Posted on

Coalitie op sterven na dood – Insiders geven Merkel tot herfst

De CDU kalft hard af, de SPD staat op de rand van het graf. Zo kan het niet verder met de ‘grote coalitie’ van bondskanselier Angela Merkel. Dit najaar is het afgelopen.

Zelfs vice-voorzitter van de CDU en deelstaatpremier van Noord-Rijnland-Westfalen, Armin Laschet ziet het einde voor de federale coalitie van christen- en sociaaldemocraten naderen. Tot de herfst zal ze nog wel houden, misschien tot de Kerst, vermoedt Laschet. Zo precies kun je het immers nooit voorspellen. Vervroegde verkiezingen hoeven er van Laschet dan echter niet te komen. Dat terwijl de reguliere verkiezingen pas voor eind 2021 op de rol staan.

Merkel kan Jamaica nog eens proberen

Laschets kijk op de zaak is alleen realistisch wanneer zich op basis van de huidige samenstelling van de Bondsdag een nieuwe meerderheid laat vormen. Dat kan maar één ding betekenen: opnieuw proberen een zogenaamde Jamaica-coalitie van CDU/CSU, Groenen en FDP te vormen. Waar in 2017 de liberalen de stekker uit de onderhandelingen trokken, zouden nu de Groenen dat wel eens kunnen doen. Bij hen zit de weerzin jegens de FDP nog diep. Bovendien kijken zij met een schuin oog naar de peilingen, waarin ze kans maken de grootste partij te worden, mochten vervroegde verkiezingen toch nodig blijken.

SPD vertwijfeld

Voor veel afgevaardigden van CDU en SPD ziet het er in het geval van nieuwe verkiezingen niet rooskleurig uit. De SPD verkeert echter in een staat van vertwijfeling. Het zegt genoeg dat er zelfs niemand was die het partijvoorzitterschap op zich wou nemen, zodat er uiteindelijk een trio de zaak waarneemt, waaronder een deelstaatpremier die verkiezing na verkiezing verloor. Het scenario voor de komende maanden tekent zich reeds duidelijk af: de sociaaldemocraten zullen sterk verliezen in de deelstaatverkiezingen in Brandenburg, Saksen en Thüringen in september en oktober. Daarna zullen ze alsnog een nieuwe partijleider kiezen, die de SPD uit de coalitie met Angela Merkel haalt en zo snel mogelijk op nieuwe verkiezingen aanstuurt. En dan maar hopen dat het resultaat onder de nieuwe leider en na de breuk met Merkel  nog wat meevalt.

Groenen nu belangrijkste concurrent CDU

Ook de unie van CDU en CSU moet intussen hopen dat de trend nog keert. Het overnemen van standpunten van de Groenen heeft een poos electoraal gewerkt, maar nu zijn de Groenen zelf de grote concurrent in de verkiezingen. In de afgelopen tijd hoefden de Groenen hun eisen alleen maar verder op te voeren, daarbij ondersteund door gewillige media. Zonder duidelijke koerswijziging hoeven de christendemocraten echter niet op een herleving te rekenen. Het lastige daarbij is dat de christendemocraten in het westen vooral met de Groenen en in het oosten vooral met de AfD moeten concurreren.

AKK niet in staat tot nieuwe koers

De weinige aarzelende aanzetten die de nieuwe CDU-partijleider Annegret Kramp-Karrenbauer deed om de CDU weer een wat conservatiever imago te geven, kwamen haar vooral op kritiek te staan. Het ontbreekt haar aan overtuiging en kracht, maar ook aan meer dan oppervlakkige steun in de partij om een nieuwe koers door te zetten. Als Merkel aftreedt als bondskanselier, ligt de vraag wie de CDU in nieuwe verkiezingen zal aanvoeren dan ook nog open.

AfD stagneert

Ondertussen slaagt de AfD er de laatste tijd nauwelijks in om te profiteren van de misère bij CDU/CSU en SPD. De afhakende kiezers van die partijen worden vooral niet-stemmers. De aanhoudende media-aanvallen op de nationaal-conservatieven dragen zeker bij aan deze stagnatie. Interne conflicten maken het tegenstanders daarbij gemakkelijk om de jonge partij als onserieus weg te zetten. Het gebrek aan ernst is echter ook een belangrijke reden waarom veel Duitsers zich van de clichématige en op sentimenten spelende politiek van de gevestigde partijen afkeren.

Posted on

Duitsland: Einde oude partijensysteem nadert

De SPD vecht om haar bestaan. Maar ook in de CDU groeit de nervositeit. En terecht, want de dominantie van de twee grote volkspartijen in de Duitse politiek staat op het punt doorbroken te worden.

Zowel voor politici als analisten was meteen duidelijk: Met het afscheid van Andrea Nahles van het partij- en fractievoorzitterschap is meer gebeurd dan alleen het vertrek van de zoveelste SPD-leider, de negende sinds 2000. Het is niet slechts een leiderschapscrisis meer, de SPD zit middenin een vertwijfelde strijd om haar voorbestaan.

Opvolging Nahles

De gebruikelijke berichtgeving over wie er allemaal kandidaat is om Nahles op te volgen, leidt dan ook van de kern van het probleem af. Die is gelegen in de afkeer van de Duitse sociaaldemocratie van haar historische identiteit en daarmee van haar missie en natuurlijke achterban. De partij van de grote schare aan hardwerkende mensen, uit arbeiders- en lagere middenklasse, is onder regie van losgezongen ideologen verschrompeld tot een nichepartij.

Werkende klasse

Genderideologie en klimaathysterie, pleidooien voor nog meer immigratie en het faciliteren van afgewezen asielzoekers, het bagatelliseren van integratieproblemen et cetera werden tot kenmerkende punten van de SPD. Prijsopdrijvend klimaatbeleid en sociale voordelen voor specifieke groepen moesten kiezers lokken. De werkende klasse kreeg bij ondertussen vooral de rol van pakezel, die alle economische en culturele lasten stil moet dragen.

Traditionele kiezers lopen weg

Wie bijvoorbeeld al jaren in een traditionele arbeidersbuurt woont en zich door vreemdelingen overlopen voelt en dat openlijk zegt, kan van de zijde van SPD-functionarissen op niets dan beschimpingen en neerbuigende terechtwijzingen rekenen. Dat kon niet lang goed gaan. Er zit altijd een zekere vertraging in, mensen die al decennia op dezelfde partij stemmen, veranderen daar niet zomaar in. Maar op een gegeven moment is de maat vol en lopen de kiezers massaal weg.

CDU nerveus

Voor de CDU, ooit de belangrijkste rivaal van de sociaaldemocraten, is dat geen goed nieuws. De nervositeit waarmee Annegret Kramp-Karrenbauer reageert op de turbulentie bij de federale coalitiepartner, is geenszins gespeeld. AKK weet dat haar partij vergelijkbare moeilijkheden te wachten staan. Want ook bij de CDU is de vervreemding van de natuurlijke achterban vergevorderd.

Merkels dubbelrol

Bondskanselier Angela Merkel speelt hierin een bizarre dubbelrol. Enerzijds bindt ze nog altijd miljoenen mensen, niet zozeer vanwege een bepaald beleid, maar omdat ze een vaste waarde is. Anderzijds ligt Merkel als een stolp over de CDU, waaronder ieder initiatief tot vernieuwing of herbronning verstikt. Het fnuikt iedere kans voor de partij om aan het lot van de SPD te ontsnappen.

Einde van het oude partijensysteem

Zo zien we nu dan ook het begin van het einde van het oude partijensysteem van de Bondsrepubliek. Met een CDU/CSU die in sommige peilingen al voorbij gestreefd wordt door de Groenen en een SPD die bijna achter de AfD terugvalt. De val van Nahles markeert het begin van de hete fase van deze omwenteling. De oersaaie Duitse politiek wordt toch nog spannend.

Posted on

Messenmigratie – Chemnitz past in een patroon

Met één dode en twee zwaargewonde Duitsers was de aanval van Chemnitz een nieuw hoogtepunt van de messenterreur door asielzoekers die sinds de ongecontroleerde grensopening van 2015 over Duitsland neerdaalt.

Toen het Bondsdaglid Markus Frohnmaier (AfD) na de dodelijke aanval door twee asielzoekers uit Irak en Syrië tegen een Duitser van deels Cubaanse afkomst van ‘messenmigratie’ sprak, stak er vanuit de gevestigde partijen meteen protest uit vanwege deze zogezegd discriminatoire woordkeus.

Feit is echter dat men sinds het aanzwellen van de massamigratie in 2015 een sterke toename van dit soort dodelijk geweld door immigranten kan vaststellen. Merkels immigratiebeleid van open grenzen heeft een vicieuze cirkel van geweld in gang gezet. Haast iedere dag komt er een van tientallen mes-aanvallen in de media, met een islamitische, terroristische of antisemitische achtergrond. Met messen, bijlen of machetes bewapende daders met een migratieachtergrond hebben in de afgelopen maanden in alle Duitse deelstaten toegeslagen.

Het epicentrum van het messengeweld is Berlijn, waar sommige buurten zo gevaarlijk zijn, dat het een soort van no-go-zones zijn geworden. Volgens het regionale dagblad Berliner Morgenpost zijn immigranten voor ten minste 45 procent van alle misdaden in de hoofdstad verantwoordelijk. Ook Bremen en Bremerhaven zijn brandpunten van de messenterreur. Alleen in 2016 werden in Bremen al 469  mensen – gemiddeld meer dan 1 per dag – het slachtoffer van een mes-aanval.

Een ander zwaartepunt van de messenterreur is Noord-Rijnland-Westfalen, waarbij vooral de binnenstad van Düsseldorf zwaar getroffen wordt. Familieleden of andere asielzoekers maken een aanzienlijk deel uit van de slachtoffers. Maar er worden in toenemende mate ook mes-aanvallen tegen sociaal werkers,  artsen, politie-agenten en andere ambtenaren die de asielzoekers willen helpen geregistreerd.

Er vond al geweld met messen plaats op feesten, jaarmarkten, op fietspaden en pleinen, in hotels en parken, in het openbaar vervoer, in restaurants, scholen, supermarkten en treinstations. Het gevaar ligt eigenlijk overal op de loer.

Bijzonder vaak zijn mes-aanvallen door immigranten gericht tegen meisjes of vrouwen. De Duitse politie tekende tussen januari en oktober 2017 meer dan 3.500 misdaden op waarbij een mes getrokken werd, vergeleken met 4.000 van zulke misdaden in heel 2016 en slechts 300 in 2007. Met de immigratie uit Arabisch-islamitische landen maakt Europa een beangstigende toename van de messenterreur mee. Politiek en media in Duitsland bagatelliseren en vervalsen zelfs statistieken, in plaats van actie te ondernemen om de eigen burgers beter te beschermen.

De Duitse rechtspraak is op deze geïmporteerde criminaliteit niet voorbereid. Messentrekken wordt in Duitsland als gefährliche Körperverletzung (gevaarlijke verwonding) ingeschaald. De Duitse politievakbond pleit er nu dan ook voor om het in de toekomst als poging tot doodslag te zien, zodat de daders hangende het onderzoek meteen in hechtenis genomen kunnen worden.

Ter zelfverdediging zijn duizenden vooral jonge autochtone mannen er reeds toe overgegaan zelf een mes bij zich te dragen. De burgers merken dat er in hun land iets veranderd is qua openbare orde en dat met name het geweld merkbaar toeneemt. De politie geeft toe dat ze getalsmatig het onderspit delft, te veel op haar bordje heeft en steeds minder in staat is de openbare orde overal te handhaven, vooral ’s nachts.