Posted on

Turkse campagne tegen Moeder Teresa in Macedonië

Met een reeks bekladdingen op de Moeder Teresa-gedenktekens en acties met strooibiljetten probeert de Turkse ambassade in Macedonië onder de etnische Albanezen de geliefde christelijke symboolfiguren Moeder Teresa en Gjergj Kastrioti ‘Skanderbeg’ van hun sokkel te stoten.

Moeder Teresa, de heilige van de armen van Calcutta, drager van de Nobelprijs voor de Vrede van 1979, geniet wereldwijd groot aanzien bij mensen van allerlei godsdiensten en kerken. Bijzonder vereerd wordt ze echter door de Macedonische Albanezen, want de uit een katholieke familie uit Noord-Albanië stammende Anjeze Gonxha Bojaxhu werd in 1910 in de huidige hoofdstad van Macedonië geboren.

Toen Moeder Teresa voor haar weergaloze inzet in Calcutta de Nobelprijs voor de Vrede ontving, verkeerden de door Albanezen bewoonde gebieden in Macedonië, Kosovo en Abanië nog onder communistische heerschappij. Niemand was destijds geïnteresseerd in haar Albanese afkomst. Dat veranderde vanaf de jaren ’90 echter, toen de landen en bevolkingsgroepen in kwestie nieuwe symboolfiguren nodig hadden.

Haar dood 21 jaar geleden, op 5 september 1997, haar zaligverklaring op 19 oktober 2003 en haar heiligverklaring op 4 september 2016, grepen alle Albanezen aan, ongeacht waar ze woonden. De datum van haar zaligverklaring werd in Albanië tot nationale feestdag verklaard, de luchthaven van Tirana werd naar haar vernoemd. In de hoofdstad van Kosovo, Pristina werd in 2010 een Moeder Teresa-kathedraal geopend en in haar geboorteland Macedonië herinneren in Skopje een Moeder Teresa-gedenkteken en een gedenkhuis aan haar en zijn er in zo ongeveer alle door Albanezen bewoonde plaatsen wel gedenktekens voor haar.

Juist in haar geboorteland Macedonië zijn er echter toenemende aanwijzingen van een campagne tegen de ‘Moeder van alle Albanezen’. Sinds het voorjaar wordt haar gedenkteken in Skopje keer op keer bekladt met radicaal-islamitische leuzen. Als de bekladdingen verwijderd worden, wordt het gedenkteken steeds weer opnieuw besmeurd. Strooibiljetten die in Skopje verspreid werden, eisten dat het Moeder Teresa-huis in de Macedonische hoofdstad gesloopt wordt en dat de verering van deze “ongelovige” gestaakt wordt. “Alleen een islamitische Albanees is een ware Albanees”, zo heette het op aanplakbiljetten.

Turkse propaganda

De uit Kosovo stammende onderzoeksjournaliste Arbana Xharra heeft deze campagne na lang onderzoek weten te herleiden tot de Turkse ambassade en Turkse scholen in Macedonië. Deze verspreiden sinds enkele jaren onderhands propagandamateriaal tegen de Albanese christenen, die ongeveer een kwart van de bevolkingsgroep uitmaken. Turkse diplomaten en leraren propageren daarin de gedachte dat de Abanezen altijd islamitisch zouden zijn geweest. Hoewel historisch duidelijk is dat de Albanezen pas vanaf de Ottomaanse veroveringen in de 14e en 15 eeuw met de islam in aanraking kwamen. Voor het atheïstische bewind van Enver Hoxha goldt voor Albanië de vuistregel dat een derde van de bevolking katholiek, een derde orthodox en een derde islamitisch was.

De Turkse propagandisten lijken de Albanezen echter te willen gebruiken als een instrument voor het vergroten van de islamitische en Turkse invloed op de Balkan. De hetze tegen Moeder Teresa is zo bezien slechts het topje van de ijsberg.

Hoe sterk de Turks-islamitische invloed in Skopje reeds geworden is, merkte de onderzoeksjournaliste toen ze de uitkomsten van haar onderzoek in Macedonische media wilden publiceren. Geen enkele krant of radiozender wilde zich aan het onderwerp wagen. Zodoende werd het materiaal uiteindelijk door het Griekse dagblad Kathimerini gepubliceerd.

Skanderbeg

Naast Moeder Teresa richt de Turkse campagne zich ook tegen een andere nationale held van de Albanezen, Gjergj Kastrioti ‘Skanderbeg’. De van 1405 tot 1468 levende vorst uit het adellijke geslacht van de Kastrioti leidde in de 15e eeuw als eerste een opstand van de toen nog christelijke Albanezen tegen de Ottomaanse overheersers en gold zelfs in de communistische tijd nog als een Albanese nationale held. Radicaal-islamitische Albanezen in Macedonië willen echter niets van hem weten, omdat hij slecht aansluit bij hun ideaal van totale islamisering van de Albanezen.

Wat de Albanezen in Macedonië in 2001 met een korte burgeroorlog niet konden bereiken, namelijk meer rechten voor hun minderheid die een kwart tot dertig procent van de bevolking uitmaakt, lukt nu langs democratische weg alsnog. Ze waren namelijk nodig om de sociaaldemocraten aan een regeringsmeerderheid te helpen. Zo is het Albanees sinds mei 2018 de tweede officiële taal in geheel Macedonië.

Posted on

Bevolking Macedonië sterk verdeeld over nieuwe naam

De bevolking van Macedonië is sterk verdeeld over de nieuwe naam die de regering uit heeft onderhandeld met Griekenland, om zo de weg vrij te maken om in de toekomst toe te kunnen treden tot de Europese Unie en de NAVO.

Uit een recente peiling komt naar voren dat 41,5 procent voor zou willen stemmen in het referendum over de kwestie, terwijl 35,1 procent reeds besloten heeft tegen te stemmen. Wanneer de resultaten echter op het niveau van de etnische bevolkingsgroepen bekeken wordt, komt een ander beeld naar voren. Van de etnische Albanezen, die ruim een kwart van de bevolking uitmaken is maar liefst 88 procent voor, terwijl van de etnische Macedoniërs slechts 27,4 procent voor is en een relatieve meerderheid van 45,2 procent tegen.

De peiling wijst verder uit dat zo’n 19,8 procent van de bevolking van plan is deel te nemen aan een boycot van het referendum. Aangezien alleen tegenstanders hiertoe opgeroepen, mag aangenomen worden dat dit tegenstemmers zouden zijn.

Ook laat de peiling zien dat slechts 20 procent op de hoogte is van de formulering van de referendumvraag. Dat is van belang, omdat juist die formulering gevoelig ligt bij de conservatieve oppositie. De referendumvraag is namelijk niet strikt neutraal en zakelijk geformuleerd, maar laat na de nieuwe naam, ‘Republiek Noord-Macedonië’, te noemen en verwijst daarentegen wel naar een eventuele toetreding tot NAVO en EU, waardoor de kwestie vertroebeld wordt, zoals de oppositie met recht stelt.

Posted on

Referendum over nieuwe naam Macedonië

Nu onderhandelingen met Griekenland over een acceptabele nieuwe naam voor Macedonië een conclusie naderen, kondigt premier Zoran Zaev aan de uitkomst in september of oktober voor te willen leggen aan de Macedonische bevolking in een referendum.

Zaev stelde woensdag op een persconferentie nog deze week een telefoontje van de Griekse premier Alexis Tsipras te verwachten, dat een doorbraak in de onderhandelingen zou betekenen.

Griekenland blokkeert de toetreding van Macedonië tot de NAVO en de Europese Unie, omdat het de naam van de voormalig Joegoslavische republiek als een aanspraak op haar gelijknamige noordelijke provincie ziet.

Zaev deed zijn aankondiging nadat de ministers van Buitenlandse Zaken van Griekenland en Macedonië, respectievelijk Nikos Kotzias en Nikola Dimitrov, maandag in Brussel onderhandelingen afrondden, zo meldt het Griekse dagblad Ekathimerini. “De documenten die op ministerieel niveau zij  opgesteld zullen voorgelegd worden aan de premiers die ze samen zullen bespreken en tot een uiteindelijke conclusie zullen komen”, aldus Kotzias.

Zaev stelde dat het uiteindelijke akkoord eerst geratificeerd moet worden door het parlement, voordat een referendum gehouden kan worden. De Macedonische premier stelde verder te hopen dat Griekenland zal besluiten zijn verzet tegen de toetreding van Macedonië tot de NAVO reeds op de NAVO-top in juli in zal trekken.

Zowel in Macedonië als in Griekenland heeft de conservatieve oppositie hun respectievelijke regering gewaarschuwd niet te ver te gaan in hun compromisbereidheid.

Posted on

De oorzaken van de massamigratie in historisch perspectief

In zijn nagelaten werk Das Migrationsproblem ontwerpt de Duitse historicus, politicoloog en socioloog Rolf Peter Sieferle een groot historisch en functioneel beeld van het verschijnsel massa-immigratie.

De ondertitel van het boek, over de onverenigbaarheid van verzorgingsstaat en massa-immigratie, is daarentegen misleidend. Gelukkig maar, want over dit thema valt per slot van rekening weinig meer te zeggen. Wie nu nog niet begrepen heeft dat een solidariteitssysteem slechts op grond van exclusiviteit kan functioneren, of gechargeerd, dat we niet de halve wereld een uitkering kunnen bieden, zonder onze verzorgingsstaat te overvragen, die zal het wel nooit begrijpen.

Gelukkig heeft Rolf Peter Sieferle (1949-2016) veel meer te bieden dan deze trivialiteit. In Das Migrationsproblem poogt hij het verschijnsel van de massa-immigratie binnen het functionele kader van de hedendaagse westerse democratie te verklaren en historisch te plaatsen. Dat alles in niet meer dan 124 pagina’s. Het probleem dat Sieferle bespreekt bestaat dan ook niet, zoals de ondertitel deed vrezen, in het eindeloos herhalen van het hierboven beschrevene. In tegendeel, het gaat om een groot essay met een keur aan inzichten, zonder expliciete integrerende betoogtrant.

Ondanks dat is het een even leesbaar als omvattend boek. Sieferle slaagt er in vanuit de kern van zijn bespreking, de destructieve wisselwerking tussen verzorgingsstaat en immigratie, waarin de verzorgingsstaat de immigranten aantrekt en deze de verzorgingsstaat overbelasten, verbanden te leggen in vrijwel alle richtingen.

Hij begint met de oorzaken van de migratie en maakt duidelijk dat er met het oog op de bevolkingsexplosie in de derde wereld geen relevant onderscheid tussen economische en burgeroorlogsvluchtelingen meer is. Van de wereldhistorisch onvermijdelijke aftakeling van de verzorgingsstaat in de oude industrielanden gaat hij over naar het blootleggen van de verschillende narratieven waarmee de politiek de massa-immigratie rechtvaardigt.

Demografische ontwikkeling

In het bijzonder een simpele vaststelling verdient het ook door de tegenstanders van het multiculturele experiment ter kennis genomen te worden: De huidige massa-immigratie heeft niets met de teruglopende demografie van de ontwikkelde landen te maken. Dit is veeleer een gezonde ontwikkeling in een tijd waarin het massale sterven door infectieziektes gelukkig tot het verleden behoort.

De “indringers” dringen niet in lege gebieden door. In tegendeel, ze trekken in de regel van dunner bevolkte naar dichter bevolkte gebieden. Sieferle loochent niet de demografische druk van een overschot aan jongeren in Afrika, maar verwijst het complementaire idee van een demografische zog van het kinderarme Europa, die een soort ‘eigen schuld’ impliceert, naar het rijk der fabelen.

Hetzelfde geldt voor de zich anti-imperialistische noemende ideologie, die de armoede van de derde wereld verklaart door de vermeende uitbuitende handel met de eerste wereld. Alsof deze landen niet reeds lang voor het koloniale tijdperk arm waren en het handelsvolume van de industrielanden onder elkaar de handel met de ontwikkelingslanden niet vele malen overstijgt.

Ochlocratie

Daarbij ontlast Sieferle de Europeanen echter geenszins van de verantwoordelijkheid voor hun huidige dilemma. In tegendeel, hij ziet hun huidige politieke systemen als onhervormbaar gecorrumpeerd. Dikwijls bekruipt de lezer het gevoel dat de onspectaculaire titel van het boek ter versluiering dient, om zich ten minste het gekrijt van die commentatoren van het lijf te houden, die een dergelijk boek sowieso niet lezen, maar bij een titel de inhoud treffend beschrijft alleen al vanwege de titel in de gebruikelijke luidkeelse verontwaardiging ontbrand zouden zijn.

Sieferle ziet de democratie in Duitsland en West-Europa in ieder geval onderhevig aan ochlocratisch verval. Verval dat zich, aan de hand van de stijgende staatsschuld, die immers niets anders dan consumptie op de pof is, zelfs laat meten. Kort bespreekt hij de problemen van verschillende vormen van degeneratie van staten, om uiteindelijk de vraag te stellen of het Chinese systeem niet beter is toegesneden om de duurzaamheidsproblemen van de 21e eeuw meester te worden.

In deze ochlocratie nu heeft de universalistische ethiek van de gelijkheidsideologie een catastrofale uitwerking. Het geïnfantiliseerde volk kiest ook in dit opzicht de weg van de minste weerstand en ziet er geen been in zich tegen de prijs van de opname van onintegreerbare “barbaren” het goede geweten te verschaffen dat in de welvaartszones tot de levensstandaard behoort.

Multiculturalisme

Hier ligt echter ook de grote zwakte van het boek. Sieferle, die overigens nog veel meer verschijnselen bespreekt dan hier behandeld kunnen worden, zwijgt over het ontstaan en de verbreiding van de multiculturele ideologie. Het lijkt wel of deze uit de lucht is komen vallen, een onafwendbaar lot van de Europese beschaving. Alleen het nationaalsocialisme noemt hij als oorzaak. In de Duitse context speelt dit natuurlijk ook een grote rol. Maar Sieferle laat na de vraag te bespreken of dit door links niet propagandistisch is uitgebuit om de huidige metapolitieke misère te creëren. In plaats daarvan vervalt Sieferle, die in 2016 zelfmoord pleegde, in defaitisme.

Met de holocaust als oorzaak van het multiculturalisme, ziet Sieferle Duitsland als het onbetwiste centrum en uitgangspunt van de multiculturele waanzin. Daarmee vergeleken zou de rest van de westerse wereld nog relatief normaal zijn. In het andere boekje uit zijn nalatenschap, Finis Germania, wordt dit nog duidelijker. Deze kijk op Duitsland gaat gepaard met de voor dergelijke gezichtspunten niet ongebruikelijke anglofilie, die het huidige Engeland en Amerika, maar ook Frankrijk als “burgerlijk-aristocratische wereld” wil zien.

In het licht van de decennia lange, door de politie niet gehinderde, handel van Pakistaanse bendes in Engelse meisjes, de regelmatig in brand staande Franse voorsteden en de absurde excessen van Amerikaanse social justice warriors, lijken alle naar Duitse bijzonderheden verwijzende verklaringen voor de multiculturele ideologie echter moeilijk houdbaar. De kwestie van het recente politieke verleden maakt het de Duitsers dan wel niet gemakkelijker de multiculturele ideologie te bestrijden, het ontslaat ze niet van hun verantwoordelijkheid.

Toekomst

Zeer zinvol is daarentegen hoe Sieferle het migratieprobleem in de historische horizon van onze tijd plaatst. Met het oog op zijn jarenlange studie naar het thema is het niet verwonderlijk dat zijn aandacht hierbij vooral uitgaat naar de onopgeloste energie-economische vragen van onze industriële beschaving. De huidige economische bedrijfsvoering vernietigt in ras tempo de eigen basis en nieuwe duurzaamheid is volgens de auteur alleen door massieve technologische doorbraken – en geenszins door nulgroei – mogelijk.

Of een geïslamiseerd of geafrikaniseerd Europa aan deze daadwerkelijke opgaven voor de mensheid zijn bijdrage zal kunnen leveren, is meer dan twijfelachtig. Met dit perspectief toont Sieferle het migratieprobleem als wat het uiteindelijk is: Een nieuwe barbareninval, die we geconfronteerd met urgente andere problemen kunnen missen als kiespijn.

N.a.v. Rolf Peter Sieferle, Das Migrationsproblem. über die Unvereinbarkeit von Sozialstaat und Masseneinwanderung (Manuscriptum: Waltrop/Berlin, 2017), paperback, 135 pagina’s.

Posted on

Rechter: Amerikaanse ambassade stuurt politieke processen Macedonië aan

De Macedonische autoriteiten hebben dinsdag een oud-minister van Binnenlandse Zaken, drie parlementsleden en ettelijke partijfunctionarissen van de conservatieve oppositiepartij VMRO-DPMNE in hechtenis genomen op verdenking van “terroristische bedreiging van de grondwettelijke orde”, aldus een verklaring van het bureau van de openbaar aanklager.

De verdenkingen hebben betrekking op een demonstratie op 27 april van dit jaar, waarbij een groep demonstranten het parlementsgebouw binnendrong. Aanhangers van de VMRO-DPMNE, die van 2006 tot 2016 aan de regering was, demonstreerden tegen de verkiezing door de regerende Sociaaldemocraten (SDSM) en diverse etnisch-Albanese partijen van een etnische Albanees als parlementsvoorzitter. Eerder waren er ook al protesten vanwege de grote concessies die de SDSM, nog altijd kleiner dan de VMRO-DPMNE, bereid was te doen aan de Albanezen om aan een parlementaire meerderheid te komen.

Amerikaanse druk

Eerder deze maand stelde de ervaren rechter – voorheen hoofd van het Gerechtshof en hoofd van de rechtbank van Skopje, Vladimir Pancevski, dat de Amerikaanse ambassade op grote schaal invloed uitoefent op rechters en openbaar aanklagers.

Pancevski verklaarde tegenover de Macedonische media dat er voorheen nooit zoveel druk op hem werd uitgeoefend, totdat er een speciaal aanklager werd ingesteld.

“De speciaal aanklager bouwde nepzaken op en kondigde die aan tijdens persconferenties”, aldus de rechter. “De Amerikaanse ambassade nam in afstemming met de speciaal aanklager contact met mij op en verzocht me hun vertegenwoordiger David Stephenson te ontmoeten. De speciaal aanklager kondigde zijn zaak ‘Titanik’ aan, maar de Amerikaanse ambassade vertelde me dat de speciaal aanklager een andere zaak zal aanspannen genaamd ‘Tvrdina’, nog voordat deze was aangekondigd. Het werd overduidelijk dat het bureau van de speciaal aanklager simpelweg een instrument is voor de Amerikaanse ambassade, die in essentie zaken besteld via een lichaam waarvan de wettelijke status omstreden is.”

In plaats van zijn medewerking te verlenen en er persoonlijk voordeel van te hebben, koos Pancevski er voor een brief te sturen naar ambassadeur Jess Bailey en de publiciteit te zoeken. In de brief wijst de rechter de Amerikaanse ambassadeur op de illegale activiteiten van zijn medewerkers. Inmiddels heeft de speciaal aanklager onderzoek ingesteld tegen de bewuste rechter op verdenking van samenzwering met de vorige regering.

Posted on

Succes Sebastian Kurz trekt koers CDU/CSU onder Merkel verder in twijfel

Het succes van Sebastian Kurz in Oostenrijk doet de kritiek op Angela Merkel nog toenemen. Terwijl Merkels passiviteit in het immigratiebeleid de Union van CDU en CSU een fikse nederlaag opleverde, behaalde de Oostenrijkse zusterpartij ÖVP, die in de peilingen lang op de derde plaats stond, onder Kurz met zijn duidelijke koers een klinkende overwinning.

Voor Angela Merkel werd het na afgelopen zondag sowieso al niet eenvoudiger om op federaal niveau een Jamaica-coalitie te smeden. Ten eerste hebben CDU, FDP en Groenen alle drie verloren in de verkiezingen voor de Landdag van Nedersaksen. Maar nu bevestigt de overwinning van de ÖVP onder hun jonge lijsttrekker Sebastian Kurz ook nog het gelijk van diegenen binnen CDU en CSU die voor een einde aan Merkels tendens naar links en een conservatiever profiel pleiten.

Een regeringscoalitie van de ÖVP met de FPÖ geldt na de verkiezingen als waarschijnlijk, aangezien ze tijdens de campagne vergelijkbare standpunten naar voren brachten. Kurz ontwikkelde zich al langer als tegenhanger van Merkel en vertolker van het pleidooi voor een andere manier van omgaan met de massa-immigratieproblematiek en het heeft hem electoraal bepaald geen windeieren gelegd.

Terwijl de Union in Duitsland in de Bondsdagverkiezingen fiks verlies leed, konden de Oostenrijkse christendemocraten stevige winst boeken. Dat leidt ertoe dat er opeens ook in de CDU weer discussie ontstaat, of een ‘weiter so’ met Angela Merkel wel zo’n goed idee is. Tot nu toe durfde nauwelijks iemand zich publiekelijk aan die vraag te wagen, vanwege het risico binnen de partij op een zijspoor gezet te worden.

De vereniging van middenstanders binnen de Union sprak zich bijvoorbeeld al uit voor een koerswijziging “Veel mensen verlangen naar een beleid waarin de blik weer meer naar binnen gericht wordt en voor orde en veiligheid in eigen land gezorgd wordt”, aldus Carsten Linnemann, voorzitter van de ‘Mittelstands- und Wirtschaftsvereinigung der CDU/CSU’.

Ook riep de jongerenorganisatie Junge Union na de verkiezingen op tot een generatiewissel en een koerscorrectie. Federaal voorzitter van de jongeren Paul Ziemiak becommentarieerde de verkiezingsoverwinning van de Oostenrijkse zusterpartij als volgt: “Ik ben blij voor mijn vriend Sebastian Kurz. De mensen in Oostenrijk willen een frisse wind, nieuwe gezichten en duidelijke taal.”

Overigens wordt het verkiezingsresultaat in Oostenrijk ook door de AfD verwelkomd. AfD-fractievoorzitter Alexander Gauland verklaarde te hopen “dat er een regering tot stand komt tussen ÖVP-leider Sebastian Kurz en Hans-Christian Strache van de FPÖ”. Kurz heeft volgens de AfD-leider reeds als minister van Buitenlandse Zaken laten zien, dat Oostenrijk “een bolwerk tegen een massale invasie van vreemdelingen is”.

De Oostenrijkse politicoloog Reinhard Heinisch houdt het voor mogelijk, dat binnen de Union de roep om het einde van het Merkel-tijdperk toe zal nemen. “Er is nu een interessant alternatief voor Merkel en de CDU”, aldus de politicoloog. Kurz heeft volgens Heinisch met groot strategisch gevoel het immigratiethema opgepakt door de ÖVP bij te sturen naar rechts. Daarmee heeft Kurz volgens de politicoloog “de stemming van ommekeer in het land het beste gekanaliseerd”.

Overigens is het nog maar de vraag of het Oostenrijkse recept in Duitsland wel toepasbaar is, aangezien Kurz onder jonge kiezers veel steun heeft gevonden en zo het “perfecte pakket” was. Daarbij komt dat de FPÖ als decennia de politiek in Oostenrijk mee bepaalt en zich reeds als derde kracht gevestigd had, terwijl de AfD nog een jonge partij is. “Beide partijen verkeren in een heel andere levensfase”, aldus Heinisch.

Dat neemt echter niet weg dat CDU en CSU stemmen verloren hebben aan de AfD die, al is ze nog jong, toch maar de derde partij is geworden in de Bondsdag en daarbij enkele gevestigde partijen achter zich liet. De Union ziet zich nu voor het dilemma geplaatst dat ze enerzijds een regering met de FDP en de Groenen moet vormen en anderzijds zonder bijstelling van haar eigen profiel het potentiële weglekken van nog meer kiezers naar de AfD niet kan voorkomen.

Posted on

Servische regering bekritiseert uitspraak Amerikaanse vice-president

De Servische minister van Buitenlandse Zaken Ivica Dacic is het niet eens met de uitspraak van de Amerikaanse vice-president Mike Pence, dat Rusland “met geweld” nieuwe grenzen in de westelijke Balkan zou willen trekken.

Pence deed de gewraakte uitspraak tijdens een bijeenkomst van het Adriatische Handvest, een terugkerende conferentie van de Verenigde Staten met diverse staten van de westelijke Balkan met het oog op de bevordering van hun Euro-Atlantische integratie, die dit jaar in de Montenegrijnse hoofdstad Podgorica plaats vond.

“Servië was als waarnemer bij de top (van het Adriatisch Handvest) in Podgorica”, aldus Dacic tegenover het Servische dagblad Vecernje Novosti, maar “dat betekent niet dat we het eens zijn met alles wat daar gezegd is, zoals dat Rusland hier bezig zou zijn met geweld nieuwe grenzen te forceren… Dat is precies wat het Westen heeft gedaan met Servië.”

De Servische minister van Buitenlandse Zaken en vice-premier stelde verder dat Servië van de Verenigde Staten verwacht te doen wat Pence zei dat ze zouden doen, namelijk de regio ondersteunen, maar het aan iedere staat zelf overlaten om over zijn eigen toekomst te beslissen.

 

Posted on 1 Comment

EU neemt vijf keer zoveel Syriërs uit Turkije op als Turkije er terugneemt uit Griekenland

De zogenaamde vluchtelingendeal met Ankara zou de lasten eerlijk verdelen tussen de EU en Turkije. Een nieuw rapport van de Europese Commissie laat echter zien dat de EU vijf keer zo veel immigranten uit Turkije opgenomen heeft als Turkije er terug heeft genomen van Griekenland.

In de zomer van 2015 en begin 2016 kwamen honderdduizenden die zich de dure Turkse smokkelaars konden veroorloven vanuit Turkije via Griekenland naar Europa. Om het aantal aankomende immigranten te verminderen, onderhandelde de EU op aangeven van Angela Merkel op 18 maart 2016 hals over kop een akkoord met Turkije uit.

Volgens dit akkoord zouden de meest gegoede Syrische vluchtelingen op de Griekse eilanden na behandeling en afwijzing van hun asielaanvraag van Griekenland naar Turkije teruggestuurd worden. Daartegenover stond dat gelijke aantallen werkelijk nooddruftige vluchtelingen direct vanuit Turkije over de EU verdeeld zouden worden.

De uitvoering van het haastig uitonderhandelde akkoord begon net zo chaotisch als de onderhandelingen. In Griekenland was namelijk helemaal niet de benodigde infrastructuur voor een ordelijke asielprocedure voor handen, hoewel de wettelijke mogelijkheid daarvoor eigenlijk op zijn laatst sinds de toetreding van Griekenland tot de EU in 1983 had moeten bestaan. Haastig werden er gezien deze omstandigheden door de EU beslisinstanties en asielrechtbanken op de Griekse eilanden geïnstalleerd. Ook de opnamecapaciteiten voor vluchtelingen voldeden op geen enkele wijze aan de EU-normen.

In de hectiek begon het werk in eerste instantie met de immigranten die in Griekenland verrast waren door het akkoord en de sluiting van de grens. Nog maanden bleven zij in de waan ook zonder registratie naar Duitsland te kunnen geraken. Het chaoskamp Idomeni aan de Macedonische grens, dat maandenlang het treinverkeer lam legde, spreekt in dezen boekdelen. Zelfs na de ontbinding van dit kamp wachtten immigranten maanden om überhaupt maar geregistreerd te worden.  De kampen op de eilanden zijn overvol.

Merkel denkt met het akkoord met Turkije haar kanselierschap gered te hebben. In werkelijkheid speelt de door Hongarije aan het rollen gebrachte en door Oostenrijk met andere landen gearrangeerde sluiting van diverse grenzen op de Balkan een minstens even grote rol. Wat Merkel met het akkoord in ieder geval bereikt heeft, is dat de Turkse president Recep Tayyip Erdogan nu elke week Europa er mee kan dreigen het akkoord op te zeggen en de sluizen weer open te zetten.

Overigens heeft Erdogan er in tijden van stagnerende economie en een instortende toeristische branche in werkelijkheid geen belang bij om het akkoord op te zeggen. Zijn regering heeft de drie miljard aan hulpfondsen uit Europa meer nodig dan ooit. Uit onderzoek van de EU blijkt dan ook dat Ankara zich inmiddels weinig meer gelegen laat liggen aan de bestemming waarvoor het geld bedoeld was. Mocht Erdogan het akkoord toch opzeggen, zou hij daarmee zowel deze fondsen als zijn sterkste drukmiddel richting de EU verliezen.

Anderhalf jaar na het sluiten van het akkoord blijken de EU-lidstaten hun kant van de deal meer dan te vervullen. De EU neemt in feite vijfmaal zo veel immigranten uit Turkije op als overeengekomen. Anderzijds werden sinds het in werking treden van de overeenkomst met de Turkse regering zegge en schrijve 1210 personen, die via Turkije op de Griekse eilanden aankwamen, weer naar Turkije teruggestuurd. Dat aantal kwam in 2015 dikwijls binnen een uur in Griekenland aan. In hetzelfde tijdsbestek hebben de EU-staten echter reeds 6200 Syriërs uit Turkije over tot nu toe 15 EU-lidstaten verdeelt.

Volgens het vluchtelingenakkoord zou er eigenlijk sprake moeten zijn van een 1:1-verhouding. Voor iedere van de Griekse eilanden naar Turkije teruggestuurde Syriër, zou een andere Syriër vanuit Turkije in de EU opgenomen worden.

Als hoofdoorzaak voor het achterblijven van de aantallen teruggestuurde immigranten  van de Griekse eilanden naar Turkije noemt het rapport van de Europese Commissie de “trage” asielprocedures in Griekenland. Een groot deel van de betrokkenen gaat zoals gebruikelijk in beroep tegen de afwijzing van hun asielaanvraag. De Griekse beroepsinstanties leveren in doorsnee echter slechts 47 uitspraken per week af, aldus het rapport. Daaruit zijn ook de overvolle kampen op de Griekse eilanden te verklaren. Die kampen hebben eigenlijk capaciteit voor 7.000 personen, maar er verblijven momenteel circa 14.000 personen.

Posted on

Nieuwe regering Macedonië wil snel bij NAVO

De nieuwe Macedonische regering onder leiding van de sociaaldemocraat Zoran Zaev wil zo snel mogelijk aansluiting zoeken bij de NAVO en is een charmeoffensief richting Athene begonnen om dat mogelijk te maken.

Tot nu toe wordt toetreding tot de NAVO geblokkeerd door Griekenland. Griekenland maakt namelijk bezwaar tegen de officiële naam van Macedonië, omdat er de suggestie van een aanspraak op de gelijknamige Griekse provincie van uit gaat. In het internationale verkeer wordt Macedonië om die reden soms aangeduid als de Voormalig Joegoslavische Republiek Macedonië (FYROM).

Onder de regering van de conservatieve VMRO-DPMNE zat er nauwelijks beweging in de patstelling met Griekenland over het vraagstuk van de officiële naam van Macedonië, zodat ook het proces van toetreding tot de NAVO stil lag, omdat Griekenland het als NAVO-lid kan blokkeren. Sinds Macedonië in 2008 niet werd uitgenodigd lid te worden van de NAVO, was de toenmalige regering niet van zins een millimeter toe te geven in de kwestie, maar noemde daarentegen de internationale luchthaven van Skopje naar Alexander de Grote en richtte standbeelden van de krijger-koning op. Griekenland ziet dat als toeëigening van haar culturele erfgoed.

De huidige Macedonische regering, die gevormd wordt door sociaaldemocraten en etnische Albanezen, wil nu het proces van toetreding tot de NAVO weer opstarten, maar moet daarvoor eerst de onderhandelingen met Griekenland over het naamgeschil vlot zien te trekken. Zaev en de zijnen zijn hiertoe reeds een charme-offensief begonnen richting Athene.

Saillant detail is dat de huidige Griekse regering gevormd wordt door de linkse Syriza en de nationaal-conservatieve Onafhankelijke Grieken (ANEL). De Onafhankelijke Grieken zijn pro-NAVO en haviken op het punt van het naamgeschil. Syriza heeft daarentegen een NAVO-standpunt dat zelfs in Griekenland maar weinigen kunnen volgen: de partij is tegen het bestaan van de NAVO, maar wil de NAVO niet verlaten.

Posted on

Macedonië: President bezwijkt onder internationale druk

De conservatieve Macedonische president Gjorge Ivanov, die eerder geen mandaat wilde geven aan de sociaaldemocraat Zoran Zaev om een regering te vormen, heeft dat woensdag 17 mei, na aanhoudende internationale druk, toch gedaan.

In de parlementsverkiezingen die in december vorig jaar gehouden werden, bleef de conservatieve VMRO-DPMNE weliswaar de grootste partij, maar verloor wel tien zetels. De sociaaldemocratische SDSM won vijftien zetels, maar bleef nog altijd twee zetels achter bij de conservatieven. In deze situatie waren de partijen van de Albanese minderheid doorslaggevend voor het vormen van een meerderheidscoalitie.

De Albanezen waren echter op uitnodiging van de Albanese premier Edi Rama, een persoonlijke vriend van George Soros, in de Albanese hoofdstad Tirana een gezamenlijk eisenpakket overeengekomen. Ze spraken af hoge eisen te stellen voor het mogelijk maken van een regering. Zo willen de Albanezen, die ongeveer een kwart van de bevolking vormen en in het noordwesten van Albanië geconcentreerd zijn, dat Albanees de tweede landstaal wordt. De Albanezen hebben reeds taalrechten in de gemeentes waar zij wonen, maar eisten nu volledige gelijkstelling op nationaal niveau.

Dat was voor de VMRO-DPMNE een brug te ver. Dat moet gezien worden tegen de achtergrond van terroristische activiteiten van UÇK (Bevrijdingsleger van Kosovo) -strijders in het verleden en van de idee van een Groot-Albanië, die breed leeft onder de etnische Albanezen en waarop ook Albanese politici soms zinspelen.

VMRO-DPMNE kon echter niet voorkomen dat Zoran Zaev, de leider van de SDSM, die nog nooit een verkiezing gewonnen heeft, toegaf aan alle eisen van de Albanezen, zodat hij eindelijk zijn vurige wens om premier te worden kon vervullen.

President Ivanov verhinderde tot nu toe echter dat Zaev en de Albanezen ook daadwerkelijk een regering vormden, door Zaev geen mandaat daartoe te geven. Ivanov deed dit onder verwijzing naar de grondwet, sommige eisen van de Albanezen staan op gespannen voet daarmee, en de president moet de  grondwet en de eenheid van het land bewaken.

Aanvankelijk leek de president niet onder de indruk van de vrijwel onmiddellijk oplaaiende kritiek van de VS en de EU. Na een maandenlange patstelling, escalerende protesten en aanhoudende internationale druk, is hij nu echter toch bezweken.

Ivanov heeft Zaev een mandaat gegeven om een regering te vormen, nadat deze zwart op wit een aantal garanties heeft gegeven ten aanzien van de eenheid en soevereiniteit van het land. De precieze inhoud van de documenten is niet bekend. Maar het laat zich denken dat er sprake is van algemene bewoordingen die ruimte laten voor uiteenlopende interpretatie. Bovendien zullen dergelijke documenten, wanneer Zaev ze eenmaal geschonden heeft, waardeloos blijken te zijn. Het kwaad is dan immers al geschied en de ‘internationale gemeenschap’ (lees: Amerika en co.) zal zich opnieuw achter Zaev stellen.