Posted on

Bericht over Hongkong

Op 14 november vorig jaar was Theresa Cheng, de Hongkongse minister van Justitie, op uitnodiging van het Britse Chartered Institute of Arbitrars naar de hoofdzetel in Londen gekomen voor een uitleg over de werking van Hongkong als centrum voor arbitrage rond allerlei geschillen tussen bedrijven onderling en met de overheid.

Arbitrage is een methode om rechtszaken te vermijden en alles binnenskamers te regelen. Hongkong is nu eenmaal een van ‘s werelds grootste financiële draaischijven en belangrijk op het vlak van de arbitrage. En dus was haar komst de meest logische zaak mogelijk.

Gewelddadige rellen

Het is een bezoek dat ze zich wel nog heel lang zal blijven herinneren. Voor haar leek het echter een routineklus. Londen kende ze uiteraard heel goed en bovendien was ze ooit voorzitter geweest van deze instelling. Dit ging dus vlot gaan, dacht ze vermoedelijk.

Maar in Hongkong was de toestand op dat ogenblik chaotisch met tienduizenden betogers, vooral studenten en ook scholieren, die op een uitermate gewelddadige wijze poogden de lokale regering te doen vallen en China zo te provoceren dat het haar leger ging laten ingrijpen. Een tweede Tiananmen dus met opnieuw een pak doden. Wat faalde.

Theresa Cheng, de Hongkongse minister van Justitie, werd op 14 november vorig jaar in het centrum van London op straat door gemaskerde betogers het hospitaal ingeklopt. Resultaat een gebroken arm en een ontwricht hand. De Britse regering noemde zich ‘bezorgd’ en de Londense politie… die doet niets. Britse hoffelijkheid?

Waarna een ‘verontwaardigde’ Verenigde Staten dan zoals met Tiananmen in 1989 nog maar eens sancties uitvaardigde tegen China en ditmaal ook Hongkong. Wie weet opnieuw gevolgd door de Europese Unie en Japan.

Kwestie van de pijn voor de Chinese regering zo groot mogelijk te maken. Kort ervoor was er ook de eerste dode gevallen. Een 70-jarige man die nadat hij tegen dit vandalisme had geprotesteerd door de betogers werd aangevallen en vermoord. Een andere tegenstander stak men dan weer in brand.

Wie had gedacht dat de Hongkongse minister daarom bij haar bezoek politiebewaking zou krijgen was echter verkeerd. Er was in de verste verten duidelijk geen politie te zien toen ze in Holborn in het centrum van de Britse hoofdstad naar haar afspraak trok.

Toen ze nog maar een honderd meter van de hoofdzetel van de organisatie op Bloomsbury Square verwijderd was verschenen plots een, naar gelang de bron, 30 tot 50 gemaskerden die de minister aanvielen en brutaal tegen de grond schopten en sloegen. Resultaat een gebroken arm en een ontwricht hand die hospitalisatie en weken revalidatie vergden.

Wie die gemaskerden waren is na meer dan zes maanden officieel nog steeds niet geweten. Ondanks de massa’s camera’s die de Londense straten sieren. De aanvallers spraken Kantonnees, het dialect van Hongkong en de erom liggende provincie Guandong. Arrestaties werden niet verricht en het was het personeel van het instituut dat haar wist te ontzetten. De politie was nergens te bespeuren.

Protest China en Hongkong

Natuurlijk was er onmiddellijk een publiek protest van zowel het vertegenwoordigingskantoor van Hongkong in Londen als van de Chinese ambassade die beiden ook een gerechtelijk onderzoek en maatregelen vroegen.

De politie zou, volgens zowel de televisiezender Euronews als de Londense krant Evening Standerd een onderzoek naar de zaak doen (1). Zeer opmerkelijk was echter de reactie op het incident van de Britse conservatieve regering van toen nog Theresa May. Die stelde: “Zich zorgen te maken”. Zorgen? Over wat? De verkeerde arm gebroken misschien?

Terwijl Hongkong en China een veroordeling van die aanval op een minister van hun regering vroegen toonde Londen zich alleen maar ‘bezorgd’. Een veroordeling in welke termen dan ook van die aanval kon er niet eens af. Het toont perfect welke de positie van Theresa May en haar regering over de rellen in Hongkong juist was.

Grote delen van de betogers vroegen de VS en de vroegere koloniale meesters om hulp tegen hun regering. Nog een groep die denkt dat de VS hen gaat helpen richting het paradijs. Moeten de Britten hen terug opium bezorgen en de VS hun leger sturen om Hongkong dan helemaal te vernielen?

Men moest immers al stekeblind zijn om niet te zien dat die extreem gewelddadige revolte in Hongkong toen niet alleen gebeurde in nauw overleg met de VS maar ook de volle steun had van de Britse regering. En dus was de Britse regering ‘bezorgd’.

Intussen zijn we al meer dan 6 maanden later maar van enige politieactie is kijkend naar de media niets te horen of te zien. Geen arrestaties, geen actualisatie van het onderzoek, geen persbericht of welke mededeling over deze zaak dan ook. Ook de Britse regering van nu Boris Johnson zwijgt. Het is wat Londen betreft een afgesloten dossier. Dat lijkt duidelijk.

Freedom of No Information Act

Navraag hierover via de Freedom of Information Act bij de Londense Metropolitan Police Service (MPS) leverde ook in beroep niets op. De vragen waren nochtans simpel: Is er een onderzoek van de politie en zijn er al mensen aangehouden of in verdenking gesteld?

Simpele vragen waar je in welk gerechtelijk dossier ook als journalist zo vlot antwoorden krijgt. Zeker daar het hier een bezoekend minister betrof en de zaak in het openbaar gebeurde en toch wel grote beroering veroorzaakte. Zelfs internationaal.

“We kunnen het noch bevestigen, noch ontkennen”, was ook in beroep het antwoord van de MPS. De reden was voor hen simpel. Zo stelt men dat hierop met ja of neen antwoorden bepaalde personen schade zou kunnen berokkenen en om reden van privacy kon zij daarom hierop noch met ja of neen antwoorden.

Grenville Cross, van 1997 tot 2009 hoofdaanklager in Hongkong en nu vicevoorzitter van de Internationale Vereniging van Openbare Aanklagers, stelt dat China geheel in zijn recht is met de plannen voor wijzigingen aan de Basis Law van Hongkong, de grondwet.

Maar hoe hier op die twee vragen antwoorden schade zou kunnen berokkenen aan wie dan ook is wel bijzonder raar daar de feiten toen wereldwijd in de media rondgingen en men ook geen namen van eventueel gearresteerden vroeg.

Het publiek mag het niet weten

“Alhoewel gij in uw vraag geen namen noemt zou ons antwoord (indien we die info hadden) leiden tot de identificatie van de betrokken individuen”, stelde de MPS op pagina 5 van hun lijvig maar 14 pagina’s rond de pot draaiend antwoord. Wat verder op pagina 7 komt de echte aap dan uit de mouw gekropen en geeft men omfloerst de ware reden om het antwoord te weigeren op die twee gewone vragen.

Indien we die (info, nvdr,) hadden zou het vrijgeven van die informatie kunnen leiden tot een grotere publieke participatie en debat met betrekking tot het politieoptreden hier. Het zou er ook toe kunnen leiden dat leden van het publiek om rekenschap vragen van de overheden en zo goed geïnformeerde keuzes te maken.”

Met andere woorden. Het publiek mag hier niet weten wat er aan de hand is en wil de daders beschermen nemen en in wezen op die wijze ze zelfs steunen. Waarop dan natuurlijk de vraag komt: Wie waren die aanvallers dan? Een door de Britse overheid ingehuurde knokploeg? En is dit de verklaring waarom de minister die avond geen politiebescherming had?

Joshua Wong hier met de Amerikaanse Republikeinse senator Marco Rubio. Verdedigers van de vrijheden in Hongkong zoals ze zich noemen. Na verloop van tijd zal men voor Joshua Wong in de VS wel een job vinden. Het broodje voor deze Amerikaanse posterboy lijkt gebakken.

Uiteindelijk steunt de Britse regering in Hongkong de massale vernielingen, geweld tegen burgers en politie met zelfs moord en poging tot moord. En dan is het neerslagen van een minister van die regering voor Londen klein bier. Het toont ook dat die fameuze Freedom of Information Act waardeloos is.

Artikel 23

Intussen heeft China met steun van de Hongkongse regering eindelijk maatregelen genomen om het politiek geweld onder controle te brengen. Probleem was artikel 23 van de basiswet van 1997, de grondwet van deze regio. Nog tegen augustus gaat het Staand Comité van het Chinese parlement dit artikel dat onder meer gaat over landverraad, poging tot afscheiding, terrorisme en buitenlandse inmenging goedkeuren.

Het invullen hiervan was in 1997 door China overgelaten aan Hongkong. In 2003 poogde Hongkong dit dan te laten goedkeuren maar dit faalde wegens lokaal verzet, aangevuurd door de VS en het Verenigd Koninkrijk.

En gezien de toestand in Hongkong zal, vreest China, het dat ook de komende jaren niet lukken. Daarom dat China dit per decreet zal doen waarna het automatisch in de vroegere Britse kroonkolonie wet wordt.

Krantenuitgever Jimmy Lai hier met John Bolton, de gewezen republikeinse minister van Buitenlandse Zaken en een ook in de VS gevreesde oorlogsstoker. Jimmy Lai stelde in zijn krant de emigratie van Chinezen naar Hongkong ooit gelijk met de komst van een sprinkhanenplaag.

Men is er namelijk vanuit de VS en met steun van onder meer Jimmy Lai, de uitgever van Apple Daily de grootste krant in Hongkong, in geslaagd om veel inwoners van deze regio op te zetten tegen China. Een fenomeen dat onderhuids al decennia leefde maar dankzij een goed uitgebouwd propagandanetwerk almaar meer aanhang kreeg.

Met zelfs steeds luider geroep om onafhankelijkheid. Een dodelijke zonde voor alle Chinese leiders die hun land zijn positie van vroeger terug willen zien innemen. Eeuwenlang was het immers een der grootmachten in de wereld die het dankzij vooral de Britten en ook Japan vanaf de negentiende eeuw met o.m. de Opiumoorlogen verloor.

Chinees nationalisme

En in wezen is China na veertig jaar economische groei terug op dit punt geraakt. Volgens het door het IMF gebruikte systeem van koopkrachtpariteit zelfs een 33% groter dan de VS. (27,8 biljoen $ versus 20,2 biljoen $) En dat poogt men in de VS nu met alle mogelijke middelen te verhinderen door China zoveel als mogelijk te kortwieken. De VS willen immers de enige wereldmacht blijven.

Zo steunt Washington de gewelddadige bewegingen in Xinjiang, met de salafistische terreurgroepen van Oeigoeren, in Tibet met de aanhangers van de Dalai Lama en in Hongkong. Ook steunt men nu voluit de huidige regering in Taiwan in haar streven om zich officieel af te scheiden van China (2). Met provocaties en harde woorden o.a. rond de coronacrisis tot gevolg. Met een pers die aan de Taiwanese lippen hangt.

De Hongkongse advocaat Chang Tze-chin liet op 24 mei tijdens een betoging van die rebellen zijn ongenoegen blijken en kreeg van hen dan ook een stevig pak slaag, tot bloedens toe. In onze media noemt men die betogers vrijheidslievende opponenten die streven naar de democratie. Het is een traditie bij onze media om door de VS gesponsorde terreurgroepen op te hemelen.

Geen verwondering daarom dat onze media al die door de VS gefinancierde bewegingen als helden zien. Het zijn de goeden versus een duivelse regering. Een klassiek verhaal dat we ook kennen van onder meer Irak, Syrië, Egypte, Joegoslavië, Rusland, Libië, Iran, enzovoort.

Maar door het eenzijdig invoeren van die nog uit te werken Chinese veiligheidswet – Legco moet er niet over stemmen – is China en Hongkong beter gewapend om op te treden tegen die Amerikaanse en ook Britse plannen.

Jimmy Lai

Veel hangt natuurlijk af van de wettekst en nog meer misschien van de interpretatie ervan. Het is duidelijk dat figuren als krantenuitgever Jimmy Lai, advocaat Martin Lee en de jonge studentenleider Joshua Wong nauw samenwerken met de VS om Hongkong te destabiliseren en zo China te provoceren.

En ook dat mensen als Martin Lee en de gewezen journaliste Emily Lau dit fysiek geweld tegen burgers, moord en het vernielen van die eigendommen en het parlement mee steunden. Een veroordeling ervan is op het internet niet te vinden.Ze uiten wel geen openbare steun aan die vernielzucht maar een afkeuring kon er tot heden voor zover geweten niet af.

Martin Lee van de Democratische Partij en Jimmy Lai werden recent al in beschuldiging gesteld wegens het deelnemen aan illegale betogingen. Toen de eerst toegelaten manifestaties in juni vorig jaar ontaarden in grootschalig geweld werden nadien praktisch alle protestmarsen verboden.

Niet alleen in Hongkong maar ook in Syrië had je volgens onze media dergelijke naar mensenrechten en democratie snakkende vrijheidsstrijders. Hier Aboe Sakkaar, ooit de leider van de jihadisten in de stad Homs. Een held voor het journaille tot bleek dat hij daarnaast ook al eens voor kannibaal speelde. Dan zwegen de kranten.

Of het zover zal komen dat ook Jimmy Lai en zijn Apple Daily wordt aangepakt is een belangrijke vraag. Het latente racisme dat in Hongkong al decennia, en dus ook onder de Britten, aanwezig is wordt door Jimmy Lai via zijn niet aflatende ophitsing door Apple Daily steeds groter gemaakt. En Jimmy Lai is kind aan huis bij de extremisten binnen de Amerikaanse Republikeinse Partij. John Bolton en Mike Pompeo zijn vrienden.

Intussen is in de Legco in Hongkong een wet in behandeling die het beledigen van het Chinees volkslied, Mars van de Vrijwilligers, strafbaar zal maken. Het gaat in de Legco begin juni naar zijn laatste stemronde en wordt dan wet. Men gaat die opstandelingen dus strenger kunnen aanpakken. En dat zal gebeuren.

En zoals verwacht kwam de harde kern van die rebellen hiertegen vorige week in verzet. Daarbij stellende dat dit het einde is van Hongkong en de in 1997 tussen China en het Verenigd Koninkrijk afgesproken politiek van ‘een land, twee system’. Het einde van onze vrijheid klinkt het bij mensen als Joshua Wong, de nieuwe posterboy van de VS en de westerse massamedia.

De betogingen waren echter beperkt tot enkele duizenden en gemakkelijk onder controle te houden door de politie. Er werden maar een paar honderd betogers opgepakt, veelal voor identificatie. De ordediensten waren ditmaal ook nog veel beter voorbereid dan vorig jaar. Het geweld tegen burgers en politie van die betogers was trouwens ook beperkt.

Grenville Cross

Ook onze media praten zoals verwacht deze visie van de VS slaafs naar de mond. De vrijheid is in gevaar klinkt het. Onzin zegt de Britse gewezen topmagistraat Grenville Cross die van 1997 tot 2009 in Hong Kong Director of Public Prosecution was, de hoofdaanklager dus.

Hij stelt het in een recent opiniestuk in de South China Morning Post zo (3):

Although Article 23 is mandatory, the national security laws have still, after 23 years, not been enacted. While there is no timetable for implementation, it was obviously expected within a reasonable time…..

Alhoewel artikel 23 verplicht is is er 23 jaar nadien nog steeds geen nationale veiligheidswet. En alhoewel er geen tijdschema voor voorzien is is het toch begrijpelijk dat dit binnen een redelijke termijn dient te gebeuren.

It is paradoxical that those who have most strenuously opposed its enactment, such as former governor Chris Patten, who in February said he was “surprised and saddened” that Article 23 was again being mooted are the very same people who wax loudest about Beijing’s alleged non-compliance with the Basic Law. The Basic Law, after all, is a two-way street, and Hong Kong has fallen down on its responsibilities towards the country.

Het is paradoxaal dat diegene die protesteren tegen het invullen van artikel 23, zoals de vorige Britse gouverneur Chris Patten (4), nu nog in februari stellen verrast en triest te zijn door die plannen. En dat Beijing dit plande een breuk met de grondwet betekent. Uiteindelijk is deze grondwet een zaak van China en Hongkong waarbij die laatste verzaakte aan zijn verantwoordelijkheid tegenover China.

Wat China dus nu gaat doen is dit hiaat in de wetgeving invullen zeker nu de VS poogt haar wil via die opstandelingen door te drijven. En de toestand in Hongkong blijft gevaarlijk. Zo werden in maart alleen al 2,6 ton explosieven ontdekt en vijf vuurwapens in beslag genomen. De vrees voor extra geweld lijkt dan ook gerechtvaardigd.

Zelfs in Oekraïne heb je zo’n door onze kranten opgehemelde vrijheidsstrijders wier streven geheel in het teken staat van de strijd voor de (sic) mensenrechten en de democratie. Een Oekraïne waar pleinen en straten nu genoemd zijn naar diegenen die ooit meehielpen aan de holocaust. Zij krijgen zelfs steun van Israël. En vorig jaar trok een groep van die ‘vrijheidsstrijders’ zelfs naar Hongkong om er hun vrienden een hart onder de riem te steken.

Het radicaliseren van kinderen van 18 jaar en minder tot zelfs 12 jaar is met een professionele omkadering immers niet zo heel moeilijk. En de VS weet beter dan wie ook hoe dat aan te pakken. Uiteindelijk waren de rellen van juni tot in november vorig jaar uitzonderlijk brutaal.

Zo werden honderden burgers door de betogers in het hospitaal geslagen, een burger in brand gestoken en een gedood terwijl men een politieman neerstak. Ook werden massa’s brandbommen naar de politie gegooid, het parlementsgebouw, universiteiten en de metro en de luchthaven grondig vernield. Dikwijls zelfs door kinderen van 12 jaar.

Dat er daarbij – behoudens een ongeluk – langs de betogerszijde geen doden vielen toont trouwens de professionaliteit van de lokale politie. Het was bijvoorbeeld recent in Frankrijk met de Gele Hesjes en nu in de VS wel anders.

Joshua Wong

Maar dat was voor onze pers geen probleem om continu van politiegeweld te spreken en die rellenschoppers te bestempelen als de ‘democratische’ oppositie. Het is een klassiek fenomeen.

Opstandelingen die de steun van de VS krijgen, of dat nu vroeger in Vietnam was of recenter in Oekraïne, Iran, Joegoslavië of Syrië, zijn de goeden. Zelfs al waren ze hondsbrutaal, het blijven voor onze massamedia democratische vrijheidsstrijders.

Opvallend is wel dat het verzet in Hongkong tegen China lijkt af te nemen. De twee recente betogingen lokten wel een pak betogers maar zeker niet meer de vele tienduizenden van vorig jaar. Dat blijkt ook uit de verhalen van The Financial Times die het had over afkalvende steun.

Er komen kortelings echter nog cruciale data. Zo wordt eerstdaags de goedkeuring verwacht van de wet over het beledigen van het Chinese volkslied. En in augustus zal de nieuwe veiligheidswet (artikel 23) door het Staand Comité van het Chinees parlement goedgekeurd worden. Belangrijk zijn ook de voor september voorziene verkiezingen voor het parlement, de Legco. Men verwacht hier een overwinning voor de oppositie.

Deze burger wou die betogers weg uit zijn buurt. Het resultaat was dat men hem overgoot met benzine en in brand stak. Hij overleefde het. Nadien poogde het Franse staatspersbureau AFP het nog voor te stellen als nep en het werk van een acteur. De betogers hebben vijf centrale eisen die van hen zonder discussie moeten ingewilligd worden. Daarbij is dat men niemand mag vervolgen voor wat de betogers toen deden. Dus ook dit. Een van de kopstukken van die rebellie weigerde in een interview de daders hiervan zelfs te veroordelen.

Vandaar dat men hier snel die wetten nog wil laten goedkeuren. Het is duidelijk wat de VS ook wil realiseren China hier geen enkele duimbreed zal toegeven. Voor hen zal het keizerrijk één of niet zijn. In 1997 beloofde China dat Hongkong via het systeem van een land en twee systemen een grote vorm van autonomie ging krijgen.

Maar grote autonomie is niet hetzelfde als totale autonomie. Groot is een relatief begrip in te vullen door de noden van de dag. Hongkong zal altijd binnen China een apart geval zijn maar er is voor Beijing maar een weg voorwaarts en dat is die van de trage maar gestage assimilatie. Het temmen is nu begonnen.

En voor de leiders van die opstand rest hen alleen dit aanvaarden of ballingschap. En figuren als Joshua Wong zullen in de VS wel een vetbetaalde job vinden. Wie weet is er voor hem een zoveelste prestigieuze door de media opgeklopte prijs…. Die van de vrijheid? En dat de VS moord en brand schreeuwt zal op Beijing niet de minste indruk maken. Eenheid is DE rode Chinese lijn. Dat weet Washington trouwens heel goed.

En bovendien staat de VS hier steeds meer geïsoleerd. Tijdens een interne discussie in de EU over hoe men moest reageren stond alleen Zweden pal achter de VS. De rest wil gewoon een tussenpositie innemen. China is wel een rivaal maar ook een handelspartner die men broodnodig heeft. Washington kan de pot op.

Zelfs binnen het clubje van de zogenaamde ‘Five Eyes’, het samenwerkingsverband van de spionagediensten van de VS met het Verenigd Koninkrijk en haar drie blanke ex-koloniën, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland, was er dissidentie. Nieuw-Zeeland produceerde dan maar een eigen verklaring los van de partners. Zelfs hier kalft de macht van de VS af.

Noten

1) Euronews, 15 november 2019, Rachael Kennedy, ‘British police probe alleged assault of Hong Kong justice secretary Teresa Cheng’. https://www.euronews.com/2019/11/15/british-police-probe-alleged-assault-of-hong-kong-justice-secretary-teresa-cheng

Evening Standaard, 15 november 2019, Sean Morrison, ‘Hong Kong justice secretary Teresa Cheng ‘seriously injured’ as she is ‘attacked’ by protesters while visiting London’. https://www.standard.co.uk/news/london/hong-kong-justice-secretary-seriously-hurt-as-she-is-attacked-by-protesters-in-london-a4287806.html

2) De kwestie van Taiwan is een reliek van de Chinese burgeroorlog die van 1911 en de val van het keizerrijk duurde tot 1949 en de overwinning van de Chinese KP met Mao Zedong. Het eiland was origineel bevolkt door etnische groepen die verwant zijn met die uit de Filippijnen. Zij leven er nog als een kleine minderheid.

De komst van Nederlandse en Spaanse veroveraars in de zeventiende eeuw zorgde voor een kort intermezzo waarbij die elkaar bevochten vanuit o.m. Fort Zeelandia bij de stad Tainan. Met de Nederlanders die het haalden. Er woonden toen ook al veel Chinese vissers, piraten en handelaars.

Dat werd verstoord door de machtsstrijd in China tussen de Mantsjoes die de laatste Chinese dynastie van de Qing installeerden en de naar het zuiden gevluchte aanhangers van de Ming keizers. Onder leiding van de Chinese ambtenaar Zheng Chenggong (Koxinga) (1624-1661) verjoeg die de Nederlanders en claimde het eiland voor zijn Koninkrijk van Tungning. Tot de Qing in 1683 het eiland veroverden.

In 1895 bezette Japan Taiwan waarna het in 1945 na de Japanse nederlaag terug naar China en de regering van de Kwomintang van Chiang Kai-shek ging. Na de nederlaag tegen de Chinese KP trok deze zich terug op het eiland. Een integratie die zeer moeilijk verliep.

Van hieruit claimde hij de rest van het grote China als het zijne. Taiwan heeft daardoor een aparte geschiedenis voor een groot deel los van China zelf verliep. Het had trouwens al onder het keizerrijk een moeilijke relatie met China.

Officieel is die claim van de Kwomintang er nog steeds. In kaarten eisen ze niet alleen de Zuid-Chinese Zee op maar zelfs Mongolië. Het noemt zich officieel ook nog steeds de Republiek China met de vlag van toen.

3) South China Morning Post, 29 mei 2020, Grenville Cross, ‘If Hong Kong had enacted national security laws on its own, Beijing wouldn’t be stepping in’. https://www.scmp.com/comment/opinion/article/3086440/if-hong-kong-had-enacted-national-security-laws-its-own-beijing.

4) Chris Patten is de Britse conservatieve politicus die ook de laatste gouverneur van Hongkong was en de overdracht regelde. Eerst poogde de Britse premier Margaret Thatcher bij de start van de onderhandelingen met China Hongkong voor de Britten te behouden. Maar dat werd nog diezelfde minuut door de Chinese leider Deng Xiaoping van tafel geveegd. Nu zit Chris Patten die onder zijn bewind zelf het koloniaal systeem behield te ijveren voor meer…. democratie in Hongkong.

 

Posted on

#Obamagate. Er is rook, maar is er ook vuur?

Nu de COVID19 crisis voor dit seizoen ten einde lijkt te lopen [1] kunnen we weer kijken naar andere zaken in de wereld. Een voorbeeld van een andere zaak die het komende jaar nog veel headlines gaat geven is de 4-jaarlijkse verkiezingscyclus in de Verenigde Staten. Nu vind ik het zeer leuk om elke 4 jaar deze cyclus in detail te volgen, omdat de verkiezingen altijd veel vreemder zijn dan Hollywood-fictie kan bedenken. De Amerikaanse versie van House Of Cards is uitermate saai vergeleken met wat we de afgelopen 16 jaar aan verkiezingscycli voorgeschoteld hebben gekregen.

Welnu, net toen deze cyclus saai begon te worden met de verkiezing van Joseph “Joe” Biden als kandidaat voor de Democraten (hij is het nog niet overigens, dat is pas in augustus officieel) en alle aandacht voor de pandemie is er een nieuw spookje opgekomen. Het spook van oneigenlijke beïnvloeding door de uitgaande regering-Obama. [2] De beschuldigingen van beïnvloeding door president Obama zijn niet nieuw.

Een persoon die zich QAnon noemt grossiert al een tijdje in de meest bizarre theorieën waarbij Donald Trump wordt voorgesteld als een held die Hillary Clinton heeft laten executeren. Sindsdien zouden er volgens QAnon dubbelgangers van Hillary Clinton rondlopen. Nederlandstaligen die QAnon genegen zijn verspreidden het verhaal dat de Nederlandse overheid internet zou afsluiten, en dat net een week nadat de Nederlandse overheid op internet (!) verklaarde dat het internet wordt gezien als vitale infrastructuur.

Maar dat er evidente onzinnigheden worden gedebiteerd in het voordeel van Trump ontslaat ons niet van de plicht om de laatste roddels en relletjes rond de verkiezingen die in het voordeel zij van Trump te onderzoeken en op waarheid te toetsen.

Wat is er namelijk gebeurd? De afgelopen 3,5 jaar hebben voor een deel in het teken gestaan van een onderzoek tegen Donald Trump vanwege banden met Rusland en dat Russische beïnvloeding ervoor heeft gezorgd dat Donald Trump gekozen is. Het verhaal is nooit echt geloofwaardig geweest omdat de “smoking gun” nooit geleverd is. Donald Trump voert als president geen internationaal beleid waarbij Rusland evident voordeel van heeft.

Het onderzoek onder leiding van Robert Mueller leverde geen resultaat op in termen van daadwerkelijke strafbare feiten [3]. Niettemin hebben veel televisiezenders en websites net gedaan als of de Russische beïnvloeding een feit was, lang voordat er serieus onderzoek gedaan was en toen de theorie onvermijdelijk uit elkaar viel nooit hun excuses aan de nieuwsconsument aangeboden.

De jongste “Obamagate”-rel is iets van hetzelfde genre, maar dan met Barack Hoessein Obama in de hoofdrol. Obama zou inhoudelijke detailkennis hebben gehad van het afluisteren van de telefoon van generaal Michael Flynn [4] en dat hebben gecommuniceerd in een vergadering met het toenmalige hoofd van het ministerie van Justitie en huidig-presidentskandidaat Joseph Biden. Het ogenschijnlijke doel van het afluisteren zou het verzamelen politiek gevoelige zaken zijn geweest om daarmee Donald Trump te dwarsbomen. Toen verwikkeld in de presidentsverkiezingen.

Als dat het geval is, dan zou dat vergelijkbaar zijn met Watergate. Waarbij president Nixon liet inbreken in het Watergate-complex, waar de Democratische gevestigd was met als doel afluisterapparatuur te plaatsen. Het koste Richard Nixon zijn baan als president. [5] Met als verschil uiteraard dat Obama al reeds geen president meer is en de politieke schade vooral voor rekening van Joe Biden gaat zijn.

Om de verwarring groter te maken pleitte generaal Flynn eerder schuldig aan een aantal zaken rond deze kwestie, dit schuldig pleiten werd in een later stadium teruggetrokken, net als het hele onderzoek naar Flynn. [6] Is dit verdacht? Niet per definitie. In de Amerikaanse rechtsprocedure is een pleidooi voor schuld een onderhandelingsstrategie om eventueel een lagere straf te krijgen dan wanneer men onschuldig zou pleiten en vervolgens ook nog veroordeeld zou worden. Het is onderdeel van het strafrechtproces om eerdere schuldverklaringen terug te trekken als het erop lijkt dat een zaak niet naar een veroordeling gaat.

Net zoals in de Rusland-hoax is er in de zaak-Flynn veel sprake van wat in de Engelstalige wereld “smoke and mirrors” genoemd wordt. Er is een motief, er zijn grote belangen op het spel, er zijn aanwijzingen die wijzen in de richting van juridisch onjuist handelen door Obama, Obama heeft recent vreemde uitspraken over deze zaak gedaan, maar al deze dingen zijn geen “hard” bewijs voor een afluisterschandaal. Misschien gaat dat nog komen, wie weet, maar reken alvast niet op de journalisten van de “dode boom”-media voor waarheidsvinding. Die hebben al collectief besloten dat Obama geen enkele blaam treft voordat er serieus onderzoek gedaan is, net zoals ze Donald Trump schuldig verklaarden zonder dat serieus onderzoek voltooid was.

De Blauwe Tijger heeft al enige tijd een zeer interessant boek in de aanbieding over dit genre journalisten.

Gekochte Journalisten ~ Udo Ulfkotte

[1] https://www.rivm.nl/coronavirus-covid-19/grafieken
[2] https://www.geenstijl.nl/5153404/obamagate-wist-obama-tijdens-laatste-ambtsweken-persoonlijk-van-flynn-sting/
[3] https://www.google.com/search?q=conclusion+russia+collusion+robert+mueller&oq=conclusion+russia+collusion+robert+meuller
[4] https://www.youtube.com/watch?v=x9HZvJk5qbU
[5] https://nl.wikipedia.org/wiki/Watergateschandaal
[6] https://edition.cnn.com/2020/05/07/politics/michael-flynn-prosecution/index.html

Posted on

Eric Mecking: het Minsky Moment nadert, stabiliteit schept instabiliteit

Hyman Philip Minsky (1919-1996) was een Amerikaanse econoom die vooral bekend werd door zijn Financial instability hypothesis. Het centrale idee daarbij is dat stabiliteit destabiliseert, dat in een stabiele economie iedereen de neiging heeft om steeds grotere risico’s te nemen, die uiteindelijk de stabiliteit ondergraven. Minsky leert ons dat financiële markten een kort geheugen hebben en elke keer weer neigen te denken dat het deze keer anders is. Gezien de toenemende financieel-economische en politieke risico’s ben ik geneigd te denken dat Minsky weer gelijk krijgt.

Minsky’s theorie is nooit doorgedrongen tot de economische vaktijdschriften en academische handboeken met hun wiskundige modellen, waar Minsky wars van was. Het was echter de historicus professor Charles P. Kindleberger (1910-2003) die in 1978 in zijn klassieke werk Manias, panics and crashes: a history of financial crises aantoonde, hoeveel financiële crises perfect pasten in Minsky’s raamwerk.

Pas door het klappen van de internetbubbel in 2000-2002 en de kredietcrisis van 2007-2009 werd het ‘Minsky moment’ een begrip. Het werd spreekwoordelijk voor het stadium voor de crisis waarin met schulden overladen bedrijven door de opgedroogde liquiditeit gedwongen worden hun activa te verkopen en daarmee een vicieuze cirkel in gang zetten van dalende prijzen en kredietschaarste.

Minsky stelt in zijn Financial instability hypothesis dat een financiële crisis niet het resultaat is van een schok van buiten het systeem, wat vaak in economische standaardmodellen wordt verondersteld, maar van onevenwichtigheden binnen het financiële stelsel. Dat een economie met een goede, robuuste financiële structuur met overwegend normale financiering langzaam maar zeker verandert in een economie met een ‘fragiele’ financiële structuur, waar speculatieve en Ponzi financiering domineren.

“Stability is destabilizing” is een befaamde uitspraak van Minsky. Wanneer het economisch lange tijd goed gaat, vervagen de herinneringen aan een voorbije crisis. Het toenemende optimisme tijdens jaren van economische groei en stabiliteit, leidt ertoe dat velen dit als normaal gaan vinden en daarnaar gaan handelen. Sterker nog, door het optimisme gaat bijna iedereen geloven dat de bomen tot in de hemel groeien en willen steeds meer mensen profiteren van de stijgende prijzen op de financiële markten. Dat betekent dat zij geen gevaar meer zien, roekeloos worden en steeds meer risico nemen. LEES VERDER IN EPOQUE MAGAZINE >>

Posted on

Oeigoerenkwestie is dé geopolitieke mistwolk van 2019

Aantekeningen bij de leeswijzer onderaan dit stuk:

Hét opkomende geopolitieke mistthema van 2019 is de Oeigoeren-kwestie. China zou 1 miljoen Oeigoeren in heropvoedingskampen hebben opgesloten en het volk in de provincie Xinjiang zwaar onderdrukken. Je zag het thema al jaren zorgvuldig opgebouwd worden, maar nu pas gaat het als wig ingezet worden in de propagandaoorlog.

We weten inmiddels ongeveer de richting waaruit deze berichten komen, maar harde bewijzen zijn er – ondanks tegenovergestelde beweringen – nog niet gezien. Dit, terwijl het EU-parlement al een resolutie heeft aangenomen dat China haar heropvoedingskampen di-rect moet slui-ten. (Als in: Engeland moet natuurlijk direct in de EU-schoot terugkeren, Europeanen moeten onderdaniger worden, en de EU moet het China van het Westen worden. Om maar te zwijgen van Brusselse heropvoedingskampen, want dat is de natte droom van menige Timmerschwanz/systeemknecht.)

Even terug naar die zogenaamde Chinese heropvoedingskampen. Wie is nu uiteindelijk de bron van dat bericht over de 1 miljoen Oeigoeren in heropvoedingskampen? Vind je de bron, dan vind je vaak ook de waarheid over de inhoud. Zoektochten op internet komen uit bij de neoconinstelling uit Washington, Victims of Communism Memorial Foundation (VOC), en dan vooral hun ‘China-man’, Adrian Zenz. De VOC is een neocon-variant van Amnesty International en Human Rights Watch en heeft een even dubieuze agenda. Ze richt zich allesbehalve op het ‘herdenken’ van het communisme, maar is een felle actor in de Amerikaanse media-oorlog richting China. Maar er is een tweede bron, zo mogelijk nog erger:

Not surprisingly, the second major report on the number of detained Uighurs that boosted the “over one million” claim happens to be a US government-backed group called Network of Chinese Human Rights Defenders. Their assessment is based on interviews with eight people and some creative extrapolation of the incarceration rates that those people reported to the entire province.

Voor mensen met een slecht geheugen: dezelfde ‘techniek’ werd een paar jaar geleden door Amnesty International gebruikt om Assad van verschrikkelijke martelgevangenissen te kunnen beschuldigen. Ook toen was hun ‘studie’ slechts gebaseerd op extrapolaties van verhalen(!) van nog geen 12 ooggetuigen.

Doel van dit alles is natuurlijk drukmiddelen optuigen om een kloof tussen China en de rest van de wereld te creëren. SANCTIES! Zoals ook Edward Heerema van Allseas afgelopen week ondervond, toen Ted Cruz zelf een brief aan hem schreef met de mededeling dat verdere medewerking aan Nord Stream II zou betekenen dat de VS dat bedrijf zou verbannen van alle banden met Amerikaanse deals, bedrijven en instellingen. Dus kapte Heerema per direct met Nord Stream II.  Hoever die banden gaan ondervond een vriend van mij onlangs die een aantal maanden geleden met een internationaal journalistengezelschap naar Syrië ging. Toen hij terugkwam, werd hij een week later door de Rabobank gebeld dat hij “niet langer klant kon blijven”. Hij heeft in Syrië geen geld opgenomen en deed alles om de reis in anonimiteit te kunnen maken, maar toch mocht hij daar van die bank niet geweest zijn. Heel binnenkort zitten we gevangen in een werkelijkheid waar vrijwel geen politie meer nodig is want de private law van bedrijven reguleren de burgers ook zonder staat.

VOC-oprichter Marion Smith bewoog zich in het verleden ook wel in Europese conservatieve kringen, maar werd daar met name door de Oost-Europeanen met argwaan bekeken vanwege zijn (geo)politieke agenda en diens duidelijk bedoeling een wig te drijven tussen Europa enerzijds en Rusland en China anderzijds. Ving hij in Europa bot, in Washington is hij een gevierd man op fundraisingdiners waar de crême de la crême van de Amerikaanse havikken zich laat zien en gul doneert voor zijn retoriek.

Ik houd verder geen pleidooi voor China, en diens raison d’etat. Hobbesianisme is in de westerse noch in de rest van de wereld lovenswaardig. In mijn boek Permafrost heb ik dat voldoende en uitgebreid uiteengezet. Maar wanneer China zich midden in een geopolitieke, economische en propagandaoorlog bevindt waar de VS een dubieuze rol speelt in het opjutten van licht ontvlambare volksstammen binnen de Chinese landsgrenzen (Hong Kong eveneens), met overduidelijk Amerikaans belang, zijn harde antiterreurmaatregelen begrijpelijk.

En onder Xi Jinpeng is China helemaal een anti-religieuze koers gaan varen, waar niet alleen moslims, maar vooral ook christenen en boeddhisten zwaar onder te lijden hebben, zo laat our man in China, Alexander Zwagerman, keer op keer zien in Epoque Magazine. Het is zeker niet ondenkbaar dat die huidige antireligieuze Chinese koers is versterkt door de invloed van westerse christenen zoals onder andere Marion Smith en Adrian Zenz in de westerse media. Maar ook door de economische en politieke druk van Amerika op China en de meer heimelijke invloed van de VS via de Oeigoeren in China waar de CIA wel degelijk een oorzakelijke rol speelt in het moslimterrorisme (zie links beneden). Voor de voormalige hegemoon hebben nooit spelregels gegolden. Het was steeds de VS die de regels voor anderen bepaalde en dat nog steeds wil doen.

Het is zeker niet ondenkbaar dat het antireligieuze Chinese beleid versterkt wordt door buitenlandse inmenging, want hetzelfde gebeurde de afgelopen halve eeuw immers ook al in Turkije, waar het de christelijke zaak zeker niet hielp dat de Grieks-orthodoxe patriarch op de loonlijst van de CIA stond en waar vele Amerikaanse evangelical ‘pastors’ in feite geheim agenten waren, niet alleen in Turkije, maar in heel veel andere landen met een hoge CIA-activiteit. Levend onder overheden die weinig genuanceerd omgaan met buitenlandse inmenging en ondermijning, doet dit de zaak voor gewone gelovigen in zulke landen helemaal geen goed. Dit kan de VS natuurlijk geen zier schelen. Sterker nog, het ‘bewijst’ hun gelijk en ze pronken met de slachtoffers naar de eigen bevolking.

Het instrumentele gebruik van seculier en religieus fanatisme duikt altijd op in tijden van hobbesianisme, ongeacht of dat laatste nu oosters of westers gekleurd is. Amerika gebruikte al bijna een eeuw fanatieke moslims voor zijn geopolitieke doelen, en zet sektarische fanatici in eigen land in voor propagandadoeleinden bij het eigen volk. Deze slimmigheid die de Byzantijnen volgens Henri Pirenne al kenden, ontbreekt in China geheel. Men is er in tegenstelling tot westerse landen tamelijk transparant in wat hen goed dunkt voor China, de Chinezen en de geestelijke welstand van het land. Ook De Wikileaks documenten schetsen een beeld van China dat zich rechtlijnig en open opstelt naar eigen land, maar ook in de regio. De propagandatechnieken van Edward L. Bernays zijn in Peking dus nog niet goed bestudeerd. In de strijd tussen China en de VS zien we niet alleen een strijd om de wereldhegemonie van de komende 50 jaar, maar ook die tussen twee spiegelbeelden.

Verder lezen:

The Unz Review [link]

The Gray Zone [link]

Willy van Damme [link]

Waarom Amerika IS in Afghanistan in stand houdt

Behind the U.S. anti-China campaign

 

Posted on

OPCW politiek orgaan van Washington

Wikileaks heeft de afgelopen weken vele emails gepubliceerd van het OPCW (Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens) waaruit blijkt dat het rapport van Ian Henderson over de vermeende gifgasaanval in Douma uit april 2018 onder de pet is gehouden ten gunste van een politieke uitkomst die op voorhand vaststond. Voor Novini schreef Eric van de Beek een half jaar geleden ook al over de werkwijze van het OPCW.

Wikileaks meldt het volgende (Engels):

27 December, 2019

Today WikiLeaks releases more internal documents from the OPCW regarding the investigation into the alleged chemical attack in Douma in April 2018.

One of the documents is an e-mail exchange dated 27 and 28 February between members of the fact finding mission (FFM) deployed to Douma and the senior officials of the OPCW. It includes an e-mail from Sebastien Braha, Chief of Cabinet at the OPCW, where he instructs that an engineering report from Ian Henderson should be removed from the secure registry of the organisation:

“Please get this document out of DRA [Documents Registry Archive]… And please remove all traces, if any, of its delivery/storage/whatever in DRA”.

The main finding of Henderson, who inspected the sites in Douma and two cylinders that were found on the site of the alleged attack, was that they were more likely manually placed there than dropped from a plane or helicopter from considerable heights. His findings were omitted from the official final OPCW report on the Douma incident.

Another document released today is minutes from a meeting on 6 June 2018 where four staff members of the OPCW had discussions with “three Toxicologists/Clinical pharmacologists, one bioanalytical and toxicological chemist” (all specialists in chemical weapons, according to the minutes).

The purpose of this meeting was two-fold. The first objective was

“To solicit expert advice on the value of exhuming suspected victims of the alleged chemical attack in Douma on 7 April 2018”. According to the minutes, the OPCW team was advised by the experts that there would be little use in conducting exhumations. The second point was “To elicit expert opinions from the forensic toxicologists regarding the observed and reported symptoms of the alleged victims.”

More specifically,

“…whether the symptoms observed in victims were consistent with exposure to chlorine or other reactive chlorine gas.”

According to the minutes leaked today: “With respect to the consistency of the observed and reported symptoms of the alleged victims with possible exposure to chlorine gas or similar, the experts were conclusive in their statements that there was no correlation between symptoms and chlorine exposure”.

The OPCW team members wrote that the key “take-away message” from the meeting was

“that the symptoms observed were inconsistent with exposure to chlorine and no other obvious candidate chemical causing the symptoms could be identified”.

The third document is a copy of OPCW e-mail exchanges from 20 to 28 August 2018 discussing the meeting with the toxicologists.

The fourth document is an e-mail exchange from the end of July 2018 where it is stated that the eight OPCW inspectors deployed to Douma during the fact finding mission (except one, a paramedic) should be excluded from discussions on the project.

Posted on

Terra Benedicta: Hongaarse wijnavond

Epoque was met Marco van den Boomgaard, kenner van Hongaarse wijnen, te gast op de Hongaarse ambassade in Den Haag voor een exclusieve proeverij van Hongaarse wijnen. Een geknipt avondje voor Blauwe Tijgers: veel wijn, uitmuntend gezelschap en ook nog eens uit het prachtige Hongarije. De wijnproeverij-masterclass kreeg de naam mee Terra Benedicta, the land of Hungarian Wine. Dus deze (be)neven(/l)functie geven we u gelijk maar even cadeau. Transparantie alom in het Haagse, nietwaar?

Vinologe Andrea Furjak

De zojuist gerenoveerde en opnieuw geopende locatie van de ambassade droeg bij aan een welkome en hartelijke sfeer. De ambassadeur, H.E. András Kocsis, en de  gehele staf stonden met open armen voor ons klaar. Eenmaal op onze stoel was het al snel duidelijk dat dit een serieuze masterclass ging worden. De Hongaarse vinologe, Andrea Furjak, had de selectie gemaakt van witte en rode wijnen waarbij de witte voornamelijk van vulkanische bodem afkomstig waren. Tevens een mooie gelegenheid om de inheemse Hongaarse druiven te presenteren.

Aan de bovenzijde van het Balatonmeer bevinden zich zeer gerenommeerde wijnhuizen met een specialiteit aan ‘nog te ontdekken’ wijndruiven, aldus Andrea Furjak. Zo passeerde deze avond de Rhein Rizling, de Olaszrizling en de Juhfark onze tafels. Vulkanische bodem geeft veel mee aan de smaak hebben we mogen ervaren. Zo waren we verrast door de zeste van citrus en de kruidigheid van onder andere zwarte pepers.

Er gaat uiteraard geen Hongaarse wijnproeverij voorbij zonder de alom bekende Tokaij wijn. Deze streek in het noord-oosten van Hongarije stond in het verleden bekend om de zoete witten wijnen, de Aszu. Des te meer vreugde om te zien dat er nu ook veelbelovende droge witte wijnen uit Tokaij komen. De streek is eigenlijk een berg, wederom een vulkanische berg  welke goed gevoede grond heeft dankzij twee rivieren die om deze berg lopen. Het klimaat geeft een droge herfst die de ‘nobele rotting’ goed doet. Maar goed, droge witte Tokaij dus die de vinologe ons deze avond voorschrijft en wat voor één? De hárslevelü druif uit 2018 van het wijnhuis Kikelet. De mooie ronde zuurtjes van abrikozenschil bepalen de smaak waarbij het in de neus kruidiger en meer stro en hooi deed lijken. Een waar genot voor de sommelier om met dit gerecht de juiste wijn spijs combinaties te adviseren.

Op naar de rode wijnen. Ook daarin was weer een mooie selectie gemaakt. Zo mochten we beginnen met de Kékfrankos van wijnhuis Luka. Een fruitig druifje vanuit de Balaton regio heeft snel iets weg van aalbessen en framboos kortom een echte appetizer.

Na het fruitige was het tijd voor wat kanonslagen, de “Bikavér”. Bikavér (wat letterlijk Stierenbloed betekent) is wat Chianti voor de Italianen is: de meest bekende rode wijn uit het land van herkomst. Stierenbloed wordt geproduceerd in twee gebieden. De bekendste is uit Eger (de Egri Bikavér) maar we mogen beginnen met de variant uit Szekszárd. Deze plaats ligt 160 kilometer lijnrecht onder Boedapest en is dus een wat zuidelijke wijnstreek wat de rode wijnen ten goede komt. Ook hier is de bodem van vulkanische soort en dat geeft de Ivanvölgyi Bikavér een wat rokerige neus en mooie zwarte pepers in de mond. Vanuit Szekszárd werden we meegenomen naar de meest bekende Egri Bikavér. De wijn uit deze stad was de Superior van het huis Bólyki.  Een wijn waarbij mes en vork gewenst is en die in het rijtje van de Gigondas en Châteauneuf-du-pape past. Ik raad de lezers aan zich eens te verdiepen in de historie van het Stierenbloed; zeer de moeite waard.

En dan als klap op de vuurpijl: Regio Villany, druif Cabernet Francs, wijnhuis Gere. De regio Villany is één van de meest belovende wijngebieden van Europa. Dit gebied is gelegen onder de stad Pécs en ligt tegen de Kroatische grens aan. De afstand met de evenaar is gelijk aan die van Bordeaux, dus zonuren genoeg. Daarnaast heeft deze regio invloeden van een mediterraan klimaat wat het nog wat droger maakt in het seizoen. Gevolg is dat de druif wat meer extract levert en dat is te proeven. De bodem is rijk gevoede kalkgrond waarnaast direct een bosrijke omgeving vergelijkbaar met de Loire. Dat is tevens de reden waarom de Cabernet Francs een ware parel is in Villany. Waar de Loire moeite heeft met deze druif in combinatie met klimaatverandering, heeft dit juist zijn voordelen in Zuid-West Hongarije. De Cabernet Francs geniet hier van vroege lentes en langere zomers en dat proef je. De smaak? Intens, fruitig, laurier met zijdezachte tannines. Alle wijnhuizen in Villany produceren nu ook de, in naam omgedoopte, “Villanyi Francs”, en zijn elk jaar weer in competitie om de beste  te produceren. Bij ons was de Csillagvölgy Villanyi Francs 2017 van wijnhuis Gere inmiddels in het glas geschonken, en bij de eerste slok wist ik het meteen: mooier dan dit kon het vandaag niet worden.

Tom Zwitser

 

Ook de kok van de ambassade deed nog een duit in het zakje met een voortreffelijk lichtgebonden kalfsbouillon met aardappel dumpling, groente en dragon waarna de Somloi Galuska volgde. Een heerlijk dessert van sponscake met walnoot, cacao, vanilleroom en rumrozijnen. Verkwikt en voldaan gingen we allen weer onze eigen weg maar één ding was duidelijk en bleef mij bij: Hongarije is “Terra Benedicta”, een gezegend land!

Henk-Jan Prosman en Marco van den Boomgaard

(Met dank aan H.E. András Kocsis en de gehele staf van de Hongaarse ambassade)

Marco van den Boomgaard, Andrea Furjak en H.E. András Kocsis

Tekst: Marco van den Boomgaard
Beeld: Henk-Jan Prosman en Tom Zwitser.

Posted on

Azov Bataljon in Hong Kong? En wel hierom:

De VS sleepte in 1992 al Moedjahedien naar Bosnië – vanuit Noord-Afrika, het Nabije Oosten en het Midden-Oosten – om daar Joegoslavië als land tot ontploffing te brengen, wat uitmondde in een verschrikkelijke ‘burgeroorlog’. Later deed ze hetzelfde met de Syrische ‘burgeroorlog’, en nog recenter werden IS-bataljons van Irak naar Khorasan (Centraal Azië) overgevlogen omdat IS haar werk in Syrië er klaarblijkelijk op had zitten, maar effectiever zou zijn in de regio, omdat IS daar druk kan zetten naar China (Oeigoeren), naar Rusland en naar Iran.

Maar hetzelfde gebeurt met zogenaamd extreem-rechtse groeperingen. Kenden we in de Koude Oorlog het project Gladio, in de laatste decennia zagen we hoe de VS en de NAVO extreem-rechtse groeperingen bewapende in Kiev, die overigens ook banden hadden met IS-terroristen in het Midden-Oosten. Behalve bij de terroristen van IS, vechten deze Oekraïense neonazi’s nu ineens mee met de demonstranten in Hong Kong. Wat? Inderdaad.

In de westerse media is men van links tot rechts van de legitimiteit van deze demonstranten overtuigd, want wat is er slechter dan China? Zoals activist Jim Glover opmerkte, gedragen de Hongkong-demonstranten zich dermate slecht dat ze in de VS veel slechter behandeld zouden zijn dan nu in Hong Kong, en zouden ze in de VS al veel eerder zijn afgetuigd, neergeschoten en zijn opgesloten dan in Hong Kong. Maar ze demonstreren tegen China, dus is alles geoorloofd en westerse mainstream media promoten dat idee honderd procent.

 

Nou, daar is inmiddels al heel veel op af te dingen. Zo bleek Hong Kong een safe space voor Chinezen die het te heet onder de voeten werd in eigen land en wegens corruptie en andere criminaliteit vervolging boven het hoofd hing. Hong Kong leverde immers niemand uit aan ‘Peking’. Ongeacht het niveau van de Chinese rechtstaat, wil geen enkel land natuurlijk met een de facto verzelfstandigde provincie opgescheept zitten die alle schurken huisvest om vervolging te willen ontlopen van dat land. Een wetsvoorstel moest daar dus verandering in brengen en hoppa, opeens gingen studenten de straat op om te protesteren. Nu vraagt u zich, in tegenstelling tot de hele westerse pers, direct af waarom uitgerekend studenten gaan protesteren tegen een wet die uitlevering van Chinese criminelen mogelijk maakt aan China. Wat hebben studenten daarmee te maken? Goeie vraag! Want ik zou het ook niet weten, behalve dat de inzet van studenten al meer dan 50 jaar een beproefd middel is om iets te forceren dat niets met studeren te maken heeft.

Maar deze protesten in Hong Kong zijn geen noviteit. In mijn boek Permafrost heb ik uitgebreid de protesten uit 2014 behandeld. Kent u Occupy Central nog, de goedgemarkte verzetsbeweging die met hippe logo’s, bedrukte spandoeken en door marketeers bedachte slogans en symbolen streed “voor meer burgervrijheid en minder inmenging van Peking”? Wat een nobel idee! Wie is er niet voor meer burgervrijheid, meer zelfbestuur en minder controle van de Partij? Iedereen in het Westen is er dus voor. Maar of die Chinese inmenging werkelijk wel zo slechts was, vraagt niemand zich hier af.[i] Wat nu als deze beweging enkel de frontorganisatie is voor westerse aanwezigheid in de regio, en strategische spelletjes om Peking bezig te houden in eigen land, de bevolking, waar mogelijk, op te zetten tegen het landsbestuur en de openbare orde, en natuurlijk tegelijkertijd een beroep te doen op ónze afkeer van dat Chinese bestuur terwijl dat Chinese bestuur de bevolking meer democratie geeft dan tijdens de hele Britse bestuursperiode het geval was?

 

Wel, zo simpel is dat. In 2014 werd Occupy Central door de NED aangejaagd en gesponsord, Deze CIA-organisatie was al actief in Hong Kong, twee jaar voordat de stad in 1997 aan China zou worden overgedragen door Groot-Brittannië. En vergeet ook niet het flinke aantal genânte ontmoetingen tussen Britse, Amerikaanse, Duitse en andere westerse consuls in Hong Kong met protestleiders als Joshua Wong, Benny Tai en anderen tussen 2012 en nu en wellicht al voor 2012.[ii] Uit alles blijkt dat westerse overheden en hun (n)go’s maar wat graag in ‘vijandig gebied’ stoken, partijen tegen elkaar opzetten en zich dus van begin tot einde met “buitenlandse aangelegenheden” bemoeien.

 

En nu haalt het Russische nieuwsbureau Sputnik facebookposts naar voren waaruit blijkt dat de nuttige idioten die in Oekraïne al jaren dood en verderf zaaien, dat nucook in Hong Kong doen. Want Amerika beloont haar knechten doorgaans best behoorlijk. Ben je mobiel, dan is strijden in het Amerikaanse proxylegioen heel lucratief. De vlag van IS kan snel ingewisseld worden voor die van andere ‘islamitische’ splintergroepen, en ‘demonstranten’ kunnen in een vloek en een zucht van de ene naar de andere door het Westen opgezette kleurenrevolutie overstappen, en voor allerlei ‘democratische’ bewegingen c.q. knokploegen werken die niet alleen Hong Kong maar ook Kiev van de regen in de drup hielpen, en alleen al in Oekraïne tienduizenden doden ten gevolg had en nog steeds heeft. De deurtjes blijven hetzelfde, maar de naambordjes en logo’s zijn snel veranderd. De stroom van geld en ‘adviseurs’ is de enige constante.

 

In Hong Kong wordt wederom enorm veel geplunderd waardoor de middenstand tegen het bestuur opgezet wordt omdat ze geen orde creëren. Dezelfde strategie hanteert Antifa en andere rioters ook bij ons: Creëer een breed gevoel van onveiligheid onder de bevolking en de regering zwicht snel voor de eisen van opstandelingen. Dat westerse regeringen ondertussen zelf de grootste terrorist van de middenstand zijn, dringt nu langzaam door in Europa en Amerika. Ook bij ons zijn de meeste ‘demonstraties’ in feite weinig meer dan bewust door de overheid opgezette publiekscampagnes, zoals de hele scholierenklimaathysterie, die vanaf de allereerste aanzet door de EU en andere instellingen is gefinancierd om de bomenkap, elektrisch rijden en windfarms op zee en op land er doorheen te kunnen jassen. Hersenspoel de jeugd en je wint de toekomst, maar vooral heel veel geld. Vernietig het MKB, boeren en vissers en je controleert het land. Dit zijn zomaar wat algemene leidraden uit de huidige politieke praktijk. Het gaat er natuurlijk om al die punten met elkaar te verbinden in een groter verband. Connect the dots: who benefits? Een van de leidraden uit mijn eigen boek Permafrost is dat de oorlog in het buitenland dezelfde is, als die in eigen land. En dat zie je telkens weer terug. De eisen van ‘opstandelingen’ komen bepaalde westerse regeringen altijd erg goed uit. Of het nu gaat om milieuclubs die via de rechter afdwingen dat door de overheid ingevoerde milieunormen eindelijk eens gehandhaafd gaan worden, of om het zaaien van verdeeldheid en creëren van hoofdpijndossiers voor de regeringen in Moskou en Peking. Het Westen bestaat inmiddels al lang niet meer uit soevereine landen: de EU, VN, IMF, ECB, zijn vehikels van multinationals, investeringsfondsen en banken om beleid te implementeren dat enkel in hun voordeel is en soevereine volkeren onderwerpt aan een ondoordringbaar web van internationale regelgeving, jurisprudentie en netwerken. Dit is volledig onttrokken aan elke vorm van grip van de volkeren zelf.

 

Ondertussen vinden de Hongkongse demonstranten het, zoals verwacht, helemaal niet erg dat dit Oekraïense tuig er ook tussen loopt. Elk van deze groepen staat in dienst van een kracht die groter is dan zij, en die hen gebruikt voor een ander doel dan wat zij beogen. Dus komen ze ook niet verder dan dat ook Azov-tuig ‘vrijheid van meningsuiting’ heeft, terwijl het hen natuurlijk op molotovs en stenengooien naar de politie aankomt, en daarbij is iedere hand welkom. Dus zijn ze welkom. ‘Instructies van bovenaf’, denk je dan meteen:

 


NOTEN:


[i] “The situation isn’t so black and white. The NPC did indeed agree to allow universal suffrage for chief executive elections in 2017 at the earliest, with Hong Kong’s Legislative Council elected by universal suffrage in 2020.

It must be noted that the interpretation of universal suffrage in the city’s Basic Law, which has served as Hong Kong’s constitution since 1997, stipulates the following: “The ultimate aim is the selection of the Chief Executive by universal suffrage upon nomination by a broadly representative nominating committee in accordance with democratic procedures.”

This effectively means that China cannot be accused of reneging on its commitments to allow Hong Kong residents full universal suffrage to vote because universal suffrage – as defined by the territory’s own laws – always required that candidates be vetted by a nominating committee. The Sino-British joint declaration of 1984 that paved the way for the handover made no mention of universal suffrage.

While activists may not be happy about accepting these legal stipulations, it should be acknowledged that the planned 2017 reforms would still allow the population to directly elect the chief executive through one-person-one-vote for the first time in history. Direct elections were never held at any point during the British colonial period, while a 1,200-member electoral college – made up of elite figures and tycoons – currently elects the chief executive.

Although there may be an unsavory caveat in the electoral process that requires a nominating committee to approve candidates, the new system is a far more democratic process than any previously practiced in Hong Kong’s history. Popular elections are undoubtedly a move toward a more representative framework.”

https://www.rt.com/op-ed/191824-hongkong-rally-conflict-protests-violence/

 

[ii]  ‘NDI will work with civil society organizations on parliamentary monitoring, a survey, and development of an Internet portal, allowing students and citizens to explore possible reforms leading to universal suffrage.’

 

http://www.ned.org/publications/annual-reports/2012-annual-report/asia/china-hong-kong

 

Posted on

Gevraagd: UBO-informatie!

In 2020 treedt de wet op de UBO’s in werking, de wet die duidelijk moet maken wie de Ultimate Beneficial Owner van een organisatie is: de uiteindelijke eigenaar. Er komt een UBO-register. “Prachtig!” hoor ik u zeggen! Maar of dat echt zo is, is nog maar de vraag …

Aan deze wet wordt vanuit de EU al meer dan tien jaar gewerkt, zogenaamd om witwassen tegen te gaan. Waarom duurde dat allemaal zo lang? Nou, deze ultieme transparantiewet moet natuurlijk wel zodanig ingeperkt worden dat het bepaalde mensen uit de wind houdt: de échte UBO’s. Want u en ik die weinig tot niks hebben en op ieder moment van alles onteigend kunnen worden, moeten natuurlijk volledig transparant zijn, maar dat geldt niet voor het handjevol mensen dat werkelijk alles in handen heeft.

We gaan daarom journaals maken die alle aspecten van dit UBO-register voor u op een rijtje zet. En we gaan tegelijk de echte UBO-top-20 van dit land in kaart brengen. En daarom een oproep! Wij weten van enkele van deze UBO’s dat ze waarschijnlijk veel meer bezitten en verdienen dan wat uit de officiële kanalen, zoals de jaarcijfers van hun bedrijven, is op te maken. We gaan dus het voor u en mij verplichte UBO-register aanvullen met de echte UBO’s: de mensen die van dit nieuwe nepregister zijn vrijgesteld: niet alleen vanwege de uitzonderingsregels die bedongen zijn, maar die waarschijnlijk ook een behoorlijke zwarte economie als ijsbergen onder hun multinationals en hedgefunds hebben hangen, waarvan het witte topje boven de zeespiegel uitsteekt.

Heeft u over onze miljardairtjes en multinationals concrete cijfers of informatie?  Deel het dan met ons, dat kan eventueel anoniem via ons contactvenster, maar ook via onze email: info [ @ ] deblauwetijger.com

Het is belangrijk dat we deze zoveelste neptransparantiemaatregel – met grote impact op uw en ons privéleven – goed onderbouwd neerzetten. Want onze jeugd in de Eerste en Tweede Kamer begrijpt er overduidelijk weinig van, of doet net alsof.

Posted on

Le Mesurier – Vader van de Witte Helmen viel dood van zijn balkon

Deze ochtend rond vier uur lokale tijd is James Le Mesurier, de stichter van de Syrische Witte Helmen, in Istanbul dood op straat teruggevonden. Hij ‘viel’ blijkbaar van zijn balkon. Deze Britse topofficier was in 2013 de stichter van de Witte Helmen. Officieel werd de organisatie geleid door de Syriër Raed Saleh, in wezen was dat echter een cover die de ware baas moest afschermen van de buitenwereld. Maar dat lukte niet echt, hoe hard de klassieke media in het Westen ook maar probeerden.

Sandhurst

Volgens het Britse dagblad The Guardian van vandaag was Le Mesurier het slachtoffer van een heuse lastercampagne door Rusland. Deze bestempelde hem volgens de krant immers als een man van MI6. Maar wie zijn curriculum leest, kan er moeilijk naast kijken dat hij een hooggeplaatst officier van het Britse leger en de NAVO geweest is. Zo studeerde hij af aan de militaire academie van Sandhurst en was hij in zijn groep bij het afstuderen de eerste. Verder was hij onmiddellijk na het afstuderen in het vroegere Joegoslavië reeds betrokken bij het verzamelen van inlichtingen tijdens de oorlog in de Balkan. De vuurdoop dus.

Nadien werkte hij voor allerlei bedrijven die naast informatievergaring ook huurlingen leverden. Vanaf 2011 en de start van de Arabische Lente was Le Mesurier continu in het Midden-Oosten actief. Partners waren hier onder andere de Nederlandse prinses Mabel, gewezen echtgenote van wijlen prins Friso en ex-liefje van gangsterkoning Klaas Bruinsma. Dame die ook goede contacten had met de AIVD, de Nederlandse geheime dienst. Ook was hij betrokken bij de Britse Olive Group van onder andere Christopher Steele, de voormalige Britse geheim agent van MI6 die mede verantwoordelijk was voor de rekrutering van Sergeï Skripal, de overgelopen Russische geheim agent. Steele is ook de auteur van het befaamde verhaal over de plassex van Donald Trump in Moskou waar de vroegere presidentskandidate Hillary Clinton toen mee zwaaide. Le Mesurier werkte na 2003 en de Amerikaanse invasie bovendien in Irak voor onder meer de Amerikaanse groep Bechtel.

[De Witte Helmen met hulpgoederen van de Britse ngo One Nation, een aan al Qaeda gelieerde in het Verenigd Koninkrijk legaal werkende Britse hulporganisatie. Ze kreeg over haar werking al wel enkele opmerkingen van de officiële Charity Commission. Joan Cox, het vermoorde parlementslid van Labour en vroegere medewerkster van Oxfam UK, was een fan van deze groep.]

De Witte Helmen kregen van een serie lidstaten van de NAVO, waaronder Nederland, Denemarken, de Verenigde Staten, Qatar en het Verenigd Koninkrijk, dat zowat de initiatiefnemer was, dan ook veel geld. Recent nog gaf de VS hen enkele miljoenen cadeau. Wel haakte Nederland onlangs af. Officieel omdat men onvoldoende controle had over de besteding van die gelden door de Witte Helmen.

Chemische wapens

Wie immers wat nader naar de Witte Helmen keek, officieel de Syrian Civil Defense, zag onmiddellijk dat het gewoon een afdeling was van die salafistische terreurgroepen. Telkens als men in Syrië de woorden ‘chemische wapens’ hoorde roepen waren de Witte Helmen in de buurt om het verhaal wereldkundig te maken. De Witte Helmen waren dan ook in deze oorlog het Britse propaganda-instrument bij uitstek.

Merkwaardig daarbij is dat Mayday Rescue, de in Nederland geregistreerde stichting die de Witte Helmen had opgericht, zelfs steun gaf aan de zogenaamde burgerjournalisten van Bellingcat, een onderdeel van de Atlantic Council, de met de NAVO en de VS verbonden studie- en propagandadienst. Bellingcat is ook de organisatie die zeer snel de ‘daders’ kon vinden van het neerhalen boven Oekraïne van MH17, de vlucht van Malaysia Airlines. Russen natuurlijk.

En telkens als de Witte Helmen schreeuwden over het gebruik van chemische wapens kwam Bellingcat dat snel nadien ‘bewijzen’. Waarna de Britten, de VS en Frankrijk in twee gevallen hun bommenwerpers lieten uitrukken. Goed voor wat spierballengerol en louter symbolische vernielingen. Een typisch voorbeeld is dat wat er vorig jaar in de stad Douma gebeurde bij de val van dit bolwerk van salafistische terreur.

De Witte Helmen met hulpgoederen van de Britse ngo One Nation, een aan al Qaeda gelieerde in het Verenigd Koninkrijk legaal werkende Britse hulporganisatie. Ze kreeg over haar werking al wel enkele opmerkingen van de officiële Charity Commission. Joan Cox, het vermoorde parlementslid van Labour en vroegere medewerkster van Oxfam UK, was een fan van deze groep.

Er is op het internet massa’s foto’s en video’s te vinden die hun linken met al Qaeda en zelfs ISIS bewijzen en hun betrokkenheid bij de Syrische gruwel. Maar dat was geen probleem voor de stad Ieper om hen in 2017 de jaarlijks Vredesprijs te geven. Een propagandafilm over de groep kreeg in 2017 in Hollywood zelfs een Oscar maar de poging om hen bovenop ook nog de Nobelprijs voor de Vrede te bezorgen mislukte. Het zou vermoedelijk te gênant geweest zijn voor het Noorse parlement. Ooit gaf Noorwegen zelfs deze prijs aan een Jemenitisch lid van de Moslimbroeders.

Voor altijd een mysterie

Wat er vandaag in Istanbul gebeurde zal heel waarschijnlijk altijd een mysterie blijven. Dit soort vermoedelijke moorden hebben altijd veel kandidaat-daders en geen enkele regering of geheime dienst kan men hier vertrouwen dat ze de waarheid zeggen. Men zal in de media vermoedelijk – zoals met de Russische familie Skripal –  allerlei verhalen opdissen over duistere Russen die dan klakkeloos door bladen als The Guardian worden overgenomen, zelfs al raken ze bij nader toezien kant noch wal. In wezen kan dit door zowat alle betrokken veiligheidsdiensten gedaan zijn, ook MI6, zoals het ook een afrekening onder die (sic) vrijheidsstrijders kan zijn of, waarom ook niet, een gewoon ongeluk. Keuze zat.

[Een magazijn van de Witte Helmen in Yarmoek, het toen nog door ISIS bezette deel van Damascus.]

In hoeverre ook is dit gewoon het opkuisen door het Westen van een met gigantische hoeveelheden bloed overgoten vuile oorlog en wist de man veel te veel. En wie weet was het gewoon zelfmoord zoals men al hier en daar suggereert of een ruzie over geld en vrouwen. Altijd goed voor een leuk motief en een zeer sappig verhaal.

Syrië zal hem, behoudens dan bij al Qaeda & co, niet missen. Daar mag je niet aan twijfelen. Benieuwd ook hoelang het zal duren voor Bellingcat de ongetwijfeld Russische daders van deze misdaad zal vinden. Vraag is zeker ook wat er nu met Mayday Rescue en de Witte Helmen gaat gebeuren.

Willy Van Damme

1) Het verhaal over Le Mesurier en de Witte Helmen kan je lezen op https://willyvandamme.wordpress.com/2019/06/07/syri-witte-helmen-als-britse-oorlogspropaganda/