Posted on

Wie wil er, behalve ISIS, nog meer een oorlog tussen Amerika en Iran?

“Iran moet vrij zijn. De dictatuur moet vernietigd worden. Containment is appeasement en appeasement is overgave.”

Zo wijst onze Churchill, Newt Gingrich, terzake van Iran, het containmentbeleid van de hand. Een beleid dat ontwikkeld werd door George Kennan en uitgevoerd door negen Amerikaanse presidenten en dat leidde tot een overwinning zonder bloedvergieten in de Koude Oorlog.

Waarom is containment overgave? “Omdat vrijheid overal bedreigd wordt zolang deze dictatuur aan de macht blijft”, aldus Gingrich. Maar hoe wordt de vrijheid van Amerikanen bedreigd door een bewind met 3 procent van het Amerikaanse BBP en dat al bestaat sinds Jimmy Carter president was?

Gelukkig heeft Gingrich een leider gevonden om het Iraanse bewind omver te werpen en de vrijheid van de mensheid veilig te stellen. “In ons land was dat George Washington en … de markies de Lafayette. In Italië was het Garibaldi”, aldus Gingrich. Wie heeft hij gevonden, die zich kan meten met Washington en Garibaldi? Maryam Rajavi.

Wie is dat? De leider van de Nationale Verzetsraad van Iran of de Iraanse Volksmoedjahedien, die tegen de sjah waren, braken met de oude Ayatollah, samenspanden met Saddam Hoessein en tot 2012 door het Amerikaanse Ministerie van Buitenlandse Zaken als een terroristische organisatie beschouwd werden.

Op de conferentie van deze organisatie in Parijs eerder deze maand waar Gingrich sprak, en de spreekvergoeding was naar verluidt uitstekend, waren John Bolton en Rudy Giuliani ook te vinden. Giuliani sprak van de tweemaal verkozen president Hassan Rouhani als “een gewelddadige, wrede moordenaar” en stelde dat “de tijd gekomen is voor regime change.”

Ook Bolton deed een duit in het zakje: “Teheran is niet slechts een kernwapendreiging, het is niet slechts een terroristische dreiging, het is een conventioneel gevaar voor iedereen in de regio”. En derhalve “zou het omver werpen van het bewind van de moellahs in Teheran het officiële beleid van de Verenigde Staten van Amerika moeten zijn”. We zullen het samen vieren in Teheran in 2019, zo verzekerde Bolton zijn toehoorders van de Nationale Verzetsraad van Iran.

Succes! Maar zoals de New York Times gisteren stelde, drijft al deze praat, die overal in Washington weerklinkt, ons recht naar een oorlog. “Een patroon van provocatieve woorden, expliciete dreigementen en acties – van president Trump en enkele van zijn vooraanstaande medewerkers, alsmede van soennitische Arabische leiders en Amerikaanse activisten – voert spanningen op die kunnen leiden tot gewapend conflict met Iran.”

Is dat wat Amerika wil of nodig heeft – een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten, tegen een land dat drie keer zo groot is als Irak? Zouden, na Afghanistan, Irak, Libië, Syrië en Jemen, Amerika en de wereld gediend zijn met een oorlog met Iran die een soennitisch-sjiitische godsdienstoorlog in het hele Midden-Oosten zou kunnen ontketenen?

Bolton noemt Iran een “kernwapendreiging”. Maar in 2007 verklaarden alle Amerikaanse inlichtingendiensten met grote zekerheid dat Iran geen kernwapenprogramma had. Ze herhaalden dit in 2011. Onder de kerndeal heeft Iran bijna al zijn uranium geëxporteerd, is het land gestopt met verrijken tot 20 procent, heeft het duizenden centrifuges stilgelegd, beton in de kern van zijn zwaar water-reactor gegoten en staat het VN-inspecteurs toe om alle faciliteiten uit te kammen.

Zou Iran, ondanks dit alles, een geheim kernwapenprogramma runnen? Of is dit oorlogspropaganda die bedoeld is ons nog een oorlog in het Midden-Oosten in te slepen? Om de waarheid te achterhalen, zou de commissie Buitenlandse Zaken van de senaat de hoofden van de CIA en DIA en de Director of National Intelligence op moeten roepen, om in een publieke zitting te getuigen.

Men zegt ons dat we ook geplaagd worden door een sjiitische halve maan die opkomt en zich uitstrekt van Beiroet tot Damascus, Bagdad en Teheran. Maar wie heeft deze sjiitische halve maan tot stand gebracht? Het was George W. Bush die bevel gaf tot het omver werpen van het soennitische bewind van Saddam, waardoor Irak in handen kwam van zijn sjiitische meerderheid. Het was Israël wiens invasie en bezetting van Libanon van 1982 tot 2000 het sjiitische verzet voortbracht dat nu bekend staat als Hezbollah. En wat Bashar al Assad in Syrië aangaat, zijn vader stuurde troepen om zij aan zij met de Amerikanen te vechten in de Golfoorlog.

Het bewind van de ayatollahs, de Islamitische Revolutionaire Garde en de Basji-militie staan vijandig tegenover Amerika. Maar Iran wil geen oorlog met de Verenigde Staten – en met goede reden. Iran zou aan stukken geslagen worden als Irak, en zijn onvermijdelijke opkomst als het grootste en meest ontwikkelde land aan de Perzische Golf zou afgebroken worden.

Bovendien hebben we gemeenschappelijke belangen: Vrede in de Perzische Golf, waarvandaan Irans olie vloeit en waarzonder Iran niet kan groeien, zoals Rouhani beoogt, door Irans banden met Europa en de ontwikkelde wereld te verdiepen.

En we hebben gemeenschappelijke vijanden: ISIS, al Qaida en al de soennitische terroristen wiens wildste droom het is om hun Amerikaanse vijanden hun sjiitische vijanden te zien bevechten. Wie wil er nog meer een Amerikaanse oorlog met Iran, behalve ISIS?

Helaas is hun getal legio: Saoedi’s, Israëli’s, neocons en hun denktanks, websites en magazines, haviken in beide partijen op Capitol Hill, democratie-kruisvaarders en velen in het Pentagon die hun gram willen halen voor wat door Iran gesteunde sjiitische milities in Irak gedaan hebben.

President Trump neemt een sleutelpositie in. Als hij doet wat de oorlogspartij wil, zal dat zijn nalatenschap zijn, zoals de Irakoorlog de nalatenschap is van George W. Bush.

Posted on

De erbarmelijke toestand van de media – Pleegt dagblad Trouw plagiaat?

Het is niet makkelijk een originele invalshoek te vinden voor een analyse van de Amerikaanse verkiezingen. Alles is al wel eens een keer gezegd door meerdere mensen, maar dagblad Trouw maakt het in een recent artikel in de “Verenigde Staten”-sectie wel erg bont.

Via-via werd het artikel met de titel “Wie komen er in Team Trump?” bij mij onder de aandacht gebracht. Ik las het en wat direct stoorde was de Nederlandse tekst die verdacht veel op pseudo-Engels leek. Ik ben computerprogrammeur en het vakgebied informatietechnologie is voor 99% Engels dus zoiets zie ik meteen. Zoals een wolf in het bos een makkelijke prooi herkent. Er stond verder geen bronvermelding bij het stukje, dus ik ging op zoek naar de bron van het verhaal.

Na wat zoeken bleek al snel een verdachte gevonden. Het is het artikel “Meet Trump’s Cabinet-in-waiting” op de website Politico. Voor degenen die Politico niet kennen, dat is een links-activistische Amerikaanse website met een speciale focus op het gebied van politiek, hence the name.

Enkele passages om mijn punt te onderstrepen:

Politico:
The most controversial name on the transition’s current short list is Sid Miller, the current secretary of agriculture in Texas, who caused a firestorm just days ago after his campaign’s Twitter account referred to Hillary Clinton as a “c—.” Miller said it was a staffer mistake and apologized.

Dagblad Trouw:
De man die Trump graag als minister van landbouw zit is Sid Miller (61), op dit moment werkzaam in Texas op het departement van landbouw. Een paar dagen terug kreeg Miller nog een storm van kritiek te verwerken toen hij vlak voor de verkiezingen op twitter Hillary Clinton uitmaakte voor ‘k*t’. Hij erkende zijn fout en maakte excuses.

Het is niet alleen bijna letterlijk dezelfde tekst, maar ook nog eens een slechte vertaling. De laatste zin verschilt van betekenis in de Nederlandse en Engelse tekst.

Politico staat niet vermeld als bron.
Politico staat niet vermeld als bron.

We gaan verder. Politico:
A handful of Republican politicians may also make the cut, including Sen. Bob Corker for secretary of state or Sen. Jeff Sessions for secretary of defense.

Dagblad Trouw:
Enkele senatoren die het vermoedelijk wel zullen redden zijn Bob Corker en Jeff Sessions, die in aanmerking kunnen komen voor resp. de posten van Buitenlandse Zaken en Defensie.

Woordelijk dezelfde inhoud. Als kers op de taart: Politico:
One person close to Trump’s campaign said David Clarke, the conservative sheriff of Milwaukee County, Wisconsin, is a possible candidate for Homeland Security secretary. Clarke has cultivated a devoted following on the right, and he spoke at the Republican National Convention in Ohio, declaring, “Blue lives matter.

Dagblad Trouw:
Dan is er nog de conservatieve sheriff David Clarke van Milwaukee County uit Wisconsin, die mogelijk terechtkomt op Binnenlandse Veiligheid. De sheriff is uitgesproken rechts en pleitte op de nationale conventie in Ohio vurig voor ‘blue lives matter’, vrij naar de ‘black lives matter’ beweging die protesteert tegen politiegeweld tegen gekleurde Amerikanen

Als afsluiter, Politico:
Myron Ebell, a climate skeptic who is running the EPA working group on Trump’s transition team, is seen as a top candidate to lead the agency. Ebell, an official at the Competitive Enterprise Institute, has come under fire from environmental groups for his stances on global warming

Dagblad Trouw:
De klimaat scepticus Myron Ebell staat bovenaan de lijst van kandidaten, wat Trump betreft. Ebell is filosoof en politicus en volgens Business Insider ‘vijand nummer één voor de klimaatsveranderingsbeweging’.

Naast min of meer dezelfde inhoud begaat de journalist van Trouw ook nog eens de taalkundige fout om de woorden “klimaat scepticus” los van elkaar te schrijven. In diverse continentaal-Europese talen is het gebruikelijk woorden aan elkaar vast te schrijven. Het Duits is hier het beruchtst om (bij een gemengd Engels-Duits Scrabble-spelletje gaan de Duitsers met 100% zekerheid winnen), maar ook in het Nederlands is het klimaatscepticus en niet “klimaat scepticus”. Dit is een typische fout die gemaakt wordt bij het vertalen van Engelstalige teksten. Waar de tussen-s in “klimaatsveranderingsbeweging” (sic!) vandaan komt, is een raadsel.

Nu is het overnemen van artikelen en bronnen geen misdaad. In een scriptie borduren studenten ook voort op andere bronnen. Maar dat is (als het goed is) met bronvermelding. Als een student of hoogleraar een onderzoek publiceert zonder bronvermelding dan is dat haast per definitie einde opleiding of einde carrière. En terecht. Want werk waar iemand anders soms jaren aan heeft gewerkt publiceren als je eigen is nu niet bepaald netjes.

De vraag is nu, pleegde dagblad Trouw plagiaat? Ik denk het niet, want er zijn naast de uitgelichte stukken wel degelijk verschillen qua inhoud tussen de tekst op de website van Politico en die van het artikel van Dagblad Trouw. Het artikel is geen een-op-een-kopie van het origineel. Laat niet onverlet dat het zeer onethisch is om je lezers deels-overgeschreven activistische teksten voor te schotelen en het als originele neutrale content te verkopen. Laat ik het daarbij maar laten.