Posted on

Waarom Kurz wel uitkijkt om met Groenen te regeren

Kurz

Tussen de ideeën van Angela Merkel en haar opvolger Annegret Kramp-Karrenbauer enerzijds en die van Sebastian Kurz anderzijds ligt een wereld van verschil. Afgelopen zondag bleek wel welke ideeën meer aanslaan. 

De Duitse media wilden dit echter overduidelijk niet weten. Zij hoopten naar aanleiding van de uitslag vooral op een coalitie van de ÖVP met de Groenen. Dit zou dan de blauwdruk moeten vormen voor een vergelijkbare coalitie in Duitsland. En het is waar, de FPÖ leed verlies, met name vanwege de Ibizi-affaire. De Groenen konden daarentegen hun resultaat meer dan verdrievoudigen ten opzichte van 2017. Want destijds vielen ze – mede door een afsplitsing – net onder de kiesdrempel. De verkiezingswinst van de Groenen geldt onder Duitse mainstream commentatoren als signaal dat de grote verkiezingswinnaar ÖVP nu net als Merkel naar links moet zwenken. En toenadering moet zoeken tot de Groenen.

Kiezers rechts van het midden

ÖVP-leider Kurz is echter terughoudend. Hij heeft de omvang van zijn overwinning mede te danken aan de schandalen bij de FPÖ. Maar die zullen mettertijd wegzakken. Bovendien weet hij dat hij zijn overwinning aan kiezers rechts van het midden te danken heeft. Zijn campagneboodschap was immers voor hen aantrekkelijk. De pas 33-jarige sterpoliticus heeft de Oostenrijkse zusterpartij van de CDU/CSU het beste verkiezingsresultaat in haar geschiedenis gebracht. Maar dat deed hij met een profiel dat zich nauwelijks scherper konden onderscheiden van de CDU onder Merkel.

Kloof tussen Kurz’ ÖVP en Merkels CDU

Binnenlandse veiligheid en belastingverlichting, strenge controle op en inperking van immigratie en asiel, een liberaal economisch beleid. Wie dit vergelijk met het beleid van CO2-belasting en open grenzen, kan de kloof die gaapt tussen de Duitse en Oostenrijkse christendemocratie niet missen.

Kurz schuwde rechtse samenwerking niet

Sinds afgelopen zondag is daarbij niet meer te missen, welk concept het meeste succes belooft en welk concept naar geleidelijke aftakeling leidt. Ook schuwde de ÖVP na aanvankelijke aarzeling de vorming van een rechts blok met de FPÖ niet. Een partij die men als Oostenrijkse tegenhanger van de AfD kan zien. Deze samenwerking schaadde de ÖVP klaarblijkelijk niet.

Rechtervleugel CDU gesterkt door Kurz’ overwinning

De tekenen uit Wenen scheppen derhalve de nodige problemen voor bondskanselier Angela Merkel en haar tot nog toe vlakke opvolger als CDU-leider, Annegret Kramp-Karrenbauer, die vasthoudt aan Merkels koers. De conservatieve vleugel van de CDU rond de WerteUnion ziet zich daarentegen gesterkt door het succes van Sebastian Kurz, in wie ze een geestverwant zien.

Fris imago Kurz versus Angelas Kleine Kopie

De personele component komt daar nog bij. Terwijl Kurz de frisheid en rechtlijnigheid van een stormachtig nieuw begin belichaamt, treedt AKK van begin af aan als een afgedragen kopie van Merkel. Daarmee zal een nieuw begin voor de CDU niet slagen.

Les voor AfD in FPÖ-debacle

Voor de AfD bevatten de resultaten uit Oostenrijk het impliciete advies om te werken aan het imago van een serieuze partij die zou kunnen besturen en het gekrakeel van de beginfase achter zich te laten. Zelfs de veel gevestigdere zusterpartij FPÖ heeft immers moeten ondervinden hoe zeer het beeld van mankerende ernst tot fatale verkiezingsnederlagen kan leiden.

Posted on

Identitaire Beweging vooralsnog niet verboden in Oostenrijk

Identitaire Beweging

De centrumrechtse ÖVP die zondag de Oostenrijkse parlementsverkiezingen won, kreeg vorige week een opvallende oorvijg. Kurz’ partij wilde, zoals aangekondigd, nog voor de parlementsverkiezingen een verbod van de Identitaire Beweging doorvoeren. De resolutie hierover in de Nationalrat kreeg echter niet voldoende steun. De nationaal-conservatieve FPÖ en verrassend genoeg ook de centrumlinkse SPÖ stemden tegen. 

Het door Peter Pilz van Groenen-afsplitsing Jetzt ingebrachte voorstel beoogde diverse verenigingen waarin de Identitairen georganiseerd zijn te ontbinden. Het ging concreet om de verenigingen “Verein zur Erhaltung und Förderung der kulturellen Identität”, “Verein für nachhaltige Völkerverständigung und Jugendarbeit” en “Verein für unabhängige Medien- und Informationsarbeit”.

ÖVP stemde voor verbod Identitaire Beweging, SPÖ tegen

De blamage voor Sebastian Kurz’ ÖVP is des te groter, nu niet eens de SPÖ de door Pilz aangevoerde onderbouwing voor een verbod van de verenigingen overtuigen vond en in plaats daarvan samen met de FPÖ tegen het verbod stemde.

Kurz noemde verbod Identitairen coalitievoorwaarde

Het is echter niet uit te sluiten dat de ÖVP zal proberen alsnog een verbod van de Identitaire Beweging te realiseren. Zo stelde Kurz eerder dat een verbod van de Identitaire Beweging een voorwaarde is voor een regeringscoalitie.

Opnieuw coalitie met FPÖ of met Groenen?

Op basis van de voorlopige uitslag van de parlementsverkiezingen van zondag, lijkt Kurz rekenkundig veel mogelijkheden te hebben om een parlementaire meerderheid te vinden voor zijn regering. Aangezien samenwerking van ÖVP en SPÖ echter bij beiden niet gewild is, ligt een hernieuwde coalitie met de FPÖ voor de hand. Het alternatief is een coalitie met de Groenen, eventueel aangevuld met de liberale partij NEOS.

Posted on

Gaat Kurz toch opnieuw met FPÖ regeren?

FPÖ-leider Norbert Hofer met Viktor Orbán

Komende zondag zijn er in Oostenrijk verkiezingen voor het parlement. Sebastian Kurz hoopt daarna weer kanselier te kunnen worden. De FPÖ hoopt boven de 20 procent te komen. Zullen de partijen elkaar ondanks de schandalen toch weer vinden?

Na de zogenoemde Ibiza-affaire viel in mei de coalitie van de centrumrechtse ÖVP en de nationaal-conservatieve FPÖ uiteen. De regering van kanselier Sebastian Kurz (ÖVP) kwam door een motie van wantrouwen ten val. Aanleiding voor de regeringscrisis was een in 2017 heimelijk opgenomen video, waarin de toenmalige vice-kanselier en FPÖ-leider Heinz-Christian Strache een vermeende rijke Russin staatsopdrachten in het vooruitzicht stelde, als ze met haar geld de FPÖ aan de macht zou helpen. Kurz stuurde hierop aan op ontbinding van de regeringscoalitie. Kort daarop stemde het parlement hem als regeringsleider weg.

Van halvering FPÖ blijkt geen sprake

Ofschoon talrijke media destijds gretig over een “nederlaag van het rechts-populisme” schreven en een “halvering” van de FPÖ voorspelden, lijkt de rust inmiddels weergekeerd. Zelfs een nieuwe coalitie van ÖVP en FPÖ is niet uit te sluiten. In de peilingen staat de FPÖ rond de 20 procent. In de verkiezingen van 2017 behaalden ze 26 procent. Kurz’ ÖVP zullen ze niet inhalen, maar het is zeker mogelijk dat ze de centrumlinkse SPÖ voorbijstreven.

Overgangsregering

Sinds de val van Kurz, regeert in Wenen een overgangsregering van hoge ambtenaren. In de peilingen gaat de ÖVP met 31 à 36 procent veruit aan kop, flucteert de SPÖ tussen 20 en 23 procent en ligt de FPÖ opvallend stabiel op 19 à 21 procent. Verder lijken de Groenen met 13 procent verzekerd van terugkeer in het parlement en kunnen de liberale NEOS mogelijk de tien procent halen.

Ibiza-affaire en Shredderaffaire

De verkiezingscampagne stond enige tijd in de schaduw van de Ibiza-affaire. Vlak na de val van de coalitie blufte Kurz nog dat hij op 40 procent mikte, maar ook hij moest een veertje laten. Zo kwam naar buiten dat kort voor de succesvolle motie van wantrouwen een regeringsfunctionaris vijf harde schijven op een verdachte manier had laten vernietigen. Hij liet dit namelijk onder valse naam door een gespecialiseerd bedrijf doen en een paar keer herhalen. Dit werd bekend als de shredderaffaire.

Hofer nieuwe partijleider FPÖ

De voormalige FPÖ-leider Heinz-Christian Strache speelde in de campagne echter nauwelijks een rol. Ook al zou hij achter de schermen aan zijn comeback werken. Het partijcongres stemde bijna unaniem voor voormalig presidentskandidaat Norbert Hofer als nieuwe partijleider. Na de Ibiza-affaire en het aftreden van Strache had hij deze rol reeds waargenomen. Na zijn verkiezing tot voorzitter ging Hofer slechts kort op zijn voorganger in, die niet op het congres aanwezig was. Hij stelde dat Strache “ongelooflijk veel gedaan” heeft voor de partij. De FPÖ is in het verleden dikwijls bijna de grootste partij geworden, aldus Hofer, maar werd steeds gehinderd door eigen fouten. “Nu weer”, aldus Hofer verwijzend naar de Ibiza-video.

Energieke campagne Hofer en Kickl, FPÖ rond 20 procent

Samen met oud-minister van Binnenlandse Zaken Herbert Kickl heeft Hofer een energieke campagne gevoerd. Ze spanden zich tot het laatst in om de partij boven de 20 procent te krijgen. In de vorige nationale verkiezingen, in 2017, kwam de FPÖ op 26 procent. Hofer baarde verder Europa-breed opzien, toen hij in 2016 in de presidentsverkiezingen nipt verloor van de Groene Alexander van der Bellen. In tegenstelling tot de begenadigde populist Strache en de bij de achterban geliefde Kickl, geldt Hofer als gematigd en ook voor kiezers uit het midden aansprekend.

Hofer wil rechts-extremisten snel uit de partij gooien

Op het congres werd al duidelijk dat hij de leiding van de partij ferm ter hand wil nemen. Zo liet hij zich als voorzitter door het congres meer bevoegdheden toedelen om partijleden te kunnen royeren. “We moeten kunnen ingrijpen als we zien dat iemand de partij schaadt. Daar moeten we snel en gedecideerd op reageren.” Waarnemers zien dit als toegeving aan oud-kanselier Kurz, die van zijn voormalige coalitiepartner een duidelijke uitsluiting van rechts-extremisten verlangde.

Kurz wil Identitaire Beweging verbieden

Geheel in lijn met een nieuwe ÖVP-FPÖ-coalitie is ook dat het congres Hofers motie voor een “volledige uitvoering van het met de ÖVP in 2017 uitgewerkte regeringsprogramma” steunde. Mogelijk staat of valt een herhaling van de coalitie met een verbod van de Identitaire Beweging. De ÖVP wil hiertoe het verenigingsrecht wijzigen, zodat dergelijke organisaties sneller verboden kunnen worden. De nieuwe regeling zou voor de ÖVP een “absolute voorwaarde” voor een coalitie zijn, zo verklaarde Kurz. Voor de FPÖ zou het daarentegen een actie zijn waarmee ze een deel van haar natuurlijke achterban van zich vervreemdt.

Posted on

Shredderaffaire – ÖVP betrokken bij Ibiza-affaire?

In Oostenrijk bracht de shredderaffaire rond de vernietiging van harde schijven de centrumrechtse ÖVP en ex-kanselier Sebastian Kurz in verlegenheid. Het tijdstip van de illegale vernietiging doet betrokkenheid van de ÖVP in de Ibiza-affaire vermoeden.

De affaire draait om de voormalige chef van de sociale media-afdeling van het Kanzleramt (vergelijkbaar met het ministerie van Algemene Zaken in Nederland). Deze Arno M. heeft onder een valse naam vijf harde schijven met naar zich laat denken belastende inhoud laten vernietigen. M. smokkelde de harde schijven vijf dagen na het naar buiten komen van de Ibiza-affaire, die de regeringscoalitie van ÖVP en FPÖ ten val bracht, naar buiten. Kort daarvoor was bekend geworden dat de oppositionele SPÖ en coalitiepartner FPÖ vier dagen later een motie van wantrouwen tegen Kurz in stemming zouden brengen. Onder de naam Walter Maisinger gaf Arno M. de firma Reisswolf opdracht de harde schijven te vernietigen.

Shredderaffaire volgens Kurz “volstrekt normaal”

ÖVP-leider Kurz sprak desgevraagd van “een volstrekt normale gang van zaken”. Maar Reiswolf-directeur Siegfried Schmedler ziet dat anders. Tegenover de Weense stadskrant Falter stelde hij dat M. zich volgens zijn medewerkers “extreem nerveus” gedroeg. Hij zou er zelfs op gestaan hebben om zelf toe te zien op de vernietiging van de harde schijven in een shredder en het proces nog twee maal te herhalen. Uiteindelijk nam hij het shredderafval dan weer mee. De ÖVP stelde in een eerste officiële reactie dat er slechts concept-persberichten op de harde schijven gestaan zouden hebben. Gezien de extreem grondige vernietiging is dat echter niet aannemelijk.

Shredderfirma: Nog nooit zoiets meegemaakt

Schmedler zei tegenover de krant in de 25 jaar dat zijn bedrijf bestaat nog nooit meegemaakt te hebben dat iemand “onder valse naam en met zoveel gedoe harde schijven laat vernietigen”. Evenmin dat iemand de rekening, in dit geval zo’n 76 euro niet betaalt wekenlang niet op aanmaningen reageert. Via het opgegeven telefoonnummer kwam men er uiteindelijk achter dat Maisinger in werkelijkheid Arno M. was. Schmedler deed aangifte. Intussen herkenden Reisswolf-medewerkers Arno M. op televisie bij een toespraak van Kurz.

Niet geloofwaardig dat het om normale vernietiging gaat

De sociaaldemocratische SPÖ reageerde uiteraard gretig op de affaire. “De ex-kanselier moet ermee ophouden de bevolking voor dom te verslijten en nu de waarheid zeggen”, aldus campagneleider Christian Deutsch tegenover persbureau APA. Alleen al vanwege het tijdstip is het volgens de SPÖ-woordvoerder niet geloofwaardig dat het om een normale vernietiging van documenten gaat.

Speciale zitting parlement over Shredderaffaire waarschijnlijk

Ondertussen wordt een speciale zitting van de Nationalrat, het lagerhuis van het Oostenrijkse parlement, over de shredder-affaire steeds waarschijnlijker. Want Peter Pilz van de partij Jetzt (afsplitsing van de Groenen) deed reeds een aanvraag daartoe. Bovendien ligt het in de rede dat SPÖ en FPÖ die zullen steunen. Pilz vermoedt dat de opdracht voor de vernietiging van de harde schijven uit het bureau van de toenmalige minister Gernot Blümel kwam.

http://www.novini.nl/is-fpo-schandaal-wraak-van-geheime-dienst/

Schending van de archiefwet

“Bij deze harde schijven gaat het om eigendom van de Republiek Oostenrijk”, zo benadrukt Pilz. Niemand was volgens hem bevoegd om deze te verwijderen of vernietigen. Derhalve zou de shredder-affaire strafrechtelijk relevant kunnen zijn. Volgens de wet zijn officiële documenten bij een regeringswissel, die in dit geval ten tijde van de vernietiging aanstaande was, te deponeren in het staatsarchief. De heimelijke vernietiging van documenten is een schending van de Archiefwet.

Groenen willen parlementaire onderzoekscommissie Shredderaffaire

Werner Kogler, lijsttrekker van de Groenen, roept op tot de instelling van een parlementaire onderzoekscommissie inzake de shredder-affaire. Dat zo’n commissie nog voor de verkiezingen voor de Nationalrat van 29 september aanstaande wordt ingesteld is onwaarschijnlijk. De Groenen die na die verkiezingen weer terug hopen te keren in de Nationalrat, zouden echter wel reeds voorbereidingen treffen. Naast de inhoud van de vernietigde harde schijven zou de commissie ook moeten ophelderen of er een samenhang met de Ibiza-video bestaat.

Posted on

Ibiza-schandaal en de russofobie van De Standaard

In het stuk “Kompromat pakt je op je zwakke plek” in De Standaard van vandaag schrijft Corry Hancké: “De tactiek om komprometiroejoesjtsiy material – compromitterend materiaal – te verzamelen is in de jaren 30 in een bureautje van de geheime dienst van de Sovjet-Unie ontstaan”. Wie de stukken van de dame wat volgt weet dat Russofobie de drijfveer is voor haar schrijfsels over Rusland.

Iedereen echter met een beetje kennis van de mensheid en haar geschiedenis weet dat het verzamelen van compromitterend materiaal om de betrokken persoon/organisatie onder druk te zetten eeuwenoud is en in wezen bijna zeker zo oud is als de mensheid zelf.

Politieke afrekening

En alhoewel alles lijkt te wijzen op een interne Oostenrijkse politieke afrekening laat zij natuurlijk geen gelegenheid als dit vallen om haar haat tegenover Rusland tentoon te verspreiden. De titel van het stuk toont dit ook nog maar eens aan.

http://www.novini.nl/is-fpo-schandaal-wraak-van-geheime-dienst/

Vijandige houding

Dit terwijl België noch de EU er geen belang bij hebben een vijandige houding aan te nemen tegenover dat land. Zeker als de EU ziet hoe de VS met alle middelen aan de ganse wereld, incluis dus de EU, zeer brutaal poogt haar wil op te leggen en Washington veel meer dan wat men over Rusland beweert tegen de EU is.

Ons continent

België en de EU hebben er alle baat bij om met onze voornaamste buur een goede verstandhouding te hebben. Ruzies en de daaruit op ons continent ontstane instabiliteit kunnen we missen als kiespijn. Samenwerken in het kader van meer welvaartcreatie moet de boodschap zijn.

Illegaal oorlogvoeren

En daarbij hoort men in de EU best te zwijgen over zaken als mensenrechten. Het illegaal oorlog voeren door de EU tegen landen als Irak, Syrië, Joegoslavië en Libië en het bewapenen van al Qaida & Co, naast het voluit steunen van Israël en Saoedi-Arabië, tonen dat wij op dat vlak anderen niet de les moeten lezen.

Posted on

De pyrrusoverwinning van Horst Seehofer

Met hangen en wurgen heeft de Beierse CSU-leider Horst Seehofer een compromis met de CDU bereikt, dat misschien op papier nog wat lijkt, maar in de praktijk weinig tot niets op zal leveren.

Het zakelijke twistpunt tussen CDU en CSU was de vraag: Moeten we buitenlanders die in een andere EU-lidstaat als asielzoeker geregistreerd zijn binnenlaten, om ze aansluitend naar het desbetreffende land terug te sturen, of moeten ze überhaupt niet binnenlaten? De tweede methode had het voordeel gehad dat men zich daarmee niet afhankelijk maakt van de welwillendheid van desbetreffende EU-lidstaten, maar de Union van CDU en CSU is uiteindelijk overeengekomen het eerste te doen.

Het is weliswaar de bedoeling dat desbetreffende asielzoekers Duitse bodem formeel nooit betreden, aangezien de voorgenomen transitcentra extraterritoriaal ingericht zouden moeten worden, maar feitelijk komen ze daarmee onder de hoede van de Bondsrepubliek. Juridisch glad ijs kortom.

Van de zijde van de andere coalitiepartner, de SPD, komen er reeds signalen, dat de transitcentra om humanitaire redenen niet omheind mogen worden. Hoogstwaarschijnlijk loopt het er op uit dat de categorie asielzoekers in kwestie uiteindelijk toch in Duitsland blijft, met dat verschil dat ze enige tijd aan de grens, oftewel in Beieren, ondergebracht zijn.

Het hangende punt is dat met de opname in deze centra de gelegenheid tot terugsturen gemist wordt. “We zullen precies dat gaan doen”, zegt Merkel, “eerst in Duitsland transitcentra inrichten. En van daaruit in afspraak met anderen, in het bijzonder de landen waaruit asielzoekers komen en waar ze reeds als zodanig geregistreerd zijn, de terugreis plannen.” Dat de landen waaruit de meeste asielzoekers komen in dergelijke afspraken niet geïnteresseerd zijn, mag intussen wel duidelijk zijn.

Formeel is voor dit geval weliswaar voorzien dat dan een uitwijzing aan de Duits-Oostenrijkse grens plaats vindt, maar dan wel uitdrukkelijk op grond van een overeenkomst met Oostenrijk. Er  is echter geen rationele grond waarop Oostenrijk een dergelijke overeenkomst met zijn noorderbuur aan zou gaan, wanneer andere buurlanden als Tsjechië, Hongarije en vooral Italië zeer duidelijk gemaakt hebben dat ze niet geïnteresseerd zijn in het terugnemen van bij hen geregistreerde asielzoekers.

Oostenrijk zou met een dergelijke overeenkomst vrijwillig de huidige problemen van de Bondsrepubliek overnemen. Dat kan niemand van Kurz verwachten. De transitcentra die Horst Seehofer met hangen en wurgen heeft weten te bereiken zullen uiteindelijk weinig anders zijn dan asielzoekerscentra aan de grens met Oostenrijk. Ziedaar wat de CSU-leider voor Beieren bewerkt heeft.

Posted on

Zelfs zonder Visegrad-landen kan EU het niet eens worden over asielbeleid

Het eerste bedrijf van de tragedie eindigde zoals gebruikelijk in het genre: droevig. Hij beschreef de hectische inspanningen van bondskanselier Angela Merkel om voor de alles bepalende EU-top van deze donderdag en vrijdag een ander, kleiner treffen te arrangeren, dat het succes van de eigenlijke top voor moest bereiden.

De Franse president Emmanuel Macron, de Luxemburgse premier Xavier Bettel en EU-Commissievoorzitter Jean Claude Juncker hadden zich om de vrouw geschaard, waarvan men ooit stelde dat het de machtigste vrouw op aarde was, om haar bescherming en hulp te garanderen.

Wat de inhoud van het eerste bedrijf aangaat, die lijkt als twee druppels water op die van het tweede. In beide gaat het om een poging een zandkasteel van water te maken. Het treffen in Brussel eindigde dan ook zonder enig succes, of je zou de conclusie dat men het niet met elkaar eens is als succes moeten zien. En daar komt dan nog bij dat naar deze ontmoeting alleen vertegenwoordigers van die landen waren afgereisd waarop de Brusselse falanx denkt te kunnen rekenen. Hoe zal dan het tweede bedrijf en daarmee de hele tragedie aflopen, waarin ook de oostelijke landen een rol spelen, landen die duidelijk een andere lijn trekken?

Als men het officiële narratief volgt, of althans het narratief in de Duitse systeemmedia, dan is het CSU-voorzitter en minister van Binnenlandse Zaken Horst Seehofer die in zijn eentje de ophef in Brussel veroorzaakt heeft. De voorzitter van een, zoals het smalend heet, “op het verleden gerichte regionale partij”. Als men een dergelijke kwalificatie serieus neemt, moet men toegeven dat de toestand waarin de EU verkeert toch wel miserabel moet zijn, wanneer een kennelijk politiek marginale partij er in slaagt de bondskanselier de wereldmacht te ontnemen en in Brussel een crisis te ontketenen.

Het is inderdaad zo dat er zich in Europa krachten formeren die de gang van zaken tot nu toe – steeds verdere centralisatie, steeds meer dictaten, steeds meer verkwisting van geld – niet goedkeuren. Het asielbeleid dat Merkel de EU heeft opgedrongen is daarbij de actuele aanleiding, omdat in haar persoon alle problemen, waarmee Duitsland nog het meest te kampen heeft, samenkomen. De Duitse politiek klaagt over hoge huurprijzen voor woningen en laat tegelijkertijd jaarlijks de bevolking van een grote stad het land binnen; men klaagt over het opleidingsniveau en laat scholen toe waar Duits een vreemde taal is; men spreekt van ouderdomsarmoede terwijl de sociale systemen allerlei vormen van misbruik toelaten; de vermeende immigratie van vakmensen is allang een slechte grap gebleken, als dat vanaf het begin niet al duidelijk was; en de meest recente criminaliteitsstatistieken gelooft geen mens, aangezien bijvoorbeeld in Berlijn diefstal al niet meer vervolgd wordt en zodoende in de statistieken niet eens voorkomt.

Kan het verwonderen dat de staten in Midden- en Oost-Europa, die nog niet dermate gedenatureerd zijn door de Brusselse EU-manie als veel landen in West-Europa, zich tegen een dergelijke ontwikkeling keren? Nu vandaag en morgen de echte top plaatsvindt, zijn ze erbij. De uitkomst is te voorzien.

Posted on

Seehofer moet eindelijk kiezen of hij Merkel blijft steunen

Wie had gedacht dat het nog weer zo spannend zou worden? Bondskanselier Merkel en haar minister van Binnenlandse Zaken zijn een dramatische confrontatiekoers ingeslagen.

Hij wil asielzoekers die zich vanuit een veilig land aan de Duitse grens melden terugsturen. Ook moet er volgens Seehofer niemand meer binnenkomen wiens asielverzoek al eens afgewezen is. Merkel wil die beide zaken uitdrukkelijk niet en ook in de toekomst iedereen binnenlaten die maar wil.

Het liefst zouden alle deelnemers aan dit conflict voor een glibberig compromis kiezen, waarin alles er uitziet alsof Seehofers eisen ingewilligd zijn, maar in werkelijkheid zo functioneert als het Merkel voor ogen staat. Op dezelfde voet verder, met andere woorden, kom binnen, kom binnen! Het ontbreekt in Berlijn momenteel echter aan de fantasie om te bedenken hoe zo’n vuil compromis er praktisch uit zou kunnen zien. Hoe moet je immers iemand half binnenlaten en half afwijzen?

In 2015 dreigde Seehofer als herhaaldelijk met een ramkoers, draaide naderhand echter steeds weer bij, wat hem de bijnaam ‘Drehhofer’ opleverde. Bepaald geen compliment. Mocht de CSU-leider deze manoeuvre kort voor de Landdagsverkiezingen in Beieren medio oktober nog eens herhalen, dat staat zijn partijgenoten in de zuidelijke deelstaat een nog groter verkiezingsdebacle te wachten dan de peilingen toch al voorspellen. In een peiling van Civey in opdracht van de Augsburger Allgemeine werd de AfD onlangs voor het eerst de op een na grootste partij in Beieren. De voor Beierse begrippen miezerige 38,8 procent die de CSU in de jongste Bondsdagsverkiezingen in Beieren binnenhaalde, zullen dan achteraf nog als een relatief goed resultaat aanvoelen. Met dit gegeven in het achterhoofd, resteren Seehofer echter maar twee opties: high noon of met de billen bloot. Het kon dus wel eens gaan knallen.

En dat terwijl de zaak in eerste instantie toch volstrekt ongevaarlijk scheen. Bij de voor haar heerlijk verlopen audiëntie die ze talkshow-presentatrice Anne Will gegund had, zei Merkel desgevraagd over Seehofers plan immers “We zijn daarover in gesprek”. Ze wilde daar “niet op vooruitgrijpen”. In gesprek? We weten uit ervaring dat dat in het Merkeliaans niets anders wil zeggen dan ‘prullenmand’. En dan nog onverhuld. Als Merkel een voorstel tenminste zachtjes te rusten wil leggen, dan zegt ze doorgaans dat dienaangaande reeds het een en ander “in gang is gezet”. Dat wil zeggen: ‘Daar hoef je geen aandacht meer aan te besteden, loopt al.’ Loopt natuurlijk helemaal niet, maar als er toch niet meer aandacht aan besteed, omdat iedereen zich weer door de bondskanselier in heeft laten zepen, dan merkt niemand het.

En nu? Stapt de CSU uit de coalitie, wanneer Seehofer aan het kortste eind trekt met zijn plannen? Stapt de CSU in de Bondsdag uit de gemeenschappelijke fractie met de CDU als Merkel de poot stijf houdt? Dat wordt spannend.

De uitzending van Anne Will afgelopen zondag was trouwens een wonderlijke gewaarwording: De toeschouwers zaten er zo aandachtig enthousiast bij als in een Amerikaanse opwekkingsdienst. Will, de bondskanselier en haar publiek versmolten tot een symbiotische eenheid van met de wereld en zichzelf tevredenen. Alsof het manna uit de hemel was verslonden de toeschouwers de zijdezachte woordwolken van hun hogepriesteres.

En toch had men dikwijls het vermoeden dat er achter de schijnbare ontspannenheid iets flakkerde, een vleug diepe onzekerheid, een vermoeden van de schone schijn van Merkels belofte van gelukzaligheid. Dit vermoeden werd echter overwonnen door het vaste, haast fanatieke verlangen om Merkel te geloven en te volgen. Wat moet er van ons worden zonder Mutti?

In onzekere tijden is de behoefte aan vaste geloofsformules bijzonder hoog, ongeacht hoe vreemd aan de werkelijkheid ze ieder redelijk mens ook voor mogen komen. In het Morgenmagazin van de Duitse publieke zender ARD was afgelopen maandag te vernemen dat de vermoedelijke moordenaar van de 14-jarige Susanna intussen naar Irak “terug gevlucht” was, waar men hem dan in de kraag vatte.

Wie “terug gevlucht” zegt, veronderstelt nog altijd dat Ali Bashar A. oorspronkelijk daadwerkelijk gevlucht zou zijn naar Duitsland. Inmiddels is echter onomstotelijk vastgesteld dat de man geenszins bescherming behoefde, maar zelf een bedreiging vormde, dat hij uit een veilig deel van de Koerdische regio van Irak met zijn clan illegaal naar Duitsland gekomen is. Voor de Duitse publieke omroep blijft hij echter een “vluchteling”, ongeacht wat hij daadwerkelijk in het schild voert.

Ontroerend, deze onverbrekelijke trouw aan de eenmaal gekozen dwaling. Vanzelfsprekend komt de ophef over deze gruwelijk moord op een zeer ongunstig moment. Zelfs Teflon-Merkel heeft geen manier gevonden om dit gevolg van haar welkomscultuur zonder kleerscheuren in de gebruikelijke woordenbrij te laten verzinken. Bij Anne Will noemde ze het “afschuwelijke voorval” een “beroep op ons allemaal om de integratie zeer serieus te nemen”.

Het is van een zelden vertoonde onbeschaamdheid. Waarom zou men iemand moeten “integreren” die sowieso uitgezet zou moeten worden? Ali Bashar A.’s asielverzoek was reeds lang voor de moord afgewezen. Het antwoord: Omdat het volstrekt om het even is, wat de uitkomst van een asielprocedure is. Omdat dat hele circus slechts voor het domme publiek opgevoerd wordt, zodat de gewone man gelooft dat alles er aan toegaat zoals je in een ‘rechtsstaat’ mag verwachten. De waarheid is echter dat het de bedoeling is dat alle asielzoekers blijven, allemaal. Daarom wil Merkel ook niet dat de weinige asielzoekers die succesvol uitgezet worden, teruggestuurd worden als ze het opnieuw proberen.

Wat de Irakees aangaat, is men ook daarom zo blij hem weer in Duitsland te hebben, omdat hem in zijn vaderland de doodstraf boven het hoofd hangt. Een onweerstaanbare boodschap aan alle voortvluchtige moordenaars, die in hun eigen land zo’n straf wacht: ‘Kom naar Duitsland!’ Men bedenke wel dat het niet weinigen zijn, die moeten vrezen door de rechter in hun landen van herkomst een straf opgelegd te krijgen die ze in Europa – ongeacht wat ze uitspoken – nooit zouden krijgen, zoals de doodstraf of een langere gevangenisstraf.

Wat bij ons in Europa komen ze er uiteraard ook niet ongestraft af. Kijk maar naar de 19-jarige Ahmet R. uit Keulen. Die heeft de 40-jarige Thomas K. zo hard tegen de grond geslagen dat hij aan een schedelbasisfractuur is overleden. K. laat zijn vrouw en twee kinderen van negen en dertien jaar oud achter. Motief van de daad? Ahmet R. wilde indruk maken op zijn vrienden, hun “respect” afdwingen. “het toebrengen van lichamelijk letsel met de dood tot gevolg”, luidde het oordeel van de rechter, die de dader na het proces op vrije voeten stelde.

Ja, dat leest u goed: Ahmet K., die een mensenleven op zijn geweten heeft, verliet de rechtszaal als vrij man. De rechter liet hem met twee jaar proeftijd wegkomen en legde hem verder een anti-agressietraining op en regelmatige drugstests. Verder krijgt hij nog een taakstraf, afval prikken in het park of grasmaaien bij de kinderopvang of iets dergelijks. Ook dergelijke vonnissen komen ongelegen voor Merkel, die immers graag over de hardheid van de rechtsstaat zwetst, wanneer er weer eens een asielzoeker een bloedspoor getrokken heeft.

Tegen Seehofers afwijs-plan tovert ze de laatste troef uit haar mouw: ‘Europa!’ Want Europees recht gaat boven Duits recht en Europa zou gebieden dat de Duitse grenzen voor iedereen openstaan, zo stelt de CDU-leider. Daar klopt weliswaar geen bal van, wat ook verklaart dat veel EU-lidstaten hier heel anders mee omgaan. Maar het Europa-argument maakt altijd veel indruk op de kiezers, bovendien is de charme van de Europese Unie voor Merkel dat de kwestie zo op de lange baan geschoven kan worden, door eindeloze onderhandelingen waar de Duitse burgers nauwelijks zicht op hebben, laat staan invloed. Daar gaat het de bondskanselier om.

Merkels fans in de studio bij Anne Will verafgoden de regeringsleider om de “evenwichtige” manier waarop ze Duitsland door de crisis leidt, de crisis die ze zelf iedere dag verder verscherpt.

Posted on

FPÖ wil afscheiding Republika Srpska van Bosnië toestaan

Terwijl de nieuwe Oostenrijkse regering net bezig is de eerste accenten te leggen in haar buitenlandbeleid, zorgt een interview van FPÖ-leider Heinz-Christian Strache, inmiddels vice-premier, uit september 2017 voor opschudding in de media. Strache sprak zich destijds uit voor de onafhankelijkheid van de Bosnisch-Servische Republika Srpska van Bosnië-Herzegovina.

Bij een bezoek aan Banja Luka zei hij destijds onder andere: “Ik zou graag weten waarom de internationale gemeenschap op een multi-etnisch Bosnië en Herzegovina staat. Deze kunstmatig gecreëerde staat kan niet functioneren, omdat de mensen die daar leven hem niet willen.”

De Servische republiek (in groen) binnen Bosnië Herzegovina

Strache benadrukte verder “de noodzakelijkheid , dat de Serven en Kroaten in Bosnië en Herzegovina het recht krijgen zelf over hun lot te beslissen”. De Republika Srpska is volgens Strache de enige structuur in Bosnië-Herzegovina die functioneert, “en daarom zie ik geen positieve toekomst voor Bosnië en Herzegovina. Om deze reden zouden we over de mogelijkheid na moeten denken de Republika Srpska toe te staan om zich af te scheiden.”

Destijds kregen de uitspraken van Strache weinig aandacht in de Oostenrijkse media, maar nu hij vicepremier is, is er veel opwinding over. Afscheiding van de Servische Republiek zou tegen de Bosnische constitutie en het door de Verenigde Staten doorgezette Verdrag van Dayton (1995) ingaan. Strache ontkende zijn uitspraken van destijds desgevraagd echter niet en nam zijn woorden ook niet terug: “Ik sta voor de integriteit van Bosnië-Herzegovina, maar evengoed voor het zelfbeschikkingsrecht van de volken voor een blijvend noodzakelijk vredesproces.”

De FPÖ neemt in de kwestie van de Republika Srpska een standpunt in dat van het traditionele Oostenrijkse Bosnië-beleid afwijkt. Recent leidde een bezoek van de FPÖ-fractieleider Johann Gudenus aan de feestelijkheden voor de nationele feestdag in de Bosnisch-Servische hoofdstad Banja Luka tot kritiek. Daar nam Gudenus voor zichzelf en voor Strache een onderscheiding in ontvangst van de president van de Republika Sprska, Milorad Dodik.

Posted on

Tsjechië: Eurosceptici winnen verkiezingen. Gaat FPÖ-bondgenoot meeregeren?

In Tsjechië, waar gisteren en vandaag parlementsverkiezingen gehouden werden, hebben de eurosceptici de verkiezingen gewonnen. Er hebben grote verschuivingen plaats gevonden.

De liberale centrumpartij ANO onder leiding van de zakenman Andrej Babis is zoals verwacht de grootste partij geworden met een kleine dertig procent van de stemmen en waarschijnlijk 78 van de 200 zetels. ANO-leider Babis is de gedoodverfde nieuwe premier en een gematigd euroscepticus, zo moet hij niets hebben van de verplichte herverdeling van vluchtelingen binnen de EU en is hij tegen toetreding van Tsjechië tot de euro. Hierbij moet overigens aangetekend worden dat veel andere politici van zijn ANO-partij, die lid is van de pan-Europese politieke partij ALDE, eurofielen zijn. Niettemin zal Babis als premier een groot stempel kunnen drukken op de koers van de te vormen regering.

Ook andere eurosceptische partijen boekten aanzienlijke winst. Zo werd de liberaal-conservatieve en gematigd eurosceptische partij ODS de op een na grootste partij met zo’n elf procent van de stemmen en naar verwachting 25 zetels. De ODS, die lid is van de pan-Europese politieke partij ACRE waarvan bijvoorbeeld de Britse en Poolse conservatieven deel van uitmaken, was vroeger de grote centrumrechtse partij van Tsjechië, maar viel enkele jaren geleden na een corruptieschandaal sterk terug in de kiezersgunst. De ODS lijkt als centrumrechtse en gematigd eurosceptische partij op het eerste oog een voor de hand liggende regeringspartner voor ANO, maar van de zijde van de ODS bestaat er de nodige afgunst ten opzichte van ANO, dat een deel van de traditionele ODS-kiezers heeft weggekaapt.

Op een gedeelde derde plaats komen de Piratenpartij en de partij ‘Vrijheid en Directe Democratie’ (SPD) met beide tussen de tien en elf procent van de stemmen en naar verwachting ieder 22 zetels. De Piraten hebben samenwerking met ANO al uitgesloten. Tomio Okamura’s SPD is een eurosceptische anti-immigratiepartij die deel uitmaakt van de pan-Europese partij waaraan onder het Front National en de FPÖ deelnemen.

Verlies is er voor de Communisten, de Christendemocraten en de eurofiele liberaal-conservatieven van TOP 09 en sterk verlies voor de Sociaaldemocraten.

Coalitie

De huidige regering wordt geleid door Bohuslav Sobotka van de Sociaaldemocraten, Sobotka ligt echter overhoop met zowel ANO-leider Babis als president Milos Zeman. Sobotka heeft de stemming onder de bevolking slecht aangevoeld, zo stelde hij onlangs nog dat Tsjechië snel lid moet worden van de Eurozone. De Tsjechische kiezer heeft nu echt een niet mis te verstaan signaal afgegeven: winst voor de eurosceptici en verlies voor de eurofielen.

Het is niet te voorzien wat voor coalitie er gevormd zal worden. ANO en ODS zouden samen een meerderheid hebben, maar de partijen kunnen slecht met elkaar overweg. Jaroslav Faltynek, vice-voorzitter van ANO stelde tegenover de pers dat er eerst gesproken zal worden met de huidige coalitiepartners, dat zijn de Sociaaldemocraten en de Christendemocraten. Enkele ANO-ministers hebben echter al aangegeven niet verder te willen met de Christendemocraten. Het zou er dus op uit kunnen lopen dat de ANO met de SPD gaat regeren en dat de electoraal gedeemoedigde Sociaaldemocraten deze partijen aan een meerderheid mogen helpen. Het zou wel eens kunnen dat straks niet de FPÖ, maar ook FPÖ-bondgenoot SPD gaat meeregeren.