveren hun steun uitgesproken. In 2009 had de VVD zich nog tegen het voorstel uitgesproken zodat er toen geen meerderheid voor was. De staatscommissie grondwetherziening liet zich destijds daarentegen wel positief over het voorstel uit.

Van der Staaij en zijn toenmalige medewerker Diederik van Dijk, inmiddels Eerste Kamerlid voor de SGP, legden op Novini al eens uit waarom de goedkeuringsprocedure voor EU-verdragen verzwaard zou moeten worden.