Posted on

Syrië, Turkije, dubbelhartige NAVO en heilig verklaarde YPG

Syrië

Er zijn om het beleid van de NAVO in het Midden-Oosten te beschrijven meerdere termen mogelijk die deze politiek goed omschrijven. Ze klinken echter allemaal erg negatief. Probeer iets als schandelijk, crimineel, waanzinnig, idioot, zot, walgelijk, massamoord, zelf een put graven, chaotisch, geknoei, getikt en misdadig. Het zijn omschrijvingen die allen goed passen bij wat we al sinds 2011 en feitelijk al jaren ervoor in het Midden-Oosten meemaken en zeker nu in Syrië.

Herinner toen de Israëlische regering met de operatie Cast Lead Gaza, in wezen een groot gevangenkamp, kort na Kerstdag 2008 aanviel en daarbij voedselopslagplaatsen vernielde en een 300 kinderen doodde. Een zionistisch kerstgeschenk voor de gevangenen. Waarna de Europese regeringsleiders naar Israël trokken om die massamoordende regering te feliciteren. Ach mensenrechten. Ze kennen het woord in de EU vast en zeker, de inhoud is hen echter vreemd.

Honderdduizenden doden

Kijk naar wat zij hebben gedaan in onder meer Libië, Jemen, Libanon, Palestina, Irak en Syrië. Hoeveel honderdduizenden stierven er al niet in de door het Westen aangestoken oorlogen en hoeveel honderdduizenden kwamen er al om door de ontberingen die op die slachtpartijen volgden. Ze zullen er in de EU vast niet van wakker liggen. Lekker eten en drinken dat wel. En de ‘welverdiende’ centen tellen zal er ook wel bij zijn.

Maar ze leren nooit en zijn hier potdoof. Kijk nu maar naar de reacties van regeringen, politici en journalisten op de recente ontwikkelingen met Turkije in Syrië. Ja zeker, Syrië was geen paradijs, president Bashar Assad geen heilige en er was corruptie en er waren wantoestanden.

Maar welke regeringsleider of staatshoofd is een heilige, welk land is een paradijs en waar is er geen corruptie en zijn er geen wantoestanden? In België, Nederland, de VS of in het Verenigd Koninkrijk van clown Boris? Maar men moest er zo nodig allerlei door de Moslimbroeders en al Qaida geleide terreurgroepen gaan steunen en hen zelfs bewapenen.

De Dagelijkse Leugenaar

Regeringen, veiligheidsdiensten en de media zitten ons nu te waarschuwen voor het gevaar van ISIS, ze vergeten echter moedwillig dat ISIS gewoon een afsplitsing is van al Qaida in Irak die mee aan de basis lag van die oorlog in Syrië.

Maar toen in 2011 en tot begin 2014 waren die moordende bendes van ISIS voor diezelfde politici, media en ngo’s ware helden. En de CIA/AIVD/MI6 enzovoort zorgden voor vervoer naar het slagveld. Maar dat willen al die heren en dames niet meer geweten hebben.

Massamedia steunen jihadisten al jaren

De journalisten en vermeende experts die zich wat specialiseren in deze materie vertikken het gewoon om die harde waarheid te schrijven. Al jarenlang steunen de massamedia die jihadisten met al hun kracht. De VS bewapende ISIS in Jemen zelfs nog in 2018. Terwijl België de Jemenitische tak van al Qaida voor zijn rekening neemt. Je weet wel, de mannen van de raid op Charlie Hebdo!

Behoudens een verdwaalde korte insinuatie en wat losse flarden zwijgen alle grote media over deze schande. Ze weten het nochtans allen zeer goed. Het toont dat wat de vrije pers heet te zijn gewoon door de overheid gecontroleerde propagandakanalen zijn. Niet De Standaard, NRC, De Volkskrant of De Morgen maar De Dagelijkse Leugenaar.

Valse berichtgeving over Syrische Koerden

Neem de berichtgeving en verklaringen over de Syrische Koerden. Het is alsof alle Koerden als een man en vrouw achter de PKK/YPG staan. Een pure fantasie. Het is hetzelfde als beweren dat Nederland geheel achter Geert Wilders staat of alle Vlamingen fans zijn van het Vlaams Belang. Maar toch blijven onze media dat tot vervelens toe maar herhalen. Vertel een leugen voldoende maal en uiteindelijk zal men zijn eigen leugens zelf geloven.

Rakka - Vlag PKK met Ocalan - PKK verovering - Oktober 2017
Toen de PKK/YPG Rakka op ISIS veroverde paradeerde de groep op het centrale plein van de stad met een enorme spandoek met daarop Abdoellah Öcalan, de leider van de PKK. Overal zie je in dit gebied ook opschriften met Turkse letters, niet het Arabisch dat men in Syrië normaal gebruikt. Een link die men in de media zoveel mogelijk poogt te verzwijgen.

En dan is er Turkije. Natuurlijk is de AKP met haar president Recep Erdogan zelf verantwoordelijk voor de enorme problemen waar het land nu mee zit. Ooit verkocht de zoon van Erdogan de olie van ISIS o.m. aan Frankrijk. Waar men dan de ogen sloot. Tientallen miljarden euro’s heeft Turkije als gevolg van dit beleid al moeten uitgeven.

De dubbelhartigheid van de NAVO jegens Turkije

Maar de NAVO, waarvan Turkije toch een voornaam lid is, voert al meer dan een decennium oorlog tegen haar lidstaat. Dit terwijl de NAVO in naam een strikt militair bondgenootschap is waarbij artikel 5 van de statuten de lidstaten in geval van een aanval oproept tot wederzijdse militaire steun.

En wat gebeurt er? Al tientallen jaren vecht de Turkse regering tegen de PKK waarop de reactie van de bondgenoten is om die PKK onderdak te verlenen en zelfs plek te geven om er militaire trainingskampen in te richten. Men kan zich zo als de Britse reactie inbeelden moest Ankara vroeger de IRA onderdak hebben gegeven.

VS leveren wapens aan PKK tegen Iran

De VS levert al veel jaren wapens aan de PKK, o.a. om zo Iran in brand te steken. Hoeft men dan verrast te zijn dat Turkije bij Rusland steun gaat zoeken? Natuurlijk niet. Het is pure logica. De ‘bondgenoten’ bij de NAVO hebben dit dan ook geheel aan zichzelf te danken.

Poging tot staatsgreep tegen Erdogan

Neem de poging tot staatsgreep in 2016 tegen Erdogan. Toen die volop aan de gang was riep John Kerry, minister van Buitenlandse Zaken onder president Barack Obama, vanuit Moskou, waar hij op bezoek was, alleen op tot kalmte. Steun aan de wettige regering van een zogenaamde bondgenoot? Hij kreeg het zelfs niet eens over zijn lippen. Als je een bewijs wil voor Amerikaanse steun aan deze mislukte coup dan is dit er wel een.

Gevangenkampen in Syrië

En inderdaad is er een serieus probleem met die gevangenkampen daar in Syrië. Vooreerst zal de YPG/PKK wel niet zó dom zijn dat ze die kampen onbewaakt gaan laten. Het zou immers betekenen dat zij dan op drie fronten moeten vechten, de Syrische regering in het westen, ISIS in het zuiden en Turkije in het noorden. Die gevangenen vrijlaten zou voor hen zo goed als zelfmoord zijn.

Heiligverklaringen van PKK/YPG

En uiteraard krijgen we ook weer de klassieke hagiografen aan het werk. De heiligverklaringen van de PKK/YPG in onze media zijn niet te tellen. Om te kotsen. Op de VRT had Rudi Vranckx het dinsdag zelfs over het feit dat ‘de Syrische Koerden de ruggengraat van ISIS hadden gebroken’.

 

Alsof de Iraakse en Syrische legers en hun vrijwilligers en bondgenoten niets gedaan hebben. Maar ja, onze media hebben jaren van al Qaida in Irak ook heiligen gemaakt. En dan kan dit er ook nog wel bij zeker.

Overmoed

En dan rest er nog de zeer belangrijke vraag of de VS zich hier echt gaat terugtrekken. De berichtgeving over deze zaak is zacht uitgedrukt geheel onduidelijk. Blijven de VS op de Syrische-Iraakse grenspost in Al Tanf? Blijven ze ook de oliebronnen ten zuidoosten van de stad Der Ezzor en ten oosten van de Eufraat bezetten? Vragen die tot heden geheel onbeantwoord blijven en waarover het in de media wemelt van tegenstrijdigheden.

Zeker is dat de regering Erdogan en de PKK/YPG zichzelf serieus in de voet hebben geschoten. Het niveau van de waanzin in dit dossier is gewoon amper te geloven. Hoe idioot moet men zijn om tot dit punt te geraken?

Opvallend in deze zaak is verder dat er tot heden alleen een zwak protest was bij Iran en Syrië en in Moskou slechts een oproep tot bescherming van de territoriale integriteit. Met andere woorden: Rusland, Turkije, Iran en Syrië lijken dit blijkbaar vooraf afgesproken te hebben en zijn officieus dus tevreden.

De Syrische reactie is wel krachtiger maar gezien de houding van Moskou kan men daar ook niet veel meer doen. Voor de YPG/PKK is het nu kiezen: Turkije en zijn huurlingen of de Syrische overheid. Maar de PKK/YPG zijn gewoon knoeiers die lijden aan overmoed.


Naschrift:

Uit verdere informatie blijkt dat de VS alleen haar soldaten aan de Turkse grens heeft teruggetrokken. Die elders in het gebied ten oosten van de Eufraat en in Al Tanf zouden dus blijven. Vermoedelijk wil de VS die houden om ze als een soort van troefkaart te gebruiken bij de onderhandelingen over de toekomst van Syrië. Veel zal dat echter niet helpen bij de trotse Syriërs. Ze vreten nog liever bonen.

Ook Turkije beschouwt de door haar bezette delen van Syrië vermoedelijk vooral als een troefkaart bij die bezig zijnde onderhandelingen. Rusland is hier echter de baas en bepaalt de spelregels, niet Ankara. Ondertussen wil de Syrische regering die regio rond Hasaka een vorm van culturele autonomie geven. Maar dat is onvoldoende voor de PKK/YPG. Niemand in de regio willen hen trouwens meer geven.

De PKK/YPG wil het Syrische leger weghouden van de Turkse grens. Wat doet vermoeden dat zij hun gebied in de toekomst als springplank willen gebruiken voor operaties tegen Turkije. Ook willen zij de volledige controle over de inkomsten van de oliebronnen daar. Beide voorwaarden zullen door Damascus en Moskou echter nooit aanvaard worden. Het verhaal van Afrin zal hier dus herhaald worden. Slechte gokkers.

Verder bombardeerde het Turkse leger ook de grensstad Qamishli maar bleef daarbij weg uit het door het Syrisch leger gecontroleerde stadsdeel en het landelijk gebied eromheen.

Opvallend is zeker ook het feit dat al Qaida in Syrië de Turkse invasie toejuichte. Verder komt de Veiligheidsraad van de VN op vraag van Frankrijk, Duitsland, Groot-Brittannië en België over de zaak samen. Alle vier, alsook Nederland, veroordeelden de Turkse acties. Het wordt gewoon wat praat voor de vaak. Diplomaten die stoer doen maar zich feitelijk belachelijk maken.

Posted on

Verenigde Staten trekken zich terug uit noorden Syrië

Syrië

Voor wie de Amerikaanse buitenlandse politiek volgt is er een vaste traditie. Washington maakt bondgenoten, geeft hen geld, wapens en politieke steun om hen nadien enkele jaren later als een baksteen te laten vallen. Niets nieuws onder de zon dus toen de VS zich dit weekend begonnen terug te trekken van de grens van Syrië met Turkije en weg van hun ‘vrienden’ van de PKK/YPG.

De Koerdische nationalisten van de PKK/YPG gaan er zo te horen dus alleen voor staan tegen de macht van Turkije, Iran, Rusland en Syrië. De keuze zal in dat geval rap gemaakt zijn. Als Trump zich natuurlijk ditmaal aan zijn beloftes weet te houden. Voorheen al kondigde die een Amerikaanse terugtrekking uit Syrië aan. Tot John Bolton en zijn vrienden tussenbeide kwamen. Maar die is nu weg.

Amerikaanse wapenleveringen aan de PKK/YPG in Syrië

Turkije, en dat is echt niet alleen president Recep Erdogan en zijn AKP maar het ganse politieke establishment, is woest over de Amerikaanse wapenleveringen aan de PKK. Behoudens dan de Democratische Volkspartij, de Turks-Koerdische nationalisten, die hier een ambigue houding aannemen.

Amerikaanse troepen en YPG - 2
Een foto uit de periode van de nauwe militaire alliantie van de VS met de YPG/PKK. Merk op dat de soldaat vooraan een Amerikaanse vlaggetje draagt terwijl die achteraan er op zijn schouder een van de YPG heeft. En de Amerikaanse soldaat beheert het grote geschut. Dat is nu voorbij. Bye, bye.

Moest de VS zich militair verzetten tegen een Turkse invasie dan hadden vanaf de Turkse luchtmachtbasis in Inçirlik niet alleen Turkse bommenwerpers opgestegen richting Syrië maar mogelijk ook Amerikaanse. Er is hier immers eveneens een grote Amerikaanse basis waar zelfs atoombommen zouden liggen. Het zou toch wel heel bizar zijn: Inçirlik versus Inçirlik

Voor de PKK/YPG zal dit het einde beteken van een nationalistische droom zoals ook de Koerden van de clan van Massoed Barzani en zijn Koerdische Democratische Partij in Irak dat eerder meemaakten. Dromen zijn bedrog, ook al komen die uit Israël en de VS. Er lijkt zich trouwens in de regio een nieuwe politieke structuur te vormen.

Saoedi-Arabië en Iran

Zo zijn er steeds luidere geruchten dat Saoedi-Arabië af wil van de voor haar desastreuze oorlog in Jemen – ze stelden positief te staan tegenover vredesvoorstellen van de Jemenitische Houthi’s (Ansar Allah) – en tot een vorm van verstandhouding te willen komen met Iran. Begrijpelijk na de zware vernederingen van de voorbije weken.

Ook de Verenigde Arabische Emiraten herstelden volgens berichten nu hun contacten met Iran. Waarbij recent de Syrische grens met Irak in Al Bukamal aan de Eufraat na veel jaren eveneens werd heropend. Wat de VS en Israël jarenlang poogden te verhinderen. En dat is voor de regio en Syrië belangrijk. Syrië is immers steeds een doorvoerland geweest van de Middellandse Zee naar de rest van de Arabische wereld, ook Qatar en Saoedi-Arabië.

Donald Trump - 6
De Amerikaanse president Donald Trump kondigde nogmaals de Amerikaanse militaire terugtrekking uit Syrië aan. Wordt het ditmaal werkelijkheid? Mogelijk, want er zijn ook andere signalen die in deze richting wijzen. En Mr Oorlog John Bolton is weg op het Witte Huis. Trump stelde dat hij beschikte over een ‘grote en ongeëvenaarde wijsheid’. Wie gaat dat durven betwijfelen.

Vluchtelingenkamp al Rukban en Amerikaanse basis al Tanf

En ook zou er een akkoord zijn om het grote vluchtelingenkamp van al Rukban vlakbij de Amerikaanse basis van al Tanf bij Jordanië te sluiten en de mensen naar hun woningen te laten terugkeren. Al Tanf ligt op de voornaamste grensovergang van Syrië naar Irak op de autoweg van Damascus naar Bagdad. Officieel was de VS er om ISIS te bestrijden. De enige reden was echter om zo het herstel van Syrië te saboteren.

Het is natuurlijk nog vroeg dag, maar er zijn duidelijk tekenen dat het dossier naar een oplossing aan het gaan is. Zo zou er nu na jaren eindelijk een Syrisch grondwettelijk comité zijn gevormd waar ook Saoedi-Arabië akkoord mee lijkt te gaan. Alleen de groepen rond al Qaida en de Syrische Moslimbroeders verzetten zich, maar die lijken meer en meer geïsoleerd te raken. Ook Turkije lijkt hier immers mee in te stemmen.

Erdogan: Turkse operatie past bij herstellen eenheid van Syrië

De verwachte Turkse inval in het noordoosten waar de PKK/YPG baas is zal, zoals zij op de kaarten te zien is, blijkbaar – en dat is opvallend – de grenspost Qamishli vermijden. Hier verblijven immers nog steeds Syrische legereenheden en ambtenaren.

Erdogan stelde dat die invasie past in het herstellen van de Syrische eenheid. Afwachten maar. Het is echter vooral kijken of het Witte Huis zich ditmaal aan zijn beloften zal houden. Syrië zal die vrede immers zeer goed kunnen gebruiken. Maar nu is er in Washington bij zijn Republikeinen en de Democraten al groot verzet tegen die terugtrekking. Het theatergezelschap van Washington DC in actie?

Amerikaanse basis Tal Abyad verlaten - 7 oktober 2019
De Amerikaanse militaire basis van Tal Abyad vlakbij de Turkse grens die de Turken moest tegenhouden. Ze is sinds vandaag leeg.

Krijgsgevangen ISIS-strijders in oosten Syrië

Natuurlijk is er nog de heel belangrijke kwestie van de krijgsgevangenkampen zoals al Hol waar leden van ISIS worden vastgehouden. De landen van de NAVO zijn in feite de ultieme verantwoordelijken voor hun lot. Zij steunden immers de Amerikaanse bezetting van dit deel van Syrië. Gezien de situatie lijkt de enige legale en beste oplossing dat men die kampen overdraagt aan de wettige Syrische regering.

http://www.novini.nl/laat-internationale-jihadisten-gewoon-door-syrie-berechten/

Wat zij er dan mee doet is uiteindelijk alleen een zaak van Syrië. Zelfs al zijn dat voor die leden van ISIS bijna zeker slechte vooruitzichten. Maar toen zij er arriveerden gaven zij de mensen daar nog veel slechtere vooruitzichten. Poets wederom poets.

Landen als België zullen er hun handen van aftrekken en behoudens wat luide verklaringen niets doen. Wel kan men in Damascus dan om genade vragen voor de kleine kinderen en het overbrengen ervan naar Europa regelen. Maar dan moet men wel met Syrië praten. En dat zijn, integendeel tot wat onze media al jaren vertellen, geen onmensen genre al Qaida en ISIS.

Posted on

Khan Sheikhoun toont gelaagdheid relatie Turkije-Rusland

Bij de nu voorbije slag om de controle over de Syrische stad Khan Sheikhoun stuurde de Turkse regering een vrij omvangrijk konvooi met onder meer tanks. Duidelijk om te verhinderen dat het Syrische leger deze stad zou bevrijden van die terreurgroepen, vooral al Qaida. Dit konvooi werd voorafgegaan door een voertuig van een van die groepen. Het werd een grote flop. Het leger is trouwens al volop bezig met het opruimen in de stad van allerlei mijnen en te controleren op sluipschutters.

Gelijktijdig stegen van de Turkse luchtmachtbasis van Inçirlikwaar ook Amerikaanse atoombommen liggen – enkele F16’s op om deze troepenbeweging te ondersteunen. Een grap bleek al snel. Immers bijna gelijktijdig vertrokken van de Russische luchtmachtbasis van Hmeimim in Syrië twee SU 35’s die richting deze F16’s vlogen die dan maar snel huiswaarts keerden. Ze geraakten in Syrië een goeie 30 km ver.

Erdogans Syrië-beleid is een flop

En uiteraard was men in Damascus in alle staten over het gedrag van de regering van Erdogan (AKP). En die terreurgroepen? Die waren eveneens woedend en scholden op hun sociale media Erdogan uit voor onder meer ‘hoer van Poetin’. De politiek van Erdogan rond Syrië is dan ook een enorme flop. Het is in de regio wachten op een nieuwe Turkse regering zonder Erdogan om hier vrede te brengen. Met hem lukt dat niet.

Khan Sheikhoun toont gelaagdheid relatie Turkije-Rusland

Het toont ook aan hoever hij van Moskou mag gaan. Praten mag, het Russische luchtafweergeschut S-400 kopen en met de Russen een pijpleiding richting de EU aanleggen mag eveneens.

Effectief salafistische terreurgroepen in Syrië steunen is dan weer geheel uit den boze. En hij gehoorzaamt, zij het na wat braaf tegenstribbelen. Dat is nu nog maar eens bewezen. En bij al Qaida & Co heeft men dat goed gezien. De provincie Idlib wordt terug Syrisch. Geen twijfel mogelijk. Na de bevrijding van de steden Aleppo, Douma, Der Er Zor en Daraa is dit een nieuwe belangrijk overwinning voor het leger. Game over.

Posted on

Von der Leyen: gewillige lakei die nergens in uitblinkt

Ursula von der Leyen

Wat valt er te verwachten van Ursula von der Leyen, als ze inderdaad de nieuwe voorzitter van de Europese Commissie wordt? Haar loopbaan spreekt boekdelen.

Ten tijde van het koninkrijk Hannover behoorden de Albrechts reeds tot de meest vooraanstaande families van het patriciaat, waaruit de hoge ambtenaren werden betrokken. Er werd veel waarde gehecht aan academische vorming en standsbesef. Ursula von der Leyen, dochter van de Nedersaksische deelstaatpremier Ernst Albrecht (CDU) wisselde herhaaldelijk van studie, tot ze uiteindelijk voor geneeskunde koos. Na meer dan twintig semesters legde ze uiteindelijk het staatsexamen af. Gewerkt heeft ze als arts uiteindelijk slechts een paar jaar. Ondanks het afbreken van haar specialisatie noemde Von der Leyen zich graag gynaecoloog.

Creatief met haar CV

Ze was wel vaker wat vrij in de weergave van haar vitae. In een cv op haar website wekte ze de indruk als zou ze aan de Amerikaanse universiteit Stanford gedoceerd hebben. In werkelijkheid heeft ze er slechts enkele seminars bezocht. Haar proefschrift bevatte talrijke fouten, zodat ze in 2015 te nauwer nood haar doctorsgraad kon behouden.

Veilige zetel in landdag dankzij pappie

De politieke carrière van Von der Leyen begon pas laat. In 2001 was ze kort actief in de gemeentepolitiek. Vanwege de reputatie van haar vader, die achter de schermen veel steun wist te mobiliseren, versloeg Von der Leyen in een omstreden interne verkiezing met een meerderheid van slechts één stem de ervaren landdagafgevaardigde Lutz von der Heide. De stemming was gemanipuleerd. Von der Heide vocht de nominatie van Von der Leyen in het CDU-bolwerk succesvol aan. In de aanloop naar het ingelaste nieuwe partijcongres werd hij door de supporters van Von der Leyen echter systematisch door het slijk gehaald en gold hij uiteindelijk als nestbevuiler. Nu won ze de stemming duidelijk, waarmee ze zeker was van een zetel in de Nedersaksische landdag.

Pijlsnelle opkomst als minister

De nieuwe premier Christian Wulff maakte haar meteen tot minister van Sociale Zaken in de deelstaatregering. De opkomst van Von der Leyen werd steeds begeleid door de media van het Springer-concern. In het boulevardblad Bild kreeg ze een eigen column. Slechts twee jaar later werd ze door bondskanselier Angela Merkel naar het kabinet in Berlijn gehaald. Ze bekleedde tot nu toe drie verschillende ministersambten op federaal niveau. In geen daarvan was ze bijzonder succesvol.

Ontbrekende vakkundigheid

Ambtenaren plachten onderling grapjes te maken over de ontbrekende vakkundigheid van hun chef. Deze benutte dan ook liever externe deskundigheid en nam – dikwijls zonder de wettelijk voorgeschreven aanbestedingsprocedures – internationale consultancyfirma’s als McKinsey in dienst. Nadat strafrechtelijke vervolging tegen Von der Leyen werd ingesteld en een onderzoek van haar ambtsvervulling werd ingeleid, was ze binnenlands aangeschoten wild.

Weggepromoveerd

Haar huidige kandidatuur voor het ambt van voorzitter van de Europese Commissie komt dan ook voor als een vlucht. Ze wordt als het ware weggepromoveerd, voor ze in Berlijn definitief onhoudbaar blijkt. Voor de positie van commissievoorzitter is ze in zoverre geknipt dat ze als gewillige lakei van westerse elites geldt. Nog begin juni was ze te gast op de Bilderberg-conferentie in Montreux. Daar kwam ze ook Springer-directeur Mathias Döpfner en McKinsey-manager Dominic Barton weer tegen.

Verenigde Staten van Europa

von der leyenAl vroeg sprak Von der Leyen graag van de “Verenigde Staten van Europa”. In 2017 speelde ze een belangrijke rol in het uitwerken van het Pesco-akkoord, dat gericht is op gemeenschappelijke ontwikkeling van wapensystemen door de EU-lidstaten en de basis moet leggen voor een toekomstig EU-leger. Ondertussen staat de Duitse Bundeswehr er belabberd voor en heeft Von der Leyen daar als minister nauwelijks iets aan gedaan.  Van Ursula von der Leyen is als voorzitter van de Europese Commissie dan ook geen streven naar een statenbond met respect voor verschillen tussen de lidstaten te verwachten, maar veeleer een centralistische bondsstaat. Tegelijk is Von der Leyen door en door atlanticus en is onder haar voorzitterschap dus ook geen meer zelfstandige opstelling van de EU ten opzichte van de VS te verwachten.

Posted on 2 Comments

Nederland potentieel doelwit in kernoorlog

Door het opzeggen van het INF-verdrag is Nederland teruggekomen in de wereld van de Koude Oorlog. In de oorlog van nucleaire dreigingen is Nederland echter niet een passieve speler, maar speelt het ook zelf actief mee op het nucleaire speelveld. 

Reeds lang wordt vermoed dat er ook op Nederlands grondgebied kernwapens worden opgeslagen, namelijk op de luchtmachtbasis in Volkel. Deze vermoedens werden bevestigd toen Wikileaks een cable naar buiten bracht uit 2009 over een bijeenkomst tussen de Amerikaanse ambassadeur in Duitsland (Phil Murphy), assistent-staatssecretaris Phillip Gordon en Christoph Heusgen, buitenlandse en veiligheidszakenadviseur van bondskanselier Angela Merkel.

In het gesprek merkt Gordon op een gegeven moment op dat het belangrijk is om het voorstel van het verwijderen van kernraketten in het coalitieakkoord goed te doordenken. In de cable staat:

“Bijvoorbeeld, een terugtrekking van nucleaire wapens uit Duitsland en mogelijk uit België en uit Nederland zou het Turkije politiek erg moeilijk maken om haar eigen voorraad te handhaven, ondanks dat het nog steeds overtuigd was van de noodzaak dit te doen.”

Ruud Lubbers

Ook vertelde in 2013 oud-premier Ruud Lubbers in een interview aan National Geographic Channel over zijn tijd als vaandrig op vliegbasis Volkel. In het interview vertelt de oud-premier dat hij in zijn diensttijd ‘nucleaire onderdelen’ heeft moeten categoriseren. Ook vertelt hij over 2013:

“Ik had toch nooit gedacht, dat wij in 2013 nog die onderdelen in Volkel zouden hebben. Ik had toen al lang gedacht dat na Reykjavik en het succes van de 0-0 en na het einde van de Koude Oorlog, dat er op één of andere manier dit allemaal verder zijn weg zou vinden. Maar ergens is nog altijd toch die, ook nu nog weer, die verleiding om weer in een conflict als het ware in een soort Koude Oorlog-verhouding weer te komen.”

Naast de aanwezigheid van nucleaire wapens op de luchtbasis Volkel zijn er geruchten dat er nabij de marinebasis in Den Helder eveneens op enig moment kernwapens opgeslagen zijn. Deze informatie is echter gedateerd, indien correct zou het gaan om kruisraketten.

Kernwapentaak voor Nederland

De atoomwapens die hoogstwaarschijnlijk op vliegbasis Volkel liggen zijn geen wapens die zelfstandig naar hun doel kunnen komen: daar zijn vliegtuigen voor nodig. Momenteel wordt die rol vervuld door de F-16. Maar met de aanschaf van de F-35 door de Nederlandse luchtmacht, zal deze rol moeten worden overgenomen door het nieuwe toestel.

Op Volkel zouden B-61-kernbommen opgeslagen liggen.

Nederland is overigens verplicht een dergelijke missie uit te voeren vanuit NAVO-verband. Dit werd onder andere duidelijk uit een antwoord van toenmalig minister van defensie Hennis-Plasschaert aan de Tweede Kamer. Reagerende op de Motie-Van Dijk in 2014 waarin werd aangenomen dat de F-35 geen kernwapentaak zou mogen uitvoeren, gaf de minister aan:

“Nederland heeft in NAVO-verband een kernwapentaak. Met de uitvoering van deze taak is één squadron F-16’s belast, zoals in antwoord op schriftelijke vragen van het lid Van Velzen (SP), ingezonden op 14 februari 2005, is medegedeeld. Zoals reeds in 2002 op schriftelijke vragen is geantwoord (Kamerstuk 26 488, nr. 9), is het de bedoeling dat de F-35 deze taak van de F-16 zal overnemen.”

Keuze voor Joint Strike Fighter

Het ligt overigens in de rede dat Nederland mede vanwege deze verplichting de F-35 heeft aangeschaft. Veel van de toenmalige concurrenten van de F-35 worden beschouwd als niet in staat te zijn kernwapens af te leveren.

Hoewel de Tweede Kamer zich in 2014 uitsprak tegen het geven van een kernwapentaak aan de F-35, gaf de minister toen ook al aan dit niet uit te kunnen voeren maar dat zij daarvoor in de plaats zou streven naar ontwapening. Aangezien de internationale verhoudingen van Nederland met Rusland zijn verscherpt, is de kans vergroot dat de Tweede Kamer haar opstelling in de toekomst zal wijzigen. Deze kans wordt verder vergroot daar de Adviesraad Internationale Vraagstukken het advies heeft gegeven dat het nieuwe toestel ook dergelijke wapens moet mogen afleveren.

Nederland: een doelwit in een kernoorlog

De aanwezigheid van kernwapens op Nederlands grondgebied en de kernwapentaak maken Nederland ook een potentiële dreiging voor een land als Rusland. Deze kernwapens kunnen namelijk in een eventuele oorlog tegen de Russische Federatie worden ingezet. Nederlandse piloten waren ook voor een dergelijk doel opgeleid in de Koude Oorlog: namelijk om kernwapens te laten vallen op grondgebied van het Warschaupact.

In een eventuele kernoorlog met Rusland zou een dergelijk scenario zich herhalen en dus moeten de Russen rekening houden met de Nederlandse dreiging. Deze dreiging gaat in het geval van Nederland voornamelijk uit van Volkel en mogelijk van Den Helder. Vandaar de vluchten van Russische bommenwerpers nabij Nederlands luchtruim.

Russische bommenwerpers nabij Nederlands luchtruim

Het is overigens zeer onwaarschijnlijk dat de Tu-160-bommenwerpers die langs Nederland door internationaal luchtruim vliegen bewapend zijn met kernwapens vanwege veiligheidsoverwegingen. Een ongeluk met een kernwapen zou immers als een nucleaire aanval kunnen worden geïnterpreteerd. Ook is het zeer de vraag of de vluchten gelden als potentiële oefeningen omdat het erg gevoelig ligt dergelijke scenario’s te oefenen. Maar niettemin vervullen de vluchten van de Russische bommenwerpers nabij Nederlands luchtruim een afschrikkingsfunctie naar de Nederlands politiek. De boodschap is: “Jullie hebben kernbommen, gebruik ze niet tegen ons, anders gebruiken wij onze wapens.”

Een Nederlands antiballistisch raketsysteem?

Twee weken na de Kamerbrief dat de Russische 9M729-raket het INF-verdrag zou overtreden, kwam het kabinet met een Nationaal Plan Defensie-uitgaven ten behoeve van de NAVO. Hierin wordt geschreven dat Nederland voornemens is meer F-35-toestellen aan te schaffen, haar speciale en cyberoperaties-component wil vergroten en ook haar vuurkracht te land en ter zee wil vergroten. Vooral dat laatste blijkt interessant te zijn. Hierin wordt de wens uitgesproken om de Nederlandse ‘Zeven Provinciën-klasse’-fregatten uit te rusten met een (verbeterd) antiballistisch raketsysteem (ABM-systeem).

In de bijlage wordt beschreven: “De additionele ABM-systemen zullen de NAVO voorzien van een ABM-sensor en wapensystemen zoals werd verzocht in het ‘2017 capability target package’.”  Hierbij gaat het om het aanschaffen en integreren van raketten die ballistische raketten tot in de ruimte kunnen onderscheppen. De ABM-raketten betreffen waarschijnlijk de SM-3 raket. In eerdere oefeningen bleek verbeterde radar van de ‘Zeven Pronvinciën’-klasse al over voldoende capaciteit te beschikken om dergelijke ballistische-raketten te detecteren, maar het schip is afhankelijk van andere (veelal Amerikaanse) schepen om de ballistische raketten te vernietigen. De aanschaf van de SM-3 raket zou dit veranderen maar wel voor een kostenplaatje van zo’n 20 miljoen per stuk.

Posted on

Escalatie in Syrië – Een overzicht

Momenteel dreigt een confrontatie tussen Rusland en de Verenigde Staten, gesteund door een aantal Europese landen. In de nasleep van de vermeende gifgasaanval in Douma, Syrië lopen de spanningen in de regio sterk op, waardoor het regionale conflict zich buiten haar grenzen uit zou kunnen breiden. In de afgelopen dagen zijn een aantal uitspraken gedaan door diverse partijen en wordt er met allerlei militair materieel gedreigd. In dit artikel volgt een overzicht van de recente gebeurtenissen.

Na de aankondiging van Trump op 9 april dat er een ‘grote beslissing’ aankomt over Syrië in de komende ’24-48 uur’, werd eveneens aangekondigd dat een Amerikaanse vliegdekschip-groep vertrek naar ‘Europa en het Midden-Oosten’ op woensdag 11 april.

In reactie hierop verklaarde de Russische ambassadeur in Libanon aan een Libanees tv-station dat “Als er een aanval komt door de Amerikanen, dan … zullen de raketten worden neergeschoten en zelfs de platformen waarvandaan de raketten zijn afgevuurd zullen worden beschoten.” De ambassadeur voegde eraan toe dat iets dergelijks “moet worden voorkomen en dat Rusland bereid is tot onderhandelingen.”

Inmiddels heeft president Trump op deze woorden gereageerd: “Rusland belooft om alle raketten neer te schieten die naar Syrië worden afgevuurd. Zorg dat je klaar bent Rusland, want ze komen er aan, mooie en nieuwe en “slimme!” Je hoort geen partner te zijn met een Gas Moordend Beest dat zijn eigen mensen vermoord en daarvan geniet!”

Gifgasaanval

Hoewel de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) zelf geen toegang heeft tot het gebied, heeft de organisatie op 11 april bekend gemaakt dat in totaal 500 mensen zouden zijn opgenomen met symptomen die overeenkomen met die van vergiftiging door chemische wapens in het gebied rond Douma. De verklaring van de WHO staat in schril contrast met een reportage van het Russische kanaal Россия24. Uit de reportage blijkt dat het Russische leger de plaats waar de vermeende chemische aanval heeft plaatsgevonden heeft bezocht. Het hoofd voor bescherming tegen radioactieve, chemische en biologische wapens verklaart het volgende in de reportage: “Tijdens onze inspectie hebben wij vastgesteld dat er geen patiënten met sarin- of chloorvergiftiging zijn opgenomen in het ziekenhuis. Tijdens het onderzoek van patiënten zijn geen tekenen van vergiftiging met zenuwgas als sarin gevonden, noch van chloorgas.”

Carrier strike group

De vliegdekschip-groep die momenteel naar ‘Europa en het Midden-Oosten’ zal vertrekken wordt geleid door het vliegdekschip Harry Truman. Naast het vliegdekschip zal de groep bestaat uit één kruiser en nog zes torpedobootjagers, allen uitgerust met Tomahawk-raketten. Verder vergezelt het Duitse fregat Hessen de groep op ‘het eerste deel van haar reis.’ Volgens het blad Stars and Stripes gaat het hier om een rotatiemissie die de Theodore Roosevelt-vliegdekschip-groep moet aflossen.

Een raket wordt afgevuurd vanaf de Amerikaanse torpedobootjager Donald Cook tijdens een oefening op de Atlantische Oceaan.

Luchtruim Syrië

Op 9 april heeft het European Aviation Safety Agency (EASA) een waarschuwing voor piloten (NOTAM) afgegeven. Ook de Russische marine heeft een NOTAM afgegeven voor de periode van 11 april tot 26 april, volgens de verklaring van de Russische marine in verband met ‘oefeningen’ van het afvuren van raketten.

Rusland verzoekt tot gebruik Iraanse luchtbasis

Rusland heeft een verzoek ingediend bij Iran voor het gebruik maken van één van haar luchtmachtbases. Naar verluidt zou de Russische Federatie hier vliegtuigen willen stationeren die straaljagers kunnen bijtanken in de lucht. Daarnaast is er ook een mogelijkheid dat er op de basis bommenwerpers kunnen worden gestationeerd die in staat zijn anti-schipraketten af te vuren. Het gebruik van de basis kan ook van belang zijn in het geval dat de Russische basis in Hmeimim wordt aangevallen door de Amerikanen.

Luchtbewegingen VS en bondgenoten

Afgelopen woensdag zijn vliegbewegingen uitgevoerd door een P8 Poseidon anti-onderzeeër-vliegtuig in de buurt van de Russische marinebasis van Tartoes en de luchtmachtbasis van Latakia. In Turks luchtruim, vlakbij de Turkse grens, heeft een E3 AWACS-toestel een patrouille uitgevoerd.

Op dinsdag zijn foto’s opgedoken van een SU34 in de buurt van Tartoes. De vliegtuigen zouden met hoge snelheid zijn overgevlogen en droegen vermoedelijk anti-schipraketten bij zich, waarschijnlijk werden de toestellen vergezeld door SU30s.

OPMERKING: Iedere informatie over militaire bewegingen is moeilijk onafhankelijk te verifiëren. Informatie is veelal afkomstig van het defensieapparaat zelf. Verder moet er rekening mee worden gehouden dat een deel van de hierboven genoemde vliegbewegingen mogelijk niet gerelateerd is aan het conflict in Syrië.

Posted on

Macron trekt ten oorlog

De al meer dan zeven jaar durende oorlog van Israël en haar Westerse vazallen tegen Syrië heeft altijd het risico in zich gehouden te escaleren tot een veel groter conflict en zelfs een nieuwe wereldoorlog. Ondanks dat de Syrische regering de oorlog op het slagveld praktisch gewonnen heeft blijft het risico op een escalatie bestaan.

Artikel 5 van de NAVO

Na een officieel bezoek deze week van een delegatie van de YPG/PKK aan de Franse president Emmanuel Macron heeft Frankrijk nu volgens meerdere bronnen gisteren een eenheid Franse soldaten naar de Syrische stad Manbidsj gestuurd, een door de YPG/PKK bezette regio. Dit zonder toestemming te vragen aan het Franse parlement!

Wat natuurlijk een daad van oorlog is tegen de Syrische staat. Maar het internationaal recht en de zeggenschap van het Franse parlement is iets waar Parijs al altijd zijn vuile laars aan veegde. Democratie heet dat dan.

Parijs gaat daar het kleine contingent van Britse en Amerikaanse soldaten versterken. De stad Manbidsj is nu het meest westelijke punt in Syrië dat de YPG/PKK bezet. Een doorn in het oog natuurlijk van de Syrische overheid en zeker van Turkije.

De kaart van Noord-West Syrië met de militaire situatie op 14 oktober 2017. Manbidsj ligt aan de M4 ongeveer daar waar het paarse bordje M4 staat. De gele vlek linksboven is het nu door Turkije bezette Afrin. Lichtgroen is het door Turkije en haar huurlingenleger toen al bezette stuk Syrië. De blauwe streep is de Eufraat. Rood is gebied onder controle van het Syrische leger en donkergroen dat van al Qaida & Co. Geel is dus bezet door de YPG/PKK. Wit is onbewoond en woestijn. Sinds 2017 is een derde van de provincie Idlib ook al ingenomen door het Syrische leger. Dit gebied situeert zich onderaan in het midden van de kaart.

 

Het bezoek van de YPG/PKK aan de Franse president is zacht uitgedrukt ook zeer merkwaardig. Officieel immers is de YPG/PKK voor de EU en Frankrijk een terreurgroep. Met andere woorden: Macron steunt terreur en een groep die in West-Europa bij politiediensten bekend is voor haar afpersingspraktijken, ontvoeringen, bomaanslagen, brandstichtingen en folteringen.

Maar Frankrijk steunt al zeven jaar Al Qaida en ISIS en dus kan samenwerken met de PKK voor Parijs geen probleem vormen. Wel heeft de Turkse regering al wekenlang bijna elke dag gezegd dat ze Manbidsj gaan aanvallen.

En dat betekent dus een gewapend conflict met het daar gevestigde beperkte contingent Amerikanen, Britten en Fransen. Met de VS die deze week versterkingen stuurde en twee extra basissen uitbouwde. En die landen zijn alle vier lid van de NAVO. Iemand gehoord van het bijstandsverdrag met artikel 5 van de NAVO?

Van Levensbelang

Vraag is natuurlijk of de Turkse president Recep Erdogan zijn beloften ook ditmaal gaat waarmaken. De strijd tegen de westerse plannen betreffende de YPG/PKK is natuurlijk van levensbelang voor Ankara. En de Turkse bedreigingen aan het adres van Parijs over militaire steun aan de YPG/PKK waren niet minnetjes. Het risico op een bruuske breuk is echt reëel.

De kans dient dus zeker niet uitgesloten te worden dat het Turkse leger ondanks de grote risico’s toch zal aanvallen. Maar dan alleen met steun van Rusland, Iran, Irak en stilzwijgend ook Syrië. De Iraanse opperbevelhebber is op dit ogenblik trouwens voor overleg met de Turken en de Russen in Moskou. Terwijl de presidenten van die drie landen woensdag samen in Ankara aan tafel zitten om ‘de toestand in Syrië te bespreken’.

Ondertussen heeft de Amerikaanse president Donald Trump voor de tweede maal in een paar dagen gesteld dat hij zijn troepen uit Syrië wil terugtrekken. Wat bij o.m. de Amerikaanse media waaronder de Washington Post voor groot protest zorgde. Die hebben nu eenmaal niets liever dan een zoveelste oorlog. Afwachten welk gewicht de woorden van Trump ditmaal gaan hebben?

Ook bij het Pentagon kon men er trouwens duidelijk niet mee lachen. Vandaag hebben de generaals Brett McGurk, opperbevelhebber van de Amerikaanse troepen in Syrië en Irak, en Joseph Votel, baas van de Amerikaanse militaire operaties in het Midden-Oosten, publiek gezegd dat wat hun betreft de operaties in Syrië gewoon verder gaan en men eerst alles wil ‘stabiliseren’ zoals dat heet. Ofte verder voor onbepaalde tijd blijven bezetten.

Recent aangekomen Amerikaanse pantservoertuigen vlakbij Manbidsj. Hoeveel Britse, Franse en Amerikaanse troepen er precies zijn is onduidelijk. Volgens Turkse bronnen zou het gaan om 100 soldaten. Anderen hebben het over een vijftigtal. De VS zou een extra 300 manschappen hebben gestuurd. Hoeveel Britten er  zijn is niet publiek bekend. Mogelijk gaat het dus gezamenlijk over meer dan 500 militairen. Maar die hebben wel luchtsteun. Vraag is wat er intussen gaat gebeuren op de Turkse militaire luchthaven van Inçirlik waar de VS een basis hebben. De spanning moet daar te snijden zijn.

 

Macron was voor hij in de politiek ging een topmedewerker van de Banque Rothschild en het was een telg van deze familie Rothschild die de Britse regering er in 1917 toe overhaalde om de beruchte Balfour Verklaring over een Joods land in Palestina te ondertekenen.

De start van het zionistische project. En een ander zionistisch project is een Groot Koerdistan! Maar misschien vergist Macron zich gewoon en is hij ginds op zoek naar of Waterloo of Diën Biën Phu. Wie weet?

Posted on

Operatie om Syrië te splitsen dreigt NAVO op te breken

Zoals te verwachten was zijn de Turken gisteren in directe confrontatie gegaan met het Amerikaanse leger. Gisteren immers vielen zij met hun luchtmacht en grondtroepen de regio rond de door de PKK/YPG bezette stad Manbidsj aan. En daar verblijven Amerikaanse soldaten die dus nu een bommenregen over zich heen krijgen van ‘NAVO-bondgenoot’ Turkije.

Het is veruit de grootste crisis binnen de NAVO sinds haar stichting. En die is het rechtstreeks gevolg van de gewapende steun aan de PKK/YPG die officieel nochtans voor de VS en EU een terroristische organisatie is. Het is Ankara daarbij ook niet ontgaan dat zelfs Saoedi-Arabië, Amerika’s vriend, zich vorig jaar in publieke gesprekken met Israël uitsprak voor een onafhankelijke Koerdische staat. De natte droom van Israël.

Voor Turkije is de steun van de VS aan de PKK een rode lijn die men niet mag overschrijden. Door zich door de VS te laten gebruiken en het oosten van Syrië voor rekening van de VS te bezetten hebben de PKK/YPG, en ook de VS, zich danig in nesten gewerkt. Het gevolg is dat Turkije nu een militaire bondgenoot geworden is van Rusland.

Waarbij men dient te beseffen dat volgens de NAVO het Turkse leger na dat van de VS de sterkste macht is binnen de NAVO. De VS kan dan wel tijdelijk een deel van Syrië met behulp van de PKK/YPG bezet hebben, ze verloren wel een van hun voornaamste militaire bondgenoten.

Verrassend is dat ook weer niet. De VS en Turkije hebben al jaren bar slechte relaties. Zo is dit niet de eerste maal dat de VS de PKK wapens leverde. Het gebeurde al eerder in het kader van de oorlog tegen Iran. En dan was er de bijna openlijke Amerikaanse steun voor de staatsgreep tegen de Turkse regering.

Terwijl die volop bezig was – met daarbij een moordpoging op de president – wist John Kerry, toenmalig Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken, vanuit Moskou niets beter te doen dan oproepen tot kalmte. Het gerucht gaat trouwens dat het Rusland was die Erdogan toen verwittigde van wat stond te gebeuren. Vraag is hoe de NAVO nu gaat reageren. Vermoedelijk zal men daar zwijgen of in het beste geval oproepen tot kalmte.

De Amerikaanse president Donald Trump riep zijn Turkse collega vandaag op om zich in te houden, de schade te beperken en zeker de Amerikaanse troepen niet aan te vallen. Met de volgens de YPG/PKK zware Turkse bombardementen op de regio Manbidsj moet men er echter niet van opkijken als er hier Amerikaanse slachtoffers gaan vallen.

Niet door de Russische manipulaties maar dankzij de Amerikaanse stommigheden ontstaat het risico dat de NAVO uiteen valt. Wat begon als een Amerikaanse oorlog om Syrië in stukken uiteen te doen spatten dreigt nu de NAVO te splitsen. In Moskou kan de pret niet meer op. Om over Peking maar te zwijgen.

Posted on

Duitse politiek zet Bundeswehr te kijk door vertrek uit Incirlik

Hoewel toestemming van het parlement helemaal niet vereist is, sprak de bondsdag zich vorige week uit voor het verplaatsen van het contingent van de Bundeswehr van de Turkse luchtmachtbasis Incirlik naar het Jordanische Al Azraq. In de resolutie heet het ten slotte: “De Duitse bondsdag verwacht dat de verplaatsing snel uitgevoerd wordt en daarbij negatieve effecten voor de anti-IS-coalitie vermeden worden.”

Daarvan kan echter geen sprake zijn, want volgens het door minister van Defensie Ursula von der Leyen overlegde plan gaat de “technisch complexe verhuizing” van de zes Tornado’s met hun infrastructuur op de grond twee tot drie maanden duren. Dat wil zeggen dat de toestellen pas medio oktober hun verkenningsvluchten weer kunnen hervatten. Daarmee verspeelt de minister het vertrouwen van de partners in de anti-IS-coalitie, die de inzet van de Duitse vliegtuigen al vanaf eind juni ingepland hadden.

Het is nauwelijks te begrijpen dat de verplaatsing van de vliegtuigen, die toch in een simpele vliegbeweging kan geschieden, weken in beslag moet nemen. De verplaatsing van een commandocentrale die als ‘mobiel’ wordt aangeduid kan evenmin een kwestie van maanden zijn als het beladen en transporteren van 200 containers.

Als het verplaatsen van het luchtmacht-contingent toch zo lang duurt, kan het moeilijk ‘mobiel’ genoemd worden. We moeten eerder constateren dat het slechts beperkt inzetbaar is. Hiermee heeft de Duitse minister van Defensie de Duitse krijgsmacht dus nog maar eens te kijk gezet. En daarmee ook de Bondsrepubliek Duitsland. Ze verkondigt enerzijds luid dat Duitsland internationaal “meer verantwoordelijkheid op wil nemen”, maar moet anderzijds bekennen dat het niet de militaire capaciteiten heeft om een half dozijn vliegtuigen snel te verplaatsen.

Posted on

Waarom Kaczynski’s waanbeeld Europese kernmacht niet opgaat

De uitlatingen van de Amerikaanse president Donald Trump over de NAVO houden de gemoederen bezig en plotseling wordt zelfs weer gediscussieerd over de vraag of Duitsland een eigen kernwapenpotentieel zou moeten bezitten. Dat idee is echter volstrekt irreëel.

Jaroslaw Kaczynski bekleedt weliswaar geen staatsambt, maar de leider van regeringspartij ‘Recht en Gerechtigheid’ (PiS) geldt wel als de sterke man achter de schermen in Polen. Op wat hij zegt wordt ook in het buitenland acht geslagen.

Reeds lang mag hij graag voor vermeende Russische agressie waarschuwen en een sterkere aanwezigheid van de NAVO in zijn land eisen. Intussen is hem dat echter niet meer genoeg, hij droomt nu zelfs van een “supermacht Europa”.

In een interview met de Frankfurter Allgemeine Zeitung zette de politieke leider, die als eurosceptisch geldt en onder andere bekend werd door anti-Duitse retoriek, uiteen dat hij het zou verwelkomen, als Europa zich als zelfstandige kernmacht met Rusland zou kunnen meten.

Kaczynski moest daarbij wel toegeven dat Europa daarvoor tot “enorme uitgaven” bereid zou moeten zijn. En zoals altijd wanneer er in Europa geld op tafel moet komen, werd daarmee ook nu de blik op Duitsland gevestigd.

Zelfs in het Verenigd Koninkrijk, waar men de Bondsrepubliek ook na decennia partnerschap in het Noord-Atlantisch bondgenootschap nog altijd met een zekere argwaan bekijkt, kan men zich in het licht van de momentele onzekerheden van het Amerikaanse beleid een kernmacht Duitsland voorstellen.

De reactie van Duitse politici, militairen en wetenschappers op deze impuls is evenwel overwegend negatief. Dat heeft niet alleen politieke en praktische redenen. De jurist Wolfgang Ischinger, voormalig Duits ambassadeur in Washington, staatssecretaris op het ministerie van Buitenlandse Zaken, en sinds 2008 directeur van de Münchner Sicherheitskonferenz, zegt duidelijk waarom het debat over een uitrusting van het Duitse leger met kernwapens een schijndebat is: “Het grijpen naar kernwapens zou voor Duitsland een ernstige schending van het internationaal recht zijn.”

Internationaal recht

Duitsland heeft zich er immers in diverse verdragen vastgelegd op het afzien van kernwapens. De eerste stap in deze richting nam de Bondsrepubliek bij het toetreden tot de West-Europese Unie (WEU) in 1954, toen ze verklaarde het bezit noch het beschikkingsrecht over kernwapens na te streven. Korte tijd later, bij het afsluiten van de Verdragen van Parijs bekrachtigde de Bondsrepubliek dit nog eens.

Vervolgens ondertekenden op 1 juli 1968 de Verenigde Staten, de Sovjet-Unie en het Verenigd Koninkrijk na zesenhalf jaar onderhandelen het Non-proliferatieverdrag. Dat verdrag legde vast welke landen kernmachten waren en welke niet en stond geen verandering van die situatie toe. Als 91e staat ondertekende op 28 november 1969 ook de Bondsrepubliek Duitsland dit verdrag. Daarin verplicht iedere ondertekenende niet-kernmacht zich ertoe, van niemand direct of indirect kernwapens of het beschikkingsrecht daarover aan te nemen en om ze ook zelf niet te vervaardigen of verwerven, en om geen ondersteuning te geven aan de vervaardiging van kernwapens. Het verdrag werd oorspronkelijk afgesloten voor een periode van 25 jaar, maar geldt sinds 1995 voor onbepaalde tijd. Vandaag de dag zijn 191 staten verdragspartij.

In het zogenaamde Twee-plus-Vier-verdrag bekrachtigden de regeringen van de Bondsrepubliek Duitsland en de Duitse Democratische Republiek in 1990 “hun afzien van de vervaardiging en het bezit van en van het beschikkingsrecht over atoom-, biologische en chemische wapens. Zij verklaren dat ook het verenigde Duitsland zich aan deze verplichtingen houden zal. In het bijzonder blijven de rechten en verplichtingen uit het Verdrag over de Non-proliferatie van Kernwapens [..] voor het verenigde Duitsland gelden.”

Een legaal Duits bezit van kernwapens is kortom niet mogelijk en een debat daarover overbodig. Toch is het niet voor het eerst dat er over gedacht wordt. Bondskanselier Konrad Adenauer droomde namelijk al van Duitsland als kernmacht.

Geheime overeenkomst

Hoewel Adenauer zeer geloofde in het Noord-Atlantische bondgenootschap, vertrouwde hij toch niet helemaal op de verzekering uit Washington dat iedere Russische agressie met een nucleaire tegenaanval beantwoord zou worden. In een kabinetszitting eind 1956 verklaarde hij dat het nodig was om tenminste over tactische kernwapens te beschikken.

Aangezien de Bondsrepubliek zich er in de Verdragen van Parijs internationaal-rechtelijk op had vastgelegd af te zien van kernwapens, moest hij in het geheim opereren. Hij vond daarbij steun in Parijs, waar men eveneens twijfelde aan de geloofwaardigheid van Washington.

Tijdens een ontmoeting in Adenauers privéwoning in november 1957 deed de Franse staatssecretaris van Buitenlandse Zaken Maurice Faure hem het aanbod om samen Frankrijk en Italië kernwapens te produceren. Nog geen week later ondertekenden de minister van Defensie van de Bondsrepubliek, Franz Josef Strauß, en zijn ambtsgenoten uit Frankrijk en Italië een geheim protocol over de samenwerking, waarbij de Duitse bijdrage als deelname aan een “Europees Instituut voor Raketten” verhuld werd.

In april 1958 ondertekenden de drie ministers van Buitenlandse Zaken het akkoord over het trilaterale bewapeningsprogramma. Er kwam echter niets van terecht. Want toen Charles de Gaulle enkele weken later premier werd, maakte hij meteen een eind aan de plannen. Hij wilde Frankrijk tot een zelfstandige grootmacht met eigen nucleaire slagkracht maken.

Nadat hun plannen om zich van het Amerikaanse kernwapenpotentieel onafhankelijk te maken mislukt waren, bleef Adenauer en Strauß niets anders over dan de ‘nuclear sharing‘, die tot op de dag van vandaag voortduurt. Dit gaf (West-)Duitsland de mogelijkheid aan de planning voor de inzet en aan de consultaties over de vrijgave van kernwapens mee te werken. Bovendien verwierf de Duitse krijgsmacht eigen systemen waarmee Amerikaanse kernwapens ingezet konden worden.

Lees ook: