Posted on

Kijktip: Borderless – Documentaire Lauren Southern over migratiecrisis

“Het was een grote vergissing!” Met die woorden eindigt de documentaire Borderless, die de Canadese publiciste Lauren Southern onlangs op YouTube publiceerde. Ze klinken uit de mond van een zwarte afrikaan bij het kampvuur in een tentenkamp onder een brug in het winterse Parijs. 

Southerns documentaire is niet wat je misschien zou verwachten. De Canadese nam eerder deel aan de anti-immigratiemissie Defend Europe en staat er dan ook niet neutraal in. Maar met Borderless heeft ze geen rechtse propagandafilm geproduceerd, maar eerder een goed onderzocht stuk onderzoeksjournalistiek. Zoals ze overigens eerder al een goede documentaire over het lot van de blanke boeren in Zuid-Afrika maakte.

Hotspots van de asielcrisis

Met haar team reist ze naar verschillende hotspots van de asielcrisis. De Turkse kust tegenover Lesbos, Marokko, de Spaanse enclaves Ceuta en Melilla en de Bulgaars-Turkse grens. Daarbij ligt haar focus niet primair op de migranten, maar vooral op de profiteurs van de crisis.

Profiteurs

Dat is de rode draad in Borderless: Wie verdient er eigenlijk aan mensen vanuit Afrika naar Europa te transporteren? Wie winnen erbij en wie zijn de verliezers? Bij het zoeken naar antwoorden op deze vragen, stuit ze op rücksichtslose mensensmokkelaars en criminele ngo-medewerkers, die soms zonder scrupules de mensenhandel op de Middellandse Zee faciliteren.

Verborgen camera’s

Het is met name dit onderzoeksdeel van de documentaire, dat het de moeite waard maakt. Ze slagen er bijvoorbeeld in met een verborgen camera opnames te maken van een medewerkster van een grote asiel-ngo die vrijuit vertelt hoe ze potentiële asielaanvragers acteerles geeft zodat ze zich voor christelijke vluchtelingen uit kunnen geven. Anderen vertellen over smeergeld, valse identiteitsbewijzen, doktersverklaringen en wat dies meer zij. Kijken dus, Borderless!

Posted on

De oorzaken van de massamigratie in historisch perspectief

In zijn nagelaten werk Das Migrationsproblem ontwerpt de Duitse historicus, politicoloog en socioloog Rolf Peter Sieferle een groot historisch en functioneel beeld van het verschijnsel massa-immigratie.

De ondertitel van het boek, over de onverenigbaarheid van verzorgingsstaat en massa-immigratie, is daarentegen misleidend. Gelukkig maar, want over dit thema valt per slot van rekening weinig meer te zeggen. Wie nu nog niet begrepen heeft dat een solidariteitssysteem slechts op grond van exclusiviteit kan functioneren, of gechargeerd, dat we niet de halve wereld een uitkering kunnen bieden, zonder onze verzorgingsstaat te overvragen, die zal het wel nooit begrijpen.

Gelukkig heeft Rolf Peter Sieferle (1949-2016) veel meer te bieden dan deze trivialiteit. In Das Migrationsproblem poogt hij het verschijnsel van de massa-immigratie binnen het functionele kader van de hedendaagse westerse democratie te verklaren en historisch te plaatsen. Dat alles in niet meer dan 124 pagina’s. Het probleem dat Sieferle bespreekt bestaat dan ook niet, zoals de ondertitel deed vrezen, in het eindeloos herhalen van het hierboven beschrevene. In tegendeel, het gaat om een groot essay met een keur aan inzichten, zonder expliciete integrerende betoogtrant.

Ondanks dat is het een even leesbaar als omvattend boek. Sieferle slaagt er in vanuit de kern van zijn bespreking, de destructieve wisselwerking tussen verzorgingsstaat en immigratie, waarin de verzorgingsstaat de immigranten aantrekt en deze de verzorgingsstaat overbelasten, verbanden te leggen in vrijwel alle richtingen.

Hij begint met de oorzaken van de migratie en maakt duidelijk dat er met het oog op de bevolkingsexplosie in de derde wereld geen relevant onderscheid tussen economische en burgeroorlogsvluchtelingen meer is. Van de wereldhistorisch onvermijdelijke aftakeling van de verzorgingsstaat in de oude industrielanden gaat hij over naar het blootleggen van de verschillende narratieven waarmee de politiek de massa-immigratie rechtvaardigt.

Demografische ontwikkeling

In het bijzonder een simpele vaststelling verdient het ook door de tegenstanders van het multiculturele experiment ter kennis genomen te worden: De huidige massa-immigratie heeft niets met de teruglopende demografie van de ontwikkelde landen te maken. Dit is veeleer een gezonde ontwikkeling in een tijd waarin het massale sterven door infectieziektes gelukkig tot het verleden behoort.

De “indringers” dringen niet in lege gebieden door. In tegendeel, ze trekken in de regel van dunner bevolkte naar dichter bevolkte gebieden. Sieferle loochent niet de demografische druk van een overschot aan jongeren in Afrika, maar verwijst het complementaire idee van een demografische zog van het kinderarme Europa, die een soort ‘eigen schuld’ impliceert, naar het rijk der fabelen.

Hetzelfde geldt voor de zich anti-imperialistische noemende ideologie, die de armoede van de derde wereld verklaart door de vermeende uitbuitende handel met de eerste wereld. Alsof deze landen niet reeds lang voor het koloniale tijdperk arm waren en het handelsvolume van de industrielanden onder elkaar de handel met de ontwikkelingslanden niet vele malen overstijgt.

Ochlocratie

Daarbij ontlast Sieferle de Europeanen echter geenszins van de verantwoordelijkheid voor hun huidige dilemma. In tegendeel, hij ziet hun huidige politieke systemen als onhervormbaar gecorrumpeerd. Dikwijls bekruipt de lezer het gevoel dat de onspectaculaire titel van het boek ter versluiering dient, om zich ten minste het gekrijt van die commentatoren van het lijf te houden, die een dergelijk boek sowieso niet lezen, maar bij een titel de inhoud treffend beschrijft alleen al vanwege de titel in de gebruikelijke luidkeelse verontwaardiging ontbrand zouden zijn.

Sieferle ziet de democratie in Duitsland en West-Europa in ieder geval onderhevig aan ochlocratisch verval. Verval dat zich, aan de hand van de stijgende staatsschuld, die immers niets anders dan consumptie op de pof is, zelfs laat meten. Kort bespreekt hij de problemen van verschillende vormen van degeneratie van staten, om uiteindelijk de vraag te stellen of het Chinese systeem niet beter is toegesneden om de duurzaamheidsproblemen van de 21e eeuw meester te worden.

In deze ochlocratie nu heeft de universalistische ethiek van de gelijkheidsideologie een catastrofale uitwerking. Het geïnfantiliseerde volk kiest ook in dit opzicht de weg van de minste weerstand en ziet er geen been in zich tegen de prijs van de opname van onintegreerbare “barbaren” het goede geweten te verschaffen dat in de welvaartszones tot de levensstandaard behoort.

Multiculturalisme

Hier ligt echter ook de grote zwakte van het boek. Sieferle, die overigens nog veel meer verschijnselen bespreekt dan hier behandeld kunnen worden, zwijgt over het ontstaan en de verbreiding van de multiculturele ideologie. Het lijkt wel of deze uit de lucht is komen vallen, een onafwendbaar lot van de Europese beschaving. Alleen het nationaalsocialisme noemt hij als oorzaak. In de Duitse context speelt dit natuurlijk ook een grote rol. Maar Sieferle laat na de vraag te bespreken of dit door links niet propagandistisch is uitgebuit om de huidige metapolitieke misère te creëren. In plaats daarvan vervalt Sieferle, die in 2016 zelfmoord pleegde, in defaitisme.

Met de holocaust als oorzaak van het multiculturalisme, ziet Sieferle Duitsland als het onbetwiste centrum en uitgangspunt van de multiculturele waanzin. Daarmee vergeleken zou de rest van de westerse wereld nog relatief normaal zijn. In het andere boekje uit zijn nalatenschap, Finis Germania, wordt dit nog duidelijker. Deze kijk op Duitsland gaat gepaard met de voor dergelijke gezichtspunten niet ongebruikelijke anglofilie, die het huidige Engeland en Amerika, maar ook Frankrijk als “burgerlijk-aristocratische wereld” wil zien.

In het licht van de decennia lange, door de politie niet gehinderde, handel van Pakistaanse bendes in Engelse meisjes, de regelmatig in brand staande Franse voorsteden en de absurde excessen van Amerikaanse social justice warriors, lijken alle naar Duitse bijzonderheden verwijzende verklaringen voor de multiculturele ideologie echter moeilijk houdbaar. De kwestie van het recente politieke verleden maakt het de Duitsers dan wel niet gemakkelijker de multiculturele ideologie te bestrijden, het ontslaat ze niet van hun verantwoordelijkheid.

Toekomst

Zeer zinvol is daarentegen hoe Sieferle het migratieprobleem in de historische horizon van onze tijd plaatst. Met het oog op zijn jarenlange studie naar het thema is het niet verwonderlijk dat zijn aandacht hierbij vooral uitgaat naar de onopgeloste energie-economische vragen van onze industriële beschaving. De huidige economische bedrijfsvoering vernietigt in ras tempo de eigen basis en nieuwe duurzaamheid is volgens de auteur alleen door massieve technologische doorbraken – en geenszins door nulgroei – mogelijk.

Of een geïslamiseerd of geafrikaniseerd Europa aan deze daadwerkelijke opgaven voor de mensheid zijn bijdrage zal kunnen leveren, is meer dan twijfelachtig. Met dit perspectief toont Sieferle het migratieprobleem als wat het uiteindelijk is: Een nieuwe barbareninval, die we geconfronteerd met urgente andere problemen kunnen missen als kiespijn.

N.a.v. Rolf Peter Sieferle, Das Migrationsproblem. über die Unvereinbarkeit von Sozialstaat und Masseneinwanderung (Manuscriptum: Waltrop/Berlin, 2017), paperback, 135 pagina’s.

Posted on

Succes Sebastian Kurz trekt koers CDU/CSU onder Merkel verder in twijfel

Het succes van Sebastian Kurz in Oostenrijk doet de kritiek op Angela Merkel nog toenemen. Terwijl Merkels passiviteit in het immigratiebeleid de Union van CDU en CSU een fikse nederlaag opleverde, behaalde de Oostenrijkse zusterpartij ÖVP, die in de peilingen lang op de derde plaats stond, onder Kurz met zijn duidelijke koers een klinkende overwinning.

Voor Angela Merkel werd het na afgelopen zondag sowieso al niet eenvoudiger om op federaal niveau een Jamaica-coalitie te smeden. Ten eerste hebben CDU, FDP en Groenen alle drie verloren in de verkiezingen voor de Landdag van Nedersaksen. Maar nu bevestigt de overwinning van de ÖVP onder hun jonge lijsttrekker Sebastian Kurz ook nog het gelijk van diegenen binnen CDU en CSU die voor een einde aan Merkels tendens naar links en een conservatiever profiel pleiten.

Een regeringscoalitie van de ÖVP met de FPÖ geldt na de verkiezingen als waarschijnlijk, aangezien ze tijdens de campagne vergelijkbare standpunten naar voren brachten. Kurz ontwikkelde zich al langer als tegenhanger van Merkel en vertolker van het pleidooi voor een andere manier van omgaan met de massa-immigratieproblematiek en het heeft hem electoraal bepaald geen windeieren gelegd.

Terwijl de Union in Duitsland in de Bondsdagverkiezingen fiks verlies leed, konden de Oostenrijkse christendemocraten stevige winst boeken. Dat leidt ertoe dat er opeens ook in de CDU weer discussie ontstaat, of een ‘weiter so’ met Angela Merkel wel zo’n goed idee is. Tot nu toe durfde nauwelijks iemand zich publiekelijk aan die vraag te wagen, vanwege het risico binnen de partij op een zijspoor gezet te worden.

De vereniging van middenstanders binnen de Union sprak zich bijvoorbeeld al uit voor een koerswijziging “Veel mensen verlangen naar een beleid waarin de blik weer meer naar binnen gericht wordt en voor orde en veiligheid in eigen land gezorgd wordt”, aldus Carsten Linnemann, voorzitter van de ‘Mittelstands- und Wirtschaftsvereinigung der CDU/CSU’.

Ook riep de jongerenorganisatie Junge Union na de verkiezingen op tot een generatiewissel en een koerscorrectie. Federaal voorzitter van de jongeren Paul Ziemiak becommentarieerde de verkiezingsoverwinning van de Oostenrijkse zusterpartij als volgt: “Ik ben blij voor mijn vriend Sebastian Kurz. De mensen in Oostenrijk willen een frisse wind, nieuwe gezichten en duidelijke taal.”

Overigens wordt het verkiezingsresultaat in Oostenrijk ook door de AfD verwelkomd. AfD-fractievoorzitter Alexander Gauland verklaarde te hopen “dat er een regering tot stand komt tussen ÖVP-leider Sebastian Kurz en Hans-Christian Strache van de FPÖ”. Kurz heeft volgens de AfD-leider reeds als minister van Buitenlandse Zaken laten zien, dat Oostenrijk “een bolwerk tegen een massale invasie van vreemdelingen is”.

De Oostenrijkse politicoloog Reinhard Heinisch houdt het voor mogelijk, dat binnen de Union de roep om het einde van het Merkel-tijdperk toe zal nemen. “Er is nu een interessant alternatief voor Merkel en de CDU”, aldus de politicoloog. Kurz heeft volgens Heinisch met groot strategisch gevoel het immigratiethema opgepakt door de ÖVP bij te sturen naar rechts. Daarmee heeft Kurz volgens de politicoloog “de stemming van ommekeer in het land het beste gekanaliseerd”.

Overigens is het nog maar de vraag of het Oostenrijkse recept in Duitsland wel toepasbaar is, aangezien Kurz onder jonge kiezers veel steun heeft gevonden en zo het “perfecte pakket” was. Daarbij komt dat de FPÖ als decennia de politiek in Oostenrijk mee bepaalt en zich reeds als derde kracht gevestigd had, terwijl de AfD nog een jonge partij is. “Beide partijen verkeren in een heel andere levensfase”, aldus Heinisch.

Dat neemt echter niet weg dat CDU en CSU stemmen verloren hebben aan de AfD die, al is ze nog jong, toch maar de derde partij is geworden in de Bondsdag en daarbij enkele gevestigde partijen achter zich liet. De Union ziet zich nu voor het dilemma geplaatst dat ze enerzijds een regering met de FDP en de Groenen moet vormen en anderzijds zonder bijstelling van haar eigen profiel het potentiële weglekken van nog meer kiezers naar de AfD niet kan voorkomen.

Posted on

Interview met Nigel Farage over Brexit, Merkel en de toekomst van Europa

De Duitse europarlementariër Beatrix von Storch (AfD) heeft onlangs oud-UKIP-leider Nigel Farage geïnterviewd toen hij een bezoek bracht aan Berlijn in het kader van de Duitse verkiezingscampagne. Von Storch en Farage spraken over de aanloop naar de Brexit en de toekomst na de Brexit, over de moeilijkheden bij het van de grond komen van eurosceptische partijen als UKIP en AfD en over politieke factoren die daarbij een rol speelden, uiteenlopend van het Britse kiesstelsel tot Merkels besluit om de grenzen open te gooien voor iedereen die maar komen wil. Het is een interessant, goed gedraaid interview geworden, dat in twee delen op YouTube gepubliceerd is, Engels gesproken en Duits ondertiteld. Zeer de moeite waard om te bekijken:

Posted on

Martin Schulz kan er ook niets aan doen

Iedereen valt over die arme Martin Schulz heen. Hij zou veel te lief zijn geweest voor Merkel in het ‘duel’ dat vorige week zondag op tv was, zou zich compleet hebben laten hullen in haar wolk van nietszeggend blabla. En bovendien veel te vaak instemmend geknikt hebben wanneer de bondskanselier haar gemeenplaatsen debiteerde. De uitdager had moeten knokken, echt knokken!

Ach, wat zijn we toch oneerlijk tegenover Schulz. Hoe zou iemand nu ineens moeten knokken, die met zijn 61 jaar nog nooit echt in de ring heeft gestaan? De arme drommel was burgemeester van Würselen, en dan nog in een tijd toen de echte beslissingen nog door een ambtenaar genomen werden, terwijl meneer de burgemeester zich met zijn gouden ambtsketen ‘onder de mensen’ begaf, toespraakjes hield en lintjes doorknipte. Dat is in Noord-Rijnland-Westfalen pas een paar jaar geleden veranderd. Sindsdien kiezen de burgers een voltijd-burgemeester, die ook echt aan de bak moet.

Als lintjesknipper klom hij in 1994 op naar het Europees Parlement, waarbij hij zijn onbezoldigde burgemeestersfunctie nog vier jaar aanhield – wat nog maar eens duidelijk maakt, hoe veeleisend die functie geweest moet zijn. Bij de EU zat hij in een ‘parlement’, waarvan zo’n 80 procent van de afgevaardigden over alle wezenlijke vraagstukken dezelfde mening is toegedaan en dat sowieso weinig te zeggen heeft. In onderling overleg worden daar posten en ambten verdeeld, waarbij Schulz met de post van voorzitter de vetste kluif heeft weten te bemachtigen.

Wat hij in zijn mooie, lange loopbaan echter nooit tegen is gekomen, dat is de keiharde strijd om macht en het realiseren van doelen die ‘politiek’ heet. En nu zou hij dat opeens moeten kunnen? Hoe dan? Zijn slotwoord bij het ‘tv-duel’ leek op een toespraak in het Europees Parlement, het gezwets dat we van Brussel gewend zijn. Daarbij laste de SPD-leider kunstmatige pauzes in die dermate lang waren, dat af en toe de vraag opkwam of de kandidaat soms voor de lopende camera het bewustzijn had verloren.

Wie is er nu schuldig aan deze ramp? Schulz in ieder geval niet, die kan niet beter, zoals we hebben kunnen zien. De SPD dan? Kun je ook niet zeggen. In principe was voor het Willy Brandt-huis ook wel duidelijk dat de SPD Merkel ditmaal sowieso nog niet zou verslaan. Voor de vorm moest men echter wel een of andere arme drommel de ring in sturen om de klappen op te vangen en uiteindelijk met de verantwoordelijkheid voor de nederlaag naar huis gestuurd te kunnen worden, zodat de echte SPD-partijbonzen ook na het onvermijdelijke fiasco onbeschadigd verder kunnen.

In een dergelijke val trapt natuurlijk alleen iemand, die niet alleen geen greintje verstand heeft van het werkelijke politieke bedrijf. Hij moet bovendien dermate van zichzelf overtuigd zijn, dat hij denkt alles te kunnen. Martin Schulz voldeed ook als geen ander aan deze tweede voorwaarde.

Individuele gevallen

Extra bemoeilijkend is daarbij dat Merkel van links nauwelijks vatbaar is voor aanvallen, aangezien ze iedere linkse eis op den duur overneemt en niet zelden overtreft. In het tv-‘debat’ viel dat bijzonder op toen de asielvloed ter sprake kwam. Toen streden beide ‘opponenten’ schouder aan schouder om de waarheid te verdoezelen. Of het nu ging om de uitzetting van uitgeprocedeerde asielzoekers, om de kwestie hoe van illegale immigranten die een bedreiging voor de openbare veiligheid vormen af te komen of wat Duitsland nu aanmoet met de honderdduizenden Syriërs die door gezinshereniging nog naar Duitsland zullen komen – het antwoord was bij beiden steeds hetzelfde: Dat moet “per geval bekeken” worden.

Men kan ieder politiek antwoord uit de weg gaan, door een verschijnsel voor te stellen als een verzameling incidenten die geen mens overziet. De vraag blijft dan echter wat dat nog met politiek te maken heeft. De politiek is immers geroepen om de richting voor het geheel van de samenleving te zoeken in plaats van slechts er bij te staan en ernaar te kijken. Doen Merkel en Schulz nog wel aan politiek?

Toch wel, maar het is een politiek die niet voor het grote publiek is, vandaar het verhullende geklets over “individuele gevallen”. De ongeoefende Schulz liet de kijker evenwel heel kort achter de coulissen kijken. Iemand die, zo stelde de SPD-kandidaat, al langer in Duitsland verblijft en “goed geïntegreerd” is, die moet je sowieso niet meer uitzetten. Aha: Het komt er dus maar op aan de procedure in al die “individuele gevallen” zo lang mogelijk te rekken en op enig moment voor “goed geïntegreerd” door te kunnen gaan. Dan doet het er niet meer toe of de persoon in kwestie werkelijk een vluchteling is of recht op asiel heeft of dat hij zonder papieren vanuit een veilige regio in overtreding van de wet is binnengekomen – hij kan blijven.

In die zin boekt Duitsland grote vooruitgang: In 2016 duurden asielprocedures in doorsnee nog goed zeven maanden, in het eerste kwartaal van 2017 daarentegen sleepten ze gemiddeld al 10,4 maanden voort en in het tweede kwartaal konden ze zowaar opgerekt worden tot gemiddeld 11,7 maanden. Aan kop gaan de hoogst individuele gevallen uit Congo Kinshasa, dossiers die in doorsnee bijna anderhalf jaar heen en weer worden geschoven tot een beslissing wordt genomen. Ruim tijd om een vrijwilligersfunctie in een kerkelijke gemeente, een lidmaatschap van een voetbalvereniging of een ander bewijs van “goede integratie” op te doen. Al wordt de Congo zo vredig en democratisch als Zwitserland, dat er vanuit Duitsland nog iemand naar uitgezet wordt kun je vergeten.

Grensbewaking

Dat is dus wat Merkel en Schulz verbergen in een wolk van “individuele gevallen”. Maar het gaat zelfs nog simplistischer. De CDU-leider warmde vorige week zondag haar oude stelling nog eens op, dat Duitsland zijn grenzen helemaal niet zou kunnen controleren. Ditmaal echter in iets gewijzigde vorm, namelijk met de veelzeggende toevoeging dat de Duitse grens 3000 kilometer lang is. Boodschap: te lang om effectief bewaakt te kunnen worden. Derhalve moet men de grensbewaking op Europese niveau organiseren, zo concludeerde Merkel. Een vreemde logica: Zijn de buitengrenzen van de EU dan korter dan die van Duitsland? Vanzelfsprekend niet.

Ook hier ging het weer om een afleidingsmanoeuvre. Voor het falen van nationale grenscontroles zou de bondskanselier immers verantwoordelijk gehouden kunnen worden. Hapert het echter in Griekenland, Italië of een ander buitenland, dan kan ze alles op de verantwoordelijken daar schuiven en frasen uitbraken als: “We voeren een intensieve dialoog met de regering in XY, om een oplossing voor het probleem dichterbij te brengen”, of iets van dien aard. Daarbij zullen de burgers dan weer eens aandachtig naar hun bondskanselier opkijken, hoe ze zich overal in de wijde wereld om de zorgen van de mensheid bekommert.

Niet alle Duitsers trappen echter in dergelijke doorzichtige opzetjes. Ook om die reden regende het kritiek op het harmonische optreden van Merkel en Schulz. Sommige commentatoren vatten het zelfs zo samen, dat de hele vertoning maar één partij geholpen had: de AfD. Die partij heeft in dit opzicht inderdaad niet te klagen. Nu schiet zelfs het stadsbestuur van Neurenberg de AfD te hulp, zij het onbedoeld. Neurenberg wil een optreden van AfD-lijsttrekker Alexander Gauland verhinderen vanwege zijn uitspraken over staatssecretaris Özoguz, waarin hij het woord “entsorgen” gebruikte, dat normaliter betrekking heeft op afval. De verontwaardiging is echter selectief, aangezien dit woord in overdrachtelijke zin al jaren door allerhande politici en media gebruikt wordt met betrekking tot personen. In het geval van Gauland moet het echter het voorwendsel zijn om hem de toegang tot een locatie in Neurenberg te ontzeggen. Als je niet wist hoe klein de campagnekas van een kleine, jonge partij als de AfD is, zou je kunnen denken dat de partij de stad ervoor betaald heeft.

Posted on 1 Comment

EU neemt vijf keer zoveel Syriërs uit Turkije op als Turkije er terugneemt uit Griekenland

De zogenaamde vluchtelingendeal met Ankara zou de lasten eerlijk verdelen tussen de EU en Turkije. Een nieuw rapport van de Europese Commissie laat echter zien dat de EU vijf keer zo veel immigranten uit Turkije opgenomen heeft als Turkije er terug heeft genomen van Griekenland.

In de zomer van 2015 en begin 2016 kwamen honderdduizenden die zich de dure Turkse smokkelaars konden veroorloven vanuit Turkije via Griekenland naar Europa. Om het aantal aankomende immigranten te verminderen, onderhandelde de EU op aangeven van Angela Merkel op 18 maart 2016 hals over kop een akkoord met Turkije uit.

Volgens dit akkoord zouden de meest gegoede Syrische vluchtelingen op de Griekse eilanden na behandeling en afwijzing van hun asielaanvraag van Griekenland naar Turkije teruggestuurd worden. Daartegenover stond dat gelijke aantallen werkelijk nooddruftige vluchtelingen direct vanuit Turkije over de EU verdeeld zouden worden.

De uitvoering van het haastig uitonderhandelde akkoord begon net zo chaotisch als de onderhandelingen. In Griekenland was namelijk helemaal niet de benodigde infrastructuur voor een ordelijke asielprocedure voor handen, hoewel de wettelijke mogelijkheid daarvoor eigenlijk op zijn laatst sinds de toetreding van Griekenland tot de EU in 1983 had moeten bestaan. Haastig werden er gezien deze omstandigheden door de EU beslisinstanties en asielrechtbanken op de Griekse eilanden geïnstalleerd. Ook de opnamecapaciteiten voor vluchtelingen voldeden op geen enkele wijze aan de EU-normen.

In de hectiek begon het werk in eerste instantie met de immigranten die in Griekenland verrast waren door het akkoord en de sluiting van de grens. Nog maanden bleven zij in de waan ook zonder registratie naar Duitsland te kunnen geraken. Het chaoskamp Idomeni aan de Macedonische grens, dat maandenlang het treinverkeer lam legde, spreekt in dezen boekdelen. Zelfs na de ontbinding van dit kamp wachtten immigranten maanden om überhaupt maar geregistreerd te worden.  De kampen op de eilanden zijn overvol.

Merkel denkt met het akkoord met Turkije haar kanselierschap gered te hebben. In werkelijkheid speelt de door Hongarije aan het rollen gebrachte en door Oostenrijk met andere landen gearrangeerde sluiting van diverse grenzen op de Balkan een minstens even grote rol. Wat Merkel met het akkoord in ieder geval bereikt heeft, is dat de Turkse president Recep Tayyip Erdogan nu elke week Europa er mee kan dreigen het akkoord op te zeggen en de sluizen weer open te zetten.

Overigens heeft Erdogan er in tijden van stagnerende economie en een instortende toeristische branche in werkelijkheid geen belang bij om het akkoord op te zeggen. Zijn regering heeft de drie miljard aan hulpfondsen uit Europa meer nodig dan ooit. Uit onderzoek van de EU blijkt dan ook dat Ankara zich inmiddels weinig meer gelegen laat liggen aan de bestemming waarvoor het geld bedoeld was. Mocht Erdogan het akkoord toch opzeggen, zou hij daarmee zowel deze fondsen als zijn sterkste drukmiddel richting de EU verliezen.

Anderhalf jaar na het sluiten van het akkoord blijken de EU-lidstaten hun kant van de deal meer dan te vervullen. De EU neemt in feite vijfmaal zo veel immigranten uit Turkije op als overeengekomen. Anderzijds werden sinds het in werking treden van de overeenkomst met de Turkse regering zegge en schrijve 1210 personen, die via Turkije op de Griekse eilanden aankwamen, weer naar Turkije teruggestuurd. Dat aantal kwam in 2015 dikwijls binnen een uur in Griekenland aan. In hetzelfde tijdsbestek hebben de EU-staten echter reeds 6200 Syriërs uit Turkije over tot nu toe 15 EU-lidstaten verdeelt.

Volgens het vluchtelingenakkoord zou er eigenlijk sprake moeten zijn van een 1:1-verhouding. Voor iedere van de Griekse eilanden naar Turkije teruggestuurde Syriër, zou een andere Syriër vanuit Turkije in de EU opgenomen worden.

Als hoofdoorzaak voor het achterblijven van de aantallen teruggestuurde immigranten  van de Griekse eilanden naar Turkije noemt het rapport van de Europese Commissie de “trage” asielprocedures in Griekenland. Een groot deel van de betrokkenen gaat zoals gebruikelijk in beroep tegen de afwijzing van hun asielaanvraag. De Griekse beroepsinstanties leveren in doorsnee echter slechts 47 uitspraken per week af, aldus het rapport. Daaruit zijn ook de overvolle kampen op de Griekse eilanden te verklaren. Die kampen hebben eigenlijk capaciteit voor 7.000 personen, maar er verblijven momenteel circa 14.000 personen.

Posted on

Waarom Nederland rond 2050 zeker 20 miljoen inwoners telt

In het nieuws lees ik al jaren, dat ten gevolge van de vergrijzing Nederland zal afnemen qua bevolking. Vanaf 2025, zo werd begin jaren ’90 gezegd, zou Nederland gaan krimpen. Nederland zit nu op ruim 17 miljoen inwoners. De top van de toekomstige bevolking wordt geraamd op 18 miljoen inwoners, waarna de bevolking zou gaan afnemen. Die top zal echter ruim overtroffen worden. De CBS-ramingen vallen of staan, bij drie voorwaarden:

  1. vruchtbaarheid blijft onder vervangingsniveau;
  2. migratie neemt niet veel toe en
  3. mensen worden niet nog veel ouder dan nu.

Vooral niet-toenemende migratie is zeer onwaarschijnlijk – en de vruchtbaarheid zal ongetwijfeld toe gaan nemen de komende decennia.

Migratiebronnen

Alhoewel de financiële crisis zal overgaan, zal de economische voorsprong van Noord-Europa ten opzichte van Zuid-Europa en Oost-Europa gigantisch blijven. Met name jonge Italianen, Spanjaarden, Grieken, Polen enz. zullen blijven vertrekken, omdat ze in Noordwest-Europa meer kunnen verdienen en meer carrière kunnen maken. Straks is London geen optie meer. Daarnaast heeft Nederland historisch veel Joegoslaven opgenomen. Het is aannemelijk dat als Kosovo, Bosnië en Servië bij de EU komen, velen zich in Nederland zullen vestigen. Als de EU vrij reizen voor Turkije en Oekraïne toestaat, dan zullen er zonder enige twijfel miljoenen Turken en Oekraïners naar Europa komen – en disproportioneel veel naar Nederland.

Ook de vluchtelingenstromen uit het Midden-Oosten zullen blijven. Zelfs als die regio stabiliseert, en dat is onwaarschijnlijk, dan nog zal er decennialang ketenmigratie plaatsvinden uit Syrië, Irak, Afghanistan, Iran etc. De aanwas van arme Afrikanen die hun geluk willen beproeven in Europa is eveneens enorm. De bevolkingsgroei in Afrika is zó groot dat er rekening gehouden moet worden met migratie van miljoenen; als ze niet legaal mogen komen, zullen velen illegaal komen. Om een indruk te krijgen waar deze mensen toe in staat zijn om te migreren, moet je een blik werpen op de Calais-jungle of de Italiaanse en Griekse stranden. Deze Afrikaanse migranten prefereren destitutie boven hun eigen land. (Laat dat eens tot je doordringen.)

Verder zijn er genoeg unknown-unknowns in migratiebewegingen. Het is nog niet zo lang geleden dat er geen Turk, Syriër, Marokkaan of Iraniër in Nederland woonde. Nu praten we over krap een miljoen totaal. Het is niet ondenkbaar dat er migratie vanuit China, India en Zuid-Amerika zal komen. En wat te denken van nieuwe oorlogen in nieuwe conflicthaarden? Europa staat nu op de kaart als vluchtelingenhaven. Wie weet maakt de opwarming van de aarde wel hele gebieden onleefbaar met migratie tot gevolg.

Politiek

Schijnbaar onbelangrijke politieke beslissingen (en nalatigheden) hebben enorme gevolgen. Pieter Lakemans Binnen zonder kloppen beschrijft heel duidelijk dat de immigratie vanuit Turkije en Marokko voort is gekomen uit een aaneenschakeling van vergissingen en vooruitschuiven van harde beslissingen van de overheid, gelobby van bedrijven en allerlei belangengroepen. Er was zelfs emigratiebeleid en er was een dominante visie dat het dichtbevolkte Nederland geen immigratieland kón zijn. Toch zijn er nu miljoenen immigranten.

Denk ook eens aan het Verenigd Koninkrijk sinds eind jaren ‘90; Tony Blair besloot om, in tegenstelling tot Duitsland en Nederland, geen quota in te stellen voor Oost-Europeanen. Ze hebben in 10 jaar zoveel Roemenen, Polen, Hongaren en Litouwers binnen gekregen, dat er nu meer dan 1 miljoen zijn. In het Verenigd Koninkrijk en Nederland werd verkondigd dat het bij een paar duizend zou blijven. Blair had ook tijdens zijn regeringsperiode besloten, uit electorale overwegingen, om alle inwoners van het Britse wereldrijk staatsburger te laten worden. Beide acties waren pennenstreken. Evenzo, Merkels beslissing om Dublin eenzijdig op te zeggen, betekende een gigantische instroom van allerlei vluchtelingen, meer dan 1,5 miljoen in een paar jaar tijd. Rusland neemt sinds de Oekraïne-oorlog veel Oekraïners op, naar schatting al meer dan een half miljoen.

Bij media, politiek, universiteiten en grote bedrijven is er een voorkeur voor immigratie —  de motieven verschillen weliswaar, van kosmopolitisme tot goedkope arbeidskrachten en van wereldburgerschap tot de open samenleving, maar het effect is hetzelfde. Er zijn grote tegenkrachten, maar of die sterker zijn dan al die invloedrijke groepen samen valt te betwijfelen. Er zullen wellicht wat migratiebeperkende successen behaald worden, maar dan voor bepaalde periodes, zoals het uitstel van de toetreding tot Schengen voor Roemenië of inreisverboden uit conflictgebieden als Syrië en Irak. Voor verdere migratiebeperkende maatregels bestaat nauwelijks animo onder beleidsmakers. Daarnaast vallen Europese landen als Nederland nog onder de EU-voogdij, dus zelfs een Nederlandse regering die migratie wil beperken moet kritiek en vooral politieke druk van de EU weerstaan. Hongarije probeert dit nu, en wordt aan alle kanten tegengewerkt.

Veranderende dynamiek

Verder nemen de vruchtbaarheidstechnieken toe, en het is bekend dat de gewenste vruchtbaarheid van gezinnen lager ligt dan de gerealiseerde vruchtbaarheid. De vruchtbaarheidscijfers zijn vooral laag, omdat er zoveel vrouwen zijn die kinderloos blijven. Als deze vrouwen met behulp van nieuwe technieken niet langer kinderloos blijven  – en uit veel onderzoeken blijkt dat ze dat ook niet wensen – dan zullen vruchtbaarheidscijfers opnieuw stijgen. Het omgekeerde geldt voor de sterftecijfers, deze zullen blijven dalen, omdat de geneeskunde steeds beter wordt. De levensverwachting van nieuwgeborenen zal dus ook nog scherp omhoog gaan, dit betekent eveneens dat de bevolking voorlopig minder hard zal afnemen dan gedacht.

Het CBS stelt dat de kans op een bevolking van meer dan 20 miljoen in 2050 klein is, rond de 5%. Alle boven beschreven bewegingen wijzen in de tegengestelde richting. De kans dat Nederland een krimp doormaakt, is veel minder waarschijnlijk dan geraamd. Het is eerder waarschijnlijk dat de migratiestromen hoog zullen blijven en Nederland rond 2050 zeker 20 miljoen inwoners zal tellen.

Nederland is (en blijft voorlopig) namelijk een uitzonderlijk goed land voor haar ingezetenen. Op de regen na is alles hier bovengemiddeld goed. Een Nederlandse baby uit 2016 zal opgroeien in een rijk, vredig, beschaafd, sociaal, groen en schoon land. Het Nederlandse succes is de magneet die migratie uit alle windstreken aan zal blijven trekken.

http://statline.cbs.nl/Statweb/publication/?DM=SLNL&PA=82682NED&D1=0&D2=0,21-23&D3=2&D4=a&VW=T

Posted on

Oostenrijkse minister wil asielzoekers opvangen naar Australisch model

Asielzoekers in de Europese Unie zouden hangende de asielprocedure ondergebracht moeten worden op eilandjes in de Middellandse Zee in plaats van op het Europese vasteland, dat zegt de Oostenrijkse minister van Buitenlandse Zaken Sebastian Kurz.

In een zondag gepubliceerd interview met de Oostenrijkse krant Die Presse stelt Kurz voor, dat de EU het Australische voorbeeld volgt om migranten te ontmoedigen de vaak gevaarlijke reis naar Europa te ondernemen.

Onder het Australische beleid worden boten met migranten voor zover mogelijk teruggestuurd. Waar dat niet mogelijk is, worden de asielzoekers ondergebracht op kleine eiland in de Stille Oceaan, in Nauru of Papoea-Nieuw-Guinea, totdat hun asielverzoek behandeld is. Ze kunnen zich niet in Australië vestigen.

“Het Australische model kan natuurlijk niet helemaal gekopieerd worden. Maar de beginselen ervan kunnen in Europa toegepast worden”, aldus de minister, waar hij aan toevoegde sceptisch te zijn over de uitwerking van een recent akkoord met Turkije gericht op het terugbrengen van het aantal migranten naar Europa.

Kurz voegde er aan toe dat de EU een resolutie aan zou moeten nemen dat wie illegaal naar Europa reist het recht op asiel verliest.

Zo’n 204.000 migranten zouden sinds januari de Middellandse Zee overgestoken zijn naar Europa, zo meldde VN Vluchtelingenorganisatie UNHCR vorige week. Meer dan 2.500 mensen zouden dit jaar reeds omgekomen zijn bij pogingen de oversteek te maken, het leeuwendeel daarvan bij de oversteek van Libië naar Italië. Veel ‘bootvluchtelingen’ worden al ondergebracht op Griekse en Italiaanse eilanden als Lesbos en Lampedusa.

Vorig jaar nog wees de Europese Commissie het Australische model van de hand, toen de Australische premier Tony Abbott suggereerde dat Europa het Australische voorbeeld zou volgen.

Posted on

De harde waarheid: Er komt geen einde aan migratiestromen

Terwijl politici zich bezig houden met een akkoord met Turkije, waarvan onduidelijk is of het nu doorgaat of niet, zwellen de migratiestromen opnieuw aan. Het aantal migranten dat vanuit Libië over de Middellandse Zee naar Italië komt heeft zich in de laatste week van mei verdubbeld ten opzichte van de week daarvoor.

Maar liefst zo’n 13.000 mensen hebben de Italiaanse marine en anderen van niet zeewaardige schepen geplukt. Zo’n 700 man zou zijn verdronken.

Niemand kan er dan ook meer serieus aan twijfelen dat de koehandel met Turkije een farce is. Stukje bij beetje komen er feiten aan het licht. Zo lijkt Ankara vooral ernstig zieken en analfabeten naar Griekenland door te laten. Volgens het Duitse tijdschrift Cicero heeft de regering Erdogan een organisatie genaamd IHH belast met het selecteren van migranten die naar Europa mogen. Wat zou kunnen betekenen dat ook vooral radicale islamieten geselecteerd worden. Het IHH staat namelijk als radicaal-islamitisch bekend en onderhoudt banden met de Moslimbroederschap.

Van westerse politici is intussen weinig concreets te verwachten in het tegengaan van de migratiestromen. Van de G7-top in Japan waren slechts gratuite opmerkingen over het verbeteren van de situatie in de landen van herkomst te horen.

Het idee van het verbeteren van de economische situatie in die landen is echter rijkelijk naïef, aangezien wat economische initiatieven niet opgewassen zijn tegen de bevolkingsontwikkeling in die landen. De economie van desbetreffende landen kan simpelweg niet snel genoeg groeien om ineens al die jonge mannen perspectief te bieden. In Duitsland bijvoorbeeld staan tegenover twee 15-19-jarigen drie 55-59-jarigen. In Zambia zijn er echter twintig 15-19-jarigen die straks met elkaar concurreren om de arbeidsplaatsen van die drie 55-59-jarigen in te nemen. Een dergelijke bevolkingsopbouw betekent dat er jaar op jaar tig miljoenen mensen op een arbeidsmarkt komen die slechts een fractie daarvan van werk kan voorzien.

Niet alleen de oorlogsvluchtelingen, maar vooral de massa’s van dergelijke perspectiefloze jonge mannen zijn het, die zullen proberen hun weg naar Europa te maken. Als Europa zich niet door deze vloed aan migranten wil laten overstromen, rest niets anders dan zich met alle macht ervoor af te schermen. Dit alternatief vraagt om een hardheid, waartoe de humanitair ingestelde Europeanen slechts met veel moeite in staat zijn. Er zullen ongetwijfeld nog veel hartverscheurende beelden komen. Maar de harde waarheid is: Er komt niet vanzelf een einde aan de migratiestromen.

Posted on 1 Comment

EU-chef Tusk: ‘Migratievloed is hybride oorlogvoering’

Buurlanden van de Europese Unie gebruiken de migratiestroom om concessies af te dwingen, dat zegt voorzitter van de Europese Raad Donald Tusk. Hij neemt ook Angela Merkels besluit om de sluizen open te zetten op de hak.

Een stroom van honderdduizenden mensen is een “wapen” en een “pressiemiddel” dat door buurlanden van de EU gebruikt wordt om het continent schade toe te brengen, aldus Tusk.

Hij maakte de opvallend scherpe opmerkingen, terwijl de Europese Unie bekend maakte een miljard euro extra aan hulp te geven en Turkije het aanbod van visa-vrij reizen voor haar burgers voorhield, om het land waar veel migranten doorheen trekken zo ver te krijgen haar grenzen te sluiten.

Op wie de opmerkingen van Tusk precies gericht waren, liet hij in het midden. Het ligt voor de hand aan Turkije te denken, dat graag wil dat de EU de Turkse lijn ten aanzien van Syrië steunt. In de Brusselse wandelgangen heet het dat de opmerkingen van Tusk niet specifiek op Turkije gericht waren, maar dat hij aan diverse leiders uit de regio dacht, waaronder wijlen Muammar Khadaffi die al eerder financiële steun wist af te dwingen met het dreigement alle Afrikaanse migranten door te laten naar Europa. Hoe Khadaffi dan een ‘voorbeeld’ van ‘leiders in de regio’ zou zijn, blijft in nevelen gehuld. Bovendien is de huidige migratiestroom in Libië natuurlijk juist niet aan Khadaffi te wijten, maar aan de chaos in het land die ontstaan is door het omverwerpen van het bewind van Khadaffi waarbij diverse EU-lidstaten een voorname rol speelden.

In werkelijkheid zal Tusk dan ook vooral aan Turkije gedacht hebben. In Brussel neemt de frustratie toe over de weigering van Erdogan om de Turkse kust en de grens met Griekenland af te sluiten. De Turkse politie zou slechts een klein deel van de migranten tegenhouden. Europese leiders zijn ervan overtuigd dat Turkije gemakkelijk meer zou kunnen doen.

“Veel van onze buren kijken met genoegen naar onze problemen” en zijn bereid gunsten af te dwingen in ruil voor het ophouden van de stroom, aldus de voorzitter van de Europese Raad tegenover het Europees Parlement.

“Voor ons zijn vluchtelingen specifieke mensen, individuen, die onze hulp verwachten. Er zijn echter krachten om ons heen waarvoor de golf vluchtelingen alleen maar een vuile manier om geld te verdienen is of een politiek pressiemiddel.

We worden langzaam getuigen van de geboorte van een nieuwe vorm van politieke druk, sommigen noemen het zelfs een nieuwe vorm van hybride oorlogvoering, waarin migratiegolven een instrument, een wapen tegen buurlanden zijn geworden. Dit vraagt om bijzondere gevoeligheid en verantwoordelijkheid van onze kant.”

Intussen werd in Brussel dus een akkoord gesloten, dat inhoudt dat de EU meer gaat doen aan het hervestigen van vluchtelingen uit Turkije, in het document worden geen aantallen genoemd, maar in de wandelgangen is sprake van een half miljoen mensen. Verder gaat de EU helpen om de Turkse kustwacht te versterken, om zo de stroom bootjes over zee naar Griekenland te stoppen.

De lidstaten moeten in het plan een extra miljard euro bij elkaar brengen, terwijl Turkije prioriteit geeft aan het opzetten van zes nieuwe ontvangstcentra voor vluchtelingen die mede gefinancierd zullen worden door de EU. Turkije heeft naar eigen zeggen tot nu toe 6,5 miljard euro uitgegeven aan steun voor Syrische vluchtelingen.

Het plan gaat ook in op de Turkse wens dat haar 75 miljoen burgers visa-vrij kunnen reizen naar de EU. Dit lange-termijn-doel wordt afhankelijk gemaakt van de Turkse aanpak van haar grenzen.

Terwijl bondskanselier Angela Merkel woensdag samen met de Franse president François Hollande het Europees Parlement toe zal spreken, gaf Tusk vast een schot voor de boeg door Merkel op de hak te nemen vanwege haar besluit Syriërs asiel toe te kennen in Duitsland ongeacht of ze eerst al in andere EU-lidstaten geweest waren. Volgens Tusk waren hiermee niet alleen de Verordeningen van Dublin op losse schroeven gezet, maar trekt dit ook “als een magneet” miljoenen Afghanen en Pakistanen aan. Het was een “mooi moreel gebaar”, schertste Tusk, maar Merkel staat nu voor een “examen in verantwoordelijkheid voor de bescherming van de Europese politieke gemeenschap en haar buitengrenzen.”

Tusk waarschuwde dat het Schengensysteem in zal storten en Europa een “voedingsbodem voor angst” zal worden, tenzij de Europese buitengrenzen veilig gesteld worden. Als de huidige politieke leiders geen orde en veiligheid kunnen garanderen, dat zullen burgers kiezen voor “roekeloze en radicale” partijen. “De rij politieke macho’s is tamelijk lang”, aldus Tusk.

Intussen treedt deze week ook het controversiële plan voor de hervestiging van 160.000 mensen vanuit Italië en Griekenland naar andere EU-lidstaten in werking. Komende vrijdag worden enkele tientallen Eritreeërs van Italië naar Zweden gevlogen en volgende week enkele Syriërs van Griekenland naar Luxemburg.  Het blijft de vraag of het plan in zijn geheel wel gaat functioneren, aangezien maar weinig vluchtelingen in een EU-lidstaat als Bulgarije willen blijven. De meesten willen door naar Duitsland.