Posted on

Oeigoerenkwestie is dé geopolitieke mistwolk van 2019

Aantekeningen bij de leeswijzer onderaan dit stuk:

Hét opkomende geopolitieke mistthema van 2019 is de Oeigoeren-kwestie. China zou 1 miljoen Oeigoeren in heropvoedingskampen hebben opgesloten en het volk in de provincie Xinjiang zwaar onderdrukken. Je zag het thema al jaren zorgvuldig opgebouwd worden, maar nu pas gaat het als wig ingezet worden in de propagandaoorlog.

We weten inmiddels ongeveer de richting waaruit deze berichten komen, maar harde bewijzen zijn er – ondanks tegenovergestelde beweringen – nog niet gezien. Dit, terwijl het EU-parlement al een resolutie heeft aangenomen dat China haar heropvoedingskampen di-rect moet slui-ten. (Als in: Engeland moet natuurlijk direct in de EU-schoot terugkeren, Europeanen moeten onderdaniger worden, en de EU moet het China van het Westen worden. Om maar te zwijgen van Brusselse heropvoedingskampen, want dat is de natte droom van menige Timmerschwanz/systeemknecht.)

Even terug naar die zogenaamde Chinese heropvoedingskampen. Wie is nu uiteindelijk de bron van dat bericht over de 1 miljoen Oeigoeren in heropvoedingskampen? Vind je de bron, dan vind je vaak ook de waarheid over de inhoud. Zoektochten op internet komen uit bij de neoconinstelling uit Washington, Victims of Communism Memorial Foundation (VOC), en dan vooral hun ‘China-man’, Adrian Zenz. De VOC is een neocon-variant van Amnesty International en Human Rights Watch en heeft een even dubieuze agenda. Ze richt zich allesbehalve op het ‘herdenken’ van het communisme, maar is een felle actor in de Amerikaanse media-oorlog richting China. Maar er is een tweede bron, zo mogelijk nog erger:

Not surprisingly, the second major report on the number of detained Uighurs that boosted the “over one million” claim happens to be a US government-backed group called Network of Chinese Human Rights Defenders. Their assessment is based on interviews with eight people and some creative extrapolation of the incarceration rates that those people reported to the entire province.

Voor mensen met een slecht geheugen: dezelfde ‘techniek’ werd een paar jaar geleden door Amnesty International gebruikt om Assad van verschrikkelijke martelgevangenissen te kunnen beschuldigen. Ook toen was hun ‘studie’ slechts gebaseerd op extrapolaties van verhalen(!) van nog geen 12 ooggetuigen.

Doel van dit alles is natuurlijk drukmiddelen optuigen om een kloof tussen China en de rest van de wereld te creëren. SANCTIES! Zoals ook Edward Heerema van Allseas afgelopen week ondervond, toen Ted Cruz zelf een brief aan hem schreef met de mededeling dat verdere medewerking aan Nord Stream II zou betekenen dat de VS dat bedrijf zou verbannen van alle banden met Amerikaanse deals, bedrijven en instellingen. Dus kapte Heerema per direct met Nord Stream II.  Hoever die banden gaan ondervond een vriend van mij onlangs die een aantal maanden geleden met een internationaal journalistengezelschap naar Syrië ging. Toen hij terugkwam, werd hij een week later door de Rabobank gebeld dat hij “niet langer klant kon blijven”. Hij heeft in Syrië geen geld opgenomen en deed alles om de reis in anonimiteit te kunnen maken, maar toch mocht hij daar van die bank niet geweest zijn. Heel binnenkort zitten we gevangen in een werkelijkheid waar vrijwel geen politie meer nodig is want de private law van bedrijven reguleren de burgers ook zonder staat.

VOC-oprichter Marion Smith bewoog zich in het verleden ook wel in Europese conservatieve kringen, maar werd daar met name door de Oost-Europeanen met argwaan bekeken vanwege zijn (geo)politieke agenda en diens duidelijk bedoeling een wig te drijven tussen Europa enerzijds en Rusland en China anderzijds. Ving hij in Europa bot, in Washington is hij een gevierd man op fundraisingdiners waar de crême de la crême van de Amerikaanse havikken zich laat zien en gul doneert voor zijn retoriek.

Ik houd verder geen pleidooi voor China, en diens raison d’etat. Hobbesianisme is in de westerse noch in de rest van de wereld lovenswaardig. In mijn boek Permafrost heb ik dat voldoende en uitgebreid uiteengezet. Maar wanneer China zich midden in een geopolitieke, economische en propagandaoorlog bevindt waar de VS een dubieuze rol speelt in het opjutten van licht ontvlambare volksstammen binnen de Chinese landsgrenzen (Hong Kong eveneens), met overduidelijk Amerikaans belang, zijn harde antiterreurmaatregelen begrijpelijk.

En onder Xi Jinpeng is China helemaal een anti-religieuze koers gaan varen, waar niet alleen moslims, maar vooral ook christenen en boeddhisten zwaar onder te lijden hebben, zo laat our man in China, Alexander Zwagerman, keer op keer zien in Epoque Magazine. Het is zeker niet ondenkbaar dat die huidige antireligieuze Chinese koers is versterkt door de invloed van westerse christenen zoals onder andere Marion Smith en Adrian Zenz in de westerse media. Maar ook door de economische en politieke druk van Amerika op China en de meer heimelijke invloed van de VS via de Oeigoeren in China waar de CIA wel degelijk een oorzakelijke rol speelt in het moslimterrorisme (zie links beneden). Voor de voormalige hegemoon hebben nooit spelregels gegolden. Het was steeds de VS die de regels voor anderen bepaalde en dat nog steeds wil doen.

Het is zeker niet ondenkbaar dat het antireligieuze Chinese beleid versterkt wordt door buitenlandse inmenging, want hetzelfde gebeurde de afgelopen halve eeuw immers ook al in Turkije, waar het de christelijke zaak zeker niet hielp dat de Grieks-orthodoxe patriarch op de loonlijst van de CIA stond en waar vele Amerikaanse evangelical ‘pastors’ in feite geheim agenten waren, niet alleen in Turkije, maar in heel veel andere landen met een hoge CIA-activiteit. Levend onder overheden die weinig genuanceerd omgaan met buitenlandse inmenging en ondermijning, doet dit de zaak voor gewone gelovigen in zulke landen helemaal geen goed. Dit kan de VS natuurlijk geen zier schelen. Sterker nog, het ‘bewijst’ hun gelijk en ze pronken met de slachtoffers naar de eigen bevolking.

Het instrumentele gebruik van seculier en religieus fanatisme duikt altijd op in tijden van hobbesianisme, ongeacht of dat laatste nu oosters of westers gekleurd is. Amerika gebruikte al bijna een eeuw fanatieke moslims voor zijn geopolitieke doelen, en zet sektarische fanatici in eigen land in voor propagandadoeleinden bij het eigen volk. Deze slimmigheid die de Byzantijnen volgens Henri Pirenne al kenden, ontbreekt in China geheel. Men is er in tegenstelling tot westerse landen tamelijk transparant in wat hen goed dunkt voor China, de Chinezen en de geestelijke welstand van het land. Ook De Wikileaks documenten schetsen een beeld van China dat zich rechtlijnig en open opstelt naar eigen land, maar ook in de regio. De propagandatechnieken van Edward L. Bernays zijn in Peking dus nog niet goed bestudeerd. In de strijd tussen China en de VS zien we niet alleen een strijd om de wereldhegemonie van de komende 50 jaar, maar ook die tussen twee spiegelbeelden.

Verder lezen:

The Unz Review [link]

The Gray Zone [link]

Willy van Damme [link]

Waarom Amerika IS in Afghanistan in stand houdt

Behind the U.S. anti-China campaign

 

Posted on

OPCW politiek orgaan van Washington

Wikileaks heeft de afgelopen weken vele emails gepubliceerd van het OPCW (Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens) waaruit blijkt dat het rapport van Ian Henderson over de vermeende gifgasaanval in Douma uit april 2018 onder de pet is gehouden ten gunste van een politieke uitkomst die op voorhand vaststond. Voor Novini schreef Eric van de Beek een half jaar geleden ook al over de werkwijze van het OPCW.

Wikileaks meldt het volgende (Engels):

27 December, 2019

Today WikiLeaks releases more internal documents from the OPCW regarding the investigation into the alleged chemical attack in Douma in April 2018.

One of the documents is an e-mail exchange dated 27 and 28 February between members of the fact finding mission (FFM) deployed to Douma and the senior officials of the OPCW. It includes an e-mail from Sebastien Braha, Chief of Cabinet at the OPCW, where he instructs that an engineering report from Ian Henderson should be removed from the secure registry of the organisation:

“Please get this document out of DRA [Documents Registry Archive]… And please remove all traces, if any, of its delivery/storage/whatever in DRA”.

The main finding of Henderson, who inspected the sites in Douma and two cylinders that were found on the site of the alleged attack, was that they were more likely manually placed there than dropped from a plane or helicopter from considerable heights. His findings were omitted from the official final OPCW report on the Douma incident.

Another document released today is minutes from a meeting on 6 June 2018 where four staff members of the OPCW had discussions with “three Toxicologists/Clinical pharmacologists, one bioanalytical and toxicological chemist” (all specialists in chemical weapons, according to the minutes).

The purpose of this meeting was two-fold. The first objective was

“To solicit expert advice on the value of exhuming suspected victims of the alleged chemical attack in Douma on 7 April 2018”. According to the minutes, the OPCW team was advised by the experts that there would be little use in conducting exhumations. The second point was “To elicit expert opinions from the forensic toxicologists regarding the observed and reported symptoms of the alleged victims.”

More specifically,

“…whether the symptoms observed in victims were consistent with exposure to chlorine or other reactive chlorine gas.”

According to the minutes leaked today: “With respect to the consistency of the observed and reported symptoms of the alleged victims with possible exposure to chlorine gas or similar, the experts were conclusive in their statements that there was no correlation between symptoms and chlorine exposure”.

The OPCW team members wrote that the key “take-away message” from the meeting was

“that the symptoms observed were inconsistent with exposure to chlorine and no other obvious candidate chemical causing the symptoms could be identified”.

The third document is a copy of OPCW e-mail exchanges from 20 to 28 August 2018 discussing the meeting with the toxicologists.

The fourth document is an e-mail exchange from the end of July 2018 where it is stated that the eight OPCW inspectors deployed to Douma during the fact finding mission (except one, a paramedic) should be excluded from discussions on the project.

Posted on

Terra Benedicta: Hongaarse wijnavond

Epoque was met Marco van den Boomgaard, kenner van Hongaarse wijnen, te gast op de Hongaarse ambassade in Den Haag voor een exclusieve proeverij van Hongaarse wijnen. Een geknipt avondje voor Blauwe Tijgers: veel wijn, uitmuntend gezelschap en ook nog eens uit het prachtige Hongarije. De wijnproeverij-masterclass kreeg de naam mee Terra Benedicta, the land of Hungarian Wine. Dus deze (be)neven(/l)functie geven we u gelijk maar even cadeau. Transparantie alom in het Haagse, nietwaar?

Vinologe Andrea Furjak

De zojuist gerenoveerde en opnieuw geopende locatie van de ambassade droeg bij aan een welkome en hartelijke sfeer. De ambassadeur, H.E. András Kocsis, en de  gehele staf stonden met open armen voor ons klaar. Eenmaal op onze stoel was het al snel duidelijk dat dit een serieuze masterclass ging worden. De Hongaarse vinologe, Andrea Furjak, had de selectie gemaakt van witte en rode wijnen waarbij de witte voornamelijk van vulkanische bodem afkomstig waren. Tevens een mooie gelegenheid om de inheemse Hongaarse druiven te presenteren.

Aan de bovenzijde van het Balatonmeer bevinden zich zeer gerenommeerde wijnhuizen met een specialiteit aan ‘nog te ontdekken’ wijndruiven, aldus Andrea Furjak. Zo passeerde deze avond de Rhein Rizling, de Olaszrizling en de Juhfark onze tafels. Vulkanische bodem geeft veel mee aan de smaak hebben we mogen ervaren. Zo waren we verrast door de zeste van citrus en de kruidigheid van onder andere zwarte pepers.

Er gaat uiteraard geen Hongaarse wijnproeverij voorbij zonder de alom bekende Tokaij wijn. Deze streek in het noord-oosten van Hongarije stond in het verleden bekend om de zoete witten wijnen, de Aszu. Des te meer vreugde om te zien dat er nu ook veelbelovende droge witte wijnen uit Tokaij komen. De streek is eigenlijk een berg, wederom een vulkanische berg  welke goed gevoede grond heeft dankzij twee rivieren die om deze berg lopen. Het klimaat geeft een droge herfst die de ‘nobele rotting’ goed doet. Maar goed, droge witte Tokaij dus die de vinologe ons deze avond voorschrijft en wat voor één? De hárslevelü druif uit 2018 van het wijnhuis Kikelet. De mooie ronde zuurtjes van abrikozenschil bepalen de smaak waarbij het in de neus kruidiger en meer stro en hooi deed lijken. Een waar genot voor de sommelier om met dit gerecht de juiste wijn spijs combinaties te adviseren.

Op naar de rode wijnen. Ook daarin was weer een mooie selectie gemaakt. Zo mochten we beginnen met de Kékfrankos van wijnhuis Luka. Een fruitig druifje vanuit de Balaton regio heeft snel iets weg van aalbessen en framboos kortom een echte appetizer.

Na het fruitige was het tijd voor wat kanonslagen, de “Bikavér”. Bikavér (wat letterlijk Stierenbloed betekent) is wat Chianti voor de Italianen is: de meest bekende rode wijn uit het land van herkomst. Stierenbloed wordt geproduceerd in twee gebieden. De bekendste is uit Eger (de Egri Bikavér) maar we mogen beginnen met de variant uit Szekszárd. Deze plaats ligt 160 kilometer lijnrecht onder Boedapest en is dus een wat zuidelijke wijnstreek wat de rode wijnen ten goede komt. Ook hier is de bodem van vulkanische soort en dat geeft de Ivanvölgyi Bikavér een wat rokerige neus en mooie zwarte pepers in de mond. Vanuit Szekszárd werden we meegenomen naar de meest bekende Egri Bikavér. De wijn uit deze stad was de Superior van het huis Bólyki.  Een wijn waarbij mes en vork gewenst is en die in het rijtje van de Gigondas en Châteauneuf-du-pape past. Ik raad de lezers aan zich eens te verdiepen in de historie van het Stierenbloed; zeer de moeite waard.

En dan als klap op de vuurpijl: Regio Villany, druif Cabernet Francs, wijnhuis Gere. De regio Villany is één van de meest belovende wijngebieden van Europa. Dit gebied is gelegen onder de stad Pécs en ligt tegen de Kroatische grens aan. De afstand met de evenaar is gelijk aan die van Bordeaux, dus zonuren genoeg. Daarnaast heeft deze regio invloeden van een mediterraan klimaat wat het nog wat droger maakt in het seizoen. Gevolg is dat de druif wat meer extract levert en dat is te proeven. De bodem is rijk gevoede kalkgrond waarnaast direct een bosrijke omgeving vergelijkbaar met de Loire. Dat is tevens de reden waarom de Cabernet Francs een ware parel is in Villany. Waar de Loire moeite heeft met deze druif in combinatie met klimaatverandering, heeft dit juist zijn voordelen in Zuid-West Hongarije. De Cabernet Francs geniet hier van vroege lentes en langere zomers en dat proef je. De smaak? Intens, fruitig, laurier met zijdezachte tannines. Alle wijnhuizen in Villany produceren nu ook de, in naam omgedoopte, “Villanyi Francs”, en zijn elk jaar weer in competitie om de beste  te produceren. Bij ons was de Csillagvölgy Villanyi Francs 2017 van wijnhuis Gere inmiddels in het glas geschonken, en bij de eerste slok wist ik het meteen: mooier dan dit kon het vandaag niet worden.

Tom Zwitser

 

Ook de kok van de ambassade deed nog een duit in het zakje met een voortreffelijk lichtgebonden kalfsbouillon met aardappel dumpling, groente en dragon waarna de Somloi Galuska volgde. Een heerlijk dessert van sponscake met walnoot, cacao, vanilleroom en rumrozijnen. Verkwikt en voldaan gingen we allen weer onze eigen weg maar één ding was duidelijk en bleef mij bij: Hongarije is “Terra Benedicta”, een gezegend land!

Henk-Jan Prosman en Marco van den Boomgaard

(Met dank aan H.E. András Kocsis en de gehele staf van de Hongaarse ambassade)

Marco van den Boomgaard, Andrea Furjak en H.E. András Kocsis

Tekst: Marco van den Boomgaard
Beeld: Henk-Jan Prosman en Tom Zwitser.

Posted on

Azov Bataljon in Hong Kong? En wel hierom:

De VS sleepte in 1992 al Moedjahedien naar Bosnië – vanuit Noord-Afrika, het Nabije Oosten en het Midden-Oosten – om daar Joegoslavië als land tot ontploffing te brengen, wat uitmondde in een verschrikkelijke ‘burgeroorlog’. Later deed ze hetzelfde met de Syrische ‘burgeroorlog’, en nog recenter werden IS-bataljons van Irak naar Khorasan (Centraal Azië) overgevlogen omdat IS haar werk in Syrië er klaarblijkelijk op had zitten, maar effectiever zou zijn in de regio, omdat IS daar druk kan zetten naar China (Oeigoeren), naar Rusland en naar Iran.

Maar hetzelfde gebeurt met zogenaamd extreem-rechtse groeperingen. Kenden we in de Koude Oorlog het project Gladio, in de laatste decennia zagen we hoe de VS en de NAVO extreem-rechtse groeperingen bewapende in Kiev, die overigens ook banden hadden met IS-terroristen in het Midden-Oosten. Behalve bij de terroristen van IS, vechten deze Oekraïense neonazi’s nu ineens mee met de demonstranten in Hong Kong. Wat? Inderdaad.

In de westerse media is men van links tot rechts van de legitimiteit van deze demonstranten overtuigd, want wat is er slechter dan China? Zoals activist Jim Glover opmerkte, gedragen de Hongkong-demonstranten zich dermate slecht dat ze in de VS veel slechter behandeld zouden zijn dan nu in Hong Kong, en zouden ze in de VS al veel eerder zijn afgetuigd, neergeschoten en zijn opgesloten dan in Hong Kong. Maar ze demonstreren tegen China, dus is alles geoorloofd en westerse mainstream media promoten dat idee honderd procent.

 

Nou, daar is inmiddels al heel veel op af te dingen. Zo bleek Hong Kong een safe space voor Chinezen die het te heet onder de voeten werd in eigen land en wegens corruptie en andere criminaliteit vervolging boven het hoofd hing. Hong Kong leverde immers niemand uit aan ‘Peking’. Ongeacht het niveau van de Chinese rechtstaat, wil geen enkel land natuurlijk met een de facto verzelfstandigde provincie opgescheept zitten die alle schurken huisvest om vervolging te willen ontlopen van dat land. Een wetsvoorstel moest daar dus verandering in brengen en hoppa, opeens gingen studenten de straat op om te protesteren. Nu vraagt u zich, in tegenstelling tot de hele westerse pers, direct af waarom uitgerekend studenten gaan protesteren tegen een wet die uitlevering van Chinese criminelen mogelijk maakt aan China. Wat hebben studenten daarmee te maken? Goeie vraag! Want ik zou het ook niet weten, behalve dat de inzet van studenten al meer dan 50 jaar een beproefd middel is om iets te forceren dat niets met studeren te maken heeft.

Maar deze protesten in Hong Kong zijn geen noviteit. In mijn boek Permafrost heb ik uitgebreid de protesten uit 2014 behandeld. Kent u Occupy Central nog, de goedgemarkte verzetsbeweging die met hippe logo’s, bedrukte spandoeken en door marketeers bedachte slogans en symbolen streed “voor meer burgervrijheid en minder inmenging van Peking”? Wat een nobel idee! Wie is er niet voor meer burgervrijheid, meer zelfbestuur en minder controle van de Partij? Iedereen in het Westen is er dus voor. Maar of die Chinese inmenging werkelijk wel zo slechts was, vraagt niemand zich hier af.[i] Wat nu als deze beweging enkel de frontorganisatie is voor westerse aanwezigheid in de regio, en strategische spelletjes om Peking bezig te houden in eigen land, de bevolking, waar mogelijk, op te zetten tegen het landsbestuur en de openbare orde, en natuurlijk tegelijkertijd een beroep te doen op ónze afkeer van dat Chinese bestuur terwijl dat Chinese bestuur de bevolking meer democratie geeft dan tijdens de hele Britse bestuursperiode het geval was?

 

Wel, zo simpel is dat. In 2014 werd Occupy Central door de NED aangejaagd en gesponsord, Deze CIA-organisatie was al actief in Hong Kong, twee jaar voordat de stad in 1997 aan China zou worden overgedragen door Groot-Brittannië. En vergeet ook niet het flinke aantal genânte ontmoetingen tussen Britse, Amerikaanse, Duitse en andere westerse consuls in Hong Kong met protestleiders als Joshua Wong, Benny Tai en anderen tussen 2012 en nu en wellicht al voor 2012.[ii] Uit alles blijkt dat westerse overheden en hun (n)go’s maar wat graag in ‘vijandig gebied’ stoken, partijen tegen elkaar opzetten en zich dus van begin tot einde met “buitenlandse aangelegenheden” bemoeien.

 

En nu haalt het Russische nieuwsbureau Sputnik facebookposts naar voren waaruit blijkt dat de nuttige idioten die in Oekraïne al jaren dood en verderf zaaien, dat nucook in Hong Kong doen. Want Amerika beloont haar knechten doorgaans best behoorlijk. Ben je mobiel, dan is strijden in het Amerikaanse proxylegioen heel lucratief. De vlag van IS kan snel ingewisseld worden voor die van andere ‘islamitische’ splintergroepen, en ‘demonstranten’ kunnen in een vloek en een zucht van de ene naar de andere door het Westen opgezette kleurenrevolutie overstappen, en voor allerlei ‘democratische’ bewegingen c.q. knokploegen werken die niet alleen Hong Kong maar ook Kiev van de regen in de drup hielpen, en alleen al in Oekraïne tienduizenden doden ten gevolg had en nog steeds heeft. De deurtjes blijven hetzelfde, maar de naambordjes en logo’s zijn snel veranderd. De stroom van geld en ‘adviseurs’ is de enige constante.

 

In Hong Kong wordt wederom enorm veel geplunderd waardoor de middenstand tegen het bestuur opgezet wordt omdat ze geen orde creëren. Dezelfde strategie hanteert Antifa en andere rioters ook bij ons: Creëer een breed gevoel van onveiligheid onder de bevolking en de regering zwicht snel voor de eisen van opstandelingen. Dat westerse regeringen ondertussen zelf de grootste terrorist van de middenstand zijn, dringt nu langzaam door in Europa en Amerika. Ook bij ons zijn de meeste ‘demonstraties’ in feite weinig meer dan bewust door de overheid opgezette publiekscampagnes, zoals de hele scholierenklimaathysterie, die vanaf de allereerste aanzet door de EU en andere instellingen is gefinancierd om de bomenkap, elektrisch rijden en windfarms op zee en op land er doorheen te kunnen jassen. Hersenspoel de jeugd en je wint de toekomst, maar vooral heel veel geld. Vernietig het MKB, boeren en vissers en je controleert het land. Dit zijn zomaar wat algemene leidraden uit de huidige politieke praktijk. Het gaat er natuurlijk om al die punten met elkaar te verbinden in een groter verband. Connect the dots: who benefits? Een van de leidraden uit mijn eigen boek Permafrost is dat de oorlog in het buitenland dezelfde is, als die in eigen land. En dat zie je telkens weer terug. De eisen van ‘opstandelingen’ komen bepaalde westerse regeringen altijd erg goed uit. Of het nu gaat om milieuclubs die via de rechter afdwingen dat door de overheid ingevoerde milieunormen eindelijk eens gehandhaafd gaan worden, of om het zaaien van verdeeldheid en creëren van hoofdpijndossiers voor de regeringen in Moskou en Peking. Het Westen bestaat inmiddels al lang niet meer uit soevereine landen: de EU, VN, IMF, ECB, zijn vehikels van multinationals, investeringsfondsen en banken om beleid te implementeren dat enkel in hun voordeel is en soevereine volkeren onderwerpt aan een ondoordringbaar web van internationale regelgeving, jurisprudentie en netwerken. Dit is volledig onttrokken aan elke vorm van grip van de volkeren zelf.

 

Ondertussen vinden de Hongkongse demonstranten het, zoals verwacht, helemaal niet erg dat dit Oekraïense tuig er ook tussen loopt. Elk van deze groepen staat in dienst van een kracht die groter is dan zij, en die hen gebruikt voor een ander doel dan wat zij beogen. Dus komen ze ook niet verder dan dat ook Azov-tuig ‘vrijheid van meningsuiting’ heeft, terwijl het hen natuurlijk op molotovs en stenengooien naar de politie aankomt, en daarbij is iedere hand welkom. Dus zijn ze welkom. ‘Instructies van bovenaf’, denk je dan meteen:

 


NOTEN:


[i] “The situation isn’t so black and white. The NPC did indeed agree to allow universal suffrage for chief executive elections in 2017 at the earliest, with Hong Kong’s Legislative Council elected by universal suffrage in 2020.

It must be noted that the interpretation of universal suffrage in the city’s Basic Law, which has served as Hong Kong’s constitution since 1997, stipulates the following: “The ultimate aim is the selection of the Chief Executive by universal suffrage upon nomination by a broadly representative nominating committee in accordance with democratic procedures.”

This effectively means that China cannot be accused of reneging on its commitments to allow Hong Kong residents full universal suffrage to vote because universal suffrage – as defined by the territory’s own laws – always required that candidates be vetted by a nominating committee. The Sino-British joint declaration of 1984 that paved the way for the handover made no mention of universal suffrage.

While activists may not be happy about accepting these legal stipulations, it should be acknowledged that the planned 2017 reforms would still allow the population to directly elect the chief executive through one-person-one-vote for the first time in history. Direct elections were never held at any point during the British colonial period, while a 1,200-member electoral college – made up of elite figures and tycoons – currently elects the chief executive.

Although there may be an unsavory caveat in the electoral process that requires a nominating committee to approve candidates, the new system is a far more democratic process than any previously practiced in Hong Kong’s history. Popular elections are undoubtedly a move toward a more representative framework.”

https://www.rt.com/op-ed/191824-hongkong-rally-conflict-protests-violence/

 

[ii]  ‘NDI will work with civil society organizations on parliamentary monitoring, a survey, and development of an Internet portal, allowing students and citizens to explore possible reforms leading to universal suffrage.’

 

http://www.ned.org/publications/annual-reports/2012-annual-report/asia/china-hong-kong

 

Posted on

Gevraagd: UBO-informatie!

In 2020 treedt de wet op de UBO’s in werking, de wet die duidelijk moet maken wie de Ultimate Beneficial Owner van een organisatie is: de uiteindelijke eigenaar. Er komt een UBO-register. “Prachtig!” hoor ik u zeggen! Maar of dat echt zo is, is nog maar de vraag …

Aan deze wet wordt vanuit de EU al meer dan tien jaar gewerkt, zogenaamd om witwassen tegen te gaan. Waarom duurde dat allemaal zo lang? Nou, deze ultieme transparantiewet moet natuurlijk wel zodanig ingeperkt worden dat het bepaalde mensen uit de wind houdt: de échte UBO’s. Want u en ik die weinig tot niks hebben en op ieder moment van alles onteigend kunnen worden, moeten natuurlijk volledig transparant zijn, maar dat geldt niet voor het handjevol mensen dat werkelijk alles in handen heeft.

We gaan daarom journaals maken die alle aspecten van dit UBO-register voor u op een rijtje zet. En we gaan tegelijk de echte UBO-top-20 van dit land in kaart brengen. En daarom een oproep! Wij weten van enkele van deze UBO’s dat ze waarschijnlijk veel meer bezitten en verdienen dan wat uit de officiële kanalen, zoals de jaarcijfers van hun bedrijven, is op te maken. We gaan dus het voor u en mij verplichte UBO-register aanvullen met de echte UBO’s: de mensen die van dit nieuwe nepregister zijn vrijgesteld: niet alleen vanwege de uitzonderingsregels die bedongen zijn, maar die waarschijnlijk ook een behoorlijke zwarte economie als ijsbergen onder hun multinationals en hedgefunds hebben hangen, waarvan het witte topje boven de zeespiegel uitsteekt.

Heeft u over onze miljardairtjes en multinationals concrete cijfers of informatie?  Deel het dan met ons, dat kan eventueel anoniem via ons contactvenster, maar ook via onze email: info [ @ ] deblauwetijger.com

Het is belangrijk dat we deze zoveelste neptransparantiemaatregel – met grote impact op uw en ons privéleven – goed onderbouwd neerzetten. Want onze jeugd in de Eerste en Tweede Kamer begrijpt er overduidelijk weinig van, of doet net alsof.

Posted on

Le Mesurier – Vader van de Witte Helmen viel dood van zijn balkon

Deze ochtend rond vier uur lokale tijd is James Le Mesurier, de stichter van de Syrische Witte Helmen, in Istanbul dood op straat teruggevonden. Hij ‘viel’ blijkbaar van zijn balkon. Deze Britse topofficier was in 2013 de stichter van de Witte Helmen. Officieel werd de organisatie geleid door de Syriër Raed Saleh, in wezen was dat echter een cover die de ware baas moest afschermen van de buitenwereld. Maar dat lukte niet echt, hoe hard de klassieke media in het Westen ook maar probeerden.

Sandhurst

Volgens het Britse dagblad The Guardian van vandaag was Le Mesurier het slachtoffer van een heuse lastercampagne door Rusland. Deze bestempelde hem volgens de krant immers als een man van MI6. Maar wie zijn curriculum leest, kan er moeilijk naast kijken dat hij een hooggeplaatst officier van het Britse leger en de NAVO geweest is. Zo studeerde hij af aan de militaire academie van Sandhurst en was hij in zijn groep bij het afstuderen de eerste. Verder was hij onmiddellijk na het afstuderen in het vroegere Joegoslavië reeds betrokken bij het verzamelen van inlichtingen tijdens de oorlog in de Balkan. De vuurdoop dus.

Nadien werkte hij voor allerlei bedrijven die naast informatievergaring ook huurlingen leverden. Vanaf 2011 en de start van de Arabische Lente was Le Mesurier continu in het Midden-Oosten actief. Partners waren hier onder andere de Nederlandse prinses Mabel, gewezen echtgenote van wijlen prins Friso en ex-liefje van gangsterkoning Klaas Bruinsma. Dame die ook goede contacten had met de AIVD, de Nederlandse geheime dienst. Ook was hij betrokken bij de Britse Olive Group van onder andere Christopher Steele, de voormalige Britse geheim agent van MI6 die mede verantwoordelijk was voor de rekrutering van Sergeï Skripal, de overgelopen Russische geheim agent. Steele is ook de auteur van het befaamde verhaal over de plassex van Donald Trump in Moskou waar de vroegere presidentskandidate Hillary Clinton toen mee zwaaide. Le Mesurier werkte na 2003 en de Amerikaanse invasie bovendien in Irak voor onder meer de Amerikaanse groep Bechtel.

[De Witte Helmen met hulpgoederen van de Britse ngo One Nation, een aan al Qaeda gelieerde in het Verenigd Koninkrijk legaal werkende Britse hulporganisatie. Ze kreeg over haar werking al wel enkele opmerkingen van de officiële Charity Commission. Joan Cox, het vermoorde parlementslid van Labour en vroegere medewerkster van Oxfam UK, was een fan van deze groep.]

De Witte Helmen kregen van een serie lidstaten van de NAVO, waaronder Nederland, Denemarken, de Verenigde Staten, Qatar en het Verenigd Koninkrijk, dat zowat de initiatiefnemer was, dan ook veel geld. Recent nog gaf de VS hen enkele miljoenen cadeau. Wel haakte Nederland onlangs af. Officieel omdat men onvoldoende controle had over de besteding van die gelden door de Witte Helmen.

Chemische wapens

Wie immers wat nader naar de Witte Helmen keek, officieel de Syrian Civil Defense, zag onmiddellijk dat het gewoon een afdeling was van die salafistische terreurgroepen. Telkens als men in Syrië de woorden ‘chemische wapens’ hoorde roepen waren de Witte Helmen in de buurt om het verhaal wereldkundig te maken. De Witte Helmen waren dan ook in deze oorlog het Britse propaganda-instrument bij uitstek.

Merkwaardig daarbij is dat Mayday Rescue, de in Nederland geregistreerde stichting die de Witte Helmen had opgericht, zelfs steun gaf aan de zogenaamde burgerjournalisten van Bellingcat, een onderdeel van de Atlantic Council, de met de NAVO en de VS verbonden studie- en propagandadienst. Bellingcat is ook de organisatie die zeer snel de ‘daders’ kon vinden van het neerhalen boven Oekraïne van MH17, de vlucht van Malaysia Airlines. Russen natuurlijk.

En telkens als de Witte Helmen schreeuwden over het gebruik van chemische wapens kwam Bellingcat dat snel nadien ‘bewijzen’. Waarna de Britten, de VS en Frankrijk in twee gevallen hun bommenwerpers lieten uitrukken. Goed voor wat spierballengerol en louter symbolische vernielingen. Een typisch voorbeeld is dat wat er vorig jaar in de stad Douma gebeurde bij de val van dit bolwerk van salafistische terreur.

De Witte Helmen met hulpgoederen van de Britse ngo One Nation, een aan al Qaeda gelieerde in het Verenigd Koninkrijk legaal werkende Britse hulporganisatie. Ze kreeg over haar werking al wel enkele opmerkingen van de officiële Charity Commission. Joan Cox, het vermoorde parlementslid van Labour en vroegere medewerkster van Oxfam UK, was een fan van deze groep.

Er is op het internet massa’s foto’s en video’s te vinden die hun linken met al Qaeda en zelfs ISIS bewijzen en hun betrokkenheid bij de Syrische gruwel. Maar dat was geen probleem voor de stad Ieper om hen in 2017 de jaarlijks Vredesprijs te geven. Een propagandafilm over de groep kreeg in 2017 in Hollywood zelfs een Oscar maar de poging om hen bovenop ook nog de Nobelprijs voor de Vrede te bezorgen mislukte. Het zou vermoedelijk te gênant geweest zijn voor het Noorse parlement. Ooit gaf Noorwegen zelfs deze prijs aan een Jemenitisch lid van de Moslimbroeders.

Voor altijd een mysterie

Wat er vandaag in Istanbul gebeurde zal heel waarschijnlijk altijd een mysterie blijven. Dit soort vermoedelijke moorden hebben altijd veel kandidaat-daders en geen enkele regering of geheime dienst kan men hier vertrouwen dat ze de waarheid zeggen. Men zal in de media vermoedelijk – zoals met de Russische familie Skripal –  allerlei verhalen opdissen over duistere Russen die dan klakkeloos door bladen als The Guardian worden overgenomen, zelfs al raken ze bij nader toezien kant noch wal. In wezen kan dit door zowat alle betrokken veiligheidsdiensten gedaan zijn, ook MI6, zoals het ook een afrekening onder die (sic) vrijheidsstrijders kan zijn of, waarom ook niet, een gewoon ongeluk. Keuze zat.

[Een magazijn van de Witte Helmen in Yarmoek, het toen nog door ISIS bezette deel van Damascus.]

In hoeverre ook is dit gewoon het opkuisen door het Westen van een met gigantische hoeveelheden bloed overgoten vuile oorlog en wist de man veel te veel. En wie weet was het gewoon zelfmoord zoals men al hier en daar suggereert of een ruzie over geld en vrouwen. Altijd goed voor een leuk motief en een zeer sappig verhaal.

Syrië zal hem, behoudens dan bij al Qaeda & co, niet missen. Daar mag je niet aan twijfelen. Benieuwd ook hoelang het zal duren voor Bellingcat de ongetwijfeld Russische daders van deze misdaad zal vinden. Vraag is zeker ook wat er nu met Mayday Rescue en de Witte Helmen gaat gebeuren.

Willy Van Damme

1) Het verhaal over Le Mesurier en de Witte Helmen kan je lezen op https://willyvandamme.wordpress.com/2019/06/07/syri-witte-helmen-als-britse-oorlogspropaganda/

Posted on

MH17-onderzoeker op Oekraïense ‘blacklist’-site Myrotvorets

Max van der Werff Myrotvorets

Max van der Werff, een Nederlander die onderzoek deed naar het neerhalen van de MH17, is op de Oekraïense website Myrotvorets gezet. Deze site plaatst de namen en persoonlijke gegevens van mensen die het als ‘anti-Oekraïens’ beschouwt. Er zijn al eens een journalist en een politicus vermoord, kort nadat hun gegevens op deze site gezet werden.

Max van der Werff is bekend vanwege zijn MH17-onderzoek en zijn eerdere onderzoek naar Nederlandse oorlogsmisdaden in Indonesië ten tijde van de zogeheten politionele acties in dat land. Eerder dit jaar bracht Van der Werff samen met regisseur en documentairemaakster Yana Yerlashova de documentaire MH17: Call for Justice uit. Daarin wordt kritisch gekeken naar het MH17-onderzoek door het JIT en ook de rol van Oekraïne. De documentaire brengt onder andere aan het licht dat telefoongesprekken die een belangrijke rol spelen in de MH17-zaak zijn bewerkt door de Oekraïense geheime dienst SBOe.

“Propaganda voor het agressorland”

Van der Werff is op de website gezet vanwege “aantasting van de soevereiniteit en de territoriale integriteit van Oekraïne”, het “illegaal de Oekraïense grens oversteken” en “deelnemen aan het maken van propaganda voor Rusland (het agressorland) tegen Oekraïne”, aldus Myrotvorets.

Max van der Werff op Myrotvorets

Vermoord na plaatsing op Myrotvorets

Myrotvorets is een website die functioneert als een databank van mensen die kritisch staan tegenover het Oekraïens-nationalistische discours rond het conflict in het oosten. De website houdt de namen bij, e-mailadressen en in veel gevallen zelfs huisadressen van mensen die zich hebben verzet tegen Oekraïne. Bijvoorbeeld van soldaten die in de DNR en LNR vechten, maar even goed ook van politici en journalisten die zich kritisch verhouden tot de machthebbers in Kiev. Dit leidde er al toe dat in 2015 de Oekraïense schrijver Oles Buzina en Oekraïens parlementslid Oleg Kalashnikov vermoord werden vlak nadat zij op deze website waren geplaatst.

Oproep Duitse regering tot sluiting Myrotvorets genegeerd

In 2018 riep het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken Oekraïne op om de website te sluiten. Die oproep kwam nadat Myrotvorets de voormalig bondskanselier Gerhard Schröder op de site zette, vanwege zijn vermeende goedkeuring van het Russische handelen op de Krim. Myrotvorets reageerde hierop door te stellen dat de oproep van het Duitse ministerie een “aanval op de soevereiniteit en de territoriale integriteit van Oekraïne” was en een “rechtvaardiging van de Russische agressie tegen Oekraïne”.

Bont gezelschap op Myrotvorets

Bekende personen die op de website staan zijn de Amerikaanse acteur Steven Seagal en zelfs de voormalige president van Georgië en gouverneur van Odessa Michail Saakasjvil, nadat hij uit de gratie viel in Oekraïne.

Reactie Max van der Werff

“Ik laat dit niet over mijn kant gaan”, stelt Max van der Werff tegenover Novini. Van der Werff vraagt zich af of het alleen propaganda en een poging tot intimidatie is van Myrotvorets of dat er ook een officiële aanklacht tegen hem is. De documentairemaker overweegt juridische stappen tegen Myrotvorets.

De Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) reageerde niet op een e-mailverzoek van Novini om commentaar.

http://www.novini.nl/nieuwe-mh17-documentaire-met-belangrijke-getuigen/

Posted on

Indrukken van een Britse diplomaat in Noord-Korea

Noord-Korea

Wat opvalt is dat veel schrijvers van boeken over Noord-Korea informatie van elkaar hergebruiken en uitgaan van de nodige veronderstellingen en informatie van derden. Eelco van Hoecke recenseert een boek dat hierop een uitzondering vormt.

In 2015 bezocht ik samen met een collega de Democratische Volksrepubliek Korea, oftewel Noord-Korea. Aangezien Nederland zoals de meeste Europese landen geen ambassade heeft in Noord-Korea nam ik contact op met de Britse ambassade, omdat Nederlandse burgers in Noord-Korea zich dienen te wenden tot de Britse ambassade in geval van calamiteiten. Het leek me wijs om de Britten op voorhand op de hoogte te stellen van ons bezoek. Het contact verliep allerhartelijkst, met het verzoek aan ons om hen een seintje te geven wanneer we zonder problemen teruggekeerd zouden zijn in China. Gelukkig is het ook zo gelopen. Deze flashback speelde door mijn gedachten toen ik begon aan deze recensie over het boek van John Everard.

Britse ambassadeur in Noord-Korea

Voor mijn Noord-Koreareis heb ik alles gelezen over het land wat ik te pakken kon krijgen, veelal in het Engels. Wat opvalt is dat veel schrijvers informatie van elkaar hergebruiken en uitgaan van de nodige veronderstellingen en informatie van derden. Dit boek is in mijn ogen een gunstige uitzondering. De auteur heeft alles bij elkaar meer dan 2 jaar als Brits ambassadeur in het land gewoond, van 2006 tot en met 2008, en vertelt over zijn eigen ervaringen in Noord-Korea en met name Pyongyang.

Het boek bestaat uit 4 hoofdstukken:
1. Life in the DPRK
2. Foreigners in the DPRK
3. The Nature of the DPRK Regime
4. Dealing with the DPRK

Contact met Noord-Koreanen

Anders dan de meesten had ambassadeur Everard wel degelijk contact met gewone Noord-Koreanen. Ook is hij kriskras door het land gereisd. Zijn informatie is niet afkomstig van vluchtelingen, maar van de buitenste schil van de elite die mag leven in de hoofdstad Pyongyang (ongeveer 1 miljoen mensen, 5% van de bevolking. In totaal wonen in Pyongyang iets meer dan 3 miljoen trouwe communisten, ongeveer 15% van de bevolking).

Beter beeld van alledaagse leven in Noord-Korea

Het beeld dat ambassadeur Everard schetst wijkt niet wezenlijk af van de verhalen van de meeste vluchtelingen. Wel slaagt hij erin om een beter beeld te geven van het alledaagse leven in Noord-Korea: relaties, trouwen, werk, carrière en de strijd die Noord-Koreanen elke dag moeten voeren om een min of meer gewoon leven te kunnen leiden in de paranoïde, disfunctionele Noord-Koreaanse maatschappij. Geen enkel ander boek slaagt er wat mij betreft in om zo’n realistisch beeld van het leven in Noord-Korea te schetsen. Een aantal zaken die door hem in het boek genoemd worden waren voor mij zeer herkenbaar.

Militaire controleposten rond Pyongyang

Zo heeft hij het bijvoorbeeld over de militaire controleposten rond Pyongyang. Diplomaten blijken binnen een straal van 35 km van Pyongyang vrij te mogen reizen. Everard fietst echter graag en komt meestal zonder al te veel problemen langs de verschillende controleposten. Die worden veelal bemand door (vriendelijke) dienstplichtigen. Hij fietst zonder problemen verschillende keren naar het strand bij Nampo. Die controleposten zijn er vooral om mensen die niet in de hoofdstad thuis horen buiten te houden. Enkel trouwe communisten mogen in de hoofdstad wonen. Sinds de hongersnood van de jaren ’90 is het land echter zeer corrupt. Iedereen is om te kopen en veel boeren reizen illegaal naar Pyongyang om hier hun producten tegen hoge winsten te kunnen verkopen op de markt.

Noord-Korea

Toen we met onze bus over een viaduct reden zagen we dat er mensen illegaal met een trein Pyongyang probeerden binnen te komen. Een Britse toerist uit onze groep die tegen de afspraken in foto’s nam van zo’n controlepost werd op een rustige, beschaafde manier uit de bus gehaald en gevraagd om die foto’s in het bijzijn van de militairen te wissen. Daar bleef het bij.

Hongersnood jaren ’90 veranderde samenleving blijvend

Verder heeft Everard het over het feit dat de hongersnood van de jaren ’90 de maatschappij blijvend veranderd heeft. Mannen waren vanwege het feit dat ze voltijds werken gedwongen om elke dag te blijven verschijnen in staatsbedrijven waar amper geld werd verdiend, terwijl de vrouwen konden gaan handelen op de eerste zogenaamde ‘boerenmarkten’ omdat ze niet werkten of slechts deeltijd.

Dit zie je overal in het land: vrouwen en oude mannen hebben kraampjes langs de kant van de weg en verkopen allerhande producten. Het voedsel op straat dient te worden afgerekend in harde valuta maar is van een veel betere kwaliteit dan het voedsel dat je krijgt in staatsrestaurants waar de kwaliteit zeer wisselend is. Zo was op de voorlaatste dag van de reis de helft van onze groep doodziek omdat ze niet tegen de kimchi konden die was geserveerd in een van de staatsrestaurants.

Leven als diplomaat in Noord-Korea

Het mooiste deel van het boek vond ik de verhalen over zijn eigen leven als diplomaat in Noord-Korea. De Britse ambassade zit samen met de vertegenwoordiging van Zweden, Duitsland en Frankrijk in het enorme voormalige gebouw van de Oost-Duitse ambassade. Zelfs DDR-diplomaten hadden het zwaar in Pyongyang en durfden vanwege het gebrek aan controle vanuit het thuisland regels te overtreden. Zo legden ze op staatskosten een enorm “waterbassin” aan. Dit was in werkelijkheid een zwembad om de warme zomers door te komen. Ook beschikte de ambassade over een meer dan goed gevulde bibliotheek om de verveling te verdrijven. Verder luchtten toch verschillende Noord-Koreaanse contacten hun hart over bijvoorbeeld het gebrek aan brandstof/verwarming in de wintermaanden. En dat in Pyongyang!

Pessimistisch over hervormingen

Op verzoek van de uitgever heeft de schrijver de laatste twee hoofdstukken toegevoegd die voor mijzelf minder verrassingen in petto hadden. Everard is pessimistisch over politieke en economische hervormingen en de mate waarin het buitenland invloed kan uitoefenen op Noord-Korea. Iets dat Trump en de VS in hun achterhoofd dienen te houden bij verdere onderhandelingen met het land.

N.a.v. John Everard, Only Beautiful, Please: A British Diplomat in North Korea (Shorenstein Asia-Pacific Research Center, 2012), paperback, 250 pagina’s.

Posted on

Syrië – Militaire toestand in het oosten stabiliseert

Assad, Syrië

De toestand in het oosten van Syrië lijkt zich stilaan te stabiliseren, met het Turkse leger die nu de grenssteden Tal Abyad en Ras al Ayn bezet, twee steden waar de PKK/YPG zowel politiek als militair relatief zwak stond. Een deel van de lokale bevolking is trouwens voor die PKK/YPG en de oorlog gevlucht naar Turkije en hoopt nu terug te keren. Ook veroverde Turkije een klein stuk van de autoweg M4 die vanuit de stad Aleppo oostwaarts loopt tot aan Irak en parallel met de Turkse grens. De M4 is cruciaal voor de bevoorrading.

Ondertussen is het Syrische leger diep doorgedrongen in dit door de PKK/YPG bezette gebied en heeft het nu de controle over de steden Qamishli, Tabqa, Rakka, Ayn al Arab/Kobani (1), Ayn Issa, Manbij en de provinciehoofdstad Hasaka.

Akkoord Damascus - SDF - 13 oktober 2019
De Engelse vertaling van het zondag gesloten akkoord van de PKK/YPG met de Syrische regering. De Furat rivier is de lokale naam voor de Eufraat. Cruciaal zijn de voorlaatste en laatste alinea van dit akkoord. Zonder het met zoveel woorden te zeggen betekent dit de totale overgave van de SDF/PKK/YPG aan het Syrische leger. Alleen de verovering van de provincie Idlib op al Qaida is voor Damascus nu nog een knelpunt. Een kwestie van maanden. De luchtmachten van Syrië en Rusland zijn de voorbije dagen hier trouwens druk bezig geweest.

Snelle opmars

Ook de grens tussen Syrië en Irak in het noorden tussen de steden Al Malkiyah/Semalka en Faysh Khaboer in Irak zal door het Syrische leger overgenomen worden. Dat is heel belangrijk want het was via deze aan de Khaboer-rivier liggende steden dat de VS haar troepen bevoorraadde en journalisten van o.m. de BBC, CNN en Rudi Vranckx in dat deel van Syrië raakten. Bij de ‘goeden’.

Toen het Syrische leger zondagnacht Qamishli overnam dienden trouwens alle journalisten in het holst van de nacht uit hun hotel te vertrekken. Zij waren er immers met toestemming van de PKK/YPG en dus in wezen illegaal. De overname van deze grenspost is zeer belangrijk daar Syrië nu al twee van de drie grote grensposten met Irak in bezit heeft. Wat de handel moet bevorderen.

Westerse journalisten waren illegaal in Syrië

Gezien de reputatie van veel van die journalisten zullen er voorlopig vanuit Syrië dan ook nog weinig westerse reportages gemaakt worden. Idlib is door de aanwezigheid van al Qaida voor hen te gevaarlijk en toestemming vragen aan Damascus om die regering dan onder de modder te bedelven zal niet meer zo vlot lukken. Damascus heeft op dat vlak met het westerse journaille immers genoeg ervaring opgedaan.

Alleen de toestand rond de iets zuidelijker bij de Iraakse grens gelegen plaats Shadadi is nog onzeker. Mogelijk zal het Syrische leger er de komende uren of dagen arriveren. De ontplooiing van dit leger verloopt zo te zien immers wel zeer snel.

Onderling afgesproken?

De indruk is ook dat de gevechten dus gestopt zijn en er alleen nog sprake is van schermutselingen terwijl het Amerikaanse leger zich nog steeds blijft terugtrekken. Heel waarschijnlijk zijn daar ook de olievelden rond Omran in het uiterste zuidoosten van deze regio bij inbegrepen en komen die terug in Syrische handen.

Alleen de zone van al Tanf aan de Iraakse grens blijft voorlopig nog door de VS bezet. Hier wacht men op de verdere ontruiming van het grote vluchtelingenkamp van Rukban waar tienduizenden vluchtelingen min of meer gevangen zaten. Volgens recente berichten zou echter al 75% van de bewoners na bemiddeling vertrokken zijn. Ook hier is het Amerikaanse vertrek vermoedelijk nakend.

Akkoord tussen PKK/YPG en Syrië

Intussen zijn ook de tekst van het akkoord tussen de PKK/YPG en Syrië bekend. Essentieel is dat het getekend is namens de SDF, de zogenaamde Syrian Democratic Forces. Dat is het overkoepelend orgaan waaronder theoretisch de PKK/YPG valt. Het vijgenblad waarachter de PKK/YPG schuil gaat. Het bestaat vooral uit enkele clans uit die woestijnachtige regio ten oosten van de Eufraat.

Noordoost Syrië - Militaire toestand - 1 - 14 oktober 2019
De militaire toestand maandag 14 oktober. De zwarte lijn is de M4, de weg van Aleppo naar de Iraakse grens, die op een plek in handen viel van het Turkse leger en haar bondgenoten, de salafisten van wat nu het Syrische Nationale Leger heet. Merk de snelheid op waarmee het Syrische leger in dit gebied oprukt. Zondagochtend zaten ze nog allen ten westen van de Eufraat. Het versterkt het vermoeden dat alles vooraf tussen alle partijen, behoudens de PKK/YPG en mogelijk de VS was afgesproken. Zo snel doe je een leger nu eenmaal niet oprukken.

Volgens dit akkoord zal de SDF voortaan het gezag van de Syrische overheid en haar leger erkennen. Het betekent het einde van het ‘paradijs’ Rojava als autonoom gebied met een eigen regering, leger en vlag. Het akkoord is uiteraard amper twee dagen oud en zal in de praktijk haar werkbaarheid nog moeten bewijzen. Het is bovendien weinig gedetailleerd. Maar tot heden is er nergens sprake van problemen tussen de SDF/PKK/YPG en het Syrische leger.

Ook met het Turkse leger lijken er sinds maandag militair geen gevechten van enigerlei waarde meer plaats te vinden. Alleen het zogenaamde Syrische Nationale Leger, de salafisten van het vroegere Vrije Syrisch Leger, maken nog wat herrie maar die vormen sinds 2016 geen serieus probleem meer voor de Syrische overheid. Militair betekenen die weinig of niets.

Een stel dwazen

Wat in de massamedia een enorm probleem werd genoemd dat tot een heropleving van ISIS ging leiden is integendeel het omgekeerde. De Syrische overheid zal omdat ze meer middelen en ervaring heeft de gevangenkampen zowel op vlak van het sociale als de veiligheid beter beheren. Natuurlijk zullen vele ISIS-strijders en medeplichtigen de doodstraf riskeren. Maar dat is gezien het daar geleden leed onvermijdelijk.

510153779990181292_438052252
De grote winnaar van deze oorlog is de Syrische president Bashar al Assad en vooral de overgrote meerderheid der Syriërs. Naast dan de regeringen van Iran, Irak en Rusland. Ook de Libanese verzetsgroep Hezbollah behoort tot de winnaars. De verliezers zijn vooral Israël, de VS, de NAVO en de EU naast dan landen als Turkije, Saoedi-Arabië, Qatar, Bahrein en de Verenigde Arabische Emiraten. Ook de westerse media leed een zeer zware nederlaag. Nog in 2012 beweerde een ‘journalist’ als Jorn De Cock van De Standaard in een studio van de VRT dat de dagen van Bashar al Assad geteld waren. En toen Bashar al Assad steeds maar bleef herhalen dat hij gans Syrië onder regeringscontrole ging brengen lachte men hem van The New York Times tot Le Monde, De Volkskrant en De Morgen uit. Het lachen is hen vergaan. En de EU? Dat is gewoon een oorlogszuchtige dwerg met reuzenallures. Kortom een stel dwazen. Moorddadig dat wel.

Ook in West-Europa was er in 1944 en ‘45 sprake van grote brutaliteiten tegen de met de Duitse bezetter collaborerende bewoners en waren er executies. Maar het in West-Europa geleden leed is peanuts in vergelijking met wat men in Syrië en Irak heeft ondergaan. Het Syrische gerecht zal zijn werk moeten doen. Het heeft er de capaciteiten voor.

EU slecht geplaatst om regering Syrië te bekritiseren

En de EU is om hier kritiek te leveren heel slecht geplaatst. Er zijn immers voldoende gevallen bekend van salafistische moordenaars die met medeweten van onze veiligheidsdiensten naar Syrië konden vertrekken. Ja, zij konden deze nuttige idioten ginds nu eenmaal goed gebruiken.

Maar met de Syrische regering kan men onderhandelen, en liefst nog vandaag, om zeker de kleine kinderen uit die hel te halen zodat die tenminste nog een toekomst de naam waard hebben. Maar ja, ook hier tonen de regeringen van de EU zich nog maar eens van hun slechtste kant en blijft men maar treuzelen. Tot het veel te laat is? Arm Europa.