Posted on

Syrië en de chemische wapens – De centrale rol van de VS

Verhalen rond Syrië en chemische wapens die de wereld recent bijna over de afgrond duwden begonnen al te circuleren in de nazomer van 2012. Toen rukten die salafistische rebellen dankzij de toestroom van tienduizenden buitenlandse Syriëstrijders overal op. Met grote delen van zelfs Damascus en Aleppo, de twee grootste steden, die samen met steeds meer militaire basissen in hun handen vielen. De vrienden van al Qaida & co in onze media zagen hen toen al de macht in Damascus overnemen.

Syrisch gifgas

En op sommige van die basissen – welke was geheim – lagen sarin en mosterdgas in grote hoeveelheden opgeslagen. Zo beschikte het leger over meer dan 1.300 ton gifgas.(1) Specifiek voor gebruik in de oorlog tegen Israël dat naast een vermeende 200 atoombommen nog steeds trouwens over grote hoeveelheden gifgas beschikt.

Een van die militaire basissen die in het jihadistische vizier lag was die van Sjeik Soeleiman, alias Regiment 111 vlakbij de stad Daret Izza in de buurt van Aleppo. In de ochtend van 10 december 2012 na een bijna zes maanden durende strijd viel die basis in handen van al Qaida. Tot dan had de Syrische luchtmacht die jihadisten tegengehouden maar er waren die dagen teveel bewolking en dus geen luchtmacht beschikbaar.

Toen op 21 augustus 2013 in de regio van Oost-Ghouta een aanval met sarin, een zeer dodelijk zenuwgas, gebeurde op de steden Zamalka en Moadamiyah dan waren de massamedia, ngo’s genre Human Rights Watch en Artsen zonder Grenzen en de regeringen van de NAVO, Qatar, Turkije, Israël en Saoedi-Arabië er zeker van: Dit was het werk van het regeringsleger want die ‘verzetsstrijders’, zoals men ze toen veelal noemden, hadden geen sarin en konden dat ook niet produceren. Onzin natuurlijk.

Zogenaamde Iraakse Borak-projectielen met sarin die de CIA in 2015 opkocht.

Zo is er het verhaal van de Japanse sekte Aum Shinrikyo(2) die op 20 maart 1995 sarin gebruikte bij een aanslag op de Tokyose metro. Met als resultaat 12 doden. In het grootste geheim hadden ze in een eigen fabriek, vermomd als een tempel, sarin zitten produceren. En niemand had het gezien.

En dan is er natuurlijk het Iraakse verhaal over het leuren met gifgasbommen, restafval van het leger van Saddam Hoessein dat door een slimme zakenman aan de Amerikaanse CIA werd doorverkocht.(3)

Bommen die in bepaalde gevallen nog 25% van hun capaciteit hadden. Wie de verkoper was is nooit bekend geworden. Wel schreef The New York Times dat de man ze elders dreigde te verkopen indien de VS geen interesse meer hadden.

Sjeik Soeleiman

Mogelijkheden genoeg dus voor die jihadisten om aan sarin te geraken. Maar zoals het verhaal van Sjeik Soeleiman aantoont was hun probleem reeds op 10 december 2012 opgelost.

Volgens de Nederlandse correspondent Harald Doornbos en Jenna Moussa, een journaliste verbonden aan Al Aan TV uit Dubai, nam al Qaida toen 15 containers met chloor en sarin mee. Bijna zeker was daar trouwens ook de voorraad mosterdgas bij. Genoeg materiaal voor 10 grote vrachtwagens. (4)

Waarheen die vertrokken is niet bekend. Wel zal sarin al snel daarna op het slagveld opduiken. Opvallend is echter de houding in deze kwestie van de regering van Barack Obama toen in het najaar van 2012.

Met Amerikaanse steun kon al Qaida het op de basis van Sjeik Soeleiman opgeslagen sarin in handen krijgen. Ze zullen het nadien nog enkele malen ook gebruiken.

 

Zo rakelde men vanuit Washington het probleem van de Syrische gifgassen almaar meer op alsmede het gevaar komende van die ‘hondsbrutale dictator’ uit Damascus. Want die, stelde Obama, dreigde dat te gebruiken. De verklaringen van Obama en Hillary Clinton, toen zijn minister voor Buitenlandse Zaken, werden dan ook steeds harder. Men voerde bewust de spanning rond deze kwestie op.

Begin december zal de Britse krant The Telegraph zelfs stellen dat het Syrisch leger alles in gereedheid had gebracht om sarin te gebruiken.(5) Men was al begonnen met het mengen van de chemische producten om zo sarin te maken opperde deze krant. Zich baserend op niet nader genoemde Amerikaanse regeringsbronnen.

In de zomer van 2012 hadden al Qaida (toen Jabhat al Nusra) samen met de kleinere groepen Mahlis Shura al Mujahideen, Kataib Muhajiri al Sham en Katibat al Battar het stadje Daret Izza al veroverd en begon hun belegering van de nabijgelegen legerbasis. Het waren volgens de berichten vooral ook buitenlanders waaronder Libiërs en mensen uit de vroegere Sovjet-Unie die er vochten.(6)

En dan op 2 december 2012 herhaalden zowel Hillary Clinton als Barack Obama dat moest het Syrische leger chemische wapens gebruiken dan zou dat voor hen een rode lijn zijn, een die tot Amerikaans militair optreden ging leiden. Wat zij eerder al, op 20 augustus 2012, stelden toen de belegering van de basis Sjeik Soeleiman goed op gang was gekomen.(7)

Training al Qaida

Ook stelde Obama dat het beveiligen van dat gifgas voor de VS essentieel was en dat president Bashar al Assad hiervoor persoonlijk verantwoordelijk was. Op 6 december 2012 bracht dan de Amerikaanse website Syria Deeply het verhaal, naar hun zeggen gebaseerd op vier niet bij naam genoemde diplomaten, dat de VS en enkele geallieerden die jihadisten in Jordanië en Turkije leerden om te gaan met dat gifgas.(8)

Zo stelt de website:

The programs were intended to prepare brigades to handle chemical weapons sites and materials they might encounter, as Assad troops lose control over parts of the country.

US contractors have also been on the ground in Syria to monitor the status of regime stockpiles, said an employee with a major US defense consultancy that has been engaged in that work.

Het programma heeft de bedoeling brigades (jihadisten, nvdr.) te leren omgaan met chemische wapens en materiaal waar ze mee in contact kunnen komen.

Amerikaanse onderaannemers zijn ook in Syrië actief met het monitoren van de voorraden (chemische wapens, nvdr.) van het regime, stelde een medewerker van een belangrijke Amerikaanse militaire adviseur die betrokken is bij dit werk.

Ze hadden daarvoor volgens dat verhaal een onderaannemer aangesproken. Iets later had The Washington Post het ook over de betrokkenheid van de CIA en Special Forces, het leger zelf dus.(9)

Ook was hierover volgens die krant ook overleg geweest met Israël en waren Franse en Britse militairen betrokken. De Amerikaanse website NTI stelde gebaseerd op een serie andere bronnen dat er zelfs in Syrië aanwezige Israëlische soldaten bij de zaak actief waren. Wat logisch is.(10)

Jordanië

En alhoewel de locatie van die chemische wapenvoorraden geheim was, lijkt het, mede gezien een serie overlopers van het leger, praktisch zeker dat de VS wist dat in die basis Sjeik Soeleiman gifgas lag opgeslagen. Vandaar ook natuurlijk de training die men volgens de Britse krant The Guardian voorzag in o.a. het Jordaanse King Abdullah II Special Operations Training Center niet ver van de Syrische grens.(11)

Jordanian security sources say the training effort is led by the US, but involves British and French instructors….. The Pentagon said last October that a small group of US special forces and military planners had been to Jordan during the summer to help the country prepare for the possibility of Syrian use of chemical weapons and train selected rebel fighters. That planning cell, which was housed at the King Abdullah II Special Operations Training Centre…

Bronnen bij de Jordaanse veiligheidsdiensten stelden dat bij de door de VS geleide training (van jihadisten, nvdr.) ook Britse en Franse instructeurs betrokken zijn…. Het Pentagon stelde vorige oktober (2012, nvdr.) dat een kleine groep van Special Forces en militaire planners in Jordanië in de zomer hielpen om het land voor te bereiden op het Syrisch gebruik van chemische wapens en het trainen van een geselecteerde groep gewapende opstandelingen. Die groep instructeurs was gehuisvest in de Koning Abdoellah II Special Operations Training Centre…

En dan is er de Israëlische blog Israël Matzav van een orthodoxe maar wel zionistische jood die zich Carl in Jeruzalem noemt en waarschuwt voor het feit dat, zoals hij het stelt, het merendeel van de zogenaamde rebellen die zo’n opleiding krijgen feitelijk leden van al Qaida zijn.(12)

Merkwaardig is ook dat alhoewel de drie jihadistengroepen bij de belegering nauw samenwerkten al Qaida plots in de nacht van 9 op 10 december, tot verrassing van hun ‘bondgenoten’ alleen aanvielen en de basis veroverden. Volgens Doornbos, die zich vooral baseert op de getuigenis van een toen aanwezige jihadist, was het Al Qaida dat er met dat gifgas vandoor ging.

Waarbij de Aramees in Nederland verschijnende blog Aramnahrin bijna als een profetie waarschuwt dat de verovering van een basis met chemische wapens het mogelijk zal maken om er zogenaamde valse vlagaanvallen mee uit te voeren.(13)

Het verhaal van de verovering verscheen op 16 december 2012 in The Washington Post en op 10 december, de dag zelf dat men de basis in handen kreeg, in The Long War Journal van de Amerikaanse en erg zionistische Foundation for the Defense of Democracies. Waarbij beiden het hadden over de vermoedelijke aanwezigheid op die basis van gifgas.

Khan al Asal

Dus terwijl Obama stelde dat Assad persoonlijk verantwoordelijk was voor de veiligheid van die wapens dirigeerde hij jihadisten om die basis te veroveren. En Obama ging zelfs zorgen dat al Qaeda de nodige specialisten kreeg toegewezen om hen te leren hoe ze met die chemische wapens moesten omgaan. Het is dan ook niet verbazend dat de Rode Lijn van Obama snel overschreden zal worden.

De dirigent achter al Qaeda in Syrië en hun chemische wapens.

Slechts vier maanden nadien, op 19 maart 1013, zal het stadje Khan al Asal voor zover bekend als eerste een aanval met sarin ervaren. Khan al Asal werd toen aangevallen door alweer al Qaida en mede dankzij deze gifgasaanval kon men het stadje veroveren.(14)

 

Waarna al Qaida en haar bondgenoten in de stad een waar bloedbad aanrichtten waarbij men zowel burgers als militairen standrechtelijk executeerde.(15) Volgens het rapport van de VN-missie van Ake Sellström die de zaak van die gifgasaanval in 2013 moest onderzoeken kwamen bij die aanval 16 soldaten om alsmede 10 burgers en geen enkele jihadist.(16)

Al snel rees hier het vermoeden dat sarin gebruikt werd. Wat een gespecialiseerd Russisch lab nadien bevestigde. Maar terwijl Syrië naar die jihadisten wees stelden die jihadisten dat het leger hiervoor zelf verantwoordelijk was en daarbij hun eigen troepen per ongeluk hadden aangevallen. Waarbij men elkaar echter tegensprak en de enen het hadden over een mortiergranaat en de anderen over een vliegtuigbom.

Het eigenaardige is echter dat de Syrische leger zweeg over het gifgas van Sjeik Soeleiman en stelde dat het om eigen fabricaat van die jihadisten ging. Waarom men in Damascus over die diefstal zweeg is raar maar niet bekend. (17)

Wel bleek achteraf uit onder meer verklaringen van Ahmet Üzümcu, baas van de Organisatie voor het Verbod van Chemische Wapens (OPCW) in Den Haag, dat alle Syrische gifgasvoorraden niet meer in handen waren van het leger. Details werden echter door Üzümcu en zijn OPCW nooit gegeven.(18)

Men zal, uiteraard louter symbolisch, vanuit de VS onder meer aan die jihadisten zelfs vragen om ook hun gifgasvoorraden te laten inspecteren en ontmantelen. Natuurlijk zonder dat er ooit van hen een antwoord kwam of dat men vanuit Washington ook maar verder aandrong.

ISIS

Hierbij dient men ook te beseffen dat al Qaida in 2012, toen feitelijk al Qaida in Irak, nog niet in tweeën gesplitst was tussen ISIS en het huidige Hayat Tahrir al Sham, al Qaida in Syrië. Maar dat betekent wel dat ISIS dat pas begin 2014 ontstond ook zo de beschikking kreeg over die chemische wapens en dankzij de VS, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Israël bovendien de nodige expertise verkreeg over hoe er mee om te gaan.

Op 9 maart 2016 zal volgens getuigenissen en verklaringen van de VS ISIS mosterdgas gebruiken in Irak. Ook veroverden die jihadisten op 8 december 2012, twee dagen voor de val van Sjeik Soeleiman, de vlakbij de stad Safira in de provincie Aleppo gelegen Syrian-Saudi Chemicals Company, de grootste producent van chloor in het land. Wat in Syrië op veel plaatsen voor paniek zorgde.

Daar ISIS bij de verovering van de basis van Sjeik Soeleiman nog in een alliantie met al Qaida zat, kon ook ISIS mee genieten van die voorraad aan chemische wapens en de door de VS en haar bondgenoten geleverde training. Later zal ISIS trouwens zeker één keer mosterdgas gebruiken.

 

Na de aanval op Khan al Asal vroeg de Syrische regering om een onderzoek door de VN van die gebeurtenissen en reeds op 27 maart 2013 werd de Zweed Ake Sellström, een oud-gediende van de zinloze serie inspectierondes van 2002 en 2003 naar de niet-bestaande Iraakse massavernietigingswapens.

Maar het duurde nog tot 18 augustus voor hij met zijn missie in Damascus arriveerde. Plots immers bleken er na Khan al Asal de een na de andere vermeende gifgasaanval te zijn en eiste de VS met haar bondgenoten dat men al die sites met zogenaamde gifgasaanvallen zou onderzoeken. Wat Damascus en Rusland weigerden.

Die hadden immers geen zin in een herhaling van de farce van die andere Zweed Hans Blix die men maandenlang in Irak steeds maar nieuwe plaatsen liet onderzoeken waar de VS beweerde dat er massavernietigingswapens verstopt zaten. Wat de VS zo toeliet om via hun spionnen in die missies allerlei militaire basissen te laten onderzoeken.

Oost-Ghouta

En dan plots gaf de VS toe en liet het de missie van Sellström vertrekken ondanks het feit dat men van Damascus alleen maar twee andere plekken mocht bezoeken. En kijk, toevallig drie dagen nadat de missie van Sellström op 18 augustus 2013 in Damascus arriveerde was er opnieuw een aanval met sarin, en ditmaal dan nog vlakbij Damascus. En het was bovendien nog een heel grote aanval. Tja, toeval nietwaar.

Volgens de verhalen van die jihadisten, westerse regeringen, ngo’s en de massamedia was het de meest dodelijke aanval in de oorlog. De Amerikaanse regering had het zelfs over 1.429 doden waaronder meer dan 400 kinderen. De Franse regering sprak dan weer over 281 doden.

Niemand wist het juiste getal en iedereen raaskalde er maar op los. Ervoor zorgend dat de cijfers liefst zo hoog mogelijk werden opgedreven want men wou het Amerikaanse leger Syrië doen aanvallen. Zo riep Human Rights Watch in een persbericht zelfs op tot het bombarderen van Syrië. De humanitaire (sic) oorlog dus.

Uiteindelijk was het vooral het Amerikaanse leger met stafchef generaal Martin Dempsey die neen zei en Obama die hem volgde.(19) Volgens sommigen om te verhinderen dat al Qaida Syrië in handen zou krijgen en ook met de bedoeling de oorlog en de vernielingen zo lang mogelijk te laten voortduren.

Ake Sellström geeft zijn rapport op 12 december 2013 af aan Ban Ki-moon, de toenmalige secretaris-generaal van de VN. Ondanks de zware problemen waarmee hij kampte leverde zijn team toch een behoorlijke prestatie.

 

Achteraf bleek dat de ene raket die voor zover bekend gebruikt werd en neerkwam in Zamalka slechts maximaal een 2,2 kilometer ver kon vliegen en daarom praktisch zeker uit rebellengebied moest komen. Het plan om Syrië plat te bombarderen en de staat zoals Libië te doen instorten mislukte omdat het Amerikaanse leger en Obama er geen zin in hadden.(19)

Achteraf zal James Mattis, de huidige minister van Defensie van de VS, zelfs verklaren dat er geen bewijs is dat het Syrische leger ooit sarin heeft gebruikt.(20) En dat die jihadisten er geen probleem mee hadden om die wapens te gebruiken en ze ook hadden blijkt ook uit de verklaring van de Nederlandse Turk Salih Yilmaz (4), een oud-gediende van zowel het Turkse als het Nederlandse leger en lid van ISIS, op diens blog:

“Where do you think IS got their chemical weapons from? From our enemies – And thus we use their own weapons against them.”

“Waar denkt U dat IS (ISIS) zijn chemische wapens vandaan haalde? Van onze vijanden – En dus gebruiken wij hun eigen wapens tegen hen.”

Dubieus OPCW

Nadien zullen er in Syrië nog meerdere vermeende aanvallen met chemische wapens plaats hebben, vooral dan met chloor. Zoals met Khan Sheikhoun in april 2015 en recent in de stad Douma. Niet een van die verhalen is echter geloofwaardig.

Allen waren slechts gebaseerd op verhalen van groepen zoals al Qaida en dit zonder enige onafhankelijke getuigenissen of forensisch materiaal dat op een correcte betrouwbare wijze was verkregen. Dat het OPCW hierover rapporten vol insinuaties publiceerde toont alleen de dubieuze natuur aan van deze instelling. Het is een vermeende wetenschappelijke instelling totaal onwaardig.

Zeker de verhalen over Khan Sheikhoun waar sarin door de OPCW werd ontdekt, en Douma zijn te ongeloofwaardig om serieus genomen te worden. Ze dienden alleen als een laatste poging van al Qaida en haar supporters om alsnog de militaire nederlaag af te wentelen. Het werd niks.

De Turkse diplomaat Ahmet Uzumcu, hoofd van de OPCW, wiens organisatie in het dossier van Syrië teveel blunders beging om nog echt aanvaardbaar te zijn. Men had die opdrachten rond die vermeende aanvallen met chloor en die met sarin in Khan Sheikhoun om zuiver professionele reden gewoon moeten weigeren.

 

Conclusie

Nergens in de geciteerde artikels en documenten wordt echt gesteld dat de VS en haar bondgenoten al Qaida en hun vrienden leerden om sarin als wapen te gebruiken. Maar duidelijk is dat de VS, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en Israël al Qaida leerden omgaan met die wapens.

En dan is het gebruik ervan een simpele kleine stap verder. Men kan ook moeilijk verwachten dat Washington zomaar publiek gaat toegeven dat zij die jihadisten trainden om sarin te gebruiken. Een openbaar en doorgedreven onderzoek zou die bewijzen wel kunnen leveren. Maar, wees er zeker van, dit komt nooit.

Bewezen is wel dat al Qaida het gifgas gebruikte tegen het leger en de burgerbevolking. Bewezen is ook dat al Qaeda hier steeds een centrale rol speelde. Zowel met de basis van Sjeik Soeleiman, Khan al Asal, Zamalka en Khan Sheikhoun waar telkenmale met zekerheid sarin werd gebruikt was al Qaida altijd betrokken. Zo viel Zamalka toen op 21 augustus 2013 onder controle van al Qaida. Hetzelfde voor Khan Sheikhoun.

Duidelijk is ook dat Barack Obama, samen met Hillary Clinton, de dirigenten waren die dit gruwelijk oorlogsbeleid leiding gaven en daarom verantwoordelijk zijn voor dit onnoemelijk leed. Spreken over een Rode Lijn en intussen al Qaida een opleiding in chemische wapens bezorgen is grof en je reinste hypocrisie. Het is een zeer zware oorlogsmisdaad.


1) The New York Times, 18 augustus 2014, Alan Rappaport, ‘Syria’s Chemical Arsenal Fully Destroyed, U.S. Says.’ https://www.nytimes.com/2014/08/19/world/middleeast/syrias-chemical-arsenal-fully-destroyed-us-says.html

2) Wikipedia, Aum Shinrikyo, https://nl.wikipedia.org/wiki/Aum_Shinrikyo

3) The New York Times, 15 februari 2015, C.J. Chivers en Eric Schmitt, ‘C.I.A. Is Said to Have Bought and Destroyed Iraqi Chemical Weapons.’ https://www.nytimes.com/2015/02/16/world/cia-is-said-to-have-bought-and-destroyed-iraqi-chemical-weapons.html

4) Foreign Policy, 17 augustus 2016, Harald Doornbos en Jenan Moussa, ‘How the Islamic State Seized a Chemical Weapons Stockpile.’ http://foreignpolicy.com/2016/08/17/how-the-islamic-state-seized-a-chemical-weapons-stockpile/

Het verhaal is een reconstructie van wat toen gebeurde bij de aanval op de militaire basis van Sjeik Soeleiman aan de hand van een bij naam genoemde bron binnen die salafistische groepen, Abu Ahmad. Het verhaal komt overeen met eerder in december 2012 gepubliceerde verhalen over deze episode.

Salih Yilmaz kwam volgens de Britse krant The Daily Mail op 7 september 2016 om het leven bij de gevechten in Rakka.

5) The Telegraph, Richard Spencer, 3 december 2012, ‘Syria regime ‘mixing chemicals to make sarin gas’: report’. https://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/middleeast/syria/9719511/Syria-regime-mixing-chemicals-to-make-sarin-gas-report.html

Het gebruiken van anonieme bronnen om verhalen te verspreiden over Syrië is een vaste praktijk in de oorlog tegen Syrië. In wezen is dit soort informatie dan ook grotendeels waardeloos en vooral stemmingmakerij en propaganda. Het is een herhaling van de hysterie rond de Iraakse massavernietigingswapens.

6) The Long War Journal, 10 december 2012, Bill Roggio, ‘Al Nusrah Front, foreign jihadists seize key Syrian base in Aleppo;’ https://www.longwarjournal.org/archives/2012/12/al_nusrah_front_alli.php

The Long War Journal is een website van de Foundation for the Defense of Democracies, een studie- en lobbydienst die in de VS tot de harde zionistische kern behoort. Een van haar medewerkers was in het begin van de Syrische oorlog zelfs lid van die rebellenregering. Bill Roggio is hun man die het Syrische dossier op de voet volgt.

7) The Washington Post, 20 augustus 2012, James Ball, ‘Obama issues Syria a ‘red line’ warning on chemical weapons.’ https://www.washingtonpost.com/world/national-security/obama-issues-syria-red-line-warning-on-chemical-weapons/2012/08/20/ba5d26ec-eaf7-11e1-b811-09036bcb182b_story.html?utm_term=.0a4b65982748

Ook: The Telegraph, 3 december 2012, Richard Spencer, ‘Syria regime ‘mixing chemicals to make sarin gas’: report.’ https://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/middleeAst/syria/9719511/Syria-regime-mixing-chemicals-to-make-sarin-gas-report.html

8) Syria Deeply, 7 december 2017, Lare Setrakian en Alex Zerden, ‘EXCLUSIVE: US Trains Rebel Brigades to Secure Chemical Weapons.’ https://www.newsdeeply.com/syria/articles/2012/12/07/exclusive-us-trains-rebel-brigades-to-secure-chemical-weapons

9) The Washington Post, 16 december 2012, Craigh Whitlock en Carol Morello, ‘U.S. plans for possibility that Assad could lose control of chemical arms cache.’ https://www.washingtonpost.com/world/national-security/us-plans-for-possibility-that-assad-could-lose-control-of-chemical-arms-cache/2012/12/16/f4912be2-4628-11e2-a685-c1fad0d6cd1f_story.html?utm_term=.ea7a95330836

10) NTI, 10 december 2012, ‘Israel Deploys Commandos to Syria to Monitor WMD: Report.’ http://www.nti.org/gsn/article/israel-deploys-special-operators-syria-monitor-chemical-arms-report/

NTI is een website die zich specialiseert in de problematiek van nucleaire, chemische en biologische wapens en werd opgericht door Ted Turner, stichter van de mediagroep CNN, en Sam Nunn, vroeger op militair vlak een erg invloedrijke Democratische senator. NTI staat voor Nuclear Threat Initiative.

11) The Guardian, 8 maart 2013, Julian Borger en Nick Hopkins, ‘West training Syrian rebels in Jordan.’https://www.theguardian.com/world/2013/mar/08/west-training-syrian-rebels-jordan

De Koning Abdoellah II Operations Training Center is een door het Amerikaanse leger gefinancierde, ontworpen en gebouwde militaire basis. De beslissing hiervoor viel in 2006 en ze werd operationeel in 2009. Twee jaar voor het begin van de oorlog tegen Syrië.

Eind 2006 viel volgens het in The New Yorker gepubliceerde artikel The Redirection van Seymour Hersh de beslissing om Hezbollah uit te schakelen door eerst Syrië te vernielen. In 2006 leed Israël een feitelijke nederlaag tegen Hezbollah toen ze nog maar eens Libanon aanvielen.

Sindsdien laten ze het land min of meer met rust. Deze Jordaanse basis was het voornaamste trainingscentrum in Jordanië voor die salafistische bendes. Zou men hen er ook hebben leren kelen?

12) Israël Matzav, 8 december 2012, ‘US training Syrian rebels to secure chemical weapons.’  http://israelmatzav.blogspot.com/2012/12/us-training-syrian-rebels-to-secure.html

13) Aramnahrir, 30 juli 2012, ‘Syrië: Is de tijd gekomen om een aanslag met chemische wapens in scene te zetten zodat de koloniale machten het land kunnen binnenvallen?’

Aramees was de lingua franca in de Levant. Wat na de Arabische invasies van de zevende eeuw geleidelijk aan veranderde. De taal wordt nog wel gesproken en soms onderwezen in delen van Syrië, Libanon, Irak en Turkije. Het Hebreeuws is er verwant mee.

14) Reuters, 19 maart 2013, Oliver Holmes, Erika Solomon, ‘Alleged chemical attack kills 25 in northern Syria.’, https://www.reuters.com/article/us-syria-crisis-chemical/alleged-chemical-attack-kills-25-in-northern-syria-idUSBRE92I0A220130319

15) BBC, 29 juli 2013, ‘Syria opposition condemns Khan al-Assal ‘executions.’ https://www.bbc.com/news/world-middle-east-23488853

Volgens het Syrian Observatory for Human Rights, een onderdeel van de rebellenbeweging, werden er bij de verovering van de stad op 21 en 22 maart 2013 in totaal 51 mensen, waarvan 30 militairen, standrechtelijk neergeschoten. De regering had het over 123 doden.

De rebellenregering van de Syrische Nationale Raad beloofde toen een onderzoek naar de feiten met indien nodig maatregelen tegen de daders. Het is wachten. Al meer dan 5 jaar lang. Het zal er vermoedelijk komen samen met het Britse onderzoeksresultaat naar de rol van MI5 bij de aanslag op de Manchester Arena van vorig jaar. Met Sint-Juttemis dus.

16) Verenigde Naties, 12 december 2013, ‘United Nations Mission to Investigate Allegations of the Use of Chemical Weapons in the Syrian Arab Republic. Final report.’   https://undocs.org/A/68/663

Het onderzoek in Oost-Ghouta zelf alsmede die elders nadien heeft maar een beperkte waarde daar alle getuigenissen en het verzamelen van bewijsmateriaal gebeurden onder controle van die salafistische groepen, een betrokken partij. Zij bepaalden waar men stalen kon nemen en welke getuigen men mocht ondervragen en onderzoeken. Wat vanuit forensisch oogpunt natuurlijk onaanvaardbaar is.

Zeker is wel dat een raket met sarin werd afgevuurd in Zamalka. Volgens de onderzoekers Theodor Postol, professor Technology and National Security, en Charles M. Lloyd van het Massachusetts Institute of Technology (MIT) bevatte die raket een vijftig liter sarin. Deze kon volgens hen en Ake Sellström een 2,2 kilometer vliegen en kwam dus praktisch zeker vanuit het door die salafistische bendes gecontroleerde gebied. .

Zie: London Review of Books, 19 december 2013, Seymour Hersh, ‘Whose sarin?’. https://www.lrb.co.uk/v35/n24/seymour-m-hersh/whose-sarin. Zie brief onderaan artikel van beide professoren.

Het eigenaardige van dit onderzoek is dat bij het analyseren van de in de stad Moadamiyah genomen stalen maar een ervan bij de twee aangestelde laboratoria positief bleek voor DIMP, een restproduct van sarin. In Zamalka daarentegen bleken praktisch alle staten positief te testen voor de afbraakproducten van sarin zoals DIMP.

Waarop men zich de vraag moet stellen of er in Moadamiyah wel degelijk gifgas was gebruikt. Uiteindelijk hadden die jihadisten, die men veronderstelde kroongetuigen te zijn van die aanval, de te onderzoeken plekken voor de VN-missie aangeduid.

17) CBRNE World, Februari 2014. Gwyn Winfield, Interview met Ake Sellström. http://www.cbrneworld.com/_uploads/download_magazines/Sellstrom_Feb_2014_v2.pdf

Het is uit dit interview duidelijk dat beiden onvoldoende kennis hadden van de geschiedenis van dit dossier. Anders hadden ze geweten van de episode bij Daret Izza en de basis Sjeik Soeleiman.

18) The New York Times, 14 oktober 2013, Allan Cowell en Anne Barnard, ‘Syrian Rebels Urged to Let Inspectors See Arms Sites.’ https://www.nytimes.com/2013/10/15/world/middleeast/syria.html

19) London Review of Books, 19 december 2013, Seymour Hersh, ‘Whose sarin?’. https://www.lrb.co.uk/v35/n24/seymour-m-hersh/whose-sarin.

20) Newsweek, 8 februari 2018, Ian Wilkie, ‘Now Mattis Admits There Was No Evidence Assad Used Poison Gas on His People: Opinion.’ http://www.newsweek.com/now-mattis-admits-there-was-no-evidence-assad-using-poison-gas-his-people-801542

Posted on

Douma – Overgave ‘Leger van Islam’

Zondag klonk het in de media alsof het Syrische leger nog maar eens chemische wapens had gebruikt, ditmaal in de stad Douma vlakbij Damascus. Naar gelang de bron vielen er daarbij enkele tientallen tot zelfs 150 doden en een duizend gewonden. Allemaal volgens de verklaringen van het Leger van de Islam en enkele organisaties die er mee samenwerken en zich baseerden op beweringen van het Leger van de Islam.

Saoedisch huurleger

Waarop al snel in de westelijke hoofdsteden de oorlogstrommel te horen was met o.m. senator John McCain die opriep om Syrië te bombarderen en de Russen die waarschuwden stellende dat zich daar Russische troepen bevonden en dat men moest oppassen voor de enorme gevolgen van eventuele bombardementen.

De problematiek van Douma is vrij complex. Het is in handen van de pro-Saoedische groep het Leger van de Islam en is zowat de laatste militaire aanwezigheid van Saoedi-Arabië in de oorlog tegen Syrië. Hierna is het ermee gedaan, fini! Een roemloos einde voor de Saoedische kroonprins en dictator Mohammed bin Salman.

Mohammed Alloesh is de leider van het Leger van de Islam en de hoofdonderhandelaar voor de Syrische jihadisten over een akkoord betreffende de toekomst van Syrië. Zijn toekomst is over en hem rest ballingschap voor de rest van zijn leven. Gegokt en verloren maar armer zal hij er wel niet door zijn geworden. De man woont in Saoedi-Arabië.

 

Mohammed Alloesh is de baas van dit privélegertje van de familie Alloesh maar heeft door zijn link met de al Saoed een probleem om elders in Syrië een nieuw onderkomen te vinden voor zijn manschappen zoals men traditioneel doet met terreurgroepen die zich overgeven. Door die verhuisproblemen ontstond er intern binnen het leger van de Islam interne ruzie die vorige week op zeker ogenblik ontspoorde in een vuurgevecht onder jihadisten.

Gifgas

Vandaar dat de gevechten na vele weken van vruchteloos onderhandelen vrijdag hervat werden en men vanuit Douma ook opnieuw Damascus onder vuur nam. Volgens het Leger van de Islam gebruikte het Syrische leger zaterdagnacht met een vatbom gifgas tegen de belegerde stad. Maar daarvoor zijn er geen bewijzen. Er zijn wel de klassieke filmpjes via de sociale media maar bekend is dat er in het buitenland studio’s zijn waar men dergelijke filmpjes opneemt.

In de weken dat de onderhandelingen duurden konden vele burgers de stad Douma toch al verlaten. Eerst poogde men dat nog te verhinderen maar de protesten in de stad tegen het Leger van de Islam namen steeds meer toe.

 

Het grote probleem met die verhalen is dat men ze nooit op een professionele wijze kon onderzoeken. Het dichtst bij een echt forensisch onderzoek was dat van de Zweed Ake Sellström die in 2013 de serie vermeende aanvallen met sarin onderzocht en inderdaad het gebruik van sarin bevestigde. Echter vermoedelijk door die jihadisten.

Ook die kon echter niet werken zoals het hoort. Zo diende men in Oost-Ghouta waar sarin was gebruikt te luisteren naar de bevelen van die jihadisten. Wat bij een echt onderzoek natuurlijk een doodzonde is en het rapport feitelijk waardeloos maakt. Men moet immers onafhankelijk en ongehinderd kunnen werken bij het maken van zijn verslag.

Echt forensisch onderzoek

Volgens de overeenkomst tussen Rusland en het Leger van de Islam zullen Russische troepen binnen de 48 uur het gebied kunnen betreden. En Rusland heeft al gesteld dat ze bereid zijn om hun specialisten te sturen. Dit kan het begin zijn van een echt onderzoek naar de feiten want normaal zouden onderzoekers dan het gebied kunnen betreden om overal getuigenverklaringen af te nemen en stalen te nemen.

Tot heden heeft noch Rusland noch de Syrische regering enig bezwaar gehad tegen een serieus onderzoek naar die beweringen. Het waren steeds die jihadisten die geen pottenkijkers wilden en die de toegang van onderzoekers weigerden. Met het Westen dat geen echte interesse toonde.

Zoals steeds krioelt het van de kinderen op de foto’s die de salafistische terreurgroepen verspreiden. Kwestie van sympathie op te wekken bij de doorsnee westerse burger. Volgens sommigen zou er sarin gebruikt zijn. Niets op die foto lijkt echter daarop te wijzen. Deze kinderen kunnen  gewoon een pak slaag hebben gekregen, ziek zijn of hun ouders kwijt zijn.

 

Zo weigerde men de door de VS gebombardeerde Syrische luchtmachbasis van al Sharyat te bezoeken in het kader van het onderzoek naar het zogenaamde gebruik van sarin in Khan Sheikhoun. Volgens de VS was dat vliegtuig met sarin van die basis opgestegen.

Maar voor onderzoek ter plaatste in al Sharyat had de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens echter geen enkele interesse. Een merkwaardige en vooral verdachte houding van die organisatie.

Maandag komt normaal de Veiligheidsraad van de VN bijeen om over de laatste beschuldigingen te debatteren. De VS, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk kunnen dan bewijzen of ze wel een degelijk forensisch onderzoek naar de zaak willen.

Ondertussen zijn de bussen voor het transporteren van die jihadisten in Douma al aangekomen. Wel is het origineel plan om hen te vervoeren naar de Syrische grensstad Jarablus gewijzigd. Die regio valt onder Turkse controle en die wilden die Saoedische huurlingen niet bij hen ontvangen. Het wordt nu een door al Qaida gecontroleerd gebied in de provincie Idlib.

Posted on

Kernoorlog met Rusland, is dat wat we willen?

De demonisering van Vladimir Poetin doet denken aan die van Saddam Hoessein in de aanloop naar de Irakoorlog. De gevolgen kunnen vele malen rampzaliger zijn.

“Poetin is een dictator, een maffioso, een KGB’er, een homohater, een tweede Hitler, een oligarch.” “Hij stookt in Oekraïne.” “Hij heeft MH17 neergehaald.” “Hij wil de Sovjet-Unie in ere herstellen.” “Hij duldt geen tegenspraak, vermoordt critici.”

Zomaar wat lezersreacties op de websites en discussiefora van onze landelijke media. Het zijn begrijpelijke uitingen van verontwaardiging. Dagelijks vertellen de media ons hoe in- en inslecht Poetin is, en dat we ons over hem grote zorgen moeten maken. Zelfs meer nog dan over ISIS. In de woorden van Volkskrant-columnist Dirk Jan van Baar: “Poetin is veel gevaarlijker en doortrapter dan de fantasten van ISIS, die door hun redeloze geweld uiteindelijk vooral zichzelf nekken.”

Mensen die vraagtekens zetten bij deze en andere uitspraken, of daarin op zijn minst enige nuance willen aanbrengen, worden weggezet als Putinversteher of Kremlintrollen. Hun wordt de microfoon ontnomen, Zoals Stephen Cohen is overkomen, Amerika’s meest vooraanstaande Ruslanddeskundige, die al sinds de jaren zestig in kranten als The New York Times, Wallstreet Journal en The Washington Post zijn licht laat schijnen over het land en diens leiders. Sinds Cohen een visie heeft op de crisis in Oekraïne die afwijkt van de leidende verhaallijn, wordt hij gebannen uit de kolommen van de Amerikaanse kranten. Cohen hierover: “Ik heb dit nog niet eerder meegemaakt in Amerika. Amerikaanse kranten hielden van controverse.

Saddam Hoessein
Het is een onheilspellende ontwikkeling, die doet denken aan de dagen voorafgaand aan de Irakoorlog van 2003-2011. Dagelijks meldden de media ons wat een schurk die Saddam Hoessein was. Dat hij zijn eigen volk uitmoordde, dat hij in het bezit was van massavernietigingswapens waarmee hij de Europese hoofdsteden kon bereiken, dat hij onder één hoedje speelde met Twin Towers-aanvaller Osama Bin Laden en dat zijn soldaten baby’s hadden gedood in een ziekenhuis in Koeweit. Er waren journalisten, wapeninspecteurs en politici die deze en andere beweringen afdeden als lariekoek, en die bovendien waarschuwden voor een burgeroorlog en andere ongewenste effecten van de aanstaande invasie. Maar hen werd geen enkele toegang geboden tot de media of ze werden er van beschuldigd een dictator in bescherming te nemen en onpatriottisch te zijn. En dus konden de autoriteiten, in de VS, maar ook hier in Nederland, volledig los gaan, op geen enkele manier gehinderd door volksvertegenwoordigers, journalisten of burgers. Mensen stonden bijkans te applaudisseren toen de eerste ‘shock and awe’-bommen insloegen op Bagdad. Met alle gevolgen van dien. Honderdduizenden doden in Irak, nog veel meer vluchtelingen, de ene dictator (Nour al-Maliki) die voor de andere (Saddam Hoessein) in de plaats kwam, een bloedige burgeroorlog, en als klap op de vuurpijl de opkomst van terreurbeweging ISIS, die gedijde op de chaos die de Amerikanen en hun bondgenoten in het land hadden aangericht.

Nucleaire dreiging
Is dit wat we willen? Straks met Rusland? Dat we staan te juichen als de eerste gevechten uitbreken tussen NAVO-troepen en het Russische leger? De gevolgen zouden voor ons in Europa vele malen rampzaliger kunnen zijn dan die van de Amerikaanse aanval op Irak. Want anders dan Saddam Hoessein beschikt Vladimir Poetin wél over massavernietigingswapens. Die zal hij gebruiken ook, mocht dit nodig zijn ter verdediging van zijn land. De Russische bommenwerpers en marineschepen die al diverse malen onze kustlijn bezochten, zouden wat dat betreft een waarschuwing moeten zijn. Of anders wel Poetins recente bekentenis dat Rusland tijdens het hoogtepunt van de crisis in Oekraïne haar nucleaire arsenaal op scherp heeft gezet.

Moeten we dus de Russen hun gang laten gaan, in de hoop dat ze ons met rust laten? En moeten we het maar door de vingers zien dat ze in Rusland een andere kijk hebben op de mensenrechten dan in polderend Nederland? Zeker niet. We moeten ons defensiematerieel zeker niet bij het grof vuil zetten. En mensenrechtenschendingen moeten we uiteraard altijd scherp veroordelen, zowel die in Rusland, als elders in de wereld.

Gekaufte Journalisten
Maar in de eerste plaats moeten we ons niet gek laten maken door oorlogshitsers van het militair-industrieel complex en hun handlangers in de media. In ons land en andere westerse landen bestaat er een innige band tussen vooraanstaande journalisten en NAVO-lobbyorganisaties als de Atlantische Commissie, Atlantik-Brücke en German Marshall Fund. De Duitse journalist Udo Ulfkotte heeft hierover een boekje opengedaan. Zijn pennenvrucht Gekaufte Journalisten is een bestseller in Duitsland, en verschijnt later dit jaar in een Nederlandse vertaling. “Als je eenmaal in zo’n netwerk zit, dan raak je bevriend met Amerikanen die zorgvuldig voorgeselecteerd zijn”, zegt Ulfkotte over de tijd waarin hij schreef voor de Frankfurter Allgemeine Zeitung en ingelijfd was door het German Marshall Fund of the United States. “Voordat ik er erg in had, zag ik in de krant artikelen verschijnen waar mijn naam boven stond, maar die waren geschreven door agenten van inlichtingendiensten.”

Ook in Nederland zijn veel journalisten goed bekend met de atlantische genootschappen. Ze zijn er lid van, schrijven artikelen voor de bijbehorende clubbladen, modereren paneldiscussies, krijgen snoepreisjes aangeboden, etcetera. Alle Nederlands media van belang, NOS, RTL, Telegraaf, Volkskrant, NRC Handelsblad, Elsevier, Vrij Nederland, Groene Amsterdammer, hebben wel een aantal van dergelijke journalisten in dienst. Het leidt, in Nederland, maar ook in andere westerse landen, tot een permanente stroom van berichten die een beeld bevestigen van Rusland als schurkenstaat en de VS en NAVO als edelmoedige strijders voor de vrijheid. Het nieuws wordt soms dusdanig gemanipuleerd dat de media er zelf niet omheen kunnen hierover te berichten. Zoals in het geval van het bericht van het NOS-Journaal over Poetin die zogenaamd geen antwoord wilde geven op lastige vragen over de neergeschoten MH17.

Maar uiteraard zijn niet alle journalisten te kwader trouw. Sommigen lijken zich er niet van bewust dat hun kijk op de wereldpolitiek grotendeels gevormd worden door de informatie die de NAVO aanreikt, en de op de VS gerichte netwerken waarin ze verkeren. De atlantische organisaties hebben geen Russische tegenhanger. Als westerse journalisten snoepreisjes krijgen aangeboden, dan leiden die vrijwel nooit naar Moskou, maar wel heel vaak naar Brussel, waar het NAVO-hoofdkwartier zit, of naar Washington, de grootste financier van de NAVO.

Voor ingewijden is al heel lang duidelijk dat de informatie van de NAVO over Rusland en Oekraïne niet altijd klopt. maar we zouden dit allemaal kunnen weten sinds de Duitse overheid de NAVO heeft beschuldigd van ‘gevaarlijke propaganda’. We kunnen er veilig van uitgaan dat er tenminste een kern van waarheid zit in de beschuldiging van de Duitsers. Zij baseren zich op de bevindingen van hun eigen Bundesnachrichtendienst en zullen niet snel een dergelijke forse uitspraak doen als ze niet heel zeker zijn van hun zaak.

Gorbatsjov
Van hun kant worden de Russen ook bestookt met propaganda, door hun eigen overheid nog wel. Maar het neemt niet weg dat ze zich terecht al heel lang zorgen maken over wat zich ten westen van hun land afspeelt. In 1991 hief hun president Michail Gorbatsjov het Warschau Pact op, het Russische equivalent van de NAVO. Er gebeurde vervolgens niet wat hij verwachtte. De NAVO bleef voortbestaan, ja, breidde zich zelfs uit naar het oosten. Dit tegen de in 1990 met Gorbatsjov gemaakte afspraak in dat de NAVO niet zou opschuiven voorbij West-Berlijn. Inmiddels zijn negen voormalige oostblokstaten toegetreden tot de NAVO, alsook drie landen die deel uitmaakten van de Sovjet-Unie, de Baltische staten Estland, Letland en Litouwen, die direct grenzen aan Rusland.

Alle spanningen tussen Rusland en de NAVO komen samen in Oekraïne. Veel Russische maar ook westerse commentatoren leggen de oorzaak van de crisis in Oekraïne bij de NAVO en de EU die zich Oekraïne wilden toe-eigenen, geen enkele rekening houdend met de aanwezigheid van de Russische Zwarte Zeevloot op de Krim en de etnische spanningen tussen Russen en niet-Russen in het land. Ook al niet bevorderlijk voor de verhoudingen tussen Rusland en het Westen: Wij steunen een regering die, bij monde van premier Arseniy Jatsenjoek, de etnische Russen in Oekraïne uitmaakt voor ‘untermenschen’ en we financieren het Oekraïense leger, dat deels bestaat uit onderdelen als het Azov-bataljon dat openlijk neo-nazistisch is.

Star Wars
Maar misschien wel het meest bedreigende voor de Russen, en eigenlijk voor ons allemaal, en volkomen onderbelicht in de westerse media: de NAVO bouwt aan de oostgrenzen van het bondgenootschap aan een ‘schild’ dat vijandelijke raketten moet onderscheppen, het door de voormalige Amerikaanse president Ronald Reagan aangekondigde ‘Star Wars’-project, inmiddels ‘Active Layered Theatre Ballistic Missile Defence‘ geheten. Volgens de NAVO is dit raketschild niet gericht tegen de Russen, maar de Russen zien dit zelf anders. En niet ten onrechte. Volgens Paul Graig Roberts, die onder Ronald Reagan diende als staatssecretaris van Financiën, wordt in Washington serieus nagedacht over een ‘preventieve nucleaire aanval’ op Rusland, die zo vernietigend is, dat de Russen niet de kans krijgen terug te slaan. De Amerikanen zouden nooit op deze gedachte zijn gekomen als ze zich niet veilig hadden gewaand achter het raketschild dat ze in NAVO-verband hebben opgetrokken. Het gevaarlijke is: het raketschild dreigt een einde te maken aan het mechanisme van ‘wederzijdse afschrikking’, dat tijdens de Koude Oorlog de beide machtsblokken weerhield van het gebruik van de atoombom. En volgens medicus Steven Starr lijkt in de hoogste regionen van de Amerikaanse en Russische politiek het besef te zijn verdwenen dat elke nucleaire oorlog, zelfs één waarbij de Russen niet of beperkt terugslaan, ons allemaal de das zal omdoen. Als slechts één procent van alle nucleaire wapens wordt ingezet, dan zal dit de aarde onbewoonbaar maken voor de mensheid en de meeste diersoorten.

Wankele vrede
Hoe zou de wereld er hebben uitgezien als de NAVO tegelijk met het Warschau Pact was begraven? Waarschijnlijk een stuk ontspannener. Althans, in ons ‘Gemeenschappelijk Europees Huis’, zoals Michail Gorbatsjov het zo mooi noemde.

Bij historici zo goed als onbekend: in 1991 diende de opvolger van Gorbatsjov, Boris Jeltsin, een verzoek in voor het NAVO-lidmaatschap. Daar wisten ze bij de NAVO even geen raad mee. Het Russische verzoek verdween in een bureaulade. En dansbeer Jeltsin verdween acht jaar later van het toneel, om plaats te maken voor tsaar Poetin.

Intussen is er, met dank aan de Franse president en de Duitse bondskanselier, in Minsk, Wit-Rusland, een vredesakkoord gesloten over Oekraïne. De vrede houdt aardig stand, maar de Amerikanen lijken er alles aan te doen het vuurtje weer op te stoken. Niet alleen verspreiden ze via de NAVO ‘gevaarlijke propaganda’. Ze hebben aangekondigd troepen naar Kiev te sturen, naar eigen zeggen om het Oekraïnse leger te trainen. De 3000 vechtjassen en 750 tanks die Washington deze maand naar de Baltische staten heeft gestuurd, zorgen ook al niet voor een ontspannen situatie.

Zou het kunnen dat het gevaar niet komt van de Russen, maar van ons?

De Eerste Koude Oorlog eindigde in een vreugdedans op de Berlijnse Muur, zonder dat er een schot gelost was. Het is niet gezegd dat de Tweede Koude Oorlog eenzelfde fortuinlijke afloop zal hebben. Laten we vooral het hoofd koel houden, en ons niet gek laten maken door de oorlogshitsers en hun handlangers in de media.

Posted on 4 Comments

Waar is de vredesbeweging gebleven?

“’In tijden van nood leert men zijn vrienden kennen”, leert een spreekwoord ons. Als dat spreekwoord klopt dan is dat slecht nieuws voor de vredesbewegingen die rond de 2de golfoorlog massaal de straat op gingen. Ze houden zich oorverdovend stil. Vele deskundigen die van woede niet meer wisten hoe ze moesten kijken zijn van de buis verdwenen. Ook politici die toen een anti-oorlog pose aannamen lijken een bekering onderweg naar Damascus te zijn ondergaan.

Overeenkomsten met Irak
Dit is gek, want de crisis in Syrie heeft alle eigenschappen die de crisis rond Irak ook had. Een dictator die over chemische wapens zou beschikken. Deze dictator zou ze ook daadwerkelijk hebben ingezet. De dictator is ook een daadwerkelijke nare man. Er is een grote groep onderdrukte mensen. De nationale veiligheid van de Verenigde Staten zou in gevaar zijn. Er is een link met strategisch gelegen olie en gas en zo zijn er nog wel een paar andere overeenkomsten.

Barack Hoessein Obama
Wat in elk geval niet overeenkomt is de reactie van de voormalige Engelen des Vredes. Eerst de nobelprijswinnaar Barack Obama zelf over de invasie van Irak in 2003:

“I know that an invasion of Iraq without a clear rationale and without strong international support will only fan the flames of the Middle East, and encourage the worst, rather than the best, impulses of the Arab world, and strengthen the recruitment arm of Al Qaeda”.

http://tv.msnbc.com/2013/09/04/action-in-syria-without-a-clear-rationale-will-haunt-us/

Vreemd? Er zijn meer mensen in de in de top van de huidige Obama-regering die zich in het verleden hautain als vredesengel presenteerde. Zo ook vice-president Joe Biden, die Syrie wilde bombaderen zonder de toestemming te vragen van de Amerikaanse Eerste en Tweede Kamer:

“I teach separation of powers and constitutional law. This is something I know. So I got together and brought a group of constitutional scholars together to write a piece that I’m going to deliver to the whole United State Senate pointing out the President has no constitutional authority…to take this nation to war against a county of 70 million people unless we’re attacked or unless there is proof we are about to be attacked. And if he does, if he does, I would move to impeach him.”

John Kerry vroeg zich in een speech in 1971 het volgende af: “How do you ask a man to be the last man to die in Vietnam? How do you ask a man to be the last man to die for a mistake?”.

Een opmerkelijke draai, gezien het feit dat ook John Kerry zonder toestemming te vragen van de Amerikaanse Eerste en Tweede Kamer overhaast Syrie wilde bombarderen.

George W. Bush Jr. was een man met vele oneffenheden, maar hij was ten minste eerlijk over wie hij was. Een Texaanse Cowboy. Barack Obama, Joe Biden en John Kerry zijn niet eerlijk over wie ze zijn. Ze presenteerden zich in het verleden alle 3 als tegenstander van militair geweld, maar nu het er op aankomt is dat beeld slechts een public-relations masker gebleken.

Frankrijk
Ook regeringen draaien. Was Frankrijk in 2003 de grootste Westerse tegenstander van de aanval, tegenwoordig is Frankrijk de enig overgebleven Westerse medestander van de VS. Wie had dat 10 jaar geleden gedacht? Wat de draai vreemder maakt is dat Frankrijk toen een Gaullistische president had, en tegenwoordig een socialist als president heeft.

Generaal Matin Dempsey
Ook de positie van het Amerikaanse leger zelf lijkt 180 graden gedraaid te zijn van kritiekloos volgend in 2003 tot nu zelfs afkeurend. Was er in 2003 geen noemenswaardige institutionele tegenstand in het Pentagon, zo lijkt er vandaag de dag muiterij van enige omvang niet onmogelijk in het Amerikaanse leger. Een novum in de geschiedenis.

Het Russische leiderschap
De Russen doen vrolijk mee aan deze positie-verandering. Waren in 2003 de Russen nog te zwak om echt een verschil te maken, nu staan ze midden in de discussie en hebben de mogelijkheid om een verschil te maken tussen oorlog en vrede. Ik heb geen illusies dat de Russen vredesengelen zijn en dat de huidige houding eentje is van pure onbaatzuchtigheid, maar de Amerikaanse positie is evenmin onbaatzichtig in dienst van de “internationale gemeenschap” die een land wil straffen omwille van chemische wapens. Dat ondertussen in de media de Russen als monsters worden afgebeeld wordt curieuzer en curieuzer na mate je er meer en meer over nadenkt.

Tony Blair
Enigszins verrassend is daarom het standpunt van Tony Blair, die op zijn minst constistent lijkt te zijn, hij is een enthousiast voorstander van het bombarderen van Syrie: “Britain should arm the Syrian rebels and consider imposing a no-fly zone over Syria to prevent “catastrophic consequences”.”. Welke catastrofale gevolgen dit zouden zijn is mij echter geheel onduidelijk.

Liberal Interventionists
Er is in de Engelstalige blogosfeer een typerende titel voor mensen als Obama gevonden, namelijk “Liberal Interventionists”. Liberale interventionisten. Deze merkwaardige groep linksige liberalen zijn in de kwestie Syrie opvallend oorlogslustig. En dat is gek, want zoals ik al aangaf verschilt de kwestie-Syrie niet zo heel gek veel van de kwestie-Irak. De verklaring moet daarom volgens mij in een andere richting gezocht worden dan louter het idee “oorlog of vrede”.

De kwade verdenking dat de “Liberal Interventionists” tegen de oorlog in Irak waren omdat George W. Bush deze startte is al snel gelegt. Zo heb ik meerdere mensen in mijn omgeving meegemaakt die min of meer zeiden: “Ik ben tegen de oorlog in Irak omdat Bush een cowboy is” en nu net doen alsof de kwestie-Syrie niet bestaat.

Wat mensen in verwarring kan brengen zijn vooral de slogans waarmee oorlog verkocht wordt. In dagen van George W. Bush was het excuus om “democratie te brengen” relatief makkelijk door te prikken als imperialistische schaamlap. Maar “mensenrechten” als reden voor imperialisme lijkt een stuk moeilijker te identificeren als doorzichtig excuus.

Dit terwijl het netto-effect exact hetzelfde zal zijn. Immers, voor het verzekeren van luchtoverwicht (voor een succesvolle strafexpeditie) boven een land is een intensieve bommencampagne op militiare anti-luchtdoelsystemen absoluut noodzakelijk. En als de militaire klap te hard aankomt voor het Syrische leger, dan is het vervolgens ook “noodzakelijk” om troepen te sturen die de “chemische wapens” veiligstellen. Et voila, we hebben een situatie die op de grond identiek is aan die van de inval in Irak.

Opinieklimaat
Woordspelletjes en onoprechte vredesactivisten verklaren echter niet al het andere. Waarom is er geen anti-Amerikaanse mediahype zoals in 2003? Mensen die de Verenigde Staten als geheel ronduit haten bevolkten ten tijde van “Irak” zo goed als alle praatprogramma’s van de Nederlandse publieke omroep.  Er waren dramatische interviews met wapeninspecteur Hans Blix. Mensen die tijdens een van de vele demonstraties dramatisch vertelden hoe we allemaal groen van de straling zouden als gevolg van de Irak-oorlog.

Niets van dit alles is te zien rond de huidige kwestie. Sterker nog, op Joop.nl, een website waar progressieve opiniemakers hun masker afdoen en hun ware aard tonen over een hele reeks van onderwerpen, is er ook een interventionistische “schwung” te bespeuren. Vastgesteld kan worden dat er een ander opinieklimaat bestaat zonder dat daar een hele duidelijke (publieke) reden voor is.

Maar waar is de vredesbeweging nou gebleven? Het antwoord is intussen duidelijk: de vredesbeweging is morsdood. Voor oorlog en vrede zijn we overgeleverd aan de genade van diegenen die nog via de juridische weg in de Verenigde Staten de aanval op Syrie kunnen stoppen.

Duidelijkheid
Er zijn in de kwestie Syrie dus een heleboel dingen duidelijk geworden. Sommige waren verrassingen en andere niet. En dan moet de daadwerkelijke aanval nog beginnen, want als het hoofd van het Amerikaanse leger verbaler feller tegen actie in Syrie is dan Nederlandse en Amerikaanse beroepsvredesactivisten staan ons nog wel wat verrassingen te wachten.