Posted on

Tegen rechts is alles geoorloofd

In hun zeer herkenbare en bemoedigende boek ‘Mit Linken leben’ wijzen Caroline Sommerfeld en Martin Lichtmesz op de debatdooddoener die links voortdurend inzet. “Nazi”, “fascist”, plus het gevreesde H-woord (Adolf). “Zonder het grote verhaal van Adolf Hitler en het nationaalsocialisme als de pseudo-Gouden Standaard van het absolute Kwaad stelt links niets voor,” schrijven Sommerfeld en Lichtmesz. “Zijn terugkeer moet absoluut voorkomen worden.” Het bewijs van hun constatering is dagelijks in de media (kranten, rtv, sociale media) te vinden. Zoals afgelopen zaterdag in Trouw. Marijn Kruk bespreekt ‘Fascisme, een waarschuwing’ van Madeleine Albright en ‘Het verraad van de intellectuelen’ van Julien Benda. Onder de kop “Fascisme is terug (maar dan anders)” trekt de recensent een aantal zeer wonderlijke conclusies.

Madeleine Albright was minister van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten in de jaren negentig van de vorige eeuw. Op de Balkan kunnen ze haar bloed wel drinken en de dood van duizenden dode kinderen ten gevolge van de oorlog in Irak in 2003 en daarna bagatelliseerde ze. Tegenwoordig doceert de 80-jarige internationale betrekkingen in Washington. Vanuit haar huidige en vorige functie meent ze te moeten waarschuwen voor het ‘fascisme’ dat in Europa, maar zelfs in de Verenigde Staten, aan een comeback bezig zou zijn. De vrouw die tijdens de verkiezingsstrijd in 2016 zei dat “er een speciale plek in de hel is ingericht voor vrouwen die niet op Hillary Clinton stemmen”, schrijft nu in haar boek: “Als we fascisme beschouwen als een wond uit het verleden die bijna was geheeld, is Trump in het Witte Huis zoiets als het verband losrukken en aan de korst krabben”. De typering die Albright geeft voor het herkennen van een fascistische leider luidt: “iemand die zich sterk identificeert met een hele natie of groep, zich niet bekommert om de rechten van anderen, en bereid is elk middel aan te wenden om het gewenste doel te bereiken, inclusief geweld”. Uiteraard doelt Albright hier op Orbán, Erdogan en Trump. Ironisch genoeg gaat haar definitie net zo zeer of beter op voor de beide Clintons. Die gebruikten geweld om hun doel te bereiken (critici van hun politiek, Irak, voormalig Joegoslavië, Libië), voerden een machtspolitiek op basis van identity politics en verachten die groepen die in hun ogen niet tot de gewenste minderheden behoren – de “deplorables” – en ontzegden rechten aan de ‘restjesmensen’ (Jan Antonissen) en bijvoorbeeld christelijke ondernemers. Maar het begrip ‘fascsime’ wordt voor progressieve en linkse politici, intellectuelen en activisten niet toegepast. Het is voorbehouden aan alles en iedereen die zich tegenwoordig nog rechts durft te noemen. Het mechanisme waar Sommerfeld en Lichtmesz op wijzen.

Vandaar dat Trouwrecensent Kruk de Nederlandse actualiteit erbij meent te moet betrekken en in één adem een verband legt tussen de mensen die de politiek van Orbán steunen en de ‘blokkeerfriezen’ die vorige week in Leeuwarden voor de rechter verschenen. Kruk noemt het niet letterlijk, maar de hele teneur van zijn artikel wijst erop: het zijn mensen die handelen in de geest van het fascisme. “Bedenkelijke groepsdenkers”, die “hun identiteit bóven de rechtsstaat” stellen. Dezelfde eenzijdige blik, het H-woord, de debatdooddoener, volgt hij in zijn bespreking van het boek van Julien Benda. Volgens Kruk verweet de Franse filosoof begin vorige eeuw dat de intellectuelen van die tijd tijdens de Dreyfusaffaire zich niet boven de politieke passies hadden gesteld, maar deze juist hadden aangewakkerd. Volgens Kruk doelt Benda op Maurice Barrès en Charles Maurras, “extreemrechtse schrijvers”, ergo, fascisten. Kruk noemt Benda “een uitstekende gids in deze verwarrende en verontrustende tijden. Zelfs als wij te maken hebben met blokkeerfriezen in plaats van de Dreyfusaffaire”.  Een gotspe! Voor het gemak vergeet Kruk maar even het echtpaar Webb (Sovjetunie), Sartre (China), Foucault (Iran) en Mulisch (Cuba). Intellectuelen die volledig opgingen in hun politieke passies en zo’n beetje ieder links-totalitair regime steunden. En gaat het niet om Dreyfus en blokkeerfriezen, maar om Stalin en antifa-terreur.

Want zij passen nu eenmaal niet in het betoog van Kruk, die alles ter rechterzijde weg zet met het gevreesde H-woord. “Ben je rechts, dan ben je een ‘nazi’; een ‘nazi’ is een onmens en daarmee ben je eigenlijk een ‘untermensch’, een duivel, die als een gevaarlijk virus van de rest van de samenleving geïsoleerd moet worden,” schrijven Sommerfeld en Lichtmesz. “Wie het label ‘nazi’ krijgt is vogelvrij. Als het om ‘tegen rechts’ gaat, is voor veel mensen alles geoorloofd.”

Posted on

Servië niet bereid Kosovo te erkennen voor EU-lidmaatschap

Servië wil graag lid worden van de Europese Unie, maar niet tegen elke prijs. Het land is niet bereid de onafhankelijkheid van Kosovo te erkennen als dat als voorwaarde gesteld zou worden. Dat heeft de Servische minister van Buitenlandse Zaken, Ivica Dacic, gezegd tijdens een bezoek aan de Argentijnse hoofdstad Buenos Aires.

Tijdens een toespraak bij de Argentijnse Raad voor Internationale Betrekkingen (CARI) sprak Dacic zijn waardering uit voor de Argentijnse steun voor de inspanningen van Servië om zijn soevereiniteit en territoriale integriteit te bewaren.

Sprekende over Kosovo en het lidmaatschap van de Europese Unie dat Servië nastreeft, stelde Dacic:

We willen een akkoord bereiken, we willen een rechtvaardige en duurzame oplossing, maar om eenzijdig handelen te erkennen… Nooit, zelfs niet als het ons de toetreding tot de Europese Unie zou kosten.”

Dacic stelde verder de vanouds goede relaties met Argentinië en diverse andere Latijns-Amerikaanse landen aan te willen halen en grote waardering te hebben voor het respect dat deze landen tonen voor het internationaal recht ter zake van de territoriale integriteit.

Landen die de onafhankelijkheid van Kosovo erkennen (stand september 2017).

Een paar maanden geleden baarde het eveneens Latijns-Amerikaanse Suriname opzien door zijn erkenning van de onafhankelijkheid van Kosovo in te trekken.

Eind jaren ’90 brak in Kosovo, destijds een provincie van (romp-)Joegoslavië een guerrilla-oorlog uit tussen het zogenoemde Kosovo Bevrijdingsleger (UÇK) en het Joegoslavische leger. Na interventie van de NAVO werd Kosovo onder VN-bestuur gesteld om vervolgens in 2008 eenzijdig de onafhankelijkheid uit te roepen.

Posted on

Toenemende invloed Saoedi-Arabië en Turkije in Kosovo

Vanwege werving voor de jihad in Syrië en Irak, aanstichting tot haat, het propageren van religieuze intolerantie en tenslotte belastingontduiking, is in de Kosovaarse hoofdstad Pristina de hoofdprediker van de centrale moskee Shefet Krasniqi (51) gearresteerd.

De opperimam van Kosovo hoorde in de jaren ’90 tot de eerste Kosovo-Albanezen die hun studie in Saoedi-Arabië deden. Krasniqi is geen uitzondering. Volgens een bericht van Le Figaro zou in de omgeving van Pristina in 22 moskeeën zijn opgeroepen tot de heilige oorlog. En dat bij wijze van spreken onder het toeziend oog van EU-soldaten en -ambtenaren, die daar gestationeerd zijn.

Het Balkanlandje is tot Europa’s jihadcentrale geworden. In Kosovo heeft de radicale Saoedi-Arabische staatsislam van de Wahhabieten zich gevestigd. Net als de Salafisten staan de Wahhabieten voor een primitieve islam, die zich strikt op Mohammeds 7e eeuw oriënteert.

Van de momenteel meer dan 800 moskeeën in Kosovo stammen er 240 van financiers uit Saoedi-Arabië, die via stichtingen en ngo’s sinds de afscheiding in 1999 geld naar Kosovo overmaken. Vooral de nieuwe moskeeën worden verantwoordelijk gehouden voor de Wahhabitische indoctrinatie van de Kosovaren.

Terwijl het westen onder aanvoering van de Amerikanen in 1999, onder het mom van democratie en mensenrechten, militair intervenieerde om de afscheiding van Kosovo van (romp-)Joegoslavië mogelijk te maken, gebruikten de Saoedi’s de ontstane situatie om hun versie van de islam ingang te doen vinden.

Maar de geldschieters uit Saoedi-Arabië, Qatar, Koeweit en Bahrein maakten niet alleen de bouw van moskeeën mogelijk, ze betaalden ook de opleiding van honderden imams op het Arabisch schiereiland. Volgens het Franse dagblad betaalden religieuze stichtingen ook premies variërend van 100 à 300 euro aan mannen die een salafistenbaard lieten staan en vrouwen die zich sluierden.

Terwijl er voor 2000 nauwelijks gesluierde vrouwen te zien waren in Kosovo, wordt hun aantal inmiddels steeds groter. De Ramadan, vroeger een privézaak, wordt nu publiek doorgevoerd en door de staat bewaakt. Het Albanese nationalisme, dat eens tot de opstand tegen Slobodan Milosevic leidde, heeft met het Wahhabisme een belangrijke wereldbeschouwelijke concurrent gekregen.

Van de Europese Unie heeft Kosovo sinds 1999 zo’n vijf miljard euro aan hulpgelden ontvangen, veel meer per hoofd van de bevolking dan bijvoorbeeld de 16 miljard dollar Marshall-hulp aan 16 Europese landen na de Tweede Wereldoorlog. Desondanks is Kosovo nog altijd het armste land van Europa. De werkloosheid ligt bij 30 en de jeugdwerkloosheid bij 70 procent.

Terwijl toetreding tot de EU voor het straatarme land veraf is, toont Recep Tayyip Erdogan in het kader van zijn nieuwe Turkse grootmachtpolitiek belangstelling voor Kosovo. De opvolger van het Ottomaanse rijk investeert in luchthavens, wegen en banken en stuurt imams naar Kosovo. Een van de wederdiensten die Ankara verlangt, is dat Kosovo zijn schoolboeken zo corrigeert dat de Ottomaanse geschiedenis mooier voorkomt.

Posted on

Ex-guerrillero’s winnen verkiezingen Kosovo

De coalitie onder leiding van de PDK, ook wel de ‘oorlogsvleugel’ genoemd, heeft zondag de parlementsverkiezingen in Kosovo gewonnen maar moet wel inboeten. De ultra-nationalistische Zelfbeschikkingspartij boekte winst.

De door de PDK aangevoerde coalitie werd met 34 procent van de stemmen het grootste blok in het parlement. De coalitie brengt de nationaal-liberale PDK van president Hashim Thaci, de nationaal-liberale AAK van premierskandidaat Ramush Haradinaj en de nationalistische en sociaaldemocratische NISMA bij elkaar. De coalitie wordt ook wel de oorlogsvleugel genoemd, omdat zowel Thaci als Haradinaj belangrijke aanvoerders waren van het ‘Kosovo Bevrijdingsleger’ (UÇK), dat eind jaren negentig strijd leverde met het Servische leger en uiteindelijk door westerse bombardementen slaagde in eenzijdige afscheiding van Servië.

Oorlogsmisdaden

Tot nu toe regeerde de PDK samen met de centrumrechtse LDK en een partij die de Servische minderheid in Kosovo vertegenwoordigt. Verschillende oud-UÇK-strijders, waaronder Thaci en Haradinaj, hebben elkaar nu gevonden in een poging samen aan de regering te komen. Op die wijze hopen de oud-strijders het beter te zien aankomen wanneer ze door een nieuwe speciale rechtbank in Den Haag aangeklaagd worden voor misdaden die ze na de oorlog van 1998-1999 begaan zouden hebben tegen Serviërs en politieke rivalen. Volgens een rapport van de Duitse inlichtingendienst BND uit 2008 hebben zowel Thaci als Haradinaj veel contacten in de criminele onderwereld.

In 2014 kregen de drie partijen die nu als een blok deelnamen aan de verkiezingen bij elkaar nog zo’n 45 procent van de stemmen. Verlies was er echter ook voor de, ooit door toenmalig president van Kosovo Ibrahim Rugova opgerichte, centrumrechtse en op vreedzame middelen georiënteerde LDK, die samen met de liberale AKR aan de verkiezingen deelnam en een kleine 26 procent van de stemmen behaalde, tegen een kleine 30 procent in 2014.

Ultranationalisten kunnen met niemand

Grote winnaar van de verkiezingen was de ultranationalistische Zelfbeschikkingspartij. Die profileerde zich in de verkiezingscampagne succesvol als enige partij die de corruptie in regeringskringen aan kan pakken. De Zelfbeschikkingspartij verdubbelde zodoende haar steun en werd met 27 procent van de stemmen de op een na grootste.

De Servische Lijst, die goede banden onderhoudt met de regering in Belgrado, wist alle tien voor de Servische bevolkingsgroep ingeruimde zetels te bemachtigen, in plaats van 9 in 2014.

De precieze zetelverdeling is nog niet bekend, maar het vormen van een regering zal lastig worden. De PDK-coalitie heeft waarschijnlijk niet genoeg zetels om alleen te regeren. De vorige regering, onder leiding van Isa Mustafa (LDK), viel nadat er onenigheid was tussen LDK en PDK over een akkoord over de vaststelling van de grens met Montenegro. Gezien de animositeit in de afgelopen periode tussen de regeringspartners is het allerminst vanzelfsprekend dat zij opnieuw met elkaar gaan regeren. En de ultranationalisten van de Zelfbeschikkingspartij mogen dan de grote winnaar van de verkiezingen zijn, zij kunnen echter met niemand zonder meer regeren. De ultranationalisten vinden de PDK namelijk te corrupt, de LDK te soft en de Servische Lijst te Servisch.

Posted on

Zat premier Montenegro zelf achter couppoging?

Vandaag begint in Montenegro een rechtszaak waarin 14 personen aangeklaagd worden voor het voorbereiden van een staatsgreep.

Volgens de regering kwam op 15 oktober jongstleden een groep Servische nationalisten naar Montenegro met het plan om kort voor cruciale parlementsverkiezingen het parlement te bestormen en premier Milo Djukanovic te vermoorden. De groep Serviërs, die uit de omschrijving in de aanklacht eerder naar voren komt als een operettegezelschap, zou daarmee hebben willen voorkomen dat Montenegro lid zou worden van de NAVO.

Djukanovic, die Montenegro al sinds begin jaren ’90 stevig in zijn greep heeft, had die toetreding immers voorbereid. Tegelijkertijd is ongeveer de helft van de bevolking van het land dat nog tot Joegoslavië behoorde toen het in 1999 door de Amerikanen gebombardeerd werd, duidelijk tegen NAVO-lidmaatschap.

Met de aanslag zou de groep Serviërs de uitkomst van de verkiezingen hebben willen beïnvloeden. Volgens de openbaar aanklager zijn er aanwijzingen dat het plan door Rusland gefinancierd zou zijn. Verder zouden diverse oppositieleiders er van geweten hebben.

Westerse politici hechten ogenschijnlijk geloof aan het onwaarschijnlijke verhaal van hun aanstaande NAVO-bondgenoot. Rusland ontkent iedere betrokkenheid. Servische deskundigen stellen vraagtekens bij diverse details die door de Montenegrijnse overheid naar buiten zijn gebracht.

In Montenegrijnse oppositiekringen en in Servische media bestaat dan ook het sterke vermoeden dat Djukanovic de zogenaamde couppoging zelf heeft laten organiseren, om kort voor de verkiezingen de oppositie in een verdachte hoek te drukken en zichzelf voor de publieke opinie af te schilderen als staatsman die moedig stand houdt tegen buitenlandse inmenging.

Tegen Djukanovic bestaan hardnekkige verdenkingen van betrokkenheid bij georganiseerde misdaad op internationale schaal. Beschuldigingen van corruptie leidden herhaaldelijk tot grootschalige demonstraties tegen Djukanovic die sinds 1991 diverse malen premier was, rond de eeuwwisseling een termijn als president diende en daarna opnieuw premier werd.

Uiteindelijk won Djukanovic’ partij opnieuw de parlementsverkiezingen en eind april heeft het parlement toetreding tot de NAVO goedgekeurd. Montenegro, dat maar een vlekje op de kaart van Europa is, is vooral geopolitiek van belang doordat het over havens aan de Adriatische Zee beschikt. Met de toetreding van Montenegro, dat ingeklemd ligt tussen NAVO-lidstaten Kroatië en Albanië, beheerst de NAVO nu de hele Adriatische kust.

Posted on 1 Comment

Joegoslavië-tribunaal spreekt Milosevic vrij van oorlogsmisdaden

Het International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia (ICTY), in de omgang wel Joegoslavië-tribunaal genoemd, heeft vastgesteld dat de voormalige Servische president Slobodan Milosevic niet verantwoordelijk was voor oorlogsmisdaden die werden gepleegd tijdens de Bosnische oorlog van 1992 tot ’95.

De kamer die de Bosnisch-Servische president Radovan Karadzic wegens oorlogsmisdaden tot 40 jaar gevangenisstraf veroordeelde, concludeerde unaniem dat Slobodan Milosevic geen onderdeel was van een ‘gezamenlijke misdadige onderneming‘ die het tijdens de Bosnische oorlog op Moslims en Kroaten gemunt had.

De uitspraak in de zaak van Karadzic van 24 maart jongstleden stelde dat er geen toereikend bewijs was dat Milosevic betrokken was in het plan om het territorium dat in handen was van Bosnische Serviërs te zuiveren van Moslims en Kroaten.

Hoewel aanvankelijk zowel Karadzic als Milosevic tegen het ontstaan van een onafhankelijk Bosnië waren en de voortzetting van Joegoslavië ten doel hadden, liepen vanaf eind 1991 hun ideeën uiteen. Tegen 1994 konden ze het niet meer eens worden. De kamer stelde echter ook vast dat Milosevic al in maart 1992 Karadzic en de Bosnisch-Servische leiding openlijk beschuldigde van mensenrechtenschendingen en etnische zuivering.

Toen in oktober 1991 het parlement van Bosnië, in afwezigheid van de Bosnisch-Servische afgevaardigden, de onafhankelijkheid uitriep, trok Karadzic de conclusie dat er een Servische Republiek in Bosnië gevormd moest worden, maar Milosevic had daar ernstige bedenkingen bij. Hij wilde niet op een illegale stap reageren met een andere illegale stap. Ook wilde hij de Bosnische Moslims die voor het voortbestaan van Joegoslavië waren niet uitsluiten. De kamer merkt op dat Milosevic zich uitsprak voor de bescherming van alle etniciteiten. Ook was Milosevic boos op de Bosnisch-Servische leiding, dat zij het Vance-Owen-plan verwierpen. Hij begreep hun bedenkingen, maar benadrukte het belang van het beëindigen van de oorlog.

Het is opmerkelijk dat de media nog geen melding hebben gemaakt van de zuivering van Milosevic’ naam door het Joegoslavië-tribunaal. Maar het tribunaal heeft het zelf ook niet actief naar buiten gebracht. Het staat ergens halverwege het 2,5 duizend pagina’s dikke oordeel in de zaak Karadzic. Zonder persbericht dat er op wijst kan het wel even duren voor zoiets opgemerkt wordt.

Milosevic werd ten tijde van het uiteenvallen van Joegoslavië en de oorlogen waarmee dat gepaard ging, door westerse media voorgesteld als een dictatoriale leider en genocide aangewreven. Dat diende als rechtvaardiging voor economische sancties tegen Servië. Die beeldvorming speelde uiteindelijk ook een rol in de rechtvaardiging van de NAVO-bombardementen op Servië in 1999 en de opstelling van het Westen ten aanzien van Kosovo.

Milosevic bracht de laatste vijf jaar van zijn leven in een Haagse cel door, waar hij uiteindelijk stierf aan een hartaanval onder nog altijd niet helemaal opgehelderde omstandigheden. Milosevic vermoedde dat hij vergiftigd werd. Een arts vond inderdaad een stof in zijn bloed, die het effect van zijn hartmedicijnen op kon heffen, maar Milosevic kreeg dit pas maanden later te horen. Intussen werd Milosevic’  gezondheidssituatie wel zonder zijn toestemming met de Amerikaanse ambassade besproken, zo blijkt uit WikiLeaks-documenten. En nu, tien jaar na zijn dood, is hij stilletjes vrijgesproken van de voornaamste zaken waarvoor hij aangeklaagd was.

Bron: slobodan-milosevic.org

Posted on

Nice – Eigen schuld, dikke bult

Zoals verwacht heeft de salafistische terreur nog maar eens toegeslagen in Europa. Ditmaal was Nice het doelwit. Met mensen, veel kinderen incluis, die naar het vuurwerk zaten te kijken en plots geconfronteerd werden met een kamikaze met vrachtwagen die door de massa rijdend meer dan 80 doden maakte. De Franse nationale feestdag passend gevierd zal men bij salafisten zeggen.

Zij aan zij met al Qaeda

Maar dit is natuurlijk allemaal geen verrassing. Salafistische terreurgroepen zullen nog een tijd hier blijven toeslaan en het bloed veelvuldig doen stromen. Maar waar komt dit geweld vandaan? Hoe kon dit zo groeien en zo geraffineerd werken? Het antwoord is doodsimpel. Het westen leerde hen de trucs, hielp met diplomatieke steun en gaf hen zelfs de wapens om ermee toe te slaan.

Neem het Parijse satirische tijdschrift Charlie Hebdo dat begin 2015 werd aangevallen en de redactie gedecimeerd. Het was al Qaeda, niet rivaal ISIS, die had toegeslagen. Maar nog steeds wordt datzelfde al Qaeda in o.m. Syrië en Jemen de hand boven het hoofd gehouden.

Het aan al Qaeda gelieerde Ansar al Sharia zij aan zij met het leger van de Verenigde Arabische Emiraten bij de Jemenitische stad Taiz. De foto is genomen in februari 2016. Een oorlog die de steun heeft van François Hollande, de Britten en de VS.
Het aan al Qaeda gelieerde Ansar al Sharia zij aan zij met het leger van de Verenigde Arabische Emiraten bij de Jemenitische stad Taiz. De foto is genomen in februari 2016. Een oorlog die de steun heeft van François Hollande, de Britten en de VS.

Kijk naar Jemen waar al Qaeda en ISIS dankzij de Saoedische interventie exponentieel konden groeien. Al Qaeda vecht zelfs aan de zijde van de Saoedische interventiemacht. En die krijgt volop steun van de VS, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk.

De Franse president François Hollande – die het lef heeft om zich socialist te noemen – steunt dus nog steeds die groep die bij Charlie Hebdo dat bloedbad veroorzaakte. De man zou dan ook best nu ontslag nemen en voor de rechtbank gesleurd worden wegens medeplichtigheid aan terreur en landverraad. Dit is toch heulen met de vijand.

Typerend is dat men nu in Europa overal een minuutje stilte gaat houden. Mooi gebaar. Maar toen Charlie Hebdo werd aangevallen betuigde de Syrische regering haar condoleances. Als diezelfde terreurgroepen in Syrië toeslaan was er jarenlang zelfs applaus in de salons van Londen, Parijs en Washington. Onze kranten hadden het over een ‘succesvolle bevrijdingsstrijd’. Om van te kotsen.

De Standaard

Kijk naar een invloedrijke krant als De Standaard. Wie in Vlaanderen wil weten wat er allemaal in de wereld gebeurt leest die krant. Maar zie, recent riep men in die krant nog op om aan die Syrische jihadisten modern luchtafweergeschut te bezorgen.

En hun correspondent in het Midden-Oosten, Jorn De Cock, gaf zelfs mediatraining aan die opstandelingen die hij nadien in zijn krantenartikels dan omschreef als de toekomst voor het land, de helden van de (sic) revolutie. En intussen hielp zijn deels Libische vrouw vanuit jihadistenland Qatar mee zodat al Qaeda & Co Libië kort en klein konden slaan. Wat haar vader als premier ooit hielp opbouwen.

Of neem hun andere journaliste, Corry Hancké die zich voor haar berichtgeving over de Krim baseerde op de propaganda van Hizb ut Tahrir, na de Moslimbroeders de belangrijkste internationaal georganiseerde salafistische terreurgroep. En zo gaat die krant onverstoord verder. Excuses? Koerswijziging? Vergeet het.

De Franse president François Hollande met zijn vrienden uit de Arabische woestijnstaten. Rechts van hem de Saoedische koning Salman de Hakbijl. En die president moet dan de salafistische terreur gaan bestrijden. Hoe zot moet men zijn om dat te geloven? Nu nog ook zo’n kleed en Hollande is klaar voor de strijd. Wat een smeerlap, wat een clown.
De Franse president François Hollande met zijn vrienden uit de Arabische woestijnstaten. Rechts van hem de Saoedische koning Salman de Hakbijl. En die president moet dan de salafistische terreur gaan bestrijden. Hoe zot moet men zijn om dat te geloven? Nu nog ook zo’n kleed en Hollande is klaar voor de strijd. Wat een smeerlap, wat een clown.

Hoeft het dan te verbazen dat het politiek debat in onze politiek over die terreur en het Midden-Oosten van een onvoorstelbaar laag niveau is. Een man zijn broek zakt er van af. Maar ja, al die parlementsleden lezen De Standaard en denken dan dat ze aan de hand van de verhalen van een Corry Hancké en Jorn De Cock echt weten wat er ginds aan het gebeuren, is.

Joegoslavië

Neem bijvoorbeeld ook de Joegoslavische oorlog uit de jaren negentig van vorige eeuw. Tonnen papier verspilden diezelfde kranten aan de Servische president Slobodan Milosevic – het ‘monster’ – en die voor hen bloeddorstige Serviërs. Maar dat ginds Bin Laden en al Qaeda volop actief waren las men er NOOIT. Men hield het voor de buitenwereld verborgen.

Het resultaat is nu gekend. Niet België is per hoofd van de bevolking in Europa de grootste leverancier van Syriëstrijders zoals onze kranten verkeerdelijk schrijven. Neen, dat zijn Albanië, Kosovo en Bosnië. Landen die volop de steun van de VS genoten, zelfs hun creaties zijn en een bekeringsgebied bij uitstek bleken voor Saoedi Arabië. Het krioelt er tegenwoordig van de minaretten en hoofddoeken.

Daar ligt het probleem. De VS zegt nu toch al Qaeda en haar bondgenoten in Syrië eindelijk te willen gaan aanvallen. Afwachten maar. Met dubbele tong spreken was een uitdrukking van de inheemse bevolking in Noord-Amerika over de regering in Washington. En ze kenden de praktijk van die regering. Luister niet naar hun woorden dus maar kijk naar hun daden. Liefst die achter de schermen.

Drie Syrische rebellengroepen netjes bij elkaar. Links Ahrar al Sham, waartoe onze Molenbeekse sjeik Bassam Ayachi behoort, het Vrij Syrische leger, waarvan Didier Reynders stelt dat hij die steunt, en rechts Jabhat al Nusra, de Syrische tak van al Qaeda. En dan beweert onze regering dat ze strijd tegen de terreur. Leugenaars!!
Drie Syrische rebellengroepen netjes bij elkaar. Links Ahrar al Sham, waartoe onze Molenbeekse sjeik Bassam Ayachi behoort, het Vrij Syrische leger, waarvan Didier Reynders stelt dat hij die steunt, en rechts Jabhat al Nusra, de Syrische tak van al Qaeda. En dan beweert onze regering dat ze strijd tegen de terreur. Leugenaars!!

Neen, zolang men de salafistische bekeringsijver van die Arabische woestijnstaten blijft tolereren en zich door hen laat omkopen zal de strijd tegen de terreur alleen maar een lege doos blijven, een slogan zonder inhoud. Maar of we van figuren als Didier Reynders, Hollande, Nicolas Sarkozy of Barack Obama een echte koerswijziging gaan krijgen is zeer twijfelachtig. Eerst zien en dan geloven.

PS: Wie een uitstekend stuk wil lezen over wat de VS in Syrië moet doen kan dit eens lezen. Het is geschreven door twee voormalige Amerikaanse toplui die vroeger onder Obama betrokken waren bij het beleid tegenover het Midden-Oosten. De neo-conservatieven en ‘progressieve’ haviken zoals die van Human Rights Watch zullen het niet graag lezen.

The New York Times, 15 juli 2016, ‘Why the U.S. military can’t fix Syria’, Simon Stevin en Jonathan Stevens. http://www.nytimes.com/2016/07/14/opinion/why-the-us-military-cant-fix-syria.html?nlid=67751936&src=recpb&_r=0.

Dit artikel is oorspronkelijk verschenen op de weblog van Willy Van Damme en met toestemming overgenomen op Novini.

Posted on

Verboden boek over verdwenen fotorolletje Srebrenica wordt opnieuw uitgegeven

Het vorig jaar verboden boek De doofpotgeneraal van Edwin Giltay wordt medio september opnieuw uitgegeven, dat meldt uitgeverij De Blauwe Tijger.

De non-fictiethriller van Edwin Giltay werd voorpaginanieuws op de Balkan toen de rechtbank de auteur in 2015 een publicatieverbod oplegde. Het boek gaat mede over de doofpot rondom het beruchte verdwenen fotorolletje van Srebrenica.

Edwin Giltay DBT“In hoger beroep maakte het gerechtshof echter gehakt van die beslissing”, zo meldt De Blauwe Tijger. “Inmiddels is het gewilde boek geheel uitverkocht. De tweede druk verschijnt in een geactualiseerde versie.”

Giltay is verheugd over zijn samenwerking met De Blauwe Tijger: “Het zijn toegewijde professionals die oog hebben voor maatschappelijke kwesties. De doofpotgeneraal komt er uitstekend tot zijn recht.”

DoofpotgeneraalEen generaal met drie sterren op de mouw die een privé-spion laat neuzen binnen een particulier bedrijf. En niet de eerste de beste: zijn eigen vrouw. Een stammenstrijd binnen de Militaire Inlichtingendienst, waar nietsvermoedende burgers de dupe van worden. Dat verwacht je in Pyongyang, niet in de polder. Toch is dit wat auteur Edwin Giltay meemaakte – hij schreef er De doofpotgeneraal over.

Meer informatie over het boek is te vinden op de website van De Blauwe Tijger.

Posted on Leave a comment

Europese Solidariteit

Hoe zat het ook weer in Europa, nu al meer dan 20 jaar geleden? Wie herinnert zich als in een grauwe droom nog het lange wachten voor de grenzen, de intimiderende petten van de grenswachters en de moeilijke toegang tot het Oostblok? Dezer dagen is het alweer 22 jaar geleden dat de Berlijnse Muur openging en het communisme verkruimelde en het Oostblok op zoek moest naar een nieuwe identiteit.

Nationalisme
De transitie van de voormalige communistische landen tot volwaardige democratieën is geen gemakkelijke geweest en in de meeste gevallen ook zichtbaar nog niet voltooid. Nieuwe ideologieën, met name het nationalisme, staken hun verwoestende kop op. De Balkan werd erdoor verscheurd, onder leiding van volksmenners zoals bijvoorbeeld Slobodan Milosovic, Alia Izetbegovic en Franjo Tudjman, ondertussen alle drie reeds overleden, maar hun erfenis, wantrouwen en openlijke haat tussen de verschillende bevolkingsgroepen van het voormalig “Zuid-Slavië”, is nog springlevend.

Ook in diverse andere landen van het voormalig Oostblok woekerde het nationalisme, in de zoektocht van de diverse landen naar een identiteit en een reden voor hun bestaan. Al te vaak werd die bestaansreden in de geschiedenis  gevonden, soms meer dan 1000 jaar geleden. Helaas is het zo dat zo ongeveer iedere regio in Oost Europa minstens door vijf diverse landen in bezit is geweest. Al die eigenaars hebben hun sporen nagelaten, waardoor Oost Europa een etnische lappendeken is, waarvan de nationalisten van zo’n beetje iedere voormalige eigenaar claimen dat zij de meeste rechten hebben en het gebied bij hen hoort. Het leven in de geschiedenis en het, in de meeste gevallen, gebrek aan een heldere toekomstvisie is ook vandaag nog, een van de grote politieke tragedies van het huidige Oost Europa.

Lijden
Ook sociaal is er veel gewijzigd in Oost Europa sinds de val van de Muur, en tegelijk ook weer niet. Het is natuurlijk niet goed om alle landen over een kam te scheren, maar een aantal uitzonderingen daargelaten, is bij de meeste landen het sociale vangnet voor een groot deel weggevallen en wordt men teruggeworpen op een soort van overlevingsmodus. Dat dit in de meeste voormalige Oostblok landen niet leidt tot zware protesten zoals in bijvoorbeeld Griekenland of Portugal wanneer zware bezuinigingsmaatregelen worden afgekondigd, heeft te maken met het feit dat de bevolking gewend is om te lijden. Het lijden van de armen en kwetsbaren in deze samenlevingen is iets dat niet gewijzigd is sinds de Wende en zonder meer ook blijvend onze aandacht behoeft.

Daarbovenop komt nog eens dat er voor talentvolle jongeren nog steeds te weinig kansen bestaan om interessant en uitdagend werk te vinden dat bij hen past. Noodgedwongen wijkt men daarom in groten getale uit naar West Europa om werk te vinden dat in ieder geval nog redelijk betaald wordt, zodat men de familie thuis kan ondersteunen. Dat de ontwrichting uit hun eigen samenleving en de aankomst in een samenleving die behalve hun werkzaamheden eigenlijk niet op hen zit te wachten, voor velen tot problemen leidt is niet zo moeilijk om voor te stellen. De problemen met drankmisbruik of anderszins zijn overbekend in Nederland en behoeven geen toelichting.

Braindrain
Daaroverheen  komt nog dat het vertrek van jongeren voor de Oost Europese landen zelf een enorm probleem is. Men heeft jonge goed opgeleide en creatieve mensen nodig om het land vooruit te helpen. Vertwijfeld roepen diverse politici in Oost Europa in hun toespraken dat de nieuwe jongere generatie niet opnieuw de nieuwe generatie van buitenlandse gastarbeiders mag worden. Deze oproepen en diverse beleidsmaatregelen ten spijt, blijft het percentage emigranten onverminderd hoog, met de Republiek Moldavië als absolute kampioen, waar ongeveer 30% van het nationale inkomen in het buitenland verdiend wordt. Zonder mensen die denken en dingen ontwikkelen, is de ontwikkeling van een land bij voorbaat niet mogelijk. Geldterugzendingen worden over het algemeen ook direct geconsumeerd in plaats van geïnvesteerd in een eigen onderneming.

Mentaliteit
En dan tenslotte nog de vraag rond de mentaliteit van de mensen. Een of meerdere generaties van terreur en dictatuur hebben ook qua mentaliteit sporen achtergelaten. Er is een slecht ontwikkeld maatschappelijk middenveld en een nauwelijks ontwikkeld burgerschapsgevoel in de meeste Oost Europese landen. Overheid en samenleving worden gezien als vijandig en de meeste mensen leven in een gevoel van constante competitie ten opzichte van hun buren en dorps of stadsgenoten (Als zij een Euro erbij krijgen heb ik die niet). Alleen de familie en allerlei relaties met vage of minder vage kennissen zijn een houvast in het maatschappelijk leven. Deze situatie wordt door de politieke elite van de meeste Oost Europese landen graag zo in stand gehouden.

De onzekerheid in de samenleving is hun sleutel tot de macht, getuige bijvoorbeeld de herverkiezing van Putin in Rusland. De meeste Russen vinden hem eigenlijk niks, maar je weet in ieder geval wat je krijgt, en dat is ook wat waard. De politieke elites gedragen zich zoals de grootvizieren in het Ottomaanse Rijk, die tot ze in ongenade vielen bij de Sultan en geëxecuteerd werden, probeerden zoveel mogelijk geld zo snel mogelijk bijeen te schrapen, omdat de mogelijkheid om dat te doen heel snel voorbij kon zijn. Ernstiger is het feit dat verschillende jonge politici het corrupte en graaiende voorbeeld van de oudere generatie overnemen, om bijvoorbeeld zo snel mogelijk in een dure Porsche of ander vierwielig monster hun status duidelijk te maken.

Wat betekent dit voor Nederland? Hebben wij een morele plicht om de Oost Europese landen te helpen in hun zoektocht naar rechtvaardigheid en een duurzame samenleving, of gaat het om interne aangelegenheden van deze landen en moeten wij uit West Europa met onze tonnen boter op ons hoofd van kolonialisme en neokolonialisme niet proberen om onze mede Europeanen met een wijzend vingertje tegemoet te treden? En hoe zit het met de vreemdeling in onze poorten, de gastarbeider uit Polen, Hongarije, Roemenië of Bulgarije bijvoorbeeld? Trekken wij ons hun lot voldoende aan, of is er vooral sprake van een wegkijken voor de problemen en een stuk algehele onverschilligheid ten opzichte van hen?

Conferentie
Op de gezamenlijke conferentie van de SGP Stichting Vormingsactiviteiten Oost Europa & de SGP Guido de Brès stichting zal over deze en andere vragen worden nagedacht, met politici en mensen van het maatschappelijk middenveld uit Nederland en Oost Europa, om een visie te ontwikkelen van een verantwoord standpunt op deze vragen. De conferentie zal plaatsvinden op vrijdag 18 November in het Hervormd Kerkelijk Centrum in Nieuwerkerk aan de IJssel. Lees hier meer over deze conferentie.