Posted on

Draining the swamp – Trump ploetert onverdroten voort

Donald Trump

Hoe langer Trump aan de macht blijft, hoe harder de reacties zullen worden van de gevestigde orde. Toch lijkt Trump niet echt gas terug te nemen. Hij lijkt stug door te gaan met zijn kruistocht om de alomtegenwoordige rot in het systeem aan te tonen.

Trump blijft vriend en vijand verbazen, negatief of positief. Het ligt er maar net aan aan welke kant je staat. Tijdens de campagnes van 2016 kwam Trump met de welbekende slogan Drain the swamp! Het establishment moest plaatsmaken voor mensen die geen carrièrepolitici waren, maar mensen die met beide benen – of op zijn minst een paar tenen – in de samenleving stonden. Het moest maar eens afgelopen zijn met de inwisselbare figuren en de marionetten die iedere campagne ‘change‘ beloven, maar feitelijk hetzelfde beleid doorzetten als hun voorganger.

Military-industrial-congressional complex

Trump hekelde het al decennia praktisch ongewijzigde buitenlandbeleid. Welke president er ook zit, ongeacht partij, er is altijd sprake van een vorm van interventiepolitiek – iets wat Trump het liefst direct zou stoppen. Nu is dit praktisch gezien onmogelijk. Het military-industrial-congressional complex is zo immens invloedrijk en lucratief op economisch en politiek gebied, dat het compleet afbreken hiervan onhaalbaar is.

Trump bekritiseert verpaupering steden onder Democraten

Recent is Trump – negatief – vaker het middelpunt van een mediastorm. Vaak is het riedeltje hetzelfde: Trump is per definitie racistisch. Of hij nu opkomt voor een minderheidsgroepering of niet, het maakt geen verschil. Waar Trump zich terecht zorgen maakt over de verpaupering van diverse steden, weten de media het weer zo te spinnen dat Trump weer racistische gal heeft lopen spuien. Veel Europese media nemen dit hijgerig over, zonder naar originele bronnen te kijken. In dit geval de kwestie ‘Baltimore’.

Democratische bolwerken

Baltimore is sinds eind jaren ’20 een Democratisch bolwerk. Net als enkele andere steden zoals Chicago en Detroit – die sinds de jaren ’70 Democratische bolwerken zijn – is het bijna kenmerkend dat deze steden onder het toeziend oog van Democraten enorm verpauperen. De partij die opkomt tegen armoede en kansenongelijkheid onder minderheden – volgens de (linkse) media althans – weet deze steden niet uit het slop te trekken. Sterker nog: de verpaupering begon juist vaak wanneer de Democraten controle kregen over deze steden.

Herverkiezing Trump

Trump kan eigenlijk niks goed doen in de ogen van de gevestigde orde. Alles wat Trump doet, doet hij vanuit een slechte intentie. Dit narratief heeft de media vrij succesvol weten te creëren. De Russia-hoax is aan een eind gekomen. Toch zien we dat het ‘Russische spook’ nog steeds wordt aangehaald in Europese media. Toch zijn de kansen op herverkiezing tamelijk groot. Vergeleken met 2016 heeft het establishment eigenlijk geen enkele vooruitgang geboekt. Trump lijkt eerder juist alleen maar populairder te zijn geworden n eigen land.

Democraten verwikkeld in identity politics

Dit is mede te danken aan de identity politics waarin de Democraten zichzelf hebben verwikkeld. De oude partijbonzen vechten op dit moment een strijd uit met de hard linkse jongelingen zoals Alexandria Ocasio-Cortez en Ilhan Omar. De partij lijkt zichzelf op te vreten.

Tulsi Gabbard door eigen partij gesaboteerd

De kandidaat die namens de Democraten een zinnig geluid laat horen wordt gesaboteerd door haar eigen partij en de linkse media. Tulsi Gabbard, een echte non-interventionist die vanaf dag één door alles en iedereen wordt tegengewerkt. Ook Bellingcat begint nu tegen haar te ageren omdat zij kritisch is op de Amerikaanse bemoeienis in Syrië.

In Amerika is al jaren geen normale demonstratie mogelijk

Hoe langer Trump aan de macht blijft, hoe harder de reacties zullen worden van de gevestigde orde. Toch lijkt Trump niet echt gas terug te nemen. Hij lijkt stug door te gaan met zijn kruistocht om de alomtegenwoordige rot in het systeem aan te tonen. Als het aan Trump ligt pakt hij de radicale groeperingen – en met name Antifa – direct aan. Al jaren is in Amerika geen ‘normale’ demonstratie mogelijk. In Amerika zijn deze demonstraties of soms zelfs halve oorlogssituaties het nieuwe normaal. Sinds Trump verkozen is, zijn de rode brigades een vast onderdeel van de collectieve Trump-psychose. Helemaal in de ban van Trump derangement syndrome gaan ze de straat op om iedereen die hun mening niet omarmt met geweld te intimideren.

Trump neemt Antifa op de korrel

Maar niet lang meer, volgens de POTUS. Trump hekelt al tijden het extremisme in zijn land. Nu is het, zo zegt hij, genoeg. Zou Trump het voor elkaar krijgen om vóór het einde van zijn eerste termijn Antifa (en andere extremisten) officieel als terreurorganisaties te definiëren? Dan zou de politie harder en vooral adequater kunnen optreden. En vluchten die omhooggevallen revolution larpers onmiddellijk de dichtstbijzijnde Starbucks in voor een grande soy latte.

Op vrijdag 16 augustus vindt de fundraising plaats van het nieuwe project van Sid Lukkassen voor kaartjes of een donatie zie de links:

https://www.eventbrite.nl/e/tickets-fundraiser-democratische-gewetensvorming-65321944695

https://www.voordekunst.nl/projecten/9012-sid-mei-1

Laten we het hopen. Al veel langer krijgt extreemlinks het voor elkaar door middel van intimidatiepolitiek en emoterreur hun walgelijke gedachtegoed salonfähig te maken, ook in Europa. Steden worden vernield en the powers that be doen alsof het allemaal prima is.

Een tik op de vingers is het meeste wat deze ‘activisten’ – werkloze wannabe-verzetshelden – krijgen, want de mainstream media vinden het wel dapper en dikwijls ‘terecht’ als het gaat om het ‘doel’ van de organisaties. De boodschap is namelijk nobel, of zoiets. Gelukkig zit aan de andere kant van de oceaan wel een politiek leider die dit gedrag openlijk afkeurt en noemt wat het is: terrorisme.

Posted on

Buchanan aan Trump: Verruil Bolton voor Tulsi Gabbard!

Tulsi Gabbard

In onderstaande column adviseert Pat Buchanan president Trump om zijn Nationale Veiligheidsadviseur John Bolton te dumpen en in plaats daarvan in zee te gaan met Tulsi Gabbard, die momenteel in de race om de Democratische nominatie van zich doet horen met een buitenlandbeleid dat veel lijkt op wat Trump in 2016 beloofde. Pat Buchanan is een paleoconservatief politiek commentator, was adviseur van diverse presidenten en deed ook zelf een gooi naar het presidentschap. 

“Te lang reeds hebben onze leiders het af laten weten, leidden ze ons van de ene regime change-oorlog naar de andere, leidden ze ons een nieuwe Koude Oorlog en wapenwedloop in, die ons biljoenen dollars van ons zuurverdiende belastinggeld en talloze levens kostten. Deze waanzin moet stoppen.”

Donald Trump, circa 2016? Nee, deze denunciatie van interventionisme á la John Bolton kwam van afgevaardigde Tulsi Gabbard van Hawaii tijdens het Democratische debat van woensdagavond. Met haar 38 jaar was ze de jongste kandidaat op dat podium. Gabbard vervolgde met een aanval op zowel de “president als zijn oorlogshavikenkabinet, die ons naar de rand van oorlog met Iran geleid hebben”.

“Niet de Taliban viel ons aan op 11 september”

In een verhitte woordenwisseling, reageerde afgevaardigde Tim Ryan van Ohio dat de VS zich niet uit Afghanistan terug kunnen trekken: “Toen we daar niet waren, begonnen ze vliegtuigen op onze gebouwen in te laten vliegen.” “Het was niet de Taliban die ons op 11 september aanviel”, repliceerde Tulsi Gabbard, “Al Qaida viel ons aan op 9/11. Dat is waarom ik en vele anderen militair werden, om achter Al Qaida aan te gaan, niet de Taliban.”

“In Afghanistan niet beter af dan toen oorlog begon”

Toen Ryan bleef volhouden dat de VS in Afghanistan moeten blijven, schoot Gabbard terug: “Is dat wat je de ouders van die twee soldaten die net gedood werden in Afghanistan zult vertellen? ‘Nou ja, we moeten daar gewoon blijven.’ Als militair kan ik je vertellen dat dat antwoord onacceptabel is. … We zijn in Afghanistan niet beter af dan toen die oorlog begon.”

Tulsi Gabbard wint debat met voorsprong

Tegen het einde van het debat was Tulsi Gabbard met voorsprong de winnaar in zowel de Drudge Report- als de Washington Examiner-peiling en ging ze veruit aan kop onder alle Democratische kandidaten wier namen opgezocht werden op Google. Hoewel ze minder dan zeven minuten spreektijd kreeg in een debat van twee uur, had ze die tijd niet effectiever kunnen gebruiken. Haar optreden zou de race om de Democratische nominatie op kunnen schudden. Als ze er in slaagt een paar punten boven haar 1 à 2 procent in de peilingen uit te komen, zou ze een plekje in de tweede ronde debatten veilig kunnen stellen.

Buitenlandbeleid zou zonder Tulsi Gabbard niet aan bod komen

Als ze daar bij is, zullen de gespreksleiders haar vragen stellen over buitenlandbeleid die zonder haar aanwezigheid niet eens aan de orde zouden komen. Deze vragen zullen de verborgen verdeeldheid in de Democratische Partij blootleggen. Men zou leidende Democratische kandidaten kunnen vragen te verklaren wat het Amerikaanse beleid moet zijn – niet alleen ten aanzien van Afghanistan, maar ook Irak, Syrië, Jemen, Saoedi-Arabië, Israël, Jared Kushners ‘deal van de eeuw’ en Trumps schijnbare afwijzing van de twee statenoplossing.

Als ze de tweede ronde haalt, zou Tulsi Gabbard de katalysator kunnen worden voor het soort ‘globalist versus nationalist’-debat dat uitbrak tussen Trump en de Bush-Republikeinen in 2016. Een debat dat bijdroeg aan Trumps overwinning op de conventie in Cleveland en in de presidentsverkiezingen.

Tulsi Gabbard verdeelt Democraten, maar kan ook probleem worden voor Republikeinen

Het probleem dat Gabbard vormt voor de Democraten, is dat, zoals bleek uit de woordenwisseling met Ryan, ze standpunten inneemt die haar partij verdelen. Haar rivalen geven er de voorkeur aan te praten over zaken die de partij verenigen, zoals hoe verschrikkelijk Trump is en ‘gratis’ hoger onderwijs. Als ze meer zendtijd krijgt, wordt ze ook een probleem voor de Republikeinen. Want het buitenlandbeleid dat Tulsi Gabbard voorstelt is niet ver verwijderd van het buitenlandbeleid dat Donald Trump in 2016 beloofde maar sindsdien niet waarmaakte.

Niet waargemaakte beloften

Nog altijd zijn er 2.000 Amerikaanse militairen in Syrië, 5.000 in Irak, 14.000 in Afghanistan. We verplaatsten onlangs een vliegdekschip-aanvalsgroep, B-52-bommenwerpers 1.000 militairen naar de Perzische Golf om Iran te confronteren. We staan op het punt de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken, waarmee we zouden moeten onderhandelen om een oorlog te voorkomen, sancties op te leggen.

Jared Kushner probeert een plan te verkopen om 50 miljard dollar voor de Palestijnen in te zamelen in ruil waarvoor zij van soevereiniteit af moeten zien en van hun droom van een natiestaat op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook met Jeruzalem als hoofdstad.

John Bolton praat over regime change in Caracas en zoekt de confrontatie met de “trojka van tirannie” in Cuba, Nicaragua en Venezuela. In plaats van het gesprek te zoeken met Rusland, zoals Trump beloofde, hebben we Rusland sancties opgelegd, Oekraïne bewapend, oorlogsschepen naar de Zwarte Zee gestuurd, de NAVO-aanwezigheid in het Oostzeegebied opgevoerd en door Ronald Reagan en andere presidenten tijdens de Koude Oorlog uitonderhandelde wapenbeheersingsverdragen verscheurd.

Rusland en China in elkaars armen gedreven

Het Amerikaanse beleid is er in geslaagd onze grote rivalen, Rusland en China, in elkaars armen te drijven. Die relatie is nu inniger dan die tussen Stalin en Mao in de eerste jaren van de Koude Oorlog. In juni reisde Vladimir Poetin naar Peking, waar hij en Xi Jinping elkaar ontmoeten om te waarschuwen dat in deze tijd van “toenemende mondiale instabiliteit en onzekerheid” Rusland en China “hun overleg over kwesties van strategische stabiliteit zullen verdiepen”. Xi onderscheidde Poetin met China’s nieuwe vriendschapsmedaille. Poetin reageerde: “Samenwerking met China is een van Ruslands hoogste prioriteiten en ze heeft een ongekend niveau bereikt.”

Aan het einde van de Koude Oorlog was de VS de enige overgebleven supermacht. Wie heeft deze positie kwijtgespeeld? Wie heeft ons 7.000 Amerikaanse levens en 6 biljoen dollar laten bloeden in eindeloze oorlogen in het Midden-Oosten? Wie heeft ons deze hervatting van de Koude Oorlog in geleid? Waren het soms die vervloekte ‘isolationisten’?

Posted on

“Het zijn de slechtsten die regeren”

Het bestuur van westerse landen vertoont kenmerken van een kakistocratie, vindt cognitiewetenschapper Tjeerd Andringa. “Het zijn de slechtsten die regeren.” De enigen die hier een einde aan kunnen maken, zijn wijzelf. “Geopolitiek wordt bepaald aan de keukentafel.”

“Kakistocracy, een 374 jaar oud woord, is zojuist opgenomen in het woordenboek.” Aldus kopte The New York Times op 13 april 2018. Wat bleek? Voormalig CIA-directeur John O. Brennan had een tweet de wereld ingestuurd waarin hij president Donald Trump toebeet: “Jouw kakistocratie staat op instorten na de bedroevende weg die deze heeft afgelegd.”

Omdat vrijwel niemand begreep wat Brennan bedoelde met ‘kakistocracy’, gingen zijn Twitter-volgers massaal op zoek naar de betekenis van het woord. Bij online-woordenboek Merriam-Webster vingen ze aanvankelijk bot, maar de redactie liet er geen gras over groeien en voorzag de zoekers alsnog van een uitleg. ‘Kakistos’ is oud-Grieks voor ‘slechtsten’ en kratos’ betekent ‘macht’. Een kakistocratie betekent dus dat de slechtsten aan de macht zijn. Het tegenovergestelde van een aristocratie, waarin de besten (aristos) het voor het zeggen hebben.

Volgens Tjeerd Andringa, universitair hoofddocent cognitiewetenschap aan de Rijksuniversiteit Groningen, zijn westerse democratieën niet vrij van kakistocratische elementen. Dit zou onder meer blijken uit de banden die inlichtingendiensten onderhouden met terroristische groeperingen en pedofielennetwerken. Om een bestuursvorm te krijgen van en voor het volk is niet minder dan een psychologische revolutie nodig. Mensen moeten leren inzien dat ze zoveel beter af zouden zijn als ze hun lot in eigen hand namen en zich niet langer afhankelijk stelden van incapabele,  machtswellustige, of zelfs kwaadaardige autoriteiten. Self-empowerment, burgers die zichzelf in hun kracht zetten, is de sleutel tot een betere wereld.

Andringa heeft een eigen website, Geopolitics and Cognition, die weliswaar al sinds een paar jaar niet meer actief beheerd wordt, maar een interessant inkijkje biedt in Andringa’s politiek-psychologische inzichten. De website was een hobbyproject, en staat los van Andringa’s werkzaamheden aan de universiteit, waar hij studenten helpt op academisch niveau te leren denken en begrijpen.

Deelt u de mening van voormalig CIA-directeur Brennan? Is de regering Trump een kakistocratie? 

[pullquote]Presidenten zijn grotendeels inwisselbaar. Het zijn een soort woordvoerders van de werkelijke machthebbers.[/pullquote]

Er zitten ongetwijfeld kakistocratische elementen in de Amerikaanse regering, maar dat was onder de voorgangers van Trump niet anders. Presidenten zijn grotendeels inwisselbaar. Het zijn een soort woordvoerders van de werkelijke machthebbers. Dat zag je duidelijk bij Obama. Die werd wel genoemd teleprompter in chief, omdat hij weinig meer leek te doen dan het oplezen van teksten van een schermpje. Alles van enig belang komt niet bij zo’n president vandaan. Het begint er al mee dat je geen kans maakt op het presidentschap zonder brede financiële en andere steun van de Deep State, de permanente machtsbasis in de VS waaraan de Council of Foreign Relations een groot deel van de bemensing levert.

Niks nieuws onder de zon dus met Trump?

Trump was een ongeleid projectiel. Het was niet de bedoeling dat hij president zou worden. Het is hem toch gelukt, omdat hij met z’n vele geld in staat was zelf zijn campagne te betalen, en ook door zijn botte charme, die hij voor een groot deel van de Amerikanen heeft. Dat was bedreigend voor het bestel. Ze hebben Trump nu onder controle gekregen, door mensen om hem heen te zetten die hem voeden met ideeën, waardoor hij geen dingen doet die teveel in strijd zijn met wat het bestel eigenlijk wil. John Bolton zie ik als een typische vertegenwoordiger hiervan. Hij is in april van dit jaar naar voren geschoven als veiligheidsadviseur van Trump. Hij is nauw verbonden met het neocon-netwerk, dat destijds de oorlog tegen Irak in gang heeft gezet door volstrekt ongegronde beschuldigingen te verzinnen over de aanwezigheid van massavernietigingswapens in het land. Een oorlog op leugens baseren is typisch kakistocratie. En ook dat een samenleving zoiets accepteert is typerend voor een kakistocratie.

Psychopaten zijn volgens u oververtegenwoordigd in hogere kringen? Zij vormen de kern van elke kakistocratie?

Als een systeem kandidaten voor een toppositie selecteert op basis van het vermogen om koste wat kost resultaten te krijgen, dan kun je verwachten dat er veel intelligente en gewetenloze personen tussen zitten die precies weten wat ze moeten doen om een respectabel aanzien te verwerven. Zo’n systeem selecteert op intelligentie en psychopathie. Want psychopaten hebben een amper ontwikkeld geweten. Probleem daarbij is dat weinig psychopaten capabel genoeg zijn voor hoge posities. Het kost dus moeite om ze te vinden en op te leiden.

In een interview heeft u de term kakistocratie genoemd in verband met pedofielennetwerken. Volgens u oefenen inlichtingendiensten macht uit door mensen op hoge posities te plaatsen die chantabel zijn.

Om mensen op machtsposities onder controle te houden is het belangrijk dat ze chantabel zijn. Anders hebben ze te veel vrijheid en doen ze wellicht wat ze zelf belangrijk en moreel vinden. Dat is nu precies wat moet worden voorkomen. Het is daarom een  standaard werkwijze van inlichtingendiensten en andere netwerken om mensen te selecteren op chantabiliteit.

Het is een beproefde tactiek van inlichtingendiensten om personen in compromitterende situaties te brengen, de zogeheten honey trap. Maar u stelt dat hiervoor zelfs kinderen worden ingezet?

Dat hangt ervan af wat je wilt. Als je de meest gewetenloze mensen zoekt, die in staat zijn de meest kwetsbare individuen probleemloos te misbruiken, dan vormen seksfeesten met kinderen een prima selectiemechanisme. Personen die deelnemen aan dit soort evenementen, zijn zich er van bewust dat ze op deze manier chantabel worden gemaakt. Maar het maakt ze niet uit, omdat ze hiermee tegelijkertijd toegang krijgen tot machtsposities waar ze anders nooit in terecht zouden kunnen komen. Het is dan een soort initiatieritueel.

Het zal voor iedereen inmiddels bekend zijn dat er talloze bewezen gevallen zijn van pedofielen in hogere kringen. Maar waaruit blijk dat deze personen hebben deelgenomen aan seksfeesten georganiseerd met de bedoeling ze te rekruteren?

Daar hebben we alleen maar veel anekdotisch bewijs voor. Er zijn heel wat getuigenissen van kinderen die claimen misbruikt te zijn op feesten en ook gevallen waarbij overheden op allerlei manieren hebben geprobeerd politieonderzoek te ondermijnen. Zie onder meer de Dutroux-affaire in België, het Franklin-schandaal in de VS en een groot aantal schandalen in het Verenigd Koninkrijk rond onder anderen media-persoonlijkheid Jimmy Savile en voormalig premier Edward Heath. Juridisch bewezen zijn deze affaires niet omdat ze altijd ergens stranden. Maar waarschijnlijk lijkt het wel. Overheden lijken beter te zijn in het in de doofpot stoppen van de eigen kwalijke praktijken dan in het aanpakken ervan.

U stelt ook dat inlichtingendiensten aanslagen faciliteren die worden toegeschreven aan extremistische moslims?

Vast niet alleen inlichtingendiensten maar ook andere netwerken. Zeker is dat geheime organisaties aanslagen hebben gepleegd op de eigen bevolking. Operatie Gladio is daarvan een duidelijk voorbeeld. Dat was een geheim netwerk in Europa van rechtsextremistische groepen, dat gesteund werd door de CIA en de NAVO, en dat in Italië aanslagen heeft gepleegd op de burgerbevolking. Er is een groot aantal boeken over en ook een prima BBC-documentaire, getiteld Operation Gladio.

Wat is de logica achter aanslagen op de eigen bevolking?

Van de Gladio-aanslagen in Italië weten we dat het de bedoeling was het angstniveau van de bevolking te vergroten en te voorkomen dat de communisten te machtig werden. Want wat doen mensen als ze bang worden voor aanslagen? Dan richten ze zich voor hun bescherming tot de overheid. Die moet maatregelen nemen om verdere aanslagen te voorkomen.

Maar u stelt dus dat, voor het plegen van aanslagen in eigen land, rechts-extremistische groepen zijn verruild voor extremistische moslims?

[pullquote]Aanslagen leiden altijd tot meer repressieve en gedragscontrolerende mogelijkheden voor staten.[/pullquote]

Daar lijkt het wel op. Er is een belangrijk principe in politieonderzoek: cui bono, wie heeft er voordeel van? Ik zie geen enkel politiek of militair nut voor moslims en zelfs niet voor moslimextremisten. Die aanslagen leiden wel altijd tot meer repressieve en gedragscontrolerende mogelijkheden voor staten.

Bij moslims telt niet alleen het politieke en militaire nut van hun daden. Het religieuze nut staat voorop.

Religieus nut is een wat rare term: een religie is vooral een moreel construct dat je helpt om de wereld te begrijpen en moreel gedrag te kiezen. Religieus besef kan heel rijk en includerend zijn, maar ook heel beperkt en excluderend. Fundamentalistische gelovigen, of ze nu christen, moslim, hindoe, of anders zijn, worden gekenmerkt door een beperkt begrip van de wereld: ze kunnen heel intelligent zijn, maar ze hebben grote moeite met diversiteit aan opinies. Ze nemen hun religieuze teksten letterlijk en iedereen die hun interpretatie niet deelt is een ketter en daarmee niet beschermenswaardig.

De Saoedische machthebbers hebben sinds het begin van de zeventiger jaren overal in Afrika en Centraal-Azië geïnvesteerd in wahabistische moslimscholen die zich vooral richten op het uit het hoofd leren en reciteren van de Koran. Niet de beste voorbereiding op een rol in moderne samenlevingen. Maar het is wel een prima kweekvijver voor moslimhuurlingen die je overal kunt inzetten, omdat de meeste mensen, moslim of niet, hun beperkte wereldbeeld niet graag willen delen. De wahabistische huurling beschermt niemand die zich niet heeft bekeerd tot hun religieuze interpretatie van de islam. Dat bekeren vinden ze moreel, het terugbrengen van diversiteit in religieuze interpretatie ook, desnoods met geweld. Precies zoals bij ons destijds de inquisitie.

Die wahabistische huurlingen zijn overal ingezet: Afghanistan, Tsjetsjenië, Bosnië, Somalië, Soedan, Indonesië, Pakistan, Irak, Libië, en nu al vijf jaar in Syrië. Dus ja, het religieuze nut staat zeker voorop, maar niet voor de religieuze fundamentalisten, en wel voor de mensen die hen inhuren voor geopolitieke doelen.

Het is geen geheim dat de VS en bondgenoten al sinds begin jaren tachtig moslim-extremisten inzetten als huurlingen in andere landen. Maar dat is niet hetzelfde als het faciliteren van aanslagen in eigen land. Ziet u bijvoorbeeld de aanslag op Charlie Hebdo in Parijs als een false flag?

Ik kan me niet herinneren dat ik in het geval van Charlie Hebdo ooit solide forensisch bewijs heb gezien, dus ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Maar neem nu bijvoorbeeld dat paspoort dat onder een stoel van de vluchtwagen werd gevonden, pas 24 uur na de aanslag. Het Charlie Hebdo-verhaal bevat te veel elementen die mensen dingen laten concluderen die ze graag willen concluderen. In dit geval dat Al Qaida het had gedaan. De aanslag leidde weer tot meer macht voor de staat en de inlichtingendiensten. Dus het past in het patroon. Trouwens vlak voor de laatste verkiezingen in Groot-Brittannië waren er ook weer wat aanslagen. Zonder het psychologische effect van die aanslagen had premier Theresa May er mogelijk niet meer gezeten.

Ziet u 9/11 als een false flag?

Wat ik in ieder geval niet geloof is het officiële verhaal. Neem alleen al Gebouw 7, dat op 110 meter afstand stond van de Twin Towers. Het is niet geraakt door een vliegtuig, en toch is het in elkaar gestort. Je kunt dat moeilijk aan Al Qaida toeschrijven. Het is ongeloofwaardig dat Gebouw 7 precies door de staalconstructies viel die het overeind moesten houden. Het is net alsof het staal tijdelijk even in boter veranderde en daarna weer terug veranderde in staal. En twintig minuten voordat Gebouw 7 in elkaar stortte, vertelde een correspondente van de BBC het al op tv, met nota bene het toen nog fier overeind staande gebouw duidelijk zichtbaar op de achtergrond. Ik heb consistentie nodig om iets voor waar aan te nemen. En ook verifieerbare feiten om een theorie op te bouwen. Het officiële verhaal mist beide.

We hebben gezien waar 9/11 toe heeft geleid. De Amerikanen, en de Britten ook trouwens, hebben een groot deel van hun privacy en overige burgerrechten opgegeven, en ze lieten zich meesleuren in de oorlogen tegen Afghanistan en Irak. Het interessante is dat de plannen daarvoor al gemaakt waren ruim voor 9/11. Zo lag de Patriot Act, een antiterreurwet van zo’n 1000 pagina’s, al klaar om goedgekeurd te worden door het Congres. En een week na 9/11 hadden de VS al plannen klaarliggen om de regeringen van zeven landen in vijf jaar tijd aan te vallen en te vernietigen. Met Syrië zijn ze nog bezig en Iran staat nog op het wensenlijstje.

Kortom, aanslagen houden de kakistocratie in stand, tenzij we ophouden er bang voor te zijn?

Benjamin Franklin, de achttiende-eeuwse Amerikaanse politicus en wetenschapper, zei ooit: “Zij die bereid zijn essentiële vrijheden in te leveren, om een beetje tijdelijke veiligheid te verwerven, verdienen noch vrijheid noch veiligheid.” Ik denk dat hij daar helemaal gelijk in heeft. En trouwens, als je kijkt naar het lijstje van doodsoorzaken dan staat terrorisme ergens onderaan. Als je dan toch bang wilt zijn, wordt dan bang voor hart- en vaatziekten, kanker, verkeersongelukken en gladde badkamervloeren. Angst voor terrorisme is echt irrationeel.

Als kenmerk van een kakistocratie ziet u ook machthebbers die binnenlandse belangen offeren aan buitenlandse belangen?

John Perkins beschrijft in zijn boek Confessions of an Economic Hitman uit eigen ervaring hoe het Westerse financiële systeem invloedrijke personen in andere landen benadert, meestal mensen die daar geaccepteerd worden als leiders, om grote investeringen in die landen voor elkaar te krijgen. Vaak zijn die mensen bereid daarin mee te gaan, ondanks dat dit ten koste gaat van hun eigen land. Ze dienen dan de belangen van het Westen, omdat ze er zelf beter van worden.

Een Britse minister zei begin twintigste eeuw: ‘Wij controleren Egypte helemaal niet, wij controleren alleen maar hun leiders.’ Je controleert ze door ze bijvoorbeeld een opleiding in Cambridge te geven, zodat ze in een sociaal netwerk terecht komen waarbinnen de norm de Britse norm is. Terug in eigen land lijkt het dan alsof zo iemand zijn eigen land vertegenwoordigt, terwijl hij in feite bezig is Britse geopolitiek uit te voeren.

Je hoeft dus niet corrupt of chantabel te zijn om je eigen land te verraden?

Dat is inderdaad niet nodig. Internationaal denkende mensen lijken meer op elkaar dan op de mensen in hun eigen land. Hun norm is: internationaal, globaal, vaak progressief, denken. Erg aardige mensen allemaal. Maar ze zullen vooral keuzes maken binnen dat internationale systeem. Ook als ze leiders in hun eigen land worden. Als ze nationalistische keuzes gaan maken, dan raken ze de steun van de internationale gemeenschap kwijt. Dan komen de National Endowment for Democracy en andere non-gouvernementele organisaties naar hun land om de oppositie te steunen en onrust te stoken en ontstaan er problemen voor dat soort leiders. Totdat ze weer de dingen doen die ze geacht worden te doen, zoals IMF-hervormingen doorvoeren en World Trade Organisation-beleid uitvoeren.

U lijkt globalisering te zien als een negatieve ontwikkeling.

Een centraal geleide, uniforme wereld gaat ten koste van de individuele autonomie en houdt geen rekening met verschillen en mogelijkheden op lokaal niveau. Het leidt tot een verstikkende wereldbureaucratie die meer connecties heeft met de top van het internationale bedrijfsleven dan met de wereldbevolking.

Ik zou zeggen dat elk land, elke regio, zelfvoorzienend moet zijn en in 75 procent van de eigen basisbehoeften moet kunnen voorzien. Zo’n land kan daarnaast nog prima internationaal samenwerken. Maar het gebeurt dan vanuit lokale kracht, niet vanuit lokale zwakte.

Op Geopolitics and Cognition schrijft u dat veel mensen de ‘oncomfortabele waarheden’ op uw website als schokkend zullen ervaren.

Voor velen is het nieuw wat ik beschrijf. Dat is omdat ze via de mainstream media niet of nauwelijks met dit soort ideeën in contact komen. Veel mensen willen het ook niet weten. Vooral mensen die een beperkt begrip hebben van de wereld, zich netjes aan de regels houden en sterk leunen op autoriteiten. Die bewijs je geen dienst als je ze vertelt dat de autoriteiten wellicht totaal onbetrouwbaar zijn en mogelijk horen tot de slechtsten in de wereld. Je haalt dan de grond onder hun voeten weg.

Tegelijk vindt u het van groot belang dat mensen de spelletjes doorzien die er gespeeld worden op het wereldtoneel.

Ik vraag de lezers van de website: Waarvoor zet jij je in? Voor jezelf en voor alles waar je van houdt en waarmee je je verbonden voelt? Of voor een anonieme groep die jou in de val heeft gelokt met het spelen van een spel dat je niet volledig kunt overzien of begrijpt? Wellicht is onze huidige wereld een soort casino, dat zo is opgezet dat je gegarandeerd verliest. De Cyprioten zijn het grootste deel van hun spaargeld kwijtgeraakt en de Polen de helft van hun pensioenen. Dus waar hebben ze al die tijd voor gewerkt en gespaard? In elk geval minder in hun eigen voordeel dan ze altijd hadden gedacht. Dat kan in Nederland ook gebeuren.

[pullquote]De beslissing is aan jou of je uitgebuit wilt worden.[/pullquote]

Ik zeg dan: De beslissing is aan jou of je uitgebuit wilt worden. Als je besluit je leven door te brengen in een bubble van zalige onwetendheid, inschikkelijkheid en goedgelovigheid, dan is de kans groot dat daar misbruik van zal worden gemaakt en dat je wordt uitgebuit door dezelfde krachten die je onwetend en goedgelovig houden en inschikkelijk maken.

Door de machtsspelletjes aan de top te doorzien, stoot je minder snel je hoofd?

Ja, en je bent dan ook beter in staat bij te dragen aan een betere wereld. De Amerikaanse dichter Carl Sandburg zei ooit: “Eens beginnen ze een oorlog waar niemand komt opdagen.” En dat is een van de verborgen waarheden van de wereld waarin we leven: als wij ons niet langer lenen voor spelletjes die we bij voorbaat verliezen, zullen er geen oorlogen meer zijn, geen georganiseerde onderdrukking, geen dictatuur. Mensen moeten leren het verschil te zien tussen machtswellustige psychopaten en wijze leiders. Nog beter is het als ze geen leiders meer nodig hebben omdat ze zelf wijs genoeg geworden zijn.

U bent optimistisch gestemd over de invloed van het individu op de wereldpolitiek?

Ontwikkelingen op micro- en macroniveau zijn nauwer met elkaar verbonden dan mensen geneigd zijn te denken. Geopolitiek wordt weliswaar beïnvloed door wat er aan de conferentietafels van Bilderberg, Davos of elders wordt besproken, maar wordt uiteindelijk niet daar bepaald. Geopolitiek wordt bepaald aan de keukentafel. Zie de Sovjet-Unie. Die is in elkaar geklapt omdat niemand er meer in geloofde. De mogelijkheden die we tot onze beschikking hebben om de wereld te begrijpen zijn groter dan ooit. Dankzij internet is er een enorme hoeveelheid kwalitatief goede informatie voorhanden. Die is tussen alle rotzooi niet altijd even makkelijk te vinden. Maar de informatie is er, en is toegankelijker dan ooit. Als we ons door zelfstudie onafhankelijk maken van autoriteiten buiten onszelf, wacht de mensheid een zonnige toekomst met eindeloze mogelijkheden.

Een socialist zou nu zeggen: Als individu bereik je niks. Je moet je verenigen.

Dat lijkt me een slecht idee. Je mag je wel verenigen, maar je moet je nooit afhankelijk maken van een groot systeem. Want dan word je weer iemand die blind in een ideologie gelooft en conformistisch is, in plaats van kritisch-creatief.

U verkiest de weg van het anarchisme?

Nou ja, kijk. De biosfeer, de natuur, het leven zijn opgebouwd zonder centraal leiderschap. Dus laat overheden eerst maar bewijzen dat ze ook op lange termijn toegevoegde waarde bieden. Tot die tijd gebruik ik de behoefte aan een overheid als een maat voor een niet-ontwikkeld intellectueel vermogen.

Sommige diersoorten kennen alfa-mannetjes en vrouwtjes die het zaakje leiden.

Dat is zo. Maar daar heb je het over een ander soort leiderschap dan je doorgaans ziet in de mensenwereld. Een leidende rol in de dierenwereld krijg je alleen als je heel goed bent in het uitvoeren van een belangrijke taak. En niet door te netwerken of verkiezingen te houden.

U houdt zich bezig met stadslandbouw. Heeft dat een plaats in uw denken over geopolitiek?

Wij laten met de Stadsakker zien dat de boerderij van een eeuw geleden in essentie nog prima functioneert. Onze landbouw was vroeger volledig duurzaam. We nemen daar met de Stadsakker een voorbeeld aan en dat is ons al bijna gelukt.

De industriële landbouw bestaat nog maar 70 jaar. Die bestaat bij de gratie van groei, schuld en kosten die elders worden neergelegd. Dat systeem is gedoemd in elkaar te storten. Tegenwoordig moet je in de Noordoostpolder soms al drie meter diep ploegen om nog aan goede grond te komen; daarboven is alles volledig uitgewoond.

Je kunt een systeem dat je niet aanstaat, zoals de industriële landbouw, bevechten, maar je kunt het ook irrelevant maken, door op een plek te gaan zitten waar het systeem er geen last van heeft en jij je gang kunt gaan. Tegen de tijd dat het systeem zichzelf heeft opgeblazen kom jij met betere ideeën naar voren.

U stelt dat mensen in grote, bureaucratische organisaties gefnuikt worden in hun leerproces, omdat de omgeving waarin ze werken is losgezongen van de werkelijkheid. 

Wij hebben systemen gecreëerd die zo ver afstaan van de werkelijkheid dat we vaak niet meer worden geconfronteerd met de consequenties van ons eigen handelen buiten die systemen. Er is daarom een duidelijk verschil in competenties tussen managers, politici, ambtenaren en anderen die werken binnen zo’n systeem en bijvoorbeeld een tandarts. Als een tandarts iets fout doet, dan krijgt hij dat onmiddellijk terug van zijn klanten of hij ziet het bij het volgende consult. Hij wordt direct geconfronteerd met zijn eigen falen en leert daarvan. Politici, ambtenaren, managers, maar ook journalisten hebben amper zicht op de impact van hun acties in de echte wereld. Dit wil niet zeggen dat ze niet kunnen leren van hun fouten, maar in hun geval is het een stuk moeilijker.

Een politicus hoort iets, roept het een paar keer en het idee wordt overgenomen. Maar of het werkelijk klopt? Hij heeft geen flauw idee. Hij hoeft niet te begrijpen waar het over gaat, wat de consequenties zijn. Daarom kan een politicus ook zo’n waanzinnig laag begrip van de wereld hebben. Het enige wat hij van de werkelijkheid hoeft te begrijpen is hoe hij politicus kan blijven, dus hoe hij steeds weer mensen kan meekrijgen in zijn systeem of ideologie. Of dat een relatie heeft met de werkelijkheid doet er verder niet toe. Wijsheid is vaak ver te zoeken in de politiek. 

U stimuleert uw studenten wijsheid na te streven, onafhankelijke denkers te worden, zich te ontwikkelen tot educated minds.

[pullquote]Je kunt de hele encyclopedie uit je hoofd kennen en toch geen educated mind zijn.[/pullquote]

Onderwijspsycholoog William Perry heeft bestudeerd hoe het leerproces verliep bij zijn studenten aan Harvard. Op basis daarvan heeft hij de kenmerken beschreven van de educated mind. Het is niet per sé iemand die veel weet. Je kunt de hele encyclopedie uit je hoofd kennen en dan toch geen educated mind zijn. Het gaat om de manier waarop iemand leert en denkt. Een educated mind is vooral kritisch op de eigen gedachten en heeft zo geleerd om zich kennis van hoge kwaliteit eigen te maken. Zo iemand voelt zich ongemakkelijk met kennis die niet te onderbouwen is.

U maakt een onderscheid tussen wijsheid en intelligentie?

Die twee hebben inderdaad verrassend weinig met elkaar te maken. Hoewel intelligentie kan helpen om sneller wijs te worden, is het geen garantie hiervoor. Intelligentie, zoals gemeten in een test of examen, kun je zien als het vermogen om op basis van beschikbare informatie een van tevoren bekend ‘juist’ antwoord te geven. Intelligentie stelt je in staat, als je ervoor kiest, heel goed te worden op school en universiteit. Met hoge cijfers, een mooi diploma en een goed ontwikkeld taalvermogen komen intelligente mensen in belangrijke banen en op centrale posities terecht. Als ze wel intelligent maar niet wijs zijn, gaan ze daar precies doen wat ze hebben geleerd: de norm vertegenwoordigen. Zinvol improviseren en het beste maken van de mogelijkheden is heel wat anders. En dat doen ze niet.

U spreekt in dat verband van ‘superpapegaaien’?

Een ‘superpapegaai’ is iemand die op het juiste moment precies zegt wat de docent, of een andere autoriteit, graag wil horen, en die optreedt als spreekbuis van de door de autoriteiten voorgekauwde norm. Als verdedigers van de norm torpederen ze de verbetering van de leefomgeving. Nieuwe en goede, maar nog fragiele ideeën worden in de kiem gesmoord. En velen van hen noemen zich dan nog progressief ook.

[pullquote]Wijze mensen en échte intellectuelen zijn niet overdreven normgevoelig.[/pullquote]

Wijze mensen en échte intellectuelen zijn niet overdreven normgevoelig. Ze zijn geïnteresseerd in argumenten, inzichten, feiten waarvan ze kunnen leren. Als iemand met een prikkelend inzicht komt, wordt hun interesse gewekt. Iemand met levenswijsheid verstaat ook de kunst onder complexe omstandigheden met onvolledige informatie vaak juist te oordelen en te handelen. Die wijsheid doe je op door actief mee te doen in de wereld, hiervan te leren en de consequenties van het geleerde te aanvaarden.

Hoe voorkom je dat mensen ‘superpapegaaien’ worden? Of hoe stimuleer je dat ze zich ontwikkelen tot educated minds?

Je kunt anderen begeleiden naar self-empowerment, maar ze moeten het uiteindelijk zelf doen. Het is als het vrij laten van een dier dat opgegroeid is in een kooi. Je kunt de deur openzetten, maar als het dier te bang is om zijn vertrouwde omgeving te verlaten, dan zal het niet de vrijheid nemen die je het toestaat. Vrijheid word je nooit gegeven, je moet het nemen, en vaak zonder een open deur die je toelacht. Je empowert jezelf door ervaring op te doen en aan zelfvertrouwen te winnen. Van belang daarbij is een stabiele, veilige thuissituatie, een stimulerende omgeving, waar je op terug kunt vallen bij mislukkingen, je successen kunt vieren en aangemoedigd wordt.

Het is misschien makkelijker om mensen tot papegaai te maken? 

Het disempoweren van anderen is het belangrijkste dat je nodig hebt om macht te verwerven en houden. Er zijn nogal wat organisaties die hiervoor kunnen worden ingezet: de mainstream media, het leger, onderwijsinstellingen, en ook georganiseerde religies, denktanks en liefdadigheidsinstellingen, en niet in de laatste plaats overheden en grote bedrijven.

Mensen die disempowered zijn, tonen zich vaak sterk afhankelijk van nota bene de structuren die ze in hun zelfontplooiing tegenhouden, die ze in hun denken en handelen beperken en problemen voor ze veroorzaken en in stand houden. Disempowerment zorgt ervoor dat mensen zich door autoriteiten laten vertellen wat ze moeten denken en doen.

Mensen die existentieel afhankelijk zijn van autoriteit worden door u aangeduid met de term authoritarians.

Ik onderscheid twee soorten authoritarians. De ene soort gelooft alles wat ze verteld wordt, hoe vaak het verhaal ook veranderd wordt. De andere groep die nog enigszins zelf kan nadenken, en de eigen regering niet meer vertrouwt, blijft toch in de basis afhankelijk van een autoriteit buiten zichzelf, want schenkt zijn vertrouwen aan een nieuwe regering met hetzelfde gemak waarmee hij zijn vertrouwen heeft geschonken aan de vorige.

Terugkomend op 9/11: Het belangrijkste is niet wat er precies gebeurd is die dag, maar de vraag: geloof je blind het officiële verhaal of heb je het intellectuele vermogen om zelf een solide onderbouwde mening te vormen? Als je tot de eerste groep hoort, dan maakt het niet uit hoe belachelijk het verhaal is dat autoriteiten je vertellen. Je zult het hoe dan ook verdedigen en je zult redenen vinden om mensen die wat anders geloven in diskrediet te brengen.

Als je zo denkt dan ben je een brave pion, zoals Adolf Eichmann, één van de hoofdverantwoordelijken voor de massamoord op de joden en andere slachtoffers van het Derde Rijk. Voor Eichmann maakte het niet uit of het systeem dat hij diende verwerpelijk was of niet. Voor hem was moreel gedrag het zo goed mogelijk bijdragen aan het systeem. De mensen die hem onderzochten, toen hij door de Israëli’s gevangen genomen was, vonden hem vooral normaal en erg aardig.

[pullquote]Ik heb niet de ambitie mensen te overtuigen van mijn visie op de wereld. Ik wil alleen dat ze beter leren nadenken.[/pullquote]

Mensen die het systeem waar ze deel van uitmaken niet kunnen bekritiseren, kunnen de gedachte niet verdragen dat ze aan een kakistocratie bijdragen. Zij houden deze daarmee uiteindelijk in stand. Door het simpelweg niet voor mogelijk te houden dat ze bestuurd worden door de slechtsten. 

Is het niet moeilijk om als educated mind een positie aan de universiteit te verwerven en te behouden?

Ik hou mij voldoende aan de regels om er niet uitgegooid te worden, en ik krijg goede evaluaties van mijn studenten. Het is ook niet voor niets dat ik associated professor ben en geen hoogleraar. Als hoogleraar zit je vast aan een vakgebied. Dat wil ik niet. Na vijf jaar wil ik iets anders gaan doen. Ik ben iemand die steeds naar plekken gaat waar iets te ontdekken valt, of dat nu signaalanalyse, cognitiewetenschap, geluidsoverlast of geopolitiek is. Ik kom weleens buiten de comfortzone van mensen. Dat vinden ze niet leuk. Maar dat heb je overal. Niet alleen aan de universiteit. Ik heb niet de ambitie mensen te overtuigen van mijn visie op de wereld. Ik wil alleen dat ze beter leren nadenken. Als ze echt goed kunnen nadenken heb ik vertrouwen in hun gedachten, hun opinies en de uitkomsten van hun handelen en bemoei ik me niet met wat ze precies denken.

Posted on

Trumps victorie kan het startpunt van een Nieuwe Reformatie zijn

Nu de stofwolk rond Trumps weerspannige overwinning langzaam gaat liggen en de eerste schok voorbij trekt, is het tijd om te duiden wat dit nu écht inhoudt voor de representatieve democratie. In eerste oogopslag lijkt het een “once in a century black swan event“: een uitslag die niemand zag aankomen – zeker de media niet – en waarop over honderd jaar nog zal worden teruggeblikt: alle polls zaten er naast, terwijl op tv alle komedianten en talkshowpresentatoren naderhand verbijsterd bleken. In een boek dat binnenkort verschijnt, De Democratie en haar Media, betoog ik dat ondanks Fortuyn, Brexit en het Oekraïne-referendum de mainstream media nog steeds niks hebben geleerd.

Mogelijk is er nu sprake van een Nieuwe Reformatie – dat zit als volgt. Postmoderne progressieven wonnen de culture wars maar juist doordat zij onaantastbaar zijn, zijn ze het debatteren verleerd. Iedereen die hun wereldbeeld verwerpt moet zonder financiële vergoeding te werk gaan want zij beheersen alle baantjes in de cultuur- en onderwijswereld, plus alle subsidiestromen. Ook moet je tien keer meer feitenonderzoek doen: bij één foutje wordt je afgemaakt terwijl bij de linkse foutjes de talkshowpresentator gewoon de aandacht verlegt. Alles is vrijwilligerswerk en geen enkel mainstream media kanaal gaat je helpen – enkel de meest fanatieke mensen bleven over: oprechte idealisten. Het politiek-correcte denken werd tot bedrijfsuniform: omdat de meeste bedrijven een kosmopolitisch imago nastreven doen werknemers zich op het werk anders voor dan hoe ze werkelijk denken. Hun ‘wraak’ nemen ze in het stemlokaal.

Het aanbrekende Trump-tijdperk is vergelijkbaar met de Reformatie omdat de katholieken meer macht hadden en alle instituties beheersten, terwijl de protestanten over betere predikers beschikten. Door deze ‘natuurlijke selectie’ zijn zij wél voorbestemd om in het post-Brexit tijdperk authentieke, integere leiders te zijn. Net zoals de protestanten moeten de ‘nieuwe realisten’ alles vanaf de grond af aan opbouwen. Eigen onderwijs om niet geïndoctrineerd te worden. Eigen media om niet monddood gemaakt te worden. Een eigen klantenkring om niet economisch geruïneerd te worden.

Media-thematiek
De ‘nieuwe realisten’ moeten hun boodschap buiten de gevestigde media (zoals gangbare opiniebladen) verkondigen, vergelijkbaar met de protestantse hagenpreken van weleer, die buiten de kerken plaatsvonden. Hierbij is het grootste gevaar op dit moment het individuele ego. Ik bedoel dat de alternatieve journalisten, die een meer objectieve verslaggeving voorstaan, nu proberen om na Trumps overwinning een voet tussen de deur te krijgen in de mainstream media hegemonie. Zij proberen dan aanvaard te worden: betere carrièrekansen in ruil voor het matigen van hun geluid. Hierbij keren ze zich dan tegen hun vroegere partners omdat ze bang zijn voor concurrentie.

Wat betreft de rol van media is gebleken dat het campagnebudget van Trump omgerekend 5 dollar uitgaf voor iedere stem: voor Clinton was dat het dubbele. Dit fascineert omdat sinds de Tweede Wereldoorlog de kandidaat met het grootste media- en PR budget doorgaans won. Vooralsnog is het bemoedigend dat verkiezingen in de VS blijkbaar niet altijd te koop zijn. Desondanks zijn veel linkse mensen nu boos. “Had Bernie Sanders het laten opnemen tegen Trump!” stellen zij.

Was het Trump tegen Sanders geweest, dan hadden we een meer inhoudelijke campagne gezien in die zin dat het meer over ideologie en concepten was gegaan: over kapitalisme versus socialisme. Nu was het geen campagne over concepten maar vooral over persoonlijkheden – wie haat je meer? – zodoende ontaardde de verkiezing in moddergooien als mediaspel. Trump en Clinton zijn beiden kapitalistisch, maar Clinton bedreef identiteitspolitiek als verkiezingsstrategie, wat leidt tot culture wars en dus tot verdeeldheid, terwijl Trump uitdrukkelijk nationalistisch was. Nu rijst de vraag of dit ‘Amerikanisme’ dient als optimistisch sausje om een diep verdeelde multi-etnische natie bijeen te houden. Vooralsnog stemden meer blanken op Obama dan op Clinton, dus een puur rassenvraagstuk is de verkiezingsuitslag niet.

Anderzijds, als het Sanders tegen Trump was geweest, dan had het volk moeten kiezen tussen twee afwijkende buitenstaanders. In de huidige situatie koos het volk tussen verandering en een voortzetting van de status quo. Julian Assange van Wikileaks omschreef de status quo die Clinton verdedigde als “pay for play”: ze nam geld aan van vrouwenonderdrukkende regimes en oliesjeiks maar schilderde Trump af als de ergste vrouwenhater ooit.

Onverzoenbare wereldbeelden

Dat het volk hier niet meer intrapte bleek niet alleen bij de exitpolls (Clinton had maar 1 procent meer stemmen van vrouwen dan Obama) maar ook in de laatste fase van de presidentsrace. Toen voelden de media die Clinton steunden dat het hier ging om twee existentieel onverzoenbare wereldbeelden en dat hun argumenten bij de tegenstanders niet meer aankwamen. Op dat moment gooiden ze het over een andere boeg: via opiniepeilingen werd gesuggereerd dat Clintons voorsprong zó groot was dat ze onvermijdelijk zou winnen, om zo de Trump-aanhangers te ontmoedigen en thuis te laten blijven.

de-democratie-en-haar-media-sid-lukkassen-boek-cover-9789492161239De Democratie en haar Media diept niet alleen deze mediadynamiek uit maar ook de Platoonse analyse van democratie. Dat is in dit verband zeer boeiend want in Politeia (380 v.C.) betoogt Plato dat ieder regime een vaste cyclus kent: democratie zou leiden tot versplintering, klassenstrijd en tot precies deze onverzoenbare wereldbeelden, waaruit vervolgens de zucht naar autoritair leiderschap ontstaat om de orde en eenheid te herstellen. De slagzin “Make America Great Again” appelleert aan een dergelijk herstellend sentiment.

Opnieuw blijkt dat ‘links’ de opiniehegemonie zo volledig beheerst dat ze niet meer hoeven te discussiëren en dus kunnen ze het niet meer. Wat ze wél kunnen is hun tegenstanders belachelijk maken door ze met tokkies te vergelijken. Of ze reageren vanuit morele verontwaardiging met woorden zoals ‘islamofoob’ en ‘bigot’. Die laatste term stamt uit het puriteins-christelijke vocabulaire, maar betekent nu dat je als mens niet zou deugen omdat je niet in het progressieve wereldbeeld gelooft.

Het is aan de ‘Nieuwe Reformatie’ om hun ongelijk te bewijzen.

Posted on

Hoe de Democratische partij de blanke arbeider aan Trump verloor

De duiding van Trump als een ultra-rechtse klootzak laat zien hoezeer opiniemakers niets hebben begrepen over hoe de Democratische partij deze verkiezingen heeft kunnen verliezen. De les van Bill Clinton (It’s the economy, stupid!) lijkt niet ter harte te zijn genomen en de Democraten hebben de verkiezingen verloren op hun eigen terrein, letterlijk en figuurlijk.

De Amerikaanse presidentsverkiezingen lopen altijd via hetzelfde stramien. De Democraten winnen de oostkust en de (noord)westkust en de staten rond de grote meren in het noorden. Republikeinen winnen alles daartussen. Als er iets wel opmerkelijk is aan deze presidentsverkiezing is het dat de Democraten werden verslagen in de staten rond de grote meren, de zogenoemde rust-belt: een groep van staten waar van oudsher de auto- en metaal-industrie was gevestigd en die nu slechte tijden doormaakt.

Opmerkelijk genoeg slaagde Obama er in 2012 nog in om de gunst van deze staten te winnen door de bail-out van de noodlijdende auto-industrie. De Democraten zijn van oudsher opgekomen voor de overwegend blanke arbeiders uit deze staten door immigratie-tempering en protectionistische maatregelen. Arbeidsmigratie en vrijhandel waren immers de standpunten van de Republikeinen.

Deze lessen lijken volledig te zijn vergeten door de Hillary-campagne, die zich heeft laten verleiden tot een cultuur-strijd: vrouwenrechten, anti-racisme en pro-abortus. Het probleem is echter dat dit niet aanslaat bij de traditionele Democratische arbeidersachterban in de rust-belt – zij willen banen. Trump heeft een slimme campagne gevoerd door te pleiten voor immigratie-beperking en protectionisme. Hij beloofde ook ‘a better deal’ in handelsrelaties met China en Zuid-Amerika.  Clinton wilde daarentegen open grenzen voor handel en migratie. industrie

Het is een hardnekkige mythe dat Trump de verkiezingen zou hebben gewonnen door een gemene zaak te maken met radicaal-rechts, de zogeheten Alt-right. Zo tonen de senaatsverkiezingen in Louisiana, die gelijktijdig met de presidentsverkiezingen werden gehouden, aan dat de rechts-radicale kandidaat David Duke niet kon profiteren van een vermeend Trump-effect – hij greep naast de senaatszetel – ondanks het feit dat Trump deze staat met ruime cijfers won.

Clinton heeft daarentegen veel blanke Amerikaanse arbeiders van zich vervreemd door achter gesloten deuren over hen te spreken als ‘irredeemable deplorables’: mensen die niet mee kunnen komen in een globaliserende wereld en voor hun kritiek op arbeidsmigratie als racisten moreel in de hoek moeten worden gezet. Hierdoor wekte zij de indruk dat zij hen niet serieus nam, en zich boven hen verheven voelde. Zij sprak hiermee hoogopgeleide jongeren uit hogere klassen aan, maar niet de traditionele Democratische arbeidersachterban.

Trump is niet een ultra-rechtse redneck, maar een New Yorkse zakenman die op sociaal-economisch vlak meer gemeen had met Bernie Sanders dan met zijn mede-Republikeinen. Met de linkse Bernie Sanders  hadden de Democraten de Republikeinen kunnen verslaan, maar in plaats van de sociaal-economische strijd heeft de Democratische conventie gekozen voor establishment-kandidaat Clinton, een huisvriendin van Wallstreet. Het heeft hen het presidentschap gekost.

Posted on

Doorgestoken kaart – Worden de Amerikaanse verkiezingen vervalst?

In de Amerikaanse verkiezingscampagne zijn de beschuldigingen over manipulaties niet van de lucht. Aan deze zijde van de Atlantische Oceaan bereikten ze ons vooral in de vorm van het nieuws dat ‘Trump de verkiezingsuitslag niet wil erkennen’.

Dit nieuws was gebaseerd op een vraag die Trump in een televisiedebat kreeg naar aanleiding van de beschuldigingen van manipulaties. De moderator in het derde debat tussen de presidentskandidaten wilde van Trump de verzekering dat hij de uitslag van de verkiezingen in ieder geval zou erkennen. De Verenigde Staten kennen immers een lange democratische traditie van vreedzame machtswisseling enz. enz., en daarom zou Trump ook een vervalste verkiezingsuitslag moeten erkennen. Hij weigerde echter een dergelijke blanco cheque te geven. Dat is alles.

‘Rigged’

De vraag naar manipulatie van de verkiezingen is daarmee evenwel nog niet beantwoord. We moeten wel bedenken dat het woord ‘to rig’, dat in verband met deze beschuldigingen veel gebruikt wordt, niet zo eenduidig naar het Nederlands te vertalen is. De breedte van dit begrip vat echter goed de vigerende houding van de westerse democratie, waarin het grijze gebied tussen legaal en illegaal schaamteloos benut wordt.

Rigging is niet per se manipuleren of vervalsen in juridische zin. Vooral wanneer men in lijdende vorm zegt dat iets rigged is, kan ook de meer of minder structurele benadeling van een kant bedoeld worden. De uitdrukking ‘This game is rigged’, kan zowel op doorgestoken kaart doelen als op regels die een kant bevoordelen, als ook alle grijstinten daartussen.

Dit brede scala aan betekenissen van het woord rigged moet men goed in het achterhoofd houden om de diverse beschuldigingen, die door Trump en zijn aanhangers tegen het Amerikaanse politieke systeem in het algemeen en Hillary Clinton in het bijzonder gedaan zijn, uit elkaar te houden.

De meest fundamentele beschuldiging betreft het hele systeem. Daarmee wordt gedoeld op de kartelstructuren van de macht, die in andere westerse landen even goed onder kritiek staan. Het politieke proces functioneert op een manier waarbij de democratische totstandkoming van een volkswil slechts voorgespiegeld wordt, terwijl in werkelijkheid de vastgelegde koers van het establishment onaanvechtbaar is en slechts de creaturen van dit establishment reële kansen hebben op het verkrijgen van politieke ambten.

De tweede beschuldiging betreft de Democratische voorverkiezingen waaruit Clinton als kandidaat naar voren kwam: “The system was rigged against Bernie Sanders.” Ook hier gaat het nog niet om iets illegaals. De ongekozen, uit de partijclan stammende super delegates, die voor Clinton stemden, zijn immers een reglementair onderdeel van de procedure voor de voorverkiezingen in de Democratische partij. Ook de talrijke publicaties van interne memo’s van de Democraten door Wikileaks leidden weliswaar tot het aftreden van Clinton-vertrouweling Debbie Wasserman Schultz, die in 2008 mede leiding gaf aan Clintons voorverkiezingscampagne tegen Obama om later de voorzitter van het bestuur van de Democratische partij te worden. Maar deze onthullingen laten alleen de kartelwerking van het establishment in de Democratische partij zien. Het is onsmakelijk en rigged overduidelijk de voorverkiezingen, maar verboden is het niet. Anderzijds versterkt het ook niet bepaald de legitimiteit van Hillary Clintons kandidatuur. Het mag dan ook niet verbazen dat haar tegenstander niet moe wordt hierop te wijzen.

Daadwerkelijke vervalsing

De beide hierboven beschreven beschuldigingen worden al langer geuit en zijn een vast onderdeel van Donald Trumps verkiezingscampagne. Recenter is daarentegen de beschuldiging van echte, strafbare vervalsing van de verkiezingen. Project Veritas Action, een organisatie van de onderzoeksjournalist James O’ Keef, slaagde er in de afgelopen maanden in, te infiltreren in diverse met Hillary Clinton samenwerkende campagne-organisaties en een hele serie uiterst compromitterende uitspraken van leidinggevenden op te nemen. Tot de organisaties in kwestie horen ‘People for the American Way (dat onder andere door George Soros gefinancierd wordt), ‘Americans United for Change’ en ‘Democracy Partners’.

Op 18 oktober, een dag voor het derde en laatste debat tussen de presidentskandidaten, publiceerde Project Veritas Action een filmpje (zie hieronder), waarop een dergelijke medewerker over de organisatie en uitvoering van massief bedrog spreken. Sindsdien is er ook sprake van serieuze beschuldigingen van daadwerkelijke vervalsing van de verkiezingen.

‘We doen het al vijftig jaar’

Het lukte de journalisten zelfs om Scott Foval, destijds deputy political director bij People for the American Way te filmen terwijl hij de volgende uitspraak deed: “Al vijftig jaar rijden we illegaal mensen naar de stembussen. Daar zullen we nu niet mee ophouden.” Anders dan in Nederland komen burgers in Amerika niet automatisch, via de gemeentelijke basisadministratie, op de lijst van kiezers in hun woonplaats te staan. In de Verenigde Staten moet men zich eerst – actief – laten registreren om aan verkiezingen deel te kunnen nemen.

Maar hoe bewijst men nu dat men in een bepaalde plaats woont en dus stemgerechtigd is zonder GBA-uittreksel? Er zijn diverse mogelijkheden, één daarvan laat zich goed voor bedrog gebruiken. Men moet een legitimatie hebben en een bewijs dat men in dienst is bij een lokale werkgever. Daarop berust het bedrog dat de undercover-journalisten van Project Veritas Action met Foval en Robert Creamer, de oprichter van Democracy Partners, uitbroedden.

Een van de journalisten gaf zich uit voor een potentiële donateur, die bereid zou zijn in zijn firma Hispanics voor enige tijd een betrekking te geven, om daarmee nodige bewijzen van dienstverband te kunnen leveren. Daarop voortbouwend moesten mensen in diverse staten geregistreerd en naar de stembus gereden worden. Aangezien in Amerikaanse presidentsverkiezingen per staat gestemd wordt en alle kiesmannen van een staat aan de winnaar toevallen, is dit een efficiënte manier om de verkiezingen te vervalsen. Met enkele duizenden valse stemmen in staten waar de kandidaten nek aan nek gaan laat zich de verkiezingsuitslag beslissend beïnvloeden.

De door Project Veritas Action gefilmde bespreking van dit plan werd weliswaar door Robert Creamer, die de zaak boven het hoofd groeide en die al eens (toen wegens belastingontduiking en bankbedrog) in de gevangenis zat, afgebroken. Het door O’ Keef en zijn medewerkers bij elkaar gebrachten materiaal was echter genoeg om hem te laten aftreden, Foval werd ontslagen.

De vanzelfsprekendheid waarmee belangrijke organisatoren van de Democratische verkiezingscampagne over dergelijke trucs spreken en de verwijzingen naar bestaande praktijken, laten echter twijfel opkomen over de zuiverheid van het Amerikaanse verkiezingsproces. Twijfel waarbij de omstreden eerste verkiezing van George W. Bush tot president in het niet valt.

Posted on

Slavoj Zizek: Sanders’ steun voor Clinton schaadt links

Dat Bernie Sanders zich achter Hillary Clintons kandidatuur voor het Amerikaanse presidentschap heeft geschaard, schaadt links. Dat schrijft de populaire linkse filosoof Slavoj Zizek.

Uit de drang om de rechtse populist Donald Trump te verslaan, heeft Bernie Sanders zich net als veel andere progressieven achter Hillary Clinton geschaard, maar die “democratische consensus is niet gezond voor de politiek noch voor links”, aldus Zizek in Newsweek. De Sloveense filosoof bepleit een stap terug om eens te laten bezinken wie er allemaal wel niet deel uitmaakt van die consensus. Inmiddels staan immers zowel Wall Street als de restanten van de Occupy-beweging achter Clinton, zowel big business als de vakbonden en zowel de milieubeweging als neoconservatieven uit het Republikeinse establishment.

“Maar wat verdwijnt er in dit alles omvattende conglomeraat?”, vraagt Zizek zich af. De links roep om sociale gerechtigheid gaat dikwijls gepaard met het bepleiten van vrouwen- en homorechten, van multiculturalisme en de bestrijding van discriminatie en racisme. Volgens de filosoof is het strategische doel nu echter om al deze zaken los te maken van de roep om sociale gerechtigheid.

Een symbool daarvan is Tim Cook, CEO van Apple, die een oproep voor LGBT-rechten ondertekende en zich nu geen zorgen meer hoeft te maken over de slavernijomstandigheden van honderdduizenden Foxconn-arbeiders die in China producten in elkaar zetten voor Apple, hij heeft immers zijn grootse gebaar van solidariteit met de minder bevoorrechten gemaakt, door de afschaffing van gendersegregatie te eisen.

Dezelfde houding werd in het extreme doorgevoerd door de eerste vrouwelijke minister van Buitenlandse Zaken in de VS, Madeleine Albright, een groot supporter van Clinton die in de eerste regering van haar man  van 1997 tot 2001 diende. In het tv-programma 60 Minutes op CBS (12 mei 1996), werd Albright gevraagd naar de kruisraketaanvallen op Irak in dat jaar bekend als Operation Desert Strike: “We hebben gehoord dat ene half miljoen kinderen omgekomen zijn. Ik bedoel, dat zijn meer kinderen dan er omkwamen in Hiroshima. En, weet je, is het die prijs waard?” Waarop Albright kalm antwoordde: “Ik denk dat dit een hele moeilijke keuze is, maar de prijs .. we denken dat het die prijs waard is.” Laten we alle vragen die dit antwoord oproept negeren en ons op een aspect focussen: kunnen we ons voorstellen wat een ophef er uit zou breken als iemand als Poetin of de Chinese president Zi hetzelfde zou antwoorden? Zouden ze niet onmiddellijk als kille en rücksichtslose barbaren gedenuncieerd worden in westerse kranten?

Campagne voerend voor Hillary, zei Albright: “Er is een bijzonder plekje in de hel voor vrouwen die elkaar niet steunen!” (Lees: die voor Sanders stemmen in plaats van Clinton.) Misschien moeten we deze uitspraak amenderen: er is een bijzonder plekje in de hel voor vrouwen (en mannen) die denken dat een half miljoen dode kinderen een prijs die men zich kan veroorloven voor een militaire interventie die een land ruïneert, terwijl men zich in eigen land hard maakt voor vrouwen- en homorechten.

Zizek waarschuwt vervolgens dat de fixatie op Trump er niet toe mag leiden dat links geen oog meer heeft voor de aard van de Clinton consensus. De boodschap daarvan vat hij zo samen, dat links op cultureel gebied in alles zijn zin kan krijgen, zolang het globale kapitaal maar ongehinderd zijn gang kan gaan. Obama’s “Yes, we can!” krijgt zo een nieuwe lading: Ja, we kunnen tegemoet komen aan al jullie culturele eisen zonder de mondiale markteconomie in gevaar te brengen en dus is er geen noodzaak voor radicale economische maatregelen.

Uiteindelijk moet Zizek Trump dan ook gelijk geven als hij Sanders’ steunverklaring voor Hillary Clinton vergelijkt met een Occupy-activist die zijn steun voor Lehman Brothers verklaart. Sanders had er volgens de filosoof beter aan gedaan zich stilletjes terug te trekken en zich niet meer te laten zien in de campagne, als een duidelijk teken van wat er aan links gedachtegoed ontbreekt in Clintons platform.

Posted on

Amerikaanse Lente: Tijd voor ‘regime change’ in de VS

“Ik ben bang dat de verkiezingen gefikst worden”, stelde Donald Trump tegenover kiezers in Ohio en Sean Hannity van televisiezender Fox News. En dat raakte een zenuw. “Gevaarlijk”, “giftig”, sloegen de media terug. Trump zou pogen de resultaten van de presidentsverkiezingen later dit jaar te “deligitimiseren”.

Welnu, als dat is wat Trump probeert te doen, dan heeft hij geen gering punt. Ga maar eens na wat 2016 beloofde en waar het naar uitziet dat het leveren zal.

Deze verkiezingsronde is met recht ‘het jaar van de outsider’ genoemd. Het was een jaar dat gekenmerkt werd door de sterke opkomst van economisch populisme en patriottisme, een jaar waarin een 74 jaar oude socialistische senator de voorverkiezingen opschudde met gigantische mensenmassa’s waarbij die van Hillary Clinton in niet vielen.

Het was het jaar waarin een non-politicus, Donald Trump, door de Republikeinse voorverkiezingen, die een historische opkomst kenden, raasde, met de in ongenade gevallen Einzelgänger senator Ted Cruz als zijn belangrijkste rivaal. Meer dan een dozijn Republikeinse rivalen, omschreven als het sterkste GOP-terrein sinds 1980, konden hun biezen pakken. Dit was het jaar dat de Amerikanen zich verhieven om het establishment neer te halen in een vreedzame bestorming van de Amerikaanse Bastille.

Maar als het uitloopt op een restauratie van de Clinton-dynastie en een ratificatie van het zelfde oude Beltway-beleid (Beltway, vgl. Haagse kaasstolp, red.), wekt dat dan niet de indruk dat er iets frauduleus is aan de Amerikaanse democratie, zit daar geen luchtje aan?

Als 2016 ons iets geleerd heeft, is het dat het establishment, wanneer zijn hegemonie bedreigd wordt, in nietsontziende solidariteit de rangen sluit – om hun voordeeltjes, privileges en macht te behouden. Alle componenten van het establishment – het bedrijfsleven, de culturele sector, de politiek, de media –  geven vandaag de dag een ultimatum af aan Middle America: Trump is onacceptabel.

Instructies worden uitgevaardigd aan Republikeinse leiders, dat ze ofwel Trump moeten dumpen, dan wel niet langer als moreel geschikte deelhebbers aan de macht beschouwd zullen worden. Het spreekt boekdelen over het karakter van leden de Republikeinse elite, dat sommigen naar manieren zoeken om deze instructies uit te voeren, hoewel dit het ontkrachten en afstoppen van het democratische proces dat Trump heeft voortgebracht zou betekenen. Maar hoezo deelt een verworpen establishment überhaupt nog bevelen uit aan wie dan ook?

Waarom is het niet Middle America dat de lakens uitdeelt, in plaats van andersom? Meer in het bijzonder zouden Republikeinse kiezers hun in diskrediet geraakte en verworpen heersende klasse moeten zeggen: Als we niet van jullie af kunnen komen via de stembus, vertel ons dan  hoe we wel, op vreedzame en democratische manier, van jullie af kunnen komen? Jullie willen van Trump af? Hoe komen wij van jullie af?

De Tsjechen hadden hun Praagse Lente. De Tunesiërs en de Egyptenaren hun Arabische Lente. Wanneer hebben wij onze Amerikaanse Lente? De Britten hebben hun Brexit en verklaarden zich onafhankelijk van een arrogante superstaat in Brussel. Hoe bevrijden wij ons van een Beltway-superstaat die nog machtiger is en niet vatbaar voor democratische verandering?

Onze CIA, NGO’s en National Endowment for Democracy zetten zich stuk voor stuk in voor ‘regime change’ aan de andere kant van de wereld, in landen waarvan de leiders Amerika niet aanstaan. Maar hoe bewerken we ‘regime change’ in ons eigen land?

Donald Trumps succes, ondanks de vrijwel universele vijandigheid van de media, zelfs van grote delen van de rechtse media, had grotendeels te maken met de reactie van het publiek op veel van de onderwerpen die hij op de agenda zette.

Hij stelde voor illegale immigranten terug te sturen, Amerika’s grenzen te beveiligen, geen amnestie door te voeren. Hij stelde een buitenlands beleid voor dat Amerika op de eerste plaats zet en het buiten oorlogen houdt die Amerika alleen maar een hoop bloed en geld gekost hebben.

Hij stelde een economisch beleid voor waarin het ‘Amerikanisme’ van de gewone mensen het globalisme van de transnationale elites en hun K Street-lobbyisten (Aan K Street in Washington zijn veel denktanks gevestigd, red.) en knechtjes in het Congres.

Hij verwierp NAFTA en de handelsakkoorden en -tekorten met China, en stelde voor het Trans-Pacifische Partnerschap (TPP) te verwerpen. Tegen het einde van de campagne had hij de discussie gewonnen ten aanzien van handel, aangezien Hillary Clinton het nu met hem eens was over TPP en moest toegeven ook bedenkingen te hebben bij NAFTA.

Maar als TPP toch weer nieuw leven wordt ingeblazen omdat de oligarchen van Wall Street, de Business Roundtable en de Amerikaanse Kamer van Koophandel  er op staan – gesteund door de hoofdredacties van de dagbladen die afhankelijk zijn van hun geld, wat betekenen verkiezingen dan nog?

En als we, zoals gezien de peilingen niet ondenkbaar is, Clinton krijgen – en dus TPP, en amnestie, en eindeloze stromen van migranten uit de Derde Wereld die meer kosten dan ze belastingen opbrengen en die de Republikeinse kiezers electoraal zullen verdringen – waar ging het dan allemaal om in 2016? Zou dat werkelijk zijn waarvoor een meerderheid van de Amerikanen stemde in deze zo opwindende presidentsverkiezingen?

“Zij die vreedzame revolutie onmogelijk maken, zullen gewelddadige revolutie onvermijdelijk maken”, zei John F. Kennedy. De jaren ’60 en vroege jaren ’70 waren een tijd van sociale omwenteling in Amerika, en president Nixon presideerde door de dienstplicht en de oorlog in Vietnam te beëindigen over wat een columnist de ‘cooling of America’ noemde.

Maar als Hillary Clinton aan de macht komt en de huidige koers van Amerika voortzet, de koers die een meerderheid van de Amerikanen verwierp in de voorverkiezingen, there is going to be a bad moon rising. En de nieuwe demonstranten in de straten zullen niet de verwende kinderen van campussen van de dure universiteiten zijn.

Posted on

Hillary Clinton, de kandidaat van het grote geld

Normaal gesproken ondersteunt de meerderheid van het Amerikaanse bedrijfsleven de Republikeinen. Maar dit jaar is het anders. Hillary Clinton is nu de favoriet van Wall Street en Silicon Valley.

Belastingen verlagen en bezuinigen, dat is al decennia het programma van de Republikeinen. Daar kon je van op aan en dat maakte de Grand Old Party aantrekkelijk voor bedrijven en de superrijken – ongeacht of die het nu verder met de ideeën van de Republikeinen eens waren of niet.

In 2016 is Hillary Clinton echter de favoriet. Veel bazen van grote bedrijven hebben de kandidate van de Democratische Partij expliciet aanbevolen. Dat heeft voor Clinton een dubbele uitwerking. Enerzijds kon ze van alle aspiranten in de voorverkiezingen het meeste geld inzamelen. Anderzijds maakt de financiering door Wall Street haar ook minder geloofwaardig in de ogen van delen van haar linkse achterban.

Niet alleen Democraten

Eind juni gaven 50 voormalige of huidige leidinggevenden van grote concerns als Delta Airlines, DuPont en Netflix officieel een aanbeveling voor Clinton uit. De firma’s zijn een doorsnede van het Amerikaanse bedrijfsleven – van de autofabrikant General Motors tot internetreuzen als Facebook en Airbnb.

Als voormalig marine-officier heeft hij zijn leven lang op de Republikeinen gestemd, zo stelde Dan Akerson tegenover de krant USA Today. Maar deze keer steunt de voormalige directeur van General Motors en lid van de Republikeinse Partij Clinton.

Donald Trump stoppen

Ook in Silicon Valley vreest men een eventueel presidentschap van Donald Trump. “Trump zou veel teniet doen, van wat vandaag geweldig is aan Amerika”, aldus Reed Hastings, directeur en mede-oprichter van Netflix. “Het is belangrijk dat Trump duidelijk verliest, om zijn ideeën af te wijzen.”

Tot nu toe ontbreken op de officiële lijst van endorsements nog de namen van Bill Gates en Mark Zuckerberg. Het zit er echter dik in dat ook zij Clinton zullen steunen. Facebook-manager Sheryl Sandberg heeft zich daarentegen al wel voor Clinton uitgesproken. En voor de toespraak van Facebook-bestuurslid Peter Thiel op het partijcongres van de Republikeinen verklaarde het concern uit voorzorg dat zijn optreden “puur persoonlijk” was.

Warren Buffet en George Soros

Steun krijgt Clinton ook uit de hoek van grote investeerders. Berkshire-Hathaway-chef Warren Buffet is voor de Democratische kandidate, evenals George Soros, die zelfs tot de grootste donateurs van haar campagne behoort. Problematischer dan de steun van deze twee multimiljardairs is voor Clinton haar warme relatie met de grote banken.

Zo berichtte nieuwszender CNN in oktober al dat Wall Street Clinton tot miljonair had gemaakt. Alleen al in het jaar 2013 had de kandidate volgens zeggen van haar eigen team 3,15 miljoen dollar ontvangen voor toespraken bij Morgan Stanley, Goldman Sachs, Deutsche Bank en UBS. Clintons schoonzoon Marc Mezvinsky was zelf acht jaar lang investeringsbankier bij Goldman Sachs.

Geloofwaardigheid heeft te lijden gehad

Voor de linkse stamkiezers van de Democraten zijn dergelijke verbanden op zijn minst verdacht. “Een corrupt systeem wordt niet veranderd, door er geld van aan te nemen”, zo stelde Clintons concurrent om de Democratische nominatie Bernie Sanders tijdens de campagne voor de voorverkiezingen. De sterke ondersteuning uit de financiële sector ondergraaft de geloofwaardigheid van de kandidate, zo viel de New York Times bij.

Retorisch is Clinton door de concurrentie met Sanders steeds verder naar links opgeschoven. Ze zou bereid zijn grote banken op te splitsen, mocht dat nodig zijn, zo stelde de kandidate in reactie op kritiek op haar warme banden met Wall Street. Dat Clinton vervolgens haar vroegere inspanningen voor de banken en de beurzen rechtvaardigde met een verwijzing naar de aanslagen van 11 september schoot bij veel kiezers in het verkeerde keelgat.

Sanders steunt Clinton

Intussen probeert Clinton weliswaar meer afstand te scheppen. Dat neemt echter niet weg dat haar politieke loopbaan steeds gedragen is door grote donaties van banken. Volgens de databank OpenSecrets van het Center for Responsive Politics behoren CitiGroup, JP Morgan, Goldman Sachs, Morgan Stanley en de Bank of America tot de 20 grootste sponsoren van haar langere politieke loopbaan. Ook als namen van bankiers vooralsnog grotendeels ontbreken op haar lijst van endorsements, is duidelijk waar deze kandidaat vandaan komt.

Dat linkse kiezers hier op grote schaal de consequentie uit trekken niet te gaan stemmen of zelfs hun stem aan Trump te geven, valt echter te betwijfelen. “Hillary Clinton moet de volgende president van de Verenigde Staten van Amerika worden”, zo verklaarde haar voormalige rivaal Bernie Sanders op het Democratische partijcongres.

Lees ook: Campagne Hillary Clinton medegefinancierd door Gülen, Saoedi-Arabië, Qatar

Posted on

Is Donald Trump nog te stoppen?

Donald Trump stijgt en stijgt in de peilingen zodat hij nu op het punt is gekomen dat hij de boventoon voert bij alle Amerikaanse peilbureaus met een formule die Nederlanders kennen van Pim Fortuyn. Trump voert een hele goedkope campagne met het doen van kleurrijke uitspraken die heel veel media-aandacht genereren, waarvan veel schande gesproken wordt en vervolgens Trump doen toenemen in populariteit.

Aan fans heeft Donald Trump dus geen gebrek. Aan vijanden ook niet. Er zijn namelijk nogal wat carrières die dankzij Trump ten onder lijken te gaan.

Trump’s kwaliteiten spreken voor zich. Hij heeft een zeldzame combinatie van een aantal karaktertrekken. De man is rijk door het opbouwen van een hotel-imperium. Daaruit kunnen we een op zijn minst bovengemiddelde intelligentie en een zakelijke killer-instinct deduceren.

De man heeft geen gebrek aan vrouwelijke aandacht. Wat een niet geringe mate van emotionele intelligentie verraadt. Inderdaad, hij komt ook zeer sympathiek over. En de man is bijzonder bot getuige zijn vele kleurrijke uitspraken. Zijn favoriete verwijt aan tegenstander Jeb Bush is dat Bush een persoon is met “lage energie”. Het verwijt werd kracht bijgezet met een filmpje waarbij iemand in slaap viel tijdens een redevoering van Bush.

De democratische tegenstanders van Trump zijn van hetzelfde genre als Bush. “Bernie” Sanders is een saaie sociaal-democraat die seksuele perversie verweten kan worden en Hillary Clinton heeft al een verleden van niet-zo-succesvolle eerdere mandaten.

Nu zijn we op het onvermijdelijke moment gekomen dat de voorrondes daadwerkelijk beginnen. We beginnen met de caucus in Iowa. Er zijn nogal wat Trump-tegenstanders die zich zeer ernstige illusies maken over de Iowa-caucus. Vorige keer won ene Santorum bij de Iowa-caucus. Wie? Ja, precies. Een kandidaat die even in de spotlights stond en vervolgens in de hele race eigenlijk niet meer meespeelde.

Dit past in een patroon van illusies die mensen zichzelf wijsmaken. Toen Trump zich kandidaat stelde waren er veel reacties van het kaliber “dit is niet ernstig”. Toen Trump na de eerste interviews zich nogal onbehouwen presenteerde waren de verklaringen “niemand stemt voor zo een boer” niet van de lucht. Trump steeg vervolgens in de peilingen en direct daarna klonk het “het zijn maar peilingen”.

Na het Megyn Kelly-incident waarbij Trump speculeerde of de menstruatie-cyclus van Kelly een rol speelde in haar zure presentatie-toon werd er gezegd “nu stemt niemand meer voor hem”. Idem voor de commentaren over Mexicanen, illegale migranten en moslims. Vervolgens zijn er nu veel voorspellingen van het kaliber “zodra de mantra van onoverwinnelijkheid gebroken door de Iowa-caucus wordt is het voorbij”.

Echt waar? Verdampt de voorsprong van 15 tot 20% die Trump in de afzonderlijke staten heeft magischer wijs bij verlies van Iowa of is dit de zoveelste illusie om maar niet te hoeven toegeven dat Trump de sterkste kandidaat is?

Donald Trump zijn succes gaat nog wel uit den treuren geanalyseerd worden, maar voor het moment hou ik het erop dat hij de taal spreekt die mensen kunnen begrijpen en geen systeempoliticus is. Trump heeft ook de beste kaarten om te winnen als hij door de glibberige voorrondes komt. Iemand die zowel brutaal en meedogenloos is als bij een breed publiek sympathiek overkomt is niet te stoppen.