Posted on

Kijktip: Borderless – Documentaire Lauren Southern over migratiecrisis

“Het was een grote vergissing!” Met die woorden eindigt de documentaire Borderless, die de Canadese publiciste Lauren Southern onlangs op YouTube publiceerde. Ze klinken uit de mond van een zwarte afrikaan bij het kampvuur in een tentenkamp onder een brug in het winterse Parijs. 

Southerns documentaire is niet wat je misschien zou verwachten. De Canadese nam eerder deel aan de anti-immigratiemissie Defend Europe en staat er dan ook niet neutraal in. Maar met Borderless heeft ze geen rechtse propagandafilm geproduceerd, maar eerder een goed onderzocht stuk onderzoeksjournalistiek. Zoals ze overigens eerder al een goede documentaire over het lot van de blanke boeren in Zuid-Afrika maakte.

Hotspots van de asielcrisis

Met haar team reist ze naar verschillende hotspots van de asielcrisis. De Turkse kust tegenover Lesbos, Marokko, de Spaanse enclaves Ceuta en Melilla en de Bulgaars-Turkse grens. Daarbij ligt haar focus niet primair op de migranten, maar vooral op de profiteurs van de crisis.

Profiteurs

Dat is de rode draad in Borderless: Wie verdient er eigenlijk aan mensen vanuit Afrika naar Europa te transporteren? Wie winnen erbij en wie zijn de verliezers? Bij het zoeken naar antwoorden op deze vragen, stuit ze op rücksichtslose mensensmokkelaars en criminele ngo-medewerkers, die soms zonder scrupules de mensenhandel op de Middellandse Zee faciliteren.

Verborgen camera’s

Het is met name dit onderzoeksdeel van de documentaire, dat het de moeite waard maakt. Ze slagen er bijvoorbeeld in met een verborgen camera opnames te maken van een medewerkster van een grote asiel-ngo die vrijuit vertelt hoe ze potentiële asielaanvragers acteerles geeft zodat ze zich voor christelijke vluchtelingen uit kunnen geven. Anderen vertellen over smeergeld, valse identiteitsbewijzen, doktersverklaringen en wat dies meer zij. Kijken dus, Borderless!

Posted on

Spanje houdt vervroegde verkiezingen in april

De Spanjaarden mogen op 28 april al ter stembus om een nieuw parlement te kiezen. Premier Pedro Sánchez heeft dat vandaag bekend gemaakt. Sánchez’ besluit tot vervroegde verkiezingen in april komt twee dagen nadat het parlement zijn begrotingsvoorstel voor 2019 verwierp. 

Sánchez nam in juni het initiatief door de regering van zijn ambtsvoorganger Mariano Rajoy ten val te brengen met een motie van wantrouwen. Sindsdien leidt hij een minderheidskabinet. Zijn sociaaldemocratische PSOE heeft slechts 84 van de 350 zetels in het parlement. Steun werd geleverd door diverse linkse en/of regionalistische c.q. separatistische partijen. Deze hebben nu echter niet allemaal zijn begrotingsvoorstel gesteund.

Nationaal-conservatieven in parlement

De nieuwe parlementsverkiezingen komen een maand voor de verkiezingen voor het Europees Parlement. Het ligt in de lijn der verwachting dat de verdeeldheid in het parlement door de nieuwe verkiezingen verder toe zal nemen, doordat ook de nationaal-conservatieve partij Vox voor het eerst zetels zal bemachtigen.

Fors verlies voor Partido Popular en Podemos

Volgens de huidige peilingen zou Sánchez’ PSOE weliswaar de grootste partij worden, maar de linkse partijen onder leiding van Podemos waarvan hij afhankelijk is voor parlementaire steun zouden fors verliezen. Ook de centrumrechtse Partido Popular, die momenteel nog de grootste partij is, zou fors verliezen. Mogelijk zou deze na de verkiezingen echter een coalitie kunnen vormen met de liberale partij Ciudadanos en gedoogsteun van Vox, zoals onlangs in Andalusië gebeurde.

 

 

Posted on 1 Comment

Spanje helpt immigranten met illegale doorreis

Hoewel de Balkanroute nog altijd in gebruik is, zwelt de immigratiestroom via Spanje steeds verder aan. Slechts weinigen blijven echter in Spanje. De meeste asielzoekers trekken verder. De Spaanse autoriteiten helpen hen daarbij. Anders dan voor de Franse autoriteiten is dit voor hoofdbestemming Duitsland echter geen aanleiding tot sterkere grenscontroles.

Meer dan 2100 immigranten zijn in de twee eerste weken van 2019 reeds vanuit het zuiden naar Spanje gekomen, via de Middellandse Zee en de Spaanse exclaves Ceuta en Melilla. Dat zijn  er meer dan in de hele maand december, die toch al alle records verbrak. Voor 2018 rapporteerde de VN-vluchtelingenorganisatie UNHCR in Spanje zo’n 60.000 immigranten, drie keer zo veel als in het jaar daarvoor. In 2019 zouden het er nog eens drie maal zoveel, oftewel 180.000 kunnen worden.

Spaanse autoriteiten faciliteren doorreis

Uit onderzoek van Duitse media en ervaringen van Franse douaniers blijkt echter dat slechts weinigen in Spanje blijven. De meesten van hen reizen gelijk door. En de Spaanse autoriteiten helpen hen zelfs daarbij, door busritten van Andalusië naar het noorden van Spanje te organiseren en betalen. In het noorden staan andere bussen gereed die bij nacht en nevel naar Frankrijk rijden. De bestemming van de meesten is Duitsland. Linda Teuteberg, migratie-woordvoerder van de liberale FDP-fractie in de Duitse Bondsdag, spreekt van een “duidelijke schending van Europees recht”. Teuteberg roept dan ook op tot strengere controles aan de Duitse grens.

Bilateraal verdrag

Bondskanselier Angela Merkel ondertekende vorig jaar in Andalusië weliswaar een bilateraal verdrag over het terugnemen van immigranten met de Spaanse regeringsleider Pedro Sanchez, maar dit akkoord blijkt het papier waarop het geschreven staat niet waard. Dit verdrag is echter alleen van toepassing wanneer een asielzoeker zich eerst in Spanje laat registreren en dan met een omweg via Italië en Oostenrijk over de Beierse grens Duitsland binnenkomt en zich dan laat pakken. Dit onwaarschijnlijk scenario is in 2018 dan ook niet één keer voorgekomen. Het ministerie van Binnenlandse Zaken onder Horst Seehofer (CSU), dat het bilaterale verdrag destijds als grote vooruitgang voorstelde, reageerde terughoudend op de verwijten van de FDP. Federale politie-agenten op Frontex-missie zouden ter plaatse in Spanje de feiten onderzoeken, zo heette het.

Schengenzone

Omdat er binnen de Schengenzone in de regel geen grenscontroles zijn, zijn er tot nog toe nauwelijks precieze cijfers over de migratie van migranten als ze eenmaal in die zone zijn aangekomen. “Secundaire bewegingen blijven een van de migratiegebieden die het moeilijkst te analyseren zijn”, zo heet het in de meest actuele risico-analyse van Frontex. Ook de Duitse immigratiedienst heeft geen precieze cijfers. Ze vraagt in het formulier voor asielzoekers weliswaar naar de route die ze afgelegd hebben, maar slechts weinigen verstrekken precieze gegevens.

Secundaire migratie

Duitsland lijkt echter in het bijzonder de bestemming van secundaire migratie. Waar er slechts weinig asielzoekers direct per vliegtuig naar Duitsland komen, dienen er maandelijks zo’n 10.000 à 15.000 een asielaanvraag in de Bondsrepubliek in. Bij het toenemende aantal immigranten dat via Spanje komt, komen velen die nog altijd via de Balkanroute komen.

Vanwege het doorloodsen van immigranten door de Spaanse autoriteiten, heeft Frankrijk reeds controles ingevoerd aan de Spaanse grens en daardoor veel bewijzen verkregen van de betrokkenheid van de Spaanse overheidsdiensten. Ook Duitse diensten maken de Spaanse ernstige verwijten. Zo stelt men dat het Spaanse registratieproces niet tegemoet komt aan de vereisten. Zo zouden bijvoorbeeld opgaven over de nationaliteit van asielzoekers ondanks gerede twijfel niet verder onderzocht zijn, omdat de meerderheid toch niet in Spanje wil blijven.

Geen aanleiding voor grenscontroles

Duidelijk is dat de mare van de Duitse welkomscultuur iedere uithoek van Afrika bereikt heeft. De aantrekkelijkheid van de Bondsrepubliek ligt in de bovengemiddelde verzorgingsstaat, de ruimhartige toekenning van verblijfsvergunningen en het lakse uitzettingsbeleid. Ondanks dit alles zien de Duitse veiligheidsdiensten “geen aanleiding” voor sterkere controle aan de Duitse westgrens. Dagelijks pendelen er honderdduizenden forenzen in beide richtingen tussen Duitsland en Frankrijk en Luxemburg. Voor hen zouden grenscontroles tegen illegale secundaire migratie uit Spanje zoals aan de Beierse grens met Oostenrijk hinderlijk zijn.

Posted on

Is er licht aan het einde van de vluchtelingencrisis?

De reactie van een aantal Amerikaanse commentatoren op de Europese topbijeenkomst van 28 juni jongstleden over de Afrikaanse vluchtelingencrisis, is even pragmatisch als onuitvoerbaar en even onmenselijk als verwerpelijk. Er wordt gesproken van een Trumpiaanse oplossing. “Laat Europa gewoon een hoge muur bouwen langs de Noord-Afrikaanse kustlijn en doe dat op kosten van Afrika zelf” In feite de Mexicaanse aanpak, die echter zelfs in Amerika als onnodig hard en meedogenloos wordt ervaren, maar die tot op heden niet wordt gestopt. Zoveel is zeker. De Amerikaanse politiek evenals de Europese, lopen beide op hun achterste benen en zijn in feite disfunctioneel geworden ten opzichte van oude idealen als vrijheid en verlichting, menselijkheid en beschaving, tolerantie en democratie.

Bijzonder is het niet, maar nog steeds is het wel opmerkelijk dat de betaalplicht voor zo’n nieuw te bouwen muur bij Afrika zelf wordt gelegd, ook nu naar voorbeeld van Amerika. Op zich niet zo’n gekke gedachte. Laten we beginnen bij het zwaar tot zeer zwaar fiscaal belasten van de rijke tot allerrijkste bovenlaag van veel Afrikaanse landen, inclusief het geld dat deze elites in het buitenland hebben gestald. Nee, dat geld moet Europa niet in eigen zak steken, maar juist terug laten vloeien naar Afrika zelf  in de vorm van onderwijs en innovatie.

Sommige commentatoren zoeken de oplossing voor de vluchtelingencrisis meer in het opzetten van gevangeniseilanden, vanwege de afschrikwekkende werking die er van deze eilanden uitgaat. Hoe berucht is niet het eiland Alcatraz in de baai van San Fransisco dat al in 1963 werd gesloten, maar zelfs nu nog tot de verbeelding spreekt? Of het Noorse gevangeniseiland Bastoy dat als schoolvoorbeeld moet dienen voor een humaan beleid voor criminelen. In Nederland kennen we ook een soort gevangeniseiland maar dan op het land, namelijk in Veenhuizen. Ooit is deze concentratie van gevangenissen begonnen als heropvoedingsplek voor schooiers en vandalen, naar het verlichte ideaal van Jonkheer van den Bosch.

Hongarije kent inmiddels al een muur en weet zich daarin gesteund door de Visegrad-landen, een groep van EU-lidstaten (Polen, Hongarije, Tsjechië en Slowakije) die samenwerkt op diverse terreinen, waaronder op het gebied van identiteit en veiligheid. Langzaam maar zeker vormen deze lidstaten op die thema’s een beetje een eiland van eensgezindheid in de zee van politieke onbekwaamheid van Europa. Helaas wordt er steeds meer gesproken van een Europa dat in zijn huidige vorm stervende is. Ik had het graag anders gezien.

Een muur helpt niet. Een eiland helpt ook niet. Opvangkampen helpen niet, net zo min als detentiecentra. Is er iets wat nog wel zou kunnen werken? Ja, eigenlijk wel. Europa zou bijvoorbeeld in samenspraak met de  UNHCR een enorme reeks van universiteiten en hogescholen langs de gehele kustlijn van Noord-Afrika kunnen vestigen naar voorbeeld van het bestaande campusmodel van Amerikaanse universiteiten. Alle mogelijke vormen van onderwijs, ontwikkeling en innovatie kunnen in deze ‘politieke vrijplaatsen’ worden gegeven en hele nieuwe steden van economische slagkracht kunnen ontstaan, waarna afgestudeerde studenten zelf kunnen kiezen in welk land zij zich uiteindelijk willen vestigen. Zo’n aanpak kost inderdaad veel geld. Maar dat kost de huidige crisis ook.

Posted on

De oorzaken van de massamigratie in historisch perspectief

In zijn nagelaten werk Das Migrationsproblem ontwerpt de Duitse historicus, politicoloog en socioloog Rolf Peter Sieferle een groot historisch en functioneel beeld van het verschijnsel massa-immigratie.

De ondertitel van het boek, over de onverenigbaarheid van verzorgingsstaat en massa-immigratie, is daarentegen misleidend. Gelukkig maar, want over dit thema valt per slot van rekening weinig meer te zeggen. Wie nu nog niet begrepen heeft dat een solidariteitssysteem slechts op grond van exclusiviteit kan functioneren, of gechargeerd, dat we niet de halve wereld een uitkering kunnen bieden, zonder onze verzorgingsstaat te overvragen, die zal het wel nooit begrijpen.

Gelukkig heeft Rolf Peter Sieferle (1949-2016) veel meer te bieden dan deze trivialiteit. In Das Migrationsproblem poogt hij het verschijnsel van de massa-immigratie binnen het functionele kader van de hedendaagse westerse democratie te verklaren en historisch te plaatsen. Dat alles in niet meer dan 124 pagina’s. Het probleem dat Sieferle bespreekt bestaat dan ook niet, zoals de ondertitel deed vrezen, in het eindeloos herhalen van het hierboven beschrevene. In tegendeel, het gaat om een groot essay met een keur aan inzichten, zonder expliciete integrerende betoogtrant.

Ondanks dat is het een even leesbaar als omvattend boek. Sieferle slaagt er in vanuit de kern van zijn bespreking, de destructieve wisselwerking tussen verzorgingsstaat en immigratie, waarin de verzorgingsstaat de immigranten aantrekt en deze de verzorgingsstaat overbelasten, verbanden te leggen in vrijwel alle richtingen.

Hij begint met de oorzaken van de migratie en maakt duidelijk dat er met het oog op de bevolkingsexplosie in de derde wereld geen relevant onderscheid tussen economische en burgeroorlogsvluchtelingen meer is. Van de wereldhistorisch onvermijdelijke aftakeling van de verzorgingsstaat in de oude industrielanden gaat hij over naar het blootleggen van de verschillende narratieven waarmee de politiek de massa-immigratie rechtvaardigt.

Demografische ontwikkeling

In het bijzonder een simpele vaststelling verdient het ook door de tegenstanders van het multiculturele experiment ter kennis genomen te worden: De huidige massa-immigratie heeft niets met de teruglopende demografie van de ontwikkelde landen te maken. Dit is veeleer een gezonde ontwikkeling in een tijd waarin het massale sterven door infectieziektes gelukkig tot het verleden behoort.

De “indringers” dringen niet in lege gebieden door. In tegendeel, ze trekken in de regel van dunner bevolkte naar dichter bevolkte gebieden. Sieferle loochent niet de demografische druk van een overschot aan jongeren in Afrika, maar verwijst het complementaire idee van een demografische zog van het kinderarme Europa, die een soort ‘eigen schuld’ impliceert, naar het rijk der fabelen.

Hetzelfde geldt voor de zich anti-imperialistische noemende ideologie, die de armoede van de derde wereld verklaart door de vermeende uitbuitende handel met de eerste wereld. Alsof deze landen niet reeds lang voor het koloniale tijdperk arm waren en het handelsvolume van de industrielanden onder elkaar de handel met de ontwikkelingslanden niet vele malen overstijgt.

Ochlocratie

Daarbij ontlast Sieferle de Europeanen echter geenszins van de verantwoordelijkheid voor hun huidige dilemma. In tegendeel, hij ziet hun huidige politieke systemen als onhervormbaar gecorrumpeerd. Dikwijls bekruipt de lezer het gevoel dat de onspectaculaire titel van het boek ter versluiering dient, om zich ten minste het gekrijt van die commentatoren van het lijf te houden, die een dergelijk boek sowieso niet lezen, maar bij een titel de inhoud treffend beschrijft alleen al vanwege de titel in de gebruikelijke luidkeelse verontwaardiging ontbrand zouden zijn.

Sieferle ziet de democratie in Duitsland en West-Europa in ieder geval onderhevig aan ochlocratisch verval. Verval dat zich, aan de hand van de stijgende staatsschuld, die immers niets anders dan consumptie op de pof is, zelfs laat meten. Kort bespreekt hij de problemen van verschillende vormen van degeneratie van staten, om uiteindelijk de vraag te stellen of het Chinese systeem niet beter is toegesneden om de duurzaamheidsproblemen van de 21e eeuw meester te worden.

In deze ochlocratie nu heeft de universalistische ethiek van de gelijkheidsideologie een catastrofale uitwerking. Het geïnfantiliseerde volk kiest ook in dit opzicht de weg van de minste weerstand en ziet er geen been in zich tegen de prijs van de opname van onintegreerbare “barbaren” het goede geweten te verschaffen dat in de welvaartszones tot de levensstandaard behoort.

Multiculturalisme

Hier ligt echter ook de grote zwakte van het boek. Sieferle, die overigens nog veel meer verschijnselen bespreekt dan hier behandeld kunnen worden, zwijgt over het ontstaan en de verbreiding van de multiculturele ideologie. Het lijkt wel of deze uit de lucht is komen vallen, een onafwendbaar lot van de Europese beschaving. Alleen het nationaalsocialisme noemt hij als oorzaak. In de Duitse context speelt dit natuurlijk ook een grote rol. Maar Sieferle laat na de vraag te bespreken of dit door links niet propagandistisch is uitgebuit om de huidige metapolitieke misère te creëren. In plaats daarvan vervalt Sieferle, die in 2016 zelfmoord pleegde, in defaitisme.

Met de holocaust als oorzaak van het multiculturalisme, ziet Sieferle Duitsland als het onbetwiste centrum en uitgangspunt van de multiculturele waanzin. Daarmee vergeleken zou de rest van de westerse wereld nog relatief normaal zijn. In het andere boekje uit zijn nalatenschap, Finis Germania, wordt dit nog duidelijker. Deze kijk op Duitsland gaat gepaard met de voor dergelijke gezichtspunten niet ongebruikelijke anglofilie, die het huidige Engeland en Amerika, maar ook Frankrijk als “burgerlijk-aristocratische wereld” wil zien.

In het licht van de decennia lange, door de politie niet gehinderde, handel van Pakistaanse bendes in Engelse meisjes, de regelmatig in brand staande Franse voorsteden en de absurde excessen van Amerikaanse social justice warriors, lijken alle naar Duitse bijzonderheden verwijzende verklaringen voor de multiculturele ideologie echter moeilijk houdbaar. De kwestie van het recente politieke verleden maakt het de Duitsers dan wel niet gemakkelijker de multiculturele ideologie te bestrijden, het ontslaat ze niet van hun verantwoordelijkheid.

Toekomst

Zeer zinvol is daarentegen hoe Sieferle het migratieprobleem in de historische horizon van onze tijd plaatst. Met het oog op zijn jarenlange studie naar het thema is het niet verwonderlijk dat zijn aandacht hierbij vooral uitgaat naar de onopgeloste energie-economische vragen van onze industriële beschaving. De huidige economische bedrijfsvoering vernietigt in ras tempo de eigen basis en nieuwe duurzaamheid is volgens de auteur alleen door massieve technologische doorbraken – en geenszins door nulgroei – mogelijk.

Of een geïslamiseerd of geafrikaniseerd Europa aan deze daadwerkelijke opgaven voor de mensheid zijn bijdrage zal kunnen leveren, is meer dan twijfelachtig. Met dit perspectief toont Sieferle het migratieprobleem als wat het uiteindelijk is: Een nieuwe barbareninval, die we geconfronteerd met urgente andere problemen kunnen missen als kiespijn.

N.a.v. Rolf Peter Sieferle, Das Migrationsproblem. über die Unvereinbarkeit von Sozialstaat und Masseneinwanderung (Manuscriptum: Waltrop/Berlin, 2017), paperback, 135 pagina’s.

Posted on

Oostenrijkse generaal: “Migrantenstroom Middellandse Zee kan wel degelijk gestopt worden”

De stroom migranten die per boot de Middellandse Zee probeert over te steken kan, anders dan sommige commentatoren beweren, wel degelijk gestopt worden. Dat zegt de chef van de generale staf van het Bundesheer, de Oostenrijkse krijgsmacht, generaal Othmar Commenda tegenover de Kronen Zeitung.

Gevraagd naar de mogelijkheid van het afsluiten van de migratieroute over de Middellandse Zee, stelt Commenda:

Binnen de EU beschikken momenteel de meeste lidstaten over de nodige strategische middelen om de vluchtelingenroutes over zee onder controle te brengen en de illegale migratie in te perken.

Uit militair oogpunt kan men nagenoeg alle boten die naar Europa onderweg zijn onderscheppen, zo voegt hij daar aan toe. Net als op de Balkanroute, waar de stroom met 96 procent is teruggelopen, zal er volgens de generaal altijd een klein deel doorglippen. Maar ook nu al wordt de Middellandse Zee doorlopend vanuit de lucht geobserveerd: door vliegende radarstations, de zogeheten AWACS-vliegtuigen, andere vliegtuigen, drones en satellieten.

Het is kortom technisch mogelijk om de tochten in de meest gammele boten, die al jaren voor een aanzienlijk deel van de mensen met de verdrinkingsdood aflopen, fors in te perken. Het terugsturen van de voor het leeuwendeel mannelijke economische migranten naar veilige zones aan de Noord-Afrikaanse kust, is geen kwestie van militair kunnen, maar van politiek willen, aldus Commenda.

“Het beproefde idee van beschermde zones in veilige regio’s wordt immers in Syrië al toegepast”, zo licht Commenda toe. Op de lange termijn is het volgens de generaal nodig om, naast het indammen van de migratiestroom, ook over oplossingen in de landen van herkomst na te denken.

Posted on

Trump staat niet alleen: Overal ter wereld worden grenzen versterkt

Niet alleen in Europa, maar overal ter wereld ontstaan aan de grenzen weer meer muren en hekken. Ook wordt er weer vaker geschoten aan de grens.

Het nieuwe jaar begon met de grootste bestorming van de beide Spaanse exclaves in Marokko, Ceuta en Melilla, tot nu toe. Meer dan 1000 asielzoekers stormden op nieuwjaarsmorgen op de beide steeds hoger opgetrokken barrières toe en probeerden zo aan de Spaanse kant van de grens te komen. Slechts twee slaagden in die opzet.

Maar niet alleen aan de buitengrenzen van de Europese Unie nemen de muren en hekken weer toe. Ook tussen EU-lidstaten zijn weer diverse muren en hekken verrezen om de Balkanroute, de hoofdinvalsroute voor de massamigratie van de laatste jaren, af te sluiten. Hongarije bouwde als eerste een hek, aan de grens met Servië, al snelden volgden Kroatië en Slovenië dit voorbeeld en uiteindelijk ook Oostenrijk en Macedonië.

Na de ontbinding van het wilde immigrantenkamp, de ‘jungle’, van Calais na 17 jaar wordt daar nu de “grande muraille” van Calais gebouwd, die in de toekomst immigranten uit Eritrea, Somalië, de Soedan of Syrië ervan moet weerhouden op de snelweg te komen en zich op een vrachtwagen te verstoppen of op een veerboot naar Engeland te geraken. De muur wordt vier meter hoog en een kilometer lang.

Sommige hekken zijn onzichtbaar, zoals het hek aan de grenzen tussen Oostenrijk, Hongarije en Slowakije. Via zenders in de grond, die trillingen aan de dichtstbijzijnde grenspost doorgeven, moeten illegale grensovertredingen tegengegaan worden.

De meest besproken grens van dit moment is wel de welvaartsgrens tussen de Verenigde Staten en Mexico. De Amerikaanse president Donald Trump is niet de eerste die het voornemen heeft opgevat aan deze grens een doorlopende muur te bouwen. Al jaren neemt het aantal dodelijke slachtoffers aan deze grens toe. In 1994 stierven er 23 mensen aan deze grens, tussen 1998 en 2013 meer dan 6.000. De meeste daarvan niet bij pogingen tot illegale immigratie, maar bij de drugssmokkel.

Maar de Amerikaanse regering is niet de enige die plannen heeft voor een grensversterking. Ook de Mexicanen willen een hek optrekken, aan de grens met Guatemala, om de immigratie uit de rest van Latijns-Amerika af te sluiten. Zuidelijker in Latijns-Amerika heeft Brazilië al in 2013 aangekondigd haar hele 17.000 kilometer lange grens met zeppelins, drones en helikopters te willen bewaken.

Een voorbeeld voor Brazilië was India, dat een 4.000 kilometer lang hek gebouwd heeft om zich van Bangladesh, het dichtstbevolkte land ter wereld, af te schermen. Ieder jaar worden gemiddeld 100 Bengalen door Indiase grenswachten neergeschoten bij pogingen over het hek heen te klimmen. India wil daarnaast de meer dan 3.300 kilometer lange grens met Pakistan beter gaan bewaken.

Ook op het Afrikaanse continent worden hekken opgetrokken. Zo heeft Tunesië een 200 kilometer lang hek aan de grens met Libië laten neerzetten tegen de islamistische terreurdreiging. En in 2010 is Israël begonnen een 220 kilometer lang hek aan de grens met Egypte te bouwen tegen illegale immigranten uit Afrika. Om mogelijke infiltranten tegen te houden, had Israël eerder aan de grens met de Gazastrook reeds automatische wapensystemen geïnstalleerd. Sinds 2010 zouden alleen rond Gaza reeds 200 mensen hierdoor de dood gevonden hebben. Vergelijkbare automatische wapensystemen worden sinds 2010 door Zuid-Korea aan de grens met Noord-Korea ingezet. Hiervan is het aantal slachtoffers echter niet bekend.

Posted on

Het asielsysteem in Europa loopt op zijn laatste benen

Terwijl men er in EU-verband niet uitkomt hoe de vluchtelingen over de lidstaten verdeeld moeten worden, breekt aan steeds meer grenzen totale chaos uit.

Voor de Franse havenstad Calais hebben vrachtwagenchauffeurs te kampen met straten die vergeven zijn van de immigranten. Er zijn verscheidene tentdorpen ontstaan, niet alleen bij Calais, maar ook in de hoofdstad Parijs. De vrachtwagens kunnen in Calais soms slechts stapvoets rijden en moeten regelmatig stil houden, terwijl immigranten proberen in te breken om als verstekeling mee te gaan naar Engeland. De politie doet niets. De chauffeurs kunnen zich niet verweren tegen de meutes en sluiten zich op in hun cabines. Inmiddels duiken vergelijkbare filmpjes uit Bulgarije en Roemenië op. Dat de oversteek bij Calais moeilijk is, maakt dat steeds meer illegalen via de Nederlandse veerboten naar Engeland proberen te komen.

De hausse aan immigranten brengt steeds meer Europese landen in de problemen. Zo kondigde Hongarije aan uit nood gedreven een hek te gaan plaatsen aan de grens met Servië.

Vooral in Italië raakt men steeds verder de controle kwijt. De maffia verdient goed aan het overzetten van illegale immigranten. Het bracht Frankrijk er al toe diverse grensovergangen te sluiten. Aan de Italiaanse kant van de grensovergangen, maar ook in een grote stad als Milaan, houden zich duizenden illegalen op. Italië wil er vanaf, Frankrijk wil ze ook niet opnemen. Alleen het Italiaanse deel van Zwitserland resteert nog als ventiel, maar ook hier overweegt de overheid inmiddels de grensovergang te sluiten. De Italiaanse premier Matteo Renzi probeert druk te zetten op zijn Europese collega’s door te dreigen de illegalen Schengenvisums te geven.

En dan zijn er nog grote problemen op Malta, op de Spaanse exclaves in Noord-Afrika, in Griekenland en Bulgarije. Oostenrijk dat een relatief snelle asielprocedure kent, heeft een opnamestop aangekondigd en gaat vooral naar uitzettingen kijken. In Noorwegen dreigt de Vooruitgangspartij de stekker uit de regering te trekken als er geen volksraadpleging over het asielsysteem komt.

In vrijwel alle EU-lidstaten stijgen de asielaantallen inmiddels dramatisch. In sommige landen is zelfs sprake van een toename van 100%. De meeste asielzoekers willen naar Duitsland, Engeland en de Scandinavische landen. Zodoende is een steeds ongelijkere verdeling over de verscheidene EU-lidstaten ontstaan. De Europese Commissie wil nu tot een verdeelsleutel komen. Duitsland en Italië zijn daar voor. Verzet is er vooral van het Verenigd Koninkrijk en diverse Midden- en Oost-Europese landen, die relatief weinig asielzoekers opnemen, een verdeelsleutel zou dat recht trekken. Een compromis is niet in zicht.

Het akkoord van Dublin, dat inhoudt dat asielzoekers hun aanvraag moeten doen in de EU-lidstaat waar ze het eerst binnen komen, is al lang geen praktijk meer. Hongarije heeft het onlangs dan ook maar officieel opgezegd. Brussel ziet intussen hulpeloos toe hoe het asielsysteem in de ene lidstaat na de andere op zijn grenzen stuit.