Posted on

Captain Marvel, een feministische ruimteopera

Een goede bekende van mij vroeg mij laatst “Erwin, wat vind jij van het feminisme?” Nou dat hangt af van de definitie die je hanteert. Als de definitie “als vrouw voor jezelf opkomen” is, dan is het feminisme vrij onschuldig en zelfs goed. Als de definitie van feminisme hetzelfde is als men op agressieve wijze op universiteiten verspreidt, kan het echter wat problematisch worden. Zeker als universitair feminisme ook de inhoud wordt van Hollywood-films is het finale product niet om aan te zien.

‘Onderdrukte minderheid’

Zo’n product is Captain Marvel. Het laatste product van grote Hollywood-studio’s die met hun voorraad van miljarden en miljarden dollars de zaak van zogenoemde “onderdrukte minderheden” oppakken. Het is mij overigens onduidelijk hoe vrouwen, die ongeveer de helft van de bevolking vormen, een minderheid zouden zijn. Deze “social justice warrior”-houding van dit onderdeel van het internationale grootkapitaal is de laatste 10 jaar steeds onsubtieler geworden. Enige tijd geleden werd de film Black Panther uitgegeven en iedereen die deze slechte en voorspelbare film niet leuk vond was per definitie een racist. Je moet maar durven zo’n marketingstrategie uit te voeren.

‘Witte mannen’

Ook Captain Marvel bediende zich van zo’n marketingstrategie. Vooraf verkondigde de hoofdrolspeelster dat wat haar betreft “witte mannen” de film niet hoefden te zien en iedereen die toen al gegeten en gedronken had was “dus” een vrouwenhater.

Treinramp

Het punt is dat die “witte mannen” die de film daarom niet hebben gezien ook niets hebben gemist. De film is een treinramp. Het begin is slecht, het middenstuk is matig en hoe minder we zeggen over het einde hoe positiever we deze recensie houden. Van deze film leren we dat mannen op het zwakbegaafde af niets kunnen en enkel geïnteresseerd zijn in het maken van seksistische woordgrappen, vrouwen alleen superheld kunnen worden als ze naast een vliegtuigmotor staan wanneer deze ontploft. Wist u trouwens dat katten buitenaardse wezens zijn die mannen per dozijn kunnen verslinden. Nee? Dan weet u het nu.

Steriel

Wanneer er geen misplaatste feministische stereotypen worden opgevoerd is de film zo steriel als een verbanddoos. Niemand wordt verliefd of had enig andere menselijke emotie, de acteurs doen maar matig hun best, mensen overleven zonder problemen in de ruimte. Geen enkele emotie wordt uitgelokt door de film omdat de personages zich dus niet als mensen gedragen. Als ik nog minder emoties zou ervaren dan bij het zien van deze film zou ik me in een comateuze toestand bevinden.

Disconnectie

Ergerlijk is hoe met het gebruik van CGI, computer gegenereerde beelden, het gezicht van acteur Samuel L. Jackson met enkele decennia werd verjongd. Het voegde immens toe aan de disconnectie die ik ervoer tussen “mensen” in de film en hoe mensen zich in het echt gedragen.

Rusteloze fans van de Marvel-films halen misschien uit de film hoe het kan dat het personage “Nick Fury” een ooglapje kreeg en hoe de blauwe Tessaract-kubus in het bezit van het Amerikaanse leger kwam. Buiten dat is dit de meest onbelangrijke film in de filmgeschiedenis.

Posted on

De waarheid over de benoeming van Brett Kavanaugh

Normaal ben ik niet zo politiek uitgesproken, maar toch, voor deze ene keer: de Nederlandse D66-leider Alexander Pechtold eruit, Brett Kavanaugh erin – wat was gisteren een mooie dag!

De benoeming van Kavanaugh tot rechter aan het Amerikaanse Hooggerechtshof is belangrijk om meerdere redenen. Om de eenzijdig geïnformeerde verslaggeving van de mainstream media bloot te leggen, maar ook omdat anders elke man met #MeToo-beschuldigingen kan worden kapotgemaakt.

Tot in den treuren noemden die media Kavanaugh een “conservatieve rechter”. In werkelijkheid verdedigt hij slechts de Amerikaanse grondwet – die grondwet is nu eenmaal onverenigbaar met veel linkse projecten, omdat deze haaks staat op het collectivisme van een ‘maakbare samenleving’. De grondgedachte is namelijk dat individuen zichzelf dienen te verheffen.

‘Omstreden’

De mainstream media – neem nu dit stuk op nu.nl – geven een vertekend beeld van zijn benoeming tot het Hooggerechtshof. De frase “de omstreden rechter Brett Kavanaugh” wordt onophoudelijk herhaald. Dit komt doordat deze kwestie pas sinds kort het Europese nieuws haalt. Deze frase is de wereld op zijn kop, want tot twee weken terug stond hij bekend als een rustige man zonder issues. Hooguit het feit dat hij ooit voor de Republikeinse president Bush jr. had gewerkt en dat de Republikeinse president Trump zijn kandidatuur ondersteunt, waren voor sommigen problemen.

Het was dus een conflict van politieke aard dat controversieel was: het leven van de rechter werd tot voor kort gezien als kleurloos en volstrekt onomstreden. Mainstream media nemen nieuwsberichten over van media in de Anglosfeer met een overduidelijke linkse bias, zonder zélf achtergrondonderzoek te doen. Daarnaast bewijst deze kwestie dat de #MeToo-beweging zich nu heeft ontpopt tot het gevaar dat er altijd al in besloten lag: een politiek wapen in handen van links.

Zoals gezegd had Kavanaugh in al die tijd geen problemen rond zijn praktijk als rechter. Iedereen was tevreden over hem – hij is een keurige huisvader die zes keer werd doorgelicht door de FBI, zoals toen hij op het Witte Huis werkte voor Bush. Nooit is er iets gevonden en ook van drankproblemen is niets bekend.

Midterm-verkiezingen

Nu vlak voor de midterm-verkiezingen worden er plots verhalen over aanranding opgerakeld uit een verleden van dertig jaar terug, dat de geïdentificeerde omstanders tegenspreken. Op basis van een document dat ook nog eens op dubieuze wijze is gelekt naar de pers (aanwijzingen zijn gericht op de Democratische politica Dianne Feinstein). Bovendien is de dame die de klacht indient een overtuigde tegenstander van Trump. Tevens is er in de benoeming meer dan zes keer zoveel documentatie verzameld als voor enige andere kandidaat voor het Hooggerechtshof ooit. Alles werd uit de kast gehaald om Trumps nominatie te saboteren, zoals ook tevoren door een invloedrijke Democraat werd beloofd.

Eerst zeiden de Democraten bijvoorbeeld dat Kavanaugh onvoldoende emotionele betrokkenheid toonde – toen hij dan eindelijk emotie toonde omdat zijn gezin doodsbedreigingen ontving, beweerden diezelfde Democraten dat zijn ‘temperament’ problematisch zou zijn. Terwijl daar in al die tijden dat hij rechter was, nooit iets over is gezegd.

Smaadcampagne

De Republikeinen hebben hun eigen gedachten over Trump. Maar Kavanaugh is een keurige huisvader en staat model voor de vaderlandslievende Amerikaan. Door deze linkse smaadcampagne zijn de Republikeinen sterker dan ooit verenigd. Daar komt bij dat als Kavanaugh voorheen een milde rechter was met gematigde Republikeinse sympathieën, hij door deze smaadcampagne waarschijnlijk veel kritischer is geworden op links. De Democraten hebben hun eigen glazen ingegooid.

De benoeming van Kavanaugh heb ik gevolgd nog voordat de seksuele beschuldigingen wereldkundig werden. De Democraten putten zich uit om Kavanaugh kapot te maken: het was duidelijk dat er tot in het ridicule werd gezocht naar bezwaren tegen zijn kandidatuur. Zo werd er een e-mail opgegraven die volgens de Democraten “het absolute einde zou betekenen” van Kavanaugh. Deze e-mail zou “bewijzen” dat hij het Hooggerechtshof had proberen te beïnvloeden. In werkelijkheid ging het om een oude e-mail aan president Bush jr. over een nominatie waarbij Kavanaugh als één van velen in de CC werd gezet.

De Democraat Patrick Leahy probeerde Kavanaugh tevergeefs te verbinden aan een e-mail van tien jaar terug die volgens hem zou zijn “gestolen” uit zijn kantoor. Kamala Harris trachtte Kavanaugh te verleiden tot politieke uitspraken over minderheden. Ze wilde hem politiek getinte meningen laten geven over gerechtelijke uitspraken van eeuwen terug – Kavanaugh trapte daar niet in. Cory Booker zwaaide met “geheime documenten” die Kavanaugh zouden ontmaskeren en riep daarbij: “I am Spartacus!” In werkelijkheid waren deze documenten al openbaar.

#MeToo

Dit alles mislukte totaal en de Democraten zetten zich voor het oog van de natie voor schut: deze ondervragingssessies werden immers door miljoenen kiezers op YouTube gevolgd. Om dit gezichtsverlies uit te wissen moest er een geheim wapen worden ingezet – het paardenmiddel van de seksuele beschuldigingen. Hiermee hebben de Democraten het politieke systeem van de VS definitief ontwricht. Deze gang van zaken betekent namelijk dat het benoemen van rechters voor het Hooggerechtshof ook in de toekomst een gepolitiseerd proces zal zijn en geen kwestie van merites of competentie. Zelfs een onomstreden kandidaat wordt omstreden gemaakt voor politiek gewin.

Als het was gelukt om de benoeming van Brett Kavanaugh te doen ontsporen, dan zou feitelijk iedere man voortaan vogelvrij zijn. Want dit is een rechter met een smetteloze staat van dienst en een voorbeeldburger – laat staan hoe een doorsnee man zal worden gesloopt. Linkse Gramscianen zullen de #MeToo-beweging graag gebruiken om de kandidatuur van iedere brave blanke man te torpederen, net zolang totdat de betreffende functie naar iemand van een ‘minderheid’ gaat. Het proces rond Kavanaugh bewijst de noodzaak van een Nieuwe Zuil, die als een blok achter haar mannen staat en zich niet door linkse activisten van de wijs laat brengen.

Posted on

Onwil tot dialoog, geen debat, rest strijd?

Er wordt tegenwoordig onderscheid gemaakt tussen “witte” en “zwarte” mensen. Dat is de retoriek die heerst. Het polariseert, want hoewel “zwart” hier wel een te verdedigen karakteristiek is, is “wit” dat niet, “blank” is beter. De Rotterdamse denker en opvoeder Henk Oosterling noemt filosofie zelfs een “witte-mannen-ding”. Beledigend, manipulerend en een sterk staaltje verloochening. Zo wordt een dialoog, die toch best vruchtbaar zou kunnen zijn, geheel uitgesloten. Deze houding kan algemeen aangetroffen worden en wordt versterkt en opgeroepen door de macht van de heersende media en politiek, die sterk met elkaar verstrengeld zijn geraakt. Men probeert de status-quo, onder invloed van een bepaald discours, te handhaven en wat daarbij in de weg staat is onwelkom. De “witte man” wordt impliciet schuldig verklaard vanuit slachtofferschap van minderheden, waaraan men precies schuldig is wordt er niet bij gezegd. Is het een vorm van wraak achteraf op onze voorouders, die door ons vereffend moet worden, omdat men dit goed kan gebruiken? Inderdaad wordt dit als achtergrond gebruikt om verhoudingen binnen de samenleving te veranderen en de “witte man” aan te vallen. Zie daartoe het boekje van GroenLinks-parlementariër Zihni Özdil “Nederland mijn Vaderland”. Het zijn voorbije tijden die op het heden worden geprojecteerd. Opvallend is overigens dat men alleen spreekt van “witte man” en niet van “witte vrouw”, men kan daar ook een schijnheilige tactiek in bevroeden. Verder is het inmiddels geaccepteerd gebruik geworden, in de samenleving, cultuur en politiek, dat de “oude kille Nederlander” wordt afgezet tegen de “nieuwe warme Nederlander”. Niet exact in deze termen, maar wél klinken de woorden “fascisme” en “empathie”, die tegenover elkaar gesteld kunnen worden. Hierbij dient nog opgemerkt te worden dat die empathie (meevoelendheid) in de praktijk vaker neerkomt op sympathie en dat er daarnaast onder de “kille Nederlanders” velen zijn die niet zozeer sympathisch, maar wel degelijk empathisch zijn. De “kille Nederlander” mag niet op zijn eigen voordeel uit zijn, van hem wordt slechts verwacht dat hij meebetaalt aan het geluk van de nieuwkomer, wiens egoïsme daarentegen wordt aanbeden en als een recht wordt beschouwd. Via een cirkelbeweging van deze alomtegenwoordige moraal, waarin geen van de voorgenoemde schakels mag ontbreken wil zij werken, wordt van de gewone blanke Nederlander een slecht mens en een sukkel gemaakt. Dat werkt door op verschillende vlakken in de samenleving. Als dat zo doorgaat, is het wachten tot de vlam in de pan slaat en daar is geen enkele partij bij gebaat lijkt mij. De Zwarte Pieten-discussie is daarvan misschien slechts een voorbode. Om daar nog iets aan toe te voegen, ook al zit Sinterklaas weer warmpjes in Spanje: “zwarte piet” heet Piet, ik ken verder weinig zwarte mensen die Piet heten. Dat is vrij gemakkelijk uit te leggen aan kinderen, lijkt mij.

Vooral het blanke volk van de grote steden weet zich nauwelijks nog te verweren, men is bang om voor “fascistisch” door te gaan. Het volk weet niet op welke partij het nog moet stemmen, want Wilders’ PVV weet zich onvoldoende te profileren door een negatieve grondhouding (en zijn veroordeling door de rechter, die mijns inziens overigens terecht was) en de traditioneel linkse partijen varen een progressieve koers, die eigenlijk neerkomt op het vertellen van “deugverhaaltjes”, “deugpolitiek”, retoriek die ik ontleen aan de “witte-man-filosoof” Sid Lukkassen. Fragmentatie van politieke partijen helpt ook niet bepaald mee. De kiezer is ten einde raad. Alleen enkele populaties in het achterland weten zich nog te verzetten en gaan op hun achterste benen staan, wanneer een zeer waardevolle traditie als Sinterklaas op het spel staat. Maar “onze” regering heeft daar weinig boodschap aan. Hoe lang dit nog door kan gaan is de vraag, het functioneren van de samenleving staat op het spel, aangezien het grootste deel van de bevolking nog altijd blank is. Ook de media praktiseren de deug-retoriek. De politiek volgt de media en andersom. Dat is de veilige weg. Zo keert de media zich in ieder geval niet tegen de politiek en worden de mensen niet opstandig. Men kan zich zo beschouwd ook afvragen wat er nog over is van de kritische functie van deze media, des te meer aangezien deze zich hebben samengevoegd in enkele landelijke mediaconglomeraten, als gevolg van de vele overnames die plaatsvinden. Regionale dagbladen laten zich toe-eigenen door de landelijke pers, ze blijven wel bestaan, maar hebben hun onafhankelijkheid verloren. Machtsconcentratie en monopolie gaan gepaard met discipline, dit lijkt ook op te gaan voor de journalistiek. Alles wat te veel afwijkt van de mainstream journalistiek wordt niet gepubliceerd, welk recht men overigens heeft, het zou immers ook “snijden in eigen vingers” zijn, of dusdanig gemodelleerd dat het wel past. Van media-pluralisme is weinig sprake, daarvoor moet men het internet op. Kleine journalistieke media en opinievorming op internet floreren. Deze media zetten zich af tegen het mediaconglomeraat, er kan gesproken worden van een mediastrijd, en hechten sterk aan onafhankelijke opinievorming. Wel zou het mijns inziens raadzaam zijn voor deze media om een fysieke krant of tijdschrift uit te geven, zodat haar stem meer ingang kan krijgen. Sid Lukkassen heeft zich wat dat betreft onderscheiden, hij heeft zijn vele online-artikelen weten te bundelen in zijn boek “Levenslust en Doodsdrift”, een aanrader voor mensen die weinig fiducie hebben in het bondgenootschap dat de politiek met de heersende media heeft gesmeed en voor wie zich verder in deze en aanverwante thematiek wil verdiepen.

De gemeenschapszin onder de bevolking en daarmee ook haar gezondheid wordt bedreigd en moet, indien mogelijk, worden hersteld. De schade kan in ieder geval worden beperkt door af te rekenen met het oppositionele denken en het etiket “witte man”. Blanke intelligente mannen die hun onvrede (en zorg) uiten aangaande maatschappelijke ontwikkelingen en “witte” voetbalaanhangers die hun woede uiten via spreekkoren, worden in de “witte mannen”-mythe met elkaar vereenzelvigd. De blanke middenklasse betaalt vooral belasting, wil de zaak niet opdrijven en houdt zich afzijdig om zo niet ook nog veroordeeld te worden. Concurrentie en spanningen op de arbeidsmarkt voor jonge mensen nemen toe, intelligentie is geen exclusief kenmerk van blanke mensen. Werkloosheid onder het volk dreigt als gevolg van robotisering, wat een voedingsbodem is voor meer ontevredenheid en onrust. De PVV en GL staan wat denkbeelden betreft radicaal tegen over elkaar en vertegenwoordigen een splijting van het volk. Onder deze omstandigheden kan een samenleving niet opbloeien.

Posted on

Verloren in een feministisch toekomstspektakel

Als verveelde toerist in Tokyo maakte de lieftallige Scarlett Johansson in 2003 in de romantische film Lost in Translation haar doorbraak als Hollywood-diva. Nu is ze terug in het Tokyo van de verre toekomst, dat door robots en huizenhoge driedimensionale lichtreclames beheerst wordt.

In Ghost in the Shell is ze als actieheldin ditmaal daadwerkelijk tamelijk ‘lost’, verloren dus. Als strijdlustige majoor bestaat ze in deze manga-verfilming slechts uit haar hersenen, de rest is kunstmatige robotbekleding die op ieder moment vervangen kan worden. In de strijd tegen een terroristische bende is ze zodoende simpelweg niet dood te krijgen.

In dit science fiction verhaal komen zo diverse gedachtestromingen uit onze tijd in een dystopische mix bij elkaar. Zoals de trend is in Hollywood zijn de helden vrouwelijk. Verder wordt het transhumanisme, dat de mens denkt te kunnen verbeteren, extreem doorgevoerd. Het is de oude kwestie van het schip van Theseus, als alle onderdelen van het schip vervangen zijn, is het dan nog wel het zelfde schip? Ook het gnostische denken dat lichaam en ziel van elkaar te scheiden zijn en dat het lichaam als niet meer dan een kerker van de ziel ziet wordt ad absurdum gevoerd, maar heeft ook iets inconsequents.

Dat negatieve denken over de lichamelijkheid van de mens houdt namelijk ineens halt voor de hersenen. “We zijn ons brein”, men deinst er voor terug om consequent hardware en software te scheiden. Wie de lichamelijkheid van de mens alleen als belemmering ziet, zou er immers ook voor kunnen pleiten om de ‘gegevens’, die in zo’n optiek de essentie van de mens vormen, te onttrekken aan de vleselijke hersenen en te uploaden naar de ‘cloud’ waartoe dan om het even welke robot als een soort chromebook zich met de juiste sleutel toegang kan verschaffen met het oog op bepaalde verrichtingen.

Het naargeestige feministische toekomstspektakel wordt ook niet verdraaglijker doordat de rondborstige gevechtsrobot zich aan haar verleden als kwetsbaar mens herinnert. Dat filmgrootheden als Juliet Binoche en de Japanse ster Takeshi Kitano haar ter zijde staan, helpt evenmin. Alleen de 3D-visualisatie is indrukwekkend. Aan een goed plot heeft men namelijk niet gedacht.

Posted on

De echte onderdrukte sekse in het Westen is de man!

Een ingezonden stuk van Jeroen Linderhof

Op 9 Februari 2016, heb ik aangifte gedaan tegen Simone van Saarloos en haar artikel ’Geweld heeft geen ras of religie, maar wel een geslacht’, in Vrij Nederland van 4 januari 2016. In dit artikel discrimineert Simone van Saarloos de sekse man, want ze beweert dat iedere man een potentiële aanrander of verkrachter is.

Discriminatie op grond van sekse is in strijd met artikel 1 van de grondwet. Mevrouw Van Saarloos beweert dat mannen misogyn zijn. Haar artikel is echter misandrisch en ze maakt zich schuldig aan haatzaaierij jegens mannen. Mevrouw Van Saarloos scheert alle mannen over één kam. Slechts een kleine minderheid van de mannen maakt zich schuldig aan verkrachting en/of aanranding . Daarnaast gaat ze ook aan het feit voorbij dat er ook vrouwen zijn die mannen verkrachten of aanranden! Verder roept het artikel op tot een veroordeling van een sekse. Mannen zijn bij voorbaat verdacht en worden veroordeeld zonder dat hier verweer tegenover mogelijk is. In de rechtspraak is iemand onschuldig totdat het tegendeel is bewezen. Door mannen bij voorbaat te veroordelen zaagt Van Saarloos in feite aan onze rechtsstaat.

In haar artikel roept mevrouw van Saarloos de vrouwen op om mannen in hun kruizen te schoppen. Als een mannelijke columnist zou oproepen vrouwen in hun eierstokken te schoppen zou de wereld te klein zijn, maar mevrouw Van Saarloos komt hier mee weg. Nederland lijdt aan een dubbele moraal: vrouwen mogen wel discrimineren en oproepen tot geweld, mannen niet. Daarnaast is het zo dat sommige vrouwen misbruik maken van het ridderlijke gedrag van mannen. Hier zouden wij als mannen tegen op moeten treden. We zouden veel meer de publiciteit moeten zoeken, dan krijgt de maatschappij een realistisch beeld van feiten en worden leugens ontkracht, die vooral door feministische lobby worden verspreid.

Dat Simone van Saarloos boos is over de aanrandingen en verkrachtingen die zich in diverse Duitse steden hebben voorgedaan rond de jaarwisseling kan ik natuurlijk wel begrijpen. Daar dienen de daders van die verkrachtingen echter de schuld van te krijgen en voor veroordeeld te worden. Onschuldige seksegenoten mogen hier niet verantwoordelijk voor worden gesteld. Duitsers van jonger dan 70 zijn ook niet schuldig aan de misdaden van Duitsland in de Tweede Wereldoorlog!

Dat het überhaupt mogelijk is dat het artikel Simone van Saarloos in een serieus magazine geplaatst kan worden, zonder dat ze wegens haatzaaierij, discriminatie, stemmingmakerij en smaad vervolgd wordt, zegt mijns inziens al genoeg over de dubbele standaard in onze maatschappij.

Het wordt daarom hoog tijd dat er in Nederland een serieuze mannenbeweging opstaat. Deze beweging moet de feministische leugens in de media en politiek bestrijden, die via de feministische lobby worden verspreid. Wij mannen worden al onderdrukt sinds de studentenopstanden van mei 1968, die werden geleid door culturele marxistische oproerkraaiers die zich lieten leiden door feministische retoriek tegen het traditionele gezin. Als er al misstanden waren dan zijn die door de wet van gelijkheid van de seksen in 1974 weggenomen. Maar het cultureel marxisme beheerst tegenwoordig nog steeds het maatschappelijk debat en discrimineert mannen. Regressief links (PvdA, GroenLinks, D66 en hun achterbannen) domineert de media en zorgt ervoor dat misstanden in de doofpot blijven, omdat ze niet politiek-correct zijn. De film- en reclamesector wordt beheerst door de feministische lobby. Geweld tegen mannen wordt verheerlijkt en geweld tegen vrouwen afgekeurd.

[contextly_sidebar id=”YVYyCI9iSsujnpXTAEjuu7GNYPvT9Mjg”]Ook in het familierecht worden mannen gediscrimineerd. In sommige gevallen mag een kind zijn vader niet meer zien, zonder dat daar een goede reden voor is. Dat de vader zijn kind niet meer mag zien komt omdat de moeder hem haat. Ze wordt door rancune gedreven. Hier kraait geen haan naar, want het zijn maar mannen. Gelukkig zijn er mannen die wel voor zichzelf opkomen en platforms oprichten, zoals bijvoorbeeld ‘Dwaze Vaders‘. Een ander voorbeeld is de abortuswet uit 1984. Een vrouw mag abortus plegen zonder overleg met haar partner. Mannen worden hier dus flink tekort gedaan: het is immers ook zijn kind! Vrouwen mogen in de huidige wetgeving dus een moord plegen op een ongeboren kind, maar als de man zorgt dat ze haar kind verliest doordat er een miskraam wordt opgewekt, wordt hij veroordeeld voor moord. Dat is ziek. Conform artikel 16 van de Rechten van de Mens heeft iedereen recht op het stichten van een gezin, dus ook de man.

Om de dubbele standaard in de maatschappij, discriminatie, misandrie en geweld jegens mannen tegen te gaan, roep ik mannen op een serieuze mannenbeweging op te zetten, het maatschappelijk debat aan te gaan en allemaal aangifte gaan doen tegen Simone van Saarloos vanwege haar leugenachtige en haat zaaiende artikel in Vrij Nederland. Genoeg is genoeg: we moeten het niet langer pikken. Wij mannen zijn geen misdadigers, wij zijn niet onderdanig maar gelijk(waardig) aan de vrouw en mogen ook voor onze rechten opkomen. In Nederland, net als in de rest van het Westen, wordt de man helaas gediscrimineerd. Dit is de schuld van de feministische lobby, die een gevolg is van de cultureel-marxistische revolutie van 1968.