Posted on

Brexit on music – Morrissey stem van de Britse arbeidersklasse

Platenzaken werden niet bestormd of belegerd. Er lagen geen diehard fans in slaapzakken de hele nacht voor de deur. Het is dan ook geen groot nieuws meer, een nieuwe plaat van Morrissey. Op 24 mei (direct na zijn verjaardag) verscheen California Son, een plaat met covers van Amerikaanse artiesten. Ooit vierde de Moz als voorman van The Smiths grote successen. De groep uit Manchester werd door sommige critici zelfs beter dan The Beatles genoemd. En dat ondanks slechts 4 albums en 70 songs tussen 1982 en 1987.

Net als die van The Beatles uit Liverpool waren de ouders van Steven Patrick Morrissey, van gitarist Johnny Marr en van drummer Mike Joyce arbeiders van Ierse afkomst; de vader van bassist Andy Rourke was Iers. Typische voorbeelden van de Ierse immigranten-arbeidersklasse.

Op het podium en in zijn teksten is Morrissey een hopeloze romanticus. Veel gebroken harten, onbereikbare liefdes en dode dichters. In de begintijd van The Smiths stond hij het liefst met een bos bloemen in de broekband op het toneel. Zoals overigens Duitse jongeren eind 19de eeuw de burgerij provoceerden door rond te lopen met bloemen in de gulp van hun broek.

Provocaties

Provocaties zijn zo’n beetje het handelsmerk van de Moz. Die gaan verder dan de romantische pose die hij graag aannam in zijn jongere jaren. Maar zelfs in de teksten van een groot aantal nummers uit de dagen van The Smiths is een dubbelzinnigheid te bespeuren die veel progressieve fans wanhopig maakt. Zoals in het nummer ‘Still Ill’ van de debuutelpee The Smiths uit 1984. Daarin zingt Morrissey “I decree today that life is simply taking and not giving/England is mine, it owes me a living/But ask me why, and I’ll spit in your eye”. Simpele tekst lijkt het, maar volgens critici verwijst de zanger hier naar niet-Engelsen die, zonder ooit iets voor het land te hebben gedaan en betekend, denken dat ze recht hebben op werk en inkomen.

Vergelijk deze gedachte met een uitspraak van Morrissey uit 1999: “Although I don’t have anything against people from other countries, the higher the influx into England the more the British identity disappears.” En in 2012: “If you walk through Knightsbridge on any bland day of the week you won’t hear an English accent. You’ll hear every accent under the sun apart from the British accent…England is a memory now. The gates are flooded and anybody can have access to England and join in.”

England for the English

Het is niet de eerste keer dat Morrissey beschuldigd wordt van (extreem)-rechtse sympathieën. In 1992 was hij het middelpunt van een politieke mediastorm vanwege het nummer ‘The National Front Disco’, op de elpee Your Arsenal. Vooral de tekst “England for the English” riep heftige reacties op bij de linkse criticasters. Toen hij ook nog ging optreden met een Union Jack over de schouders gedrapeerd, nam de hysterie ongekende vormen aan.

Al snel volgden de plichtmatige oproepen tot een boycot. Die er overigens vorige maand – 17 jaar nadien – toe leidden dat de Engelse spoorwegmaatschappij Merseyrail reclameposters voor de nieuwe plaat van Morrissey verwijderde van stations omdat een reiziger had geklaagd over de politieke meningen van de zanger. De linkse website Mangal Media schreef onlangs: “We need to vote with our ears and call Morrissey out.”

Margaret on the guillotine

Maar het nummer ‘The National Front Disco’ biedt juist een opmerkelijke kijk op de visie van de zanger op de wereld, speciaal op het Britse koninkrijk. “David, the wind blows/The wind blows/Bits of your life away/Your friends all say/”Where is our boy? Oh, we’ve lost our boy” zingt Morrisey. “There’s a country, you don’t live there/But one day you would like to/And if you show them what you’re made of/Oh, then you might do.” Het is de samenleving waarin hij opgroeide, maar die verdwenen is, willens en wetens stuk gemaakt door liberalisering, globalisering en massa-immigratie.

Op zijn eerste solo-album Viva Hate uit 1988 zingt Morrissey: “The kind people/Have a wonderful dream/Margaret on the guillotine/Cause people like you/Make me feel so tired/When will you die?” Hij kreeg vanwege deze tekst zelfs bezoek van Scotland Yard! Links meende dat Morrissey en The Smiths spreekbuizen waren van hun politiek, omdat ze zich keerden tegen Thatcher. Maar de werkelijke reden waarom Morrissey een hekel had aan de Britse conservatieve premier, die het land regeerde van 1979 tot 1990, was vanwege haar harde, neoliberale beleid, dat het leven van de oorspronkelijke arbeidersklasse stuk maakte en hen ieder perspectief op verbetering ontnam. “I’ve been dreaming of a time when/The English are sick to death of Labour and Tories/And spit upon the name Oliver Cromwell/And denounce this royal line/That still salute him and will salute him forever,” zingt hij in ‘Irish Blood, English Heart’ (2002).

Having ones childhood wiped away

Op YouTube staat een mooi filmpje van de nog jonge Morrissey, waarin hij vertelt over zijn jeugd en de buurt waarin hij opgroeide. Die buurt bestaat niet meer, afgebroken eind jaren zestig. “In a way, it’s having ones childhood wiped away. It was a very strong community, it was very tight, very solid, and it was often quite happy.” De zwart-wit beelden van de straten met eenvoudige Victoriaanse huizen, maken in de opname plaats voor kleurenbeelden van hoge, moderne, anonieme flatgebouwen. “There’s nothing here, everything has vanished, it’s completely erased. It makes me angry and sad.”

De ziel is verdwenen. Er is enkel nog beton, staal en vervreemding. In Autobiography (in 2013 verschenen in nota bene de Penguin Classics-reeks) schrijft hij: “My childhood is streets upon streets upon streets upon streets. Streets to define you and streets to confine you, with no sign of motorway, freeway or highway. Somewhere beyond hides the treat of the countryside.” Zijn oma woonde links en zijn tante woonde rechts van het Morrissey-gezin. “We are stuck in the wettest part of England in a society where we are not needed, yet we are washed and warm and well fed.”

In de steek gelaten

Als Morrissey een stem vertegenwoordigt, is het die van de arbeider die door de politieke klasse in de steek is gelaten. In het bijzonder door de oorspronkelijke socialistische partijen, die hun oude idealen hebben verloochend en hun ziel hebben verkocht aan het grootkapitaal. Het zijn die arbeiders die in Frankrijk de partij van Le Pen groot maken, in Italië Matteo Salvini aan de macht brachten, en in het Verenigd Koninkrijk de Brexit mogelijk maakten. In 2016 verklaarde de zanger dat hij de Brexit een “magnifieke beslissing” vindt. En vervolgens: “The British political class has never quite been so hopeless, but the same can be said for the USA. What has happened is that news media can no longer attach any nobility to old-style politics because, although politicians do not and cannot change, the people the world over have changed. What could be more grotesquely stupid than the Clinton-Trump coverage?  As for Brexit, the result was magnificent, but it is not accepted by the BBC or Sky News because they object to a public that cannot be hypnotised by BBC or Sky nonsense.”

Schietschijf voor links

Drie jaar eerder zei hij dat hij overwogen had op UKIP te stemmen en bewondering heeft voor Nigel Farage: “His views are quite logical – especially where Europe is concerned.” Met dit soort uitspraken blijft Morrissey een schietschijf voor links, dat maar niet wil begrijpen waar het de zanger echt om gaat. “I despise racism. I despise fascism. I would do anything for my Muslim friends, and I know they would do anything for me, ” schreef hij in 2018. “In view of this, there is only one British political party that can safeguard our security. That party is For Britain. Please give them a chance. Listen to them. Do not be influenced by the tyrannies of the MSM who will tell you that For Britain are racist or fascist – please believe me, they are the very opposite!!! Please do not close your mind. Labour is hopelessly naive. Theresa May’s policies have turned Britain into an international target. The BBC has closed down. The Loony Left is concerned only with victim culture. For Britain will keep British society together. Violence is not the way forward.”

Pro-Brexit

Overigens is Morrissey niet de enige muzikant die een uitgesproken pro-Brexit geluid laat horen. Roger Daltrey staat bekend om zijn ongezouten mening over de EU. Daltrey, die al 55 jaar samen met Pete Townsend het hart van de Britse popgroep The Who vormt, vergeleek de Europese Unie met de maffia: “If you want to be signed up to be ruled by a f****** mafia, you do it. Like being governed by FIFA.”

Over de muzieksmaak van Nigel Farage is weinig bekend. Maar de leider van de Brexit Party kan met een gerust hart een paar cd’s van The Smiths en The Who aanschaffen. Hoewel hij daarvoor niet meer terecht kan bij een platenzaak. Die zijn in de neoliberale storm van de laatste decennia ook verloren gaan.

Posted on

Interview met Nigel Farage over Brexit, Merkel en de toekomst van Europa

De Duitse europarlementariër Beatrix von Storch (AfD) heeft onlangs oud-UKIP-leider Nigel Farage geïnterviewd toen hij een bezoek bracht aan Berlijn in het kader van de Duitse verkiezingscampagne. Von Storch en Farage spraken over de aanloop naar de Brexit en de toekomst na de Brexit, over de moeilijkheden bij het van de grond komen van eurosceptische partijen als UKIP en AfD en over politieke factoren die daarbij een rol speelden, uiteenlopend van het Britse kiesstelsel tot Merkels besluit om de grenzen open te gooien voor iedereen die maar komen wil. Het is een interessant, goed gedraaid interview geworden, dat in twee delen op YouTube gepubliceerd is, Engels gesproken en Duits ondertiteld. Zeer de moeite waard om te bekijken:

Posted on

Canterbury markeert de nederlaag van May

De studentenstad Canterbury verschoot gisteren van kleur. De stad was sinds 1841 een conservatief bolwerk, maar tijdens de parlementsverkiezingen won Labour overtuigend in Canterbury.

Zelfs Canterbury. Het tekent het slagveld van de Britse politiek na 9 juni 2017. Premier Theresa May, die de Brexit in goede banen moest leiden na het verlies van haar voorganger Cameron in het referendum over uittreden, gaat KO in de tweede ronde. Overmoedig door de peilingen schreef ze in april landelijke verkiezingen uit, in de verwachting dat ze met een absolute meerderheid de Brexit-onderhandelingen met de EU goed en hard kon voeren. Niets blijkt minder waar. Cameron gokte en verloor, May gokte en verloor. Een verrassende aanval vanuit de linkerflank leidt ertoe dat de Conservative Party haar meerderheid in het Lagerhuis kwijt is. Labour, onder leiding van de klassieke socialist Jeremy Corbyn – hij blijft iets hebben van een Blackadder-personage – deed het verrassend goed en won stevig. De Schotse Nationalistische Partij verloor sterk. Alleen de Liberaal-Democraten en de Ierse DUP wonnen een aantal zetels. UKIP is weggevaagd, zoals al bleek bij de regionale verkiezingen begin mei.

May heeft haar Waterloo gevonden. Waar de eerste hertog van Wellington, prins van Waterloo, de Franse macht op het continent in de pan hakte, leidt geografe en afgevaardigde van het district Maidenhead May een smadelijke nederlaag. De gok dat de pro-Brexit kiezers massaal van UKIP naar de Conservatieven zouden overlopen bleek een verkeerde. May, die tegen de Brexit was, maakte dezelfde inschattingsfout als Cameron. Nigel Farage, de geestelijk vader van de Brexit, had dat overigens goed door en verweet May dat ze de meest ongeloofwaardige Brexit-leider van het Verenigd Koninkrijk is. Hij complimenteerde daarentegen Corbyn als een prima campagnevoerder.

Misschien is Corbyn nog wel de grootste verrassing van de afgelopen weken. Een stuntelende politiek leider die zich omringt met nog stunteliger adviseurs, een leider die bizarre uitspraken en voorstellen doet, een leider die een partijcrisis overleeft omdat hij te pro-EU is, weet een Euro-kritisch publiek aan zich te binden.

In mei leken de Britse kiezers het Brexit-avontuur nog volledig te steunen. Bij de lokale verkiezingen deden de Conservatieven het heel goed en leed Labour een gevoelige nederlaag. Nu zijn de rollen omgekeerd. Er zullen nog heel wat analyses over dit bizarre spektakel volgen. Was het de onhandige campagne van May, haar harde uitstraling, de slechte (en weer ingetrokken) beleidsvoorstellen tijdens de campagne? De opkomst van jonge, nieuwe kiezers, die in grote meerderheid voor Labour kozen?

En er is een theorie die stelt dat ze bewust de verkiezingen wilde in de wetenschap dat ze haar mandaat zou verliezen: als tegenstander van de Brexit kan ze nu de onderhandelingen, met steun van andere eurofiele partijen, vertragen.

Feit is wel dat de Schotse onafhankelijkheid verder weg is dan ooit, Nigel Farage zijn opwachting weer maakt in de politieke coulissen, men op het hoofdkwartier van de Conservative Party de messen slijpt en Corbyn tegen alle verwachtingen in (voorlopig) op lauweren zit. Het Verenigd Koninkrijk heeft een ‘hung parliament’ en gaat een periode van politieke instabiliteit tegemoet.

Posted on

May Day: Britse kiezers zetten Brexit kracht bij

Rode vlaggen met hamer en sikkel op de 1 mei-viering (May Day), dat is een recept voor catastrofe. En dat overkwam de Labour Party gisteren in de lokale verkiezingen in een deel van het Verenigd Koninkrijk (exclusief Noord-Ierland). De partij van Jeremy Corbyn verloor 382 raadszetels en heeft nu nog een meerderheid in 9 van de verkiesbare districten.

De grootste schok voor de socialisten was het verlies van Glasgow, hun Schotse bolwerk. Ook de Liberaal-Democraten en de Schotse Nationalisten verloren. Dramatisch was het verlies voor UKIP: de partij werd weggevaagd en heeft nu nog slechts één raadslid.

Grote winnaar zijn de Conservatieven. De partij van Theresa May werd beloond voor haar stevige Brexit-standpunten en de houding tegenover de ‘bureaucraten in Brussel’. De Conservatieven wonnen 583 zetels en vermeerderden hun aantal districten met 11, naar een totaal van 28. In alle Schotse en Noord-Engelse councils wonnen de Conservatieven zetels. Zelfs in echt Schots-nationalistische councils, zoals die van Aberdeen, en in diep-rode graafschappen zoals Cumbria en Nottinghamshire en de rode stad Birmingham, wonnen de blauwen. Met recht mag de 5e mei in Groot-Brittannië May Day genoemd worden.

De uitslag van de verkiezingen in 88 districten laat zien dat een kritisch of anti-Europa standpunt electoraal geen windeieren legt. Ondanks al het gehuil van de kosmopolitische elite en de inktzwarte analyses van economen over de Brexit, laten de kiezers een ander geluid horen. Een peiling begin mei bevestigde dit al: de steun voor de Brexit is groter dan ooit.

De verschuiving van rood en geel (de Schotse Nationalisten) naar diep blauw over de hele breedte van het Britse politieke landschap laat ook zien dat de Conservative Party in het land van Queen Elizabeth II de echte arbeiderspartij is.

Hoewel het progressieve blok sinds de overwinning van Donald Trump bij volgende belangrijke verkiezingen keer op keer opgelucht adem haalt, is de trend onmiskenbaar dat de kiezer het globalistische, pro-Europese en multiculturele experiment zat is. Er waart zeer zeker een spook door Europa, en dat is niet die van rode leiders. Op 8 juni zijn er parlementsverkiezingen in het Verenigd Koninkrijk. Deze zullen laten zien dat de trend onomkeerbaar is.

Posted on

Blauwe revolutie: Labour verliest Wales voor het eerst sinds 1922

Voor het eerst sinds 1922 zou Labour niet meer de grootste partij worden in Wales. Dat komt naar voren uit een peiling van YouGov voor ITV.

Labour, dat de afgelopen eeuw de dominante partij was in Wales, zou volgens de peiling nu blijven steken op zo’n 30 procent van de stemmen en vijftien van de veertig zetels. De sociaaldemocraten worden voorbijgestreefd door de Conservatieven, die zo’n 40 procent van de stemmen zouden halen en 21 zetels. Verder zou Plaid Cymru 3 zetels halen en de Liberal Democrats 1.

Ten opzichte van een eerdere peiling in januari betekent het voor Labour een verdere teruggang van 3 procentpunten, terwijl de Conservatieven maar liefst 12 procentpunten winnen.

De winst voor de Conservatieven komt vooral door de leegloop van de UK Independence Party, die zeven procentpunten verliest ten opzichte van januari. Bijna twee derde van de ondervraagden die in 2015 op UKIP stemden, zei nu op de Conservatieven te zullen stemmen. Eerder maakte Mark Reckless, een UKIP-afgevaardigde naar de Nationale Vergadering van Wales al de overstap naar de Conservatieven. Doordat kiezers van UKIP naar de Conservatieven wisselen, zouden de Conservatieven maar liefst tien zetels kunnen veroveren op Labour.

Voor de Conservatieven zou het voor het eerst sinds de jaren vijftig van de negentiende eeuw zijn, dat ze een meerderheid van de Lagerhuiszetels in Wales bemachtigen.

De peiling werd gehouden nadat premier Theresa May aankondigde dat er op 8 juni van dit jaar vervroegde verkiezingen voor het Lagerhuis gehouden zullen worden.

Posted on

Theresa May: Vervroegde parlementsverkiezingen

De Britse premier Theresa May heeft eerder vandaag aangekondigd dat er vervroegde parlementsverkiezingen gehouden zullen worden op 8 juni aanstaande.

Er werd lange tijd ontkennend geantwoord op de vraag die na het Brexit-referendum al snel opkwam, of er vervroegde parlementsverkiezingen zouden komen. Nu heeft premier May dan toch verkiezingen aangekondigd voor 8 juni aanstaande. May hoopt daarmee een sterker mandaat van de kiezer te krijgen voor haar aanpak van de Brexit-onderhandelingen.

Peilingen wijzen er op dat zo’n sterk mandaat er inderdaad in zit. Zo wijst een in de Daily Telegraph gepubliceerde peiling van Orb International er op dat 55 procent van de ondervraagden de manier waarop Mays regering de Brexit-onderhandelingen aanpakt positief waardeert.

Peilingen voor de komende parlementsverkiezingen laten verder zien dat de Conservatieve Partij met mogelijk zelfs 46 procent van de stemmen op een beter resultaat zou kunnen rekenen dan in de verkiezingen van 2015, toen de partij onder leiding van David Cameron nog 36,9% van de stemmen behaalde.

Labour zou aanzienlijk verlies lijden als er nu verkiezingen gehouden zouden worden. Het is dan ook niet uit te sluiten dat Jeremy Corbyns leiderschap opnieuw in twijfel getrokken wordt. Ook de eurosceptische UK Independence Party, die met weglopende politici kampt, staat enkele procentpunten in de min. Van de oppositiepartijen zouden alleen de Liberal Democrats er licht op vooruit gaan, maar die hadden in 2015 al forse electorale klappen geïncasseerd na hun deelname aan de coalitieregering van Cameron.

Ondertussen is de Schotse Nationale Partij van Nicola Sturgeon nog altijd uit op afscheiding en wat meer is voortgezet lidmaatschap van de Europese Unie. Ook in Noord-Ierland ligt de Brexit, die tot een ‘harde grens’ tussen Ulster en de Ierse Republiek zou kunnen leiden, gevoelig; in Belfast zijn DUP en Sinn Fein er nog altijd niet in geslaagd een regering te vormen.

Posted on

Heeft UKIP nog toekomst? Politici lopen weg

Het enige Lagerhuislid van de UK Independence Party heeft onlangs bekend gemaakt dat hij de partij verlaat. Douglas Carswell maakte op zijn blog bekend verder te willen als partijloze afgevaardigde.

Nadat de Britten in een referendum voor het vertrek van het Verenigd Koninkrijk uit de Europese Unie stemden is dit inmiddels “veilig gesteld”, zo motiveerde Carswell. “Daarmee hebben we de loop van de geschiedenis van ons land ten goede gekeerd.”

Carswell had in de zomer van 2014 de overstap gemaakt van de Conservatieve Partij naar UKIP. In oktober 2014 was hij de eerste afgevaardigde die voor UKIP in het Lagerhuis gekozen werd.

Zijn relatie met de partijleiding was lange tijd gespannen. Uiteindelijk riep toenmalig partijleider Nigel Farage Carswell in februari zelfs op om UKIP te verlaten vanwege gedrag dat de partij beschadigd zou hebben.

Enige tijd later maakte Mark Reckless bekend dat hij UKIP verlaat om zich weer bij de Conservatieve Partij aan te sluiten. Reckless was net als Carswell als Conservatief Lagerhuislid overgestapt naar UKIP. Hij slaagde er echter net niet in om herkozen te worden. Inmiddels is hij lid van de Nationale Vergadering van Wales en heeft daar nu de UKIP-fractie verruild voor die van de Conservatieve Partij.

Afgezien van 20 leden van het Europees Parlement heeft UKIP nu nog 3 leden van het Hogerhuis en 5 leden van de Nationale Vergadering van Wales. Verder heeft de partij een kleine vijfhonderd lokale mandaten. Het gegeven dat het Verenigd Koninkrijk momenteel stappen onderneemt om uit de Europese Unie te vertrekken, trekt echter de zin van het voortbestaan van de partij in twijfel, aangezien het verzet tegen de Europese integratie het belangrijkste speerpunt is.

Lees ook:

Posted on

Richtingenstrijd UKIP na teleurstellende tussentijdse verkiezingen

Nadat Paul Nuttall, partijleider van de UK Independence Party, bij tussentijdse parlementsverkiezingen in Stoke-on-Trent er niet in slaagde een parlementszetel te bemachtigen, is in de partij opnieuw een richtingenstrijd losgebarsten. Europarlementariër Bill Etheridge verwijt het enige Lagerhuislid van de partij, Douglas Carswell dat hij het optimale functioneren van de partij frustreert en heeft hem opgeroepen de partij te verlaten.

“Het is tijd dat Carswell vertrekt”, schreef Etheridge op facebook. Het Lagerhuislid had in het programma Question Time op de avond van de tussentijdse verkiezingen in het noord-Engelse Stoke-on-Trent gesteld dat UKIP zijn waarden moet veranderen. In dezelfde uitzending noemde hij de campagne voor het Lagerhuis van oud-leider Nigel Farage een chaos.

Etheridge benadrukte tegenover de Daily Express dat UKIP een radicale partij moet blijven die de status quo uitdaagt. “Meneer Carswell wil ons mainstream maken. Maar het bestaansrecht van UKIP bestaat erin een radicale partij te zijn.”

Van 2005 tot 2014 was Carswell lid van het Lagerhuis voor de Conservatieven. Toen hij overstapte naar UKIP wist hij de tussentijdse verkiezingen in zijn district ook als kandidaat voor die partij te winnen. En anders dan Mark Reckless behield hij zijn zetel ook in de reguliere verkiezingen van 2015. De rechter vleugel van de partij, rond oud-voorzitter Farage, waartoe ook Etheridge gerekend wordt, heeft Carswell herhaaldelijk verweten het programmatische profiel van de partij te willen afvlakken.

Over partijleider Nuttall, die er afgelopen donderdag niet in slaagde verkozen te worden, had Etheridge daarentegen lof. Hij zou een “geweldige leider” zijn, die zich evenwel in de campagne dikwijls verkeerd heeft laten adviseren. Etheridge trok in oktober vorig jaar zijn kandidatuur voor het partijleiderschap terug om Nuttall te ondersteunen. Tot 3 januari van dit jaar was Nuttall net als Etheridge lid van het Europees Parlement.

Nuttall had gehoopt in de verlopen Noord-Engelse industriestad een zetel in het Lagerhuis te kunnen veroveren op Labour, dat deze zetel sinds 1950 ononderbroken bezet. In juni vorig jaar stemde namelijk bijna zeventig procent van de kiezers daar voor de Brexit. Uiteindelijk wist Labour de zetel echter met 37,1% van de stemmen te behouden. UKIP eindigde met 24,7% op de tweede plaats.

Posted on

Leiding Vijfsterrenbeweging verliest controle over europarlementariërs

Na de mislukte poging van Beppe Grillo om de delegatie van zijn Vijfsterrenbeweging in het Europees Parlement de liberale ALDE-fractie van Guy Verhofstadt binnen te loodsen, lijkt de leiding van de Vijfsterrenbeweging (M5S) de controle te verliezen over haar europarlementariërs.

Na het mislukken van de transfer naar de ALDE-fractie, is Grillo met hangende pootjes terug gegaan naar Farage om toch in de EFDD-fractie te kunnen blijven. Farage heeft dat geaccepteerd onder een aantal voorwaarden. Zo is Farage nu de enige fractieleider van de EFDD, terwijl hij die positie eerder deelde met Borelli. Daarnaast heeft de M5S zich opnieuw vastgelegd op het houden van een referendum over de euro. Binnen de Vijfsterrenbeweging zijn er intussen namelijk ook stromingen die af willen wijken van de oorspronkelijke euroscepsis van de partij.

De M5S-delegatie mag dan weer terug zijn in de EFDD-fractie, het is de vraag hoeveel van de Italiaanse europarlementariërs straks daadwerkelijk nog in Farage fractie zullen zitten.Naar verluidt overwegen verscheidene van hen een individuele overstap naar een andere fractie. Zowel ALDE als de Groenen/EVA hebben namelijk aangegeven niet de hele delegatie maar wel individuele europarlementariërs te willen accepteren.

Eén van de 17 M5S-europarlementariërs, Marco Affronte, heeft reeds de overstap naar de fractie van de Groenen/EVA gemaakt. Een andere europarlementariër, Marco Zanni, heeft zich daarentegen bij de nationalistische ENF-fractie onder leiding van Marine Le Pen aangesloten, waarin ook de Lega Nord zit.

Zanni was verbolgen over het feit dat de partijleiding (lees: Grillo) een ledenraadpleging over een overstap naar een andere fractie lanceerde zonder dat hij daar als europarlementariër van op de hoogte was gesteld. Hij moest het van Grillo’s blog vernemen. “Dit heeft niets met directe democratie te maken”, aldus Zanni. Grillo heeft met de plotselinge vraag de leden van de beweging overrompeld en de vraag zo voorgelegd dat al duidelijk was dat het antwoord ALDE moest zijn.

De uiteenlopende keuzes van Affronte en Zanni onderstrepen ook nog eens hoe diverse de Vijfsterrenbeweging is. “Zanni is ons in het verleden al opgevallen door zijn vergelijkbare standpunten”, aldus een verheugde Harald Vilimsky van de Oostenrijkse FPÖ.

“Het was een eerlijke poging om de eurosceptische krachten te verzwakken”, aldus Guy Verhofstadt over zijn gesprekken met vertegenwoordigers van M5S. Hij is er in ieder geval in geslaagd de Vijfsterrenbeweging verdeeld achter te laten.

Posted on

Beppe Grillo zet zichzelf te kijk, Vijfsterrenbeweging wil samenwerken met Verhofstadt

Beppe Grillo, de leider van de jonge Italiaanse politieke partij ‘Vijfsterrenbeweging’ (M5S) is naar buiten getreden met zijn mening dat de Vijfsterrenbeweging beter uit de eurosceptische EFDD-fractie kan stappen en dat hij aansluiting wil zoeken bij de liberale ALDE-fractie onder leiding van Guy Verhofstadt.

M5S stond bekend als eurosceptische partij en de leden van de beweging verkozen, toen de partij destijds het Europees Parlement binnen kwam, dan ook aansluiting bij de EFDD-fractie onder leiding van UKIP’s Nigel Farage. De andere opties die destijds aan de leden werden voorgelegd waren de gematigd eurosceptische ECR-fractie en de fractie van de Groenen/EVA.

De M5S is een partij die ideologisch lastig in te delen is en het is vooral haar euroscepsis die de partij verbindt met de andere leden van de EFDD-fractie. Dit zou naar verluidt aanleiding zijn geweest om te zien naar een andere fractie. Ideologisch zou M5S echter nog het beste in de uiterst linkse EUL/NGL-fractie passen, waar overigens wel meer eurosceptici bij aangesloten zijn. Die optie overweegt M5S echter niet eens, waarschijnlijk omdat er reeds andere Italianen in die fractie zitten.

Het laat zich denken dat vooral de kwestie van macht en invloed doorslaggevend is voor deze curieuze stap van Grillo. Na de Brexit zal UKIP immers verdwijnen uit het Europees Parlement en zal de impact van de EFDD-fractie, die toch al gering is, nog verder afnemen. Onder dit oogpunt valt ook alsnog aansluiten bij de ECR-fractie af. De ECR is weliswaar de op twee na grootste fractie in het Europees Parlement, maar het vertrek van de Britse Conservatieven zal een forse aderlating zijn en het is maar zeer de vraag of de fractie in een volgende zittingstermijn van het EP wel voortgezet zal worden.

Vandaar de keuze van Grillo voor de ALDE-fractie van Guy Verhofstadt. Er zou ook overwogen zijn alsnog aansluiting te zoeken bij de Groenen/EVA, maar deze zouden dit subiet afgewezen hebben. Verhofstadt is echter opportunistisch genoeg om wel serieus op de avances van Grillo in te gaan. Het was voor hem immers moeilijk te verkroppen dat de ECR-fractie na de laatste EP-verkiezingen groter werd dan de ALDE-fractie. Ook heeft Verhofstadt zich kandidaat gesteld voor het voorzitterschap van het Europees Parlement, waarbij hij de steun van M5S goed kan gebruiken.

Grillo denkt met ALDE op safe te spelen, omdat het zeker is dat deze fractie ook op de langere termijn zal blijven bestaan. Zowel Grillo als Verhofstadt staan er echter gekleurd op, want eerder hebben ze elkaar bepaald niet gespaard. Dan doet het op z’n minst de wenkbrauwen fronzen als ze nu ineens samen zouden gaan werken.

Binnen Grillo’s partij bestaat er overigens ook enige verbazing over deze stap en in de ALDE-fractie zijn er ook tegenstanders van het verwelkomen van M5S. Het is dus geen uitgemaakte zaak. Wat wel duidelijk is, is dat deze stap het anti-establishment-imago van de Vijfsterrenbeweging geen goed zal doen.