Posted on

Syrië en het Westen – De moorddadige taal van de macht

Syrië

Toch leuk hoe men onze media vult met tientallen, zelfs honderden analyses en andere beschouwingen over de recente gebeurtenissen in Syrië. De media zijn in rep en roer. Ja, want raken aan die heilig verklaarde Koerden kun je in het Westen niet zomaar doen. Trouwens, wie zijn die Koerden? Die van de PKK/YPG of die van de tientallen andere rivaliserende groepen en groepjes? En wat van de massa gemengde huwelijken? Scheiden?

Maar al die pakken teksten zijn van geen waarde. Wie wil schrijven over de toestand in de regio moet vertrekken van de bewezen feiten, zeker als ze cruciaal zijn en de basis vormen voor de huidige toestand in de regio. Maar dat vertikt men omwille van de perscensuur die in de westerse media duidelijk aanwezig is.

DIA - Rapport 12 augustus 2012 - Syrië, Irak, al Qaeda - pag 3 - Deel C & D
Pagina 3, deel C. & D van de analyse van DIA, de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst, van augustus 2012. Een document dat de DIA als authentiek bestempelde. De VS, met ook België en Nederland, wilden een door ISIS bestuurde staat, een kalifaat, dat op ernstige wijze de eenheid van Irak in gevaar zou brengen. Merk ook op dat de DIA reeds in 2012 sprak van IS, een naam die in de media pas eind 2013 verschijnt. Lees ook dat de provincie Hasaka, met zijn meerderheid aan Koerden, tot dit kalifaat moest behoren. Bye bye PKK/YPG. Onze gezagsgetrouwe media zwijgen hierover als de dood. Zij schrijven liever prietpraat.

Dat België en een serie andere lidstaten nog steeds wapens leveren aan al Qaida in Jemen – En dat zijn toch diegenen die tekenden voor de afslachting van bijna de gehele redactie van Charlie Hebdo – weigert men te schrijven.

Achter Al Qaida en ISIS staat de NAVO

Dat de VS ook in 2018 nog wapens leverde aan ISIS in Jemen verzwijgt men eveneens. Gans die zogenaamde oorlog tegen de terreur is nep, vals. Achter al Qaida en ISIS staat immers de NAVO, de westerse militaire alliantie.

De zogenaamde opstand in 2011 van vrijheidslievende Syriërs tegen de corrupte tiran Bashar al Assad was een grote leugen. Het was het Westen dat gebruik maakte van terreurbendes gelieerd aan al Qaida en de Syrische Moslimbroeders om alles te doen ontploffen in Syrië. En dat weet de pers. Het staat ook zo te lezen in een openbaar gemaakte analyse over die opstand van de Amerikaanse militaire veiligheidsdienst DIA van augustus 2012.

Het document is openbaar en bekend bij de kenners van deze oorlog. Maar door de essentie te verzwijgen krijg je in de media natuurlijk de grofst mogelijke vervalsingen van de situatie daar en de meest complete onzin. Een goed typevoorbeeld is het opiniestuk dat vrijdag verscheen in De Standaard van de hand van Ruud Goossens ‘De taal van de macht’.

Internationale rechtsorde

Neen, niet de EU is volgens hem schuldig aan wat er de voorbije decennia in het Midden-Oosten gebeurde. En als er een verantwoordelijke is dan is dat de VS en vooral natuurlijk wel de grote ‘boosdoener’ Vladimir Poetin, de ultieme slechterik.

Instemmend schrijft Goossens:

‘Tal van landen, ook jarenlange partners van Europa, lappen de internationale rechtsorde aan hun laars. Borrell (nvdr. De Spanjaard Josep Borrell is als nieuwe verantwoordelijke voor het buitenlands beleid van de EU de opvolger van de Italiaanse Federica Mogherini) pleitte voor meer Europees realisme….. Hij hamerde op de nood aan een grotere militaire capaciteit. De Europese Unie moet leren om de taal van de macht te spreken.”

Geen mandaat voor interventie in Syrië

Dat soort verhalen en prietpraat krijg je dus als je de essentie van wat er daar gaande is verzwijgt. Neem bijvoorbeeld de Belgische en Nederlandse bombardementen in het oosten van Syrië en de aanwezigheid van Franse en Britse militairen daar. Nou, waar is het legaal mandaat voor dit optreden van deze landen van de EU?. Nergens toch. Het zijn gewoon oorlogsmisdaden.

De VN-resolutie die men hiervoor ter rechtvaardiging inroept eist immers dat men eerst over die zaak consulteerde en toestemming vraagt aan de Syrische regering in Damascus. Het gebeurde nooit. Hetzelfde verhaal in Libië waar men de bescherming van de betogers in Benghazi inriep – In wezen sympathisanten en leden van de Moslimbroeders en al Qaida – om een regering ten val te brengen.

Frans anti-tankraketten Apilas - Gevonden in Daraa - 11-07-2018

Nabij de Syrische stad Daraa ontdekte men na de bevrijding van dit gebied van al Qaida & co Franse antitankraketten Milan waarover die salafistische terreurgroepen beschikten. In het kader van de internationale rechtsorde van professor David Criekemans?

Met onze F16’s en met de nu bekende gevolgen. De door de Franse president Nicolas Sarkozy aangestoken Libische oorlog creëerde een mislukte staat waar men zelfs terug de slavenhandel invoerde. Hetzelfde gebeurde in Joegoslavië waar men illegaal zelfs Belgrado bombardeerde. De laatste die dat deed was een zekere Adolf Hitler. Proficiat EU. De internationale rechtsorde? Het is toiletpapier voor de EU.

Gebrek aan ernst

Hetzelfde gebrek aan ernst kan men ook aantreffen bij David Criekemans, professor Internationale Betrekkingen aan de UA, in een interview in De Morgen van vrijdag ‘Erdogan is ons met deze aanval aan het testen’. Voor hem is het terughalen naar hier van die IS-strijders niet alleen een noodzaak maar ook geen groot probleem. Wat Franse of andere Europese troepen naar die kampen sturen en klaar is kees.

Dat die jihadisten misdaden begingen in Syrië en Irak tegen mensen ginds zal hem zo te zien worst wezen. Hun vraag om gerechtigheid is blijkbaar van geen waarde. Nee, België en de EU zijn superieure landen wier belangen gaan boven die van de lokale bevolking daar die er toch het slachtoffer van is. En internationaal recht? Ach daar maalt Criekemans ook niet om. De EU is baas en zal in zijn visie zeggen wat gerechtigheid is.

Gevangenkampen in noordoosten Syrië

Trouwens de problemen rond de gevangenkampen met mensen van ISIS zijn alleen de verantwoordelijkheid van de VS en haar vazallen waaronder België, Nederland en de PKK/YPG. Internationale verdragen zijn hierover duidelijk.

Zij moeten zorgen voor orde en veiligheid in de door hen bezette gebieden. Zelfs al is de bezetting illegaal. En gezien de positie van de VS zijn zij de hoofdverantwoordelijke. Maar de VS kijkt vanaf enkele kilometers vanuit hun pantserwagens gewoon toe hoe men de ‘bondgenoten’ uitroeit.

‘Vrijheidsstrijders’ blijken gangsters

Leuk is wel te constateren dat Ruud Goossens het in zijn stuk ook heeft over wat men ooit het Vrije Syrische Leger noemde. Zo schrijft hij dat Erdogan zich: ‘…liet bijstaan door gewelddadige Syrische milities’. Merkwaardig. Toen de oorlog tegen Syrië uitbrak waren dat volgens emeritus professor Rik Coolsaet ‘idealisten’. En al die jaren kreeg men die nu ‘gewelddadige Syrische milities’ in De Standaard voorgeschoteld als de goeden.

En deze toon gaat ook zaterdag in De Standaard verder wanneer men uitvoerig de journaliste Nuvin Ibrahim citeert in ‘Stemmen uit de oorlogszone Rojava’:

Daar hebben de Turken de stad (Ras al Ayn, nvdr.) ingenomen met milities van Syrische huurlingen. Dat zijn pure gangsters…… Ze dwingen alle vrouwen in zwarte sluiers. In Afrin (Een door Turkije bezette Syrische regio waar voorheen de PKK/YPG de plak zwaaide, nvdr.) zijn er ook voortdurend ontvoeringen voor losgeld, verkrachtingen en andere misdaden)

Ahrar al Sham jihadisten in vechttenu
Leden van toen nog Ahrar al Sham die zich nu herdoopten tot het Syrische Nationale Leger. Wat tot voor kort helden waren blijken in De Standaard nu ineens ‘gangsters’ die folteren, moorden, stelen en verkrachten.

De mede door Jorn De Cock, correspondent van diezelfde De Standaard, naar eigen zeggen opgeleide ‘vrijheidsstrijders’ blijken dus gangsters te zijn. Lieden voor wie zo te horen ontvoeringen, folteringen en moord een dagelijkse praktijk is.

‘De Koerden’ – een westerse fantasie

Maar ja, in de gradatie van onze media zijn de ultieme goede jongens ‘de Koerden’. Wie daaraan durft te twijfelen raakt aan het allerheiligste. Dit terwijl die ‘Koerden’ als politieke en culturele eenheid niet eens bestaan. Het is gewoon een westerse fantasie. Zij kunnen immers yezidi, soenniet, sjiiet, christen of atheïst zijn en in het Iraakse, Turkse en Syrische leger vechten voor of tegen de PKK en de andere partijen en partijtjes in de regio.

Toen men in 2014 in de Amerikaanse Senaat aan generaal Martin Dempsey, op dat ogenblik voorzitter van de generale staf, vroeg waarom de VS tegen ISIS een oorlog waren gestart was het voor hem simpel en kwam dit omdat ISIS de Koerden van de clan Barzani en de stad Erbil aanviel. Dat was in de Amerikaanse plannen niet voorzien toen ISIS dat jaar Irak binnenviel. En dus ging ISIS ten onder.

Israëlische vrijwilligers in Syrië

En inderdaad aan de Koerden raak je niet zomaar. Het is geen toeval dat er in Israël op relatief grote schaal wordt opgeroepen om vrijwilligers te sturen naar Syrië om de PKK/YPG te steunen (1). De Koerden worden in Israël – zij het zo stiekem mogelijk – nu eenmaal gezien als de bondgenoten van Israël tegen die Arabische regeringen en krijgen steun. Men ziet ze als de dolk in de rug van de tegen Israël zijnde Arabieren.

Toen de clan Barzani in Erbil in april 2017 tevergeefs de onafhankelijkheid uitriep vielen trouwens de maskers af en zag je in Erbil overal Israëlische vlaggen verschijnen en gaf men openlijk toe al decennia van hen militaire steun te krijgen.

Het verklaart waarom de VS al vele jaren de PKK steunt en waarom men in België en elders in de EU de PKK ongestraft laat werken. Zelfs al is het voor de EU officieel een terreurorganisatie. Folteringen, gijzeling en afpersing, geen probleem. De Israëlische wil is nu eenmaal wet. Je kunt er niet naast kijken.

Reservisten Israëlisch leger - Oktober 2019
Reservisten van het Israëlische leger riepen recent in de media op om de PKK/YPG ter hulp te snellen. Wat in Israël openlijk op een koude steen zal vallen. Zionisten houden die samenwerking immers zoveel mogelijk geheim.

De nationale veiligheid van Turkije

Het is gemakkelijk om op Erdogan te schelden – en de man heeft dit vooral aan zichzelf te danken – maar als men bij de NAVO en de EU geen begrip heeft voor de nationale veiligheid van Turkije dan moet men niet verbaasd zijn dat Erdogan dreigende taal spreekt tegen de EU. Het klinkt arrogant van Turkije maar een terreurgroep steunen die in ‘bondgenoot’ Turkije dodelijke aanslagen pleegt is politiek onaanvaardbaar.

Je moet dan rekening houden met de gevolgen. Hoe zou de EU reageren moest Turkije groepen steunen die hier terreurdaden plegen? Men zou terecht kwaad zijn en dreigen met tegenmaatregelen. Maar wat Turkije nu doet is juist dat. De EU steunt de PKK en dus mag men logischerwijze vanuit Ankara een tegenzet verwachten. Poets wederom poets.

Wapenembargo tegen Turkije

Opvallend is natuurlijk dat een serie Europese landen een wapenembargo uitvaardigden tegen Turkije. Waarbij, al even opvallend, België zwijgt. Wat betreft Jemen en Saoedi-Arabië is er in de EU echter geen enkel probleem. Toen Duitsland hier Saoedi-Arabië viseerde was er zelfs protest van Frankrijk want veel militaire systemen hebben nu eenmaal componenten afkomstig uit beide landen. Conclusie: Een Jemeniet heeft geen waarde.

Maar zoals reeds herhaalde malen gezegd: De schuld voor dit probleem ligt ‘m bij de EU die hoogstnodig Syrië indirect de oorlog moest verklaren en er onze criminelen op af sturen. Een daad van een zelden geziene immoraliteit. Men roept in het Westen nu op tot steun en hulp aan de PKK/YPG. De burgers daar verdienen inderdaad alle mogelijke humanitaire hulp. Had de NAVO echter respect getoond voor de Syrische soevereiniteit dan had Turkije zich zeker niet in deze oorlog geworpen.

PKK/YPG liet zich voor Amerikaans karretje spannen

En de PKK/YPG moest zich hoogstnodig voor de Amerikaanse kar laten spannen en de in het oosten gelegen oliebronnen, waar amper een Koerd woont, voor rekening van de VS bezetten. Snel voor het Syrische leger er ISIS ging verjagen. Het was op dat ogenblik een race tegen de klok.

Olie-installaties Syrië - 1-2019
De PKK/YPG veroverde op Amerikaanse vraag de olie-installaties ten oosten van de Eufraat vlakbij de stad Der Ezzor Net voor het Syrische leger er arriveerde. Een race tegen de klok gewonnen door de VS met steun van de PKK/YPG. Deze laatsten eisen nu in een definitieve regeling met de regering in Damascus alle opbrengsten van die olie.

De VS wil verhinderen dat Syrië zich dankzij de inkomsten van die oorlog kan herstellen en dus liet de PKK/YPG zich hiervoor gebruiken en bezette het op vraag van Washington die oliebronnen. Denkt de PKK/YPG, een in essentie Turkse beweging dan nog, dat de regering in Damascus hen daarvoor gaat belonen? Ernstig blijven.

Verregaande sancties EU onthouden hulp aan bevolking Syrië

Maar dat soort door Europa voorgestelde hulp voor de bevolking van het door de PKK/YPG bezette gebied wordt via verregaande sancties door dezelfde EU weerhouden aan de Syrische bevolking. Ruud Goossens zou van schaamte zijn pen moeten weggooien. Deze is hier alleen maar goed voor het verspreiden van leugens en bedrog.

Dat militair de PKK/YPG geen partij blijkt voor het Turkse leger lag in de lijn der verwachting. Terwijl al Qaida & co in Syrië zware wapens kregen en zelfs telegeleide hypermoderne anti-tankraketten gaf de VS aan de PKK/YPG alleen lichte infanteriewapens. Ze hadden toen al moeten weten dat ze in de kortste keren door de VS bedrogen zouden worden.


Noten

1)  Jerusalem Post, 11/10/2019, Anna Ahronheim, ‘Reservists: We, as Israelis and Jews, must not stand by’. https://www.jpost.com/Israel-News/Dozens-of-reservists-call-on-Netanyahu-Kochavi-to-help-Kurds-604235

PS: De Russische president Vladimir Poetin komt maandag op bezoek aan in Saoedi-Arabië waar men nu openlijk toegeeft te onderhandelen met Ansar Allah in Jemen. Dit zo te zien op basis van voorwaarden van Ansar Allah. De aanval op de Saoedische oliebronnen lijkt voor resultaten te zorgen.

Ook arriveerde een Russische militaire delegatie op de internationale luchthaven van Qamishli, de stad op de grens met Turkije waar ook de Syrische regering administratief en militair aanwezig is en de PKK/YPG troepen heeft. Het Turkse landleger heeft de stad nog niet aangevallen.


ANNEX – Naar akkoord Damascus en PKK/YPG

Volgens recente berichten onder meer vanuit de PKK/YPG is er een akkoord tussen de regering in Damascus en de PKK/YPG en SDF (de Syrian Democratic Forces, een stel huurlingen van de VS die vechten samen met de PKK/YPG).

Daarbij nemen de Tiger Forces van generaal Soehail al Hassan de steden Kobani, Hasaka, Qamishli en de provincie Der Er Zor met zijn vele oliebronnen over. Ook de stad Manbij, de zeer belangrijke dam op de Eufraat in Tabqa en vermoedelijk de provinciehoofdplaats Rakka behoren hiertoe. Volgens die berichten zal het leger die steden op maandag binnentrekken. De VS zouden er dus geheel verdwijnen op mogelijk de grenspost al Tanf na.

Daar behoort volgens die berichten ook de controle door het Syrische leger bij over de gevangenkampen met leden van ISIS. In dat geval is dit een enorme overwinning voor de regering van Damascus. In de grensstad Qamishli zouden per vliegtuig al de eerste Syrische versterkingen zijn toegekomen en waren er volgens de Washington Post vreugdeschoten te horen.

Dan rest de vraag wat Turkije en Erdogan met hun invasie willen bereiken. Gaan ze uiteindelijk de Syrische grenzen respecteren? Het betekent ook dat de EU over die kampen met Damascus zal moeten onderhandelen. Dat wordt tandengeknars.

Zeker is dat de PKK als machtsblok praktisch al uitgeschakeld is. En dat op nog geen vijf dagen strijd. Men kan er dan ook bijna zeker van zijn dat de PKK/YPG al hun eisen hebben moeten laten vallen. De vernedering is dan totaal! Eerst duizenden mannen opofferen om de VS te plezieren en dan komen, met steun van diezelfde VS, daarna de Turken. Mooi toch! Je acht het als scenario voor een film bijna niet voor mogelijk!

En voor Rusland is dit dan een grote overwinning. Ik zie Poetin en zijn staf al de champagne laten aanrukken. Om van Bashar al Assad maar te zwijgen. Dat wordt er een groot feest.  En voor Macron: Een rauwe citroen.

Posted on

Syrië, Turkije, dubbelhartige NAVO en heilig verklaarde YPG

Syrië

Er zijn om het beleid van de NAVO in het Midden-Oosten te beschrijven meerdere termen mogelijk die deze politiek goed omschrijven. Ze klinken echter allemaal erg negatief. Probeer iets als schandelijk, crimineel, waanzinnig, idioot, zot, walgelijk, massamoord, zelf een put graven, chaotisch, geknoei, getikt en misdadig. Het zijn omschrijvingen die allen goed passen bij wat we al sinds 2011 en feitelijk al jaren ervoor in het Midden-Oosten meemaken en zeker nu in Syrië.

Herinner toen de Israëlische regering met de operatie Cast Lead Gaza, in wezen een groot gevangenkamp, kort na Kerstdag 2008 aanviel en daarbij voedselopslagplaatsen vernielde en een 300 kinderen doodde. Een zionistisch kerstgeschenk voor de gevangenen. Waarna de Europese regeringsleiders naar Israël trokken om die massamoordende regering te feliciteren. Ach mensenrechten. Ze kennen het woord in de EU vast en zeker, de inhoud is hen echter vreemd.

Honderdduizenden doden

Kijk naar wat zij hebben gedaan in onder meer Libië, Jemen, Libanon, Palestina, Irak en Syrië. Hoeveel honderdduizenden stierven er al niet in de door het Westen aangestoken oorlogen en hoeveel honderdduizenden kwamen er al om door de ontberingen die op die slachtpartijen volgden. Ze zullen er in de EU vast niet van wakker liggen. Lekker eten en drinken dat wel. En de ‘welverdiende’ centen tellen zal er ook wel bij zijn.

Maar ze leren nooit en zijn hier potdoof. Kijk nu maar naar de reacties van regeringen, politici en journalisten op de recente ontwikkelingen met Turkije in Syrië. Ja zeker, Syrië was geen paradijs, president Bashar Assad geen heilige en er was corruptie en er waren wantoestanden.

Maar welke regeringsleider of staatshoofd is een heilige, welk land is een paradijs en waar is er geen corruptie en zijn er geen wantoestanden? In België, Nederland, de VS of in het Verenigd Koninkrijk van clown Boris? Maar men moest er zo nodig allerlei door de Moslimbroeders en al Qaida geleide terreurgroepen gaan steunen en hen zelfs bewapenen.

De Dagelijkse Leugenaar

Regeringen, veiligheidsdiensten en de media zitten ons nu te waarschuwen voor het gevaar van ISIS, ze vergeten echter moedwillig dat ISIS gewoon een afsplitsing is van al Qaida in Irak die mee aan de basis lag van die oorlog in Syrië.

Maar toen in 2011 en tot begin 2014 waren die moordende bendes van ISIS voor diezelfde politici, media en ngo’s ware helden. En de CIA/AIVD/MI6 enzovoort zorgden voor vervoer naar het slagveld. Maar dat willen al die heren en dames niet meer geweten hebben.

Massamedia steunen jihadisten al jaren

De journalisten en vermeende experts die zich wat specialiseren in deze materie vertikken het gewoon om die harde waarheid te schrijven. Al jarenlang steunen de massamedia die jihadisten met al hun kracht. De VS bewapende ISIS in Jemen zelfs nog in 2018. Terwijl België de Jemenitische tak van al Qaida voor zijn rekening neemt. Je weet wel, de mannen van de raid op Charlie Hebdo!

Behoudens een verdwaalde korte insinuatie en wat losse flarden zwijgen alle grote media over deze schande. Ze weten het nochtans allen zeer goed. Het toont dat wat de vrije pers heet te zijn gewoon door de overheid gecontroleerde propagandakanalen zijn. Niet De Standaard, NRC, De Volkskrant of De Morgen maar De Dagelijkse Leugenaar.

Valse berichtgeving over Syrische Koerden

Neem de berichtgeving en verklaringen over de Syrische Koerden. Het is alsof alle Koerden als een man en vrouw achter de PKK/YPG staan. Een pure fantasie. Het is hetzelfde als beweren dat Nederland geheel achter Geert Wilders staat of alle Vlamingen fans zijn van het Vlaams Belang. Maar toch blijven onze media dat tot vervelens toe maar herhalen. Vertel een leugen voldoende maal en uiteindelijk zal men zijn eigen leugens zelf geloven.

Rakka - Vlag PKK met Ocalan - PKK verovering - Oktober 2017
Toen de PKK/YPG Rakka op ISIS veroverde paradeerde de groep op het centrale plein van de stad met een enorme spandoek met daarop Abdoellah Öcalan, de leider van de PKK. Overal zie je in dit gebied ook opschriften met Turkse letters, niet het Arabisch dat men in Syrië normaal gebruikt. Een link die men in de media zoveel mogelijk poogt te verzwijgen.

En dan is er Turkije. Natuurlijk is de AKP met haar president Recep Erdogan zelf verantwoordelijk voor de enorme problemen waar het land nu mee zit. Ooit verkocht de zoon van Erdogan de olie van ISIS o.m. aan Frankrijk. Waar men dan de ogen sloot. Tientallen miljarden euro’s heeft Turkije als gevolg van dit beleid al moeten uitgeven.

De dubbelhartigheid van de NAVO jegens Turkije

Maar de NAVO, waarvan Turkije toch een voornaam lid is, voert al meer dan een decennium oorlog tegen haar lidstaat. Dit terwijl de NAVO in naam een strikt militair bondgenootschap is waarbij artikel 5 van de statuten de lidstaten in geval van een aanval oproept tot wederzijdse militaire steun.

En wat gebeurt er? Al tientallen jaren vecht de Turkse regering tegen de PKK waarop de reactie van de bondgenoten is om die PKK onderdak te verlenen en zelfs plek te geven om er militaire trainingskampen in te richten. Men kan zich zo als de Britse reactie inbeelden moest Ankara vroeger de IRA onderdak hebben gegeven.

VS leveren wapens aan PKK tegen Iran

De VS levert al veel jaren wapens aan de PKK, o.a. om zo Iran in brand te steken. Hoeft men dan verrast te zijn dat Turkije bij Rusland steun gaat zoeken? Natuurlijk niet. Het is pure logica. De ‘bondgenoten’ bij de NAVO hebben dit dan ook geheel aan zichzelf te danken.

Poging tot staatsgreep tegen Erdogan

Neem de poging tot staatsgreep in 2016 tegen Erdogan. Toen die volop aan de gang was riep John Kerry, minister van Buitenlandse Zaken onder president Barack Obama, vanuit Moskou, waar hij op bezoek was, alleen op tot kalmte. Steun aan de wettige regering van een zogenaamde bondgenoot? Hij kreeg het zelfs niet eens over zijn lippen. Als je een bewijs wil voor Amerikaanse steun aan deze mislukte coup dan is dit er wel een.

Gevangenkampen in Syrië

En inderdaad is er een serieus probleem met die gevangenkampen daar in Syrië. Vooreerst zal de YPG/PKK wel niet zó dom zijn dat ze die kampen onbewaakt gaan laten. Het zou immers betekenen dat zij dan op drie fronten moeten vechten, de Syrische regering in het westen, ISIS in het zuiden en Turkije in het noorden. Die gevangenen vrijlaten zou voor hen zo goed als zelfmoord zijn.

Heiligverklaringen van PKK/YPG

En uiteraard krijgen we ook weer de klassieke hagiografen aan het werk. De heiligverklaringen van de PKK/YPG in onze media zijn niet te tellen. Om te kotsen. Op de VRT had Rudi Vranckx het dinsdag zelfs over het feit dat ‘de Syrische Koerden de ruggengraat van ISIS hadden gebroken’.

 

Alsof de Iraakse en Syrische legers en hun vrijwilligers en bondgenoten niets gedaan hebben. Maar ja, onze media hebben jaren van al Qaida in Irak ook heiligen gemaakt. En dan kan dit er ook nog wel bij zeker.

Overmoed

En dan rest er nog de zeer belangrijke vraag of de VS zich hier echt gaat terugtrekken. De berichtgeving over deze zaak is zacht uitgedrukt geheel onduidelijk. Blijven de VS op de Syrische-Iraakse grenspost in Al Tanf? Blijven ze ook de oliebronnen ten zuidoosten van de stad Der Ezzor en ten oosten van de Eufraat bezetten? Vragen die tot heden geheel onbeantwoord blijven en waarover het in de media wemelt van tegenstrijdigheden.

Zeker is dat de regering Erdogan en de PKK/YPG zichzelf serieus in de voet hebben geschoten. Het niveau van de waanzin in dit dossier is gewoon amper te geloven. Hoe idioot moet men zijn om tot dit punt te geraken?

Opvallend in deze zaak is verder dat er tot heden alleen een zwak protest was bij Iran en Syrië en in Moskou slechts een oproep tot bescherming van de territoriale integriteit. Met andere woorden: Rusland, Turkije, Iran en Syrië lijken dit blijkbaar vooraf afgesproken te hebben en zijn officieus dus tevreden.

De Syrische reactie is wel krachtiger maar gezien de houding van Moskou kan men daar ook niet veel meer doen. Voor de YPG/PKK is het nu kiezen: Turkije en zijn huurlingen of de Syrische overheid. Maar de PKK/YPG zijn gewoon knoeiers die lijden aan overmoed.


Naschrift:

Uit verdere informatie blijkt dat de VS alleen haar soldaten aan de Turkse grens heeft teruggetrokken. Die elders in het gebied ten oosten van de Eufraat en in Al Tanf zouden dus blijven. Vermoedelijk wil de VS die houden om ze als een soort van troefkaart te gebruiken bij de onderhandelingen over de toekomst van Syrië. Veel zal dat echter niet helpen bij de trotse Syriërs. Ze vreten nog liever bonen.

Ook Turkije beschouwt de door haar bezette delen van Syrië vermoedelijk vooral als een troefkaart bij die bezig zijnde onderhandelingen. Rusland is hier echter de baas en bepaalt de spelregels, niet Ankara. Ondertussen wil de Syrische regering die regio rond Hasaka een vorm van culturele autonomie geven. Maar dat is onvoldoende voor de PKK/YPG. Niemand in de regio willen hen trouwens meer geven.

De PKK/YPG wil het Syrische leger weghouden van de Turkse grens. Wat doet vermoeden dat zij hun gebied in de toekomst als springplank willen gebruiken voor operaties tegen Turkije. Ook willen zij de volledige controle over de inkomsten van de oliebronnen daar. Beide voorwaarden zullen door Damascus en Moskou echter nooit aanvaard worden. Het verhaal van Afrin zal hier dus herhaald worden. Slechte gokkers.

Verder bombardeerde het Turkse leger ook de grensstad Qamishli maar bleef daarbij weg uit het door het Syrisch leger gecontroleerde stadsdeel en het landelijk gebied eromheen.

Opvallend is zeker ook het feit dat al Qaida in Syrië de Turkse invasie toejuichte. Verder komt de Veiligheidsraad van de VN op vraag van Frankrijk, Duitsland, Groot-Brittannië en België over de zaak samen. Alle vier, alsook Nederland, veroordeelden de Turkse acties. Het wordt gewoon wat praat voor de vaak. Diplomaten die stoer doen maar zich feitelijk belachelijk maken.

Posted on

Verenigde Staten trekken zich terug uit noorden Syrië

Syrië

Voor wie de Amerikaanse buitenlandse politiek volgt is er een vaste traditie. Washington maakt bondgenoten, geeft hen geld, wapens en politieke steun om hen nadien enkele jaren later als een baksteen te laten vallen. Niets nieuws onder de zon dus toen de VS zich dit weekend begonnen terug te trekken van de grens van Syrië met Turkije en weg van hun ‘vrienden’ van de PKK/YPG.

De Koerdische nationalisten van de PKK/YPG gaan er zo te horen dus alleen voor staan tegen de macht van Turkije, Iran, Rusland en Syrië. De keuze zal in dat geval rap gemaakt zijn. Als Trump zich natuurlijk ditmaal aan zijn beloftes weet te houden. Voorheen al kondigde die een Amerikaanse terugtrekking uit Syrië aan. Tot John Bolton en zijn vrienden tussenbeide kwamen. Maar die is nu weg.

Amerikaanse wapenleveringen aan de PKK/YPG in Syrië

Turkije, en dat is echt niet alleen president Recep Erdogan en zijn AKP maar het ganse politieke establishment, is woest over de Amerikaanse wapenleveringen aan de PKK. Behoudens dan de Democratische Volkspartij, de Turks-Koerdische nationalisten, die hier een ambigue houding aannemen.

Amerikaanse troepen en YPG - 2
Een foto uit de periode van de nauwe militaire alliantie van de VS met de YPG/PKK. Merk op dat de soldaat vooraan een Amerikaanse vlaggetje draagt terwijl die achteraan er op zijn schouder een van de YPG heeft. En de Amerikaanse soldaat beheert het grote geschut. Dat is nu voorbij. Bye, bye.

Moest de VS zich militair verzetten tegen een Turkse invasie dan hadden vanaf de Turkse luchtmachtbasis in Inçirlik niet alleen Turkse bommenwerpers opgestegen richting Syrië maar mogelijk ook Amerikaanse. Er is hier immers eveneens een grote Amerikaanse basis waar zelfs atoombommen zouden liggen. Het zou toch wel heel bizar zijn: Inçirlik versus Inçirlik

Voor de PKK/YPG zal dit het einde beteken van een nationalistische droom zoals ook de Koerden van de clan van Massoed Barzani en zijn Koerdische Democratische Partij in Irak dat eerder meemaakten. Dromen zijn bedrog, ook al komen die uit Israël en de VS. Er lijkt zich trouwens in de regio een nieuwe politieke structuur te vormen.

Saoedi-Arabië en Iran

Zo zijn er steeds luidere geruchten dat Saoedi-Arabië af wil van de voor haar desastreuze oorlog in Jemen – ze stelden positief te staan tegenover vredesvoorstellen van de Jemenitische Houthi’s (Ansar Allah) – en tot een vorm van verstandhouding te willen komen met Iran. Begrijpelijk na de zware vernederingen van de voorbije weken.

Ook de Verenigde Arabische Emiraten herstelden volgens berichten nu hun contacten met Iran. Waarbij recent de Syrische grens met Irak in Al Bukamal aan de Eufraat na veel jaren eveneens werd heropend. Wat de VS en Israël jarenlang poogden te verhinderen. En dat is voor de regio en Syrië belangrijk. Syrië is immers steeds een doorvoerland geweest van de Middellandse Zee naar de rest van de Arabische wereld, ook Qatar en Saoedi-Arabië.

Donald Trump - 6
De Amerikaanse president Donald Trump kondigde nogmaals de Amerikaanse militaire terugtrekking uit Syrië aan. Wordt het ditmaal werkelijkheid? Mogelijk, want er zijn ook andere signalen die in deze richting wijzen. En Mr Oorlog John Bolton is weg op het Witte Huis. Trump stelde dat hij beschikte over een ‘grote en ongeëvenaarde wijsheid’. Wie gaat dat durven betwijfelen.

Vluchtelingenkamp al Rukban en Amerikaanse basis al Tanf

En ook zou er een akkoord zijn om het grote vluchtelingenkamp van al Rukban vlakbij de Amerikaanse basis van al Tanf bij Jordanië te sluiten en de mensen naar hun woningen te laten terugkeren. Al Tanf ligt op de voornaamste grensovergang van Syrië naar Irak op de autoweg van Damascus naar Bagdad. Officieel was de VS er om ISIS te bestrijden. De enige reden was echter om zo het herstel van Syrië te saboteren.

Het is natuurlijk nog vroeg dag, maar er zijn duidelijk tekenen dat het dossier naar een oplossing aan het gaan is. Zo zou er nu na jaren eindelijk een Syrisch grondwettelijk comité zijn gevormd waar ook Saoedi-Arabië akkoord mee lijkt te gaan. Alleen de groepen rond al Qaida en de Syrische Moslimbroeders verzetten zich, maar die lijken meer en meer geïsoleerd te raken. Ook Turkije lijkt hier immers mee in te stemmen.

Erdogan: Turkse operatie past bij herstellen eenheid van Syrië

De verwachte Turkse inval in het noordoosten waar de PKK/YPG baas is zal, zoals zij op de kaarten te zien is, blijkbaar – en dat is opvallend – de grenspost Qamishli vermijden. Hier verblijven immers nog steeds Syrische legereenheden en ambtenaren.

Erdogan stelde dat die invasie past in het herstellen van de Syrische eenheid. Afwachten maar. Het is echter vooral kijken of het Witte Huis zich ditmaal aan zijn beloften zal houden. Syrië zal die vrede immers zeer goed kunnen gebruiken. Maar nu is er in Washington bij zijn Republikeinen en de Democraten al groot verzet tegen die terugtrekking. Het theatergezelschap van Washington DC in actie?

Amerikaanse basis Tal Abyad verlaten - 7 oktober 2019
De Amerikaanse militaire basis van Tal Abyad vlakbij de Turkse grens die de Turken moest tegenhouden. Ze is sinds vandaag leeg.

Krijgsgevangen ISIS-strijders in oosten Syrië

Natuurlijk is er nog de heel belangrijke kwestie van de krijgsgevangenkampen zoals al Hol waar leden van ISIS worden vastgehouden. De landen van de NAVO zijn in feite de ultieme verantwoordelijken voor hun lot. Zij steunden immers de Amerikaanse bezetting van dit deel van Syrië. Gezien de situatie lijkt de enige legale en beste oplossing dat men die kampen overdraagt aan de wettige Syrische regering.

http://www.novini.nl/laat-internationale-jihadisten-gewoon-door-syrie-berechten/

Wat zij er dan mee doet is uiteindelijk alleen een zaak van Syrië. Zelfs al zijn dat voor die leden van ISIS bijna zeker slechte vooruitzichten. Maar toen zij er arriveerden gaven zij de mensen daar nog veel slechtere vooruitzichten. Poets wederom poets.

Landen als België zullen er hun handen van aftrekken en behoudens wat luide verklaringen niets doen. Wel kan men in Damascus dan om genade vragen voor de kleine kinderen en het overbrengen ervan naar Europa regelen. Maar dan moet men wel met Syrië praten. En dat zijn, integendeel tot wat onze media al jaren vertellen, geen onmensen genre al Qaida en ISIS.

Posted on

Veroordeling terugkerende jihadisten vaak moeilijk

De terugkeer van jihadisten vanuit Syrië naar West-Europa bergt grote veiligheidsrisico’s in zich. Veroordeling blijkt vaak moeilijk. En na een gevangenisstraf kunnen jihadisten, na een paar jaar als slapende cel, opnieuw geactiveerd worden voor terroristische activiteiten.

Naar schatting zo’n 40.000 personen uit de hele wereld zouden als jihadist naar Syrië zijn getrokken. Zo’n 2.000 uit kwamen er uit de Russische Federatie. Uit West-Europa kwamen er circa 4.500, waarvan 1500 uit Frankrijk, 850 uit het Verenigd Koninkrijk en 400 uit België. Van de 980 jihadisten uit Duitsland werden er 170 gedood, een derde van de overlevenden keer inmiddels terug. Tegenwoordig bevinden er zich nog 66 Duitse staatsburgers in Koerdische gevangenschap, tegen 18 is een Duits arrestatiebevel uitgevaardigd. Hun uitlevering vindt geen doorgang, omdat er geen uitleveringsverdrag is en de Koerdische junta weliswaar feitelijk macht uitoefent in delen van het noordoosten van Syrië, maar niet als staat erkend is. Het risico bestaat dat er IS-strijders ongecontroleerd vrijkomen.

Internationaal tribunaal

Verschillende landen roepen nu dan ook op tot vervolging door een tribunaal van de Verenigde Naties. Ook Zwitserland pleit voor een internationaal strafhof, maar dan wel ter plaatse. Frankrijk liet dit idee inmiddels varen uit zorg dat gevaarlijke jihadisten daar vrijgelaten zouden kunnen worden. Behalve Engeland maken de meeste landen geen haast. De terugkeerders zouden met het vliegtuig teruggehaald moeten worden, er is zelfs sprake van een internationale luchtbrug. Zwitserland wijst dit actieve terughalen als enige af. “Ze hebben de weg naar Syrië gevonden, dan moeten ze de weg terug ook maar zien te vinden”, aldus een expert van de federale overheid tegenover Novini.

http://www.novini.nl/laat-internationale-jihadisten-gewoon-door-syrie-berechten/

Arrestatiebevel

Anders dan Engeland, Frankrijk en België die de opname van hun staatsburgers afwijzen, staat Zwitserland iedere Zwitser de inreis toe. Ook de Duitse minister van Buitenlandse Zaken Heiko Maas stelt: “Deze personen kunnen alleen dan naar Duitsland komen, wanneer vastgesteld is dat ze onmiddellijk in hechtenis gekomen kunnen worden.” Dat kan Maas wel zeggen, maar Duitsland is internationaal-rechtelijk verplicht zijn staatsburgers toe te laten, ook als ze in het buitenland misdaden hebben gepleegd. Een arrestatiebevel vereist concrete bewijzen. Om deze te verzamelen is dikwijls bijzonder lastig. Volgens een uitspraak van het Duitse Bundesgerichtshof is het blote feit van verblijf in IS-gebied niet voldoende voor strafvervolging. Mede daarom maken Duitse overheidsinstanties geen haast met de repatriatie.

Intrekken staatsburgerschap

Voor het intrekken van staatsburgerschap is in Zwitserland een veroordeling nodig. Het intrekken van staatsburgerschap gebeurt in Europese landen doorgaans echter alleen als er sprake is van dubbel staatsburgerschap. De conventie is immers dat niemand stateloos gemaakt mag worden. Zodoende was de uitzondering die de Britse regering onlangs maakte ook omstreden. Londen koos ervoor Shamima Begum, een in Engeland geboren vrouwelijke IS-strijder van Bangladeshi afkomst het staatsburgerschap te ontnemen, waarop zij stateloos werd. Bangladesh wil haar ook niet opnemen.

Bewijzen

Mannelijke jihadisten waren vaak in IS-propagandavideo’s te zijn met vermoorde slachtoffers. Beelden die nu gebruikt kunnen worden voor het opbouwen van een zaak. Niet zelden zijn hun stemmen te identificeren. Terugkerende jihadisten die zich onschuldig voordoen, zijn vaak toch als strijders te herkennen aan het eelt op de vinger waarmee ze de trekker overgehaald hebben.

Vrouwen, die een vijfde van de jihadisten uit Duitsland uitmaken, waren minder vaak te zien in video’s. Eerder strafzaken hebben echter reeds bewezen dat ook zij in trainingskampen vaak onderwezen werden in het gebruik van automatische vuurwapens en dat ze aan publieke executies deelnamen. Wanneer directe betrokkenheid bij een misdaad niet te bewijzen valt, zijn ze voor IS-lidmaatschap of ondersteuning van een terroristische organisatie nog tot enkele jaren gevangenisstraf te veroordelen.

Laatste bolwerk ontmanteld, strijd gaat voort

Ofschoon onlangs na bijna vijf jaar ook het laatste bastion van IS in Syrië, in het dorp Baghouz ontmanteld kon worden, betekent dit niet dat IS zijn strijd op zal geven. IS-leider Abu Bakr al-Bagdadi, op wiens hoofd de VS een beloning van 25 miljoen dollar hebben gezet, zou in Irak ondergedoken zijn. In een audioboodschap riep hij op tot nieuwe aanslagen in het Westen, met “bommen, messen en auto’s”.

Surveillance

Zoals te verwachten verklaren veel jihadisten zich bij arrestatie voor onschuldige slachtoffers. De meesten lijken echter onverbeterlijk te zijn – de moorddadige ideologie leeft dikwijls voort. In Zwitserland verklaarde het verantwoordelijke department onlangs: “de terroristische dreiging in Zwitserland blijft verhoogd.” Natuurlijk zal een veroordeelde IS-strijder ook buiten de gevangenis in de gaten gehouden worden, zo licht een overheidsexpert toe. Maar volledige toezicht vereist zo’n 30 personen per geval, dat kan geen West-Europees land in alle gevallen opbrengen.

Slapercellen

Al met al is de kans groot dat niet weinig jihadisten zich na een paar jaar gevangenis uiterlijk hervormd voor zullen doen, om vervolgens twee of drie jaar een normaal leven te leiden, waarna ze opnieuw ingeschakeld kunnen worden voor aanslagen.

Posted on

VS bekommeren zich niet om mensenrechten in bezet Syrië

Op dit ogenblik bezet de VS, vooral via haar luchtmacht, een groot deel van Syrië. Ze creëerde er zonder toestemming van wie ook – zelfs het Amerikaanse parlement stemde er niet over – een zone met vliegverbod voor andere dan Amerikaanse vliegtuigen. Haar bondgenoten (vazalstaten) zoals België zijn er wel welkom. Het gebied is grotendeels woestijn maar het bevat ook een serie olievelden en het oostelijke deel van de vruchtbare vallei van de Eufraat. Belangrijk is ook dat de VS daarbij een aantal vluchtelingenkampen en steden de facto bezet.

Waarbij de VS de nodige hulp krijgt van de PKK/YPG, de Koerdische links-nationalistische groep. Want zonder voetvolk kan een luchtmacht niet veel aanrichten. Maar bij dat bezet gebied horen dus ook enkele steden en vooral vluchtelingenkampen. En een bezettende mogendheid heeft daarbij de verantwoordelijkheid voor het welzijn van het leven daar. Dat is internationaal recht.

Internationaal recht

Maar de VS zou de VS niet zijn als ze die plicht niet ronduit aan haar laars zou lappen. Van enige hulp bij de heropbouw van de stad Rakka bijvoorbeeld, in de middeleeuwen ooit de hoofdstad van de regio, is er helemaal geen sprake.

 

De stad Rakka na de strijd tussen ISIS en de alliantie geleid door de VS. Die mogen van onze media steden vernielen. Helpen bij de wederopbouw hoeft dan niet eens.

De mensen daar moeten zich maar behelpen met de meest primitieve middelen mogelijk. Lijken blijven liggen met overal nog steeds de door IS en andere terreurgroepen voorheen gelegde mijnen. Die maken het leven er gevaarlijk en belemmeren de terugkeer der inwoners.

Al Tanf

En dan is er het vluchtelingenkamp van Rukban in de door de VS bezette zone van Al Tanf, een grensplaats op de cruciale autoweg van Damascus naar Bagdad in Irak. En die is van levensbelang voor beide landen. De Amerikaanse troepen daar ontbreekt het voor zover bekend aan niets. De tienduizenden vluchtelingen enkele kilometers verder hebben daarentegen amper iets.

http://www.novini.nl/amerikanen-hinderen-hulp-aan-vluchtelingen-in-zuidoost-syrie/

Het kamp is bezet door jihadistische bondgenoten van de VS, veelal smokkelbendes die zo flink geld verdienen aan de miserie van die mensen in Rukban. Waarom zorgt de VS niet voor een adequate bevoorrading in voedsel en voor de nodige medische zorg zoals hun soldaten wat verder die wel krijgen? Mensenrechten versie Washington en natuurlijk een groot schandaal.

Vluchtelingenkampen

Hetzelfde met de toestand in het vluchtelingenkamp van al Hol gelegen op een dertig kilometer van de provinciale hoofdstad Hasaka en niet ver van de Iraakse grens. Vluchtelingen, inclusief zwangere vrouwen en kleine kinderen, en krijgsgevangenen die soms al zwaar ziek of gewond zijn worden in simpele vrachtwagens naar al Hol gevoerd. Met doden onderweg.

Het is een kamp waar straks tegen de 100.000 mensen dicht bij elkaar opgepakt zitten, zowel leden van ISIS als hun slachtoffers. Een mooie mix. Het gevolg is dat veel mensen en kleine kinderen onderweg naar al Hol stierven.

Geen dollarcent

Men had miljarden dollars over voor het verjagen van de vroegere vrienden van ISIS en het vernielen van steden als Rakka, maar een Amerikaanse dollarcent voor hulp aan die mensen is er niet bij. Trump vroeg dan maar geld in Saoedi-Arabië. Maar die toonden zelfs op papier geen enkele interesse.

Typerend is dat de Amerikaanse president Donald Trump stelde dat de landen van de EU hun in al Hol gevangen zittende mensen, inclusief de harde kern van ISIS, moeten terugnemen. Tot vrij snel nadien een dame afkomstig uit de VS dat ook vroeg en op een neen botste bij diezelfde Trump.

Het vluchtelingenkamp van al Hol. Van enige officiële hulp vanuit de VS of de EU blijkt er geen sprake te zijn. Mensenrechtenbeleid heet dat.

 

EU-landen medeschuldig

Ook de EU, en België, zijn hier schuldig. Naast de hulp aan de oorlog tegen Syrië en steun aan die terreurgroepen bombardeerde ons land mee in Syrië. Echter zonder toestemming van ons parlement, de VN of de Syrische regering. Als dat geen oorlogsmisdaden zijn. Maar ook voor Brussel is bombarderen dus geen enkel probleem, helpen echter wordt gewoon verboden.

Israëlische bombardementen

In wezen is dit een luguber spel waarbij de gewone mens zoals steeds pasmunt is in de strijd om macht. Israël en de VS verloren de oorlog om Syrië dat zich traag aan het heropbouwen is en Israël is woedend. Sinds ze de nederlaag zag aankomen begon Israël met het regelmatig bombarderen van Syrië. Provocaties om zo een algemene regionale oorlog uit te lokken en hopend zo toch nog een overwinning in de wacht te slepen?

Geen echte terugtrekking

En dus is Trump onder druk van delen van zijn entourage en de zionistische lobby verder gegaan met het pesten van dat land. En zo komt er geen echte troepenterugtrekking zoals eerst afgesproken. De dag dat de VS zich terugtrekt uit de door haar bezette gebieden zou ook dit deel van Syrië kunnen herademen en het eveneens gedaan zijn met van honger en ontbering stervende kinderen. Maar ja, dan kan men geen druk meer uitoefenen.

http://www.novini.nl/toch-meer-amerikaanse-militairen-in-syrie/

Koerdisch vuil spel

Daarbij spelen de Koerdische links-nationalistische groepen PKK/YPG een heel vuil spel. In de hoop toch over dit gebied te kunnen blijven heersen collaboreren zij verder met de bezetters. Daar valt als steeds geld uit te halen. Kijk maar naar België tijdens de twee wereldoorlogen of naar andere voorbeelden uit de geschiedenis.

Dat het lijden van de mensen zo niet stopt kan hun klaarblijkelijk niet schelen. Het is geen toeval dat er in Rakka van enige hulp voor de wederopbouw vanwege ook de PKK/YPG geen sprake lijkt. De winst gemaakt met de verkoop van de door hun gestolen Syrische olie gaat zo te zien elders heen.

Troepen en supporters van de PKK/YPG. Zoals steeds dreigen de collaborateurs ook hier aan het kortste eind te zullen trekken. De vraag is alleen wanneer de VS hen zal laten vallen.

Maar als zij verstandig zijn dan zouden zij de samenwerking met de VS reeds lang gestopt hebben. Uit de analyse van augustus 2012 van de toestand in Syrië van de Amerikaanse militaire Veiligheidsdienst DIA blijkt trouwens dat de VS de provincie Hasaka, het zogenaamde thuisland van de Syrische Koerden, bestemden voor ISIS. Voor de YPG/PKK was er niets gepland. Washington had voor hen gewoon een flinke portie salafistische terreur voorzien. Zo gaat dat.

Na Mosoel ook Erbil

Pas toen ISIS en Aboe Bakr al Baghdadi, na de verovering in juni 2014 van de Iraakse stad Mosoel, dacht ook Erbil, de hoofdstad van de Iraakse Koerden van de clan Barzani, te moeten aanvallen, wijzigde de VS haar beleid. Men liet Baghdadi en zijn bende als een baksteen vallen en trok de kaart van de PKK/YPG. Zeker toen eind september 2015 de Russische luchtmacht in Syrië arriveerde.

Die Koerdische links-nationalisten zouden toch moeten weten wat hier aan de hand is. Zij zijn immers gewoon huurlingen en een tweedehands pasmunt. Vraag het eens in die vluchtelingenkampen waar het lijden ook op de rekening van de PKK/YPG kan geschreven worden.

Ze kunnen hun licht anders ook eens opsteken bij notoire figuren uit het recente verleden zoals de staatshoofden Hosni Moebarak uit Egypte, de Vietnamees Nguyen Van Thieu, de Irakees Saddam Hoessein, de Sjah van Iran en zoveel meer.

Posted on 1 Comment

Laat internationale jihadisten gewoon door Syrië berechten

Nu het rijk van ISIS, al Qaida en de andere salafistische moordenaars- en plunderbendes in Syrië en Irak ten einde loopt stelt zich de vraag wat er met hen moet gebeuren. Voor de VS en hun huurlingen van de YPG/PKK is dat simpel: De westerse landen moeten hen gewoon terugnemen en er daarna mee doen wat ze willen.

Een wel erg merkwaardige redenering. Deze uit allerlei landen van Indonesië over Mali tot Frankrijk, Nederland en België afkomstige huurlingen moeten niet in hun thuislanden berecht worden maar moeten hun gerechtigde straf krijgen in de landen waar ze hun zware misdaden begingen. En dat zijn Irak en Syrië.

Territoriale integriteit

Zowel Nederland als België onderhouden nog steeds officiële relaties met de regeringen in Bagdad en Damascus en dienen gewoon de rechten van die staten te respecteren zoals onafhankelijke naties horen te doen. Als een Syriër hier een moord begaat gaan we die toch ook niet naar Syrië sturen om hem ginds te laten berechten? Neen, dan is er werk aan de winkel voor de Belgische of Nederlandse rechtbanken. Toch heel simpel.

Wat Syrië in het Belgische geval kan en moet doen is zorgen voor juridische bijstand voor haar landgenoot. Hetzelfde voor diegenen die in Bagdad en Damascus voor de rechter zouden verschijnen waar onze ambassades dan legale bijstand moeten verlenen. Meer niet.

Abdoelhamid Abaaoud
Abdoelhamid Abaaoud, een van de Belgische ‘idealisten’ die het niet overleefden. Moeten wij zijn nog overlevende collega’s echter naar hier halen zodat zij in Syrië en Irak hun rechtmatige straf ontlopen? Het voorstel is een pure schande. Laat hen ginds verder rotten. Ze moesten nu eenmaal naar ginds vertrekken.

Zelfs al zijn het gruwels zoals Mehdi Nemmouche. Bijstand is essentieel. Worden zij vrijgesproken of krijgen zij effectief de doodstraf dan is dan niet onze zaak maar die van de rechtbanken in Syrië of Irak.

Bovendien is het weghalen van die jihadisten een grove schending van het internationaal recht. Wij hebben gewoon het recht niet om hen daar weg te halen. Het zou het schenden van de territoriale integriteit van die landen betekenen. En dat is op zich toch een crimineel feit.

Maar ja, in de redenering van onze westerse regeringen bestaat er niet zoiets als de onschendbaarheid van de Syrische of Iraakse grenzen. Wij zijn de meester en zij, de knechten, moeten naar onze bevelen luisteren. Dat is toch complete waanzin.

Syrisch garnizoen

We moeten simpelweg de zaak overlaten aan het gerechtelijk apparaat van die landen. Het is bovendien een grote besparing voor onze begrotingen en het betekent ook dat ze ginds blijven zitten in allerlei gevangenissen, eventueel wachtend op hun executie.

Verder is de Syrische staat, inclusief een stevig garnizoen van het Syrische leger, in dit gebied aanwezig zowel in de provinciale hoofdstad Hasaka als in het aan de Turkse grens gelegen Qamishli. Die moeten die zaak ter hand nemen. Laat hen gewoon hun werk doen.

Ook betekent dit dat we ons geen zorgen hoeven te maken over de veiligheidsproblematiek hier. Wat kan gemakkelijker zijn? Onze politici moeten dan zelfs niet wakker liggen over een eventueel ongeruste publieke opinie. Ze kunnen zonder zorgen gaan slapen.

En het risico op een heel zware (dood)straf zal in die landen zeker groter zijn dan hier waar ze er misschien met vijf jaar – ‘mijnheer, ik was er ambulancier’ – van af komen. Want hoe verzamel je hier bewijslast tegen dat uitschot? Moeten wij onze al overbelaste magistraten en politiemensen hiermee nog gaan belasten? Kom nou!

Posted on

2019 zal geen vrede brengen in Syrië

De maand december staat alom bekend als een periode van verrassingen en surprises en dat gold afgelopen maand zeker voor Syrië. De eerste verrassing kwam afgelopen 19 december uit Washington, waar president Trump vrolijk twitterde dat hij de in Syrië gestationeerde Amerikaanse militairen zou weghalen. Nauwelijks een week later zorgde Israël op 25 december voor een kerstsurprise door vanuit het Libanese luchtruim raketten af te vuren op doelen in de Syrische hoofdstad Damascus. Twee ontwikkelingen die in Syrië het nodige vuurwerk beloven voor het nieuwe jaar 2019.

Het besluit van Trump kwam voor objectieve kenners van de situatie niet echt als een verrassing. De Amerikaanse president had bij eerdere gelegenheden reeds aangegeven dat hij wars was van een langdurige militaire betrokkenheid bij de oorlog in Syrië. Trump kan in vele opzichten een ongeleid projectiel worden genoemd, maar hij is een expert in het aanvoelen van de ‘mood’ van de Amerikaanse kiezers. Het Amerikaanse publiek, dat in meerderheid waarschijnlijk niet eens Syrië op een kaart zou kunnen aanwijzen, is oorlogsmoe.

Trump speelde daar handig op in. En het geeft te denken dat na zijn besluit in het vrijwel voltallige Amerikaanse politieke en media-establishment een soort van collectieve hysterie uitbarstte. Uit protest diende zijn minister van Defensie James Mattis onmiddellijk zijn ontslag in. Trump werd echter de zondebok van de rampzalige Syrië-strategie van het Westen, dat er in het Midden-Oosten vaak bedenkelijke bondgenoten op nahield die de westerse politiek richting Syrië aanstuurden.

Dubbele pech

Syrië had de dubbele pech dat het sinds de Koude Oorlog tot het Russische kamp behoorde ėn een president had die in religieus opzicht tot de alawitische minderheid behoorde. Voor soennitische landen als Turkije en Saoedi-Arabië vormde de Syrische oorlog daarom een dankbare aanleiding om in Damascus eveneens een soennitisch regime te installeren. Het Westen voelde er wel voor om het pro-Russische regime in Syrië te wippen en herhaalde daarom het desastreuze scenario dat na 1979 in Afghanistan was toegepast.

Radicale islamitische milities werden gesteund en bewapend om al-Assad te verdrijven. In Afghanistan leidde dat indertijd tot de oprichting van al-Qaida. In Syrië kwam hieruit de Islamitische Staat (IS) voort. Om dit globale gevaar te elimineren werden in Syrië de Koerden ingezet, wat onder meer NAVO-bondgenoot Turkije in Russische armen dreef. Te midden van deze chaos ontwikkelde de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo in de zomer van 2018 een nieuw Syrië-beleid. De Amerikanen zouden in dit land blijven totdat de laatste Iraanse milities Syrië hadden verlaten. Het idee dat 2000 Amerikaanse soldaten de naar schatting 80.000 man sterke Iraanse milities zouden kunnen dwingen om uit Syrië te vertrekken was vanaf het begin volslagen onrealistisch geweest.

Dwarsbomen van Rusland en Iran

Het Amerikaanse vertrek uit Syrië werd vrijwel over de gehele linie omschreven als een overwinning voor Iran en Rusland. Maar sinds de Russische militaire interventie in Syrië stond het reeds vast dat deze beide landen als overwinnaars uit de bus zouden komen. In tegenstelling tot het Westen hadden Moskou en Teheran namelijk vitale belangen in Syrië die ze bereid waren desnoods gewapenderhand te verdedigen. De belangrijkste vraag is daarom thans wat eigenlijk de westerse belangen in Syrië zijn? Er is een situatie ontstaan die suggereert dat het dwarsbomen van Rusland en Iran in Syrië nog de enige overgebleven doelstelling is.

Militaire situatie in de Mashreq, december 2018 (kaart: BlueHypercane761)

Terecht wordt opgemerkt dat de IS nog lang niet verslagen is, wat een reden zou zijn om de Amerikaanse militairen in Syrië te houden. Hier doet zich echter iets merkwaardigs voor waarover in de Arabische sociale media volop wordt gespeculeerd. De Amerikaanse militairen bevinden zich in het oosten van Syrië in een regio die loopt van de stad Deir al-Zor in het noorden tot al-Tanf in het zuiden vlakbij de Jordaanse grens. Dit blijkt echter precies het gebied te zijn waar de nog overgebleven IS-strijders hun toevlucht hebben gezocht en waar ze redelijk veilig lijken te zijn. Hoe kan men deze contradictie verklaren? In de Arabische wereld luidt de gangbare opinie dat de IS in Syrië net door de Verenigde Staten wordt beschermd. Buiten beschouwing latende of dit juist is of complete onzin, geeft het aan hoe in het Midden-Oosten over het Westen wordt gedacht.

Syrische Koerden

Een veelgehoord bezwaar tegen de Amerikaanse terugtrekking luidt dat hierdoor de Syrische Koerden werden verraden. Een steekhoudend argument, waarbij echter niet de realiteit uit het oog moeten worden verloren. De Syrische Koerden vochten niet tegen de IS om het Westen een plezier te doen maar omdat IS zich in regio’s bevond die de Syrische Koerden wilden integreren in hun eigen toekomstige autonome provincie Rojava. Een fata morgana omdat geen enkele staat in het Midden-Oosten dit zou toestaan, zoals het mislukte referendum over onafhankelijkheid van de Irakese Koerden bewees.

De Verenigde Staten hebben de Syrische Koerden inderdaad ingezet om IS te verslaan. Maar de Koerden hebben op hun beurt de Amerikaanse militairen gebruikt om zichzelf te beschermen omdat ze omringd zijn door hen vijandig gezinde mogendheden en milities. Zelfs als de Amerikaanse evacuatie uit Syrië langer gaat duren dan oorspronkelijk gedacht, doen de Syrische Koerden er goed aan om het op een akkoordje te gooien met de regering in Damascus. Een weinig aanlokkelijk vooruitzicht, maar alle andere opties zullen voor de Koerden desastreus uitpakken. De Turkse minister van defensie Hulusi Akar heeft reeds beloofd dat “de Syrische Koerden zullen worden begraven in de greppels die ze zelf hebben aangelegd’’.

Israël

Volgens critici betekent de Amerikaanse terugtrekking uit Syrië eveneens een ernstige aderlating voor Israël, dat zich zorgen maakt over de toenemende Iraanse activiteiten in Syrië. De Verenigde Staten hebben echter nog steeds 40.000 militairen in de regio waarvan zich zo’n 6000 in Irak bevinden. Israël zou zich eerder zorgen dienen te maken over zijn relaties met Moskou.

Nadat als een gevolg van een Israëlische luchtaanval op 18 september vorig jaar een Russisch IL-20 vliegtuig uit de lucht werd geschoten waren deze relaties reeds ernstig bekoeld. Sinds deze datum waagden Israëlische straaljagers zich niet meer in het Syrische luchtruim, maar de Israëlische aanval afgelopen Eerste Kerstdag op Damascus wakkerde de Russische woede nog verder aan. Deze aanval had twee civiele vliegtuigen die respectievelijk in Beiroet en Damascus wilden landen in direct gevaar gebracht. Volgens Russische militaire bronnen gebeurde dit met opzet, wat moeilijk te controleren valt.

Kaarten opnieuw geschud

Moskou was erin geslaagd om met zowel Iran als Israël samen te werken. Velen vroegen zich af voor welk van deze beide landen Rusland uiteindelijk zou kiezen. Alles wijst erop dat de keuze op Iran zal vallen, wat een Iraans-Israëlische confrontatie in Syrië dichterbij brengt. Dit terwijl in het noorden Turkije staat te trappelen om Syrië binnen te vallen om hier de Koerden te elimineren. De Koerden die op hun beurt steeds vaker slaags raken met de Arabische stammen in deze regio. President Trump noemde dit Syrische moeras onlangs een land van ‘’zand en dood’’. Een handjevol Amerikaanse militairen zal hierbij geen gewicht in de schaal leggen. Wie denkt dat de Syrische burgeroorlog zijn einde nadert is waarschijnlijk te optimistisch. Na de Amerikaanse terugtrekking worden de kaarten opnieuw geschud.

Posted on

Terugtrekking VS uit Syrië begonnen

Volgens berichten in o.a. The Wall Street Journal,The Washington Post en het Franse staatspersbureau AFP zijn de VS begonnen met het terugtrekken van hun troepen uit het door hen bezette oosten van Syrië. Dit zou via de grensplaats Faysh Khabur en Erbil in het Iraakse Koerdistan gebeuren. Eerst is men volgens die berichten vandaag begonnen met het terughalen van allerlei niet-essentieel zwaar materiaal.

Hoe lang deze terugtrekking gaat duren is onzeker. Men spreekt over vier maanden. Onduidelijk is of de VS haar troepen zal terugtrekken uit al Tanf, de belangrijke Syrische grensplaats op de autoweg van Damascus naar Bagdad, een cruciale verbinding nodig voor de heropleving van zowel de Syrische als de Iraakse economie. Vermoedelijk zullen ook deze troepen hun biezen pakken.

Ondertussen zijn de onderhandelingen in Moskou en Damascus tussen de Koerdische nationalisten van de PKK/YPG en de regeringen van Rusland en Syrië volop bezig en lijken die vorderingen te maken. Daarbij wil de YPG zich naar ze stelt inschakelen in het Syrische nationale leger maar in een aparte eenheid. Wat voor de regering in Damascus echter onaanvaardbaar is. Vermoedelijk zal het vooral over de poen gaan.

Manbij - 8 - Militaire Situatie - 28 december 2018
De toestand rond de stad Manbij. Paars is door Turkije en haar huurlingenleger bezet deel. Merk de drie Amerikaanse legerposten. Het stadje Arima, een belangrijk kruispunt van wegen, ten westen van Manbij is dan weer in handen van het Syrische leger. De kaart dateert van eind december 2018 kort na de aankondiging dat de VS zijn troepen gaat terugtrekken. Rechts loopt de Eufraat met bovenaan de dam die instaat voor de bevoorrading met water en elektriciteit van een groot deel van Syrië. Bepaalde bronnen stellen dat die nu geheel in handen is van de regering.

Manbij

Wel lijkt het gevaar van een Turkse aanval op het noorden van Syrië geweken en is er de indruk dat de dreigementen vanuit Ankara vooral een kwestie zijn van stoer doen, machogedrag. Het bang maken van de YPG! Maar als de YPG als aparte gewapende eenheid opgeheven wordt is het probleem voor Turkije ook opgelost. En zonder een schot te lossen of een dode te riskeren. Wat kan de Turkse president Erdogan meer wensen?

Zeer merkwaardig hierbij is de toestand rond de stad Manbij die officieus onder controle staat van de VS en de YPG/PKK. De stad wordt in het noorden aan de Turkse grens bewaakt door Amerikaanse soldaten terwijl in het westen van de stad, en dus vlakbij die Amerikaanse eenheden, de Russische militaire politie patrouilleren met eenheden van het Syrische leger en de Manbij Militaire Raad, een afdeling van de YPG/PKK.

Dit om zo het vlakbij verzamelde en op de loer liggende Turkse huurlingenleger, het vroegere Vrije Syrische Leger, onder controle te houden. Je weet met dat gezelschap maar nooit. Iedereen tegen Turkije dus. Althans dat is de indruk die een attentieve waarnemer toch krijgt.

Ambassades

Ook ligt bij de Arabische Liga nu een motie voor om Syrië terug toe te laten tot deze organisatie en heropenen steeds meer landen hun ambassade of laten uitlekken dat ze dat zinnens zijn zoals bijvoorbeeld Koeweit. Sommigen stellen zelfs dat dit gebeurt met Israëlische toestemming.

Zelfs de Italiaanse regering – deze stond steeds negatief tegenover het Europese optreden in de regio – stelt nu dat ze er aan denken om mits bepaalde voorwaarden hun ambassade te heropenen. Vermoedelijk zal eind 2019 zelfs de Belgische ambassade er terug operationeel zijn.

Manbij - 9 - Militaire Situatie - 09-01-2019
De meest recente kaart van de militaire toestand rond de stad Manbij. Merk de aanwezigheid op van Russische soldaten tussen het Syrische leger en het Turkse huurlingenleger.

Nu de vrede in Syrië naderbij komt en de heropbouw zelfs al gestart is ligt hier het grootste bouwproject ooit van het Midden-Oosten voor het rapen. Wedden dat men ook in Europa al met heel begerige ogen naar die markt kijkt. Je zou voor minder.

Verder zijn er nu renovatiewerken bezig aan het ambassadegebouw van het Verenigd Koninkrijk. Waar men wel ontkent plannen voor een heropening te hebben. Ligt de datum van de heropening nog niet vast misschien? Deze mochten recent volgens Syrische en andere bronnen uit Syrië wel al de eerste lijkzakken in ontvangst nemen.

Nog meer brokken

Het lijkt er dus op dat men alleen nog de knoeiboel in de provincie Idlib dient op te lossen. Deze is nu grotendeels in handen gevallen van al Qaida die op twee na alle grote steden van deze regio wist te veroveren op de vroegere bevriende jihadisten zoals de koppensnellers van Nour al Din al Zinki. Een merkwaardige en belangrijke ontwikkeling die veel vragen oproept.

Manbij - Patrouille Rusland en Manbij Militaire Raad - 9 januari 2018
Een patrouille van de Russische militaire politie met twee wagens van die Manbij Militaire Raad. Die hebben zelfs al een vlag. Een ‘leger’ zonder vlag kan toch niet.

Het nog bezig zijnde bezoek aan de regio van John Bolton, Amerikaans Nationaal Veiligheidsadviseur, en Mike Pompeo, Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken is zo te zien dan ook een grote flop. Het moest in de regio de brokken lijmen en het tegenovergestelde lijkt het resultaat. The Wall Street Journaal citeerde vandaag zelfs een Amerikaanse ‘Defense official’ die stelde dat ze geen orders van Bolton hebben te krijgen.

Figuren zoals Bolton, Pompeo en de Israëlische premier Benjamin Netanyahu poogden hun Syrische meubels nog te redden maar dat blijkt een totale mislukking. Het resultaat is wel dat het beleid van Washington in de regio veel weg heeft van een soort remake van Hallo, Hallo, Monty Python of Mr. Bean. Maar dan veel minder vermakelijk. Alhoewel!

Smeekbede bij Poetin

In een interview deze avond verklaarde John Bolton dat hij bereid is om met Poetin te spreken om de Syrische YPG/PKK te helpen tegen een eventuele Turkse invasie. Niet alleen Saoedi-Arabië, Turkije en Israël roepen nu al Vladimir Poetin ter hulp om die smeerlapperij op te kuisen, ook Washington klopt in het Kremlin al op de deur. En dat dan nog in de figuur van John Bolton, gekend als een der meest agressieve Amerikaanse politici. Zielig.

Later een meer uitgewerkte analyse van de toestand.

Posted on

Trump haalt troepen weg uit Syrië

Met een simpele tweet gaf Donald Trump gisteren de Amerikaanse troepen het bevel zich terug te trekken uit Syrië. Hoeveel dat er precies zijn is onduidelijk. Officieel gaat het om 2.000 soldaten maar dat is vermoedelijk een grove onderschatting. Daar moeten immers zeker ook allerlei huurlingenlegertjes bij gerekend worden. Verder zijn er ook Franse en vermoedelijk Britse soldaten aanwezig. En deze zullen zo te horen dan ook vertrekken.

Totaal onverwacht

De beslissing van Trump komt totaal onverwacht zelfs al had hij reeds herhaalde malen laten verstaan zijn troepen er te willen weghalen. Maar nog recent kondigde de Amerikaanse generaal Joseph Dunford, de chef van de Generale Staf, aan dat men 40.000 leden van de Koerdische YPG/PKK en wat Arabische huurlingen ging trainen en bewapenen. Tot woede van Turkije.

Verder had generaal John Mattis, minister van Defensie, vorige week nog het bevel gegeven om aan de Turkse grens observatieposten in te richten om de PKK/YPG zo te beschermen tegen mogelijke Turkse invallen. De zaak dreigde dan ook te escaleren tot een oorlog tussen de VS en Turkije, twee leden van de NAVO. En dus is er de vraag wat nu met beider relaties?

Trump - Tweet terugtrekking Amerikaanse troepen - 19 december 2018
Een van de ontelbare leugens van president Donald Trump maar een goede zaak voor Syrië en de regio. Het is in wezen het einde van de Pax Americana in de regio en een waarschuwing aan het adres van Israël dat kan tellen. Barack Obama begon de oorlog, Donald Trump stopt hem. Het was hoe dan ook een zoveelste uitzichtloze zaak voor het Pentagon.

Volgens de persberichten zouden de Amerikanen vandaag en morgen al hun civiel personeel verbonden aan Buitenlandse Zaken terugtrekken en de militairen volgens het persbureau Reuters binnen de 30 tot 60 dagen. Het bericht kwam voor zowat alle Amerikaanse betrokken bij dit dossier zowel bij het Pentagon als de CIA en Buitenlandse Zaken als een totale verrassing.

De Franse regering noch het leger hebben tot heden echter voor zover geweten al publiek op de zaak gereageerd. De zaak werd in Parijs tot heden er ook grotendeels stilgehouden. Of hoe het Franse imperialisme zich nog maar eens belachelijk maakte. De Force de Farce!

Over die aanwezigheid van het Amerikaanse leger in Oost-Syrië zijn in Washington de voorbije maanden allerlei tegengestelde verklaringen afgelegd. De laatste meest voorkomende versie was dat men er zou blijven zolang er sprake was van een Iraanse militaire en politieke aanwezigheid in Syrië. Daarover nu niets meer. De teneur van Trump is dat ISIS is verslagen en zijn soldaten dus weg kunnen, liefst nu al.

In wezen is ISIS echter nog niet geheel verslagen en resten er nog twee gebieden waar ze overleven. Een stuk woestijn ten westen van de Eufraat dat omsingeld is door het Syrische leger.

En dan is er een zone van een drie kilometer breed en 15 kilometer lang gelegen langsheen de oostelijke oever van de Eufraat tot de Iraakse grens. De YPG/PKK slaagde er recent met heel veel moeite Hajin, de enige echte stad in dit gebied te veroveren.

Vermoedelijk zal het Syrisch en Iraakse leger dit nu voor hun rekening nemen. De Iraakse luchtmacht voerde hier trouwens met akkoord van Damascus al aanvallen uit. Voor het Syrische leger is het gewoon de rivier oversteken. Ze hebben trouwens op de oostelijke zijde van de Eufraat al enkele bruggenhoofden.

Heropbouw Syrië en Irak saboteren

In wezen poogde de VS via haar positie in het oosten van het land nog steeds haar wil aan Syrië op te dringen. Dit zoals met Libië in duizenden stukken uiteen slaan kon wel niet meer, maar het land verzwakken was nog steeds het plan. En daarom moest president Bashar al Assad en de Baath-partij, veruit de krachtigste politieke fractie, weg. Een natte droom in Israël en de vrienden in de VS. In wezen echter een grote illusie.

Naast de troepen ten oosten van de Eufraat zijn er ook nog Amerikaanse militairen in het grensstadje al Tanf. Strategisch belangrijk daar het ligt op de autoweg van Damascus naar Bagdad, de Iraakse hoofdstad. Verder zouden er officieel nog zo’n 5.000 Amerikanen in Irak zitten. En de druk is daar erg groot om hen het land uit te zetten.

De grenspost van al Tanf ligt langs de wegverbinding die essentieel is voor de economische heropleving van beide landen. Deze vormt immers de snelste route tussen de havens aan de Middellandse Zee en die aan de Perzische Golf.

Het zijn belangrijke transitlanden. Maar door de Amerikaanse bezetting van al Tanf blijft die weg geblokkeerd en raakt de economie van beide landen moeilijk op dreef. Wat de bedoeling van de VS is.

Ook is er in die zone een zeer groot vluchtelingenkamp dat maar mondjesmaat hulp krijgt daar de VS dit feitelijk verbied. De vlakbij gelegen soldaten daarentegen hebben niets tekort. Ze worden daarbij gesteund door een lokale terreurgroep die leeft van de smokkel naar dat kamp. Een erg winstgevende zaak.

Syrië - Militaire situatie - 15 - 19-12-2018
De militaire situatie in Syrië op dit ogenblik. Na de terugtrekking van het Amerikaanse leger kan Syrië weer voluit zijn rol van transitland spelen. Een belangrijke bron van inkomsten voor de regeringen in Damascus en Bagdad. Nu rest er alleen nog een akkoord met Turkije en de verovering van de provincie Idlib. De YPG/PKK heeft immers geen andere keuze dan een nederlaag. Een tegen het Turkse leger of een overgave aan het Syrische leger.

De vraag is wat er nu gaat gebeuren met de YPG/PKK en de vele in de regio verspreidde affiches van Abdoellah Öcalan, de Grote Leider van de groep. Veel kans tegen het Syrische leger maken ze niet zodat weerstand bieden een bij voorbaat verloren zaak is. Ze hebben immers geen vliegtuigen of zwaar geschut.

Vermoedelijk zal men dit via onderhandelingen oplossen waarbij de regering in Damascus een heel beperkte vorm van autonomie zal toestaan. Het zal in de verdere onderhandelingen met zekerheid een Turkse basiseis zijn. Er is trouwens in dat gebied nu reeds groot ongenoegen over bijvoorbeeld het schoolcurriculum dat de YPG/PKK wil invoeren. Het gebied is immers etnisch zeer divers.

Verraad

De YPG/PKK heeft nu in wezen de keuze tussen een Turkse invasie en het snel sluiten van een akkoord met de regering in Damascus. Gaan ze ditmaal de juiste keuze maken? Zullen ze ervoor kiezen om de held uit te hangen en zoals in het district Afrin ten onder gaan in een bloedig gevecht met Turkije? Of maken ze voor eenmaal de juiste keuze en sluiten ze een deal met de Syrische regering?

Hun Amerikaans avontuur is als te verwachten hen duidelijk slecht bekomen. Als huurlingen trokken ze op vraag van de VS naar de stad Rakka en de provincie Der Ezzor met vermoedelijk duizenden doden tot gevolg. Honderden kilometers ver. En nu….. Verraad en de dolk in de rug zoals bij de YPG/PKK te horen zou zijn.

Althans volgens het Syrisch Observatorium voor de Mensenrechten, een Britse nieuwsdienst. De VS zou volgens de nu circulerende verhalen de YPG/PKK vooraf zelfs niet eens verwittigd hebben. Een voor de VS klassiek verhaal dat alleen onkundigen nog verrast.

De Amerikaanse troepen in Syrië beleven er hun laatste dagen. Het imperium geeft zijn nederlaag toe. Saigon april 1975 2.0.

Wel is er in de VS als kon verwacht worden groot verzet tegen de via een tweet aangekondigde en door bronnen bij het leger bevestigde berichten. Zo pogen de generaals toch nog iets te redden van hun militaire positie.

Dat lijkt echter eerder op een achterhoedegevecht om zo het gezicht te redden dan op iets anders. Ook haviken als de Republikeinse senator Lindsey Graham uiten hun ongenoegen. Maar dat is eveneens klassiek. Eens havik altijd havik.

Of dat veel gaat helpen om de relatie tussen Turkije en de VS te verbeteren is echter twijfelachtig. De haat in Turkije tegen de VS is immers te diep om te hopen op veel beterschap. De zware verklaringen aan het adres van de VS komende van Erdogan en de Turkse regering zullen vermoedelijk wegblijven. Meer niet.

Toegenomen fierheid

Kort voor Kerstmis 2016 wist het Syrische leger en haar bondgenoten het oosten van de stad Aleppo te veroveren. Juist op tijd zodat men in de ganse stad uitbundig Kerstdag en Nieuwjaar kon vieren. Twee jaar later kan, op de provincie Idlib na, het ganse land nu feesten. De oorlog tegen Syrië loopt naar zijn einde en de wederopbouw is al volop bezig maar zal een werk van lange adem zijn. Het land likt zijn wonden.

Normaal zou begin volgend jaar ook een 150 man sterk constitutioneel comité gevormd worden om een nieuwe politieke structuur uit te werken. Ook kwam de Soedanese president Omar al Bashir deze week op bezoek in Damascus, het eerste Arabische staatshoofd sinds 2011. Het is een duidelijke verdere stap in de richting van het normaliseren van de relaties van Syrië met de Arabische Liga.

De Soedanese president Omar al Bashir was deze week bij zijn ambtsgenoot Bashar al Assad op bezoek in Damascus. Het lijken wel de beste vrienden. Het is wat men diplomatie noemt.

De al die oorlogsjaren in Syrië verblijvende pater Daniel Maes, verbonden aan het klooster van Postel in Mol en Qara in Syrië, ziet in het land een opvallend toegenomen fierheid. Begrijpelijk want het heeft de grootste Westerse coalitie ooit weten te verslaan. Waarbij die vele tientallen miljarden dollars uitgaven om het land in stukken te hakken.

Syrië voerde al een serie oorlogen tegen Israël, o.a. in Libanon, en heeft nu voor het eerst duidelijk gewonnen. De twee laatsten in Libanon eindigden op een gelijk spel. Nu is er de overwinning. In Israël moet men angstig de toekomst tegemoet zien.

De Amerikaanse terugtrekking betreft misschien maar 2.000 manschappen maar geostrategisch is dit het einde van de Pax Americana in het Midden-Oosten. Vandaag maakte Trump wereldgeschiedenis.

Posted on

Spanning loopt op tussen buitenlandse mogendheden in Syrië

De Syrische regering mag praktisch gezien de oorlog tegen de salafistische terreurgroepen en huurlingen van de westerse alliantie gewonnen hebben, de spanning blijft echter nog steeds groot. Het ontsporen van dit conflict dient daarom zeker nog niet uitgesloten te worden. Knelpunten lijken vooral de houding van Israël en de relatie van de VS met Turkije.

Turkse en Amerikaanse dreigingen

De Turkse regering van president Recep Erdogan blijft immers nog steeds de spanning opdrijven in het grensgebied met Syrië waar de VS en haar bondgenoot van de Koerdische nationalistische PKK/YPG actief zijn.

Turkije dreigt dit gebied ten oosten van de Eufraat waar de YPG en de VS baas zijn nog steeds binnen te vallen. Met steeds luider klinkende oorlogstaal. Waarop de VS waarschuwingen geeft. “Val je die groepen aan dan val je automatisch ook de VS aan”, aldus Washington.

De YPG bij de verovering van Rakka, voorheen de vermeende hoofdstad van ISIS, hier op het centrale plein van de stad. Op de achtergrond een reuze spandoek met de beeltenis van Abdoellah Öcalan, leider van de PKK. De YPG en de PKK zijn op alle mogelijke vlakken met elkaar verbonden. Vroeger was de YPG dan ook om die reden voor de VS een terreurorganisatie. Nu zijn het plots bondgenoten in de strijd voor de ‘democratie’.

NAVO-solidariteit?

Deze heeft als afschrikking voor Turkije sinds enkele weken aan de Turkse grens met Syrië door Amerikaanse militairen bemande observatieposten geplaatst. Krijgen we dus binnenkort een oorlog tussen twee bondgenoten van de NAVO? En wat dan met artikel 5 over de onderlinge solidariteit binnen deze militaire alliantie?

Want artikel 5 van de NAVO stelt dan men de bondgenoot in geval van oorlog ter hulp moet snellen. Maar wie dan: Washington of Ankara? Het toont dat de NAVO op dit ogenblik gewoon als los zand aan elkaar hangt. Niet dat een van die twee landen ooit de moeite deden om de vraag te stellen of ze Syrië zomaar mogen binnenvallen? Internationaal recht? En waar blijft de VN, de bewaker van deze rechtsregels?

Neerschieten Russische Iljoesjin-20

En dan is er Israël. Het is daarbij duidelijk dat Israël de drijvende kracht is achter de schermen van deze oorlog. Goed verstopt dat wel maar voor iedere serieuze waarnemer is dat land van in het beginne zeer nauw betrokken geweest bij dit conflict. De VS en de EU doen in deze regio nu eenmaal niets zonder minstens de toestemming van de Israëlische regering.

Toen Rusland eind september 2015 haar luchtmacht en extra troepen naar Syrië stuurde kantelde de oorlog vrij snel in het voordeel van de Syrische regering. De zich op het salafisme beroepende huurlingen verloren het ene bolwerk na het andere – ook aan de Israëlische grens – en houden nu voorlopig alleen nog stand in een gebied rond de provincie Idlib tegen de Turkse grens.

Intussen begon de Israëlische luchtmacht met regelmatige bombardementen op Syrië. Volgens de semi-officiële Israëlische versie – het land weigert er officieel commentaar op te geven – valt men daarbij vooral Iraanse militaire installaties of wapenleveranties van Iran aan de Libanese Hezbollah aan.

Israëlische aanvallen

Wat daar van aan is weten we niet echt. Het zijn immers in essentie beweringen van de betrokken partijen zelf en die zijn dus per definitie onbetrouwbaar. Zeker is wel dat Israëlische vliegtuigen al meerdere aanvallen op Syrië uitvoerden.

Dat veranderde totaal toen Israëlische vliegtuigen op 17 september van dit jaar van uit de zee raketten afschoten op Syrië en zich daarbij verschuilden achter een Russische Iljoesjin Il-20 verkenningsvliegtuig. Wat dan, heel vermoedelijk per vergissing, door de Syrische luchtafweer werd neergeschoten. Met twaalf dode Russische militairen tot gevolg.

DSC_0172
De Koeweitse journalist Elijah J. Magnier is een der betere en goed geïnformeerde analisten van dit conflict.

Sindsdien zijn de tot dan toe normale relaties van Rusland met Israël in de diepvries verzeild. Bezoeken als voorheen van de Israëlische eerste-minister Benjamin Netanyahu of andere regeringsleden aan Moskou blijven sindsdien uit. Dit terwijl er voordien maandelijks verscheidene reizen door de regering vanuit Israël naar Rusland waren. Men zat als het ware meer in Moskou dan in Washington.

Ook kwam er in het Israëlische parlement vanuit de regeringspartij Likoed zelfs het voorstel om Rusland te vergoeden voor het neerhalen van dat vliegtuig. Wat merkwaardig is want tot nu steekt deze regering de schuld allemaal op de Syriërs. En dat Israël wil betalen voor de schade die ze aanricht is eveneens een grote zeldzaamheid. Vermoedelijk zelfs een primeur. Het toont dan ook de penarie waarin men zichzelf geschoten heeft.

Wijzigde Rusland de afspraken met Israël?

Deze week was er dan toch een Israëlische militaire delegatie op bezoek in Moskou om er met hun Russische collega’s te overleggen. Er was tussen beide partijen opnieuw een verstandhouding ontstaan klonk het nadien in de Israëlische media. Zonder echter voor zover geweten een Russische bevestiging voor dit verder onduidelijk gebleven verhaal. Maar welke verstandhouding?

Volgens de Arabische journalist Elijah J. Magnier – een van de beter over deze oorlog ingelichte analisten met goede contacten in Iran, Irak, Syrië en ook in Libanon, o.m. bij Hezbollah – heeft Rusland tijdens die gesprekken haar positie gewijzigd. Daarbij zou Syrië nu de toestemming hebben gekregen om terug te schieten in geval het door Israël wordt aangevallen.

Dit mits evenredigheid. Valt de Israëlisch luchtmacht bijvoorbeeld de internationale luchthaven van Damascus aan dat mag Syrië dat ook doen in Israël. Het land beschikt daarbij over voldoende geleide raketten om elk doelwit in de zionistische staat te treffen.

Daarbij zou Rusland ook eigen personeel plaatsen op elke Syrische militaire installatie. Zodat diegene die er op schiet dan eveneens Russen dreigt te doden. Wat als afschrikking kan tellen. Zeker is dat Israël sinds het neerhalen van die Il-20 geen enkele aanval op Syrië meer gedaan heeft. Over een recent vermeend incident met Israëlische raketten bestaat onvoldoende zekerheid.

De Russische Iljoesjin Il-20 is te vergelijken met de AWACS, het verkenningsvliegtuig van de NAVO. Het bevat pakken hoogtechnologisch materiaal om de omgeving in de gaten te houden. Het neerhalen ervan is tot heden de grootste strategische Israëlische blunder in deze oorlog.

Of dit verhaal wel klopt weten we niet. Voorlopig ontbreekt het immers nog aan een bevestiging door andere partijen. Er is hier ook alleen sprake van anonieme Syrische bronnen. Logisch is wel dat dit soort zaken geheim wordt gehouden.

Dat Israël Syrië sinds 17 september niet meer ging aanvallen is ook tot heden nergens geschreven. Het was zo blijkt toch een geheim akkoord tussen Rusland en Israël. Verbazen mag dit verhaal dus zeker niet.

Spanning

Maar zoals met de relatie tussen Turkije en de VS is ook dit een teken dat de spanning rond Syrië blijft bestaan. Alleen de terughoudendheid van de verschillende partijen zorgde ervoor dat dit tot heden nooit ontspoorde.

Een positieve evolutie is dan weer dat het parlement van de Arabische Liga deze week instemde om Syrië weer toe te laten tot deze organisatie. Zij was er uitgezet bij het begin van deze oorlog. Het is wel een advies en de beslissing zelf dient nog unaniem door de verschillende lidstaten te worden genomen. Het toont wel dat de landen van het Arabische schiereiland hun verzet tegen de Syrische regering aan het opgeven zijn.