Posted on

Verenigde Staten trekken zich terug uit noorden Syrië

Syrië

Voor wie de Amerikaanse buitenlandse politiek volgt is er een vaste traditie. Washington maakt bondgenoten, geeft hen geld, wapens en politieke steun om hen nadien enkele jaren later als een baksteen te laten vallen. Niets nieuws onder de zon dus toen de VS zich dit weekend begonnen terug te trekken van de grens van Syrië met Turkije en weg van hun ‘vrienden’ van de PKK/YPG.

De Koerdische nationalisten van de PKK/YPG gaan er zo te horen dus alleen voor staan tegen de macht van Turkije, Iran, Rusland en Syrië. De keuze zal in dat geval rap gemaakt zijn. Als Trump zich natuurlijk ditmaal aan zijn beloftes weet te houden. Voorheen al kondigde die een Amerikaanse terugtrekking uit Syrië aan. Tot John Bolton en zijn vrienden tussenbeide kwamen. Maar die is nu weg.

Amerikaanse wapenleveringen aan de PKK/YPG in Syrië

Turkije, en dat is echt niet alleen president Recep Erdogan en zijn AKP maar het ganse politieke establishment, is woest over de Amerikaanse wapenleveringen aan de PKK. Behoudens dan de Democratische Volkspartij, de Turks-Koerdische nationalisten, die hier een ambigue houding aannemen.

Amerikaanse troepen en YPG - 2
Een foto uit de periode van de nauwe militaire alliantie van de VS met de YPG/PKK. Merk op dat de soldaat vooraan een Amerikaanse vlaggetje draagt terwijl die achteraan er op zijn schouder een van de YPG heeft. En de Amerikaanse soldaat beheert het grote geschut. Dat is nu voorbij. Bye, bye.

Moest de VS zich militair verzetten tegen een Turkse invasie dan hadden vanaf de Turkse luchtmachtbasis in Inçirlik niet alleen Turkse bommenwerpers opgestegen richting Syrië maar mogelijk ook Amerikaanse. Er is hier immers eveneens een grote Amerikaanse basis waar zelfs atoombommen zouden liggen. Het zou toch wel heel bizar zijn: Inçirlik versus Inçirlik

Voor de PKK/YPG zal dit het einde beteken van een nationalistische droom zoals ook de Koerden van de clan van Massoed Barzani en zijn Koerdische Democratische Partij in Irak dat eerder meemaakten. Dromen zijn bedrog, ook al komen die uit Israël en de VS. Er lijkt zich trouwens in de regio een nieuwe politieke structuur te vormen.

Saoedi-Arabië en Iran

Zo zijn er steeds luidere geruchten dat Saoedi-Arabië af wil van de voor haar desastreuze oorlog in Jemen – ze stelden positief te staan tegenover vredesvoorstellen van de Jemenitische Houthi’s (Ansar Allah) – en tot een vorm van verstandhouding te willen komen met Iran. Begrijpelijk na de zware vernederingen van de voorbije weken.

Ook de Verenigde Arabische Emiraten herstelden volgens berichten nu hun contacten met Iran. Waarbij recent de Syrische grens met Irak in Al Bukamal aan de Eufraat na veel jaren eveneens werd heropend. Wat de VS en Israël jarenlang poogden te verhinderen. En dat is voor de regio en Syrië belangrijk. Syrië is immers steeds een doorvoerland geweest van de Middellandse Zee naar de rest van de Arabische wereld, ook Qatar en Saoedi-Arabië.

Donald Trump - 6
De Amerikaanse president Donald Trump kondigde nogmaals de Amerikaanse militaire terugtrekking uit Syrië aan. Wordt het ditmaal werkelijkheid? Mogelijk, want er zijn ook andere signalen die in deze richting wijzen. En Mr Oorlog John Bolton is weg op het Witte Huis. Trump stelde dat hij beschikte over een ‘grote en ongeëvenaarde wijsheid’. Wie gaat dat durven betwijfelen.

Vluchtelingenkamp al Rukban en Amerikaanse basis al Tanf

En ook zou er een akkoord zijn om het grote vluchtelingenkamp van al Rukban vlakbij de Amerikaanse basis van al Tanf bij Jordanië te sluiten en de mensen naar hun woningen te laten terugkeren. Al Tanf ligt op de voornaamste grensovergang van Syrië naar Irak op de autoweg van Damascus naar Bagdad. Officieel was de VS er om ISIS te bestrijden. De enige reden was echter om zo het herstel van Syrië te saboteren.

Het is natuurlijk nog vroeg dag, maar er zijn duidelijk tekenen dat het dossier naar een oplossing aan het gaan is. Zo zou er nu na jaren eindelijk een Syrisch grondwettelijk comité zijn gevormd waar ook Saoedi-Arabië akkoord mee lijkt te gaan. Alleen de groepen rond al Qaida en de Syrische Moslimbroeders verzetten zich, maar die lijken meer en meer geïsoleerd te raken. Ook Turkije lijkt hier immers mee in te stemmen.

Erdogan: Turkse operatie past bij herstellen eenheid van Syrië

De verwachte Turkse inval in het noordoosten waar de PKK/YPG baas is zal, zoals zij op de kaarten te zien is, blijkbaar – en dat is opvallend – de grenspost Qamishli vermijden. Hier verblijven immers nog steeds Syrische legereenheden en ambtenaren.

Erdogan stelde dat die invasie past in het herstellen van de Syrische eenheid. Afwachten maar. Het is echter vooral kijken of het Witte Huis zich ditmaal aan zijn beloften zal houden. Syrië zal die vrede immers zeer goed kunnen gebruiken. Maar nu is er in Washington bij zijn Republikeinen en de Democraten al groot verzet tegen die terugtrekking. Het theatergezelschap van Washington DC in actie?

Amerikaanse basis Tal Abyad verlaten - 7 oktober 2019
De Amerikaanse militaire basis van Tal Abyad vlakbij de Turkse grens die de Turken moest tegenhouden. Ze is sinds vandaag leeg.

Krijgsgevangen ISIS-strijders in oosten Syrië

Natuurlijk is er nog de heel belangrijke kwestie van de krijgsgevangenkampen zoals al Hol waar leden van ISIS worden vastgehouden. De landen van de NAVO zijn in feite de ultieme verantwoordelijken voor hun lot. Zij steunden immers de Amerikaanse bezetting van dit deel van Syrië. Gezien de situatie lijkt de enige legale en beste oplossing dat men die kampen overdraagt aan de wettige Syrische regering.

http://www.novini.nl/laat-internationale-jihadisten-gewoon-door-syrie-berechten/

Wat zij er dan mee doet is uiteindelijk alleen een zaak van Syrië. Zelfs al zijn dat voor die leden van ISIS bijna zeker slechte vooruitzichten. Maar toen zij er arriveerden gaven zij de mensen daar nog veel slechtere vooruitzichten. Poets wederom poets.

Landen als België zullen er hun handen van aftrekken en behoudens wat luide verklaringen niets doen. Wel kan men in Damascus dan om genade vragen voor de kleine kinderen en het overbrengen ervan naar Europa regelen. Maar dan moet men wel met Syrië praten. En dat zijn, integendeel tot wat onze media al jaren vertellen, geen onmensen genre al Qaida en ISIS.

Posted on

‘Locked and loaded’ – Bolton is weg, maar zijn geest waart nog door Witte Huis

Bolton mag dan weg zijn uit de West Wing, maar zijn geest waart er nog rond schrijft de Amerikaanse paleoconservatieve publicist Pat Buchanan. Dat blijkt wel uit het feit dat de Amerikaanse regering prompt Iran beschuldigde na de aanval op Saoedische oliefaciliteiten. 

“Iran heeft een ongeziene aanval uitgevoerd op de energievoorraad van de wereld”, zo verklaarde de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo. Pompeo zette Amerika’s geloofwaardigheid op het spel door Iran te beschuldigen van een verwoestende aanval op Saoedische oliefaciliteiten die de halve olieproductie van het land tot stilstand bracht, 5,7 miljoen vaten per dag.

“Locked and loaded”

Afgelopen zondag identificeerde president Donald Trump Iran weliswaar niet als de aanvaller, maar leek hij in een tweet zijn minister wel bij te vallen: “Er is reden om aan te nemen dat we de dader kennen. We zijn locked and loaded afhankelijk van verificatie, maar wachten op bericht van het koninkrijk [Saoedi-Arabië] over wie zij menen dat er achter de aanval zat en wat we vervolgens zullen doen!”

Houthi-rebellen gebruikten al eerder drones

De Houthi-rebellen uit Jemen, die al vier jaar in gevechten verwikkeld zijn met Saoedi-Arabië en al eerder drones gebruikten om aanvallen uit te voeren op een Saoedische luchthaven en andere oliefaciliteiten, stellen dat zij 10 drones de lucht in stuurden vanaf 500 kilometer op de aanvallen uit te voeren als wraakoefening voor Saoedische luchtbombardementen en raketaanvallen.

“Maximale misleiding”

Pompeo wees dit van de hand: “Er is geen bewijs dat de aanvallen uit Jemen kwamen.” Maar terwijl de Houthi’s de aanval opeisen, ontkent Iran iedere verantwoordelijkheid. De Iraanse minister van Buitenlandse Zaken Mohammad Javad Zarif zegt over Pompeo’s beschuldiging, dat de VS simpelweg een beleid van ‘maximale druk’ vervangen heeft door een beleid van ‘maximale misleiding’. Teheran zegt kortom dat Washington liegt.

Casus belli

En een directe aanval op Saoedi-Arabië door Iran, een soort Pearl Harbor-achtige verrassingsaanval op de cruciale olieproductiefaciliteiten van de Saoedi’s, zou een casus belli zijn voor Saoedi-Arabië. Dit zou leiden tot een oorlog rond de Perzische Golf, waaraan de VS wel zou moeten deelnemen. Dat Teheran achter de aanval van zaterdag zou zitten, zou ingaan tegen het Iraanse beleid sinds de VS zich terugtrok uit het atoomakkoord. Dat beleid was om een militaire confrontatie met de VS te vermijden en te streven naar een afgepaste reactie op verzwarende Amerikaanse sancties.

Onderzoek projectielen

Amerikaanse en Saoedische functionarissen onderzoeken momenteel de plaatsen van de aanvallen, de olieproductiefaciliteit bij Abkaik en het Khurais-olieveld. Volgens Amerikaanse bronnen werden in totaal 17 raketten of drones afgevuurd, niet de 10 waarover de Houthi’s spreken. Ook zouden er mogelijk kruisraketten gebruikt zijn. Sommige doelen zouden vanuit het west-noordwesten getroffen zijn, wat zou suggereren dat de aanval uit het noorden kwam, vanuit Iran of Irak. Volgens de New York Times werden sommige doelen echter vanuit het westen getroffen, wat weer niet op Iran of Irak als bron wijst. En aangezien sommige projectielen niet ontploften en fragmenten van die projectielen die wel ontploften te identificeren zijn, zou het slechts een kwestie van tijd moeten zijn om de bron van de aanvallen vast te stellen.

Pompeo wilde onderzoek niet afwachten

En dat is het moment waarop er werkelijk iets te verifiëren valt. Pompeo heeft daar echter niet op willen wachten. Gezien zijn publieke beschuldiging dat Iran achter de aanval zat, zal de voorgenomen ontmoeting van Trump met de Iraanse president Hassan Rouhani bij de algemene vergadering van de Verenigde Naties volgende week wel niet doorgaan.

Vallen de VS straks Jemen, Iran of Irak aan?

De echte vraag is nu wat de Amerikanen doen wanneer de bron van de aanval bekend is en de vraag naar een gepaste reactie direct voorgelegd wordt aan onze ‘locked-and-loaded’ president. Als de Houthi’s de daders waren, hoe zal Trump dan reageren? Want de Houthi’s, die inboorlingen van Jemen zijn en wier land al vier jaar onder de aanvallen van de Saoedi’s lijdt, lijken onder het oorlogsrecht in hun recht te staan om tegenaanvallen te lanceren tegen het land dat hen aanvalt. Daarbij heeft het Congres [het Amerikaanse parlement] herhaaldelijk geprobeerd om Trump ertoe te brengen om de Amerikaanse steun aan de Saoedische oorlog in Jemen te beëindigen.

Als de aanval op het Saoedische olieveld en oliefaciliteit bij Abkaik het werk blijkt te zijn van sjiitische milities uit Irak, gaan de VS dan die milities aanvallen, wier aantal geschat is op mogelijk tot 150.000 strijders? Dit afgezet tegen de 5.000 Amerikaanse militairen in Irak?

Schade voor de wereldeconomie

En wat als het Iran zou zijn? Als een dozijn drones of raketten het soort schade aan de wereldeconomie kan doen, als die van zaterdag – het platleggen van zo’n 6 procent van de wereldwijde olieproductie – stel je dan eens voor wat een oorlog tussen de VS, Saoedi-Arabië en Iran zou doen met de wereldeconomie.

In de afgelopen decennia heeft de VS wapentuig ter waarde van honderden miljarden dollars verkocht aan de Saoedi’s. Gingen die verkopen gepaard met een garantie dat we ook mee zouden komen vechten als het land in een oorlog met zijn buren verzeild raakt?

Oorlogspartij VS staat te popelen, maar volk wil niet nog een oorlog

En zou Trump langs het congres gaan om autorisatie te krijgen voor zijn oorlogshandeling voor hij een aanval op Iran beveelt? Senator Lindsey Graham dringt reeds aan op een aanval op de olieraffinaderijen van Iran om “de ruggengraat van het regime te breken”. Senator Rand Paul stelt echter dat er “geen reden is waarom de supermacht van de Verenigde Staten Iran zou moeten gaan bombarderen.” Verdeeld kortom: De Oorlogspartij staat te popelen van enthousiasme over het vooruitzicht van oorlog met Iran, terwijl het volk niet nog een oorlog wil. Het wordt echter moeilijk om te zien hoe we een oorlog nog kunnen vermijden. John Bolton mag dan vertrokken zijn uit de West Wing, zijn geest waart er nog rond.

Posted on

Tankeroorlog met Iran toont zwakte Britse positie in de wereld

Nadat de Iraanse media woensdag meldden dat de Iraanse tanker Grace 1 door de Britten donderdag zou worden vrijgelaten bevestigde ook het Britse sensatieblad The Sun woensdagavond dat dit zou gebeuren, zich daarbij baserend op bronnen uit de omgeving van eerste minister Fabian Picardo, de lokale zetbaas van de Britten in Gibraltar.

Wel poogde de VS vandaag nog de vrijlating van die Iraanse tanker te verhinderen door via een eigen klacht zelf beslag te leggen op de Grace 1. John Bolton, strateeg achter het oorlogsbeleid van de VS rond Iran, was van zondag tot dinsdag in Londen en moet blijkbaar achter de nu tevergeefs gebleken poging zitten. Toen het Iraanse schip werd aangeslagen noemde hij dit trouwens “excellent nieuws”.

http://www.novini.nl/lek-in-mail-on-sunday-en-beslag-op-iraanse-supertanker/

John Bolton faalt

De rechter in Gibraltar heeft de vraag van de VS echter gewoon naar een andere rechtbank verwezen. Maar intussen is dat schip al weg. Op welke gronden de VS hier poogde het Iraanse schip toch nog aan te slaan weigerde men in de VS blijkbaar te zeggen.

Deze tanker werd door de Britten op 4 juli dit jaar gekaapt toen deze door de Straat van Gibraltar voer, een internationale waterweg waar schepen er bij internationale wet normaal de vrije doorgang hebben. Ditmaal echter gebruikten de Britten het nepargument van de Europese sancties – op een ogenblik dat de Britten bijna weg zijn uit de EU – tegen Syrië. Want die supertanker, stelde Londen, was op weg naar de raffinaderij van Banyas in Syrië.

Bizar verhaal

Een bizar verhaal want die Syrische haven is te klein om supertankers te ontvangen. Iraanse schepen met olie voor Banyas varen dan ook steeds door het Suezkanaal. Om uit de impasse te raken stelde de vorige Britse minister van Buitenlandse Zaken Jeremy Hunt dan voor dat Iran de garantie gaf dat de olie niet voor Syrië bestemd was.

Een onmogelijke eis voor Teheran, want dat aanvaarden zou beteken dat Iran zich neerlegde bij dit Brits beleid rond de Straat van Gibraltar. Het zou het aanvaarden door Iran betekenen van een grove schending van het zeerecht. Niemand is daar trouwens mee gediend, zeker ook een zeevarende mogendheid als het Verenigd Koninkrijk kan dat missen.

Bovendien varen er via de Straat van Gibraltar regelmatig schepen voor Syrië zonder dat men zich daar mee moeit. Er zijn zelfs Russische schepen met wapens voor het Syrische leger bij. Het in beslag nemen van een Russisch schip zal Londen wel niet durven maar een Iraans dachten ze blijkbaar nog wel aan te kunnen. Verkeerd gegokt.

Voorbedachten rade

Wel is duidelijk dat alles met voorbedachten rade gebeurde. Zo werd de dag voor de kaping in Gibraltar de wet gewijzigd om het breken van de Europese sancties betreffende Syrië strenger aan te kunnen  pakken. Ook stuurde men diezelfde dag 40 mariniers vanuit London om het schip te kapen. Op vraag van de VS stelden de Spanjaarden.

Toen het verhaal over die vrijlating woensdag vanuit Iran naar buiten kwam, poogde men in Londen en Gibraltar nog te doen alsof het allemaal onzin was. Maar wie goed de verklaring van gouverneur Picardo las zag in wezen dat het Iraanse verhaal klopte. En dat bleek deze ochtend toen Picardo dan verklaarde zich niet meer te zullen verzetten tegen de vrijlating van het schip en zijn bemanning.

Schaakmat

De Iraniërs hadden de Britten immers schaakmat gezet door op 19 juli de onder Britse vlag varende olietanker Stena Impero eveneens aan te slaan. Onder meer omdat deze vuil in de zee had gedumpt en een vissersvaartuig had aangevaren en niet had gestopt. Onder zeerecht voldoende om het schip voor verder onderzoek aan de kaai te leggen.

Brits schip gekaapt in Straat van Hormuz - Juli 2019
De onder Britse vlag varende en door Iran aangeslagen tanker de Stena Impero zal na de vrijlating van de Grace 1 ongetwijfeld eerdaags ook kunnen doorvaren. Na natuurlijk, zoals in Gibraltar, de nodige officiële plichtplegingen voor de rechtbank.

Argumenten die echter weinig steek hielden. Immers diezelfde 19 juli had men in Gibraltar de verdere aanhouding tot 15 augustus van het schip bevolen. Waarbij de Iraniërs en de Britten de dag voordien in Londen tevergeefs overlegden. Iran nam simpelweg weerwraak. En zoals verwacht waren het de Britten die in deze kwestie het eerst door de knieën gingen.

http://www.novini.nl/olietanker-wat-little-britain-kan-kan-iran-ook/

Internationale positie van de Britten

Uit de zaak blijkt ook nog maar eens de ware internationale positie van de Britten. De in wezen lachwekkende poging van de vorige Britse regering om onder Europese vlag een flottielje samen te stellen dat Iran moest afschrikken raakte in de EU nergens. Waarom zou men die Britten met hun Brexit nog helpen om zo de spanning in de regio nog verder te verhogen? Londen en minister Hunt moeten dat zo geweten hebben. Maar de vraag klonk mooi.

En daar het antwoord neen was konden de Britten niets anders dan bij grote broer Uncle Sam om bescherming gaan vragen. Bescherming voor wat? Wat de regering van Boris Johnson desondanks ook deed. Deze regering van Brexiteers die in de media luid roept van ‘de controle terugnemen’ (van de EU) geeft in de realiteit echter alle controle aan de VS.

Twee opties

In de Angelsaksische wereld zijn er wat betreft de EU twee opties: De EU via infiltratie door Londen aan de VS binden, of de EU verzwakken via de Brexit. Waarbij men ook reeds allerlei sancties in gereedheid brengt. En desnoods stookt men de interne tegenstellingen in de EU verder aan en krijgen wij ook hier kleurenrevoluties zoals nu in Hong Kong. De Amerikaanse politieke strateeg Steve Bannon is hier trouwens al neergestreken

Hadden de Britten in de EU nog enige medezeggenschap dan zal men nu als klein jongetje alles moeten slikken wat Washington hen zal bevelen. Misschien kan Washington van hen de overdracht van de controle over Gibraltar eisen. Alhoewel ze dat in de praktijk nu al grotendeels hebben.

Posted on

Draining the swamp – Trump ploetert onverdroten voort

Donald Trump

Hoe langer Trump aan de macht blijft, hoe harder de reacties zullen worden van de gevestigde orde. Toch lijkt Trump niet echt gas terug te nemen. Hij lijkt stug door te gaan met zijn kruistocht om de alomtegenwoordige rot in het systeem aan te tonen.

Trump blijft vriend en vijand verbazen, negatief of positief. Het ligt er maar net aan aan welke kant je staat. Tijdens de campagnes van 2016 kwam Trump met de welbekende slogan Drain the swamp! Het establishment moest plaatsmaken voor mensen die geen carrièrepolitici waren, maar mensen die met beide benen – of op zijn minst een paar tenen – in de samenleving stonden. Het moest maar eens afgelopen zijn met de inwisselbare figuren en de marionetten die iedere campagne ‘change‘ beloven, maar feitelijk hetzelfde beleid doorzetten als hun voorganger.

Military-industrial-congressional complex

Trump hekelde het al decennia praktisch ongewijzigde buitenlandbeleid. Welke president er ook zit, ongeacht partij, er is altijd sprake van een vorm van interventiepolitiek – iets wat Trump het liefst direct zou stoppen. Nu is dit praktisch gezien onmogelijk. Het military-industrial-congressional complex is zo immens invloedrijk en lucratief op economisch en politiek gebied, dat het compleet afbreken hiervan onhaalbaar is.

Trump bekritiseert verpaupering steden onder Democraten

Recent is Trump – negatief – vaker het middelpunt van een mediastorm. Vaak is het riedeltje hetzelfde: Trump is per definitie racistisch. Of hij nu opkomt voor een minderheidsgroepering of niet, het maakt geen verschil. Waar Trump zich terecht zorgen maakt over de verpaupering van diverse steden, weten de media het weer zo te spinnen dat Trump weer racistische gal heeft lopen spuien. Veel Europese media nemen dit hijgerig over, zonder naar originele bronnen te kijken. In dit geval de kwestie ‘Baltimore’.

Democratische bolwerken

Baltimore is sinds eind jaren ’20 een Democratisch bolwerk. Net als enkele andere steden zoals Chicago en Detroit – die sinds de jaren ’70 Democratische bolwerken zijn – is het bijna kenmerkend dat deze steden onder het toeziend oog van Democraten enorm verpauperen. De partij die opkomt tegen armoede en kansenongelijkheid onder minderheden – volgens de (linkse) media althans – weet deze steden niet uit het slop te trekken. Sterker nog: de verpaupering begon juist vaak wanneer de Democraten controle kregen over deze steden.

Herverkiezing Trump

Trump kan eigenlijk niks goed doen in de ogen van de gevestigde orde. Alles wat Trump doet, doet hij vanuit een slechte intentie. Dit narratief heeft de media vrij succesvol weten te creëren. De Russia-hoax is aan een eind gekomen. Toch zien we dat het ‘Russische spook’ nog steeds wordt aangehaald in Europese media. Toch zijn de kansen op herverkiezing tamelijk groot. Vergeleken met 2016 heeft het establishment eigenlijk geen enkele vooruitgang geboekt. Trump lijkt eerder juist alleen maar populairder te zijn geworden n eigen land.

Democraten verwikkeld in identity politics

Dit is mede te danken aan de identity politics waarin de Democraten zichzelf hebben verwikkeld. De oude partijbonzen vechten op dit moment een strijd uit met de hard linkse jongelingen zoals Alexandria Ocasio-Cortez en Ilhan Omar. De partij lijkt zichzelf op te vreten.

Tulsi Gabbard door eigen partij gesaboteerd

De kandidaat die namens de Democraten een zinnig geluid laat horen wordt gesaboteerd door haar eigen partij en de linkse media. Tulsi Gabbard, een echte non-interventionist die vanaf dag één door alles en iedereen wordt tegengewerkt. Ook Bellingcat begint nu tegen haar te ageren omdat zij kritisch is op de Amerikaanse bemoeienis in Syrië.

In Amerika is al jaren geen normale demonstratie mogelijk

Hoe langer Trump aan de macht blijft, hoe harder de reacties zullen worden van de gevestigde orde. Toch lijkt Trump niet echt gas terug te nemen. Hij lijkt stug door te gaan met zijn kruistocht om de alomtegenwoordige rot in het systeem aan te tonen. Als het aan Trump ligt pakt hij de radicale groeperingen – en met name Antifa – direct aan. Al jaren is in Amerika geen ‘normale’ demonstratie mogelijk. In Amerika zijn deze demonstraties of soms zelfs halve oorlogssituaties het nieuwe normaal. Sinds Trump verkozen is, zijn de rode brigades een vast onderdeel van de collectieve Trump-psychose. Helemaal in de ban van Trump derangement syndrome gaan ze de straat op om iedereen die hun mening niet omarmt met geweld te intimideren.

Trump neemt Antifa op de korrel

Maar niet lang meer, volgens de POTUS. Trump hekelt al tijden het extremisme in zijn land. Nu is het, zo zegt hij, genoeg. Zou Trump het voor elkaar krijgen om vóór het einde van zijn eerste termijn Antifa (en andere extremisten) officieel als terreurorganisaties te definiëren? Dan zou de politie harder en vooral adequater kunnen optreden. En vluchten die omhooggevallen revolution larpers onmiddellijk de dichtstbijzijnde Starbucks in voor een grande soy latte.

Op vrijdag 16 augustus vindt de fundraising plaats van het nieuwe project van Sid Lukkassen voor kaartjes of een donatie zie de links:

https://www.eventbrite.nl/e/tickets-fundraiser-democratische-gewetensvorming-65321944695

https://www.voordekunst.nl/projecten/9012-sid-mei-1

Laten we het hopen. Al veel langer krijgt extreemlinks het voor elkaar door middel van intimidatiepolitiek en emoterreur hun walgelijke gedachtegoed salonfähig te maken, ook in Europa. Steden worden vernield en the powers that be doen alsof het allemaal prima is.

Een tik op de vingers is het meeste wat deze ‘activisten’ – werkloze wannabe-verzetshelden – krijgen, want de mainstream media vinden het wel dapper en dikwijls ‘terecht’ als het gaat om het ‘doel’ van de organisaties. De boodschap is namelijk nobel, of zoiets. Gelukkig zit aan de andere kant van de oceaan wel een politiek leider die dit gedrag openlijk afkeurt en noemt wat het is: terrorisme.

Posted on

Olietanker – Wat Little Britain kan, kan Iran ook

olietanker

Door de Britse kaping van de Iraanse olietanker Grace 1 in de Straat van Gibraltar maakte Londen zich internationaal belachelijk. In Londen denken sommigen nog steeds dat ze een machtige natie zijn die zoals voorheen de wateren van de wereld beheersen. Britannia rules the waves klinkt het mooi in dat tijdens The Proms uit volle borst gezongen lied. Nostalgie volop en leve de illusies.

In de praktijk is dat echter iets totaal anders. Het Verenigd Koninkrijk controleert geen enkele zee meer, behoudens misschien de Ierse. Gemeten volgens de door het IMF verzamelde index van de koopkrachtpariteit – naar deze organisatie stelt de meest betrouwbare maatstaf om de economische kracht der landen te meten – is de Britse economie goed voor een magere 2,2% van de wereld.

Het staat daarmee achter China (19,29%), de VS (15,3%), India (8,07%), Japan (4,05%), Duitsland (3,15%), Rusland (3,07%), Indonesië (2,64%) en Brazilië (2,46%). Het staat qua economische macht dus met zijn 2,2% (cijfers van april 2019) maar op de 9de plaats meer. En het zakt alsmaar verder in die hitlijst. Bovendien heeft het ook nog amper oorlogsschepen.

Geen vloot de naam waardig

Typerend is dat toen die onder Britse vlag varende olietanker door de Iraniërs met een vermoedelijke drogreden in beslag werd genomen, de Britten moesten toegeven in de Perzische Golf maar één oorlogsschip te hebben. Maar, opperde de Britse regering, ze gingen er nog een sturen. Twee dus. Tot echter bleek dat dit ‘nieuwe’ schip gewoon diende om het andere te vervangen. Dat is de staat van de hedendaagse Britse vloot.

Brits schip gekaapt in Straat van Hormuz - Juli 2019
De onder Britse vlag varende olietanker Stena Impero werd, gebruik makend van een vermoedelijke drogreden, aangeslagen door Iran. Wat te verwachten was. Of hoe de Britse regering van Theresa May zich in de eigen voet schoot. Blijkbaar was de herrie met Brexit voor haar nog niet genoeg.

Olietanker om olietanker

Dat men niet met de voeten van Iran moet spelen bleek trouwens vrij snel. De dag na onderhandelingen in Londen tussen de gouverneur van Gibraltar, de Britse minister van Buitenlandse Zaken en de Iraanse ambassadeur en nadat diezelfde dag een rechtbank in deze Britse kolonie besloot de aanhouding van de bemanning van de Grace 1 tot 15 augustus te verlengen sloeg Iran toe. Men kaapte dan maar een onder Britse vlag varend schip.

Een oog voor een oog klonk het in bijbelse termen. Waarna de nu ontslagen Jeremy Hunt als minister van Buitenlandse Zaken stelde dat Iran dan maar de gevolgen zou moeten dragen. Waarop hij zijn Europese collega’s (sic) opriep om een Europese vloot samen te stellen om de Straat van Hormuz te bewaken. Een lachwekkend idee.

Stikken in eigen moeras

Officieel klonk er in Brussel sympathie voor de Britse problemen maar men liet de Britten gewoon stikken in hun eigen moeras. En hier verder doen met de VS wilden de Britten in geen geval. De door Israël en de Amerikaanse nationale veiligheidsadviseur John Bolton verhoopte oorlog ziet men ook in Londen niet zitten. Dat gaat hen gewoon veel te ver.

http://www.novini.nl/lek-in-mail-on-sunday-en-beslag-op-iraanse-supertanker/

En dus zit er voor de Britten niets anders op dan door de knieën te gaan en achter de schermen met Iran een geheim akkoord te maken waarbij beide schepen vrij komen. Vermoedelijk eerst de Iraanse in Gibraltar aangeslagen tanker.

Vrije navigatie

En zoals te verwachten steunden de Britse media, van The Sun over Reuters, BBC, The Guardian tot en met The Financial Times verenigd de oerdomme arrogantie van hun regering. Waarmee ze nogmaals hun totale onbetrouwbaarheid bewezen. Dat de Straat van Gibraltar een internationale waterweg is waar er vrijheid van navigatie is verzweeg men.

In het geval van de Straat van Hormuz vlakbij bij Iran schreeuwen diezelfde media dan weer heel luid over ‘het recht op de vrijheid van navigatie’. Zoals men er eensgezind  eveneens netjes vergat te schrijven dat het olie-embargo tegen Syrië alleen slaat op schepen van de EU en niet op die van andere landen zoals Iran. De Britse media zijn gewoon slaven van hun regering.

Russische schepen

Er varen trouwens regelmatig Russische schepen door deze Straat van Gibraltar met wapens voor Syrië aan boord. Maar die durven de ‘dappere’ Britse mariniers niet te kapen. Ze zouden het eens moeten durven doen. Maar met Iran dacht men in Londen zo te zien een zacht gekookt eitje te hebben. Mis.

Waar zou Penny Mordaunt, de nu afgezette Britse minister voor Defensie en hier de vermoedelijke verantwoordelijke trouwens eindigen? Waarschijnlijk in de totale anonimiteit. Of als bemanningslid van een tanker in de Perzische Golf misschien. Ze zullen er haar graag zien komen.

Posted on

Lek in Mail on Sunday en beslag op Iraanse supertanker

Correspondentie van de Britse ambassadeur in Washington waarin hij het Witte Huis disfunctioneel noemde lekte uit naar de krant. Het heeft er alle schijn van dat het lek vergelding is voor de flater die de Britten sloegen door voor Gibraltar een Iraanse supertanker in beslag te nemen op basis van onjuiste Amerikaanse informatie.

Merkwaardig toch dat lek in de Britse zondagskrant Mail on Sunday, een der favoriete kranten van de Conservatieven in het Verenigd Koninkrijk. Daarin stond een deel van de private correspondentie van de Britse ambassadeur in Washington met zijn regering over de Amerikaanse president Donald Trump en zijn administratie.

De Amerikaanse president Donald Trump is volgens de Britse ambassadeur in Washington onbekwaam, onzeker en incompetent. Waarbij het Witte Huis een disfunctioneel milieu is.  “Wij betalen hem om oprecht te zijn” De waarheid dus stelde de Britse regering. U zegt???

Aangezien het om een normaal gesproken geheim document gaat kregen we ditmaal geen gewauwel en gelul, maar vrank en vrij wat de Britse topdiplomaat aan zijn baas, de minister van Buitenlandse Zaken schreef.

En dat was dan ook een weinig fraai beeld en in wezen niet verrassend. De man en zijn administratie zijn gewoon een bende knoeiers die behoudens ruzie maken zowel intern als met de buitenwereld er niets van bakken. En dat zal volgens de ambassadeur nog zo blijven.

Lek

Naar wie dat lek veroorzaakte hoeven we niet ver te zoeken. Alleen Buitenlandse Zaken heeft die documenten, niet de Mail on Sunday of de minister van Defensie. En zeker gezien de reactie in London op dit lek hoeft men niet eens meer te zoeken.

Want in plaats van een te verwachten ‘no comment’ of ontkenning klonk het aan de Thames nu verbazingwekkend dat men die in dienst heeft om ons oprecht zijn visie te geven. De waarheid dus? Het is een nooit geziene reactie tussen wat nauwe bondgenoten heten te zijn.

Maar waarom komt dat lek en dat toch zwaar diplomatiek incident plots nu? Dat is hier de centrale vraag. Het is natuurlijk gokken om de echte reden voor deze rel te kennen en geen van beide regeringen zullen het aan onze neus hangen. Zo werkt normaal toch de diplomatie.

Europees embargo

En dan is het uitkijken naar wat London recent erg boos kon maken wat betreft de VS. Een nadenkend mens ziet dan dat grote incident van enkele dagen eerder voor de kust van Gibraltar en Spanje. Daar hebben Britse mariniers een Iraanse supertanker gekaapt die volgens de Britten op weg was naar de Syrische raffinaderij van Banyas.

En, stelde London fier: “Er is een Europees embargo tegen Syrië wat betreft olieleveringen en dus legden we beslag op dit schip. Het heeft niets met Iran te maken.” Waarop Teheran woest reageerde als door een wesp gestoken. “Dat de Britten maar oppassen, want wij kunnen in de Perzische Golf en de Straat van Hormuz ook een Britse tanker in beslag nemen.”

Dat men in Londen hierop plots schrik kreeg bleek toen het Brits-Canadese persbureau Reuters twee dagen terug met luide trom wist te melden dat een Britse tanker ongehinderd de Straat van Hormuz had kunnen passeren, vertrekken uit de Perzische Golf. Het leek op een zucht van verlichting.

Iraanse supertanker te groot voor Syrische haven

Intussen loopt er over die zaak in Gibraltar al een proces. En wat stelt Iran: Die supertanker is niet bestemd voor Syrië want daar kan men geen dergelijke supertanker, volgeladen goed voor 2 miljoen ton, laten aanmeren. Probleem voor de Britten natuurlijk die zo hun enige argument van tafel zien verdwijnen.

Iraanse supertanker
Een VLCC, een zogenaamde supertanker, kan een lengte hebben die gaat tot 470 meter (1540 voet). De Grace 1, het in beslag genomen schip heeft een lengte van 330 meter (1081 voet) terwijl de haven van Banyas, waar de raffinaderij ligt, een kaai heeft met lengte van 500 voet. Volgens Iran grijpt de bevoorrading van die raffinaderij in Banyas trouwens plaats met kleinere tankers die door het Suezkanaal varen. De in beslag genomen supertanker is te groot en kan niet door het Suezkanaal en voer dus om Afrika heen.

Bovendien blijkt dat volgens de Spaanse regering de kaping van de Iraanse supertanker gebeurde in Spaanse wateren en op vraag van de VS, dus het oorlog stokende duo John Bolton en Mike Pompeo, respectievelijk de Nationale Veiligheidsadviseur en minister van Buitenlandse Zaken.(1) Deze hebben zelfs een speciale dienst opgericht om elke beweging van Iraanse tankers nauwgezet te volgen. Want in Iran is het nu na de zware Amerikaanse sancties smokkelen geblazen.

Bekend is dat de Britse minister van Defensie droomt van wilde militaire avonturen – de man wou weer oorlogsbodems naar het Verre Oosten sturen – terwijl die op Buitenlandse Zaken alleen kaas, vliegtuigmotoren, scotch, Brits lamsvlees en dergelijke meer naar het Verre Oosten wil zenden.

Zou het kunnen?

Zou het kunnen dat het duo Bolton en Pompeo aan Londen een tip gaven en vroegen in te grijpen en hen daarbij een fabeltje vertelden? Mede om zo de Europese bemiddeling in de kwestie van het nucleair akkoord met Teheran te kelderen. Waarna de Britten puin mogen rapen. En was Londen zo ontdaan over de strapatsen van dit duo dat men met een USB-stick dan maar eens naar de Mail on Sunday stapte.

Het is een mogelijk en zeker niet vergezocht scenario. Er moet nu eenmaal een voor de ontslagnemende regering van Theresa May gegronde reden geweest zijn om zomaar de geheime correspondentie van hun topdiplomaat op straat te gooien. Wie nauwkeurig een regeringsgetrouwe Britse krant als The Financial Times leest ziet dat London trouwens met die kaping van die Iraanse supertanker erg in de maag zit.

Kaping Iraanse supertanker

Het zomaar in beslag nemen van een vrachtschip in de Straat van Gibraltar is nu eenmaal alleen als een kaping te beschouwen. De Britse eigenaar van deze haven, rots en fraudeursparadijs moeten bij wet vrije doorgang verlenen aan elk schip, of dat nu passagiers, militairen of vracht aan boord heeft.

Hetzelfde trouwens voor elke zee-engte zoals de Bosporus, het Panamakanaal of de Straat van Hormuz. Argumenten als een Europees of Amerikaans embargo zijn hier waardeloos. Wat de Britten hier deden was gewoon pure piraterij en diefstal. Het leek wel of kapitein Drake terug is, ooit Londens grootste piraat. Maar dit is niet de zeventiende eeuw maar 2019. Wakker worden!


1) Het idee van Trump betreffende Iran was bijna zeker te doen wat hij deed met Noord-Korea. Eerst het land tegen de muur gooien en dan gaan praten en liefdesverklaringen afleggen. Zonder dat men natuurlijk wat ook bereikt. Met Pyongyang lukte dat voorlopig maar in Iran stellen de politici unaniem dat ze met de VS niet willen praten zolang men die sancties niet opheft. Een strategie die Trump vermoedelijk niet had verwacht. Geknoei dus.

Posted on

Buchanan aan Trump: Verruil Bolton voor Tulsi Gabbard!

Tulsi Gabbard

In onderstaande column adviseert Pat Buchanan president Trump om zijn Nationale Veiligheidsadviseur John Bolton te dumpen en in plaats daarvan in zee te gaan met Tulsi Gabbard, die momenteel in de race om de Democratische nominatie van zich doet horen met een buitenlandbeleid dat veel lijkt op wat Trump in 2016 beloofde. Pat Buchanan is een paleoconservatief politiek commentator, was adviseur van diverse presidenten en deed ook zelf een gooi naar het presidentschap. 

“Te lang reeds hebben onze leiders het af laten weten, leidden ze ons van de ene regime change-oorlog naar de andere, leidden ze ons een nieuwe Koude Oorlog en wapenwedloop in, die ons biljoenen dollars van ons zuurverdiende belastinggeld en talloze levens kostten. Deze waanzin moet stoppen.”

Donald Trump, circa 2016? Nee, deze denunciatie van interventionisme á la John Bolton kwam van afgevaardigde Tulsi Gabbard van Hawaii tijdens het Democratische debat van woensdagavond. Met haar 38 jaar was ze de jongste kandidaat op dat podium. Gabbard vervolgde met een aanval op zowel de “president als zijn oorlogshavikenkabinet, die ons naar de rand van oorlog met Iran geleid hebben”.

“Niet de Taliban viel ons aan op 11 september”

In een verhitte woordenwisseling, reageerde afgevaardigde Tim Ryan van Ohio dat de VS zich niet uit Afghanistan terug kunnen trekken: “Toen we daar niet waren, begonnen ze vliegtuigen op onze gebouwen in te laten vliegen.” “Het was niet de Taliban die ons op 11 september aanviel”, repliceerde Tulsi Gabbard, “Al Qaida viel ons aan op 9/11. Dat is waarom ik en vele anderen militair werden, om achter Al Qaida aan te gaan, niet de Taliban.”

“In Afghanistan niet beter af dan toen oorlog begon”

Toen Ryan bleef volhouden dat de VS in Afghanistan moeten blijven, schoot Gabbard terug: “Is dat wat je de ouders van die twee soldaten die net gedood werden in Afghanistan zult vertellen? ‘Nou ja, we moeten daar gewoon blijven.’ Als militair kan ik je vertellen dat dat antwoord onacceptabel is. … We zijn in Afghanistan niet beter af dan toen die oorlog begon.”

Tulsi Gabbard wint debat met voorsprong

Tegen het einde van het debat was Tulsi Gabbard met voorsprong de winnaar in zowel de Drudge Report- als de Washington Examiner-peiling en ging ze veruit aan kop onder alle Democratische kandidaten wier namen opgezocht werden op Google. Hoewel ze minder dan zeven minuten spreektijd kreeg in een debat van twee uur, had ze die tijd niet effectiever kunnen gebruiken. Haar optreden zou de race om de Democratische nominatie op kunnen schudden. Als ze er in slaagt een paar punten boven haar 1 à 2 procent in de peilingen uit te komen, zou ze een plekje in de tweede ronde debatten veilig kunnen stellen.

Buitenlandbeleid zou zonder Tulsi Gabbard niet aan bod komen

Als ze daar bij is, zullen de gespreksleiders haar vragen stellen over buitenlandbeleid die zonder haar aanwezigheid niet eens aan de orde zouden komen. Deze vragen zullen de verborgen verdeeldheid in de Democratische Partij blootleggen. Men zou leidende Democratische kandidaten kunnen vragen te verklaren wat het Amerikaanse beleid moet zijn – niet alleen ten aanzien van Afghanistan, maar ook Irak, Syrië, Jemen, Saoedi-Arabië, Israël, Jared Kushners ‘deal van de eeuw’ en Trumps schijnbare afwijzing van de twee statenoplossing.

Als ze de tweede ronde haalt, zou Tulsi Gabbard de katalysator kunnen worden voor het soort ‘globalist versus nationalist’-debat dat uitbrak tussen Trump en de Bush-Republikeinen in 2016. Een debat dat bijdroeg aan Trumps overwinning op de conventie in Cleveland en in de presidentsverkiezingen.

Tulsi Gabbard verdeelt Democraten, maar kan ook probleem worden voor Republikeinen

Het probleem dat Gabbard vormt voor de Democraten, is dat, zoals bleek uit de woordenwisseling met Ryan, ze standpunten inneemt die haar partij verdelen. Haar rivalen geven er de voorkeur aan te praten over zaken die de partij verenigen, zoals hoe verschrikkelijk Trump is en ‘gratis’ hoger onderwijs. Als ze meer zendtijd krijgt, wordt ze ook een probleem voor de Republikeinen. Want het buitenlandbeleid dat Tulsi Gabbard voorstelt is niet ver verwijderd van het buitenlandbeleid dat Donald Trump in 2016 beloofde maar sindsdien niet waarmaakte.

Niet waargemaakte beloften

Nog altijd zijn er 2.000 Amerikaanse militairen in Syrië, 5.000 in Irak, 14.000 in Afghanistan. We verplaatsten onlangs een vliegdekschip-aanvalsgroep, B-52-bommenwerpers 1.000 militairen naar de Perzische Golf om Iran te confronteren. We staan op het punt de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken, waarmee we zouden moeten onderhandelen om een oorlog te voorkomen, sancties op te leggen.

Jared Kushner probeert een plan te verkopen om 50 miljard dollar voor de Palestijnen in te zamelen in ruil waarvoor zij van soevereiniteit af moeten zien en van hun droom van een natiestaat op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook met Jeruzalem als hoofdstad.

John Bolton praat over regime change in Caracas en zoekt de confrontatie met de “trojka van tirannie” in Cuba, Nicaragua en Venezuela. In plaats van het gesprek te zoeken met Rusland, zoals Trump beloofde, hebben we Rusland sancties opgelegd, Oekraïne bewapend, oorlogsschepen naar de Zwarte Zee gestuurd, de NAVO-aanwezigheid in het Oostzeegebied opgevoerd en door Ronald Reagan en andere presidenten tijdens de Koude Oorlog uitonderhandelde wapenbeheersingsverdragen verscheurd.

Rusland en China in elkaars armen gedreven

Het Amerikaanse beleid is er in geslaagd onze grote rivalen, Rusland en China, in elkaars armen te drijven. Die relatie is nu inniger dan die tussen Stalin en Mao in de eerste jaren van de Koude Oorlog. In juni reisde Vladimir Poetin naar Peking, waar hij en Xi Jinping elkaar ontmoeten om te waarschuwen dat in deze tijd van “toenemende mondiale instabiliteit en onzekerheid” Rusland en China “hun overleg over kwesties van strategische stabiliteit zullen verdiepen”. Xi onderscheidde Poetin met China’s nieuwe vriendschapsmedaille. Poetin reageerde: “Samenwerking met China is een van Ruslands hoogste prioriteiten en ze heeft een ongekend niveau bereikt.”

Aan het einde van de Koude Oorlog was de VS de enige overgebleven supermacht. Wie heeft deze positie kwijtgespeeld? Wie heeft ons 7.000 Amerikaanse levens en 6 biljoen dollar laten bloeden in eindeloze oorlogen in het Midden-Oosten? Wie heeft ons deze hervatting van de Koude Oorlog in geleid? Waren het soms die vervloekte ‘isolationisten’?

Posted on

Strafhof zwicht voor intimidatie VS

Er komt geen strafrechtelijk onderzoek naar oorlogsmisdaden in Afghanistan. Tot genoegen van de VS, die al sinds 2002 bedreigingen uiten aan het adres van het Internationaal Strafhof in Den Haag. Afrikaanse landen zien vermoeden bevestigd: Strafhof is neokoloniaal instrument.

De rechters van het Internationaal Strafhof (ICC) in Den Haag hebben het verzoek afgewezen van de hoofdaanklaagster, de Gambiaanse Fatou Bensouda, om een strafrechtelijk onderzoek te beginnen naar misdaden begaan tijdens de oorlog in Afghanistan door de Taliban, het Afghaanse leger en de Amerikanen die in 2001 het land binnenvielen. Dit ondanks het feit dat ook de rechters aannemen dat er misdaden zijn gepleegd.

Vaagheid

De redenen die de rechters aanvoeren voor hun afwijzing van een strafrechtelijk onderzoek blinken uit in vaagheid. Zij voeren aan dat het voorbereidende onderzoek van Bensouda te lang heeft geduurd, dat “de politieke situatie inmiddels is veranderd” en dat ze verwachten dat betrokken partijen te weinig medewerking zullen verlenen.

Intimidatie

Het heeft er alle schijn van dat de rechters van het Strafhof gezwicht zijn voor intimidatie van de VS. De Nationaal Veiligheidsadviseur John Bolton van de regering Trump dreigde in september vorig jaar met strafmaatregelen mocht het Strafhof een strafrechtelijk onderzoek instellen naar de betrokkenheid van Amerikanen bij oorlogsmisdaden tijdens de oorlog in Afghanistan, of naar mogelijke misdaden van Israël of een andere bondgenoot. Personeel van het Strafhof zou door Amerikaanse rechtbanken worden vervolgd, hun banktegoeden zouden worden bevroren en ze zouden de VS niet meer inkomen. En niet alleen zij, maar elk bedrijf of land dat het Strafhof bijstaat in onderzoek naar Amerikanen, Israëliërs of andere bondgenoten van de VS zou worden gestraft. “We zullen het Strafhof rustig laten sterven,” voegde Bolton daaraan toe. “In praktisch alle opzichten is het Strafhof voor ons immers toch al dood.”

The Hague Invasion Act

Aan die bedreiging van Bolton voorafgaand, in 2002, het jaar waarin het Strafhof haar deuren opende, namen de VS een wet aan, The American Service-Members’ Protection Act, bijgenaamd The Hague Invasion Act, die de Amerikaanse president machtigt met alle middelen, zo nodig met geweld, personen te bevrijden die door of namens het Internationaal Strafhof in Den Haag gevangen worden gehouden.

http://www.novini.nl/eric-van-de-beek-bij-cafe-weltschmerz-over-the-hague-invasion-act/

Dat het niet bij bedreigingen blijft, maakten de VS begin april van dit jaar duidelijk door het visum van Bensouda in te trekken, zodat zij de VS niet meer inkomt. Dit terwijl op dat moment de rechters van het Strafhof nog geen besluit hadden genomen over haar verzoek een strafrechtelijk onderzoek in te stellen.

Afrikaanse uittocht

Het besluit van de rechters kan grote gevolgen hebben voor de toekomst van het Strafhof, vooral wat betreft het lidmaatschap van Afrikaanse landen. De Afrikaanse Unie (AU) nam in januari 2017 een resolutie aan waarin staat dat Afrikaanse landen aandringen op forse hervorming bij het Strafhof, omdat ze anders massaal hun lidmaatschap opzeggen. De AU wil dat het Strafhof stopt met, wat zij noemt, “de dubbele standaard”. Het zijn tot nu toe alleen Afrikanen die door het Hof zijn vervolgd en veroordeeld.

Eén Afrikaans land, Burundi, heeft zijn lidmaatschap al opgezegd; Zuid-Afrika en Gambia kondigden afgelopen jaar aan uit het Strafhof te stappen. De president van Namibië, Hage Geingob, heeft verklaard dat zijn land alleen lid blijft als de VS ook lid worden. Het recente besluit van het Hof een machtig westers land als de VS te ontzien, zal daarom veel Afrikaanse en andere niet-westerse landen in hun vermoeden bevestigen dat het Hof een neokoloniaal instrument is van westerse landen en mogelijk resulteren in een massale opzegging van lidmaatschappen.

Statuut van Rome

Er zijn op dit moment 122 landen die het Statuut van Rome hebben geratificeerd , en daarmee lid zijn van het Strafhof. Het Internationaal Strafhof vervolgt verdachten van oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid, genocide en – sinds 2018 – ‘agressiemisdrijven’ (aanvalsoorlogen), voor zover deze verdachten nog niet vervolgd zijn in eigen land. Belangrijke landen als de VS, Rusland, China, Israël en India zijn geen lid. Toch kunnen ook burgers van die landen door het Strafhof worden vervolgd als zij hun misdaden hebben begaan in één van de landen die wel zijn aangesloten bij het Hof. Zo kan het Hof wel onderzoek doen naar oorlogsmisdaden van Amerikanen begaan in Afghanistan, dat lid is van het Hof, en niet in Irak, dat geen lid is.

CIA’s ‘black sites’

Een aantal misdaden van Amerikanen begaan in Irak, zoals in de Abu Graib-gevangenis, is bestraft in de VS, al bleven de hogere echelons en politiek verantwoordelijken buiten schot. Misdaden begaan door Amerikanen in Afghanistan zijn echter, op één uitzondering na, onbestraft gebleven. Ene David Passaro, een burger die was ingehuurd door de CIA, en die een Afghaanse man, genaamd Abdul Walid, doodsloeg, is veroordeeld tot een gevangenisstraf. Ook John C. Kiriakou, een CIA-officier, belandde achter de tralies; niet omdat hij zich schuldig had gemaakt aan een oorlogsmisdaad of een misdaad tegen de menselijkheid, maar omdat hij als klokkenluider de wereld deelgenoot had gemaakt van de manier waarop de CIA verdachten doorgaans verhoort: door ze met hun hoofd onder water te houden, het zogeheten waterboarding.

De onwil of onkunde van de Amerikaanse justitie om degelijk onderzoek te doen naar Amerikaanse verdachten van oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid in Afghanistan en ze strafrechtelijk te vervolgen en te veroordelen, heeft er toe geleid dat het Internationaal Strafhof in actie kwam. In 2006 startte de voorganger van Bensouda een vooronderzoek naar misdaden begaan tijdens de oorlog in Afghanistan. In 2016 presenteerde Bensouda het resultaat. Zij verdenkt tenminste 61 Amerikaanse militairen en 27 CIA’ers van marteling, wrede behandeling, aantasting van de menselijke waardigheid en verkrachting. Die verdachte CIA’ers waren overigens niet alleen actief in Afghanistan, maar ook in geheime centra in Polen, Roemenië en Litouwen, de zogeheten CIA black sites, waar ze verdachte Afghanen verhoorden. Bensouda voegt daar aan toe dat het niet om geïsoleerde gevallen lijkt te gaan , maar dat ze onderdeel uitmaakten van een verhoormethode die van bovenaf was opgelegd.

VS dreigen opnieuw

De Amerikaanse regering heeft haar tevredenheid geuit over het besluit van de rechters van het Strafhof af te zien van strafrechtelijk onderzoek naar Amerikanen in Afghanistan en de CIA-blacksites in EU-landen. President Trump bracht een officiële verklaring uit waarin hij het besluit “een enorme internationale overwinning” noemde en nog eens dreigde dat iedereen die Amerikaanse of Israëlische functionarissen wil vervolgen een ‘robuuste’ reactie kan verwachten.

Bensouda heeft echter aangegeven het er niet bij te laten zitten. Zij zegt te broeden op een juridische reactie. Waarschijnlijk zal dit zijn: heropening van het vooronderzoek, zoals eerder gebeurd is in het geval van Britse betrokkenheid bij oorlogsmisdaden in Irak. De rechters gaven Bensouda geen toestemming een strafrechtelijk onderzoek hiernaar in te stellen, waarna Bensouda het vooronderzoek heropende. Bensouda weet zich gesterkt door mensenrechtenorganisaties als Amnesty International. Die laatste liet in een verklaring weten dat het Strafhof “is gezwicht voor Amerikaanse pesterijen en dreigementen” en “op schokkende wijze slachtoffers in de steek heeft gelaten”. Het besluit van de rechters zal, volgens Amnesty, “de geloofwaardigheid van het Hof nog verder aantasten.”

Nieuwe vuurproef

Intussen wacht Bensouda en de rechters van het Hof een nieuwe vuurproef. Bensouda leidt sinds 2015 een vooronderzoek naar mogelijke oorlogsmisdaden van Palestijnen en Israeliërs tijdens het 51-dagen durende conflict rond Gaza in 2014. Hoewel Israël geen lid is van het Strafhof, kan het Hof wel onderzoek doen naar mogelijke oorlogsmisdaden van Israël begaan op Palestijns grondgebied, omdat Palestina wel lid is. Gezien de dreigende woorden van Bolton in september vorig jaar, waarin hij met name Israël noemde als bondgenoot van de VS die met rust gelaten moest worden, kan het personeel van het Internationaal Strafhof opnieuw zijn borst natmaken.

Posted on

Egypte breekt met ‘Arabische NAVO’

Egypte heeft zich teruggetrokken uit het overleg om te komen tot de vorming van een Middle East Strategic Alliance (MESA), in de omgang wel aangeduid als de Arabische NAVO. Dat meldt persbureau Reuters op basis van vier goed ingevoerde Arabische bronnen. De terugtrekking van de Arabische Republiek is een tegenslag voor het anti-Iran-beleid van de Amerikaanse regering.

Afgelopen zondag had in de Saoedische hoofdstad Riaad een overleg tussen betrokken landen plaats. Egypte zou het besluit om niet mee te doen aan de vorming van een ‘Arabische NAVO’ voorafgaand aan de Amerikaanse regering overgebracht hebben. Caïro stuurde geen afvaardiging naar het overleg.

Spanningen met Iran

De MESA behelst een politiek, economisch en veiligheidspact van soennitische Arabische staten. Egypte zou zich teruggetrokken hebben, omdat de regering van Abdel Fattah el-Sisi twijfels heeft over het project. Caïro was sceptisch omdat de plannen nog altijd weinig concreet zijn. Verder vreest Egypte dat de vorming van de MESA de spanningen met het sjiitische Iran onnodig zal opdrijven.

Opzichtige vleierij

Tegen deze achtergrond wordt het ook een stuk begrijpelijker dat Donald Trump zich afgelopen dinsdag tijdens het bezoek van Sisi uitputte in loftuitingen voor de “great president”. Minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo noemde de Egyptische leider zelfs een “baken van godsdienstvrijheid”. Deze opzichtige vleierij was kennelijk bedoeld om de veldmaarschalk toch nog op andere gedachten te brengen.

Posted on

Eric van de Beek bij Café Weltschmerz over The Hague Invasion Act

Eric van de Beek was onlangs bij Café Weltschmerz te gast om met Stan van Houcke te spreken over The Hague Invasion Act. In februari maakte Van de Beek voor Novini een reconstructie van de totstandkoming van deze wet die een Amerikaanse invasie van Nederland mogelijk maakt wanneer een Amerikaan bij het Internationaal Strafhof in Den Haag aangeklaagd wordt voor oorlogsmisdaden en de reactie van de Nederlandse politiek hierop in de loop der jaren. Nu openbaar aanklager Fatou Bensouda vooronderzoek gestart is, dreigde de Amerikaanse nationale veiligheidsadviseur John Bolton nogmaals met dit vooruitzicht. Een zeer actuele kwestie dus.

Nepnieuwsexplosie ~ Tabe Bergman & Eric van de Beek (red.)