Pierre Buyle ~ De Gifmenger


25,00




Verschenen!
Dit boek is op 11 mei in Gent gepresenteerd door Etienne Vermeersch.
Hieronder kunt u een interview bekijken dat Wim van Rooy met Pierre Buyle hield op 17 juli 2017 over zijn roman


De Blauwe Tijger publiceert weinig romans, maar als ze komen, dan zijn ze gegarandeerd erg goed. De Gifmenger is het adembenemende romandebuut van de Gentenaar Pierre Charles Buyle (°1957).

Amoz is een Joodse man die carrière gemaakt heeft in de hoofdstad van het Oost-Romeinse Rijk, Konstantinopel.  Door toevallige omstandigheden komt Amoz in Mekka contact met een man die gehuwd is met een zekere dame, Khadija, en tevens hoge notabele in de belangrijke pelgrimstad Mekka, nog voordat de islam ontstaat.

De man van Khadija gaat gebukt onder zwaarmoedigheid, veroorzaakt door de dood van twee zoontjes, en is op zoek naar antwoorden op existentiële vragen. Khadija hoopt haar man van zijn gepieker en getob te kunnen afhelpen door hem op een missie te sturen naar Abessynië. Maar het probleem van haar man blijkt onoplosbaar hij zinkt verder en verder in religieuze waanvoorstellingen.

Kadhija verstoot hem en verlaat Mekka voorgoed om zich terug te trekken in het zuiden van het Arabisch schiereiland. Amoz volgt haar. Van een afstand worden ze via verslagen op de hoogte gehouden van de verdere evolutie en de spanningen in Mekka tussen enerzijds haar voormalige echtgenoot en anderzijds de bestuurders van de stad Mekka

Uiteindelijk delft Mekka het onderspit, en spoedig volgt de rest van het Arabisch schiereiland. Heel Arabië wordt “gekraakt als een oude zeeschildpad in de muil van een haai.” Alleen het schuiloord van Khadija en Amoz biedt nog weerstand.

De Gifmenger is een ouderwets epos van formaat, het soort boeken dat nog zelden geschreven worden.
paperback met flappen
13,4 x 21 cm
522 pagina’s
ISBN 978-94-92161-38-3

Categorieën: , , .

Product Description

Met zijn savante en op betrouwbare bronnen berustende roman De gifmenger, die de islam en
zijn boodschapper op een bij wijlen oriëntaalse en van geuren doordrongen wijze portretteert,
plaatst Pierre Buyle zich in een buitenlandse traditie: zijn de romans van Johannes Tralow,
Deepak Chopra, Sherry Jones, Salim Bachi, Gilbert Sinoué, Hela Ouardi, Kecia Ali en Marek
Halter echter vaak hagiografisch, slijmerig, klef, misleidend, doordrenkt van oecumenische
wierookwalmen en braaf voorspelbaar (met uitzondering van Guy Rachet), dan slaagt Pierre
Buyle erin het oude procedé van manuscript gevonden in een fles een volledig nieuw en brisant
leven in te blazen dat haaks staat op de politiek correcte tijdgeest, die dringend terug in de fles
moet!

— Wim van Rooy