Posted on

Sergej Skripal – Een toevallige vondst

Toen op 4 maart 2018 op een bank in de Britse stad Salisbury de bewusteloze lichamen van Sergej Skripal en zijn dochter Julia werden gevonden gebeurde dat door een zekere Abigail McCourt. Volgens het verhaal in de lokale Britse pers, wandelde zij die dag met haar moeder in Salisbury en zag vader en dochter Skripal op die bank en was ongerust. Zij riep er haar moeder en verpleegster Alison McCourt bij om hulp.

Maar wat blijkt nu? Deze Alison McCourt is … een kolonel in het Britse leger en hoofdverpleegster van dat leger. Een maand voor die vondst werd ze trouwens benoemd tot kolonel. Een toeval? Het geheim gehouden verhaal lekte in januari dit jaar uit toen moeder Alison haar dochter Abigail voordroeg voor een prijs wegens heldenmoed in die zaak en gegeven door Spire FM, een lokaal radiostation. Pech dus.

MI6

Maar dat gaat verder. Zo blijkt volgens de website Moon of Alabama een zekere Pablo Miller de man te zijn die mee het dossier rond Sergej en Julia Skripal beheerde. En dat is een gewezen Britse diplomaat die als agent van de Britse veiligheidsdienst MI6 voordien Sergej Skripal voor zijn dienst rekruteerde.

Hij werkt nu via Orbis Group samen met Christopher Steele die andere gewezen agent van MI6, de man die op vraag van Hillary Clinton het alleen op roddel gebaseerde plasseksrapport over Donald Trump maakte. Toeval?

De Britse regering vaardigde onmiddellijk toen de zaak bekend raakte trouwens een nota uit die het de Britse pers verbood om in deze zaak de naam van de gewezen geheim agent Pablo Miller te vermelden.

Integrity Initiative

Bovendien is Pablo Miller betrokken bij het Britse project Integrity Initiative, een zaak van de Britse regering, een aantal journalisten en de geheime diensten om Jeremy Corbyn, de leider van de Britse Labour partij, te bekladden en ook de russofobie aan te wakkeren. Een internationaal project met vertakkingen naar onze VUB. Iets wat vraagtekens plaatst bij deze wetenschappelijke instelling. Allemaal toevallig dus. Die Britten toch.

http://www.novini.nl/het-integrity-initiative-en-de-propagandaoorlog-tegen-rusland/

Novichok

Oh ja, alhoewel de zestienjarige Abigail volgens het verhaal de eerste was om vader en dochter Skripal te helpen hield zij geen verwondingen of ziektes over aan dit contact. Dit terwijl de Britten beweren dat hier sprake was van novichok, volgens de Britten toen het meest dodelijke gif ooit gemaakt. Het Brits verhaal van de Skripals doet dan ook meer en meer denken aan een of andere roman over geheime diensten en dodelijke giffen.

Alleen lijkt het leven van Sergej en Julia Skripal door deze zaak verwoest. Julia wou terug naar Rusland maar dat is zo te zien onmogelijk. Of hoe men mensenlevens verwoest om een politiek doel te bereiken.

Posted on

Nepnieuws genaamd Novitsjok

Toen men Boris Johnson, de clown die voor Brits minister van Buitenlandse Zaken speelt, recent vroeg waarom hij zo zeker was dat de Russen Sergey Skripal en zijn dochter Julia met dat gif novitsjok hadden pogen te vermoorden was die heel zeker van zijn stuk.

Hij wist het, beweerde hij, van de wetenschappers van het militair instituut in Porton Down, de instelling die al decennia onderzoek doet rond biologische en chemische wapens. En hij had het hen zelfs persoonlijk gevraagd en zij hadden mij gezegd geen twijfel te hebben dat het de Russen waren geweest, opperde clown Boris.

Porton Down bekent

Gisteren gaf Gary Aitkenhead, het hoofd van Porton Down, een interview met Sky Television over de zaak. Die stelde nu dat men wel zeker was over novitsjok maar niet wist wie de daders waren of waar het vandaan kwam en dat men praktisch zeker ook nooit de herkomst ervan zal kennen.

Het interview gebeurde volgens de Londense krant The Times met instemming en op vraag, lees bevel, van de Britse premier Theresa May die ongetwijfeld vooraf ook de inhoud ervan zal hebben besproken. Van een ontmaskering gesproken.

Mensen zonder enig bewijs beschuldigen van moord heet laster en eerroof. Geen probleem voor GAL, alias Gerard Alsteens die hier al persoonlijk Poetin aanwees als de dader van de gifgasaanval op vader en dochter Skripal. Zou hij die info gekregen hebben van clown Boris? Knack van 28 maart 2018. De man is hier niet aan zijn proefstuk.

 

Om toch nog overeind te blijven beweerde May nu dat ze ook andere informatie had om zich op te baseren zoals dat afkomstig van haar inlichtingendiensten. Maar als Porton Down niets weet dan is dat in wezen ook zo voor MI6 want die werken in die zaken steeds nauw samen met Porton Down. Beiden vallen nu eenmaal onder Defensie.

Bovendien zit Gary Aitkenhead hier gewoon uit zijn nek te kletsen. Novitsjok is geen naam voor een specifiek zenuwgas maar een verzamelnaam voor een serie met sarin verwante giffen die men in Rusland in de jaren ‘70 en ‘80 experimenteel maakte.

Het woord novitsjok betekent letterlijk vertaald nieuwkomers en is een naam die de Russen voor hun experimenten nooit gebruikten. We weten met andere woorden nog steeds niet welk gif werd gebruikt of wat de samenstelling ervan is.

Julia en Sergey Skripal. Volgens de in de VS verblijvende Russische wetenschapper Vil Mirzayanov zou 2 mg zogenaamde novitsjok, de term komt van hem, voldoende zijn om 50 mensen te doden. Julia zou volgens de Britse overheid aan de beterende hand zijn. Vader Sergeys toestand wordt omschreven als stabiel. In de media zijn al de meest zotte verhalen te lezen over hoe ze besmet zouden zijn met dit gifgas. Speculatie troef.

 

De OVCW

De verklaring van Aitkenhead is trouwens niet nieuw. Reeds eerder werd hier al gemeld dat Porton Down in een officieel document stelde niet te weten welk gif men gebruikte en wat de herkomst ervan was. Woensdag kwam in Den Haag de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OVCW) op vraag van Rusland bij elkaar om over de zaak te debatteren.

Die OVCW stuurde vorige week een aantal mensen naar het Verenigd Koninkrijk om meer over de affaire te weten te komen. En de strategie rond de zaak moest dus woensdag besproken worden. Dit rapport zou echter pas over een paar weken klaar zijn.

Slecht nieuws voor Londen zou het feit zijn dat deze missie onder leiding staat van een Chinees specialist. En China is geen vriend van de Britse regering. Dat rapport dreigt dus slecht uit te draaien voor May. Was dat de reden voor het interview met Aitkenhead om zo die voor haar negatieve boodschap komende van het OVCW voor te zijn?

Vermoedelijk ook zien de Britten dat ze te ver zijn gegaan en van hun ‘partners’ in de NAVO teveel vroegen en bij hen nu stevig in het krijt staan. Want in dit soort zaken is het dat men minstens een, hier stevige, wederdienst doet. En dan is het de vraag wat May aan haar partners in ruil beloofde te doen. Iets over Brexit?

Het viel trouwens eergisteren op dat de Britten eindelijk ook consulaire bijstand gaan toelaten voor de Russische Julia Skripal. Een verplichting onder internationaal recht waar de Britten arrogant hun laars aan veegden. De Russen vroegen ook om via het OVCW samen te werken. Wat Londen weigerde. Zoals het ook op de vele vragen vanuit Moskou weigeren te antwoorden.

De OVCW in Den Haag. Gaat de OVCW hier wel professioneel werk leveren of zich zoals in Syrië laten gebruiken door propaganda te verspreiden voor oorlogsdoeleinden?

Terwijl de Britten 23 Russische diplomaten en diplomatiek personeel het land uitzetten nam Moskou er geen genoegen mee en zette het naast die 23 nog meer dan 50 anderen uit het land.

Voor Moskou mogen er vanaf nu maar evenveel Britse diplomaten in Rusland zijn als er Russische in het Verenigd Koninkrijk zijn. En zie, de Britten namen geen tegenmaatregelen. Iets wat ze onder de klassieke regel van de wederkerigheid zo hadden kunnen doen. Ze zwegen bij dit bekend raken merkwaardig genoeg zelfs.

Jeremy Corbyn

Eigenaardig is ook dat deze rel bijna onmiddellijk gevolgd werd door een nieuwe erg vieze en massale aanval op Jeremy Corbyn, de leider van de Labour partij en kandidaat premier. Waarbij men stokoude verhalen over vermeend ‘anti-Semitisme’ bovenhaalde.

Zo bracht de BBC recent Jeremy Corbyn in beeld als de man van Moskou. Sidder en beef Britten voor Rode Corbyn. In marketingtermen noemt men zoiets karaktermoord.

 

Wat vragen oproept. Waarom? En waarom juist nu en een die bovendien door de Britse media duidelijk was gecoördineerd? Zelfs de BBC deed mee door hem af te beelden achter een foto van een rood gekleurd Moskou. Corbyn als de agent van Moskou.

Bekend is dat als gevolg van de Brexit de huidige Britse regering en de Conservatieve partij in een staat van burgeroorlog verkeert. Het doet de continue ruzies binnen onze regering Charles Michel gelijken op een picknick in het park. Hoopte May via die herrie rond Skripal en die moddercampagne tegen Corbyn haar populariteit op te krikken?

Het lijkt vergezocht maar in de politiek weet je maar nooit. Een oorlog beginnen of een groot incident uitlokken om bij de bevolking steun te krijgen voor bepaalde andere maatregelen of terug populair te worden lijkt fantasie. Maar het zou niet de eerste keer in de geschiedenis zijn dat zoiets gebeurt. Barry Levinson, de bekende Amerikaanse filmmaker, maakte rond dit thema zelfs de film ‘Wag the dog’.

Posted on

Onzin en hysterie over gifaanval in Verenigd Koninkrijk

Een golf van hysterie gaat op dit ogenblik door het Verenigd Koninkrijk en die golf heeft ook haar gevolgen voor de VS en de rest van de EU. Hoe diep de haat in Europa voor dat land ook is en Brexit of niet, al na enkele dagen liep men in Parijs, Berlijn en de rest van de EU braafjes in de Britse pas. Merkwaardig. En wee diegene die twijfels heeft aan wat de Britse premier Theresa May beweert. Haar woorden zijn heilig, een dogma.

Onder spionnen

Volgens het verhaal van de Britse regering werden ene Sergey Skripal en zijn dochter Yulia zwaar ziek aangetroffen op een bank in de Britse stad Salisbury en liggen ze sindsdien in kritische toestand in een hospitaal. Skripal is een Rus die voor de Britten spioneerde en die na zijn veroordeling in Rusland en wat jaren cel geruild was voor andere spionnen.

De Britse premier Theresa May schreeuwt het tegen iedereen uit dat de Russen het zenuwgas novichok hebben gebruikt tegen twee in haar land verblijvende Russen. Boris Johnson, haar minister van Buitenlandse Zaken, stelde zelfs dat Poetin persoonlijk hiervoor de opdracht gaf. Nog een beetje geduld en we horen dat Poetin zelf met een vermomming dat gif in Salisbury rondstrooide.

 

En, stelde de Britse regering al na enkele dagen, zij waren het slachtoffer van een aanval met het zenuwgas novichok. En dat, stelde zij met nog meer overtuiging, is een Russisch zenuwgas dat niemand anders in de wereld heeft. Conclusie: Daders bekend!

Het zo bij Amazon te bestellen boek van de Russische overloper Vil Mirzayanov. Het is deze man die enkele jaren geleden naar een journalist van de Washington Post met dit verhaal over novichok stapte. Het is maar wat je gelooft natuurlijk. En het voordeel hiervan is dat men nooit kan bewijzen dat zijn beweringen allemaal nep zijn.

Hoe zij weet dat niemand anders dit novichok heeft is natuurlijk een goeie vraag die onze kranten tot op heden echter niet stelden. Het is nochtans een zeer logische vraag, maar waar dus ook geen antwoord op komt. Een andere vraag die niemand in de traditionele pers stelt is of er dan wel bewijzen zijn dat dit novichok werkelijk bestaat en wat het precies is.

Het is, stellen de bijeengeroepen ‘experts’, tot zelfs 10 keer krachtiger dan het uiterst dodelijke VX waarvan een druppel op zelfs dikke kleding al dodelijk is. Maar hier overleefden beide slachtoffers dan die aanval met dit ‘nog dodelijker’ gas. Wat in de kranten dan weer zorgt voor soms hilarische veronderstellingen. Logisch denken is dan niet meer nodig, het is zelfs een doodzonde.

Uiteindelijk is er voor zover bekend maar een man die beweert dat novichok bestaat en dat is Vil Mirzayanov, een gewezen militair en wetenschapper die overliep naar … de VS. Nog een voor het Westen werkende spion dus. Voor Rusland zijn dit mensen die voor een flink pak dollars hun land hebben verraden.

En wie gelooft nu eenmaal de verhalen van spionnen en geheime diensten?  Hetzelfde voor die van regeringen of de klassieke media. Naïeve mensen natuurlijk die mits men de leugens voldoende herhaalt die toch voor waar aannemen.

Volgens Boris Johnson, de Britse minister van Buitenlandse Zaken, was het de Russische nu herkozen president Vladimir Poetin die hoogstpersoonlijk het bevel gaf voor die aanval. Vragen we zijn bewijzen voor deze toch wel heel zware aanklacht tegen een staatshoofd?

En ja, er is recent nog een andere persoon opgedoken die het bestaan van novichok bevestigde. En dat is de Brit Hamish de Bretton-Gordon (1) die in de media steeds als een specialist wordt omschreven. Zonder echter in veel gevallen te zeggen wie deze expert precies is. En dat heeft zoals een kritisch waarnemer kan vermoeden natuurlijk zijn reden.

Eurazië

Hamish de Bretton-Gordon, een in het Verenigd Koninkrijk veelgevraagd ‘onafhankelijk expert’ over chemische en biologische wapens en volgens de Britse media ook een specialist wat betreft terreur. Hij is ook COO van SecureBio Limited dat op 8 juni 2015 overgenomen werd door Avon Protection Systems Inc. Volgens zijn eigen verklaring was hij als Brits militair actief in Syrië en Irak. Ongetwijfeld in een ‘onafhankelijke’ functie. Maar dan heeft de man dankzij die vermeende aanvallen ook meer werk. Kassa!

De man is namelijk een vroegere topmilitair en de gewezen commandant van de Britse militaire eenheid actief rond chemische en biologische oorlogvoering. Hij was nadien zelfs verantwoordelijk bij de NAVO voor die problematiek. Met andere woorden: Hij is dus heel waarschijnlijk een man gelieerd aan MI6, de Britse buitenlandse veiligheidsdienst en zo nog een spion.

Bovendien werd Rusland vorig jaar nog door de lidstaten aangesloten bij de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OVCW) in Den Haag door de lidstaten, waaronder die van de NAVO met het Verenigd Koninkrijk, geprezen omdat het alle chemische wapens in haar bezit had laten vernietigen.

Een ontwapening die gebeurde onder leiding van de VS. Een land dat ondanks de internationale verplichtingen nog steeds zijn chemische wapens niet liquideerde. Het Nederlandse overheidsinstituut Clingendael nam hier zelfs nog de verdediging van Rusland op zich. Die ontmanteling werd vorig jaar trouwens gevierd met het plaatsen van een herinneringsplak. Maar nu klinkt plots een ander geluid.

Maar heeft alleen Rusland dan dat vermaarde gif, als het al bestaat? Wie weet? Wat wel bekend is, is dat die naar de VS overgelopen spion Vil Mirzayanov op 18 december 2008 bij de uitgeverij Outskirts Press het boek ‘State Secrets – An Insider’s Cronicle of the Russian Chemical Weapons Program’ publiceerde. (2)

Daarin staat volgen zijn verhaal die formule voor het maken van novichok. En dat zou volgens de man zelfs vrij gemakkelijk te produceren zijn. En wie wil kan dit boek bij Amazon voor de luttele prijs van 5,89 pond sterling in digitale versie zo kopen. En dan aan de slag gaan?

Beweren dat dit dus, als het al zou gebruikt zijn en effectief bestaat, met zekerheid afkomstig is van Rusland is dan ook totale onzin. Maar er is op dit ogenblik in het Westen tegen Rusland – en vooral Poetin want men moet in de propagandaoorlog het kwaad steeds personifiëren – een oorlogshetze aan de gang die steeds maar in crescendo gaat. En dus zijn beschuldigingen als die van premier Theresa May geen verrassing.

 

Het doel hiervan is duidelijk: Verhinderen dat er een te nauwe samenwerking komt op het Euro-Aziatische continent. De grote vrees van de VS. En dus worden critici van die beweringen over Rusland van de Britse regering in de Britse media of doodgezwegen of met karrevrachten drek begoten.

Zo wou Jeremy Corbyn, de leider van Labour, die beschuldigingen niet geheel overnemen en dus kreeg ook hij die tonnen drek over zich heen. Met daarbij als smeuïge extra de klassieke persverhalen over Corbyn als de vriend van Moskou en de cryptocommunist. Een landverrader dus.

Hetzelfde voor Craig Murray, gewezen Brits ambassadeur in Oezbekistan, die tal van vragen stelde bij het verhaal en als kenner van de Britse diplomatie en het militaire establishment wees op het eigenaardige taalgebruik van premier May over de kwestie. (3) Wat de massamedia natuurlijk ontging.

Zo stelt hij dat May in haar toespraak voor het parlement in deze zaak sprak over:

“ This use of a military-grade nerve agent, of a type developed by Russia, constitutes the first offensive use of a nerve agent in Europe since the Second World War.

Verder schrijft Murray dat Porton Down, het Britse militair centrum voor onderzoek naar chemische en biologische wapens, verre van zeker is dat dit het werk is van Rusland. Het is voor hem de reden waarom men specifiek voor het woord ‘developed’ koos en niet sprak over het produceren door Rusland van dit novichok. “Het is zorgvuldig verwoorde propaganda van een type ontwikkeld door leugenaars”, schrijft hij.

Nepaanvallen

Het doet dan ook denken aan de woorden die de vroegere premier Tony Blair in maart 2003 gebruikte om Saddam Hoessein en Irak te beschuldigen van het bezitten van zogenaamde massavernietigingswapens.

En zoals de Britse pers toen waanzinnige verhalen produceerde over een voor de Britten gevaarlijke Saddam lopen de Britse media, gevolgd door o.m. De Standaard en de NRC, ook nu weer als een kip zonder kop achter May aan en creëren een klimaat van hysterie nodig voor desnoods een nieuwe oorlog. Zo kopte de Londense krant Sunday Times dit weekend dat Rusland op elk ogenblik het Britse elektriciteitsnet ging aanvallen en uitschakelen. Beef Britten, beef.

The Sunday Times is eigendom van Rupert Murdoch die ook eigenaar is van de Britse krant The Sun die in 2003 vlak voor de Britse aanval op Irak zijn lezers wijsmaakte dat Saddam binnen het uur het Verenigd Koninkrijk kon aanvallen met zijn gifgassen. Dit en gelijkaardige nonsens van de Britse media zorgden er toen voor dat de Britten in meerderheid toch achter die oorlog gingen staan.

The Sunday Times, eigendom van mediamagnaat Rupert Murdoch (foto), deed er zondag nog een flinke scheut bovenop en schreef dat de Russen elk ogenblik het Britse elektriciteitsnet via een cyberaanval dreigden te saboteren. In 2003 blokletterde zijn krant The Sun nog dat Saddam Hoessein geen uur nodig had om het Verenigd Koninkrijk met chemische en biologische wapens aan te vallen. Waarna toenmalig premier Tony Blair Irak kon aanvallen. Murdoch had eerder Tony Blair als premier aan de macht gebracht.

Het is trouwens vrij klassiek om via die nepaanvallen een oorlog te beginnen of te doen escaleren. Zo is er het incident in de Golf van Tonkin van 2 augustus 1964 waarbij de VS beweerde dat Vietnam in die golf het Amerikaanse oorlogschip USS Maddox had aangevallen. Het startschot voor de massale Amerikaanse bombardementen op het toenmalige Noord-Vietnam. Achteraf bleek die aanval door de VS verzonnen

Een gelijkaardig incident is dat rond de Duitse radiozender Sender Gleiwitz (de plaats ligt nu in Polen en heet Gliwice). Deze zender werd in de nacht van 31 augustus op 1 september 1939 ogenschijnlijk door Poolse militairen aangevallen. Waarna die via de zender een korte radioboodschap uitzonden.

Het was het sein voor Adolf Hitler om de dag nadien Polen aan te vallen. En dit was het definitief begin van de Tweede Wereldoorlog. Achteraf bleek de aanval echter gewoon het werk te zijn van SS’ers die verkleed waren als Poolse officieren en handelden in opdracht van de SS-leiding.

Dat dit verhaal dus eveneens nep is zou daarom zeker niet mogen verbazen. Uiteindelijk hebben wij over deze zaak alleen de woorden van de Britse regering. En wie in ‘s hemelnaam neemt dit zomaar aan voor de waarheid. Onze massamedia natuurlijk. Dat deze hysterie de met de Brexit en een grote impopulariteit worstelende May goed uitkomt ziet men daar natuurlijk niet. En een kritische pers ziet men natuurlijk evenmin.

 


1) Hamish de Bretton-Gordon is ook de man die op 30 januari 2018 in een door Anthony Deutsch gemaakt bericht van het persbureau Reuters beweerde dat er definitief bewijs is dat de Syrische regering herhaaldelijk het zenuwgas sarin had gebruikt. Immers, stelde hij, komt in alle onderzochte gevallen de stof hexamine voor en dat wijst zonder twijfel in de richting van de Syrische regering.

Alleen is hexamine een veel gebruikte stof die onder meer dienstig is in de voedingsnijverheid – In de EU bekend als nummer E239 – en bij de productie van springstoffen. Een naar verluidt in Syrië tegenwoordig veel voorkomende materiaal. In dit verhaal stelde men de Bretton-Gordon voor als een onafhankelijk expert. Conclusie: Die man en Reuters zijn voor geen haar te vertrouwen.

Zie Reuters, Anthony Deutsch: ‘Exclusive: tests link Syrian stockpile to largest sarin attack – sources’. https://www.reuters.com/article/us-syria-crisis-chemicalweapons-exclusiv/exclusive-tests-link-syrian-government-stockpile-to-largest-sarin-attack-sources-idUSKBN1FJ0MG.

De journalist citeerde in dit stuk uit een volgens hem geheim rapport van de OVCW. Een verhaal dat men daardoor echter niet op haar waarheidsgehalte kan controleren. Een klassieke truc van de media om allerlei liefst straffe niet verifieerbare beweringen te doen.

Waarna andere gelijkaardige media zoals bijvoorbeeld CNN of de Washington Post dit als het bewijs aan hun lezers of kijkers serveren als zijnde bewezen. Of hoe men leugens verkoopt als de waarheid. 

2) Insurge, ‘The UK government is manufacturing its nerve agent case for ‘action’ on Russia – Official claim that ‘Novichok’ points solely to Russia discredited, 14 maart 2018, Nefeez Ahmed, https://medium.com/insurge-intelligence/the-british-governments-russia-nerve-agent-claims-are-bullshit-a69b4ee484ce

3) Global Research, Craig Murray, ‘Of a Type Developed by Liars: The Evolving “Novichok” Nerve Agent Saga’, 16 maart 2018, https://www.globalresearch.ca/of-a-type-developed-by-liars-the-evolving-novichok-nerve-agent-saga/5632406

Posted on

De burgers breken uit, maar niet in Duitsland

Donald Trump, Jeremy Corbyn en Emmanuel Macron – ze hebben niets gemeen. En toch staan ze alle drie symbool voor dezelfde trend.

Op het eerste gezicht hebben de politieke schokken die Amerika, Engeland en Frankrijk dit jaar hebben doen beven niets met elkaar gemeen. Bij nadere beschouwing laten ze echter een gemeenschappelijk patroon zien. Of het nu in de VS, in Groot-Brittannië of meest recent in Frankrijk is, overal hebben de burgers een slag toegebracht aan hun politieke elites zoals die al generaties niet meer voorgekomen is.

Het begon met het Brexit-referendum een jaar geleden, zette zich voort met de overwinning van Donald Trump tot aan de opmars van Jeremy Corbyn in de vervroegde Britse parlementsverkiezingen en eindigde nu in Frankrijk, waar de kiezers het sinds decennia bestaande partijensysteem hebben weggevaagd.

De protagonisten van de drie opschuddingen konden weliswaar haast niet meer van elkaar verschillen. Bij de Brexit stond de nationaal-conservatieve euroscepticus Nigel Farage aan het front, een jaar later schaarden zich onverwacht veel Britten achter de rooie rakker Corbyn. In de VS slaagde de kleurrijke, anti-intellectuele Donald Trump erin president te worden – terwijl hij net als Corbyn door grote delen van de eigen partijleiding verbitterd bestreden werd. In Frankrijk heeft de gladde ex-Socialist Emmanuel Macron de oude partijen, in het bijzonder de Parti Socialiste, weggevaagd.

Het ziet er naar uit dat het de burgers, nog voor ideologische kwesties, met name er om ging de gevestigde macht, de oude elites, af te straffen of meteen geheel van het erf te jagen. Wie er voor hen in de plaats zou komen, lijkt voor velen secundair te zijn geweest – hoofdzaak was dat zij die al sinds lengte van dagen aan de politieke top verkeren eindelijk verdwijnen. Men is ze dermate beu, dat men bij de zoektocht naar alternatieven niet vrij is van willekeur.

Duitsland vormt een verbluffende uitzondering op deze trend. Regeringsleider Merkel en haar partij kunnen pochen op goede peilingen, temeer daar de concurrent van de SPD nauwelijks iets fundamenteel afwijkends biedt. Merkel slaagde er sowieso in links te neutraliseren door op alle momenteel prominente punten (asiel, immigratie, ‘gender’, energie en klimaat), linkse standpunten tot de hare te maken.

De regeerders in Berlijn profiteren ervan, dat de bulk van de mensen in Duitsland verschoond denkt te blijven van de de economische problemen die in de drie genoemde westerse landen grote delen van de bevolking teisteren – ook al moet men daarvoor een koopkracht die in veel gevallen geringer is dan die van mensen met vergelijkbare beroepen in die landen op de koop toe nemen. In Duitsland wordt het pas spannend wanneer deze economische zelfgenoegzaamheid in crisis raakt.

Posted on

Canterbury markeert de nederlaag van May

De studentenstad Canterbury verschoot gisteren van kleur. De stad was sinds 1841 een conservatief bolwerk, maar tijdens de parlementsverkiezingen won Labour overtuigend in Canterbury.

Zelfs Canterbury. Het tekent het slagveld van de Britse politiek na 9 juni 2017. Premier Theresa May, die de Brexit in goede banen moest leiden na het verlies van haar voorganger Cameron in het referendum over uittreden, gaat KO in de tweede ronde. Overmoedig door de peilingen schreef ze in april landelijke verkiezingen uit, in de verwachting dat ze met een absolute meerderheid de Brexit-onderhandelingen met de EU goed en hard kon voeren. Niets blijkt minder waar. Cameron gokte en verloor, May gokte en verloor. Een verrassende aanval vanuit de linkerflank leidt ertoe dat de Conservative Party haar meerderheid in het Lagerhuis kwijt is. Labour, onder leiding van de klassieke socialist Jeremy Corbyn – hij blijft iets hebben van een Blackadder-personage – deed het verrassend goed en won stevig. De Schotse Nationalistische Partij verloor sterk. Alleen de Liberaal-Democraten en de Ierse DUP wonnen een aantal zetels. UKIP is weggevaagd, zoals al bleek bij de regionale verkiezingen begin mei.

May heeft haar Waterloo gevonden. Waar de eerste hertog van Wellington, prins van Waterloo, de Franse macht op het continent in de pan hakte, leidt geografe en afgevaardigde van het district Maidenhead May een smadelijke nederlaag. De gok dat de pro-Brexit kiezers massaal van UKIP naar de Conservatieven zouden overlopen bleek een verkeerde. May, die tegen de Brexit was, maakte dezelfde inschattingsfout als Cameron. Nigel Farage, de geestelijk vader van de Brexit, had dat overigens goed door en verweet May dat ze de meest ongeloofwaardige Brexit-leider van het Verenigd Koninkrijk is. Hij complimenteerde daarentegen Corbyn als een prima campagnevoerder.

Misschien is Corbyn nog wel de grootste verrassing van de afgelopen weken. Een stuntelende politiek leider die zich omringt met nog stunteliger adviseurs, een leider die bizarre uitspraken en voorstellen doet, een leider die een partijcrisis overleeft omdat hij te pro-EU is, weet een Euro-kritisch publiek aan zich te binden.

In mei leken de Britse kiezers het Brexit-avontuur nog volledig te steunen. Bij de lokale verkiezingen deden de Conservatieven het heel goed en leed Labour een gevoelige nederlaag. Nu zijn de rollen omgekeerd. Er zullen nog heel wat analyses over dit bizarre spektakel volgen. Was het de onhandige campagne van May, haar harde uitstraling, de slechte (en weer ingetrokken) beleidsvoorstellen tijdens de campagne? De opkomst van jonge, nieuwe kiezers, die in grote meerderheid voor Labour kozen?

En er is een theorie die stelt dat ze bewust de verkiezingen wilde in de wetenschap dat ze haar mandaat zou verliezen: als tegenstander van de Brexit kan ze nu de onderhandelingen, met steun van andere eurofiele partijen, vertragen.

Feit is wel dat de Schotse onafhankelijkheid verder weg is dan ooit, Nigel Farage zijn opwachting weer maakt in de politieke coulissen, men op het hoofdkwartier van de Conservative Party de messen slijpt en Corbyn tegen alle verwachtingen in (voorlopig) op lauweren zit. Het Verenigd Koninkrijk heeft een ‘hung parliament’ en gaat een periode van politieke instabiliteit tegemoet.

Posted on

May Day: Britse kiezers zetten Brexit kracht bij

Rode vlaggen met hamer en sikkel op de 1 mei-viering (May Day), dat is een recept voor catastrofe. En dat overkwam de Labour Party gisteren in de lokale verkiezingen in een deel van het Verenigd Koninkrijk (exclusief Noord-Ierland). De partij van Jeremy Corbyn verloor 382 raadszetels en heeft nu nog een meerderheid in 9 van de verkiesbare districten.

De grootste schok voor de socialisten was het verlies van Glasgow, hun Schotse bolwerk. Ook de Liberaal-Democraten en de Schotse Nationalisten verloren. Dramatisch was het verlies voor UKIP: de partij werd weggevaagd en heeft nu nog slechts één raadslid.

Grote winnaar zijn de Conservatieven. De partij van Theresa May werd beloond voor haar stevige Brexit-standpunten en de houding tegenover de ‘bureaucraten in Brussel’. De Conservatieven wonnen 583 zetels en vermeerderden hun aantal districten met 11, naar een totaal van 28. In alle Schotse en Noord-Engelse councils wonnen de Conservatieven zetels. Zelfs in echt Schots-nationalistische councils, zoals die van Aberdeen, en in diep-rode graafschappen zoals Cumbria en Nottinghamshire en de rode stad Birmingham, wonnen de blauwen. Met recht mag de 5e mei in Groot-Brittannië May Day genoemd worden.

De uitslag van de verkiezingen in 88 districten laat zien dat een kritisch of anti-Europa standpunt electoraal geen windeieren legt. Ondanks al het gehuil van de kosmopolitische elite en de inktzwarte analyses van economen over de Brexit, laten de kiezers een ander geluid horen. Een peiling begin mei bevestigde dit al: de steun voor de Brexit is groter dan ooit.

De verschuiving van rood en geel (de Schotse Nationalisten) naar diep blauw over de hele breedte van het Britse politieke landschap laat ook zien dat de Conservative Party in het land van Queen Elizabeth II de echte arbeiderspartij is.

Hoewel het progressieve blok sinds de overwinning van Donald Trump bij volgende belangrijke verkiezingen keer op keer opgelucht adem haalt, is de trend onmiskenbaar dat de kiezer het globalistische, pro-Europese en multiculturele experiment zat is. Er waart zeer zeker een spook door Europa, en dat is niet die van rode leiders. Op 8 juni zijn er parlementsverkiezingen in het Verenigd Koninkrijk. Deze zullen laten zien dat de trend onomkeerbaar is.

Posted on

Blauwe revolutie: Labour verliest Wales voor het eerst sinds 1922

Voor het eerst sinds 1922 zou Labour niet meer de grootste partij worden in Wales. Dat komt naar voren uit een peiling van YouGov voor ITV.

Labour, dat de afgelopen eeuw de dominante partij was in Wales, zou volgens de peiling nu blijven steken op zo’n 30 procent van de stemmen en vijftien van de veertig zetels. De sociaaldemocraten worden voorbijgestreefd door de Conservatieven, die zo’n 40 procent van de stemmen zouden halen en 21 zetels. Verder zou Plaid Cymru 3 zetels halen en de Liberal Democrats 1.

Ten opzichte van een eerdere peiling in januari betekent het voor Labour een verdere teruggang van 3 procentpunten, terwijl de Conservatieven maar liefst 12 procentpunten winnen.

De winst voor de Conservatieven komt vooral door de leegloop van de UK Independence Party, die zeven procentpunten verliest ten opzichte van januari. Bijna twee derde van de ondervraagden die in 2015 op UKIP stemden, zei nu op de Conservatieven te zullen stemmen. Eerder maakte Mark Reckless, een UKIP-afgevaardigde naar de Nationale Vergadering van Wales al de overstap naar de Conservatieven. Doordat kiezers van UKIP naar de Conservatieven wisselen, zouden de Conservatieven maar liefst tien zetels kunnen veroveren op Labour.

Voor de Conservatieven zou het voor het eerst sinds de jaren vijftig van de negentiende eeuw zijn, dat ze een meerderheid van de Lagerhuiszetels in Wales bemachtigen.

De peiling werd gehouden nadat premier Theresa May aankondigde dat er op 8 juni van dit jaar vervroegde verkiezingen voor het Lagerhuis gehouden zullen worden.

Posted on

Theresa May: Vervroegde parlementsverkiezingen

De Britse premier Theresa May heeft eerder vandaag aangekondigd dat er vervroegde parlementsverkiezingen gehouden zullen worden op 8 juni aanstaande.

Er werd lange tijd ontkennend geantwoord op de vraag die na het Brexit-referendum al snel opkwam, of er vervroegde parlementsverkiezingen zouden komen. Nu heeft premier May dan toch verkiezingen aangekondigd voor 8 juni aanstaande. May hoopt daarmee een sterker mandaat van de kiezer te krijgen voor haar aanpak van de Brexit-onderhandelingen.

Peilingen wijzen er op dat zo’n sterk mandaat er inderdaad in zit. Zo wijst een in de Daily Telegraph gepubliceerde peiling van Orb International er op dat 55 procent van de ondervraagden de manier waarop Mays regering de Brexit-onderhandelingen aanpakt positief waardeert.

Peilingen voor de komende parlementsverkiezingen laten verder zien dat de Conservatieve Partij met mogelijk zelfs 46 procent van de stemmen op een beter resultaat zou kunnen rekenen dan in de verkiezingen van 2015, toen de partij onder leiding van David Cameron nog 36,9% van de stemmen behaalde.

Labour zou aanzienlijk verlies lijden als er nu verkiezingen gehouden zouden worden. Het is dan ook niet uit te sluiten dat Jeremy Corbyns leiderschap opnieuw in twijfel getrokken wordt. Ook de eurosceptische UK Independence Party, die met weglopende politici kampt, staat enkele procentpunten in de min. Van de oppositiepartijen zouden alleen de Liberal Democrats er licht op vooruit gaan, maar die hadden in 2015 al forse electorale klappen geïncasseerd na hun deelname aan de coalitieregering van Cameron.

Ondertussen is de Schotse Nationale Partij van Nicola Sturgeon nog altijd uit op afscheiding en wat meer is voortgezet lidmaatschap van de Europese Unie. Ook in Noord-Ierland ligt de Brexit, die tot een ‘harde grens’ tussen Ulster en de Ierse Republiek zou kunnen leiden, gevoelig; in Belfast zijn DUP en Sinn Fein er nog altijd niet in geslaagd een regering te vormen.

Posted on

John Gray: De EU is niet de wereld

Na de Brexit is Europa onherroepelijk veranderd, en het Verenigd Koninkrijk ook. Voor mij staat dit voor een nieuw begin, een kans voor het Verenigd Koninkrijk om zich te ontdoen van het blok aan haar been dat het falende Europese project geworden is en haar plaats in te nemen in de grotere wereld. Tegelijkertijd kunnen we ons voordeel doen met een sceptischer houding tegenover de politieke klasse, waarvan een groot deel het referendum zo ontzettend verkeerd had ingeschat.

Er zijn echter velen die met een bang voorgevoel naar de toekomst kijken, zij vrezen dat de Brexit ons zal veranderen in een meer gesloten en teruggetrokken samenleving, dat we een vergeten hoekje zullen worden waar weinig gebeurt, afgesneden van de culturele rijkdom en economische levendigheid van de rest van de wereld. Een dergelijke zwarte kijk op de toekomst wordt gehuldigd door veel van de tegenstanders van de Brexit, voor hen is dat wat Brexit betekent.

Voor mij is er echter iets onwerkelijks, iets irrationeels en zelfs hysterisch aan deze reactie. De EU is niet de wereld, of het meest dynamische deel van de wereld. De EU is zelfs niet Europa. Het is alleen maar een specifieke set aan regelingen die over de afgelopen decennia opgebouwd zijn door een deel van de Europese landen. Een vertrek uit deze zelfingenomen en claustrofobische instelling is geen terugtrekking uit de wereld, het is eerder een terugkeer naar de wereld.

Misschien zullen weinigen het zich nog herinneren, maar vanaf het prille begin was het Europese project een middel om de macht van Europa opnieuw te vestigen in de wereld. Schrijvend in 1919, volgend op de catastrofe van de Eerste Wereldoorlog, vroeg de Franse essayist en dichter Paul Valéry zich af: “Zal Europa worden wat het in werkelijkheid is, dat wil zeggen een klein voorgebergte aan het Aziatische continent? Of zal het blijven wat het lijkt te zijn, dat wil zeggen het uitverkoren deel van de aardkloot, de parel van de wereld, het brein van een groot lichaam?” Voor Valéry en menigeen die dacht zoals hij, destijds en later, had Europa de eerste wereldomspannende beschaving geschapen. Gebruik makend van hun superieure kennis en uitvindingen, hadden Europeanen hun dynamisme geprojecteerd naar immobiele culturen overal ter wereld. Het waren Europeanen die Afrika gekoloniseerd hadden en hun schepen naar China en Japan hadden gestuurd. Ook waren het Europeanen die de energieke beschaving gecreëerd hadden die was uitgegroeid tot de Verenigde Staten. Europa was de bron van de vooruitgang. De vraag in 1919 was of Europa de positie van wereldmeesterschap kon hernemen die het ooit gehad had.

Het Europese project begon op te doemen na wat wel Europa’s tweede burgeroorlog genoemd is, maar was niet louter een poging om de wonden van Europa te helen. Het was ook, in de optiek van veel van haar voorstanders, een manier om een tegenwicht te creëren tegen de Amerikaanse macht. Europa was in die jaren een braakland, zoals dat ook in 1919 voor grote delen ervan gegolden had. Internationaal stond het zwakker dan ooit. Vanuit het oosten werd Europa bedreigd door Rusland, terwijl het van de andere zijde van de Atlantische Oceaan uitgedaagd werd door de grote macht van Amerika. De taak waarvoor men zich gesteld zag was om Europa om te vormen tot een enkele staat, die zich kon meten met deze twee grote rivalen. Het nieuwe Europa zou een derde weg zijn tussen kapitalisme en socialisme in een supranationale staat die zich uitstrekte over het hele continent.

Na de conferentie van Jalta in februari 1945, werd Europa verdeeld in twee sferen, waarvan een, de oostelijke, gedomineerd werd door de Sovjet-Unie. Deze scheiding duurde bijna een halve eeuw. Maar toen de Sovjet-Unie instortte, grepen de hoeders van de Europese gedachte de kans aan die het einde van de Koude Oorlog bood. Ze zetten het project door van een supranationale staat die Europa weer een plaats als mondiale supermacht moest geven.

Wat mij betreft was dit altijd een naar binnen gekeerde visie. Andere culturen waren niet statisch tot de Europeanen kwamen kijken en de boel opschudden. Tot voor een paar eeuwen geleden waren India en China de meest innovatieve economieën ter wereld. De periode van Europese dominantie was kort. Tegen de laatste decennia van de 19e eeuw was Japan snel aan het industrialiseren, terwijl de meeste Europese economieën nog altijd op landbouw gebaseerd waren. In 1905, tijdens de Russisch-Japanse oorlog, in de Slag bij Tsushima, waar de Russische keizerlijke vloot verslagen werd door Japan, werd dat land het eerste niet-Europese land dat een beslissende militaire slag toebracht aan een Europese grootmacht. De betekenis van die gebeurtenis ging niet voorbij aan de leiders van anti-koloniale bewegingen zoals Sun Yat-sen in China en Jawaharlal Nehru in India, die het vierden als een overwinning voor de onafhankelijkheidszaak.

De Europese gedachte is nog altijd naar binnen gericht. Ik kan me goed herinneren dat ik enkele jaren geleden luisterde naar een Europese academicus, die een internationaal publiek vertelde dat het ongeveer een eeuw zou duren om een Europese regering tot stand te brengen. Ik hoorde het aan met ongeloof en enig vermaak. Stelde deze spreker zich nou voor dat de rest van de wereld zo’n honderd jaar zou afwachten hoe Europa een naar binnen gerichte obsessie najaagt?

In het midden van de 19e eeuw vreesde de liberale denker John Stuart Mill dat Engeland een soort China zou worden, een beschaving, zo schreef hij in zijn essay On liberty, die stationair was geworden. Als China nog vooruit gebracht zou worden, dan moest dat volgens Mill wel door buitenlanders gedaan worden. Met het oog op de tijd waarin hij schreef kunnen we de Victoriaanse wijsgeer zijn tunnelvisie misschien wel vergeven. Maar hoe kan ook maar iemand niet zien welk deel van de wereld nu stationair is?

Zij die vrezen dat de Brexit van het Verenigd Koninkrijk een stilstaand hoekje zal maken, hebben niet opgemerkt wat een backwater Europa al geworden is. Het Verenigd Koninkrijk kan er alleen maar op vooruit gaan als het zijn banden uitbreidt met regio’s wier economieën groeien, zoals China, India en Afrika. Politiek zit Europa muurvast in onoverkomelijke dilemma’s.

Hoewel het geruststellend zou zijn om te denken dat een Brexit hervorming [van de EU] zou stimuleren, is een meer plausibel scenario dat de EU zal versplinteren. In cultureel opzicht heeft Europa iets van zijn vitaliteit behouden, maar het kunnen toch alleen de meest provinciale tegenstanders van een Brexit zijn die denken dat een vertrek uit de EU het Verenigd Koninkrijk zou afsnijden van de belangrijke stromingen in de cultuur en de kunst. De werken van Michel Houellebecq en Bernardo Bertolucci zullen ons niet ontzegd worden, omdat de handelsvoorwaarden tussen de EU en het Verenigd Koninkrijk enigszins veranderd zullen zijn.

Maar terwijl we een andere verhouding met Europa krijgen, krijgen we misschien ook betere toegang tot de culturen van het leeuwendeel van de wereld. Ik kan me moeilijk voorstellen dat het meer open staan voor de creatieve vitaliteit van India, China, Rusland, Japan, Afrika, het Midden-Oosten, Australazië en Noord- en Zuid-Amerika, een conditie van culturele armoede is.

Brexit zal niet betekenen dat we afgesneden zijn van de rest van de wereld, wel integendeel. Maar het Verenigd Koninkrijk zal er gewis fundamenteel door veranderd worden. En dat kon wel eens zijn waar de tegenstanders van Brexit zo bang voor zijn.

Het referendum staat voor een groot falen van de regerende klasse. Niet alleen had men er niet serieus bij stil gestaan dat de kiezers daadwerkelijk voor een Brexit zouden kunnen kiezen. Dat de kiezers de toegenomen fragiliteit van de Europese Unie zouden doorzien werd niet eens in overweging genomen. Toen de kiezers de koers die door zo’n groot deel van het establishment aanbevolen werd van de hand wezen, kon dat alleen maar uit irrationale motieven zijn. Vreemd genoeg zijn het nu niet de wereldvreemde politici die al zo lang aan de macht zijn die aangevallen worden, maar de gewone mensen die tegen hen stemden. Stompzinnig en bevooroordeeld zouden de onwetende massa’s de leiding van hun meer rationale meesters afgewezen hebben en een waanvoorstelling omhelsd hebben.

Op een bepaalde manier is het een begrijpelijke reactie. Er zijn irrationale krachten die een rol spelen in de politiek. Maar onze politieke klasse is veel irrationeler geweest dan de massa die hen al zo lang moet verdragen. Tegen al het bewijs van de jaren sinds de financiële crisis in, waarin de EU van de ene misslag naar de andere ging, zijn zij die ons regeerden er op blijven staan dat de EU te hervormen is.

Onheilspellend gerommel in de Europese politiek is afgeschreven als tekenen van achterlijkheid die vanzelf zullen verdwijnen als de nieuwe orde gevestigd wordt. Maar er is nu een domino-effect in werking getreden. Overal in Europa keren nationale regeringen of groeiende oppositiekrachten zich tegen onderdelen van de Europese integratie, bijvoorbeeld de herverdeling van vluchtelingen. Nationale regeringen hernemen langzaam maar zeker hun machtspositie.

De toenemende tekortkomingen van de EU zijn onderdeel van de bredere crisis van de globalisering. Terwijl het enerzijds de welvaart van veel mensen heeft doen toenemen heeft de mondiale markt anderzijds grote aantallen mensen in een positie van chronische ontbering en verarming geplaatst. Zij die in de steek gelaten zijn, hebben niet slechts minder geld te besteden, hun hele bestaan kan getekend zijn doordat ze van hun positie in de samenleving beroofd zijn. In sommige delen van de ontwikkelde wereld is de levensverwachting weer teruggevallen naar het niveau van ontwikkelingslanden. De armen onder ons zijn anders, ze sterven eerder dan de rest. In de tussentijd kunnen ze echter stemmen.

Brexit is de eerste in een reeks revoltes die in veel andere landen uit zullen breken. Het zijn niet alleen die groepen die verarmd zijn, die het slachtoffer zijn geworden van globalisering. Delen van de middenklasse hebben hun inkomens en vooruitzichten al decennia zien stagneren. De vrees die vat krijgt op deze mensen is ook onderdeel van wat achter de opkomst van Donald Trump zit. Met een gebrek aan uitzicht op een toekomst heeft men geen vertrouwen meer in mainstream-politici.

De gebruikelijke remedie is meer onderwijs. Maar zoals menigeen ondervonden heeft, is een universitaire graad dikwijls niet veel meer dan een paspoort naar een levenslange schuld, gekoppeld aan een eindeloze baanonzekerheid.

Stemmen uit het establishment stellen dat beperkingen aan handel en migratie deze situatie niet zullen veranderen, die voortvloeit uit technologische vooruitgang. Een gerobotiseerde economie komt op die grote aantallen arbeiders overtollig zal maken. Maar de ontwrichting die deze nieuwe technologieën gewrocht hebben, is versneld en vergroot door goedkope import en arbeidsmigranten die weinig kosten. De miljoenen die aan de scherpe kant van deze ontwikkelingen zitten, weten dat zij die hen tot nu geregeerd hebben niets anders te bieden hebben dan een zich nog verder verslechterende status quo. Het is niet geheel toevallig, dat de eerste duidelijke tekenen dat kiezers deze status quo zouden gaan verwerpen, in de vroege ochtenduren van 24 juni uit de steden van het post-industriële noorden van Engeland kwamen. Het was nooit realistisch om te denken dat de miljoenen verworpenen eindeloos zouden kunnen bestaan op een dieet van loze beloften. Vroeger of later moest er zich wel een politieke opstand voordoen. Hoe kan het dat zoveel politici en opiniemakers bezeten waren van zo’n absurde visie? Het antwoord is dat ze geloofden dat ze aan wat sommigen graag de goede kant van de geschiedenis noemen stonden. Welke moeilijkheden er misschien ook overwonnen moesten worden, de globalisering zou vanzelf op koers blijven met hen aan de leiding. Vandaag kunnen deze heersende klassen niet meer zo zeker zijn dat de geschiedenis aan hun kant staat. En toch blijven sommigen spreken en handelen alsof wat er gebeurt is niet meer is dan een incident en alles al snel weer zal gaan zo als voorheen. Zij die zichzelf als verlicht en vooruitstrevend beschouwen verkeren vandaag de dag in een staat van ontkenning.

Sommigen zeggen dat de Brexit nooit werkelijk voltrokken zal worden, anderen zeggen dat het Verenigd Koninkrijk voor een apocalyptische ramp staat. Dit zijn fantasieën, die verder verwijderd zijn van enige waarneembare werkelijkheid of realistisch voorstelbare toekomst dan de percepties van gewone mensen.

De grootste verandering die de Brexit op de kortere termijn teweeg zal brengen heeft betrekking op de manier waarop het Verenigd Koninkrijk bestuurd wordt. Iedere partij die weigert de boodschap van het referendum in acht te nemen heeft een zeer onzekere toekomst. Sommigen die claimen voor de 48 procent te spreken die tegen de Brexit stemden, zeggen dat ze ‘hun land terug willen’. Het is een vreemd bezitterige taal waarin ze hun boosheid en teleurstelling uitdrukken. Het Verenigd Koninkrijk is niet meer hún land dan het het land van de voorstanders van de Brexit is. Mij klinken deze klagerige protesten een beetje in de oren als die opmerking van de apocriefe hertogin in het Dorchester Hotel, die toen ze hoorde dat Labour de parlementsverkiezingen van 1945 gewonnen had, sputterde: “Het land zal het niet nemen!” Wat het referendum duidelijk heeft gemaakt, is dat er een meerderheid in het land is die niet langer van zins is gezag op vertrouwen te accepteren. Zij die terug verlangen naar de status quo van voor de referendumuitslag, zijn nostalgisch naar een verleden dat niet meer terug zal keren. Laten we de kans die we gekregen hebben aangrijpen en ons huis opbin een ruimere wereld.

Deze tekst is gebaseerd op een toespraak uit juli 2016.

Posted on

Oud-bestuurder centrale bank: Economie kan beter af zijn na Brexit

De Britse economie kan het buiten de Europese Unie beter doen, dat zegt oud-bestuurder van de Bank of England Mervyn King in een interview met het tijdschrift Central Banking.

Een eventuele teruggang in de productiviteit in het Verenigd Koninkrijk zou een gevolg kunnen zijn van overdrijvingen door het Remain-kamp van de gevolgen van een Brexit. King benadrukt dat men simpel weg niet kan weten hoe het de Britse economie zal vergaan na een Brexit en dat alle voorspellingen die tijdens de campagne voor het referendum gedaan zijn hoogst speculatief zijn.

“We bevinden ons nu in een betere positie om een nieuw evenwicht voor de Britse economie te vinden”, aldus de oud-bestuurder van de Bank of England.

King, die van 2010 tot 2013 chef van de Bank of England was, bekritiseert vooral de regering, die tijdens de campagne voorspellingen deed over wat de gevolgen van de Brexit zouden kunnen zijn:

Die [voorspellingen van de regering] waren onvermijdelijk hoogst speculatief, zeker voor de lange termijn. Het probleem is dat die lange termijn-inschattingen vervolgens de korte termijnvoorspellingen beïnvloeden, omdat werd aangenomen dat mensen zouden anticiperen op de lange termijn. Het eerlijke antwoord over de gevolgen op de lange termijn is dat we het echt niet weten.

De regering baseerde de uitspraken tijdens de campagne op voorspellingen van het ministerie van Financiën, die inhielden dat de Britse economie tegen 2030 met 6,2 procent gekrompen zou zijn.

Sinds het referendum heeft onderzoek uitgewezen dat de auto-industrie en detailhandel het zeer goed doen. Het consumentenvertrouwen in het Verenigd Koninkrijk bereikte deze maand het hoogste niveau in drie jaar.

De fout was om deze extreme uitkomsten in de toekomst voor te stellen als haast onvermijdelijk, in plaats van als wat ze waren, namelijk hoogst speculatieve voorspellingen. De Britse economie moet linksom of rechtsom een nieuw evenwicht vinden, of we nu [in de EU] blijven of vertrekken. We hebben een wisselkoers nodig op een niveau dat dichter ligt bij dat van medio 2013.

King stelt verder dat de Bank of England niet tot verdere kwantitatieve geldverruiming moet besluiten: “Ik betwijfel dat meer verruiming nog veel zal bewerken. Het is simpelweg niet de ultieme oplossing.”

Sinds zijn vertrek bij de Bank of England is King werkzaam voor Citigroup.