Posted on 2 Comments

Midden-Oosters christendom onder druk

In december 2010 ontstond er een golf van straatprotesten in de Arabische wereld op initiatief van jonge mensen die protesteerden tegen dictaturen, corruptie en werkeloosheid. Ze slaagden er in dictators om ver te werpen, die hun landen decennia lang geregeerd hadden, mensen werden vrijer dan voorheen, verbannen leiders kwamen weer terug en hadden de mogelijkheid deel te nemen aan verkiezingen. Maar de kunstmatige conflicten onder de bevolking die gecreëerd waren door de oude regimes bleven aanwezig en zullen nog wel enige tijd aanwezig blijven.

Een voorbeeld: Op 9 oktober vorig jaar, gingen honderden koptische christenen de straat op om te protesteren tegen de vernieling van een kerk in Zuid-Egypte. De kerk van de Marinab had alle vergunningen van lokale overheden sinds de jaren dertig van de vorige eeuw, maar de autoriteiten stelden dat deze niet geldig waren en begonnen de sloop. Er zijn 53 andere kerken die door de autoriteiten gesloten zijn en niet gebruikt kunnen worden. De christelijke minderheid ziet dit als een aanval op zijn identiteit en als een teken van een gebrek aan vrijheid net als in de tijd voor de revolutie.

Een mars werd georganiseerd van Shubra naar het hoofdkwartier van de staatstelevisie in Masbero. Het leger gebruikte militaire voertuigen om de mars tot stilstand te brengen en reed door het publiek heen, waarbij in slechts enkele uren 29 burgers gedood werden en 232 gewond raakten. De officiële toedracht wil dat de demonstranten machinegeweren gehad zouden hebben en 3 soldaten gedood zouden hebben. Er volgden geen arresten onder de militairen, maar wel onder de organisatoren van de mars. Deze zaak laat duidelijkheid de wreedheid zien van de militairen die het land besturen en hun vijandigheid tegenover de christelijke minderheid. De Egyptische media stelden echter dat de kopten als enigen verantwoordelijk waren voor wat er was gebeurd. Er waren diverse linkse en gematigd islamitische partijen en organisaties die de gebeurtenissen veroordeelden, maar er was niet genoeg druk om de machthebbers te dwingen de echte verantwoordelijken voor de geweldsescalatie ter verantwoording te roepen.

Dit is één van de bloedigste repressies tegen christenen in decennia, er zijn nog veel meer misdaden begaan tegen de koptische minderheid (Kosheh 2000, Nag Hammadi 2010, Imbaba 2011), maar slechts in een paar zaken werden de daders voor het gerecht gebracht. In Kosheh werden 21 mensen gedood (de jongste martelaar was slechts 11 jaar oud). Naar aanleiding hiervan werden 93 mensen gearresteerd, deze werden na 11 maanden allemaal vrijgelaten behalve één, die per abuis een moslim had gedood, hij kreeg een gevangenisstraf van 13 jaar. Om je een idee te geven van de omvang van deze rellen, in 48 uur werden 4500 winkels en huizen geplunderd, de politie had zich terug getrokken uit de stad gedurende die periode en een zeer groot percentage van de slachtoffers was christelijk. Men beweert wel dat veel van de betrokken criminelen tegenwoordig dienen als militair in de regio Sohag.

Een aanval op een klooster, de ontvoering van een christelijk meisje om haar te dwingen met een moslim te trouwen, de afbranding van een kerk of het huis of de winkel van een christen, opstootjes door lokale bendes gericht tegen winkels en auto’s van christenen, het zijn wekelijkse gebeurtenissen in de Egyptische media en bronnen van conflict tussen radicale moslims en christenen. Deze trend omvat islamisering en radicalisering op diverse sociale niveaus, weerstand van christenen tegen duidelijke verschijnselen van islamisering en de betrokkenheid van het regime in het aanwakkeren van animositeit tussen verschillende religieuze groepen.

Ik schrijf dit alles omdat een christelijke beschaving in het Midden-Oosten bedreigd wordt. Een kerk die is gesticht door de evangelist Marcus, die tenminste 1950 jaar oud is, wereldwijd 12 miljoen leden telt, 2500 kerken en kloosters, is in gevaar, zeker nu islamisten na de verkiezingen een absolute meerderheid hebben gekregen in de Algemene Vergadering (extremistische islamisten van Al-Nur hebben meer dan een kwart van de stemmen gekregen).

Ik vraag me dikwijls af wat kan ik, wat kunnen wij als christenen, doen om te helpen? Hoe kunnen we mensen attenderen op wat hier gebeurt? Hoe kunnen we een massale christelijke uittocht voorkomen? Wat is een effectieve reactie wanneer we nieuws horen dat er opnieuw een kerk is afgebrand? Welke plannen kunnen we voorstellen om hen te helpen? Bij wie en waar zullen we protesteren om een einde te maken aan het bloedvergieten? We moeten over deze vragen nadenken en handelen.

De hierboven besproken zaken hebben betrekking op Egypte, maar wat van Irak? Meer dan de helft van de Irakese christenen in zijn huis ontvlucht uit angst voor moord en ontvoering, 500 à 1000 zeer oude kerken zijn afgebrand en Amerikaanse troepen hebben geen vinger uitgestoken om dit te voorkomen.

En wat zal er gebeuren als het regime van Assad in Syrië valt? Nagenoeg alle ‘vrijheidsstrijders’ zijn radicale soennieten uit Syrië en het Arabisch schiereiland.

En wat te denken van Turkije? De regering weigert nog altijd de Armeense genocide te erkennen, die gepleegd werd door Turkse soldaten. Recente christelijke bekeerlingen worden lastig gevallen, velen brengen jaren in de gevangenis door op grond van valse beschuldigingen.

En wat van Iran? Het is nog altijd onzeker of Youssef Nadarkhani (die zich bekeerde van de islam tot het christendom) nog in leven is, hij werd overgebracht naar een gevangenis en veroordeeld tot dood door ophanging.

En Saoedi-Arabië? Het hebben van een Bijbel of een christelijk boek wordt daar al als een misdaad beschouwd.

Of Pakistan.. Asia Bibi, beschuldigd van godslastering omdat ze zich niet tot de islam wilde bekeren, verkeert na 2 jaar nog altijd in gevangenschap.

Sinds de start van de burgeroorlog in Libanon, die de christenen verloren, neemt het christendom in het Midden-Oosten af. De wortels van onze godsdienst, het voortbestaan van de eerste christelijke naties in de geschiedenis, zijn in gevaar. Dit is geen unieke situatie, ook voor de Kruistochten werden ze al verdrukt en onder het Ottomaans-Turkse bewind, maar ze hebben deze perioden overleefd en ik hoop dat ze ook de komende decennia en eeuwen zullen doorstaan.

Maar onze taak is om aandacht te blijven vragen voor hun zaak en hen te helpen om in hun thuisland te kunnen blijven in vrede en met waardigheid. 50.000 Syrische christenen werden door de al Faruq brigade uit hun huizen in Homs verdreven in de afgelopen 4 weken, zij zullen Pasen in angst doorbrengen. Het is dus tijd om in actie te komen.

Ik wens jullie een gezegend Pasen,

Joseph Y.F. Potter

Posted on Leave a comment

Syrische revolutie 2011-201..?

In de laatste dagen van 2010 stak een man zichzelf in brand in Tunesië als een teken van protest van zijn frustratie over de economische situatie waarin hij verkeerde.  Honderden begonnen te demonstreren en uiteindelijk werd de dictatuur in 3 weken omver geworpen door een spontane volksopstand. Dit werd gevolgd door demonstraties in de rest van de Arabische wereld, massa’s kregen hoop dat ze hun bewind omver zouden kunnen werpen, in Egypte slaagde men hierin, in Libië niet dan met buitenlandse militaire steun.

Medio maart 2011 begon een vreedzame protestmars in Damascus tegen het bewind van de Baath-partij, dat Syrië bestuurt sinds de jaren ’70 van de vorige eeuw. De demonstranten waren afkomstig uit alle etnische bevolkingsgroepen en hadden diverse religieuze achtergronden, hetzelfde kan gezegd worden van de voorstanders van het regime en de strijdkrachten die loyaal bleven aan de regering.

Na ruim 11 maanden gaan de demonstraties en de onderdrukking daarvan nog altijd voort en nog altijd is er geen uitzicht op een einde aan het conflict. Het officiële dodental ligt rond de 8000 en er zijn nog veel meer gewonden. Veel mensen zeggen dat een militaire interventie nodig is om het bloedvergieten te stoppen, omdat het bewind van president Assad zijn behandeling van de bevolking niet zal veranderen. Maar er is iets belangrijks dat we niet uit het oog moeten verliezen.

Achter het conflict tussen een deel van de Syrische bevolking met het bewind ligt een belangenconflict tussen de Verenigde Staten en Rusland. Syrië is het enige Arabische land dat een militaire overeenkomst heeft niet met de Verenigde Staten maar met Rusland. Syrië is verder een bondgenoot van Iran en haar strategische geografische ligging vergroot haar belang. President Assad is geen soenniet, zoals de meerderheid van de bevolking, maar een aleviet, religieuze verschillen spelen ook een belangrijke rol. De oppositie wordt bewapend en gefinancierd door Qatar en Saoedi-Arabië, die felle tegenstanders zijn van Iran. Ook milities die de oppositie steunen hebben massamoorden begaan nadat zijn de controle kregen over steden of buurten.

Saoedi-Arabië gooit olie op het vuur door de Syrische oppositie van wapens te voorzien.

Arabische landen hebben allemaal een dictatuur gehad in de afgelopen decennia (met uitzondering van Libanon, maar met inbegrip zelfs van de rijke Golfstaten), maar Syrië heeft economisch het beste gepresteerd, het land heeft een olie-industrie die niet te veronachtzamen is. Dit wekt ongetwijfeld afgunst.

We moeten ons er van bewust zijn dat met de Amerikaanse inval in Irak de staatsveiligheidsdiensten volledig werden weggevaagd, 6 à 7 jaar was nodig om het land te stabiliseren, bijna 4 miljoen Irakezen sloegen op de vlucht, 2 miljoen vertrokken naar Syrië. De meerderheid van de Iraakse christenen raakte zijn huis kwijt en moest zijn toevlucht zoeken in Koerdistan en Syrië. 500 à 1000 van de oudste christelijke kerken ter wereld werden compleet verwoest en de Amerikaanse strijdkrachten deden niets.

Een embargo zou een pressiemiddel kunnen zijn om het bewind van Assad onder druk te zetten, maar een militaire interventie zou het begin van een veel groter conflict kunnen zijn. Poetin zal onverwijld handelen als het belang van Rusland bedreigd wordt. Er zijn terechte zorgen over de mogelijke Iraanse ambitie kernwapens te ontwikkelen, temeer omdat er onder de Iraanse elite mensen zijn die dergelijke wapens daadwerkelijk tegen Israël zouden willen gebruiken. Maar het destabiliseren van Syrië door een militaire inval is zeer gevaarlijk voor de diverse etnische bevolkingsgroepen en religieuze gemeenschappen in Syrië en voor de landen in de regio, zelfs voor Israël.

Posted on Leave a comment

Een christelijk geluid in het islamdebat

Het islamdebat lijkt in deze campagne totaal geen onderwerp van discussie te zijn. Het is de economische crisis die centraal staat in de aanloop naar de verkiezingen Toch is het een gemiste kans om het islamdebat in verkiezingstijd links te laten liggen. Is het niet eens tijd om het christelijk geluid te laten horen in het islam debat? De christelijke partijen moeten zich dan ook de vraag stellen wat hun alternatief is voor het PVV geluid. Heeft het aan dit christelijk geluid niet ernstig ontbroken….?

Polarisering
De standpunten van de PVV omtrent het islamdebat gaan niet alleen in tegen de godsdienstvrijheid maar ook tegen de gewetensvrijheid, waar christelijke partijen zich hard voor hebben gemaakt. Nederland is eeuwen lang tolerant omgegaan met religieuze minderheden. In de 19de eeuw had Nederland met haar koloniën zelfs de grootste moslimpopulatie van heel de wereld. De christelijke partijen hebben zich dan ook altijd sterk gemaakt voor een democratische rechtstaat, waarin moslims niet als tweederangs burgers behandeld mogen worden. Een verbod op de Koran zoals de PVV voorstelt zou zich bovendien wel eens heel snel tegen ons kunnen keren.

De harde opstelling van de PVV tegen over de islam werkt polariserend en lost uiteindelijk het probleem niet op. Het is de PVV die zich schuldig maakt aan het dehumaniseren van moslims. Wilders heeft het niet over individuele moslims, maar over de “islamitische ideologie” en “het islamitisch gevaar”. Moslimfundamentalisme wordt hiermee op een hoop gegooid met de gematigde moslims. Het islamdebat is totaal niet gediend van dit soort populisme, dat doelbewust een vijandbeeld creëert om daarmee de publieke opinie te bespelen. Uiteindelijk zet het alleen maar bevolkingsgroepen tegen elkaar op. In de achterliggende periode heeft de PVV dan ook geen substantiële bijdrage geleverd aan het islamdebat.

Strijd der geesten
De strijdt tegen de islam is in de eerste plaats een ‘strijd der geesten’, waarbij primair de rol ligt bij de kerken. Het Islamitische geloof moet niet en kan ook niet door de wet worden bestreden. De wet heeft immers geen macht over de innerlijke overtuiging van mensen. Een verbod op de koran zoals de PVV voorstelt biedt dan ook geen oplossing. Alleen door de verkondiging van evangelie van Jezus Christus kunnen moslims overtuigd worden. Dat is de strijd die gevoerd moet worden, niet met het zwaard maar met het Woord. Daar ligt de taak voor de kerk en voor de christelijke partijen om het christelijke geluid in de samenleving te laten horen.

“Het islamitisch probleem” is tekenend voor het verval van de christelijke beschaving in ons land. De kerken en de hele christelijke cultuur verdwijnen steeds meer naar achtergrond. Het Christelijk geloof en met name orthodoxe groeperingen worden verdacht gemaakt. Het seculiere liberalisme predikt ons gelijkheid dat gevoed wordt uit een toenemend godsdienstrelativisme. Alsof alle religies hetzelfde zijn en er geen verschil is tussen islam en het christendom. Het is deze ‘knuffeltheologie’ die tegenwoordig hoogtij viert. Dit betekent een verloochening van onze Judeo-christelijke wortels, onze geschiedenis en alles wat ons groot heeft gemaakt. Dit culturele en religieuze vacuüm laat ons met lege handen staan en maakt ons uiterst kwetsbaar voor islamitische invloeden.

Christelijke cultuur
Fundamenteel is de inzet van de christelijke cultuur, dat een tegenwicht moet bieden aan de islamisering van Nederland. Het christendom is het (morele) fundament van onze democratische rechtstaat, van onze regels en traditie. Dat terwijl de islam wezensvreemd is aan Nederland en de westerse cultuur en daar vaak vijandig tegenover staat. Het is dan ook hoog tijd om onze verworvenheden te verdedigen en het juk van het seculiere liberalisme van ons af te werpen door ons christelijk geloof volop in de publieke ruimte uit te dragen.

Concreet houdt dit in dat de zichtbaarheid van de islam in de publieke ruimte begrensd moeten worden. Megamoskeeën horen in Nederland niet thuis. Hoge minaretten passen niet in het Nederlands straatbeeld en radicale imams moeten uit Nederland geweerd worden. Juist de christelijke partijen kunnen hier een belangrijke rol in spelen door te pleiten voor een “christelijke verdraagzame staat” om daarmee vanuit de christelijke cultuur de islamisering van Nederland een halt toe te roepen.