Posted on 1 Comment

Schijnheilige kwartiermakers van de massa-immigratie

Benedictijner monnik Thomas Quartier is voor open grenzen. Quartier, ondertussen de bekendste broeder van Nederland en naast monnik ook hoogleraar in Nijmegen, zegt in een interview met het Nederlands Dagblad van 10 april: “Wij zouden als abdij verdwijnen als we onze grenzen niet bewaken. Er zit een beperking aan wat wij kunnen doen en die grens moeten we bewaken. Tegelijk ben ik voorstander van open grenzen. We mogen aan de poort niemand afwijzen. En als dat tot conflicten leidt, moeten we daarover praten.”

Grens en Geest

Quartier doet zijn uitspraken naar aanleiding van een studiedag over ‘Grens en Geest’, in Kapel Berchmanianum in Nijmegen. Dat de Geest alle kanten opwaait laat niet alleen de paradoxale opmerking van broeder Thomas zien. Want waarom wel de grenzen van een abdij bewaken en niet die van een land?

Kardinaal Robert Sarah, prefect van de Congregatie voor de Goddelijke Eredienst en de Regeling van de Sacramenten van de Romeinse Curie, krijgt een andere geestelijke inspiratie. In een interview met het Franse tijdschrift Valeurs Actuelles eind maart bekritiseert Sarah die Katholieke leiders die de kerk zien als een soort NGO, die zich moet focussen op migratie, open grenzen en milieuvraagstukken. “Sommige katholieke leiders vragen de kerk niet over God te spreken, maar zich met hart en ziel in te zetten voor sociale problemen: migratie, ecologie, dialoog, de cultuur van ontmoeting, de strijd tegen armoede, voor vrede en rechtvaardigheid,” aldus de prefect. “Hoewel allemaal zeer belangrijk, heeft zo’n kerk geen enkel belang voor ons. De kerk is alleen van belang omdat ze ons Jezus laat ontmoeten.”

Quartier en Sarah

De verschillen in opvatting tussen Quartier en Sarah over wat de kerk moet zijn laten de breuklijnen zien die dwars door de Katholieke kerk sinds het Tweede Vaticaans Concilie lopen. Bevangen door de revolutionaire geest van de jaren zestig werd de kerk meer en meer een welzijnsorganisatie, waar niet langer de Openbaring van God centraal staat, maar een maatschappelijk sociaal actieprogramma. “De crisis van de kerk is vooral een crisis van geloof,” zegt kardinaal Sarah hierover. “Sommigen willen dat de kerk menselijke en horizontale organisatie wordt; ze willen dat ze de taal van de media spreekt. Ze willen haar populair maken.”

Hoewel de kardinaal de naam van paus Franciscus nergens noemt, is het wel duidelijk dat hij ook de ‘dictator-paus’ op het oog heeft. Deze spreekt, hoewel zeer vaak verwarrend, ook de taal van de media, die in de progressieve goegemeente zoveel onthaal krijgt. Broeder Thomas spreekt, hoewel zeer vaak verpakt in vage mystieke bewoordingen, ook deze taal. Zeg maar het partijprogramma van GroenLinks.

Benedictus en Franciscus

Thomas Quartier is Benedictijn. Deze oudste kloosterorde beroept zich op de ‘Regel van Benedictus’, de grondlegger van de orde. De Amerikaanse conservatieve auteur Rod Dreher publiceerde in 2017 ‘The Benedict Option: A Strategy for Christians in a Post-Christian Nation’. Het boek wil, vanuit het leven van Benedictus en zijn kloosterregel, een strategie voor het overleven van de kerk in de seculiere en postmoderne 21ste eeuw bieden. Dreher, ooit Rooms-Katholiek maar overgegaan naar de Oosters-Orthodoxe kerk, is kritisch over de maatschappelijke rol die paus Franciscus (Jezuïet) meent te moeten spelen.

In een artikel over de apostolische exhortatie ‘Gaudete et Exsultate’ (‘Verheugt u en jubelt’) schrijft Dreher in ‘The American Conservative’ dat als de paus zijn woorden over vluchtelingen echt meent, hij de grenzen van Vaticaan Stad eerst maar eens moet openen. ‘Walk the way you talk”, een populaire uitspraak in progressieve kringen (die daar zelfs overigens geen gehoor aan geven). Volgens Dreher zegt de Regel van Benedictus nergens dat iedereen maar welkom moet zijn, zoals paus Franciscus in zijn exhortatie suggereert.

En de paus gaat nog een stap verder. Hij schrijft specifiek over economische vluchtelingen en zegt daarover dat de enige “echt christelijke’ houding is hen toe te laten. “Open de grenzen, of je bent on-christelijk,” zegt Dreher hierover. De conservatieve journalist haalt de theoloog Oliver O‘Donovan aan, die stelt dat het algemeen welzijn van een gemeenschap ook inhoudt dat deze in staat is haar waarden over te dragen naar volgende generaties.

Paradox

De vraag is welke waarden dat zijn in een post-christelijk, seculier en steeds meer atheïstisch Europa? Broeder Thomas beroept zich op een postmodern idee van individualisme, ook al zo’n paradox voor een monnik in een kloostergemeenschap: “Je kunt alleen open zijn, als je weet waar je grenzen liggen.” Bepaalde vormen van volksprotest, zoals de Brexit, worden door Quartier weggezet als “angst”. O wee het volk dat opkomt voor haar eigen identiteit! Ook al zo’n progressieve manie, om alles dat tegen je ideologische uitgangspunten ingaat te psychologiseren.

Kardinaal Sarah noemt massa-immigratie een vorm van slavernij, die een bedreiging vormt voor het Westen. Vanuit de visie van de monnik moet de kardinaal een bange man zijn. Maar juist Sarah betoont zich, door het opkomen voor kerk en beschaving, vele malen moediger dan de postmoderne mysticus, die wel zijn eigen kloostercel beschermt, maar dat het land misgunt.

Posted on

‘Stille nacht’ – Hoe een Kerstlied een wereldhit werd

Een goed lied gaat de wereld over. En er is geen lied waarvoor dat meer geldt dan het kerstlied ‘Stille nacht, heilige nacht’. Op 24 december precies 200 jaar geleden zette Franz Xaver Gruber de destijds twee jaar oude tekst van zijn vriend Joseph Mohr op muziek. Het werk werd nog diezelfde avond in Oberndorf bij Salzburg voor het eerst door hen opgevoerd.

Wat geen van beiden kon vermoeden: De toegankelijke melodie zou een wereldhit worden, die tot op heden in meer dan 300 talen en dialecten door zo’n 2,5 miljard mensen ieder jaar met Kerstmis gezongen wordt. Wereldberoemd werd het lied door Bing Crosby’s radio-uitzending in 1934: De opname werd de op twee na meest verkochte muziekplaat aller tijden. Sinds 2011 behoort ‘Stille nacht’ officieel tot het immateriële culturele erfgoed van de mensheid.

Film

De populaire stof inspireerde sinds 1910 de meest uiteenlopende regisseurs tot een hele reeks, niet allemaal even geslaagde, films. Zo eenvoudig als de melodie is, zo moeilijk laat ze zich cineastisch omzetten. In het jubileumjaar heeft de Oostenrijkse tv-zender Servus TV in samenwerking met de Duits-Franse tv-zender ARTE en de Bayrische Rundfunk een nieuwe poging ondernomen. Het is een mix geworden van een muziekfilm en een verhalende documentaire. Een film van 52 minuten, waarin ‘Stille nacht’ nu eens gezongen, dan weer instrumentaal of als achtergrondmuziek voorbijkomt, gezongen steeds in de moedertaal van de vertolker. De variaties op het lied worden geschikt verweven met kerstige blikken op de plaatsen die bepalend waren in het ontstaan en de verspreiding van het lied. Daaronder in de eerste plaats Salzburg, maar ook New York, Londen, Parijs en Jeruzalem. Internationale sterren uit klassieke en popmuziek komen voorbij. Zo presenteren Joss Stone, Kelly Clarkson, Rolando Villazón, Anggun, Lina Makhoul, de Wiener Sängerknaben en het Mozarteumorchester Salzburg exclusief hun eigen versies van ‘Stille nacht’.

Loopgraven

‘Stille nacht’ was door zijn tekst altijd al een lied van hoop en verwachtingsvol uitzien, maar door het gezamenlijk zingen ervan in de wederzijdse loopgraven en de aansluitende verbroedering onder de vijandelijke soldaten aan het Westfront in 1914, werd het lied nog sterker verbonden met het verlangen naar vrede onder de mensen.

Om dit Kerstwonder nog eens na te vertellen, werd Robin Aristorenas met zijn team aan boord gehaald, die eerder onder andere voor de televisieserie Game of Thrones digitale effecten creëerde. De kijker wordt door de hele film geleid door toneelspeler Peter Simonischek, die de buitengewone geschiedenis van het lied simpelweg sprookjesachtig verteld.

https://www.arte.tv/de/videos/079462-000-A/stille-nacht/

Posted on

Deelname aan Reformatiejubileum valt tegen: Duitse kerk heeft weinig op met Luther en zijn geloof

Dit jaar is Hervormingsdag (31 oktober) een nationale feestdag in Duitsland, om te gedenken dat Martin Luther 500 jaar geleden zijn stellingen aansloeg in Wittenberg. Maar de Evangelische Kirche in Deutschland (EKD), de overwegend Lutherse volkskerk, heeft een probleem. Ze weet namelijk niet goed wat te vieren en dat weerspiegelt zich in deelnemersaantallen die zwaar achterblijven bij de verwachtingen. Wat een top had moeten zijn, is veeleer een flop geworden.

“Luther is het bankroet van het jaar”, kopte de Frankfurter Allgemeine Zeitung. In werkelijkheid betreft het echter eerder het failliet van de kerk die – halfslachtig – in zijn traditie staat en dan vooral de politieke gestalte daarvan, waarvan de reformator zich waarschijnlijk met een stevige vloek af zou keren als hij nog leefde.

Het programma aan activiteiten rond Luther dat de EKD in het kader van het Reformatiejubileum organiseert, laat vooral een grote behoefte zien aan het bewaren van de lieve vrede. Iedere polarisering moet vermeden worden en zodoende weten de activiteiten maar weinig aandacht te trekken, zo merkte de hoogleraar theologie Friedrich Wilhelm Graf op. Een vakgenoot verwoordde het scherper: Men probeert volgens hem van de houwdegen uit Wittenberg een “schoothondje” te maken en vermijdt de vraag of de Reformatie ook nog meer betekenis heeft dan een louter historische.

Ook de televisiepresentator Peter Hahne (ZDF) kritiseert de vrijblijvendheid van de activiteiten, hij waarschuwde al eerder dat het bij de Luther-activiteiten te weinig over zijn theologie dreigde te gaan en er daarentegen vooral sprake zou zijn van sterk aan de tijdgeest hangende omduiding van de Bijbel.

De verantwoordelijken in de EKD hebben zich lang ingespannen om de katholieke bisschoppen aan boord te krijgen, een ‘Christus-feest’ zou de nadruk moeten leggen op de overeenkomsten tussen katholieken en protestanten. Hier breekt de EKD echter haar politieke profiel op. De protestantse volkskerk heeft zich immers voor het homohuwelijk uitgesproken en breekt daarmee met de Bijbel en met Luther. Daarmee verwijdert de EKD zich ook van de Rooms-Katholieke Kerk en van de evangelicalen, wat de viering van het Reformatiejubileum verder belast. Ulrich Parzany, voorzitter van het ‘Netwerk Bijbel en Belijdenis’ dat uit evangelicalen in de EKD en vrije kerken bestaat, nam dan ook geen blad voor de mond: Een kerk die met een dergelijke stap instemt, maakt zich tot hielenlikker van de maatschappij. De kerk heeft, aldus Parzany, de opdracht zich naar het Woord van God te richten en niet naar de wisselende modes van de tijd.

Ook maakten leiders van de EKD zich belachelijk door zich te distantiëren van Luthers veroordeling van de koran als een “schandelijk boek” en van waarschuwingen voor de islam als een hindernis voor de ‘dialoog’. De hedendaagse mainstream-Lutheranen hebben het kortom zwaar met de reformator uit Wittenberg. Om toch nog de aandacht te vestigen op de jubileumsactiviteiten grijpt men naar de verkeerde middelen. Zo probeert men met gênante slogans ontbrekende inhoud te compenseren, de EKD in de regio Bonn prijsde bijvoorbeeld een ‘Reformatiegala’ – wat dat ook moge zijn – aan met de woorden: “Luther – duivels goed”.

Posted on Leave a comment

De nalatenschap van Benedictus XVI

Paus Benedictus treedt af

Omstreeks 17.00 uur op 28 februari heeft Benedictus XVI per helikopter het Vaticaan verlaten. Achttien dagen voordien had hij aangekondigd het pausambt neer te leggen, omdat zijn afnemende lichaams- en geesteskracht hem niet meer in staat stelde het schip van Petrus goed te besturen. Zijn laatste audiëntie die voor de gelegenheid op het Sint-Pietersplein werd gehouden, trok 200.000 belangstellenden aan. De Paus sprak er zijn vertrouwen en vreugde uit over de Kerk en haar toekomst, ondanks de wilde wateren en de tegenwind waar zij doorheen moet varen – terwijl het soms lijkt alsof God slaapt.

Na de dood van Johannes Paulus II in 2005 kwam in België en Nederland een mediatheater op gang van progressieve opiniemakers. Zij ijverden voor een paus die bij de tijd was, alsof het aggiornamento van het 2e Vaticaans Concilie maar een voorspel was geweest: vrouwen moesten de priesterwijding kunnen ontvangen, het verplichte celibaat diende afgeschaft, homohuwelijken moesten kerkelijk ingezegend. En natuurlijk ook niet langer abortus, euthanasie, contraceptie en condooms veroordelen. Rechtzinnige stemmen waren in de reguliere media nauwelijks te horen. Zo gaat het nu ook weer. Links tracht met de druk van de publieke opinie de pauskeuze te beïnvloeden.

Paus Benedictus treedt afWat zij hierbij vergeten, is dat het bestuur van de Kerk geen binnenlandse aangelegenheid is. Het gaat om een wereldkerk die verder reikt dan de navelstaarderij van progressieve elites, die misschien in West-Europa en Noord-Amerika het mooie weer mogen maken, maar in de rest van de wereld op heel wat minder bijval kunnen rekenen. Afrika, de Arabische wereld, Oost-Europa, Azië, Latijns-Amerika, … Overal wonen katholieken en in die landen deelt men niet altijd de Westerse opvatting inzake homoseksualiteit, gelijkheid van man en vrouw, …

Vrijzinnigen en atheïsten willen graag het profiel van de volgende paus bepalen. Alsof het een zichzelf-vervullende-profetie wordt, wanneer ze het maar genoeg in de media herhalen. Het heeft iets van een dwangneurose. Er zijn echter kerkgenootschappen die zowat alles wat Rome afkeurt, goedkeuren. Meestal zijn het kleine en weinig dynamische gemeenschappen, die onevenredig veel aandacht in de media krijgen. Iedereen die wil kan toetreden tot die vrijzinnige kerken als hij niet tevreden is met Rome.

Maar dat is blijkbaar de bedoeling niet. Alsof de duivel geen eigen kerk wil, maar Rome zelf wil veroveren. Als dat zou lukken en de Paus verkondigt de glorie van het moreel relativisme, gaat de progressieve goegemeente zich dan bekeren en ‘s zondags naar de kerk komen? Ik denk het niet. Het enige wat zal gebeuren, is dat Rome zichzelf vernietigt. En dat is blijkbaar het ultieme doel. De Kerk uit de weg ruimen. Zij is een geestelijk wereldrijk dat al tweeduizend jaar in voor- en tegenspoed stand houdt. Ondanks haar vele teloorgangen rijst zij telkens weer als een feniks uit haar as op. De duivel wordt er gek van.

Toen Joseph Ratzinger op 19 april 2005 tot paus gekozen werd, wist het Westen dat de Kerk niet links zou worden. De heersende media en haar intriges hebben er vanaf dat moment alles aan gedaan om zijn imago te beschadigen. Leugens, uit hun verband gerukte citaten, de affaire Williamson, Vatileaks, … Alles was toegelaten om de Paus te besmeuren en haat te zaaien. Wie er openlijk voor uit kwam achter Benedictus XVI te staan, kreeg van hetzelfde laken een pak. Gewone katholieken moesten zich op het werk en in hun kennissenkring verantwoorden voor hun katholiek-zijn, als zij dit niet verborgen hadden gehouden. Het was alsof je een lepralijder was. Je mocht enkel nog katholiek zijn als je de Paus maar slecht vond.

Dit alles was buiten de daadkracht van de Paus zelf gerekend. Benedictus XVI heeft met het in ere herstellen van de Tridentijnse ritus de hervorming van de hervorming ingezet. Vaticanum II is geen breuk met het verleden meer, maar moet geïnterpreteerd worden in de hermeneutiek van de continuïteit met de traditie. Een andere lezing is vandaag niet meer denkbaar. De onjuiste interpretaties van het Concilie zijn voor een groot deel te wijten aan de misleidende berichtgeving ervan in de media. Theologen binnen de Kerk durven het Concilie nu aan een kritisch onderzoek te onderwerpen, wat voordien taboe was.

De Kerk is de traditie aan het herontdekken. Jonge priesterstudenten voelen zich weer aangetrokken tot de Tridentijnse liturgie en krijgen op verschillende seminaries de kans om haar aan te leren. Op ethisch vlak heeft Benedictus XVI de strijd aangebonden tegen het moreel relativisme dat de Westerse wereld bedwelmd heeft. Abortus, euthanasie en homohuwelijk zijn een intrinsiek kwaad voor mens en samenleving. De marsen voor het leven in West-Europa kennen een groeiend succes. Meer dan 800.000 mensen namen deel aan de mars tegen het homohuwelijk in Parijs op 13 januari jongstleden. De Paus is er in geslaagd de katholieke gemeenschap in West-Europa te mobiliseren en zo een dynamiek op gang te brengen met andere christelijke gemeenschappen voor de verdediging van het leven en het gezin.

Zijn trilogie over het leven van Jezus inspireerde zowel katholieken als protestanten. Hij maakte brandhout van het historisch-kritische bijbelonderzoek en bracht de historische Jezus weer in samenspraak met de Jezus van het geloof. De theologische erfenis van Benedictus XVI is van onschatbare waarde voor de Kerk. Zijn rechtzinnige koers heeft ook tot gevolg gehad dat de behoudende vleugel van de Anglicaanse kerk, die ontevreden was met de progressieve koers van Rowan Williams, naar de katholieke Kerk is teruggekeerd.

Zijn opvolger zal niet dezelfde zijn. Hij zal een andere persoonlijkheid en charisma hebben. Het Jaar van het Geloof, dat van start ging op 11 oktober 2012, nodigt hem uit om de hervormingen en de herevangelisering verder te zetten. Vooral orde op zaken stellen in de Curie. Het Vatileaks-schandaal, waarbij de butler van de Paus vertrouwelijke documenten lekte naar de pers, heeft de problemen op pijnlijke wijze openbaar gemaakt. Het carrièrisme, de corruptie en het machtsmisbruik. Er zijn geen structurele maatregelen nodig, maar wel een grondige mentaliteits- en gedragswijziging. De nieuwe paus is dan ook best een goede ordehandhaver. Door de vele buitenlandse reizen van Johannes Paulus II en de theologische activiteiten van Benedictus XVI is er de laatste dertig jaar te weinig toezicht op de Curie zelf gehouden.

Het schip van Petrus vaart al tweeduizend jaar op woelige wateren. De Kerk zal ook deze crisis weer te boven komen. Zelfs voor hen die geloven dat de eindtijd is aangebroken, zal na de barensweeën met de tweede komst van Christus een nieuwe tijd aanbreken. God wint altijd, wat Zijn vijanden ook vermogen.

Posted on Leave a comment

Benedictus XVI waarschuwt voor de denaturatie van het gezin

Paus Benedictus XVI heeft op 21 december zijn kerstrede gehouden voor de Romeinse Curie. Hij wees erop dat we dit jaar allerlei moeilijke situaties gekend hebben, belangrijke vragen en uitdagingen, maar dat er ook tekenen van hoop zijn, zowel in de Kerk als in de wereld. Een belangrijk onderwerp op dit moment in de geschiedenis is het gezin. De Paus benadrukt dat het gezin nog altijd sterk en vitaal is, maar men kan niet ontkennen dat er een crisis is die de fundamenten ervan bedreigt – vooral in de Westerse wereld.

Benedictus XVI waarschuwt voor de denaturatie van het gezin

De synode benadrukte regelmatig het belang van het gezin als de authentieke plaats waar de blauwdruk van het menselijke bestaan wordt doorgegeven. Het is duidelijk dat het vraagstuk van de familie niet over een particuliere sociale constructie gaat, maar over de mens zelf – over wat hij is en wat het betekent om authentiek menselijk te zijn. Het gezin vraagt toewijding, wat ook lijden en het boven zichzelf uitstijgen vereist. Wanneer dit engagement verworpen wordt, verdwijnen de sleutelfiguren van het menselijke bestaan: vader, moeder en kind – de essentiële elementen van de menselijke beleving gaan verloren.

Gilles Bernheim, de Grootrabbijn van Frankrijk, heeft in een gedetailleerde studie aangetoond dat de huidige aanval op de ware structuur van het gezin – bestaande uit vader, moeder en kind – veel dieper gaat. Tot nu toe zagen we een vals begrip van de menselijke vrijheid als de oorzaak van de crisis van het gezin, maar nu wordt duidelijk dat het begrip van het menselijke bestaan zelf in vraag wordt gesteld. Zoals Simone de Beauvoir schreef: ‘Men is niet geboren als vrouw, maar wordt het.’ Deze zin is het fundament van wat vandaag onder de term ‘gender’ wordt verstaan als een nieuwe filosofie van de seksualiteit.

Volgens deze zienswijze is de seksualiteit niet langer een gegevenheid van de natuur, maar een sociale rol die we voor onszelf kiezen. De valsheid van deze theorie en de antropologische revolutie die erin besloten ligt, zijn duidelijk. Mensen betwisten de idee dat ze een natuur hebben, die ze aan hun lichamelijke identiteit ontlenen en die een definiërend element van hun mens-zijn is. Ze ontkennen hun natuur en beslissen dat het niet iets is dat is voorgegeven, maar dat ze zelf maken. Volgens de bijbelse schepping is door God geschapen zijn als man en vrouw de essentie van het mens-zijn.

Deze dualiteit is een essentieel aspect van de menselijkheid, zoals ze werd ingesteld door God. Deze dualiteit is voorgegeven. Man en vrouw in hun geschapen toestand als complementaire versie van wat het betekent om mens te zijn, wordt nu in vraag gesteld. Als er geen voorgegeven dualiteit van man en vrouw is in de schepping, dan is het gezin ook niet langer een realiteit die door de schepping haar plaats heeft gekregen. Bernheim toont aan dat het kind van een subject van rechten, nu verwordt tot een object waar mensen menen recht op te hebben.

Als de vrijheid om creatief te zijn verwordt tot vrijheid om zichzelf te creëren, dan wordt de Schepper ontkend en de mens van zijn waardigheid ontdaan als goddelijk schepsel – als het beeld van God in de kern van zijn bestaan. De bescherming van het gezin gaat over de mens zelf. En het wordt duidelijk dat wanneer God wordt ontkend, ook de menselijke waardigheid verdwijnt.

De volledige tekst van de toespraak van de paus tegenover de Romeinse Curie is (in het Engels) te vinden op de site van de Catholic Herald.