Posted on

Brexit on music – Morrissey stem van de Britse arbeidersklasse

Platenzaken werden niet bestormd of belegerd. Er lagen geen diehard fans in slaapzakken de hele nacht voor de deur. Het is dan ook geen groot nieuws meer, een nieuwe plaat van Morrissey. Op 24 mei (direct na zijn verjaardag) verscheen California Son, een plaat met covers van Amerikaanse artiesten. Ooit vierde de Moz als voorman van The Smiths grote successen. De groep uit Manchester werd door sommige critici zelfs beter dan The Beatles genoemd. En dat ondanks slechts 4 albums en 70 songs tussen 1982 en 1987.

Net als die van The Beatles uit Liverpool waren de ouders van Steven Patrick Morrissey, van gitarist Johnny Marr en van drummer Mike Joyce arbeiders van Ierse afkomst; de vader van bassist Andy Rourke was Iers. Typische voorbeelden van de Ierse immigranten-arbeidersklasse.

Op het podium en in zijn teksten is Morrissey een hopeloze romanticus. Veel gebroken harten, onbereikbare liefdes en dode dichters. In de begintijd van The Smiths stond hij het liefst met een bos bloemen in de broekband op het toneel. Zoals overigens Duitse jongeren eind 19de eeuw de burgerij provoceerden door rond te lopen met bloemen in de gulp van hun broek.

Provocaties

Provocaties zijn zo’n beetje het handelsmerk van de Moz. Die gaan verder dan de romantische pose die hij graag aannam in zijn jongere jaren. Maar zelfs in de teksten van een groot aantal nummers uit de dagen van The Smiths is een dubbelzinnigheid te bespeuren die veel progressieve fans wanhopig maakt. Zoals in het nummer ‘Still Ill’ van de debuutelpee The Smiths uit 1984. Daarin zingt Morrissey “I decree today that life is simply taking and not giving/England is mine, it owes me a living/But ask me why, and I’ll spit in your eye”. Simpele tekst lijkt het, maar volgens critici verwijst de zanger hier naar niet-Engelsen die, zonder ooit iets voor het land te hebben gedaan en betekend, denken dat ze recht hebben op werk en inkomen.

Vergelijk deze gedachte met een uitspraak van Morrissey uit 1999: “Although I don’t have anything against people from other countries, the higher the influx into England the more the British identity disappears.” En in 2012: “If you walk through Knightsbridge on any bland day of the week you won’t hear an English accent. You’ll hear every accent under the sun apart from the British accent…England is a memory now. The gates are flooded and anybody can have access to England and join in.”

England for the English

Het is niet de eerste keer dat Morrissey beschuldigd wordt van (extreem)-rechtse sympathieën. In 1992 was hij het middelpunt van een politieke mediastorm vanwege het nummer ‘The National Front Disco’, op de elpee Your Arsenal. Vooral de tekst “England for the English” riep heftige reacties op bij de linkse criticasters. Toen hij ook nog ging optreden met een Union Jack over de schouders gedrapeerd, nam de hysterie ongekende vormen aan.

Al snel volgden de plichtmatige oproepen tot een boycot. Die er overigens vorige maand – 17 jaar nadien – toe leidden dat de Engelse spoorwegmaatschappij Merseyrail reclameposters voor de nieuwe plaat van Morrissey verwijderde van stations omdat een reiziger had geklaagd over de politieke meningen van de zanger. De linkse website Mangal Media schreef onlangs: “We need to vote with our ears and call Morrissey out.”

Margaret on the guillotine

Maar het nummer ‘The National Front Disco’ biedt juist een opmerkelijke kijk op de visie van de zanger op de wereld, speciaal op het Britse koninkrijk. “David, the wind blows/The wind blows/Bits of your life away/Your friends all say/”Where is our boy? Oh, we’ve lost our boy” zingt Morrisey. “There’s a country, you don’t live there/But one day you would like to/And if you show them what you’re made of/Oh, then you might do.” Het is de samenleving waarin hij opgroeide, maar die verdwenen is, willens en wetens stuk gemaakt door liberalisering, globalisering en massa-immigratie.

Op zijn eerste solo-album Viva Hate uit 1988 zingt Morrissey: “The kind people/Have a wonderful dream/Margaret on the guillotine/Cause people like you/Make me feel so tired/When will you die?” Hij kreeg vanwege deze tekst zelfs bezoek van Scotland Yard! Links meende dat Morrissey en The Smiths spreekbuizen waren van hun politiek, omdat ze zich keerden tegen Thatcher. Maar de werkelijke reden waarom Morrissey een hekel had aan de Britse conservatieve premier, die het land regeerde van 1979 tot 1990, was vanwege haar harde, neoliberale beleid, dat het leven van de oorspronkelijke arbeidersklasse stuk maakte en hen ieder perspectief op verbetering ontnam. “I’ve been dreaming of a time when/The English are sick to death of Labour and Tories/And spit upon the name Oliver Cromwell/And denounce this royal line/That still salute him and will salute him forever,” zingt hij in ‘Irish Blood, English Heart’ (2002).

Having ones childhood wiped away

Op YouTube staat een mooi filmpje van de nog jonge Morrissey, waarin hij vertelt over zijn jeugd en de buurt waarin hij opgroeide. Die buurt bestaat niet meer, afgebroken eind jaren zestig. “In a way, it’s having ones childhood wiped away. It was a very strong community, it was very tight, very solid, and it was often quite happy.” De zwart-wit beelden van de straten met eenvoudige Victoriaanse huizen, maken in de opname plaats voor kleurenbeelden van hoge, moderne, anonieme flatgebouwen. “There’s nothing here, everything has vanished, it’s completely erased. It makes me angry and sad.”

De ziel is verdwenen. Er is enkel nog beton, staal en vervreemding. In Autobiography (in 2013 verschenen in nota bene de Penguin Classics-reeks) schrijft hij: “My childhood is streets upon streets upon streets upon streets. Streets to define you and streets to confine you, with no sign of motorway, freeway or highway. Somewhere beyond hides the treat of the countryside.” Zijn oma woonde links en zijn tante woonde rechts van het Morrissey-gezin. “We are stuck in the wettest part of England in a society where we are not needed, yet we are washed and warm and well fed.”

In de steek gelaten

Als Morrissey een stem vertegenwoordigt, is het die van de arbeider die door de politieke klasse in de steek is gelaten. In het bijzonder door de oorspronkelijke socialistische partijen, die hun oude idealen hebben verloochend en hun ziel hebben verkocht aan het grootkapitaal. Het zijn die arbeiders die in Frankrijk de partij van Le Pen groot maken, in Italië Matteo Salvini aan de macht brachten, en in het Verenigd Koninkrijk de Brexit mogelijk maakten. In 2016 verklaarde de zanger dat hij de Brexit een “magnifieke beslissing” vindt. En vervolgens: “The British political class has never quite been so hopeless, but the same can be said for the USA. What has happened is that news media can no longer attach any nobility to old-style politics because, although politicians do not and cannot change, the people the world over have changed. What could be more grotesquely stupid than the Clinton-Trump coverage?  As for Brexit, the result was magnificent, but it is not accepted by the BBC or Sky News because they object to a public that cannot be hypnotised by BBC or Sky nonsense.”

Schietschijf voor links

Drie jaar eerder zei hij dat hij overwogen had op UKIP te stemmen en bewondering heeft voor Nigel Farage: “His views are quite logical – especially where Europe is concerned.” Met dit soort uitspraken blijft Morrissey een schietschijf voor links, dat maar niet wil begrijpen waar het de zanger echt om gaat. “I despise racism. I despise fascism. I would do anything for my Muslim friends, and I know they would do anything for me, ” schreef hij in 2018. “In view of this, there is only one British political party that can safeguard our security. That party is For Britain. Please give them a chance. Listen to them. Do not be influenced by the tyrannies of the MSM who will tell you that For Britain are racist or fascist – please believe me, they are the very opposite!!! Please do not close your mind. Labour is hopelessly naive. Theresa May’s policies have turned Britain into an international target. The BBC has closed down. The Loony Left is concerned only with victim culture. For Britain will keep British society together. Violence is not the way forward.”

Pro-Brexit

Overigens is Morrissey niet de enige muzikant die een uitgesproken pro-Brexit geluid laat horen. Roger Daltrey staat bekend om zijn ongezouten mening over de EU. Daltrey, die al 55 jaar samen met Pete Townsend het hart van de Britse popgroep The Who vormt, vergeleek de Europese Unie met de maffia: “If you want to be signed up to be ruled by a f****** mafia, you do it. Like being governed by FIFA.”

Over de muzieksmaak van Nigel Farage is weinig bekend. Maar de leider van de Brexit Party kan met een gerust hart een paar cd’s van The Smiths en The Who aanschaffen. Hoewel hij daarvoor niet meer terecht kan bij een platenzaak. Die zijn in de neoliberale storm van de laatste decennia ook verloren gaan.

Posted on

Asielzoekers verdwenen – Salvini ziet zijn gelijk bevestigd

Het schip van de Italiaanse kustwacht ‘U. Diciotti’ (CP 941) liep op 20 augustus jongstleden met 177 uit de Middellandse Zee voor de kust van Libië opgepikte immigranten de haven van Catania op Sicilië binnen. De Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken en Lega-leider Matteo Salvini  weigerde aanvankelijk om, naast minderjarigen en medische noodgevallen ook de overige passagiers van boord te laten.

Pas na tien dagen stemde hij in met het aanbod van de Rooms-Kahtolieke Kerk in Italië en van Albanië en Ierland om de immigranten op te nemen. Na slechts enkele dagen waren de meeste van de 100 in Italië ondergebrachte overwegend Eritrese asielzoekers echter al weer uit de opvang verdwenen.

De Italiaanse bisschoppenconferentie noemde het onderduiken van de immigranten “onverstandig”. De voorzitter van de bisschoppenconferentie, kardinaal Gualtiero Bassetti verklaarde dat hij de keuze van de immigranten om verder te trekken weliswaar respecteert, ook al beschouwt hij die als “grotendeels absurd”.

De katholieke kerk in Italië had zich er bij de regering voor ingezet, om de mensen aan boord van de U. Diciotti aan land te laten en zelf 100 van 177 personen in kerkelijke instellingen opgevangen. De kerk zag het echter alleen als haar taak om opvang te bieden en kon niet bewaken waar de immigranten bleven, aldus de kardinaal. Bassetti zei tegenover Italiaanse media te vrezen dat ze in het criminele circuit terecht zijn gekomen, “Ze zijn niet gekomen om in Italië te blijven”.

Saillant detail: Een dag voor het verdwijnen van de groep immigranten had kardinaal Konrad Krajewski als pauselijke vertegenwoordiger voor liefdadigheid het kerkelijke opvangcentrum in Rocco di Papa nog bezocht. In Rocco di Papa bevinden zich nog enkelen uit de groep van 100. Het is te verwachten dat ook zij binnenkort verdwenen zijn.

Wat er van de immigranten geworden is die door Albanië zijn opgenomen is eveneens onduidelijk. Het laat zich denken dat zij zich ook reeds via de Balkanroute naar elders begeven hebben.

De Italiaanse regering ziet in het verdwijnen van de zogenaamde hulpbehoevenden een duidelijk bewijs dat deze helemaal niet hulpbehoevend waren en voelt zich zodoende bevestigd in haar beleid van gesloten havens. Volgens minister van Binnenlandse Zaken Matteo Salvini is het verdwijnen van de asielzoekers van de U. Diciotti het bewijs dat “diegenen die in Italië aankomen geen skeletten zijn die voor oorlog en honger vluchten”. De asielzoekers in kwestie hadden “zo zeer behoefte aan bescherming, bed, bad en brood, dat ze zodra ze dat kregen ervoor kozen te verdwijnen”, schimpte Salvini op Twitter.

Posted on

Drastische bevolkingsdaling Baltische staten

De directeur van het Litouwse Centrum voor Sociaal Onderzoek, Sarmine Mikulioniene uit bezorgdheid over de bevolkingsdaling in de Baltische staten in het algemeen en Litouwen in het bijzonder.

In de eerste plaats trekken mensen tussen de 18 en 30 jaar oud sinds de jaren ’90 naar het westen en is dit verschijnsel sterk toegenomen sinds de toetreding tot de Europese Unie in 2004. Hoofdreden is de mogelijkheid om beter te verdienen. Hoewel de economie in de Baltische staten zich positief ontwikkelt, is vooral bij de lonen nog een duidelijke kloof met West-Europa zichtbaar.

Waar in bijvoorbeeld Duitsland het doorsnee uurloon bij 15,70 euro ligt, is dat in Letland slechts 3,35 euro. De toetreding van Letland tot de EU leidde tot een massale uittocht van arbeidskrachten, vooral naar Ierland en Groot-Brittannië, maar ook andere West-Europese landen gelden bij de Balten als aantrekkelijker dan hun eigen arbeidsmarkt.

Diverse andere landen hebben met een vergelijkbare uittocht te maken. Vooral Letland, Litouwen, Bulgarije en Moldavië hebben te kampen met een drastische krimp van de bevolking. Mikulioniene waarschuwt: “De situatie is zeer zorgwekkend. In Litouwen zijn 2.000 dorpen volledig verdwenen, we sluiten universiteitsafdelingen en kunnen geen mensen vinden voor het werk.”

De bevolkingsdaling bedraagt in Litouwen 23 procent sinds 1991. Wanneer steeds meer jonge mensen hun land verlaten, heeft dat voor het land in kwestie als gevolg dat de bevolking snel vergrijst. Zowel de economie als het pensioenstelsel zuchten hieronder.

Letland kampt met 27 procent nog sterker met bevolkingsdaling. Wanneer mensen in de vruchtbare leeftijd wegtrekken, betekent dat ook dat in hun thuisland minder kinderen geboren worden. De bevolkingsdichtheid is in Litouwen gedaald naar 44 inwoners per vierkante kilometer, in Letland zelfs naar 29. Ter vergelijking: Nederland heeft 411 inwoners per vierkante kilometer en Duitsland 231.

Naast de Balten die naar het Westen trekken, zijn veel etnische Russen vanuit de Baltische staten naar Rusland vertrokken. In Rusland geldt al langer een vereenvoudigde naturalisatieprocedure. Het is een van de manieren waarop Moskou de eigen negatieve demografische ontwikkeling af probeert te remmen. Sinds 2014 hebben zo’n 600.000 etnische Russen uit diverse voormalige Sovjetrepublieken daar gebruik van gemaakt. Velen kwamen uit de Oekraïne of Kazachstan, maar ook uit de Baltische staten, waar hun rechten sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie aanzienlijk beperkt zijn. Zo zijn veel van de etnische Russen die vaak al generaties in de Baltische staten wonen stateloos. In Litouwen vormen etnische Russen zo’n vijf procent van de bevolking, maar in Estland en Letland is ongeveer een kwart van de bevolking van Russische afkomst.

In Estland stijgt het geboortecijfer sinds enkele jaren weer licht, doordat de regering een aantal prikkels in het leven geroepen heeft. Zo krijgt de ouder die thuisblijft een vergoeding ter hoogte van het laatste loon voor het zwangerschapsverlof en moeten werkgevers naar de andere ouder flexibel zijn.

Posted on

Handelsakkoord EU-Mercosur komt maar niet van de grond

De onderhandelingen tussen de Europese Unie en de Zuid-Amerikaanse staten van de ‘gemeenschappelijke markt van het zuiden’, Mercosur, over een vrijhandelsakkoord blijven opnieuw steken na zes onderhandelingsrondes dit jaar.

Momenteel heeft de Mercosur vier volwaardige leden: Argentinië, Brazilië, Paraguay en Uruguay. In de EU waarschuwen onder andere de Franse en Oostenrijkse vertegenwoordigers van boerenbelangen ervoor de druk op de boeren verder te vergroten door goedkope importproducten uit Zuid-Amerika. Vooral de Franse president Emmanuel Macron kan het zich niet permitteren de Franse boeren tegen zich in het harnas te jagen.

http://www.novini.nl/vrijhandelsakkoord-eu-mercosur-roept-weerstand-op/

De vakbondsbewegingen van beide blokken, alsmede uiteenlopende politici en analisten keren zich tegen het afsluiten van een van de grootste vrijhandelsakkoorden ter wereld, zonder de gevolgen in het bijzonder voor de minder ontwikkelde landen aan beide zijden van de Atlantische Oceaan beter in kaart te brengen. Zij vragen dan ook om een gemengde commissie voor het monitoren van de gevolgen op sociaal vlak en voor de arbeidsrechten, om in de eindfase van de onderhandelingen de samenleving te kunnen betrekken.

Van de andere kant dringen belangenorganisaties van de Duitse industrie bij de Duitse regering aan op een snelle afronding van de onderhandelingen met de Mercosur.

Posted on

De Soros-machine

Het Franse liberaal-conservatieve weekblad Valeurs Actuelles bracht de afgelopen week een dossier over de Amerikaanse oligarch George Soros, met daarin een aantal artikels over politieke opvattingen van Soros en zijn rol in de ondersteuning van islamisme en immigratie naar Europa. Dit onder de titel ‘de miljardair die samenzweert tegen Frankrijk’ een krachtige kop met als doel nieuwsgierige lezers te lokken. Soros heeft overigens een moeizaam verleden met Frankrijk, tijdens zijn werk als speculant op de geldmarkt werd hij in 2005 in Hoger Beroep in het land definitief veroordeeld voor handelen met voorkennis. Zijn enorme fortuin dat hij met speculatie op verschillende markten heeft vergaard, schatte men op 8 miljard dollar nadat hij in oktober 2017 een groot deel van zijn geld (18 miljard) naar zijn Open Society Foundations (OSF) overboekte.

Over speculatie gaat het dossier dus niet, het heeft betrekking op wat er precies met het geld van het OSF gebeurt en vooral de rol van inmenging in interne politieke aangelegenheden van Europese landen. George Soros gebruikt de organisaties zonder winstoogmerk naar eigen schrijven omdat “NGO’s een onderwerp zijn waarmee de politiek zich niet bemoeit”. Evenwel is hij een graag geziene gast bij beleidsmakers van de Europese Unie en droomt van een wereld zonder grenzen, die wordt bestuurd door de economie en niet door de politiek. Een voorbeeld van het hand in hand gaan van de activiteiten van zijn NGO’s en zijn handelsgeest komt uit Oekraïne. Daar steunde Soros de oppositie tijdens de staatsgreep van 2014 en heeft vervolgens grote invloed binnen het energiebedrijf Naftogaz verworven, dat momenteel op het punt staat om te worden geprivatiseerd.

In het artikel ‘de activist voor massa-immigratie en islamisme’, heeft het tijdschrift uitgezocht dat er in Europa 5 grote programma’s lopen voor steun aan migranten en tegen racisme en islamofobie, met daarachter een complexe stroom van gelden naar onder andere islamitische en extreemlinkse organisaties. Dit past bij de opvattingen van Soros dat Europa 1 miljoen immigranten per jaar moet binnenlaten, lichtere straffen voor misdaden begaan door immigranten, grenzen moeten verdwijnen, sancties voor landen die geen migranten opnemen en het wegvegen van de westerse identiteit. Ook opvallend is zijn steun voor euthanasie en abortus in bepaalde landen. Zo richt hij zich specifiek op Ierland, door hem aangeduid als katholiek en conservatief land, waar de pro-abortus groeperingen worden ondersteund. De gedachte is hierbij dat als dit land zijn beleid hierop wijzigt dit een impact zal hebben op andere katholieke landen zoals Polen.

Inmiddels is er al enige tijd en zelfs in de Europese Unie sprake van tegenwerking, Zo heeft de Hongaarse regering wetgeving ingevoerd om dergelijke organisaties met externe geldinjecties voor 25 procent te belasten en daarnaast hun rol gepolitiseerd en onderdeel van het publieke debat gemaakt (zoals bij de laatste verkiezingen). Kortom, een interessant dossier dat nog maar de oppervlakte raakt en gezien de miljoenen aan geldstromen en de druk van de OSF op regeringen om intern het beleid te veranderen een noodzakelijk journalistiek onderwerp dat verdere uitdieping behoeft.

Lees ook:

Posted on

Vrijhandelsakkoord EU-Mercosur roept weerstand op

In de luwte van de algemene opwinding over president Donald Trumps aankondiging van nieuwe Amerikaanse importheffingen heeft de Europese Unie achter gesloten deuren verder gewerkt aan vijf nieuwe handelsakkoorden.

De akkoorden met Singapore, Vietnam en Japan zijn bijna klaar om ondertekend te worden, evenals een geactualiseerd handelsakkoord met Mexico. Het vrijhandelsakkoord met de landen van de ‘gemeenschappelijke markt van het zuiden’ (Mercosur), Argentinië, Brazilië, Paraguay en Uruguay, is ook bijna afgerond, zoals op de informele top van de Europese ministers van Handel in de Bulgaarse hoofdstad Sofia op 27 februari jongstleden medegedeeld werd. Overigens had dit laatste akkoord eigenlijk afgelopen december al ondertekend moeten worden.

Mercosur

Sinds 1999 bestaat er tussen de EU en de Mercosur-staten reeds een verdrag als voorstadium voor een vrijhandelsakkoord. Sinds 2010 wordt hierover opnieuw onderhandeld. Het akkoord gaat niet alleen over importquota’s en -heffingen, maar ook over non-tarifaire handelsbelemmeringen, zoals milieustandaarden, consumenten- en werknemersrechten.

De eurocommissaris voor Handel, Cecilia Malmström presenteert het akkoord graag als tegenzet op de protectionistische economische koers van de regering Trump. Met de beoogde opening van de markten van de Mercosur wil de Europese Commissie naar eigen zeggen de Chinezen voor zijn.

Sinds 2016 bepalen in alle lidstaten van de Mercosur neoliberaal georiënteerde regeringen het handelsbeleid. In het verkiezingsjaar 2018 zou deze situatie echter weer kunnen veranderen, beide zijden dringen dan ook aan op het snel afronden van het akkoord. Momenteel vindt dan ook de laatste onderhandelingsronde plaats.

Weerstand

Aan beide zijden van de Atlantische Oceaan heeft echter ook stevige weerstand de kop op gestoken, sinds eind vorig jaar delen van het geheim gehouden akkoord uitlekten. De lobby voor de agrarische sector in Polen, Ierland, Frankrijk, Oostenrijk en Duitsland was reeds langer op zijn hoede. Eind februari protesteerden in Frankrijk op een landelijke actiedag meer dan 20.000 boeren in bijna 90 departementen tegen het handelsakkoord met de Mercosur. Zij maken zich vooral zorgen over de steeds grotere concurrentie van goedkoop vlees van overzee.

Anderzijds dringt de Europese industrie, de auto- en machinebouwers voorop, er massaal op aan het handelsakkoord eindelijk te bezegelen. De meeste onenigheid tussen EU en Mercosur bestond dan ook over de importquota voor rundvlees uit de Mercosur en over de automobielsector.

Intussen is wel duidelijk geworden dat het lobbywerk van de boerenorganisaties weinig succes heeft gehad. Onder druk van de Mercosur-landen boden Malmström en haar voor Landbouw verantwoordelijke collega Phil Hogan uiteindelijk een heffingsvrij importcontingent van 99.000 ton vers en ingevroren rundvlees aan en daarmee 29.000 ton meer dan een half jaar geleden. De Zuid-Amerikanen hadden om 200.000 ton gevraagd. “Als de EU Mercosur daadwerkelijk een quotum van 100.000 ton per jaar toestaat, is dit de nekslag voor de Europese sector, aangezien we vandaag de dag reeds met de productiekosten reeds boven de verkoopprijs liggen die we op de markt kunnen krijgen”, verklaarde de vice-voorzitter van de Belgische boerenbelangenorganisatie Hugues Falys.

Nu al importeert de EU 240.000 ton rundvlees uit de Mercosur, wat overeenkomt met 75 procent van de totale import naar de EU. Zodat de EU-staten meer auto’, chemicaliën en machines naar de Mercosur-staten kunnen exporteren en mee kunnen dingen in publieke aanbestedingen, gaf Malmström toe inzake scherpere controles tegen hormoon- en vleesfraude. Volstrekt onacceptabel gezien de corruptie in Brazilië, zo verwijten consumentenorganisaties de EU-onderhandelaars.

Critici van intercontinentale handel en milieu-organisaties veroordelen de deal intussen, omdat daarmee nog meer gen-soja en zwaar met pesticiden belastte grondstoffen en agrobrandstoffen de EU-staten binnen zouden komen dan nu al het geval is. Voor extra weiden en de aanbouw van soja-monoculturen worden in de Mercosur-staten keuterboertjes van hun velden beroofd en bossen en savanne vernield.

Ook de vakbonden in de Mercosur-landen zijn bezorgd. Zij vrezen zware verstoringen vanwege het grote verschil in technologisch niveau in de industriële productie van de EU enerzijds en de Mercosur-landen anderzijds. De vakbonden uit beide statenbonden hebben een gemeenschappelijk schrijven aan de onderhandelaars van beide blokken gericht, waarin ze toelichten waarom ze het vrijhandelsakkoord niet zullen accepteren.

Posted on

Vertrek Britten betekent hogere bijdrage EU-lidstaten

Door de Brexit valt een van de grootste bijdragers aan de begroting van de Europese Unie weg. Dit betekent dat de resterende lidstaten meer moeten gaan betalen, want één ding is voor de eurocraten duidelijk: Met minder budget nemen ze geen genoegen.

Hoe hoog de bijdrage van de 27 lidstaten door het vertrek van de Britten wordt, staat nog niet vast. En dat zal ook wel niet vastgesteld worden voordat eind september de verkiezingen voor de Duitse bondsdag hebben plaats gevonden. Duitsland krijgt als grootste lidstaat immers ook met de grootste verhoging te maken.

Het vertrek van het Verenigde Koninkrijk betekent een reductie van de EU-begroting met tien procent. En omdat de bijdrages van de lidstaten schommelen zou het effect nog iets groter kunnen zijn, waarschuwde het Jacques Delors Instituut in januari.

Hoe hoog de bijdrage van een lidstaat is, bepaalt de EU in essentie op basis van het economische presteren van een land. Uitgangspunt is het aandeel aan het gezamenlijke Bruto Binnenlands Product. De berekening van de bijdrages is een ingewikkelde en steeds weer onenigheid oproepende procedure, de bijdrages zijn vloeiend, de formule lang – wat het ene land meer betaalt vermindert de last van andere landen.

Zo viel de Britse nettobijdrage in 2015 door nabetalingen relatief hoog uit. De Europese Commissie had de Britse bijdrages vanaf 1995 nog eens nagerekend. Op basis daarvan kwam men tot de conclusie dat de Britten nog 2,1 miljard euro na moesten betalen, wat de Britse bijdrage een jaar voor het Brexit-referendum met circa 11,5 miljard euro hoog uit deed vallen. De EU stelt dat de Britten zonder de door hen uitonderhandelde rebate (korting) nog eens zes miljard meer moeten betalen. De reële nettobijdrage had kortom 17,5 miljard moeten zijn.

De vermindering van het economische gewicht van de EU is met andere woorden nog groter dan de begrotingsbijdrage doet vermoeden. Het Jacques Delors Instituut rekent dan ook met verliezen van vijf tot zeventien miljard euro per jaar. Sinds 2014 presteert het Verenigd Koninkrijk economisch beter dan bijvoorbeeld Frankrijk. Duitsland betaalde in 2015 netto 14,3 miljard euro en is zodoende met afstand de grootste betaler.

De procedure voor de vaststelling van de bijdrages is voortdurend aanleiding voor politieke meningsverschillen. Voor het renteloze uitstel van betaling dat de Britse nabetalingen van 2014 en 2015 p de keper beschouwd inhielden, moest feitelijk Duitsland opdraaien.

Zowel de berekening van de bijdrages in het algemeen, als de uitzonderingen voor individuele lidstaten geven geregeld aanleiding tot conflict. Als basis bepaalt de EU de operatieve begrotingssaldi van de lidstaten. Daar is op zich al een boom over op te zetten.

Naast de generieke bijdrage zijn er bijkomende die per land variëren. Zo betaalt Nederland vanwege de grote zeehavens relatief veel over die band en krijgt België een tegemoetkoming voor het herbergen van diverse EU-instellingen. De Britten wisten in 1985 een later meermaals gewijzigde rebate te bedingen. Ook voor Denemarken en Ierland zijn er bepaalde uitzonderingen en er is een generieke korting voor Zweden en Nederland. De precieze formule is zodoende zelfs voor politici niet erg doorzichtig.

De EU is terughoudend met uitlatingen over de gegevens, omdat het thema gevoelig ligt. Deskundigen schatten dat Duitsland van 1991 tot 2011 goed 45 procent van de bijdrages van de nettobetalers voor zijn rekening heeft genomen, wat duidelijk meer is dan zijn economische aandeel. De Nederlander betaalt per hoofd van de bevolking meer, maar het vertrek van de in absolute getallen op een na grootste nettobetaler laat een flink gat achter in de begroting van de EU, zodat een debat over de verdeling van de lasten niet uit kan blijven.

Op basis van de huidige cijfers zou Duitsland door het vertrek van de Britten zo’n 2,5 à 3 miljard euro per jaar extra moeten bijdragen. Brussel probeert de Britten dan ook nog zo veel mogelijk te laten betalen, wat in de Brexit-onderhandelingen een belangrijke rol zal spelen. Oude rekeningen worden nog eens nagelopen om te zien of er nog ergens iets te vereffenen valt.

Tegen de burgers zegt Berlijn dat Duitsland meer profijt heeft van de EU dan het betaalt; een stelling die gezien de complexiteit van de materie door economen eenvoudig te bewijzen noch te weerleggen valt. Als politici  daarmee de al jaren stijgende nettobijdrage goed willen praten, dan komt het uiteindelijk neer op een kwestie van geloof in het Europese project.

Brussel mag er dan op inzetten dat de resterende lidstaten het verlies aan inkomsten door het vertrek van de Britten goedmaken, de diverse landen zullen stuk voor stuk zo veel mogelijk af proberen te dingen, zodat ook aan bezuinigingen op de uitgaven van de EU denkbaar niet te ontkomen valt. Daarbij zal er al snel gekeken worden naar subsidiepotten voor de landbouw en economisch zwakke regio’s. Dat het vertrek van de Britten ook een gelegenheid zou kunnen zijn voor een structurele hervorming van de EU-begroting is bij de eurocraten evenwel nog niet opgekomen.

Posted on

Theresa May: Vervroegde parlementsverkiezingen

De Britse premier Theresa May heeft eerder vandaag aangekondigd dat er vervroegde parlementsverkiezingen gehouden zullen worden op 8 juni aanstaande.

Er werd lange tijd ontkennend geantwoord op de vraag die na het Brexit-referendum al snel opkwam, of er vervroegde parlementsverkiezingen zouden komen. Nu heeft premier May dan toch verkiezingen aangekondigd voor 8 juni aanstaande. May hoopt daarmee een sterker mandaat van de kiezer te krijgen voor haar aanpak van de Brexit-onderhandelingen.

Peilingen wijzen er op dat zo’n sterk mandaat er inderdaad in zit. Zo wijst een in de Daily Telegraph gepubliceerde peiling van Orb International er op dat 55 procent van de ondervraagden de manier waarop Mays regering de Brexit-onderhandelingen aanpakt positief waardeert.

Peilingen voor de komende parlementsverkiezingen laten verder zien dat de Conservatieve Partij met mogelijk zelfs 46 procent van de stemmen op een beter resultaat zou kunnen rekenen dan in de verkiezingen van 2015, toen de partij onder leiding van David Cameron nog 36,9% van de stemmen behaalde.

Labour zou aanzienlijk verlies lijden als er nu verkiezingen gehouden zouden worden. Het is dan ook niet uit te sluiten dat Jeremy Corbyns leiderschap opnieuw in twijfel getrokken wordt. Ook de eurosceptische UK Independence Party, die met weglopende politici kampt, staat enkele procentpunten in de min. Van de oppositiepartijen zouden alleen de Liberal Democrats er licht op vooruit gaan, maar die hadden in 2015 al forse electorale klappen geïncasseerd na hun deelname aan de coalitieregering van Cameron.

Ondertussen is de Schotse Nationale Partij van Nicola Sturgeon nog altijd uit op afscheiding en wat meer is voortgezet lidmaatschap van de Europese Unie. Ook in Noord-Ierland ligt de Brexit, die tot een ‘harde grens’ tussen Ulster en de Ierse Republiek zou kunnen leiden, gevoelig; in Belfast zijn DUP en Sinn Fein er nog altijd niet in geslaagd een regering te vormen.

Posted on

Het mysterie van Tuam en het mysterie van de nieuwsmedia

Van 1925 tot 1961 werd in Tuam, in de Ierse regio Galway, een tehuis gerund door de Bon Secours-zusters. Dit tehuis was een Rooms-katholieke instelling waar duizenden ongetrouwde zwangere vrouwen kinderen baarden, in een tijd waar een taboe heerste op buitenechtelijke zwangerschap. In 2014 kwam het tehuis in het nieuws, omdat de lokale historicus Catherine Corless na uitgebreid onderzoek stelde dat er honderden kinderen in of rondom het in 1972 afgebroken complex begraven moeten liggen. Gisteren werd bekend gemaakt dat tijdens opgravingen in het complex inderdaad menselijke resten zijn aangetroffen.

Verschillende nieuwsmedia gingen met het verhaal aan de haal en sommige lieten daarbij hun fantasie de vrije loop. Met name de Vlaamse staatsomroep VRT schetste op haar website en Facebookpagina een beeld dat meer doet denken aan het script van een slechte horrorfilm dan aan de officiële persverklaring van de Onderzoekscommissie Moeder- en Babyhuizen, die namens de Ierse overheid onderzoek doet naar het tehuis en door de VRT als bron wordt opgegeven. Volgens de VRT in de persoon van Dominique Fiers zijn namelijk honderden baby’s en kinderen vermoord door katholieke zusters en zijn de lijkjes vervolgens massaal gedumpt in een beerput.

Het lopende onderzoek van de Onderzoekscommissie laat evenwel een ander, genuanceerder beeld zien; een beeld dat bovendien veel meer in lijn ligt met bestaand historisch onderzoek. Allereerst heeft de Onderzoekscommissie twee bouwwerken gevonden. Het eerste bouwwerk betreft de ‘beruchte’ septische tank of beerput, die in werkelijkheid buiten gebruik was gesteld en vol zat met rommel en puin. En dus niet met honderden kinderlijkjes.

Het tweede bouwwerk is een lang complex bestaande uit twintig kamers. Volgens de Onderzoekscommissie kan vooralsnog niet worden vastgesteld wat precies de functie was van dit bouwwerk, al lijkt het oorspronkelijk te hebben gediend voor de behandeling of opslag van afvalwater. De commissie stelt evenwel dat niet kan worden vastgesteld of dit bouwwerk daadwerkelijk als zodanig in gebruik is geweest. Wel is al langer bekend dat het tehuis in 1846 was gebouwd als werkhuis en in 1916 diende als kazerne. Het bouwwerk kan dus daarmee te maken hebben gehad.

In ten minste zeventien van de twintig kamers zijn ‘significante hoeveelheden aan menselijke overblijfselen ontdekt’, aldus de Onderzoekscommissie. Hoewel de commissie niet aangaf hoeveel lichamen begraven liggen, had het wel details inzake een gedane steekproef: “[De onderzochte] overblijfselen betroffen een aantal individuen met leeftijden van ongeveer 35 foetale weken tot 2–3 jaar.” Koolstofdatering wijst erop dat de lichamen, zoals verwacht, stammen uit de periode dat het tehuis actief was, te weten 1925 tot 1961. Het gaat dus om doodgeboren of vroegtijdig gestorven kinderen.

Over de exacte doodsoorzaak is nog niets bekend. In tegenstelling tot de bewering van de VRT dat sprake is van moord en doodslag, stelt de Onderzoekscommissie vooral ‘geschokt te zijn van de ontdekking en haar onderzoek voort te voort te zetten naar wie verantwoordelijk was voor het op deze wijze opruimen van menselijke overblijfselen’.

De historische context kan meer duidelijkheid verschaffen over wat zeer waarschijnlijk heeft plaatsgevonden. In het Ierland van onder meer de jaren veertig stierven jaarlijks vijfhonderd kinderen aan verschillende ziekten, in bijzonder tuberculose. Een inspectierapport uit 1947 stelde vast dat het tehuis in Tuam overbevolkt was met in totaal 271 kinderen and 61 moeders. Bovendien betaalde de gemeenteraad van Galway de zusters slechts £1 pond per moeder en kind per week, wat in hedendaagse euro’s neerkomt op niet meer dan €60 per week. Ook Corless concludeert daarom dat de kinderen in het tehuis waarschijnlijk zijn gestorven aan infectieziekten en ondervoeding. Onder andere dit soort problematiek leidde overigens tot een nieuwe Health Act, welke al gauw onderwerp werd van een verhit politiek debat.

Het is in deze omstandigheden dat het tehuis in de jaren veertig een ook voor die tijd schrikbarend hoog sterftecijfer had. Een kwart tot een derde van alle kinderen kwam te overlijden. Volgens Corless, die de overlijdensaktes van de kinderen bestudeerde, gaat het om in totaal 796 kinderen. Een groot aantal daarvan lijkt dus in het tweede bouwwerk te zijn begraven. De Onderzoekscommissie geeft niet aan in welke staat zij de lichamen heeft aangetroffen, maar haar bewoordingen wijzen erop dat ze niet op ordentelijke wijze waren begraven.

Hoewel voor verschillende nieuwsmedia, zoals de VRT, duidelijk is dat sprake was van massamoordende horrornonnen die honderden geslachtofferde ongeborenen, baby’s en peuters in een beerput hebben gedumpt, laten de officiële persverklaring van de Onderzoekscommissie Moeder- en Babyhuizen en het historisch onderzoek van onder meer Catherine Corless een genuanceerder beeld zien. Het tehuis in Tuam lijkt eerder een symbolisch dieptepunt te zijn van een tragische periode uit de Ierse geschiedenis waarin epidemieën, ondervoeding, kindersterfte en gebrekkige ziekenzorg aan de orde van de dag waren.

Het is dan ook te makkelijk om de Bon Secours-zusters, die onder deze omstandigheden overuren werkten om zich te ontfermen over de enorme aanstroom van zwangere vrouwen en kinderen, zaken in de schoenen te schuiven die geen basis hebben in de werkelijkheid. Daarmee is echter nog niet gezegd dat de zusters helemaal geen blaam treffen. De kwestie-Tuam laat zodoende twee mysteries zien die schreeuwen om te worden opgelost: waarom zijn deze honderden kinderen op zo’n onbehoorlijke wijze begraven, en waarom zijn sommige nieuwsmedia ondanks alle feiten zo aan het fabuleren? Men zou er verstandiger aan doen eerst het verdere onderzoek en het eindrapport van de Onderzoekscommissie Moeder- en Babyhuizen af te wachten.

Posted on

EU-leger gaat Oostenrijk te ver

Hoe verdeeld Oostenrijk ook mag zijn over de vraag wie de volgende president moet worden, over één ding lijken de verschillende politieke partijen het eens: Oostenrijk voelt niets voor een gezamenlijk EU-leger.

Door de verkiezing van Donald Trump tot president van de Verenigde Staten en zijn standpunt dat Europese landen meer op eigen benen moeten staan voor hun defensie, zijn Europese defensieplannen in een stroomversnelling gekomen, zodat er nu opnieuw serieus sprake is van een EU-leger.

Anders dan de meeste andere EU-lidstaten is Oostenrijk echter geen lid van de NAVO. Dat gaat terug op de Koude Oorlog, toen Oostenrijk een strikte neutraliteit probeerde te bewaren. Zodoende is de Alpenrepubliek ook pas in 1995 lid geworden van de Europese Gemeenschappen.

Inmiddels is Oostenrijk dan wel lid van de Europese Unie, maar niet van de NAVO. In de praktijk werkt Oostenrijk net als andere EU-lidstaten die geen NAVO-lid zijn – zoals Finland, Zweden en de Ierse Republiek – echter wel samen met de NAVO, bijvoorbeeld in het zogeheten ‘Partnership for Peace’ en in VN-missies.

Waar Finland en Zweden recent geneigd zijn tot sterkere samenwerking met de NAVO of individuele NAVO-lidstaten, lijkt militaire integratie in NAVO- of EU-structuren voor Oostenrijk duidelijk een brug te ver. Zo heeft bondskanselier Christian Kern (SPÖ) gezegd dat hij zich niet voor kan stellen dat (delen van) het Oostenrijkse leger onder buitenlands bevel zouden komen. Ook zijn partijgenoot en minister van Defensie Hans Peter Doskozil moet er niets van weten. In de top van de Oostenrijkse krijgsmacht is er ook grote weerstand.

Vice-premier Reinhold Mitterlehner (ÖVP) heeft door laten schemeren een EU-leger een interessante gedachte te vinden, maar zijn partijgenoot en minister van Buitenlandse Zaken Sebastian Kurz benadrukt dat de formele neutraliteit van Oostenrijk op geen enkele manier in gevaar gebracht mag worden.

Ook de beide presidentskandidaten, Norbert Hofer van de FPÖ en Alexander van der Bellen van de Groenen, die het in december opnieuw tegen elkaar opnemen, wijzen een EU-leger beiden van de hand. Alleen in de eurofiele centrumrechtse ÖVP zijn er voorzichtige voorstanders van een EU-leger te vinden, maar de kans dat deze partij op afzienbare termijn weer een regering kan gaan leiden is gering.

Lees ook: