Posted on

Koranscholen en het destabiliseren van de wereld

In Nederland en ook in België lijkt men het probleem van de Koranscholen en de verspreiding van het salafisme plots ontdekt te hebben. Dat de media het pas nu volop zien zegt veel over de aanpak in België en Nederland van dit maatschappelijk kankergezwel. Men negeerde het totaal of nog erger, men steunde hun opmars, zeker in het Midden-Oosten.

Overal in onze grote steden zijn er tegenwoordig Koranscholen waar allerlei veelal dubieuze imams onderwijs geven in het Arabisch en vooral de Koran. En dit in veel gevallen volgens de interpretatie van de salafistische koninkrijken en emiraten van het Arabisch schiereiland, Saoedi-Arabië, Qatar, Bahrein, Koeweit en de Verenigde Arabische Emiraten, met hier vooral Dubai en Abu Dhabi.

Op Koranscholen gangbare salafisme is ketterij

Het is hierbij totaal verkeerd zich alleen te focussen op Saoedi-Arabië, hoe afschuwelijk die regering ook moge zijn. De buurlanden zijn geen haar beter en steunen al decennia wereldwijd dit salafisme door onder meer het financieren van die Koranscholen en het verspreiden van die sektarische vorm van islam. Het is de speerpunt van hun strategie.

Toen het salafisme op het Arabisch schiereiland vorm kreeg via de leer van imam Mohammed ibn Abdul Wahhab (1703-1792) werd hij door de overgrote meerderheid van de islamitische schriftgeleerden van die tijd gezien als een ketter. Driehonderd jaar later is deze stroming van een onbetekenend fenomeen uitgegroeid tot een grote kracht in de islam. In essentie dankzij de oliegelden van die heersers op het Arabisch schiereiland.

Ogen dichtgeknepen

In het Westen heeft men voor die ontwikkeling steeds de ogen dichtgeknepen. De Britten steunden de politiek gelieerde Moslimbroeders vanaf hun ontstaan en doen dat nog steeds. Zelfs Al Qaida kan daar, zij het onder een andere naam, openlijk opereren.

Kind onthoofd man - Khaled ibn al Waleed Brigade - Najaar 2012 - Homs
De Koranschool Syrische versie. Een foto van het nu door Al Qaida opgeslorpte Khaled ibn al Walleed Bataljon waarbij men op de foto dit kind de waarden van het salafisme leert. Deze groep was een der eerste gewapende bendes die vocht tegen het Syrische leger in de provincie Homs en vooral rond de stad al Rastan. Ze ontstond al in 2011 toen figuren als Rik Coolsaet hen de hemel in prezen als ‘idealisten.’ Een van hun kindsoldaten zou volgens Wikipedia zelfs twee onthoofdingen hebben gedaan. Mogelijks is dit een scene uit dit luguber verhaal. Idealisten dus.

En hier en elders in de wereld liet men betijen. Waarom? De daar heersende families hebben nu eenmaal enorme zakken vol geld waarmee ze hier wapenfabrieken recht houden en dollars rondstrooien als zou het confetti zijn.

Europese steun voor de ‘helden’

Ondertussen ondermijnen de Saoedi’s en hun buren op die wijze wereldwijd allerlei landen, van de Filipijnen tot Mali en West-Europa. De EU laat betijen en organiseerde zelfs mee de door de Moslimbroeders en al Qaida geleide opstanden in Syrië, Egypte, Libië en Jemen. De vernielde staat van landen als Jemen, Libië en Syrië zijn er getuige van.

http://www.novini.nl/bin-laden-is-dood-maar-al-qaida-nog-springlevend/

Maar neen, men geeft ze zelfs nog steeds wapens, Al Qaida schiet in Jemen met wapens uit o.m. België terwijl ISIS in Jemen het doet met door de VS in Servië voor hen aangekochte mortieren. Toen men enkele jaren geleden in Algerije een onderzoek deed naar de verspreiding van religieuze boeken bleken die allemaal te komen uit Saoedi-Arabië.

http://www.novini.nl/islamitische-staat-breidt-activiteiten-uit-op-diverse-continenten/

Jorn De Cock

En dan was men in Algiers verrast dat lokale terreurbewegingen als het Front Islamique du Salut (FIS) op zeker ogenblik zelfs dreigden de staat over te nemen. Hetzelfde hier waar Jorn De Cock, de correspondent van De Standaard voor het Midden-Oosten, naar hij zelf stelde opleiding gaf aan die opstandelingen in Syrië. Dit terwijl zijn vrouw werkte in Qatar, de mogelijk grootste financier van al Qaida, om zo de opstand in Libië aan te vuren.

In zijn boek ‘De Arabische Lente’,(1) hemelde Jorn De Cock trouwens de Libische terrorist Abdel Hakim Belhaj, man van al Qaida en Qatar, op als een soort van nieuwe democraat, een jongen die alleen goed wil doen. Qatar zal tevreden geweest zijn over dit boek.

Corry Hancké

En toen journaliste Corry Hancké van diezelfde krant in 2014 naar de Krim trok, was haar gesprekspartner over de problemen van de Krimtataren de lokale topman van Hizb ut Tahrir, een o.m. in Duitsland verboden salafistische internationaal gestructureerde terreurgroep. Deze kan wel nog steeds in België legaal opereren. Men laat begaan.

Mohammed ibn Abdul Wahhab - 1
Mohammed ibn Abdul Wahhab leefde van 1703 tot 1792 in de provincie Najd waar nu de Saoedische hoofdstad Riaad gelegen is. Hun macht komt voort uit de alliantie die hij in 1744 sloot met Muhammed ibn Saoed, patriarch van de familie al Saoed. Zijn theorieën zijn een verdere uitwerking van wat men de Hanbali school van islamitische wet noemt. Een visie op de islam die in dit toen afgelegen gebied populair was maar die in de ontwikkelde gebieden van de islam als ketters werd gezien. Het is naar hem dat het wahhabisme wordt genoemd. Zijn volgelingen spreken echter van het salafisme.

En voor figuren als emeritus professor Rik Coolsaet, Koert Debeuf, Guy Van Vlierden en Montasser Alde’ emeh waren het idealisten die streden voor een betere maatschappij tegen de dictatuur van het ‘monster’ Bashar al Assad.

Zelfs Pax Christi deed vlijtig mee met deze in wezen christenvervolging. Hetzelfde natuurlijk voor onze politici, behoudens dan na verloop van tijd Filip Dewinter en zijn fractie binnen het Vlaams Belang. De VRT gaf deze salafistische terroristen zelfs een vrije tribune tijdens hun actie voor (sic) steun aan Syrië van 14 oktober 2013.

Ironisch dat NRC bericht over Koranscholen

Men kan het zelfs ironisch noemen dat juist de NRC, de Nederlandse krant, samen met Nieuwsuur van de Nederlandse televisie, dit verhaal over de Koranscholen uitbrachten. Ironisch want het is toch de NRC die al straks een decennium die salafistische opstanden in het Midden-Oosten steunt.

In Nederland zijn het voor de NRC ongewensten en staatsgevaarlijke typetjes die men niet hard genoeg kan bestrijden. In Syrië zijn het voor dit blad helden die men moet steunen, de toekomst van het land. De hypocrisie van die NRC ten volle.

Salafisme Koranscholen aanpakken met racismewetgeving

Wil men dit probleem effectief aanpakken dan dringen zich dan ook een aantal maatregelen op. Zo dienen de relaties met die landen van het Arabisch schiereiland op een laag pitje gezet te worden. Ze voeren immers een ons vijandig gezinde politiek. Het verlagen van onze diplomatieke vertegenwoordiging tot het niveau van zaakgelastigde is een mogelijkheid.

Verder dienen wij hen allen, en niet alleen de familie al Saoed, ook op andere vlakken publiek de wacht aanzeggen. Dat in Qatar de wereldbeker voetbal gaat plaatsgrijpen is gewoon een regelrechte schande die toont hoe corrupt die relaties zijn. Misschien kunnen onze regeringen die beweren begaan te zijn met de mensenrechten ter gelegenheid van die wereldbeker voetbal Qatar in het publiek aanklagen. Wedden dat ze zwijgen?

Verbieden salafistische literatuur moet geen probleem zijn

Nu rijden er in onze wielerwedstrijden door Bahrein en de Verenigde Arabische Emiraten gesponsorde ploegen mee. Dat kan toch niet. Verder kan men het salafisme heel gemakkelijk beschouwen als racistisch. Het is immers wij de goeden versus de anderen die men zelfs moet onthoofden. Veel racistischer kan men toch niet gaan. Het verbieden van dat soort boeken en literatuur moet dus geen probleem zijn.

Er is natuurlijk de vrijheid van meningsuiting maar die is nooit absoluut geweest. Lasterlijke uitingen, het ontkennen van de holocaust en racisme, wat in wezen laster is, zijn door de wet expliciet verboden met al meerdere veroordelingen tot gevolg. Men hoeft hier niet de terrorismewetgeving pogen toe te passen want dat zal juridisch moeilijk liggen. Immers niet alle salafisten zijn ook terroristen. Salafisme is er gewoon wel een voedingsbodem voor.

Abdel Rahman Ayachi
Abdelrahman Ayachi (links), zoon van Bassam Ayachi, de peetvader van het Molenbeekse salafisme, sneuvelde in 2013 in Syrië en zit dus nu bij zijn 40 of zo maagden te neuken. Hij kreeg in Brussel in eerste aanleg 8 jaar effectieve celstraf en in beroep werd dat 4 jaar. Dit voor terreurdaden in Irak. In 2012 was hij desondanks gids en tolk voor de propagandaverhalen van Rudi Vranckx van de VRT. De Vlaamse belastingbetaler financierde dus deze terrorist. Tijdens de zogenaamd (sic) humanitaire actie van de VRT voor Syrië kreeg hij van Vranckx op tv een vrij tribune om uit te leggen wat er in Syrië exact aan de hand was. Echt humanitair dus.

En diegenen die dat soort praatjes verspreiden, via Koranscholen of anderszins, kan men dan ook zo gewoon om reden van racisme voor de rechter slepen, veroordelen en desnoods uit het land zetten. Verder lijkt het raadzaam om via allerlei avondleergangen het gemakkelijker te maken om het Arabisch te leren.

Tijd om terug te slaan met alternatieven voor Koranscholen

Veel ouders uit de Arabische wereld willen immers dat hun kinderen hun taal, hun erfgoed, ook kennen. Dat moet men respecteren. Veel kinderen volgen die Koranlessen immers om zo het Arabisch te leren. Gratis Arabisch kunnen leren is een lokmiddel van die salafisten.

Het onderwijzen van het Arabisch makkelijker maken zal die kinderen immers weghouden van die Koranscholen waar men gratis onderwijs kan volgen en die racistische literatuur er zo bijkrijgt. De emirs en koningen uit die regio betalen immers alles dankzij die te dure olie. Ook moet men in het onderwijs en de media meer tegengas geven. Wat figuren als Rik Coolsaet, Jorn De Cock en anderen in de media deden was schandelijk.

Salafisme is geen ‘pure islam’

Stellen dat het salafisme teruggaat tot de zogenaamde pure islam, het prille begin van deze religie, zoals velen hier beweren, is onzin. Het salafisme, zeker in zijn huidige vorm, is geheel nieuw en heeft niets te maken met hoe bijvoorbeeld het kalifaat van de Oemmayaden, het eerste kalifaat na de dood van Mohammed, dit zagen. Zij leefden immers grotendeels in harmonie met de andere daar aanwezige godsdiensten.

Het overnemen door de regering van de door de Saoedi’s geleide Grote Moskee in Brussel was maar een eerste stap. Het ten gronde bestuderen van dit groot probleem en het nemen van de noodzakelijke drastische maatregelen moet volgen.

Wil men dit reëel salafistisch gevaar de kop indrukken dan zal alleen kordaat optreden helpen. Vanuit het Arabisch schiereiland is men al decennia bezig landen als Nederland en België aan het destabiliseren. Tijd om stevig terug te slaan.


Noten

1) Jorn De Cock, “Arabische Lente, een reis tussen revolutie en fatwa” De Bezige Bij, 2011.

Citaat op pagina 319: “Belhaj had weliswaar nooit een lidkaart van al Qaeda gehad, maar in de gevangenisjaren legde hij wel zijn mantel van streng orthodoxe salafist af. ‘Libië is een gematigd moslimland’, zei hij begin september. ‘We willen een beschaafd land zijn dat wordt geregeerd als een rechtstaat, wat ons onder Khadaffi werd ontzegd. Over de religieuze identiteit van het land moeten de burgers zich uitspreken.”

Die lidkaart van al Qaeda, wie zou die hebben? Abdel Hakim Belhaj werd na de machtsovername in Libië het hoofd van de militaire raad voor de hoofdstad Tripoli. Hij poogde ook via de al Wattan Partij die gelieerd was aan de Moslimbroederschap, Qatar en al Qaeda, verkozen te geraken. Bij de verkiezingen haalde de partij echter geen enkele zetel.

Volgens een serie bronnen was hij ook betrokken bij een aantal moordaanslagen in buurland Tunesië waaronder die op Chokri Belaid en Mohamed Brahmi, tegenstanders van het salafisme,. Dit gebeurde in samenwerking met Ansar al Sharia, de Tunesische tak van het salafisme. Volgens Tunesische onderzoekers was het de bedoeling een kalifaat op te richten voor Noord-Afrika.

Posted on

Oostenrijk roept ambassadeur Oekraïne op het matje om bedreiging journalist

De Oostenrijkse minister van Buitenlandse Zaken, Karin Kneissl heeft de ambassadeur van Oekraïne op het matje geroepen vanwege de hindering, intimidatie en bedreiging met geweld van de gerenommeerde Oostenrijkse journalist Christian Wehrschütz. 

Sinds december vorig jaar wordt de ervaren correspondent van de Oostenrijkse publieke omroep ORF door de autoriteiten in Kiev gehinderd in de uitvoering van zijn werk. Daarnaast wordt hij regelmatig bedreigd, wat gezien het feit dat er de laatste jaren al journalisten vermoord zijn in Oekraïne zeker serieus te nemen is. Wehrschütz is daarbij zelfs door Oekraïense overheidsfunctionarissen bedreigd.

Ambtelijke haarkloverij

De gerenommeerde journalist leidt sinds 2015 het bureau van de ORF in Kiev en was daarvoor jarenlang correspondent op de Balkan. “Sinds maanden hebben we op grote schaal met ambtelijke haarkloverij te kampen”, zo klaagt Wehrschütz. Zo werd hem de accreditatie voor reizen naar Donetsk en de Krim ontzegd.

“Agent van het Kremlin”

Een woordvoerder van de Oekraïense geheime dienst SBU noemde Wehrschütz tegenover het Oostenrijkse persbureau APA een “pro-Russische propagandist”. Een Oekraïense website brandmerkte hem zelfs als “agent van het Kremlin”. Zijn misdaad: Hij had verslag gedaan over de toenemende hindering van journalisten in Oekraïne, over successen van Rusland bij de bouw van een luchthaven in Simferopol en over de verbetering van de levensomstandigheden van de Krim-Tataren. Waarbij in die laatste reportage door een Krim-Tataar ook kritiek op Rusland geuit werd.

Op het matje

De kwestie heeft de diplomatieke betrekkingen tussen Wenen en Kiev danig verzuurd. De Oekraïense ambassadeur, Alexander Sjtjerba werd door de Oostenrijkse minister van Buitenlandse Zaken, Karin Kneissl op het matje geroepen. “De kern van het probleem”, aldus Wehrschütz,”is dat de huidige regering in Oekraïne geen begrip heeft voor een objectieve en kritische berichtgeving”.

Posted on

Opinieonderzoek Rusland-kritisch instituut: Krim zou opnieuw voor Rusland kiezen

Sinds 2014 verbreiden westerse media en politici de officiële bewering, dat Rusland in maart 2014 de destijds tot Oekraïne behorende Krim geannexeerd zou hebben. Dit vormt sindsdien het fundament voor talrijke westerse sancties en beperkingen van het diplomatieke verkeer tussen Rusland en het Westen. Maar nu weerspreekt uitgerekend een door de Duitse Bondsdag opgericht onderzoeksinstituut de officiële westerse doctrine.

Het zogezegd onafhankelijke Zentrum für Osteuropa- und internationale Studien (ZOIS) werd door de Duitse Bondsdag in 2015 in het leven geroepen als reactie op het Oekraïne-conflict en opende in oktober 2016 zijn deuren. Volgens de officiële opdracht moet het instituut de “actuele politieke, maatschappelijke en economische ontwikkelingen” in Oost-Europa onder de loep nemen.

Een onlangs gepubliceerd rapport op naam van prof. dr. Gwendolyn Sasse, directeur van het instituut, baart echter opzien. Het rapport is gebaseerd op representatief opinieonderzoek uit het voorjaar van 2017 onder zo’n 1800 inwoners van de Krim.

Wat voor westerse ‘experts’ echter frappant is, is dat het overgrote deel van de inwoners van de Krim zich kennelijk op geen enkele wijze door Rusland geannexeerd of overmeesterd voelt. Op de vraag of de Krim nu, als er weer een referendum zou zijn, net als in 2014 voor de vereniging met Rusland zouden stemmen, antwoordde 78,8 procent met Ja, slechts 2,4 procent gaf aan anders te zullen stemmen. 6,8 procent wou de vraag niet beantwoorden.

Daarnaast ziet 80 procent van de ondervraagden zichzelf als Russisch burger, slechts 3 procent als Oekraïner. 13,3 procent zei zichzelf als burger van de Krim te beschouwen, waaronder veel Tataren. Van de Tataren beschouwde zich overigens ook nog altijd 50 procent als Russen. Thuis spreekt meer dan 80 procent uitsluitend Russische, slechts 1 procent uitsluitend Oekraïens en 2 procent uitsluitend Tataars.

Slechts tien procent van de ondervraagden overweegt de Krim eventueel te verlaten – maar niet vanwege Russische dwang of heimwee naar de Oekraïne. Vooral jonge mensen willen naar andere delen van Rusland vertrekken, naar de Oekraïne willen er beduidend minder.

Bijna twee derde is tevreden met de economische situatie op de Krim. En evenveel zijn van mening dat de verschillende etnische groepen op de Krim vreedzaam samenleven.

Uit het onderzoek blijkt verder dat van alle instituten vooral president Vladimir Poetin en het Russische leger veel vertrouwen genieten op de Krim.

Posted on

NAVO gebruikt Eurovisie Songfestival als propagandamiddel tegen Rusland

De NAVO gebruikt het Eurovisie Songfestival als wapen in de propagandaoorlog tegen Rusland. Eind vorig jaar verscheen op het youtube-kanaal van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie al een portret van Jamala, die later het Eurovisie Songfestival zou winnen.

De Oekraïense zangeres schildert daarin een duister beeld van de situatie op de Krim. Ze zou er bovendien niet meer naartoe durven, hoewel ze haar ouders reeds lang niet meer gezien heeft. Als haar muzikale devies gaf ze aan te zingen over “de dingen die pijn doen”. Want niets kan de gevoelens van de Oekraïners beter uitdrukken dan muziek.

Nadat Jamala het songfestival daadwerkelijk gewonnen heeft, heeft de NAVO de bijdrage geactualiseerd en viert de zangeres en haar Ruslandkritische propagandalied, waarin het over de deportatie van de Krim-Tataren in 1944 gaat. Tegelijk attendeert de zangeres via Twitter op het interview. Sindsdien nemen de bezoekersaantallen op het eerder slecht bezochte youtube-kanaal van de NAVO sterk toe.

De dubieuze rol van de NAVO in deze samenhang is een verdere indicatie dat Moskou wel een punt heeft als het de winst van Jamala in het Eurovisie Songfestival als een “overwinning van de politiek op de kunst” kwalificeert. Laten we terzijde of de Russische zanger, die de eigenlijke favoriet was, de prijs nu eerder verdiend had. Duidelijk is echter dat het lied met de titel “1944” een hoogst politieke lading had, wat tegen de regels van het Eurovisie Songfestival ingaat.

En nu heeft ook nog eens niemand minder dan de Oekraïense president Petro Porosjenko er uit louter enthousiasme uitgeflapt dat Jamala precies dit lied in mei 2015 al eens publiek opgevoerd heeft, wat ook tegen de regels is. Toentertijd had het lied overigens nog de veelzeggende titel ‘De Krim is van ons’, die over de Ruslandkritische boodschap ervan geen twijfel laat bestaan.

Ondanks het meervoudige “bedrog”, aldus het Zwitserse boulevardblad Blick, wil de organisator van het songfestival, de Europese Omroep Unie (EBU) de zangeres niet diskwalificeren. Ook dat lijkt te wijzen op een politiek motief, want eerder heeft de EBU in vergelijkbare gevallen haar regels compromisloos uitgevoerd. Op de website change.org loopt nu dan ook een petitie die vraagt om de herziening van de uitslag van de wedstrijd. Na enkele dagen heeft deze al enkele honderdduizenden ondertekenaars.

Posted on

Verenigd Rusland wint verkiezingen op de Krim

Regeringspartij Verenigd Rusland heeft de verkiezingen op het schiereiland de Krim gewonnen, zo meldt persbureau Novosti Krima. Nadat de Krim als republiek onderdeel is geworden van de Russische Federatie waren er nieuwe verkiezingen voor het parlement van de republiek nodig. Die werden zondag gehouden.

Waar het parlement van de Krim toen het nog onderdeel van Oekraïne was werd gedomineerd door de Partij van de Regio’s van Vladimir Janoekovitsj, heeft nu de Russische regeringspartij Verenigd Rusland de verkiezingen voor het regionale parlement meer dan overtuigend gewonnen. Na telling van twee derde van de stemmen heeft Verenigd Rusland zo’n zeventig procent van de stemmen. De nationalistische Liberaal-Democratische Partij van Rusland heeft zo’n acht procent. De Communistische Partij heeft tot nu toe ruim vier procent, zodat het er op lijkt dat ze de kiesdrempel niet zal halen. De sociaaldemocratische partij Rechtvaardig Rusland en diverse kleine partijen hebben minder dan twee procent van de stemmen gekregen en worden vrijwel zeker niet in het regionale parlement vertegenwoordigd.

Diverse zittende parlementariërs, zoals parlementsvoorzitter Vladimir Konstantinov van de Partij van de Regio’s en premier Sergei Aksijonov, leider van de partij Russische Eenheid, hadden zich voor de verkiezingen bij Verenigd Rusland aangesloten.

[note color=”#F4FDFF”] Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden met een internationale focus: Volg Novini!

[/note]

Het parlement van de Krim is teruggebracht van 100 naar 75 leden. Daarvan worden er 50 via een proportioneel systeem van partijlijsten gekozen en 25 als vertegenwoordiger van een district. Verenigd Rusland heeft in alle 25 districten een absolute meerderheid gewonnen. De opkomst in de verkiezingen was ruim 52%. Ingezetenen van de Krim die nog geen Russisch paspoort hadden, konden na vertoon van hun Oekraïense legitimatie stemmen. Door het opbreken van de aanvoerlijnen vanuit Oekraïne, is het prijspeil op het schiereiland enigszins gestegen, toch denken de meeste inwoners niet dat men in Oekraïne beter af zou zijn, zo bericht een correspondent van Deutsche Welle. Leiders van de Krim-Tataren, die zo’n 10% van de bevolking vormen, hadden opgeroepen tot een boycot van de verkiezingen.

De regering van de autonome republiek de Krim trotseerde medio maart de illegale de facto regering in Kiev, door een referendum te houden over afscheiding van Oekraïne en aansluiting bij de Russische Federatie. In dat referendum sprak 96,77% van de kiezers zich uit voor aansluiting bij Rusland. Op 18 maart werden de Krim en de stad Sebastopol toegelaten tot de Russische Federatie. De Republiek de Krim en de stad Sebastopol vormen samen een federatiedistrict. De status van de Krim als onderdeel van de Russische Federatie wordt door Oekraïne en het Westen niet erkend, zij blijven de Krim als onderdeel van Oekraïne zien. Diverse Aziatische, Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse staten hebben het referendum wel erkend. Een groot aantal landen, waaronder China heeft de toetreding van de Krim tot de Russische Federatie erkend noch veroordeeld. Zo was de ambassadeur van Israël kennelijk bewust afwezig bij de stemming over een resolutie over de ‘territoriale integriteit van Oekraïne’. Zuid-Afrika verklaarde zijn onthouding van stemming bij deze resolutie door te wijzen op het feit dat de crisis in Oekraïne niet is veroorzaakt door het referendum op de Krim en dat de resolutie niet bevorderlijk was voor de dialoog. Voor diverse landen hangt de keuze voor erkenning van de gang van zaken rond de Krim en het al of niet stemmen over resoluties in de algemene vergadering van de Verenigde Naties daarover samen met eigen territoriale claims of regio’s met een hang naar afscheiding.