Posted on

Voor een Europa trouw aan de menselijke waardigheid

Dit jaar werd het Europese burgerplatform One of Us opgericht. One of Us is een federatie van een groot aantal Europese gezins- en prolifeorganisaties. Dit jaar werd als onderdeel hiervan het Europees Cultureel Platform opgericht. In dit platform zijn filosofen, ethici en wetenschappers over heel Europa verbonden. Een van de denkers achter One of Us is de Franse filosoof Rémi Brague. Hij nam het voortouw voor het manifest Voor een Europa trouw aan de menselijke waardigheid. Het manifest is nu ook in het Nederlands beschikbaar en hieronder te lezen.

In Nederland is Leontien Bakermans woordvoerder van One of Us. Leontien zet zich vooral in voor de beschermwaardigheid van het leven. De Blauwe Tijger heeft haar gevraagd deel te nemen aan een debat over abortus. Dat debat, waar ook ethicus prof. Theo Boer, pater Daniël Maes en Solomé van der Wende aan deelnamen, wordt binnenkort op de website van de Blauwe Tijger en via Youtube uitgezonden.

Voor een Europa trouw aan de menselijke waardigheid

In de afgelopen decennia lijkt Europa zijn morele kompas verloren te hebben. Er zijn talloze duidelijke tekenen van hopeloosheid. Het is niet eens een kwestie van concurrerende visies, maar van een diepe morele crisis die het voortbestaan van de Europese beschaving bedreigt. De vraag is of deze crisis een gelegenheid tot wedergeboorte is of het einde van Europa inleidt.

De huidige crisis
Europa heeft al vele jaren trouw gezworen aan drie gevestigde erfenissen: de Griekse filosofie, de Romeinse wet en de bijbelse religies, jodendom en christendom. Hieraan moeten twee creaties worden toegevoegd die specifiek zijn voor Europa: de moderne wetenschap en de erkenning van fundamentele vrijheden. Zonder deze erfenissen zijn noch de Europese cultuur, noch de grote artistieke creaties ervan begrijpelijk. Het is niet verwonderlijk dat de universiteit een van de hoogste uitdrukkingen van de Europese beschaving is geweest en haar grote culturele instelling. De grootsheid van Europa, zijn missie voor zijn volken en naties, komt voort uit deze drie erfenissen en twee grote creaties.

Het is ook in deze geest dat bepaalde grondleggers van de Europese Gemeenschap handelden, met als doel oorlog in Europa onmogelijk te maken. Het is in dezelfde geest dat vandaag One of Us tracht het leven te verdedigen en zich te verzetten tegen  bepaalde misstanden die zich in de Europa voordoen.

De oorzaak van Europa’s mogelijke ondergang is dat het zichzelf verraadt. In feite komt de huidige crisis voort uit een afname van de volgende vijf elementen, die bepalend zijn voor zijn identiteit:

  1. De Europese filosofie wordt op twee punten geraakt. Ten eerste de ontkenning van de ware definitie van de filosofie als zoektocht naar waarheid en, ten tweede, de vervanging ervan door andere vormen van onderzoek, met name wetenschappelijk onderzoek, die ongetwijfeld de moeite waard zijn, maar een ander karakter hebben.
  2. De geest van de Romeinse wet maakt plaats voor een juridisch positivisme dat beweert dat alles als wet kan worden beschouwd als het maar de vorm heeft van een wetsregel die is goedgekeurd door een meerderheid en zo ruimte biedt voor een alternatief gebruik van de wet’, dat bepaalde politieke en ideologische belangen moet dienen.
  3. Er verspreidt zich een radicaal en militant secularisme dat de bron is van een vorm van ‘christofobie’. We brengen niet alleen ons christelijk geloof en onze waarden in diskrediet, maar ook de bijdrage van het christendom aan de Europese cultuur, terwijl Europa in werkelijkheid juist daaraan  de grote meerderheid van zijn kunst, zijn denken en zijn gebruiken te danken heeft.
  4. Wetenschap is niet immuun voor risico’s. Denk aan een gebrek aan respect voor zuivere wetenschap, relativisme en de vergoddelijking van de technologie.
  5. De rechtsstaat heeft moeite zich te verdedigen tegen zijn eigen fouten maar ook tegen totalitaire regimes en demagogische machten en tegen degenen die proberen hun eisen op te leggen door opstand en geweld.

Er zijn veel tekenen die deze analyse bevestigen. Waaronder dalende geboortecijfers, de crisis van het gezin en het huwelijk, het ontkennen van de culturele identiteit van Europa en zijn integrale elementen, de opkomst van relativisme, multiculturalisme, aanvallen op gewetensvrijheid en vrijheid van meningsuiting, het ontkennen van de zin van het leven, ontkennen van de objectiviteit van principes en morele standaarden, sociale acceptatie van abortus, euthanasie en andere daden tegen de menselijke waardigheid, genderideologie en bepaalde vormen van radicaal feminisme, onrecht zoals armoede, achteruitgang van de leefomgeving, oorlog en kinderarbeid, het uitbannen van pijn, dat wordt beschouwd als het allerhoogste kwaad, zich verbergen voor de dood, minachting voor de mens als een uniek en verantwoordelijk wezen en de verspreiding van het atheïsme. Kortom, de ontmenselijking van de mensheid.

Het symbool van het christendom
Deze feiten – de verspreiding van atheïsme en de gevolgen daarvan, de ontkenning van wat het heiligst is van de menselijke conditie – zijn meer dan tekenen: het zijn de hoofdoorzaken van een crisis die alleen overwonnen kan worden door de betekenis van deze bedreigde werkelijkheden te herstellen: filosofie, recht, religie, wetenschap en het waarborgen van fundamentele vrijheden.

Tot de bijdragen van de bijbelse religies en in het bijzonder van het christendom aan de ontwikkeling van de Europese geest behoren het idee van een persoonlijke God en liefde als de essentie van God, het idee van het individu en zijn waardigheid, de betekenis van de schepping, de hoop op een volmaakt, eeuwig leven, de vrijheid en verantwoordelijkheid van de mens (in verbinding met het klassieke denken), het idee van geweten of subjectiviteit en van het primaat van het innerlijk leven waar de waarheid verblijft, zachtmoedigheid en het algemene gebod van liefde, de ontwikkeling van ideeën van soevereiniteit van het volk, vrijheid en mensenrechten.

De verlichting, de moderne politieke regimes en de mathematische aard van de wetenschap konden zich alleen maar ontwikkelen en bloeien op de plek waar het christendom de gedachten en instellingen van mensen beïnvloedde. Wij zijn dus niet bezorgd over de moderniteit als zodanig, maar wel over de beperkte en geïsoleerde vorm daarvan die op dit moment domineert. Onze vijanden zijn niet vrijheid, rede en wetenschap, maar despotisme, de irrationaliteit van onvoorwaardelijke emotie en onwetendheid. Veel mensen klagen over de kwalen waar ze ten prooi aan zijn gevallen, maar ze blijven — misschien zonder dat te beseffen — afbreken wat die kwalen zou kunnen verlichten. Ze klagen over ziekte terwijl ze de mogelijke behandeling ondermijnen.

Wat we willen bereiken
Bij One of Us proberen we bij te dragen aan het herstel van Europa als een positieve morele kracht door basisbeginselen en fundamentele waarden te herbevestigen. Europa moet het pad van de suprematie van het spirituele boven het materiële en van de excellentie herstellen. Het moet het pad van vals egalitarisme en relativisme achter zich laten. Een van de sleutels hiervoor is de hervorming van het onderwijs, dat moet worden hersteld, sterker worden en de zegeningen van de Europese beschaving moet overbrengen.

Materiële bezittingen die noodzakelijk zijn voor het leven, moeten ten goede komen aan het algemeen welzijn. Europa kent een sociale markteconomie. Dit zal altijd de voorkeur hebben boven collectivistische systemen, zolang het van mening is dat de wetten van de markt niet kunnen worden toegepast op alle gebieden van het gemeenschapsleven. Er zijn tal van realiteiten en zaken – daarvan waren de Romeinen zich al bewust – die niet het domein van de markt behoren.

Onze inspanningen zijn gericht op het ontwaken van het Europese bewustzijn, gebaseerd op het gemeenschappelijke spirituele en culturele erfgoed waarop Europa is gebouwd en loyaliteit aan de fundamentele mensenrechten. Hiertoe willen we het bewustzijn van de publieke opinie vergroten en zullen we standpunten gaan innemen over de meest relevante kwesties die in het politieke leven en in openbare debatten naar voren worden gebracht.

Onze prioriteiten

We richten ons in het bijzonder op de volgende prioriteiten:

-Bevestiging van het leven
Het recht op leven is alleen afhankelijk van het behoren tot de menselijke soort, niet van secundaire factoren zoals leeftijd, geslacht, ontwikkelingsniveau of het bezit van bepaalde vermogens. Het menselijke embryo bevat de genen die kenmerkend zijn voor onze soort, met eigenschappen die het tot een uniek persoon maken, onvervangbaar en anders dan zijn moeder en vader. Vanaf het moment van de conceptie is er een nieuwe mens gecreëerd en deze mens ontwikkelt zich op een continue, gecoördineerde, geleidelijke en onafhankelijke manier, zolang er niets is om dit te voorkomen.

One of Us wil het leven van de ongeborenen verdedigen met voorstellen die, afhankelijk van de omstandigheden, een betere bescherming van het menselijk leven zullen waarborgen, vanaf het moment van de conceptie tot de natuurlijke dood.
One of Us wil er eveneens voor zorgen dat we de genetische identiteit van de mens respecteren. Het verzet zich tegen het modificeren van genen in menselijke embryo’s dat erop gericht is het embryo te ‘verbeteren’ of bepaalde eigenschappen te geven, met name wanneer deze procedures niet de minimale veiligheidsmaatregelen die de medische ethiek daaraan stelt. Het laatste nieuws met betrekking tot genmodificatie van menselijke zygoten maakt het innemen van een standpunt urgent.

De bescherming van het menselijk leven is ook aan de andere kant van het leven verzwakt: ouderdom, handicap en ongeneeslijke ziekten. One of Us wil vechten tegen de legalisering van euthanasie of het kunstmatig rekken van het leven. Het zal echter palliatieve zorg bevorderen waarbij het leven van de persoon in de terminale stadia van een ziekte wordt gerespecteerd.

– Bescherming van het gezin gebaseerd op een huwelijk tussen een man en een vrouw. De overheersende trend in Europa vandaag is het verval van het huwelijk als de basis van het gezin. De “progressieve” stroming verdedigt en bevordert de “opkomst van nieuwe gezinsmodellen”. We zijn echter van mening dat we een crisis doormaken met betrekking tot het gezin, wat zeer schadelijke gevolgen kan hebben voor de toekomst van onze samenleving. One of Us is tegen herdefiniëring van huwelijk (vandaag de introductie van homohuwelijk, morgen polygamie, enz.) en ondersteunt maatregelen gericht op de bescherming van het gezin op basis van het huwelijk tussen een man en een vrouw.

– Bevordering van geboortecijfers en bewustwording van de “demografische winter”.
Een geboortecijfer dat substantieel lager is dan die welke de vervanging van generaties mogelijk maakt, leidt tot sociaaleconomische achteruitgang, maakt de welvaartsstaat op de lange termijn onhoudbaar en, indien dit voor onbepaalde tijd doorgaat, zal tot regelrechte uitsterving leiden. One of Us wil maatregelen ondersteunen die gericht zijn op het stimuleren van het aantal geboortes. We zullen ook de Europese samenleving bewust maken van de ernst van de demografische winter.

– Bevestiging van het binaire geslachtsmodel en afwijzen van genderideologie.
De mensheid bestaat uit mannen en vrouwen. De zogenoemde ‘genderideologie’ eist echter dat het biologische begrip van sekse vervangen moet worden door de culturele categorie ‘gender’, die geconstrueerd en gestandaardiseerd zou moeten worden. Deze ideologie, die elke wetenschappelijke basis mist en een van de belangrijkste antropologische pijlers opheft (de mens is òf man òf vrouw), probeert normatief te worden als educatief model. One of Us wil dit voorkomen en zal aandacht schenken aan integrale seksuele en emotionele opvoeding die de morele overtuigingen van het gezin respecteert en niet resulteert in vroegtijdige seksualisering van kinderen.

– Bevestiging van de vrijheid van denken, meningsuiting en opvoeding.
We zijn gevaarlijk dicht bij een dictatuur van het ‘politiek correcte’. Een nieuwe onderdrukkende stroming die, paradoxaal genoeg, samenvalt met het meest extreme intellectuele en ethische relativisme, onderdrukt de vrijheid van debat in universiteiten, parlementen en de massamedia in heel Europa.

One of Us verdedigt de vrijheid van gedachte, meningsuiting en opvoeding op alle gebieden van de Europese samenwerking en veroordeelt, waar dit ook gebeurt, het oneigenlijk gebruik van valse ‘haatdelicten’ of het verbod op ‘discriminatie’ als een middel tot intimidatie en ideologische harmonisering.

– Tegen draagmoederschap.
Het zogenaamde ‘draagmoederschap’ impliceert de objectivering van de zwangere vrouw, die wordt teruggebracht tot een onpersoonlijk ‘vat’ (baarmoeder) en de commerciële exploitatie van voortplanting (baarmoeders te huur).
Om deze reden verdedigt One of Us het verbod op draagmoederschap en promoot het juridische alternatieven voor paren (mannen en vrouwen) die problemen hebben met zwanger worden of het uitdragen van een zwangerschap, zoals adoptie. Het zal zich ook verzetten tegen de uiteindelijke vervaardiging van kunstmatige uterussen als een alternatief voor natuurlijke reproductie.

– Het potentieel van de menselijke natuur ontwikkelen
De vooruitgang van NBIC-technologieën (nanotechnologie, biotechnologie, informatietechnologie, cognitieve wetenschap) kan de verandering van de basis van de menselijke natuur spoedig mogelijk maken. Het heeft geen zin om zo’n verandering te veroorzaken als er al zoveel aspecten inherent aan de menselijke natuur zijn, die gepromoot moet worden. Vandaar de ontwikkeling van solidariteit, respect voor anderen, verbetering van de levensstandaard, met name in ontwikkelingslanden, de strijd om de gezondheid, het onderwijs en alles wat bijdraagt tot ons welbevinden, enz.

One of Us verzet zich tegen zogenaamde ‘transhumanistische’ projecten: genetische modificatie van het menselijke embryo, de creatie van de ‘supermens’ in een laboratorium en menselijke cryogenisatie. Deze praktijken kunnen het einde betekenen van de eenheid van de mensheid – die dan zou worden verdeeld in verschillende menselijke soorten met verschillende vermogens – en zelfs zou leiden tot het einde van de mensheid zoals wij die kennen.

Conclusie
Concluderend: One of Us wil het menselijk leven in al zijn dimensies bevorderen door zich met kracht in te zetten op de principes en idealen die de aanvang en voortzetting van de Europese beschaving mogelijk maakten. We zijn meer gefocust op enthousiasme en hoop dan op ongeluk of zelfs lijden. We zoeken een rechtvaardige orde en rust te midden van de wanorde en rumoer. We zoeken licht in de duisternis.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Rémi Brague en Leontien Bakermans tijdens het OneofUs congres in oktober in het Spaanse Santiago de Compostella

Posted on

De achilleshiel van radicaal-rechts

Zelfs radicaal rechtse partijen vermijden bepaalde controversiële onderwerpen liever, omwille van de beeldvorming. Maar het zijn juist deze fundamentele discussies die gevoerd moeten worden om uit de politieke malaise te geraken.

In zowel Vlaanderen als Nederland is de winst van radicaal rechts, tegenover de beperkte groei van radicaal links de belangrijkste conclusie. Qua zetels zijn Forum voor Democratie en Vlaams Belang er enorm op vooruit gegaan. De politieke partijen kunnen dus volop medewerkers aanwerven, budgetten spenderen aan sociale media campagnes en reserves aanleggen voor moeilijkere tijden.

In de weken na de verkiezingen werd het al wel duidelijk dat het politieke midden zich nog niet kan neerleggen bij het hertekende politieke landschap. In Nederland zijn de uitspraken van de heer Otten over partijkopstuk Baudet dagenlang breed uitgesmeerd in de media en werd meteen een koerswijziging t.a.v. een vertrek uit de EU in beeld gebracht om de radicaleren nog liever terug richting PVV te duwen. Ook werd tijdens de Europese verkiezingen gespeeld dat Baudet te nauwe banden wil hebben met Rusland en daarom de vooropgestelde analyses van het MH17-onderzoek niet zomaar wil aanvaarden. Een aantal van deze verwijten begonnen uiteraard al tijdens de campagne zelf.

Het Russische spook

In Vlaanderen had je een gelijkaardig scenario. Ook daar werd er gespeeld met het Russische spook, alsof Tom Van Grieken een Russische agent is en werd er tijdens de onderhandelingen telkens opnieuw hierop gehamerd. Het bezoek van kopstuk Filip Dewinter aan de Syrische president Assad werd uitentreuren erbij gehaald als het ging over de onderhandelingen van de Vlaamse regering. Kort na de verkiezingen kwam er dan een uitspraak van een nieuw Kamerlid van Vlaams Belang, Dominiek Sneppe, die zei dat homohuwelijken en kinderen adopteren door holebi’s een brug te ver zijn. De pers smeerde deze uitspraak dagenlang uit, en er was op sociale media veel opgestookte ophef door andere partijen over deze uitspraak. De moraliserende vingers stonden allemaal gretig in de lucht te wijzen.

Dit is een tendens die we nog vaker kunnen verwachten, radicaal rechts heeft namelijk een zeer groot en breed kiespubliek kunnen aanspreken, en loopt nu het risico om deze te bruuskeren en dus te verliezen. Zo krijgen andere partijen ook een handig excuus aangeboden om niet met de overwinnaars samen te moeten regeren.

Gebrek aan debat

Eigen aan het moraliseren van discussies is dat we geen argumenten meer tegen elkaar kunnen afwegen. Het verontwaardigd reageren door journalisten en politici is dus een strategisch toneelstuk om fundamentele discussies uit de weg te gaan. Denk maar aan een debat over migratie zonder het verwijt ‘racisme’ erin.

De drogargumenten tegen een standpunt zijn vaak legio in de pers. Een standpunt is “achterhaald” bijvoorbeeld, of “het is immers 2019”. Alsof een tijdsaanduiding een argument is. Om het wat cru te stellen: was “het is 1942” soms ook een argument om een bepaald beleid te rechtvaardigen?

Achter bepaalde onbespreekbare zaken tijdens of na een campagne zitten vaak zeer logische voorstellen die in een andere context heel anders overkomen. De vermeende banden tussen radicaal-rechts en Rusland, met Rusland als grote vijand is daar een voorbeeld van. De sancties die de EU, op aandringen van de VS, tegenover Rusland stelt treft onze export en bovendien kunnen we door het conflict met Rusland vaak geen oplossing bieden voor oorlogen in het Midden-Oosten. Een normalisering met een sterke buur zou in het voordeel van Europa  kunnen spelen. Vanwaar dan nog de demonisering van Rusland en Poetin? Alsof we plots vergeten welke andere ‘bondgenoten’ wij hebben in de wereld (VS, Saoedi-Arabië, Israël).

De globale context ontbreekt in het debat

Wat de verkiezingen in West-Europa aantonen, en de groei van radicale partijen, is dat ons huidige politieke en ideologische systeem in een ernstige crisissfeer terecht is gekomen. Er zijn trouwens genoeg parameters om te kunnen stellen dat de onvrede bij de burger nog zal toenemen. Om er twee te noemen: We hebben de komende 30 jaar nog zo’n 150 a 200 miljoen Afrikaanse migranten naar Europa te verwachten. En de schuldenberg in de Europese Unie van financiële instellingen en staten is er sinds 2010 niet op verbeterd, het is dus een kwestie van tijd dat een volgende zeepbel onze economie in crisis stort.

Geen enkele traditionele politieke partij kan een degelijk antwoord bieden en deze verliezen dan ook electoraal terrein. De christendemocraten, de liberalen, de sociaaldemocraten… Degenen die het minst verliezen zijn op termijn wellicht de liberalen, aangezien zij als kiespubliek vooral de ‘winnaars’ van de globalisering aanspreken.
Al zitten zij met het nadeel dat de kleine zelfstandigen en KMO’ers misnoegd zijn over hogere belastingen die het gevolg zijn van beleid dat meestal door liberalen is uitgevoerd.

Maar lange termijnperspectief en degelijke redevoeringen komen er niet van deze partijen. Tenzij misschien een uitzondering in Denemarken, waar de sociaaldemocraten een streng migratiebeleid voorstaan om de opgang van de Deense volkspartij af te remmen. Maar we kijken maar even naar Vlaanderen, Nederland, Duitsland, Frankrijk… om te besluiten. De verdamping lijkt nog niet voorbij, en de misnoegde kiezers van vandaag zullen niet snel tevreden gesteld worden door de hardnekkige houding van het politieke midden en de partijtoppen van de traditionele partijen.

Fundamentele discussies

Op verschillende vlakken moeten we het op zijn minst aandurven om de meest fundamentele discussies en debatten te voeren. Zowel over economische zaken, of ons monetair geldinjectiesysteem nog wel houdbaar is?Of de Euro niet volledig ontmanteld moet worden? Of over cultuur, over een einde van een slachtoffercultus of over de verlichtingswaarden. Of over de plaats van religie in de samenleving. Over geopolitiek, over de houding t.o.v. Rusland en de NAVO. Over migratie, over klimaat…

Onze samenleving zit met een existentiële crisis van formaat. De waarden waarop ons leidend politiek systeem, het liberalisme, is gebaseerd, zijn al meer dan 100 jaar op de schop gezet in de filosofie. Het is niet ondenkbaar dat dit systeem ook zijn einde zal kennen, alsook het communisme (1917-1989) en het facisme (1923 – 1945) reeds hun periode hebben gekend.

Een alternatief vormen

Om een alternatief te vormen zullen ook de radicaal rechtse partijen dus wel deze discussies moeten aan durven gaan, in plaats van zo snel mogelijk deze ‘incidenten’ zoals in begin gezegd te willen sluiten. Dat ze dit zelf, als partij, niet kunnen is begrijpelijk. Ten slotte draait een partij op kiezers die snel kunnen wisselen.

Hier zit hem natuurlijk een grote paradox. Een alternatief voor het huidige politieke systeem kan enkel maar door fundamentele levensbeschouwelijke vragen te stellen, een economisch alternatief en een geopolitiek fundamenteel andere koers te varen. Als je net deze discussies en debatten wel uit de weg moet gaan omdat je je niet kan veroorloven als partij om veel kiezers kwijt te spelen is het dus wel een heel strategische zoektocht naar de juiste momenten om debatten uit te lokken en te beslechten.

Om het anders te stellen, partijpolitiek heeft de neiging om al te snel opiniemakers weg te plukken naar de partijpolitiek en bewegingen er rond leeg te halen qua talenten om het electoraat tevreden te stellen en uiteraard bekwame parlementsleden en medewerkers in hun rangen te krijgen. Dit verarmt wel de opiniemakers die kunnen spreken en schrijven zonder altijd te moeten rekenen met een eventueel verlies van kiezers. Het zullen echter net die controversiële standpunten zijn die beslecht moeten worden voor een politiek ideologisch kader dat zijn einde nadert ook zijn opvolger kent.

Posted on

Onverdraagzaam fanatisme extreemlinks leidt tot terreur

Op 19 januari 1984 gooiden zelf benoemde ‘anti-apartheidsactivisten’ – lees: barbaren – de bibliotheek van de Nederlands Zuid-Afrikaanse Vereniging in een Amsterdamse gracht. Twee jaar later belegerde dezelfde mensensoort een hotel in Kedichem, waar de Centrumdemocraten van Hans Janmaat een bijeenkomst hielden. Het gebouw werd in brand gestoken en bij de secretaresse van Janmaat moest na hun vluchtpoging een been worden geamputeerd. In de jaren tachtig van de vorige eeuw was Nederland regelmatig het toneel van veldslagen tussen krakers en hun sympathisanten enerzijds en de overheid en de bevolking anderzijds. Rellen in Amsterdam waren in die jaren aan de orde van de dag, en ook in Groningen, Utrecht en Nijmegen werd door krakers en andersoortige activisten terreur uitgeoefend. Ook het bezoek van paus Johannes Paulus II aan Nederland in 1985 voltrok zich deels in wolken traangas.

De terreur ging nog een stap verder in 1991 met de bomaanslag op het huis van staatssecretaris Aad Kosto, verantwoordelijk voor het vluchtelingenbeleid. De jaren daarvoor werden benzinestations en groothandels, die handel dreven met onder meer Zuid-Afrika, in de brand gestoken. De aanslagen werden opgeëist door RaRa, de Revolutionaire Anti-Racistische Actie. Eén lid van deze terreurgroep werd ooit veroordeeld. Hij woont tegenwoordig in Venezuela!

Voorlopig dieptepunt is de moord op Pim Fortuyn in 2002, die bij ieder publiek optreden al werd belaagd door linkse activisten. En uit eigen ervaring weet ik dat om die moord in progressieve kringen geen traan is gelaten. En al die jaren, tot de dag van vandaag, moeten politici en schrijvers rekening houden met bekladde ramen en muren en dichtgekitte sloten, alleen omdat ze in de ogen van de ‘activisten’ – lees: terroristen – er een verkeerde mening op na houden.

Civitas Christiana

Het laatste slachtoffer van deze linkse terreur is Civitas Christiana. De mensen van deze bij Nijmegen gevestigde stichting staan al regelmatig bloot aan laster en fysiek geweld. Linkse activisten verstoren hun manifestaties. ‘Havanna aan de Waal’ was altijd al een broeinest van extreemlinkse acties. Nu hebben zij afgelopen week het kantoor van Civitas beschadigd en beklad. Uiteraard in de nacht en anoniem, want het daglicht verdragen zij niet.

Het is niet moeilijk te achterhalen uit welke hoek deze activisten komen. Via geplakte stickers en een pamflet (inclusief spelfouten en slechte grammatica) laten zij hun geloofspapieren zien. De verklaring bevat de bekende ronkende zinnen als “Het uiterst conservatieve gedachtegoed van Civitas Christiana is een aanval op ons allen en is exemplarisch voor het politieke klimaat waar we in leven. We moeten als progressieve idealisten ons niet laten verdelen maar zien dat onze strijd een geheel vormt voor een wereld waar gelijkheid, solidariteit en vrijheid centraal staan.”

Voorhoedegedachte

Wie zijn die “allen”? “Exemplarisch politiek klimaat”? Het is opmerkelijk dat activistische minderheden altijd voor ons “allen” praten. De voorhoedegedachte zit diep in de genen bij extreemlinks. En het politieke klimaat lijkt me wat betreft de speerpunten van het anonieme linkse groepje (recht op abortus, rechten voor transgenders, vernietiging patriarchaat) beter dan ooit. De terreurachtergrond van hen wordt echter helemaal duidelijk met deze zinsnede: “Ze zien het als hun missie om katholieke beschaving te verspreiden en om de progressieve waarden die voortkwamen uit bijvoorbeeld de Franse revolutie en de sociale bewegingen uit de vorige eeuw teniet te doen.”

Terreur van links

De Franse revolutie zette namelijk de toon voor de terreur van links. Het was, net als de revoluties in de 20ste eeuw in Rusland, China, Vietnam, Cuba, en Cambodja, een staatsgreep door een fanatieke en intolerante minderheid. Na 1795 maakte de guillotine overuren, net zoals de geheime politie in genoemde landen in de vorige eeuw mensen voor het executiepeleton plaatste.

De voorhoede, het kleine groepje partijleiders, moet het volk leiden naar een glorieuze toekomst. Die toekomst, de marxistische transformatie van socialisme naar communisme en het afsterven van de staat, werd door de ‘proletarische voorhoede’ keer op keer uitgesteld. Zogeheten ‘vijanden van het volk’ belemmerden de realisering van de ‘heilstaat’ en werden daarom opgespoord, verbannen en vermoord. En waar de linkse extremisten er niet in slaagden de macht te grijpen, organiseerden ze zich in terroristische groepen, die het volk rijp moesten maken voor het ‘rode paradijs’.

Alleen al het lezen van biografieën van partijleiders of terroristen laat zien dat de weg naar het paradijs, de heilstaat, niet geplaveid is met goede bedoelingen, maar met de dode lichamen van honderdduizenden onschuldige mensen. Dit scenario is keurig samengevat in ‘De revolutionaire catechismus’ (1869) van Sergej Netsjajev. De catechismus is een opsomming van 26 stellingen met slechts één thema: vernietiging. Stelling 6 bijvoorbeeld:

“Tiranniek ten opzichte van zichzelf, moet hij [de revolutionair] ook tiranniek ten opzichte van anderen zijn. Hij moet alle zachtzinnige, verzwakkende gevoelens van verwantschap, liefde, vriendschap, dankbaarheid en zelfs van eer in zichzelf onderdrukken en moet de ijskoude, doelgerichte hartstocht voor de revolutie ruimte geven. Voor hem geldt slechts één vreugde, één troost, één loon en één bevrediging — het slagen van de revolutie. Dag en nacht mag hij maar één gedachte, één doel voor ogen hebben — de meedogenloze vernietiging. Terwijl hij onvermoeibaar en koudbloedig dit doel nastreeft, moet hij bereid zijn, om zichzelf te vernietigen en met zijn eigen handen alles te vernietigen, wat de revolutie in de weg staat.”

Geldingsdrang

De vraag is waarom mensen overgaan tot dit denken en handelen? Natuurlijk zullen er een paar naïeve idealisten zijn die oprecht denken dat ze aan het werk zijn voor een betere wereld. Voor de rest zal het een mengsel zijn van geldingsdrang, “kijk mij eens bezig zijn voor de goede zaak” en rauwe machtspolitiek. Binnen links lopen heel veel machtswellustige mannen en vrouwen rond, die bereid zijn heel ver te gaan om hun doel te bereiken. Opnieuw, lees de biografieën van de partijleiders. Overtuigd van hun eigen gelijk zijn ze voortdurend op zoek naar doelwitten, binnen én buiten de organisatie. Het elkaar de maat nemen – hoe ver durf jij te gaan, hoe radicaal ben jij eigenlijk? – leidt bijvoorbeeld tot nachtelijk activisme. Zogenaamd voor de goede zaak, maar feitelijk een wedstrijdje elkaar ophitsen wie het meeste durft. Je moet ook wat, als je de hele dag in touw bent voor de realisering van het rode paradijs. Nescio had er een mooie roman over kunnen schrijven.

De jongens en meisjes die afgelopen week het kantoor van Civitas Christiana bekladden zijn een slap aftreksel van de terreur van de Russische nihilisten die zich lieten leiden door ‘De revolutionaire catechismus’. Maar ze staan, net als de anti-apartheidsactivisten en antiracisten, wel degelijk in dezelfde traditie, die begint met intimidatie, geweld, intolerantie, minachting en uiteindelijk leidt naar terreur.

Posted on

De dubbele agenda van de dictator-paus

Het nieuws van een groot onderzoek naar misbruik binnen de Katholieke Kerk in Pennsylvania sloeg in als een bom. De details van de getuigenissen van slachtoffers van misbruik door meer dan 300 priesters in de Amerikaanse staat liegen er dan ook niet om. Hoofdaanklager Josh Shapiro somde op zijn persconferentie op 14 augustus een aantal uit het 900 pagina’s tellende onderzoeksrapport op: een priester dwong een negenjarige jongen tot orale seks en spoelde diens mond daarna met wijwater; een jongen werd naakt aan een kruis gebonden en de priesters namen foto’s van hem; een priester maakt een meisje zwanger, regelt een abortus en ontvangt van de bisschop een brief waarin die zijn medelijden kenbaar maakt – niet aan het meisje maar aan de priester die haar heeft misbruikt; priesters in het bisdom Pittsburg runden een pedofiliering, waarin ze slachtoffers naar elkaar doorschoven.

Shapiro maakte ook bekend dat kerkleiders, zoals aartsbisschop Donald Wuerl, het onderzoek bewust hebben gedwarsboomd. Het is opnieuw een herhaling van zetten. De kerkleiding negeert keer op keer waarschuwingen en onderneemt geen stappen. Integendeel, de misbruikpriesters en -bisschoppen werden overgeplaatst naar andere parochies, waar ze vervolgens verder gingen met hun misdadige praktijken. De enige verantwoordelijke die het veld moest ruimen was kardinaal Theodore McCarrick, die onlangs zijn ontslag aanbood aan paus Franciscus. Deze accepteerde het ontslag. Maar ontslag aanvaarden is een passieve handeling is, niet een actief optreden tegen misbruikers! Het blijft bij mooie woorden en een wat scherp aangezette brief. Eerder dit jaar vergaloppeerde de paus zich ook al in de kwestie rond de Chileense bisschoppen. Ook dat land kent een langdurig misbruikschandaal, waarin de verantwoordelijke priesters en bisschoppen buiten schot bleven. Paus Franciscus deed onthullingen daarover af als laster, maar werd uiteindelijk gedwongen het ontslag te aanvaarden van 3 van de 34 Chileense bisschoppen die een ontslagbrief hadden ingediend.

Waar is het 300 pagina’s tellend dossier over seksueel misbruik in de kerk, dat de toenmalige paus Benedictus XVI vlak voor zijn abdicatie ontving? De katholieke blogger Louie Verrecchio (https://akacatholic.com/) schreef onlangs dat Benedictus (mogelijk afgetreden vanwege de onthullingen in het dossier?) zijn opvolger de opdracht meegaf stappen te ondernemen. “Maar wat heeft Jorge Bergoglio, die het dossier nu vijf jaar in handen heeft, gedaan?” vraagt Verrecchio zich af. “Hij benoemde een homoseksueel, priester Battista Ricca, tot hoofd van de Vaticaanse Bank en antwoordde op vragen over de seksuele gerichtheid van de man “Wie ben ik om te oordelen?”; hij publiceerde een rapport voor de Synode van 2014 waarin hij schrijft dat “homoseksuelen gaven en kwaliteiten hebben die ten goede kunnen komen aan de christelijke gemeenschap”; hij benoemde Juan Barros tot bisschop in Chili, hoewel mensen de paus wezen op de homoseksuele voorkeur van Barros; hij benoemde priester James Martin, een LHBT-activist, tot raadgever bij het Secretariaat voor Communicatie van het Vaticaan.” En eerder deze maand benoemde de paus de Portugese priester José Tolentino Mendonça tot hoofd van het Geheim Vaticaans Archief. Mendonça zegt dat “Jezus geen regels vaststelde” en hij verkondigt de ideeën van een non die abortus en het homohuwelijk goedkeurt.

Veel zalvende woorden, maar ondertussen de verkeerde daden stellen. Hoe anders gaat de paus te werk als het gaat om priesters en bisschoppen die meer traditioneel en conservatief zijn. Kardinaal Raymond Burke heeft dat als een van de eersten ondervonden. Eind 2013 verwijderde paus Franciscus hem uit de Congregatie voor de Bisschoppen. Burke wordt gezien als woordvoerder van de conservatieve vleugel binnen de Rooms-Katholieke Kerk. Een van de jongste slachtoffers van de progressieve koers van paus Franciscus is de aartsbisschop van Zagreb, kardinaal Josip Bozanić. Eind juli werd bekend dat het Vaticaan de conservatieve Bozanić wil verwijderen van zijn post in Zagreb en vervangen door de jonge bisschop Dražen Kutleša. Het is geen geheim dat de paus de traditionalistische kerkleiding in Kroatië niet ziet zitten. Kardinaal Bozanić spreekt zich openlijk uit “tegen de mislukte ideologieën uit de vorige eeuw, die een nieuwe orde in de samenleving willen creëren en vrede, welvaart en volledige gelijkheid beloven”. En terwijl Franciscus er geen probleem mee heeft een hamer-en-sikkel in ontvangst te nemen van de Boliviaanse president Evo Morales (in 2015), leidde Bozanić in mei 2017 een herdenkingsdienst voor de slachtoffers van het communisme. “Voor ons betekende het communistische totalitaire systeem het begin van nieuwe vervolgingen, detenties en het vermoordden van onschuldige mensen in kuilen, ravijnen en massagraven. Vele daarvan bestaan nog steeds en zijn niet onderzocht,” aldus de kardinaal.

Paus Franciscus houdt er een dubbele agenda op na. Hard optreden richting conservatieve en traditionalistische priesters en weifelen of geen actie ondernemen naar liberale prelaten. Dat past binnen de politieke en theologische visie die ontwikkeld is door de ‘St. Gallen Groep’, een verzameling progressieve kardinalen die probeerde de verkiezing van paus Benedictus te voorkomen en er in 2013 in slaagde Jorge Bergoglio tot paus te laten verkiezen. Dat is althans de mening van Henry Sire, die onder het pseudoniem Marcantonio Colonna, vorig jaar The Dictator Pope: The Inside Story of the Francis Papacy publiceerde. In dat boek beschuldigt Sire paus Franciscus van opportunisme, tiranniek gedrag richting andersdenkenden, het mislukken van het aanpakken van corruptie in het Vaticaan, en het doelbewust sturen van de Synode over het Gezin, waarvan de uitkomsten moesten leiden tot wijziging van de moraal-leer van de Kerk. Eenzelfde mening houdt Philip Lawler er op na in zijn eerder dit jaar verschenen boek Lost Shepherd: How Pope Francis is Misleading His Flock. Meer en meer katholieken spreken hun verontrusting uit over de zwalkende koers van paus Franciscus en zijn moedwillig creëren van chaos in de Kerk en in haar leer. De vrees bestaat dat er nog heel wat onderzoeksrapporten zullen verschijnen, die vervolgens op mysterieuze wijze verdwijnen. Ook dat past in het chaotische beleid van de huidige paus.

Een Nederlandse vertaling van The Dictator Pope verschijnt later dit jaar bij uitgeverij De Blauwe Tijger:

Marcantonio Colonna ~ De dictator-paus

Posted on

ChristenUnie-minister snoert vrijheid van onderwijs in

Dwang tot nationale opvoeding, invoeren van een staatsideologie, symboolpolitiek. Dat zijn zo’n beetje de steekwoorden in de reacties op het plan van minister Arie Slob voor Basis- en Voorgezet Onderwijs om scholen te verplichten tot burgerschapsonderwijs. Scholen zijn sinds 2006 wettelijk verplicht om lessen in burgerschap te geven, maar de minister vindt dat te vrijblijvend. Hij wil de eisen aanscherpen.

“De school moet ook een oefenplaats zijn, waar kinderen kunnen oefenen hoe je je als burger gedraagt,” vindt Slob. De crux zit ‘m in dat woordje ‘ook’. Want scholen moeten al heel veel en steeds meer. Je vraagt je als buitenstaander wel eens af hoe die onderwijzers nog toekomen aan het geven van klassieke vakken, zoals taal, rekenen en geschiedenis. Zoveel ruis zit er namelijk tegenwoordig in het curriculum. Het versje is allang afgeschaft en het zingen van het Wilhelmus is nog niet eens ingevoerd, maar de lesdagen worden tegenwoordig gevuld met voorlichting over seksuele diversiteit, anti-pestprogramma’s, herkennen van vooroordelen en het oefenen in empathie. “Mijn kinderen weten alles over Marokko, maar over de vaderlandse geschiedenis leren ze niets meer,” verzuchtte een vader een aantal jaren geleden in een ingezonden brief. Lessen in burgerschap fietsen daar nog doorheen – de jaarlijkse excursie naar Verkeerspark Assen is ook lang geleden gesneuveld – maar scholen kunnen in het kader daarvan eenmaal per jaar een project-dag organiseren of een debatwedstrijd. En daar wil Slob nu een einde aan maken. ‘Kennis en respect voor de basiswaarden van de democratische rechtstaat’ moeten centraal staan in het burgerschapsonderwijs. Concreet: meer en verplicht onderwijs over democratie, rechtsstaat en gelijkheid. “De universele rechten van de mens en de grondwet moeten leidend zijn,” zegt Slob in dagblad Trouw. “Een belangrijke basiswaarde in het onderwijs is dat mensen verschillend mogen zijn en dat we respect moeten hebben voor elkaar.”

De ironie wil dat het weinig verplichtende karakter van de huidige wet, die in 2006 werd aangenomen, een gevolg is van het verzet van het CDA en de ChristenUnie in het vierde kabinet Balkenende (2007-2010). De christelijke coalitiepartijen vreesden dat de vrijheid van onderwijs met allerlei verplichtingen ondermijnd zou worden. De Raad van State viel de partijen bij: “Een inbreuk op de vrijheid van richting en inrichting”. Tien jaar later gaat een minister van CU-huize juist over tot verplichting. “Een school die niet onderwijst in de vrijheid van meningsuiting, gelijkwaardigheid, begrip voor anderen, verdraagzaamheid, autonomie en het afwijzen van discriminatie zal daartoe voortaan door de Inspectie, met Slobs nieuwe wetsvoorstel in de hand, worden gemaand,” schrijft de Volkskrant. In Trouw probeert de minister mogelijke onrust onder zijn achterban te bezweren: “Ik treed niet in de vrijheid van scholen om het onderwijs in te richten zoals zij het willen. Er is een kern van wat leerlingen moeten kennen en kunnen. Ik wil alleen richting geven waaraan de inhoud moet voldoen. Tegelijkertijd houden scholen ruimte om keuzes te maken in hun lesaanpak, methodes en leermiddelen. Die vrijheid houden ze zonder meer. Zolang scholen maar wel fundamentele waarden en vrijheden respecteren en onderwijzen.”

Het Friesch Dagblad, een van de kleinste dagbladen in Nederland én christelijk, heeft er niet veel vertrouwen in. De krant voorziet conflicten tussen de diverse grondrechten, maar ook over de verschillende visies op bijvoorbeeld medisch-ethische kwesties. “Grondrechten zijn niet waardevrij en niet los verkoopbaar,’ schrijft de krant in haar hoofdcommentaar van 6 juni. “De uitleg van Slob doet denken aan de Orwelliaanse uitspraak dat iedereen gelijk is maar dat sommigen meer gelijk zijn dan anderen. Met andere woorden, het invoeren van een staatsideologie ligt levensgroot op de loer en staat op gespannen voet met de vrijheid van onderwijs. Welk grondrecht krijgt voorrang?”.

Terwijl de Friese krant terechte vraagtekens zet bij het idee van de minister, gaat het voorstel voor een aantal belanghebbenden niet ver genoeg. Hans Teunissen, voorzitter Nederlandse Vereniging van Leraren Maatschappijleer, zegt tegen een verslaggever van de Volkskrant dat je al in de peuterklas moet beginnen met burgerschapskunde. ‘Van peuter tot puber’ is het motto van Teunissen. Bij hem komt de echte aap wel uit de mouw: “Train leerlingen in elk leerjaar om over gevoelige thema’s te praten, zich te verdiepen in standpunten van anderen, wat de (grond)wet is en wat die voor jou betekent. Dan zijn ze van jongs af aan gewend om te spreken over onderwerpen als populisme en discriminatie”. En Jan Heijhuurs, adviseur bij Diversion (bureau voor maatschappelijke innovatie), voegt daar in de krant aan toe: “Goed burgerschap begint bij de docent als moreel kompas, daarin is dit wetsvoorstel een mooi begin… Aan scholen zelf is het de taak om de buitenwereld de klas binnen te halen”.

Nederland lijkt in rap tempo het Zweedse voorbeeld te volgen. De staat neemt de (morele) opvoeding, die normaliter binnen het gezin behoort plaats te vinden, over. En het onderwijs blijft een speeltuin voor linkse hobby’s. Nota bene een minister van een christelijke partij gaat er voor zorgen dat staatsopvoeding de autoriteit van ouders buitenspel zet. De progressieve secularisten zullen juichen.

Posted on

De Soros-machine

Het Franse liberaal-conservatieve weekblad Valeurs Actuelles bracht de afgelopen week een dossier over de Amerikaanse oligarch George Soros, met daarin een aantal artikels over politieke opvattingen van Soros en zijn rol in de ondersteuning van islamisme en immigratie naar Europa. Dit onder de titel ‘de miljardair die samenzweert tegen Frankrijk’ een krachtige kop met als doel nieuwsgierige lezers te lokken. Soros heeft overigens een moeizaam verleden met Frankrijk, tijdens zijn werk als speculant op de geldmarkt werd hij in 2005 in Hoger Beroep in het land definitief veroordeeld voor handelen met voorkennis. Zijn enorme fortuin dat hij met speculatie op verschillende markten heeft vergaard, schatte men op 8 miljard dollar nadat hij in oktober 2017 een groot deel van zijn geld (18 miljard) naar zijn Open Society Foundations (OSF) overboekte.

Over speculatie gaat het dossier dus niet, het heeft betrekking op wat er precies met het geld van het OSF gebeurt en vooral de rol van inmenging in interne politieke aangelegenheden van Europese landen. George Soros gebruikt de organisaties zonder winstoogmerk naar eigen schrijven omdat “NGO’s een onderwerp zijn waarmee de politiek zich niet bemoeit”. Evenwel is hij een graag geziene gast bij beleidsmakers van de Europese Unie en droomt van een wereld zonder grenzen, die wordt bestuurd door de economie en niet door de politiek. Een voorbeeld van het hand in hand gaan van de activiteiten van zijn NGO’s en zijn handelsgeest komt uit Oekraïne. Daar steunde Soros de oppositie tijdens de staatsgreep van 2014 en heeft vervolgens grote invloed binnen het energiebedrijf Naftogaz verworven, dat momenteel op het punt staat om te worden geprivatiseerd.

In het artikel ‘de activist voor massa-immigratie en islamisme’, heeft het tijdschrift uitgezocht dat er in Europa 5 grote programma’s lopen voor steun aan migranten en tegen racisme en islamofobie, met daarachter een complexe stroom van gelden naar onder andere islamitische en extreemlinkse organisaties. Dit past bij de opvattingen van Soros dat Europa 1 miljoen immigranten per jaar moet binnenlaten, lichtere straffen voor misdaden begaan door immigranten, grenzen moeten verdwijnen, sancties voor landen die geen migranten opnemen en het wegvegen van de westerse identiteit. Ook opvallend is zijn steun voor euthanasie en abortus in bepaalde landen. Zo richt hij zich specifiek op Ierland, door hem aangeduid als katholiek en conservatief land, waar de pro-abortus groeperingen worden ondersteund. De gedachte is hierbij dat als dit land zijn beleid hierop wijzigt dit een impact zal hebben op andere katholieke landen zoals Polen.

Inmiddels is er al enige tijd en zelfs in de Europese Unie sprake van tegenwerking, Zo heeft de Hongaarse regering wetgeving ingevoerd om dergelijke organisaties met externe geldinjecties voor 25 procent te belasten en daarnaast hun rol gepolitiseerd en onderdeel van het publieke debat gemaakt (zoals bij de laatste verkiezingen). Kortom, een interessant dossier dat nog maar de oppervlakte raakt en gezien de miljoenen aan geldstromen en de druk van de OSF op regeringen om intern het beleid te veranderen een noodzakelijk journalistiek onderwerp dat verdere uitdieping behoeft.

Lees ook:

Posted on

Wat Hubert Smeets niet snapt over ’68 en cultuurmarxisme

1968, dit jaar 50 jaar geleden. De eerste herdenkingsnummers liggen al in de winkel. Hubert Smeets, Oost-Europa expert en columnist van NRC Handelsblad, doet op een van de eerste dagen van dit jubileumjaar in zijn krant ook een duit in het zakje. Zijn insteek is niet de opstandige minderheid van studenten die in dat jaar de straten en universiteiten van een groot aantal westerse steden bezette, maar het ‘cultuur-marxisme’. Volgens de oud-correspondent maken “nieuwrechtse denkers in Europa en Amerika” een fout door de geest van ’68 te zien als “als bron van al het kwaad dat ons teistert”. 1968 was juist “een kraamkamer voor krachten waaraan het marxisme ten onder zou gaan”.

Smeets maakt niet alleen een karikatuur van het begrip ‘cultuur-marxisme’, hij laat ook zien dat hij er niets van heeft begrepen. De voorbeelden die hij noemt – Dubcek in Tsjechoslowakije, Michnik in Polen en Sacharov in de Sovjetunie – zijn volstrekt willekeurig. Want 1968 was ook het jaar van het Tet-offensief in Vietnam, waarmee de communisten in Hanoi lieten zien dat ze nog lang niet verslagen waren. 1968 was ook het jaar waarin Mao Zedong, dankzij de Culturele Revolutie die hij twee jaar eerder had uitgeroepen, zijn macht over de Communistische Partij versterkte. 1968 tenslotte was ook het jaar waarin de Khmer Rouge, een tot dan toe onbekende illegale beweging, voor het eerst een landelijke opstand in Cambodja ontketende. Maar deze gebeurtenissen verdonkeremaant Smeets, omdat ze niet in zijn kraam te pas komen. Iets wat hij de critici van de geest van ’68 juist verwijt.

Want voor die critici, die het begrip ‘cultuur-marxisme’ hebben gemunt, is het jaartal 1968 slechts een symbool. De geest van ’68 mag dan wel in dat jaar met veel rumoer van zich laten horen, de geestelijke wortels van de studentenbeweging reiken veel dieper in de geschiedenis. Historici van het beruchte decennium noemen daarvoor een instituut, de Frankfurter Schule. Deze groep van Duitse sociologen en filosofen begon voor de Tweede Wereldoorlog vanuit een marxistische visie kritiek te leveren op maatschappelijke structuren. Na hun vlucht naar de Verenigde Staten na de machtsovername van Hitler cs. vonden de ideeën van Horkheimer, Adorno, Marcuse en Fromm steeds meer ingang op de Amerikaanse universiteiten. Hun boeken gingen in de jaren zestig van hand tot hand.

De kritiek op de soixant-huitards – getypeerd als ‘cultuur-marxisme’ – richt zich niet op de voormalige socialistische heilstaten in het oosten. De kritiek richt zich op de macht van de babyboomers in de media en het onderwijs in westerse landen. In het Oostblok heeft de bevolking zich op eigen kracht vrijgevochten van het communistische juk. In het Westen heeft het (cultuur)marxisme tot in de diepste poriën van de samenleving haar invloed doen gelden (een overwinning waar de communistische machthebbers van toen alleen maar over konden dromen). En de ironie, die Smeets ook niet noemt, is dat de voormalige Oostbloklanden politiek gezien duidelijk afstand nemen van de ‘cultuur-marxistische’ verworvenheden, terwijl de met Mao-vlaggen zwaaiende en met Che Guevara-buttons getooide vertegenwoordigers van de generatie van 1968 vijf decennia lang hun invloed uit konden oefenen in de westerse samenlevingen. Op dat laatste richt de conservatieve kritiek anno 2018 zich.

Posted on

Zweedse pro-life verloskundige naar Europees Mensenrechtenhof vanwege discriminatie

Een verloskundige die in Zweden herhaaldelijk werk geweigerd is vanwege haar bezwaar tegen abortus heeft ten einde raad besloten recht te zoeken bij het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) in Straatsburg.

Ellinor Grimmark weigert abortussen uit te voeren onder verwijzing naar haar christelijke geloofsovertuiging. Naar eigen zeggen is ze hierom door diverse klinieken gediscrimineerd.

De zaak heeft tot een fel debat geleid in Zweden, dat een van de hoogste abortuscijfers van Europa heeft, waarbij de verloskundige ook persoonlijk aangevallen is.

Nadat zowel de kantonrechter als Zwedens anti-discriminatie-autoriteit in Grimmarks nadeel besloten, oordeelde deze week het Arbeidshof dat ze niet gediscrimineerd was toen haar een baan als verloskundige geweigerd werd.

“Het Arbeidshof heeft geen onderzoek gedaan naar het recht van gewetensvrijheid volgens het internationaal recht of het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens”, aldus haar advocaat Ruth Nordstrom in een verklaring. “We hebben nu besloten om de zaak door te zetten naar het Europese Hof voor de Rechten van de Mens”, aldus Nordstrom tegenover persbureau AFP.

Grimmark zijn sinds 2013 banen geweigerd bij diverse klinieken, omdat ze weigert abortussen uit te voeren en dit niet onder stoelen of banken stak. In één geval werd ze eerst aangenomen en werd het contract kort daarna ingetrokken. Het Arbeidshof oordeelde echter dat de gemeente Jönköping Grimmark niet weigerde vanwege haar geloof, maar omdat ze bepaalde taken die vereist werden niet wilde uitvoeren.

Posted on

Babyboom: Polen beleeft geboortegolf

Polen beleeft momenteel een geboortegolf, tegen het einde van 2017 zullen naar schatting 400.000 kinderen geboren zijn. Dat meldt de zakenkrant Dziennik Gazeta Prawna.

Volgens het dagblad is het aantal geboorten gestaag toegenomen sinds oktober 2016 en heeft het geboortecijfer in januari het hoogste niveau sinds zeven jaar bereikt.

Het dagblad ziet verschillende redenen voor de geboortegolf. De belangrijkste is misschien wel gelegen in het ‘500+’-programma van de huidige, conservatieve regering, dat alle gezinnen met twee of meer kinderen 500 Poolse guldens (zo’n 115 euro) per maand per kind uitkeert.

Dat de vorige regering het ouderschapsverlof verlengd heeft, kan volgens de krant ook een rol spelen. Het lage geboortecijfer en het grote aantal Polen dat naar andere EU-lidstaten vertrok om daar te werken, maakten dat zelfs de liberalen zich genoodzaakt zagen aandacht te geven aan gezinsbeleid. Verder wijst DGP op de gunstige Poolse arbeidsmarkt.

Hoewel het geboortecijfer hiermee een duidelijke sprong maakt, verkeert het nog altijd onder de vervangingsgraad. Sinds eind jaren negentig vergrijst en krimpt de Poolse bevolking.

 

Posted on

Het mysterie van Tuam en het mysterie van de nieuwsmedia

Van 1925 tot 1961 werd in Tuam, in de Ierse regio Galway, een tehuis gerund door de Bon Secours-zusters. Dit tehuis was een Rooms-katholieke instelling waar duizenden ongetrouwde zwangere vrouwen kinderen baarden, in een tijd waar een taboe heerste op buitenechtelijke zwangerschap. In 2014 kwam het tehuis in het nieuws, omdat de lokale historicus Catherine Corless na uitgebreid onderzoek stelde dat er honderden kinderen in of rondom het in 1972 afgebroken complex begraven moeten liggen. Gisteren werd bekend gemaakt dat tijdens opgravingen in het complex inderdaad menselijke resten zijn aangetroffen.

Verschillende nieuwsmedia gingen met het verhaal aan de haal en sommige lieten daarbij hun fantasie de vrije loop. Met name de Vlaamse staatsomroep VRT schetste op haar website en Facebookpagina een beeld dat meer doet denken aan het script van een slechte horrorfilm dan aan de officiële persverklaring van de Onderzoekscommissie Moeder- en Babyhuizen, die namens de Ierse overheid onderzoek doet naar het tehuis en door de VRT als bron wordt opgegeven. Volgens de VRT in de persoon van Dominique Fiers zijn namelijk honderden baby’s en kinderen vermoord door katholieke zusters en zijn de lijkjes vervolgens massaal gedumpt in een beerput.

Het lopende onderzoek van de Onderzoekscommissie laat evenwel een ander, genuanceerder beeld zien; een beeld dat bovendien veel meer in lijn ligt met bestaand historisch onderzoek. Allereerst heeft de Onderzoekscommissie twee bouwwerken gevonden. Het eerste bouwwerk betreft de ‘beruchte’ septische tank of beerput, die in werkelijkheid buiten gebruik was gesteld en vol zat met rommel en puin. En dus niet met honderden kinderlijkjes.

Het tweede bouwwerk is een lang complex bestaande uit twintig kamers. Volgens de Onderzoekscommissie kan vooralsnog niet worden vastgesteld wat precies de functie was van dit bouwwerk, al lijkt het oorspronkelijk te hebben gediend voor de behandeling of opslag van afvalwater. De commissie stelt evenwel dat niet kan worden vastgesteld of dit bouwwerk daadwerkelijk als zodanig in gebruik is geweest. Wel is al langer bekend dat het tehuis in 1846 was gebouwd als werkhuis en in 1916 diende als kazerne. Het bouwwerk kan dus daarmee te maken hebben gehad.

In ten minste zeventien van de twintig kamers zijn ‘significante hoeveelheden aan menselijke overblijfselen ontdekt’, aldus de Onderzoekscommissie. Hoewel de commissie niet aangaf hoeveel lichamen begraven liggen, had het wel details inzake een gedane steekproef: “[De onderzochte] overblijfselen betroffen een aantal individuen met leeftijden van ongeveer 35 foetale weken tot 2–3 jaar.” Koolstofdatering wijst erop dat de lichamen, zoals verwacht, stammen uit de periode dat het tehuis actief was, te weten 1925 tot 1961. Het gaat dus om doodgeboren of vroegtijdig gestorven kinderen.

Over de exacte doodsoorzaak is nog niets bekend. In tegenstelling tot de bewering van de VRT dat sprake is van moord en doodslag, stelt de Onderzoekscommissie vooral ‘geschokt te zijn van de ontdekking en haar onderzoek voort te voort te zetten naar wie verantwoordelijk was voor het op deze wijze opruimen van menselijke overblijfselen’.

De historische context kan meer duidelijkheid verschaffen over wat zeer waarschijnlijk heeft plaatsgevonden. In het Ierland van onder meer de jaren veertig stierven jaarlijks vijfhonderd kinderen aan verschillende ziekten, in bijzonder tuberculose. Een inspectierapport uit 1947 stelde vast dat het tehuis in Tuam overbevolkt was met in totaal 271 kinderen and 61 moeders. Bovendien betaalde de gemeenteraad van Galway de zusters slechts £1 pond per moeder en kind per week, wat in hedendaagse euro’s neerkomt op niet meer dan €60 per week. Ook Corless concludeert daarom dat de kinderen in het tehuis waarschijnlijk zijn gestorven aan infectieziekten en ondervoeding. Onder andere dit soort problematiek leidde overigens tot een nieuwe Health Act, welke al gauw onderwerp werd van een verhit politiek debat.

Het is in deze omstandigheden dat het tehuis in de jaren veertig een ook voor die tijd schrikbarend hoog sterftecijfer had. Een kwart tot een derde van alle kinderen kwam te overlijden. Volgens Corless, die de overlijdensaktes van de kinderen bestudeerde, gaat het om in totaal 796 kinderen. Een groot aantal daarvan lijkt dus in het tweede bouwwerk te zijn begraven. De Onderzoekscommissie geeft niet aan in welke staat zij de lichamen heeft aangetroffen, maar haar bewoordingen wijzen erop dat ze niet op ordentelijke wijze waren begraven.

Hoewel voor verschillende nieuwsmedia, zoals de VRT, duidelijk is dat sprake was van massamoordende horrornonnen die honderden geslachtofferde ongeborenen, baby’s en peuters in een beerput hebben gedumpt, laten de officiële persverklaring van de Onderzoekscommissie Moeder- en Babyhuizen en het historisch onderzoek van onder meer Catherine Corless een genuanceerder beeld zien. Het tehuis in Tuam lijkt eerder een symbolisch dieptepunt te zijn van een tragische periode uit de Ierse geschiedenis waarin epidemieën, ondervoeding, kindersterfte en gebrekkige ziekenzorg aan de orde van de dag waren.

Het is dan ook te makkelijk om de Bon Secours-zusters, die onder deze omstandigheden overuren werkten om zich te ontfermen over de enorme aanstroom van zwangere vrouwen en kinderen, zaken in de schoenen te schuiven die geen basis hebben in de werkelijkheid. Daarmee is echter nog niet gezegd dat de zusters helemaal geen blaam treffen. De kwestie-Tuam laat zodoende twee mysteries zien die schreeuwen om te worden opgelost: waarom zijn deze honderden kinderen op zo’n onbehoorlijke wijze begraven, en waarom zijn sommige nieuwsmedia ondanks alle feiten zo aan het fabuleren? Men zou er verstandiger aan doen eerst het verdere onderzoek en het eindrapport van de Onderzoekscommissie Moeder- en Babyhuizen af te wachten.