Posted on

Eerste kerncentrale Wit-Rusland komt gereed

In Astravyets in het noordwesten van Wit-Rusland, nabij de grens met Litouwen, is de bouw van de eerste kerncentrale van het land voltooid.

Wit-Rusland hoop de goedkope elektriciteit vooral naar Litouwen te kunnen exporteren. De EU dwong Litouwen bij toetreding tot de EU namelijk om zijn enige kerncentrale stil te leggen. Sindsdien is de stroomprijs in de Baltische staat fors gestegen.

De Wit-Russische kerncentrale moet een centrale worden met meerdere reactoren. In de jaren ’80 bestonden reeds plannen voor een kerncentrale op een andere locatie in Wit-Rusland. Na de ramp in het Oekraïense Tsjernobyl, nabij de Wit-Russische grens, in 1986 werden de voorbereidingen daarvoor echter stilgelegd.

Impressie van de kerncentrale (afbeelding: Nikita Syomushev)

Nu de bouwfase afgerond is, kan de eerste reactor opgezet worden, die moet volgens planning eind 2019 in gebruik genomen worden, een tweede volgt naar verwachting in 2020 en mogelijk nog twee tegen 2025.

Posted on

Polen wil 2 miljard betalen voor Amerikaanse basis

De Poolse regering wil een permanente Amerikaanse militaire aanwezigheid in Polen. Dat komt naar voren uit een recent voorstel van het Ministerie van Defensie. Polen wil daar anderhalf à twee miljard dollar voor betalen.

Polen streeft reeds langer nauwe militaire banden met de Verenigde Staten na en heeft sinds zijn toetreding tot de NAVO in 1999 herhaaldelijk gevraagd om een permanente Amerikaanse militaire aanwezigheid in het Midden-Europese land.

Het huidige voorstel* komt ruim een maand voor een geplande top van NAVO-leiders in Brussel. Het voorstel  spreekt van “een duidelijke en aanwezige nood aan een permanente Amerikaanse pantserdivisie gestationeerd in Polen”. Momenteel zijn er reeds militairen uit de VS en andere NAVO-landen in Polen gestationeerd op basis van rotatie.

Het Poolse Ministerie van Defensie bevestigde aan Poolse journalisten dat het voorstel dat zij in handen hadden echt is en zei dat het niet geclassificeerd is. Het voorstel bevat informatie over voorgestelde locaties voor militaire bases en de faciliteiten die daar gerealiseerd kunnen worden voor Amerikaans militair personeel. Het voorstel was bestemd voor de Amerikaanse regering en het Congres en zij hebben het inmiddels ook ontvangen.

Dominik Smyrgała, die tot afgelopen januari staatssecretaris van Defensie was, stelde tegenover Poolse journalisten dat sinds afgelopen zomer aan het voorstel gewerkt is door een groep ambtenaren en militaire officieren.

Saillant detail is dat het Ministerie van Defensie bevestigde dat het voorstel naar de Amerikaanse regering en het Congres gestuurd is zonder afstemming met het Ministerie van Buitenlandse Zaken of president Andrzej Duda, die tevens de opperbevelhebber van het Poolse leger is.


Proposal-for-a-U.S.-Permanent-Presence-in-Poland-2018 (pdf)

Posted on

Zo gaat Polen met critici van de NAVO om

Bijna twee jaar nadat hij door de Poolse Binnenlandse Veiligheidsdienst ABW ontvoerd en in hechtenis genomen werd, is vorige week eindelijk een formele beschuldiging gepubliceerd tegen de oppositiepoliticus Mateusz Piskorski.

Piskorski was van 2005 tot 2007 lid van het Poolse parlement voor de populistisch-agrarische en eurosceptische partij ‘Samoobrona RP’ (Zelfverdediging van de Republiek Polen). In 2015 richtte hij een nieuwe politieke partij ‘Zmiana’ (Verandering) op, die zich uitsprak voor samenwerking met Rusland in Europees continentaal verband en zich zodoende tegen het NAVO-lidmaatschap van Polen keerde, militaire interventies in het Midden-Oosten en Noord-Afrika en de westerse rol in de Oekraïense crisis en bekritiseerde.

Dit was tegen het been van zowel de liberale oppositie als de conservatieve regering en op 18 mei 2016 werd Piskorski dan ook ontvoerd door agenten van de binnenlandse veiligheidsdienst ABW en gevangen gezet. Hoewel er tot vorige week officiële aanklacht tegen hem was, werd zijn naam intussen wel door het slijk gehaald in de Poolse pers. Zo zou hij gespioneerd hebben voor Rusland en China.

Keer op keer werd zijn tijdelijke hechtenis verlengd en pas vorige week, bijna twee jaar na zijn ontvoering door de geheime dienst, is hij formeel in beschuldiging gesteld. In de tussentijd konden zijn familie, vrienden en politieke partij juridisch vrijwel niets voor hem doen. Nu wordt hij er formeel van beschuldigd voor de Russische en Chinese geheime diensten te hebben gewerkt en “tegen de belangen van Polen”, in feite lijkt het er vooral om te gaan dat Piskorski politiek en publicitair ageerde tegen het buitenlandbeleid van de Poolse regering inzake de NAVO, Oekraïne en de verhouding met Rusland. Eén ding staat vast, door de leider van een onwelgevallige nieuwe politieke partij gevangen te zetten en een rechtszaak op de lange baan te schuiven, heeft het Poolse establishment zich voor jaren weten te ontdoen van een echte luis in de pels op het vlak van het Poolse buitenlandbeleid.

Posted on

Finland keurt aanleg Nordstream 2 goed

Finland heeft zijn goedkeuring gegeven aan de aanleg van de Nord Stream 2-pijpleiding door de Finse Exclusieve Economische Zone (EEZ), zo meldden de Finse regering en de Russische gasexporteur Gazprom donderdag.

De pijpleiding tussen Rusland en Duitsland, over de bodem van de Finse Golf en de Oostzee, zou zo’n 375 kilometer door de Finse EEZ gaan en vereist dus een bouwvergunning van de Finse autoriteiten. Het bedrijf dat de pijpleiding gaat exploiteren, Nord Stream 2 AG verwacht dat deze vergunning nu “binnen enkele weken” verstrekt zal worden.

Nord Stream 2 zou de huidige capaciteit van de bestaande Nord Stream-pijpleiding van 55 miljard kubieke meter per jaar verdubbelen. Hierdoor kan West- en Centraal-Europa van Russisch aardgas voorzien worden, zonder van Oekraïne, dat in het verleden op kritieke momenten illegaal gas aftapte, afhankelijk te zijn.

Duitsland heeft de pijpleiding reeds goedgekeurd en in Rusland, Zweden en Denemarken lopen de procedures nog. Denemarken nam vorig jaar een wet aan die het land desgewenst de wettelijke basis zou geven om de pijpleiding tegen te houden om politieke redenen. EU-lidstaten als Polen dringen op het tegenhouden van de pijpleiding aan, omdat het de positie van doorvoerlanden voor aardgas als Polen en Oekraïne verslechtert.

Posted on

Denemarken overweegt wetsvoorstel om Nordstream-2-pijpleiding tegen te houden

Denemarken overweegt een nieuwe wet in te voeren die het mogelijk maakt om de aanleg van de Nordstream-2-pijpleiding tegen te houden om politieke redenen. Het Deense parlement besprak donderdag een voorstel hiertoe.

Het gaat om de aanleg van een tweede pijpleiding over de bodem van de Oostzee, voor de export van Russisch aardgas naar Duitsland en West-Europa. Het plan voorziet in een pijpleiding die grotendeels door internationale wateren gaat, behalve bij het Deense eiland Bornholm.

Duitsland en West-Europa hebben belang bij de aanleg van de pijpleiding, omdat hiermee de afhankelijkheid van Oekraïne als doorvoerland verkleind wordt. Het politiek instabiele Oekraïne heeft in het verleden herhaaldelijk illegaal Russisch gas afgetapt, waardoor landen ten westen van Oekraïne te weinig gas ontvingen. De pijpleiding zou aangelegd worden door Gazprom in samenwerking met Duitse, Oostenrijkse, Nederlandse en Franse partners.

 

Denemarken heeft zelf geen strategisch belang bij het blokkeren van Nordstream 2, maar wordt al maanden onder druk gezet door diverse anti-Russische EU-lidstaten en de Verenigde Staten om de pijpleiding tegen te houden. Eerder moest de Deense regering echter constateren dat er op grond van bestaande wetgeving geen legitieme reden was om de aanleg van de pijpleiding tegen te houden, omdat de voorgenomen pijpleiding voldoet aan de Deense regelgeving.

Als het Deense parlement nu een wet aanneemt die het mogelijk maakt om op grond van andere overwegingen aanleg van de pijpleiding niet toe te staan, heeft de Deense regering een manier om tegemoet te komen aan de internationale druk.

Als de pijpleiding niet over Bornholm aangelegd kan worden, zou het theoretisch nog ten noorden of ten zuiden van het eiland kunnen. Dat alternatief wordt echter bemoeilijkt door het feit dat het om drukke scheepvaartroutes gaat. Polen en Zweden zouden zich waarschijnlijk ook in allerlei bochten wringen om een alternatieve route te dwarsbomen.

Posted on

Ondanks diversificatie-praat neemt Europese import Russisch gas toe

De Europese Commissie en diverse EU-lidstaten in Midden- en Oost-Europa praten honderduit over het diversificeren van hun energietoevoer om met name minder afhankelijk van Rusland te worden. De realiteit ziet er echter anders uit: De Russische aardgasgigant wordt op de Europese markt namelijk niet teruggedrongen, maar blijkt zelfs nog sterk te groeien.

Zo verbrak Gazprom in augustus zijn dag-uitvoerrecord: In vergelijking met dezelfde maand van vorig jaar kon het bedrijf circa 12% meer aardgas naar Europa exporteren. Als reden daarvoor voeren deskundigen de Europese gasvoorraad aan, die in het relatief koude voorjaar meer is aangesproken dan voorheen.

De totale gasproductie van de energiereus stagneerde vorig jaar bij 419 miljard kubieke meter. Desalniettemin steeg de export naar landen buiten het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (GOS), waaronder de EU-lidstaten, naar een recordhoogte van 179 miljard kubieke meter.

Voor Gazprom is de Europese afzetmarkt lucratiever dan de binnenlandse, aangezien het in Europa een prijs per kubieke meter kan vragen die dubbel zo hoog is als in het binnenland. Voor de Europese afnemers is het Russische aardgas niettemin goedkoper dan het gas van bijvoorbeeld de Amerikaanse concurrentie. De relatief lage prijs is een beslissend concurrentievoordeel voor Gazprom.

Met name enkele Midden- en Oost-Europese landen willen zich sinds de Krim-crisis onafhankelijk maken van energievoorziening door Rusland en hebben zodoende onder andere het oog laten vallen op de import van Amerikaans schaliegas. In Litouwen en Polen zijn reeds de eerste LNG-terminals gebouwd. Het Amerikaanse gas is echter onvergelijkbaar duurder dan het Russische. Ook over de toekomstige concurrentiestrijd maakt Gazprom zich zodoende niet al te veel zorgen.

Posted on

CO2-reductie geeft Rusland troef in Europese energievoorziening

De zogenaamde ‘Energiewende’, de afschaffing van nucleaire energie en de geleidelijke vervanging van fossiele brandstoffen door ‘hernieuwbare energiebronnen’, maakt dat Rusland ook op de lange termijn zijn troef in de Europese energievoorziening behoudt. Dat schrijft Rusland-correspondent Thomas Fasbender in het Duitse weekblad Junge Freiheit.

Zo kunnen windmolens, zonnecellen en biomassa-installaties, waarin Duitsland reeds langere tijd fors geïnvesteerd heeft, niet in de volledige Duitse elektriciteitsbehoefte voorzien. Om toch de uitstoot van koolstofdioxide nog verder terug te dringen wordt In het meest recente beleidsdocument van de regering over de energievoorziening gestreefd naar de vervanging van kolencentrales door gascentrales. Daarbij wil de regering bijvoorbeeld investeren in gascentrales in Zuid-Duitsland, die in tegenstelling tot bestaande elektriciteitscentrales snel opgestart kunnen worden wanneer er een gat valt in de elektriciteitsvoorziening uit wind- en/of zonne-energie.

Men kan zich echter afvragen hoe dit alles in het westerse concept past, dat men onafhankelijker van Russisch gas wil worden. “Want nog altijd komt in de gezamenlijke Europese Unie zo’n 30% van het verbrande gas uit Rusland. Het Duitse verbruik wordt voor bijna 40% door Russisch gas gedekt. Bulgarije, Slowakije, Finland en Polen zijn voor 100% op Russisch gas aangewezen, Hongarije voor 70% en Griekenland voor 54%. Daar komt bij dat de energieleidingssystemen in de EU onvoldoende geïntegreerd zijn – terwijl het ene land zijn gascentrales aan moet zetten, om in de spits de energievoorziening aan te vullen, kan het andere zijn overschot aan wind- of zonne-energie niet kwijt.” Om een en ander maximaal te integreren had men in Brussel de Energieunie bedacht. De oproep op te komen tot een eenheidsprijs voor het gas voor de hele EU, riep echter protest op van concurrentiewaakhonden. “Velen raden al aan, dat men in de winter minder zou kunnen stoken en zich warmer aan zou kunnen kleden. Daarbij komt dat de aardgaswinning in Noorwegen en Nederland haar fysieke grenzen heeft bereikt.”

De zogenaamde Nabucco-pijpleiding die gas uit Turkmenistan en Azerbeidzjan via Turkije naar Europa zou moeten brengen, dus buiten de invloed van Rusland om, werd in 2013 voorlopig opgegeven. “Schaliegas uit Amerika of vloeibaar gas van de Arabieren kan de ruim 150 miljard kubieke meter, die Gazprom jaarlijks naar het westen pompt, evenmin vervangen”, aldus Fasbender. Dat zou een te kostbare zaak worden. Op de lange termijn zou een van sancties bevrijd Iran een alternatief kunnen bieden. De Islamitische Republiek beschikt over de grootste gasvoorraden ter wereld, is echter nergens aan de internationale netten aangesloten.

Met de Oekraïne-crisis heeft zich het getouwtrek om de toekomstige Europese gasvoorziening verhevigt, zo schrijft de Ruslandcorrespondent. Ook uit Russisch gezichtspunt is vertrouwen geschaad; de reeds lang geplande integratie van Gazprom met haar Europese klanten is het conflict ten offer gevallen. Dat begon toen de Europese Commissie de aanleg van de South Stream-pijpleiding door Bulgarije en verder de wacht aanzegde. Twee maanden later viel een moeizaam uitonderhandelde aandelendeal waarin Gazprom als mede-eigenaar van de Wintershall-gasrotonde betrokken was. De Russische aankondiging rond de jaarwisseling dat men de Turkish Stream-pijpleiding aan ging leggen om vanaf 2019 geen gas voor Europa meer door Oekraïne door te hoeven voeren, leidde weer tot irritatie bij de EU. Net als op Bulgarije inzake South Stream, werd echter effectief druk uitgeoefend op Macedonië.

Verrassend genoeg kwam er dan op de top van de G7, de G8 minus Rusland, in het Beierse Elmau een besluit: In de loop van deze eeuw willen de betrokken landen volledig afstappen van fossiele brandstoffen. Veel sneller dan oorspronkelijk gedacht zullen nu de CO2-armere gascentrales in Duitsland een toenemend deel van de basisvoorziening over moeten nemen. Kort daarop ondertekenden Gazprom, Eon, ÖMV en Shell een intentieverklaring voor de verdubbeling van de capaciteit van de Nordstream-pijpleiding, die via de Oostzee van Rusland naar Duitsland loopt, naar 110 miljard kubieke meter. Gazprom sluit intussen ook een voortzetting van de doorvoer door Oekraïne niet meer uit. Zo zouden Roemenië, Bulgarije en Griekenland ook na 2019 bediend kunnen worden.

“Zou dan de alom gepropageerde klimaatbescherming de aanleiding geven die maakt dat Rusland en de EU hun strubbelingen overwinnen? Het is niet uitgesloten dat dan op enig moment South en Turkish Stream weer op de agenda komen. Want anders dan in de aardolie, zijn de Russische gasreserves nog toereikend voor vele generaties.”

Posted on 1 Comment

Orban: ‘South Stream-pijpleiding is een must’

De aanleg van de South Stream-pijpleiding is een must, aldus de Hongaarse premier Viktor Orbán op een persconferentie dinsdag na afloop van een overleg tussen een Hongaarse en een Servische regeringsdelegatie.

“Niemand kan ons het recht ontzeggen, zorg te dragen voor de zekerheid van onze energievoorziening”, zo stelde Orbán. Tegenstanders van de South Stream-pijpleiding hebben geen gelijkwaardig alternatief, zo voegde de premier toe. “We moeten voet bij stuk houden aangaande de constructie van South Stream”, aldus Orbán, die er aan toe voegde dat hij zijn Servische college Aleksandar Vucic er van had verzekerd dat “dat is wat we zullen doen”. Orbán lichtte verder toe dat Hongarije niet in de situatie wil verkeren dat haar gasvoorziening afhankelijk is van wat er in Oekraïne gebeurt.

De South Stream-pijpleiding moet Russisch aardgas via de Zwarte Zee naar Europa gaan brengen, zodat er een nieuw alternatief ontstaat voor het transport via pijpleiding op Oekraïens grondgebied. De Europese Commissie oefent de laatste maanden druk uit op (kandidaat-)EU-lidstaten die zijn betrokken bij de South Stream-pijpleiding. Het deel van de pijpleiding over de bodem van de Zwarte Zee en de aanlanding in Bulgarije is reeds aangelegd, maar onlangs is de verdere bouw stil gelegd. De Bulgaarse regering zag zich onder druk van Brussel zelfs genoodzaakt haar terugtreden aan te kondigen en verkiezingen uit te schrijven.

[note color=”#F4FDFF”] Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden met een internationale focus: Volg Novini!

[/note]

De Europese Commissie overviel afgelopen zomer de betrokken landen met de mededeling dat hun overeenkomsten met Gazprom niet zouden stroken met EU-regelgeving. De betrokken landen houden echter voet bij stuk, de regeringen bepleiten onder leiding van de Italiaanse premier Matteo Renzi hun zaak. Ook de Oostenrijkse regering gaf onlangs duidelijk te verstaan vast te willen houden aan aanleg van de pijpleiding, verder zou Gazprom ook een aandeel kunnen nemen in een nieuwe Centraal-Europese gas-rotonde in Oostenrijk. Naast de reeds genoemde landen nemen ook Griekenland, Slovenië, Kroatië en Bosnië-Herzegovina aan het project deel.

European Reliance Russian GasDe huidige Hongaarse regering zet in op diversificatie van energieleveranciers. Zo werd samen met Kroatië en de Oekraïense regering onder Janoekovitsj de aanleg van een pijpleiding overeengekomen voor het transport van LNG vanaf een terminal in het Kroatische Krk. LNG is vooralsnog echter duurder dan Russisch aardgas en de beschikbare capaciteit staat in geen verhouding tot de energiebehoefte. Hongarije betrekt momenteel bijna 50% van haar aardgas van Rusland. Naast diversificatie van bronnen zet Hongarije dan ook in op de aanleg van zogenaamde ‘interconnectors’, waardoor alternatieve (noord-zuid-)verbindingen ontstaan tussen de Midden-Europese (Visegrad)landen, naast de bestaande pijpleidingen die overwegend in oost-west-richting lopen. Op die manier zou Hongarije in het geval dat Oekraïne de gaskraan dichtdraait, bijvoorbeeld een deel van haar gas kunnen betrekken via Polen en Slowakije.

De Hongaarse en Servische regeringsdelegaties spraken verder onder andere over het vergroten van het aantal grensovergangen en het opwaarderen van de treinverbindingen tussen de twee landen. Servië kent een niet geringe Hongaarse minderheid die in de noordelijke regio Vojvodina geconcentreerd is.

Posted on 2 Comments

Oekraïne kan Russisch gas gebruiken om EU geld af te dwingen

Met de doorvoer van Russisch gas heeft Oekraïne een troefkaart in handen om omvangrijke financiële steun van de EU af te dwingen.

De hulpbetalingen aan Griekenland vallen in het niet bij de Oekraïense behoefte aan financiering, aldus eurocommissaris Günther Oettinger (Energie) onlangs op een conferentie in de Slowaakse hoofdstad Bratislava. Oettinger staat niet alleen in zijn openhartige observaties. In maart had ook de Duitse minister van Financiën Wolfgang Schäuble er al op gezinspeeld dat de steun aan Oekraïne de EU-landen niet alleen economisch maar ook financieel het nodige zou kunnen kosten.

Volgens het blad Deutsche Mittelstandsnachrichten gebruikt de Europese Commissie het Europese Financiële Stabiliseringsmechanisme (EFSM) om via obligaties op de financiële markten het geld te verkrijgen dat nodig is voor leningen aan Oekraïne. Het is al zorgwekkend dat hiermee effectief een schaduwbegroting gecreëerd wordt, maar daar komt bij dat de Oekraïense overgangsregering er in februari al van uit ging, dat Oekraïne alleen al tot 2015 zo’n 35 miljard dollar aan buitenlandse hulp nodig zou hebben.

Als onderdeel van een kredietpakket van 1,6 miljard heeft de EU inmiddels in mei 100 miljoen euro en kort geleden nog eens 500 miljoen euro naar Kiev overgemaakt. Deze bedragen staan formeel als leningen in de boeken, maar gezien de miserabele kredietwaardigheid van het land mogen we er van uit gaan dat ze wel als verlies ingeboekt kunnen worden. Van de beloofde tegenprestaties hoeven we ook niet veel te verwachten. De financiële steun aan Oekraïne is formeel aan hervormingen in de energiesector, grotere inzet in de bestrijding van corruptie en beter financieel beheer verbonden. De regering in Kiev heeft echter goede kansen haar financieringsgat te laten dichten door de EU zonder noemenswaardige tegenprestatie. Doordat Oekraïne een belangrijk doorvoerland is voor Russisch gas heeft de Oekraïense regering tegenover de leiding van de EU een belangrijke troef in handen. Russisch gas voorziet in ruim dertig procent van de gasbehoefte van de EU-lidstaten. En ongeveer de helft van de Russische gasleveranties aan EU-lidstaten loopt via pijpleidingen over Oekraïens grondgebied.

Dat men er in Kiev niet voor terugschrikt om, wanneer men financieel in het nauw zit, de gaskraan naar de rest van Europa dicht te draaien, heeft de zogenaamde gasoorlog in 2009 wel bewezen. Vanwege onbetaalde rekeningen heeft Rusland destijds de gasleveringen aan Oekraïne aangehouden. Om in de eigen behoefte te voorzien bediende Oekraïne zich toen echter van het gas dat bestemd was voor diverse andere Europese landen, waardoor in die landen tekorten ontstonden.

 

Ook na de recente machtswisseling, lijkt in de Oekraïense politiek nog altijd de bereidheid aanwezig om de rest van Europa via het energiebeleid in gijzeling te nemen. Dit wordt duidelijk bij de onderhandelingen tussen Kiev en Moskou over de toekomstige gasprijs en achterstallige betalingen – waarbij het volgens het Russische gasbedrijf Gazprom om circa 4,5 miljard Amerikaanse dollars gaat. Zich gedekt wetend door Brussel, speelt Kiev het in de onderhandelingen met Moskou zo hard, dat de Oostenrijkse minister van Economische Zaken Reinhold Mitterlehner er inmiddels openlijk voor waarschuwt dat het er wel eens op uit kon lopen dat de EU de openstaande rekeningen van Oekraïne mag betalen.

Met het oog op de Oekraïense behoefte aan financiële ondersteuning, waarop eurocommissaris Oettinger wees, kan de afhankelijkheid van de goede wil van Oekraïne bij de doorvoer van Russisch gas naar de rest van Europa, niet bepaald als een goede onderhandelingspositie voor de EU getypeerd worden. Verbijsterend genoeg doet Brussel tot op heden niets om de afhankelijkheid van Oekraïne voor de doorvoer van Russisch gas te verminderen. Integendeel, Washington en Brussel – Oettinger voorop – hebben er alles aan gedaan om Bulgarije onder druk te zetten, zodat de Bulgaarse regering zich uiteindelijk gedwongen zag de aanleg van de South Stream-pijpleiding stil te leggen. Die pijpleiding beoogt het transport van Russisch gas via de bodem van de Zwarte Zee en via Bulgarije naar Servië en naar EU-lidstaten als Hongarije, Kroatië, Slovenië, Oostenrijk, Italië en Griekenland. Eerder werd al een vergelijkbare pijpleiding aangelegd via de Oostzee naar Duitsland, het zogeheten Nordstream. In maart blokkeerde de Europese Commissie echter al de zogeheten OPAL-pijpleiding die een verbinding zou vormen tussen Nordstream en Midden-Europese pijpleidingen.

Een coalitie van de bij South Stream betrokken EU-lidstaten spant zich intussen, onder leiding van de nieuwe Italiaanse premier Matteo Renzi, in voor het alsnog doorgang laten vinden van de aanleg daarvan. Een en ander zal in de Europese Raad uit onderhandeld moeten worden. Ondertussen zal de samenstelling van de nieuwe Europese Commissie een eerste indicatie geven van de toekomstige omgang met Oekraïne en Rusland. De Duitse regering zou er op gericht zijn om Oettinger nogmaals kandidaat te stellen, maar laat in het midden op welke portefeuille. Om Catherine Ashton op te volgen als Hoge Vertegenwoordiger voor Buitenlandse Zaken en Veiligheidsbeleid zouden een Bulgaarse en een Italiaanse kandidate in beeld zijn, wat mogelijk enige ontspanning en zakelijkheid in de relatie met Rusland kan brengen. Eerder werd de Poolse minister van Buitenlandse Zaken Radoslaw Sikorski wel genoemd voor deze post, maar zijn kansen zijn sterk verminderd door het naar buiten komen van opnames van gesprekken waarin hij de veiligheidsrelatie van Polen met de Verenigde Staten onder andere als ‘waardeloos’ kwalificeert.