Posted on Leave a comment

Noord-Korea dringt aan op nucleair overleg ‘zonder vooraf besproken voorwaarden’

north-korea flagDe nucleaire gezant van Noord-Korea heeft een beroep gedaan op zes landen die betrokken zijn bij de vastgelopen gesprekken over het nucleaire programma van het land om de onderhandelingen zonder voorafgaande voorwaarden opnieuw te starten.

“We zijn klaar om deel te nemen aan het zes-partijengesprek, zonder vooraf besproken voorwaarden,”  zei minister van buitenlandse zaken van Noord-Korea Kim Kye-gwam. zo meldt Sotuh Korea’s Yonhap News Agency. Hij sprak bij een eendaags evenement, georganiseerd door de Chinese overheid, die hoopt om het overleg nieuw leven in te blazen. Het forum, waarbij de beide Korea’s, China, de VS, Japan en Rusland zijn betrokken is sluimerend sinds 2008.

Kim beweerde dat de “randvoorwaarden” die door de VS en Zuid-Korea gesteld zijn “in strijd zijn met de geest van de gezamenlijke verklaring van 19 september,” een verwijzing naar de overeenkomst van 2005 op grond waarvan Pyongyang toegezegd had om zijn kernwapenprogramma te laten vallen in ruil voor een toezegging van de VS dat de Amerikanen Noord-Korea niet zouden aanvallen.

Dit komt als nieuws sinds de satellietbeelden die opdoken afgelopen week. Die leken te tonen dat er stoom uit een onlangs verbouwde kernreactor kwam in Noord-Korea. Een eerste rapport van het VS-Korea Instituut van de Johns Hopkins Universiteit geeft aan dat het zou kunnen dat de eenzame natie zijn aankondiging van de herstart van de kernreactor aan het nakomen is door te herstarten met de productie van plutonium.

David Albright, de voorzitter van het Instituut voor Wetenschap en Internationale Veiligheid – een in Washington gevestigde groep die het Noord-Koreaanse programma monitort – vertelde The New York Times dat hij satellietbeelden van het complex nauwgezet heeft geanalyseerd.

“Het lijkt erop dat de reactor opnieuw is gestart, maar dat dient te worden bevestigd,” zei Albright. “Je wilt bevestiging te krijgen omdat je nooit zeker weet … Ze kunnen je verrassen, maar ik zie momenteel geen alternatieve verklaringen.”

Noord-Korea heeft drie kernproeven uitgevoerd, waarvan twee tijdens de regering van de Amerikaanse president Obama. In de afgelopen weken leek Pyongyang open te staan voor de mogelijkheid van een terugkeer naar de onderhandelingstafel met de vijf andere partijen. De VS en hun bondgenoten hebben gezegd dat er pas begonnen wordt met gesprekken als Noord-Korea bereid zou zijn om zijn nucleair arsenaal over te dragen of te vernietigen.

Bron: RT.com

Posted on Leave a comment

Antwoord minister Noord-Korea

Vorige maand stelden diverse partijen Kamervragen over strafkampen in Noord-Korea. Deze week heeft Minister Rosenthal de gestelde vragen beantwoord. Hij schrijft dat Nederland zal blijven oproepen tot verbetering van mensenrechten in Noord-Korea.

In juni organiseerde de Stichting De Ondergrondse Kerk nog een reis naar Noord-Korea, waar ook Diederik van Dijk deelnemer was. Hij schrijft over christenen in Noord-Korea en de macabere geslotenheid van deze dictatuur.

Hieronder de antwoorden van minister Rosenthal:
_______

Hierbij bied ik u de antwoorden aan op de schriftelijke vragen gesteld door de leden Van der Staaij (SGP), Timmermans (PvdA), De Roon (PVV), Ormel (CDA), Voordewind (ChristenUnie) en El Fassed (GroenLinks) aan de minister van Buitenlandse Zaken over het zwijgen van het Westen over de strafkampen in Noord-Korea. Deze vragen werden ingezonden op 22 juni 2012 met kenmerk 2012Z12663.

Dr. U. Rosenthal

Antwoorden van Dr. U. Rosenthal, Minister van Buitenlandse Zaken op vragen van de leden Van der Staaij (SGP), Timmermans (PvdA), De Roon (PVV), Ormel (CDA), Voordewind (ChristenUnie) en El Fassed (GroenLinks) aan de minister van Buitenlandse Zaken over het zwijgen van het Westen over de strafkampen in Noord-Korea.

Vraag 1
Heeft u kennisgenomen van de bevindingen van mensenrechtenexpert David Hawk over de strafkampen in Noord-Korea? Wat is uw oordeel hierover?

Antwoord
Ja. Het rapport van het Committee for Human Rights in North Korea (HRNK) beschrijft de systematiek en ernst van de mensenrechtenschendingen van het Noord-Koreaanse regime op gedetailleerde wijze.

Vraag 2
Deelt u zijn belangrijkste conclusie dat – gegeven de ernst en omvang van de mensonterende toestanden in de kampen – veel meer internationale opwinding en actie gerechtvaardigd zou zijn? Welke gevolgtrekkingen verbindt u hieraan? Welke informatie heeft u over de feitelijke situatie in de kampen? Spoort dit met de gruwelijkheden die David Hawk beschrijft?

Antwoord
Goed onderbouwde publicaties als het rapport van HRNK moeten tot meer internationale aandacht leiden voor de verschrikkelijke situatie in de strafkampen in Noord-Korea.

Vraag 3
Kunt u aanduiden wat er de afgelopen jaren is gebeurd vanuit de verschillende internationale gremia om verandering aan te brengen in deze situatie? Welke resultaten of lessen voor de toekomst heeft dit opgeleverd? Wat is de opstelling van China en Zuid-Korea hierin?

Antwoord
Het merendeel van de VN-lidstaten roept de Noord-Koreaanse autoriteiten al vele jaren op tot substantiëlere samenwerking, ook op het vlak van mensenrechten. De VN Mensenrechtenraad (MRR) neemt jaarlijks een resolutie, geïnitieerd door Japan en de EU, aan waarin Noord-Korea wordt opgeroepen de mensenrechten-situatie te verbeteren en het mandaat van de Speciaal Rapporteur (SR) voor de Mensenrechten in Noord-Korea te erkennen. Tijdens de 19de MRR in maart 2012 heeft de Noord-Koreaanse vertegenwoordiger meegedeeld dat Noord-Korea het mandaat van de SR niet erkent. Op 7 december 2009 vond de Universal Periodic Review van de MRR voor Noord-Korea plaats; de daaruit voortgekomen aanbevelingen heeft Noord-Korea voor een groot deel naast zich neergelegd.

Tijdens de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (AVVN) vragen diverse landen, waaronder Nederland, ieder jaar aandacht voor de mensenrechtensituatie en voor de afwezigheid van politieke en civiele rechten in Noord-Korea. Nederland roept Noord-Korea bilateraal ook op de mensenrechtensituatie te verbeteren. De mensenrechtenproblematiek en het bestaan van strafkampen wordt ontkend door het Noord-Koreaanse regime en vormt voor hen dus geen onderwerp van gesprek. Dit maakt het aangaan van een betekenisvolle dialoog uiterst lastig.

China laat zich in internationaal verband niet uit over de mensenrechtensituatie in Noord-Korea en beschouwt deze als een binnenlandse aangelegenheid. Zuid-Korea echter vraagt in internationale fora wel aandacht voor de mensenrechten-situatie in Noord-Korea.

Vraag 4
Bestaan er op dit moment initiatieven binnen de internationale gemeenschap om de situatie van de strafkampen serieus aan te pakken? Zo ja, welke en op welke termijn?

Antwoord
Noord-Korea schrijft het uitblijven van samenwerking met de VN-mechanismen toe aan de opstelling van de internationale gemeenschap in de AVVN- en MRR-vergaderingen. Dit zal Nederland niet weerhouden tijdens de AVVN 2012 Noord-Korea opnieuw op te roepen de mensenrechtensituatie in het land te verbeteren met verwijzing naar het rapport van HNRK. Ook zal Nederland tijdens bilaterale gesprekken de mensenrechtensituatie aan de orde blijven stellen.

Vraag 5
Op welke wijze wordt tevens geprobeerd om de internationale druk op China op te voeren om te stoppen met het terugsturen van Noord-Koreaanse vluchtelingen naar hun eigen land? Zijn hiervan resultaten bekend?

Antwoord
Ik verwijs naar de antwoorden op de schriftelijke kamervragen (ingezonden op 2 maart 2012, kenmerk 2012Z03976).

Vraag 6
Bent u bereid om binnen de verschillende, relevante internationale gremia het voortouw te nemen om de Noord-Koreaanse strafkampen op de agenda te houden en voorstellen tot verbetering te initiëren? Hoe en op welke termijn? Wilt u van uw pogingen hiertoe en de resultaten hiervan de Kamer expliciet op de hoogte houden?

Antwoord
Ja. Nederland vraagt in internationale fora aandacht voor de mensenrechten-situatie in Noord-Korea en steunt VN-resoluties terzake. Ook financiert Nederland de Zuid-Koreaanse NGO “Citizens’ Alliance for North Korean Human Rights”. Deze zet zich internationaal in voor verbetering van de mensenrechtensituatie in Noord-Korea en verleent assistentie aan de opvang van gevluchte Noord-Koreanen in derde landen en aan integratie in de Zuid-Koreaanse samenleving.

Posted on 1 Comment

Noord-Korea: Achter gesloten deuren

Tijdens mijn reis naar Noord-Korea las ik opnieuw ‘Till we have faces’ van C.S. Lewis. Dit boek, het mooiste wat Lewis ooit heeft geschreven, heeft als decor een barbaars koninkrijk aan de rand van de antieke Griekse wereld. Kunstig verweven met dit prachtige verhaal komen allerlei vragen aan de orde over verstand en intuïtie, waarheid en verdichting, schijn en werkelijkheid. Ik had – achteraf bezien – geen toepasselijker boek kunnen bedenken voor deze reis. Een reis door Noord-Korea blijkt een speurtocht naar de scheidslijn tussen schijn en werkelijkheid. Je voelt je verdwaasd rondlopen in een macaber toneelstuk. Het land vormt een reusachtig marionettentheater waarin je als bezoeker van de ene gouden kamer naar de andere wordt geleid. Maar wat gebeurt er buiten het bereik van je ogen?

In juni van dit jaar kreeg ik de gelegenheid om met zeven personen een reis naar Noord-Korea te maken. De uitnodiging hiervoor kwam van de SDOK (Stichting De Ondergrondse Kerk). Deze organisatie probeert geregeld christenen uit Nederland mee te nemen naar landen waar christenvervolging is. Enerzijds is het een enorme bemoediging voor vervolgde christenen om broeders en zusters uit Nederland te ontmoeten en te ervaren dat ze met hen meeleven. Anderzijds laten zulke reizen een blijvende indruk achter bij Nederlandse christenen en leiden tot grote verbondenheid met de vervolgde kerk. Dit creëert nieuwe mogelijkheden voor SDOK om meer bekendheid te geven aan de situatie van onze vervolgde broeders en zusters.

Een reis naar Noord-Korea biedt weliswaar geen mogelijkheid voor rechtstreekse en openlijke contacten met christenen in dit land, maar wel wordt ervaren hoe verstikkend het klimaat in dit meest gesloten land ter wereld is.

Uiteraard leefde bij de SDOK tevens de hoop dat ik binnen de politiek meer aandacht zou kunnen creëren voor dit land als gevolg van deze reis. Het tegengaan van christenvervolging is immers een speerpunt voor de SGP. In dit licht heeft Kamerlid Van der Staaij onlangs minister Rosenthal opgeroepen om in internationaal verband het voortouw te nemen bij de aanpak van de gruwelijke strafkampen in Noord-Korea. Bij zoveel onrecht en lijden mag de internationale gemeenschap niet wegkijken. Dit initiatief is in de Tweede Kamer gelukkig breed ondersteund. Ik ben erg blij met deze concrete actie als gevolg van mijn reis.
Als het meest gesloten land ter wereld neemt Noord-Korea een belangrijke plek in in het werk van SDOK en haar zusterorganisaties. Met deze zusterorganisaties voert SDOK via lokale partners verschillende projecten uit in Noord-Korea en de omliggende landen. Een van deze projecten richt zich op de verspreiding van Gods Woord; via luchtballonnen zijn inmiddels al tienduizenden Nieuwe Testamenten en honderdduizenden flyers met evangelisatieteksten verspreid in Noord-Korea. Buiten Noord-Korea richt SDOK zich onder meer op de training en toerusting van gevluchte Noord-Koreaanse christenen die zich inzetten om hun landgenoten met het Evangelie te bereiken.

Entree
Noord-Korea kom je niet zomaar binnen. Talloze formaliteiten en vragenlijsten gaan daaraan vooraf. Bent u geen godsdienstig werker? Wat is het doel van uw reis? Heeft u een relatie met politiek of journalistiek? Etc. Uiteindelijk ben ik Noord-Korea binnengekomen als toerist met een juridische achtergrond. Dat is in ieder geval niet geheel bezijden de waarheid. Overigens kun je het visum voor Noord-Korea slechts krijgen bij de Noord-Koreaanse ambassade in Peking. Pas op dat moment weet je dus zeker dat je het land echt zult binnenkomen. Ze weten wat dat betreft de spanning tot het laatste ogenblik erin te houden.

Op een dag land je dan met een klein en bijna leeg vliegtuigje op het vliegveld van Pyongyang, de hoofdstad. Er zijn meerdere, grote landingsbanen, maar alles is uitgestorven. Je ziet geen vertrekkende of binnenkomende vliegtuigen. Je ziet trouwens helemaal geen vliegtuigen. Er stonden slechts een paar vliegtuigen geparkeerd, geheel ingepakt met grote lakens. Opvallend is ook dat er geen enkele brandweerwagen of andere veiligheidsvoorzieningen te vinden zijn. Het isolement van het land tekent zich scherp af.

Wie Noord-Korea binnenstapt, levert allereerst het nodige in. Mobieltjes of laptops meenemen, is absoluut taboe. Mijn mobieltje laat ik daarom achter in een Chinees hotel. Een kleine week zal ik geen enkel nieuws vernemen en is er geen contact met de buitenwereld. Daarnaast wordt bij binnenkomst direct je paspoort ingenomen. Op de dag van vertrek krijg je dit terug. Hoewel ik een aangeboren afkeer heb van identiteitsbewijzen, geeft dit toch een eigenaardig, ontheemd gevoel. Foto’s maken mag, mits niet met een grote lens. Bij het verlaten van het land wordt iedere foto afzonderlijk bekeken door de douane.

Ons reisgezelschap wordt bij aankomst op het vliegveld gekoppeld aan twee gidsen en een chauffeur. Voor de rest van de reis zullen zij geen centimeter van ons wijken. Het betreft twee hoogopgeleide, vrouwelijke gidsen, die voortreffelijk meerdere talen spreken. We beginnen aan een reisprogramma dat met Stalinistische precisie zal worden afgewerkt en waarin geen ruimte is voor de minste afwijking. Vanaf het allereerste ogenblik is ook duidelijk, dat waar wij ook rijden of gaan, er altijd spiedende ogen in de buurt zullen zijn. Eenmaal stapte ik opzettelijk zonder enige aankondiging in mijn eentje een winkeltje uit. Voordat ik het stoepje kon afstappen, stond er al een grauw mannetje naast mij. De beveiliging is waterdicht.

Instructies
Tijdens de rit van het vliegveld naar ons hotel worden we door onze gidsen geïnstrueerd over de Noord-Koreaanse mores. We mogen nooit zonder gidsen ons hotel verlaten. Een krant met daarin een foto van de (oud-)president mag niet worden verfomfaaid of in de prullenbak worden gegooid. Dat is ook voor buitenlanders een misdaad. Fotograferen mag alleen met een kleine lens. Er mogen geen foto’s worden gemaakt van armoedige situaties. Ook mag er geen foto worden gemaakt van een standbeeld van de grote Noord-Koreaanse leider als hij er niet volledig op staat. Bij het verlaten van het land worden alle foto’s gecontroleerd.

Wat de gidsen niet vertelden, maar wat wel realiteit is, is dat de hotelkamers vol zitten met afluisterapparatuur. Achter de talloze spiegels in de hotelkamer zit opnameapparatuur. Een ambtenaar van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse zaken adviseerde mij droogjes om niet in m’n blootje voor de spiegel te gaan staan. Ook zou hij alvast de Lynxhelikopter klaar zetten voor een eventuele evacuatie. Nogal een geruststelling.

De eerste rit vanaf het vliegveld leidt altijd naar twee reusachtige standbeelden in Pyongyang. Het zijn de beelden van Kim Il sung (1912-1994), de allereerste president van dit land (vanaf 1948) en van Kim Jong il (1942-2011), de tweede president. Alle buitenlanders moeten hier verplicht langs om eer aan deze personen te bewijzen met een buiging en bloemen. Van tevoren hebben wij de reisorganisatie duidelijk gemaakt, dat wij christenen zijn en om die reden niet mogen buigen voor deze beelden. Dat is een groot probleem, maar uiteindelijk wordt een pragmatische oplossing gevonden. Met de bus rijden we langzaam op royale afstand langs de beelden, maar er wordt niet gestopt. Buigen kan achterwege blijven.

Een bijzonderheid: Noord-Korea heeft een dood staatshoofd. Kim Il sung heeft de titel ‘Eeuwige president van de republiek’. Ook na zijn dood bleef hij dus de functie van staatshoofd bekleden. De titel ‘Grote leider’ is exclusief voor hem gereserveerd.

Pyongyang is de hoofdstad. Een grote stad, een modelstad voor Noord-Korea. Je vindt er geen zichtbare armoede en geen chronisch zieken of gehandicapten. Die laatsten mogen hier simpelweg niet wonen. In heel Noord-Korea zijn er trouwens geen psychiaters, want er zijn geen psychische problemen in dit land. Pyongyang kent relatief veel nieuwe hoogbouw. Opvallend is de vele leegstand. Officieel heeft Pyongyang 3 miljoen inwoners, maar feitelijk zijn het er hoogstens een miljoen. Het regime heeft echter vastgesteld dat Pyongyang een miljoenenstad is.

Het straatbeeld kenmerkt zich door talloze standbeelden en muurschilderingen van de grote leider, Kim Il sung. Hij is nooit uit je gedachten. Ook de gidsen verwijzen voortdurend naar hem en vertellen hoeveel het volk te danken heeft aan deze persoon. Het was een goddelijk genie en zelfs de natuur was volstrekt van slag na zijn overlijden. We bezoeken gedenkstenen waarop studiecomités uit de gehele wereld hun bewondering uitspreken voor het gedachtegoed van Kim Il sung, zoals dat vorm heeft gekregen in de zogenaamde Juche-ideologie. Op deze wijze wordt de Noord-Koreaanse bevolking ingeprent hoe jaloers de hele wereld is op hun leiders en hoe zij zich in deze ideologie verdiepen. De gidsen reageerden woedend toen ik in mijn onschuld opmerkte dat er in de Juche-idee nogal wat elementen van het confucianisme te vinden zijn. De juche-ideologie is volledig origineel en bevat geen enkel spoor van een ander gedachtegoed!

Religie
We zitten in een luxe hotel met 45 etages en honderden kamers. Behalve ons groepje van 8 personen, is er nog een klein handjevol gasten in het hotel. Mensen die daar voor zaken zijn. Met 4 personen bevinden we ons op de 27e verdieping, die voor het overige helemaal leeg is. De rest van ons groepje zit eenzaam op de 29e verdieping. Zo’n reusachtig, vrijwel leeg hotel roept een bizarre sfeer op. Het eten is trouwens heerlijk, al is het even wennen dat hond en geroosterde kippentenen een geregeld bestanddeel vormen van ons menu.

Een verplicht bezoek wordt afgelegd aan de International Friendship Exhibition. Dit is een enorm gebouwencomplex van zuiver marmer, met honderden zalen. In iedere zaal liggen de cadeaus uit vrijwel alle landen van de wereld die aan Kim Il sung zijn geschonken. Het betreft ettelijke honderdduizenden geschenken. Van opgezette beesten tot een treinstel van Stalin. De wereld is zeer onder de indruk van het Noord-Koreaanse regime en laat dat met geschenken blijken.

In dit gebouwencomplex is één heel bijzondere zaal ingericht. Wij moeten voor grote, met goud beslagen deuren gaan staan. Langzaam zwaaien deze deuren vervolgens voor ons open. We blikken in een paradijselijke sfeer. Een prachtig geschilderd landschap, veel bloemen, geluid van vogels en water. En in het midden van al dat moois een wassen beeld, levensecht en perfect op maat, van Kim Il sung. Werkelijk huiveringwekkend echt. De gidsen buigen vol vervoering diep voor hem neer. Dit is religie.

De omgeving van deze Friendship Exhibition is schitterend. Bergachtig, groen en ruig. Veel valleien, doorsneden met riviertjes. Buitengewoon idyllisch. Tegelijkertijd is bekend dat in deze omgeving enkele van de ergste strafkampen bestaan, waarin duizenden christenen in helse omstandigheden verblijven. Het valt allemaal nauwelijks met elkaar te rijmen. Hoe houden onze broeders en zusters het vol?

Godsdienstvrijheid
In Noord-Korea is er geen geloofsvrijheid. Het bezit van een bijbel wordt genadeloos bestraft. Enkele tienduizenden christenen zitten in strafkampen. Voor de buitenwereld wordt echter een ander beeld gecreëerd. Daarom worden we door een boeddhistische tempel geleid en is het tevens mogelijk om een christelijke kerkdienst te bezoeken. Deze kerkdienst wordt alleen gehouden als christelijke toeristen daarom vragen. Dan worden er een honderd trouwe partijgangers opgetrommeld die het kerkzaaltje ‘spontaan’ vullen. Een predikant en een koortje maken het beeld van godsdienstvrijheid compleet. Vijf seconden voor aanvang van de dienst worden we de kerk ingebracht en op de eerste rij geïnstalleerd. Ook hier is contact met de lokale bevolking onmogelijk. Er wordt gepreekt uit 1 Johannes 4; de naam van Christus valt niet.

Van te voren hebben we toestemming gekregen om aan het einde van de dienst een lied te zingen voorin de kerk. Uiteraard hebben de gidsen erop gerekend dat we dit in het Nederlands of Engels doen. De verbijstering is van hun gezichten af te lezen als we echter in het Koreaans ‘Amazing graze’ ten gehore brengen. Ingrijpen is te laat en het gebouw vult zich met klanken over verbazingwekkende genade voor de grootste zondaren. God weet wat het nalaat.

Tijdens de reis aten en dronken we in de meest luxe restaurants. Zorgvuldig geselecteerd. Wij waren altijd de enige bezoekers. Wat is eten kil als je in compleet lege ruimtes zit. Het is onvoorstelbaar hoe krampachtig wordt voorkomen dat wij contact hebben met de lokale bevolking. Ik zou er een lief ding voor over hebben om één avondje met een doorsnee Noord-Koreaans gezin door te brengen. Wat betekent het voor hen dat zij niet eens zonder toestemming van de ene plaats naar de andere mogen reizen? Wat vinden ze ervan om dagelijks met opzwepende volksmuziek en partijredes gewekt te worden? Worden ze niet doodmoe van alle verplichte eerbetuigingen aan de grote leider? En dat autobezit verboden is?

Vijanden
De grootste vijand voor Noord-Korea is ongetwijfeld Amerika. Breed worden in musea de oorlogsmisdaden uitgemeten die Amerikanen tussen 1950 en 1953 zouden hebben gepleegd gedurende de oorlog tussen Noord- en Zuid-Korea. Opvallend vond ik hoezeer de gidsen beklemtonen dat deze zogenaamde christelijke legers op een zóndag de aanval op hun land zouden hebben ingezet. Zo doortrapt zijn christenen. De oorlog eindigde echter in een klinkende overwinning voor Noord-Korea, al was er soms een geniale, strategische terugtocht nodig.

Eenzelfde verhaal horen we bij het ingenomen Amerikaanse spionageschip ‘USS Pueblo’. In 1968 werd dit schip door de Noord-Koreanen overmeesterd en het fungeert sindsdien als propagandaproject. Het bewijst de onoverwinnelijkheid van het Noord-Koreaanse regime. Uitvoerig worden we bijgepraat over de excuses die door de Amerikaanse bemanning zijn gemaakt over hun laffe misdaden tegenover de Koreaanse bevolking.

De haat tegen Amerika en haar bondgenoten wordt opnieuw duidelijk als we de grens met Zuid Korea bezoeken, de zogenaamde demarcatiezone. Deze grens is de strengst bewaakte grens ter wereld. Mijnenvelden, tankvallen, elektrische hekken en prikkeldraad kenmerken de omgeving. Bij de grensgebouwen zingen we psalm 134 en bidden we hardop in het Engels om vrede tussen beide Korea’s. Dat levert direct een pittige confrontatie op met een Noord-Koreaanse officier. Waar hebben jullie voor gebeden? Zijn vraag geeft in ieder geval de mogelijkheid om heel kort iets te zeggen over het wezen van het christelijk geloof. Wij verwachten een oplossing alleen van Boven. Uiteindelijk gaan we met een stevige handdruk uit elkaar. God verhoort onze schietgebeden. Dat ervaar ik later ook tijdens een gesprek met onze gidsen waarin ik uitleg dat het hart van ons geloof gelegen is in Christus.

Kruisje
Tijdens de reis droeg iedereen in ons groepje zichtbaar een kruisje om de hals. Zo zouden wij in ieder geval herkenbaar zijn voor eventuele Koreaanse christenen. Het is bekend dat de aanwezigheid van buitenlandse christenen voor hen een enorme bemoediging vormt. Het geeft hen het gevoel dat ze toch niet helemaal vergeten zijn door de buitenwereld. Directe contacten met christenen hebben wij niet gehad. Wel visueel contact. Het meest ontroerende contact was met een christin in het openbaar vervoer. Zij wierp een snelle blik op onze kruisjes en tekende onopvallend twee keer met haar vingers een kruisje op een houten paneel. Daarna verliet zij de coupé.

Genade
In totaal zijn we zes dagen in Noord-Korea. Talloze prestigeobjecten en megamonumenten voor de Grote leider komen langs. Adembenemend zijn ook de muziek- en acrobatiekvoorstellingen. Wie zich echter realiseert hoe het mogelijk is dat kinderen van vijf jaar in staat zijn om uit het hoofd de moeilijkste stukken van Beethoven te spelen, wordt echter koud van binnen. Zij zullen nooit kind zijn. Het individu speelt geen rol.

Met de trein reizen we vanuit Pyongyang terug naar China. Een treinreis van 24 uur. Het landschap is opnieuw indrukwekkend. Als dit land zich enigszins zou openstellen voor toerisme valt er goud te verdienen. Voor de grensovergang met China proeven we nog even de tentakels van het regime. De grenscontrole duurt uren. Iedere gemaakte foto wordt gecontroleerd en de koffers doorzocht. Boeken worden doorgebladerd en ongevraagd wordt een greep gedaan in de zakken snoep. Militairen met honden doorzoeken de wagons van binnen en van buiten. Met zaklampen wordt de onderkant van de wagons bekeken om te zien of er geen vluchtelingen aan hangen. Na enkele uren mogen we de grens over. We rijden China in en even ervaar ik China als het meest vrije land ter wereld. Wat bijzonder dat mensen weer gewoon oogcontact met je durven te maken! Het besef van wat we achter ons laten in Noord-Korea doet echter pijn.

Over Noord-Korea valt veel schrijnends te vertellen. Het meest schrijnend is echter wel de opstelling van de omringende landen, China en Zuid-Korea. Voor deze landen is handhaving van de status quo in Noord-Korea het meest gewenst. China wil simpelweg rust aan haar grenzen. Zuid-Korea is een rijk land, dat op geen enkele wijze zit te wachten op een hereniging of iets dergelijks met het straatarme Noord-Korea. Als de grenzen zouden opengaan, zou Zuid-Korea overspoeld worden door de komst van talloze berooide Noorderlingen. Ook al is het vanouds één volk, dit wil de meerderheid van het Zuid Koreaanse volk absoluut niet. Dat hiermee 22 miljoen mensen blijvend overgeleverd zijn aan een gruwelijk regime maakt geen verschil.

Verbetering van de situatie in Noord-Korea zal dus vooral van binnenuit moeten komen. Op dit ogenblik is er echter geen spoor van oppositie tegen het zittende regime. Culturele – en handelscontacten met het buitenland zouden op termijn wellicht tot iets meer openheid kunnen leiden. Concreet is het voor de internationale gemeenschap wel mogelijk om China verder onder druk te zetten en te waarborgen dat gevluchte Noord-Koreanen niet per ommegaande worden teruggestuurd naar Noord-Korea. Tot nu toe voert China een agressief terugkeerbeleid, met dodelijke consequenties voor de betrokkenen.

Het ergste wat er met dit land kan gebeuren, is dat het volstrekt vergeten wordt. Op de agenda houden is derhalve het minste. Op hoop van zegen. Laat het bovendien ons gebed zijn, dat de machthebbers worden bekeerd of vernietigd. Ooit zal God recht doen, maar hoe lang zal dit nog duren? Noord-Koreaanse christenen zijn bevoorrecht, leert de bijbel in Filippenzen 1 vers 29. Het is genade dat zij mogen lijden voor Christus. Maar ik durf dit vanuit mijn luxe positie niet hardop na te zeggen.

Posted on Leave a comment

SGP wil internationale aanpak strafkampen Noord-Korea

SGP-leider Van der Staaij roept minister Rosenthal van Buitenlandse Zaken op om in internationaal verband het voortouw te nemen bij de aanpak van de strafkampen in Noord-Korea. De SGP wil weten hoe vaak, door wie, en met welk gevolg er in de afgelopen jaren aandacht is gevraagd voor de erbarmelijke situatie van de gevangenen in Noord-Korea.

Het initiatief van de SGP wordt in de Kamer breed ondersteund. Ook andere partijen hebben de SGP-vragen ondertekend. Van der Staaij: “Bij zoveel onrecht en lijden mag de internationale gemeenschap niet wegkijken. Voorkomen moet worden dat de mensen in de kampen van Kim Jong Un vergeten worden. Alleen al daarom is het goed hier keer op keer aandacht voor te vragen.”

Speciaal punt van aandacht is China. De Chinese autoriteiten zetten consequent alle vluchtelingen uit Noord-Korea direct terug over de grens. De SGP en de andere partijen in de Tweede Kamer die de vragen hebben ondertekend willen dat er internationaal druk wordt uitgeoefend op de Chinezen om daar een eind aan te maken.

Hieronder de Kamervragen die gesteld zijn aan minister Rosenthal van Buitenlandse zaken, inclusief een link naar het rapport van David Hawk over de gruwelijkheden in de Noord-Koreaanse strafkampen.
_______________________

Schriftelijke vragen van de leden Van der Staaij (SGP), Timmermans (PvdA), De Roon (PVV), Ormel (CDA), Voordewind (CU) en El Fassed (GL) aan de minister van Buitenlandse zaken over het zwijgen van het Westen over de strafkampen in Noord-Korea.

– Heeft u kennisgenomen van de bevindingen van mensenrechtenexpert David Hawk over de strafkampen in Noord-Korea? Wat is uw oordeel hierover?
– Deelt u zijn belangrijkste conclusie dat – gegeven de ernst en omvang van de mensonterende toestanden in de kampen – veel meer internationale opwinding en actie gerechtvaardigd zou zijn? Welke gevolgtrekkingen verbindt u hieraan? Welke informatie heeft u over de feitelijke situatie in de kampen? Spoort dit met de gruwelijkheden die David Hawk beschrijft?
– Kunt u aanduiden wat er de afgelopen jaren is gebeurd vanuit de verschillende internationale gremia om verandering aan te brengen in deze situatie? Welke resultaten of lessen voor de toekomst heeft dit opgeleverd? Wat is de opstelling van China en Zuid-Korea hierin?
– Bestaan er op dit moment initiatieven binnen de internationale gemeenschap om de situatie van de strafkampen serieus aan te pakken? Zo ja, welke en op welke termijn?
– Op welke wijze wordt tevens geprobeerd om de internationale druk op China op te voeren om te stoppen met het terugsturen van Noord-Koreaanse vluchtelingen naar hun eigen land? Zijn hiervan resultaten bekend?
– Bent u bereid om binnen de verschillende, relevante internationale gremia het voortouw te nemen om de Noord-Koreaanse strafkampen op de agenda te houden en voorstellen tot verbetering te initiëren? Hoe en op welke termijn? Wilt u van uw pogingen hiertoe en de resultaten hiervan de Kamer expliciet op de hoogte houden?

Posted on Leave a comment

Geloofsvrijheid en politiek

Foto: Cees van der Wal - www.ceesvdwal.nl

Afgelopen zaterdag was ik bij de SGP-jongerendag. Fantastisch om mee te maken. Geen enkele andere partij lukt het om zoveel jongeren bij elkaar te krijgen, maar liefst 1700! De jongeren hadden dan ook een mooi programma in elkaar gedraaid. Niet alleen kwamen minister-president Mark Rutte, wethouder Lodewijk Asscher en Tweede Kamerlid Gerard Schouw, ook gaven Amnesty International (Eduard Nazarski) en Open Doors (Anne van der Bijl) acte de présence. Voorwaar een programma dat er blijk van geeft dat de SGP zaait aan alle wateren.

Het thema loog er niet om: politiek en geloofsvrijheid wereldwijd. De gigantische problemen in diverse buitenlanden kwamen aan de orde. Hoe vaak gebeurt het niet dat christenen in landen als Noord-Korea en het Midden-Oosten vervolgd worden? Van der Staaij vroeg Amnesty International om meer aandacht te geven aan de positie van christenen wereldwijd. Nazarski zegde dat zonder meer toe. Dit mag inderdaad niet onderbelicht blijven. Het niet kunnen leven volgens je godsdienstige overtuiging is een groot probleem.

In eigen land hebben we gelukkig niet te maken met geloofsvervolging. De historie van Nederland is volop verbonden met het garanderen van de vrijheid van godsdienst. En dat is een groot goed. Ondertussen wordt wel beknibbeld op die vrijheid. Zo suggereren sommige politici dat geloof prima is zolang het achter de voordeur blijft. Het zou niet vermengd mogen worden met politiek.

Laat ik maar met de deur in huis vallen. Ik moet er niet aan denken om niet vanuit mijn geloofsovertuiging politiek te mogen bedrijven. Ik zou er onmiddellijk mee stoppen. Het zou net zijn of ik elke dag droog brood zou moeten eten. Gelukkig mogen we juist elke dag op grond van de Bijbel onze standpunten naar voren brengen. Daar staat de SGP voor. Daar gaat de SGP voor.

Bij de rituele slacht liep het bijvoorbeeld uit de hand. Daar werden zelfs rechten van dieren belangrijker gevonden dan rechten van mensen (wat Plato overigens al voorspeld heeft). Terwijl de wetenschap niet eens duidelijk is of onverdoofd slachten wel leidt tot extra dierenleed, vond een meerderheid in de Tweede Kamer het wel nodig Joden het recht op onverdoofd slachten te ontnemen. En ook hier was eigenlijk helemaal geen sprake van een onoplosbaar probleem. We hebben berekend dat je 98% van het probleem kunt oplossen als je rituele slacht beperkt tot hen die dat werkelijk vanuit hun geloofsovertuiging doen en als je bereid bent de voorschriften ook daadwerkelijk te handhaven. Zijn dierenrechten dan zo belangrijk dat je voor de resterende 2% joden het recht moet ontnemen op leven volgens hun eigen overtuiging? Kunnen we dan niet gewoon tolerant zijn? Dat is toch juist ruimte bieden voor overtuigingen waar je het niet mee eens bent?

Foto: Cees van der Wal - www.ceesvdwal.nl

Er zijn politici die stellen dat het grondrecht ‘gelijke behandeling’ belangrijker is dan dat van de godsdienstvrijheid. Wat een rare tegenstelling. Ze komen bijvoorbeeld aan met de rechten van homostellen om te trouwen. Gewetensvolle ambtenaren die dat niet willen doen, moeten dan verboden worden. Hebben zij geen rechten, soms? En wat is nu eigenlijk het probleem? In elke gemeente wordt elk echtpaar getrouwd. Er zijn helemaal geen gevallen bekend van huwelijken die niet gesloten worden. Slechts 2% van de ambtenaren heeft bezwaar tegen het homohuwelijk. Dan getuigt het toch van intolerantie om die ambtenaren niet de ruimte te bieden? Het zou een stuk helpen als partijen als D66 eens wat minder dogmatisch in dit soort discussies staan.

Neem het belang van christelijk onderwijs. Er zijn er in dit land die kinderen neutraal willen opvoeden. Later kunnen ze dan vrijwillig kiezen of ze al dan niet gelovig worden. Maar dat is toch onmogelijk? Het is hetzelfde als kinderen zonder taal op te voeden zodat ze later zelf kunnen kiezen tussen Nederlands, Engels of Duits. Geloof is zo’n essentieel onderdeel van wie je bent, dat je het niet thuis kunt laten als je buiten komt. Wij strijden daarom voor het recht om christelijk onderwijs te geven. Dat is nodig, want er zijn helaas partijen die dit recht onderuit willen halen. En dat terwijl juist onze scholen wat betreft kwaliteit tot de beste scholen van Nederland behoren!

Politiek bedrijven op basis van christelijk geloof is geen geheim. We doen het elke dag in het openbaar. Ik ben ervan overtuigd dat dat de beste manier is om belangen te behartigen. Van onze eigen mensen? Nee, van alle Nederlanders. Wat zou het fantastisch zijn als Nederland doorkrijgt dat Gods geboden goed zijn voor iedereen. Of je het nu gelooft of niet.

Posted on Leave a comment

Kamer wil druk op China om deportatie Noord-Koreanen

Een kamermeerderheid wil stevige internationale druk op de Volksrepubliek China om een einde te maken aan het deporteren van Noord-Koreaanse vluchtelingen naar hun vaderland. Zuid-Korea heeft deze kwestie onlangs aangekaart bij de VN-Raad voor Mensenrechten.

Zuid-Koreanen demonstreren tegen de deportatie van Noord-Koreaanse vluchtelingen door China.

Minister Rosenthal is verzocht om Zuid-Korea hierin te ondersteunen, samen met zijn Europese collega’s.
De Kamer vraagt zich af wat Noord-Koreaanse asielzoekers te wachten staat bij terugkeer.

Het Reformatorisch Dagblad schrijft over “zware straffen”. De doodstraf of jarenlange opsluiting in de Noord-Koreaanse goelag zijn zeer waarschijnlijk.

Hieronder de Kamervragen die gesteld zijn aan minister Rosenthal van Buitenlandse zaken.

_______________________

Schriftelijke vragen van de leden Van der Staaij (SGP), Kortenoeven (PVV), Timmermans (PvdA), Pechtold (D66), Ormel (CDA) en Voordewind (CU) aan de minister van Buitenlandse zaken over de Chinese deportaties van Noord-Koreaanse vluchtelingen naar hun vaderland

1-3-2012

–          Heeft u kennisgenomen van het bericht dat China consequent doorgaat met het deporteren van Noord-Koreaanse vluchtelingen naar hun vaderland?

–          Is de inschatting juist dat jaarlijks zo’n 5000 Noord Koreanen door China worden teruggestuurd naar hun land? Is er enig zicht op wat hen staat te wachten bij terugkeer in Noord-Korea?

–          Op welke wijze heeft u zich in de afgelopen periode ingespannen – mede in internationaal verband – om deze Chinese deportaties bij de Chinese autoriteiten aan te kaarten? Welke resultaten heeft dit opgeleverd?

–          Is China gevoelig voor internationale druk hieromtrent? Hoe kan deze druk verder door u en de internationale gemeenschap worden opgebouwd?

–          Is het bericht juist, dat Zuid-Korea de kwestie onlangs heeft aangekaart bij de VN-Raad voor de Mensenrechten? Kunt u deze stap nader toelichten? Wat zouden hiervan de gevolgen kunnen zijn?

–          Bent u bereid om Zuid-Korea zoveel mogelijk bij te vallen in deze actie en wilt u tevens op Europees niveau bij uw collega’s in de Raad Buitenlandse Zaken bepleiten dat ook zij zich serieus inzetten voor deze zaak? Op welke wijze en op welke termijn kunt u dit doen?


 

Posted on 1 Comment

Juist christen dient voorstander te zijn van mensenrechten

Een koptische-orthodoxe kerk die in de brand staat of protesterende kopten die door militaire jeeps van het Egyptisch leger overreden worden. Het zijn beelden die nog vers in ons geheugen staan gegrift. Hoe is het mogelijk dat de rechten van deze Kopten op zo’n beestachtige wijze vertreden worden? De situatie van christenen wereldwijd schreeuwt om het nog verder afdwingen van mensenrechten. Juist christenen zouden fanatieke voorstanders moeten zijn van universele mensenrechten.

Religieuze vrijheid
Afgelopen week overleed de Noord-Koreaanse dictator Kim Jong-Il. Het zal niemand ontgaan zijn dat er onder zijn bewind weinig werk is gemaakt van mensenrechten. Recht op vrijheid van godsdienst en het recht op vrijheid van meningsuiting zijn slechts twee voorbeelden waar de Noord-Koreaanse bevolking geen enkele aanspraak op kon maken. Een dictatuur als Noord-Korea laat ons zien dat mensenrechten een positieve kant hebben. Wereldwijd zijn religieuze groeperingen gebaat bij mensenrechten die hen beschermen tegen onderdrukking en uitsluiting. Wij leven in een land waar geloof, ras of politieke overtuiging geen angst voor vervolging oproepen. Bovendien zijn vele mensenrechten in Nederland grondwettelijk vastgelegd.

Seculiere meerderheid
Toch krijgen veel christenen direct een vieze smaak in hun mond als het woord ‘mensenrechten’ valt. Dit omdat mensenrechten vaak gebruikt worden om postmoderne normen en waarden aan gelovigen op te leggen. Bekend voorbeeld is het proces van het Clara Wichmann Instituut over de rechtspositie van vrouwen binnen de SGP. Ander voorbeeld is het recht op zelfbeschikking met daaruit voortvloeiend allerlei wetgeving op het gebied van bijv. abortus en kinderopvang. Op die wijze ontstond vorig jaar de hostierel toen de homoseksuele ’Prins Carnaval’ de hostie geweigerd werd. Deze voorbeelden laten juist zien dat religieuze vrijheid onder het mom van mensenrechten aan banden wordt gelegd ten behoeve van de seculiere meerderheid.

Christelijk denken
Er is een diepe misvatting die leeft onder veel christenen dat de mensenrechten verzonnen zijn door een seculiere meerderheid. Echter, mensenrechten hebben juist hun oorsprong in het christelijke denken over recht en rechtvaardigheid. In veel mensenrechten zijn dan ook duidelijk christelijke thema`s terug te vinden zoals vrijheid en barmhartigheid. De christelijke traditie heeft altijd geprobeerd om vanuit de morele wet een antwoord te geven op het onrecht in de wereld. Een belangrijke denker over mensenrechten is Thomas van Aquino geweest. Mensen hebben volgens Aquino onvervreemdbare rechten als deel van Gods recht. Dit idee van natuurrecht gaat ervan uit dat de mens van nature rechten heeft, die in de menselijke natuur besloten liggen. Ook de jurist Johannes Calvijn neemt een positieve houding aan tegen het idee van natuurrecht als uitgangspunt van fundamentele rechtsregels. Ondanks de verdorvenheid van de mens en de verduistering van het menselijk verstand is het algemene genade dat er een besef van goed en kwaad is overgebleven onder de mensen. (Institutie II, 2.12)

De omwenteling
De huidige mensenrechten zoals vastgelegd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens zijn een geseculariseerd aftreksel van het christelijk denken over mensenrechten. In de christelijke traditie is het denken over mensenrechten altijd gezien in de context van Gods recht, Zijn voorzienigheid en de verdorvenheid van de mens. Haaks op dit christelijke mensbeeld staat dan ook het moderne mensbeeld waarin de autonomie van de mens centraal staat. Hierin wordt de mens gezien als een goed en verstandig wezen dat het recht heeft om zijn geluk op aarde te vestigen. De mens zit in een progressieve evolutionaire spiraal. Waar deze in uitmondt is nog onzeker, maar als we sommigen moeten geloven is een wereldvrede haalbaar. Het hoeft ons dan ook niet verwonderen dat seculiere partijen hun mond vol hebben van mensenrechten. Mensenrechten is de taal waardoor de moderne mens iets probeert te zeggen over recht, terwijl het de God van recht en gerechtigheid loochent.

Christelijke interpretatie
Het is overduidelijk dat de huidige inbreng van mensenrechten een moderne geest ademt, die christenen tegen de borst stuit. Toch moeten we in ons pessimisme niet blijven steken. Veel christenen doen uit pragmatische overweging een beroep op bepaalde mensenrechten. Als mens hebben we verantwoordelijkheden gekregen om ons leven goed te in te richten en zorg voor elkaar te dragen. Mensenrechten kunnen hier een belangrijke rol in spelen. Christenen en christelijke partijen zouden veel meer moeten investeren in een christelijke interpretatie en toepassing van mensenrechten. De menselijke waardigheid moet als uitgangspunt worden genomen in het debat rondom mensenrechten. Mensenrechten die gegrond zijn op menselijke waardigheid, waarbij de mens beschouwd wordt als schepsel van God en geschapen naar Zijn beeld. Een christelijke interpretatie van de mensenrechten kan zo bijdragen aan gelijkwaardigheid, respect en (geloofs)vrijheid. Tegelijk biedt dit voor christenen de mogelijkheid om met een duidelijke boodschap het publieke debat aan te gaan in plaats van aan de zijlijn toe te kijken Alleen zo zijn we als christenen in staat om het seculiere mensbeeld te ontmaskeren en tegelijkertijd de menselijke waardigheid hoog te houden.

Een samenvatting van dit artikel is gepubliceerd in het Reformatorisch Dagblad.