Posted on

“Nederlands referendum geeft ook andere Europese burgers weer moed”

Beatrix von Storch, europarlementariër voor de eurosceptische partij Alternative für Deutschland, begroet op de voorpagina van het Duitse weekblad Junge Freiheit de uitslag van het Nederlandse referendum over het Associatieverdrag van de EU met Oekraïne: “Het referendum van onze buren is een motie van wantrouwen tegen het machtskartel in Brussel.”

Von Storch roept in herinnering dat de gevestigde partijen na het referendum in 2005, waarin de EU-grondwet door de Nederlanders werd verworpen, het verdrag cosmetisch aanpasten om het vervolgens niet meer aan de kiezer voor te leggen. “Zo is het maar al te vaak gegaan: Als het aan de meerderheid van de burgers had gelegen, was er geen euro gekomen, geen massa-immigratie en ook geen politieke unie.”

“De EU en haar beleid kunnen in deze vorm slechts bestaan doordat ze ondemocratisch zijn. Burgerparticipatie en directe democratie zijn de eurocraten daarom net zo doorn in het oog als onafhankelijke parlementariërs en democratisch gekozen regeringen die de Unie-agenda niet steunen. De EU-politici zien geen probleem in een Europese superstaat maar veeleer in de democratie.”

De Duitse politica ziet het feit dat de fractieleider van de Groenen/EVA in het Europees Parlement, de Duitse Rebecca Harms, zich tegen referenda over EU-gerelateerde onderwerpen heeft uitgesproken, als goed voorbeeld daarvan. “Dat de Groenen, die zichzelf ooit voordeden als ‘anti-autoritair’ en basisdemocratisch en tot de voorvechters van directe democratie behoorden, daar vandaag de dag niets meer van willen weten, is inmiddels wel duidelijk.” Dit bevestigt volgens Von Storch dat de Groenen onderdeel zijn gaan uitmaken van de gevestigde politiek.

“De gevestigde partijen, EU-bureaucratie, financiële sector en Europees links aan de universiteiten en in de redacties vormen een nieuw machtskartel in Europa. Tot hun agenda behoort de schepping van een Europese superstaat door de afschaffing van de natiestaten, door de parlementen van hun macht te beroven en door democratische alternatieven uit te sluiten, door een gestuurde publieke opinie door te zetten door middel van internetcensuur en het lasteren van politiek andersdenkenden, door de vernietiging van het traditionele gezin en de humane, door het christendom gestempelde cultuur van Europa door gender mainstreaming en een beleid van onbegrensde immigratie vanuit islamitische landen.”

“Een geatomiseerde en cultureel ontwortelde samenleving kan effectiever gesurveilleerd, beïnvloed en beheerst worden. Dat is de ‘weg naar de slavernij’ die de liberale sociaal-filosoof Friedrich August von Hayek in zijn gelijknamige boek beschreef.”

“Zoals ieder systeem dat aan zijn eigen interne tegenstrijdigheden ten onder dreigt te gaan, probeert ook de EU door imperialistische grote projecten en het scheppen van steeds nieuwe vijandbeelden de aandacht af te leiden van haar falen. Terwijl het euro-debacle miljoenen mensen in armoede en werkeloosheid gestort heeft en de spaarcentjes van burgers bedreigt, heeft de EU praktisch buiten de openbaarheid om met de Oekraïne een associatieovereenkomst afgesloten. Dat is alle ontkenningen ten spijt niets anders als een voorstadium voor de opname van de Oekraïne in de EU – en dan ook in de NAVO. Voor een zo verreikende politieke beslissing was een breed politiek debat nodig geweest.”

De burgers van de meeste EU-lidstaten zijn volgens Von Storch echter nauwelijks geïnformeerd over het associatieverdrag, laat staan dat ze zich erover uit hebben kunnen spreken, aangezien het geen deel uitmaakte van de verkiezingscampagnes. In plaats daarvan is buiten de burgers om een nieuw conflict in Oost-Europa op de koop toe genomen.

De onlangs overleden oud-bondskanselier Helmut Schmidt sprak in verband met de Oekraïne-politiek van de EU in het voorjaar van 2014 dan ook van “grootheidswaan” en verweet EU-politici Europa in een situatie te brengen die vergelijkbaar is met die in augustus 1914 bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. “Het associatieverdrag is namelijk niet slechts een vrijhandelsakkoord, het is tegelijkertijd een militair pact”, zo licht de europarlementariër de Duitse lezers voor. “Zo voorziet het bijvoorbeeld in manoeuvres met de Oekraïne in het kader van een gezamenlijk veiligheids- en defensiebeleid. Daarmee begeeft de EU zich op een directe politieke en zo mogelijk in de toekomst ook militaire confrontatiekoers met Rusland. Deze confrontatiekoers was niet wat de vredelievende burgers van Europa wilden en ze zijn daar ook niet over bevraagd.”

Von Storch ziet de stem van de Nederlanders tegen het associatieverdrag dan ook als een stem voor de vrede, “tegen geopolitieke avonturen die Europa in de afgrond zouden kunnen storten.”

Omdat de nationale parlementen het af hebben laten weten, nemen de burgers het heft met direct-democratische middelen zelf in handen. Nationale soevereiniteit naar buiten en directe democratie naar binnen, zijn volgens de AfD-politica dan ook twee zijden van dezelfde medaille.

In plaats van de autoritaire Europese superstaat met zijn gevaarlijke streven naar wereldmacht, ziet Von Stroch liever een alliantie van soevereine, direct-democratisch ingerichte natiestaten, die haar grenzen bewaakt en in vrede met haar buren leeft. “De Nederlanders hebben een daad gesteld voor vrijheid, vrede en soevereiniteit”, besluit Von Storch. “Daaraan zouden wij een voorbeeld moeten nemen.”

Posted on

CO2-reductie geeft Rusland troef in Europese energievoorziening

De zogenaamde ‘Energiewende’, de afschaffing van nucleaire energie en de geleidelijke vervanging van fossiele brandstoffen door ‘hernieuwbare energiebronnen’, maakt dat Rusland ook op de lange termijn zijn troef in de Europese energievoorziening behoudt. Dat schrijft Rusland-correspondent Thomas Fasbender in het Duitse weekblad Junge Freiheit.

Zo kunnen windmolens, zonnecellen en biomassa-installaties, waarin Duitsland reeds langere tijd fors geïnvesteerd heeft, niet in de volledige Duitse elektriciteitsbehoefte voorzien. Om toch de uitstoot van koolstofdioxide nog verder terug te dringen wordt In het meest recente beleidsdocument van de regering over de energievoorziening gestreefd naar de vervanging van kolencentrales door gascentrales. Daarbij wil de regering bijvoorbeeld investeren in gascentrales in Zuid-Duitsland, die in tegenstelling tot bestaande elektriciteitscentrales snel opgestart kunnen worden wanneer er een gat valt in de elektriciteitsvoorziening uit wind- en/of zonne-energie.

Men kan zich echter afvragen hoe dit alles in het westerse concept past, dat men onafhankelijker van Russisch gas wil worden. “Want nog altijd komt in de gezamenlijke Europese Unie zo’n 30% van het verbrande gas uit Rusland. Het Duitse verbruik wordt voor bijna 40% door Russisch gas gedekt. Bulgarije, Slowakije, Finland en Polen zijn voor 100% op Russisch gas aangewezen, Hongarije voor 70% en Griekenland voor 54%. Daar komt bij dat de energieleidingssystemen in de EU onvoldoende geïntegreerd zijn – terwijl het ene land zijn gascentrales aan moet zetten, om in de spits de energievoorziening aan te vullen, kan het andere zijn overschot aan wind- of zonne-energie niet kwijt.” Om een en ander maximaal te integreren had men in Brussel de Energieunie bedacht. De oproep op te komen tot een eenheidsprijs voor het gas voor de hele EU, riep echter protest op van concurrentiewaakhonden. “Velen raden al aan, dat men in de winter minder zou kunnen stoken en zich warmer aan zou kunnen kleden. Daarbij komt dat de aardgaswinning in Noorwegen en Nederland haar fysieke grenzen heeft bereikt.”

De zogenaamde Nabucco-pijpleiding die gas uit Turkmenistan en Azerbeidzjan via Turkije naar Europa zou moeten brengen, dus buiten de invloed van Rusland om, werd in 2013 voorlopig opgegeven. “Schaliegas uit Amerika of vloeibaar gas van de Arabieren kan de ruim 150 miljard kubieke meter, die Gazprom jaarlijks naar het westen pompt, evenmin vervangen”, aldus Fasbender. Dat zou een te kostbare zaak worden. Op de lange termijn zou een van sancties bevrijd Iran een alternatief kunnen bieden. De Islamitische Republiek beschikt over de grootste gasvoorraden ter wereld, is echter nergens aan de internationale netten aangesloten.

Met de Oekraïne-crisis heeft zich het getouwtrek om de toekomstige Europese gasvoorziening verhevigt, zo schrijft de Ruslandcorrespondent. Ook uit Russisch gezichtspunt is vertrouwen geschaad; de reeds lang geplande integratie van Gazprom met haar Europese klanten is het conflict ten offer gevallen. Dat begon toen de Europese Commissie de aanleg van de South Stream-pijpleiding door Bulgarije en verder de wacht aanzegde. Twee maanden later viel een moeizaam uitonderhandelde aandelendeal waarin Gazprom als mede-eigenaar van de Wintershall-gasrotonde betrokken was. De Russische aankondiging rond de jaarwisseling dat men de Turkish Stream-pijpleiding aan ging leggen om vanaf 2019 geen gas voor Europa meer door Oekraïne door te hoeven voeren, leidde weer tot irritatie bij de EU. Net als op Bulgarije inzake South Stream, werd echter effectief druk uitgeoefend op Macedonië.

Verrassend genoeg kwam er dan op de top van de G7, de G8 minus Rusland, in het Beierse Elmau een besluit: In de loop van deze eeuw willen de betrokken landen volledig afstappen van fossiele brandstoffen. Veel sneller dan oorspronkelijk gedacht zullen nu de CO2-armere gascentrales in Duitsland een toenemend deel van de basisvoorziening over moeten nemen. Kort daarop ondertekenden Gazprom, Eon, ÖMV en Shell een intentieverklaring voor de verdubbeling van de capaciteit van de Nordstream-pijpleiding, die via de Oostzee van Rusland naar Duitsland loopt, naar 110 miljard kubieke meter. Gazprom sluit intussen ook een voortzetting van de doorvoer door Oekraïne niet meer uit. Zo zouden Roemenië, Bulgarije en Griekenland ook na 2019 bediend kunnen worden.

“Zou dan de alom gepropageerde klimaatbescherming de aanleiding geven die maakt dat Rusland en de EU hun strubbelingen overwinnen? Het is niet uitgesloten dat dan op enig moment South en Turkish Stream weer op de agenda komen. Want anders dan in de aardolie, zijn de Russische gasreserves nog toereikend voor vele generaties.”

Posted on 1 Comment

Het schizofrene van de Duitse kiezers

Vele waarnemers hebben er al naar gegist, hoe het komt dat de zogenaamd ‘alternatiefloze’ koers van de Bondsregering inzake de euroredding nog geen massiever protest uitlokt. De meerderheid van de Duitsers staat afwijzend tegenover deze politiek en de Euro, dit bevestigen alle peilingen. Tegelijkertijd stijgt in de peilingen schizofreen genoeg ook de steun voor Bondskanselier Angela Merkel, die zich onlangs op het partijcongres van de CDU met 98% van de stemmen tot partijleider herkiezen liet. Afgezien van Die Linke nemen de burgers echter geen parlementaire, burgerlijke oppositie tegen deze politiek waar.

Intussen tekenen zich evenwel in steeds scherpere contouren de gevolgen van de euroreddingspolitiek voor de belastingbetalende middeninkomens af: De rente voor spaarvermogen tendeert naar nul en wordt overstegen door de inflatie, die op fluwelen voetjes appeltjes voor de dorst opvreet. Levensverzekeraars stellen dezer dagen hernieuwd hun beloften van rendement verder naar beneden bij.

De meerderheid van de Duitsers staat afwijzend tegenover Merkels euroreddingspolitiek, toch stijgt ze in de peilingen.

Alternatieven worden doodgezwegen
Voor burgers die hun onroerend goedfinanciering met bijeengespaarde levensverzekeringen afgedekt hebben, dreigen nu groeiende dekkingsgaten. Recent concretiseerde minister van Financiën Wolfgang Schäuble de gevolgen van de reddingspolitiek, doordat hij nieuwe financiële weldaden afwees onder verwijzing naar de toenemende Euro-aansprakelijkheidsrisico’s.

Het aanhoudende fatalisme van de Duitsers is derhalve verbluffend. Het ontbreekt echter ook gewoon aan georganiseerde weerstand. De gevestigde media hebben de rijen vrijwel gesloten in hun deelname aan de aanhoudende oproepen van de Euro-nomenclatuur. Over partijpolitieke alternatieven wordt op zijn best weifelend bericht, als ze al niet helemaal doodgezwegen worden.

De Freie Wähler moeten een keuze maken
De Freie Wähler, een extraparlementaire partij die lokaal en in de bondsstaat Beieren vertegenwoordigd is, heeft te kampen met deze omstandigheden. Die partij presenteert zich nu ook voor de Bondsdagverkiezingen met Stephan Wehrhahn als lijsttrekker. Wehrhahn is een kleinzoon van de eerste bondskanselier van de Bondsrepubliek Duitsland Konrad Adenauer en verliet de CDU uit teleurstelling over de euroredding. Het initiatief ‘Verkiezinsgalternatief 2013‘ verzamelt prominente Duitsers om voor de Freie Wähler bredere groepen van de bevolking te mobiliseren.

Aangezien de Freie Wähler kort voor de bondsdagverkiezingen echter ook de terugkeer in de Beierse landdag moeten bevechten, staan ze voor een dilemma: Moeten ze hun terugkeer in de landdag op het spel zetten om in de bondsdag te kunnen komen? De nervositeit is in ieder geval groot. De druk om dit in overweging te nemen tot aan volledige willekeur ook. Dit blijkt ook uit interne conflicten, evenals uit de avances die Aiwanger in Beieren maakt om na de verkiezingen eventueel met de SPD en de Groenen een regeringscoalitie te maken.

Dit artikel is met toestemming van de auteur overgenomen van Junge Freiheit