Posted on

Hongkong – Nog gevaarlijkere brandbommen

Hongkong

De brandweer van Hongkong heeft vandaag een waarschuwing gelanceerd over recepten die op het internet verschijnen over hoe je nog gevaarlijker, meer instabiele brandbommen kunt maken. Bommen die ook erg toxische rook kunnen verspreiden. Wie die recepten op het internet zet is voorlopig nog niet bekend, maar ook dit is een zoveelste escalatie in dit conflict.

Dat men kinderen tot zelfs 12 en 14 jaar inzet voor dit escalerende geweld is typerend. Deze jongeren weten waarschijnlijk amper wat hier op het spel staat. Laat staan dat ze de achtergronden van dit conflict kennen en de gevolgen op korte en lange termijn voor hun persoonlijk kunnen inschatten. Men steekt het eigen huis gewoon in brand. Waanzin.

Brandbommen tegen gebouw Hongkong - oktober 2019
Hier steken relschoppers gisteren de lift van een metrostation in brand. En plezant dat dit was. Maar zonder openbaar vervoer komt een groot deel van het leven in Hongkong tot stilstand. Met alle gevolgen van dien. Begrijpelijk dat ze zich verbergen achter een masker. Dan hopen ze geen schadevergoeding te moeten betalen voor hun crimineel gedrag.

Opvallend was dat de jongen die eind vorige week een politieman met een metalen stok aanviel en als gevolg daarvan werd neergeschoten zelfs amper 14 jaar was. Hij werd gearresteerd en ligt nu gewond in een hospitaal.

Gebrek aan verantwoordelijkheidszin

Dat enkele zich democratische noemende parlementsleden en onderwijsverantwoordelijken het voor die relschoppers opnemen doet dan ook vragen rijzen bij hun gedrag. Het toont een gebrek aan verantwoordelijkheidszin, politiek inzicht en het ontbreken van respect voor hun educatieve rol in de samenleving.

Brandweer Hongkong: 37 incidenten met brandbommen

Volgens de brandweer van Hongkong heeft men sinds 9 juli al in 37 gevallen moeten tussenbeide komen bij incidenten met brandbommen. Uiteraard zijn er in die periode al veel meer brandbommen gebruikt tegen de politie, tegenstanders en allerlei eigendommen.

Geweld tegen wie Mandarijn spreekt

En wie in Hongkong Mandarijn spreekt moet oppassen. Hen bont en blauw slaan richting hospitaal is geen probleem voor deze democratische (sic) activisten. De Amerikaanse zakenbank JP Morgan gaat trouwens daarom nu extra beveiligingsmaatregelen nemen voor haar personeel.

Posted on

Betogers Hongkong provoceren China verder

Hongkong

Volgens een bericht van het Canadees-Britse persbureau Reuters heeft een relatief kleine groep van betogers zondag een kazerne van het Chinese leger met laserpennen aangevallen. Dit in Hongkong door die relschoppers al weken veel gebruikte wapen dient om politiemensen te verblinden.

Volgens de Amerikaanse Academie voor Oogspecialisten (1) kunnen laserpennen al of niet tijdelijke schade veroorzaken aan het oog. En vanaf 5 milliwatt is die ook ernstig en definitief. Het wordt dan ook gezien als een gevaarlijk wapen. Eerder werd al een student aangehouden toen die een grote hoeveelheid van die pennen kocht. De man noemde het bij ondervraging educatief materiaal.

Verdere escalatie door relschoppers Hongkong

De reactie van het Chinese leger in Hongkong aan de betogers was volgens Reuters dat ze moeten ophouden of de consequenties van hun gedrag ondergaan. Het kan de verdere escalatie van dit conflict betekenen. In wezen is dit nu eenmaal het gebruik van wapens tegen het Chinese leger. Het is al lang de politiek van bepaalde groepen betogers en de VS om China zodanig te provoceren dat men het leger zelf doet optreden.

Joshua Wong en Nathan Law met diplomaten VS Julie Eadeh in JW Marriot - 8 augustus 2019
Joshua Wong en Nathan Law, twee kopstukken van de Hong Kongse onafhankelijkheidsbeweging, op 8 augustus in gesprek met Julie Eadeh, hoofd van de sectie politiek en mensenrechten op het Amerikaanse consulaat. En bekend is wat de VS bedoelen als ze beginnen over mensenrechten. De reactie in zowat alle voorname Britse en Amerikaanse media toen die foto in de pers verscheen was keihard. China werd er uitgescholden en banditisme verweten. Men raakte dus een wel heel gevoelige snaar.

Provocaties

Eerder viel men al de burelen van de officiële Chinese vertegenwoordiging in Hongkong aan en verving men bij de bestorming van het lokale parlement het officiële bord van Hongkong door dat van Hongkong onder Brits bestuur. Ook werden Chinese vlaggen in brand gestoken. Waarbij men bovendien nog paradeerde met grote Amerikaanse vlaggen met oproepen aan president Donald Trump om in te grijpen. Provocaties die kunnen tellen.

Ondermijnen van de Chinese eenheid

Voor China is het ondermijnen van de Chinese eenheid zoiets als heiligschennis, een no-pasaràn. Het roept bij hen herinneringen op aan de periode toen imperiale mogendheden stukken van het land afscheurden en bezetten. Met de Japanse invasie en de Opiumoorlogen en Hongkong als typevoorbeelden. Het veroorzaakt dan ook hevige reacties in Beijing.

http://www.novini.nl/hongkong-geopolitiek-en-symbolisch-bruggenhoofd-in-china/

Amerikaanse en Britse optreden in Hongkong

Tot heden bleven die provocaties echter zonder gevolgen, tot spijt van sommige betogers en de VS die op de loer ligt om dan extra sancties uit te vaardigen. De vraag is immers hoe lang men China ongestraft kan blijven provoceren. In wezen is het Amerikaanse en Britse optreden in Hong Kong voldoende als casus belli om de oorlog te verklaren. Dat gaat zeker niet gebeuren, maar een grens is snel overschreden.

Enorme schade voor economie en samenleving Hongkong

Zeker is dat sommigen voor en achter de schermen met vuur spelen. Intussen is de schade aan de economie en de samenleving in Hong Kong enorm. Mensen worden tegen elkaar opgezet en worden van vriend tot vijand. Het zal jaren vergen om dit te herstellen. En niet alleen wat betreft de fysieke schade aan gebouwen.


Noten

1) American Academy of Opthalmology, Ari Soglin, 22 juni 2018, ‘Is Your Laser Pointer Dangerous Enough to Cause Eye Injury?’ https://www.aao.org/eye-health/news/laser-pointer-eye-injury

Posted on

Hongkong – Het ministerie van de waarheid

Hongkong

Toch mooi die helden van de revolutie in Hongkong zoals we die op onze televisie en in de kranten en weekbladen te zien krijgen. Vandaag had men het op de VRT zelfs over DE mensen van Hongkong die het verbod op het dragen van maskers door de betogers niet nemen en massaal op straat komen.

Hetzelfde voor de Britse staatsomroep BBC die vandaag op haar werelduitzendingen alleen betogers aan het woord liet. Wat al vanaf het begin praktisch altijd het geval is. Ook hier was de uitgedragen boodschap dat Hongkong als één man/vrouw achter die eisen van de betogers staat. Nou.

Propaganda

Journalistieke regels zeggen dat men bij conflicten genuanceerd verslag moet uitbrengen. Waarbij men beide zijden op een evenwichtige en ook kritische wijze aan het woord laat. Vergeet het: Er is hier al wekenlang maar een klok die men in beeld krijgt of die aan het woord komt. Dissidentie is uit den boze.

Vrouw met oogletsel - Augustus 2019
Deze dame met haar oogletsel is een typerend voorbeeld van propaganda. Volgens de betogers liep ze dit op toen een rubberen politiekogel haar oog trof. Waarna onze media het verhaal zo overnamen en men overal foto’s publiceerde van deze dame. Met betogers die overal rondliepen met een symbolisch bloedend doekje voor hun oog. Klassieke agitprop. Wat er precies gebeurde weten we echter niet. Politie schoot toen inderdaad met rubberen kogels maar de betogers gooiden met stenen, molotovcocktails en gebruikten katapulten en stokken. De politie is dan een onderzoek begonnen naar de ware toedracht van de zaak. Ze dook echter onder.

Uiteraard zijn er massa’s mensen in Hongkong die wat er gebeurt, zoals het vernielen van metrostations, kordaat afkeuren. Toch pure logica. Maar als zij al eens reageren dan is het antwoord in onze media zo gevonden: Dit zijn de triaden, Chinese maffia, die betaald door China hondsbrutaal optreden tegen die onschuldige naar vrede, vrijheid, democratie en dies meer snakkende jongeren.

Amnesty International

Typerend is ook het persbericht van Amnesty International hierover (1), waarin men op basis van wat men alleen een neponderzoek kan noemen de Hongkongse politie zelfs folterpraktijken verwijt. Over het feit dat die betogers de politie aanvielen met onder meer petroleumbommen, die dodelijk kunnen zijn, echter geen woord.

Maar zoals ten overvloede al is gebleken met hun verhalen over Jemen, Syrië enzovoort is Amnesty International gewoon een afdeling van het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken. Over de aanwezigheid en zelfs de leidende rol van al Qaida bij die Arabische Lente (sic) kon je er bijvoorbeeld nooit iets lezen.

Bloed en vernielzucht

Dat winkeliers het niet nemen dat hun winkels niet kunnen openen of gewoon vernield worden moet toch voor iedereen begrijpelijk zijn. Ach geen zorg voor onze pers. Wat we nu meemaken is in wezen simpelweg een herhaling van de berichtgeving over wat de media de Arabische Lente noemde. En we weten allen nu wat die lente betekende voor de regio: Bloed en vernielzucht.

Over het vandalisme van deze betogers amper of geen woord. Voor wie een bewijs wil over wie achter die rellen zitten een duidelijke aanwijzing. Hier is immers het Amerikaans/Britse ministerie van de Waarheid als dirigent actief die via haar pionnen in de media vertelt wat men de wereld als de Waarheid moet vertellen. Journalistieke regels van nuance, kritische analyse en woord en wederwoord gooit men dan overboord en aan boord komt propaganda.


Noten

1) https://www.amnesty.nl/actueel/politie-hongkong-mishandelt-en-martelt-demonstranten. 

Dat Amnesty International zo frontaal de Hongkongse politie aanvalt hoeft niet te verbazen. Zonder een stevige, gemotiveerde politie kan de regering nu eenmaal niet optreden tegen die gewelddadige betogers. Geen enkele regering waar trouwens ook. En dan rest de overheid hier alleen nog het Chinese leger om op te treden en de orde te herstellen.

En het is op dat moment dat de VS zit te wachten om nieuwe sancties tegen China te treffen. Men zegt het zowel bij sommige van die betogers als in Washington zelfs openlijk. De nodige wetgeving ligt in Washington zelfs al klaar. Of hoe Hong Kong een speelbal van de VS wordt in haar poging om terug de nummer 1 van de wereld te worden boven China. De VS, de Vernielzuchtige Staten.

Posted on

Kunnen Gele Hesjes en Identitaire Beweging krachten bundelen tegen systeem?

De laatste maanden zien we in verschillende landen in West-Europa dezelfde tendensen opduiken. Mensen raken gefrustreerd over de politiek en gaan de straat op. Van allerlei kleine acties en manifestaties tot grotere betogingen. Er zijn twee grondstromingen te zien, die elk vanuit een eigen achtergrond in opstand komen. 

Enerzijds heb je de groei van identitaire bewegingen in West-Europa. Van Generation Identitaire in Frankrijk en de Identitäre Bewegung Österreich, tot Schild&Vrienden in Vlaanderen, ze lijken zich allemaal te hebben aangepast aan de 21ste eeuw. In Vlaanderen is die tendens zelfs zeer opmerkelijk. Van een verouderde Vlaams-nationale beweging, komt er nu vanuit de ruïnes  een moderne organisatie die een strakke organisatie heeft en een zeer groot bereik via de sociale media. Sinds de ‘Mars tegen Marrakech’ zien we dat dit zich ook kan vertalen in mobilisatiekracht op straat. Het was alvast een veel gevarieerder en jonger publiek op de manifestatie dan in het verleden de Vlaamse beweging op de been kon brengen. De nieuwe aanpak trekt vooral jongeren aan, en  laat zien dat identiteit weer leeft bij jongeren. De grote migratiestromen en de ‘incidenten’ veroorzaakt door ‘verwarde mannen’ spelen blijkbaar bij een jonge generatie.

Anderzijds heb je de opstanden van de ‘gele hesjes’. De druk van de belastingen op loon, accijnzen op benzine, de btw op energievoorzieningen… Het treft de mensen in de geldbuidel. We horen vaker dat er geen geld is om de lage pensioenen op te krikken, en de werkende bevolking komt niet vooruit op financieel vlak. De naweeën van de financiële crisis zijn dan ook dat de huidige generatie van pas afgestudeerden opgezadeld zit met torenhoge schulden. De QE-operaties (kwantitatieve geldverruiming, red.) van de ECB om meer dan 1000 miljard euro in de economie te pompen blijken slechts doekjes voor het bloeden te zijn geweest, maar het systeem blijft rot. Ondertussen zijn de schuldigen van de financiële crisis vrijuit gegaan voor de immense risico’s die ze hebben genomen met het spaargeld van de mensen en is de schuldenberg allerminst afgenomen.We kunnen dus nog uitkijken naar een volgende zeepbel die ons te wachten staat.

Identitair en sociaal-economisch

Over de verhouding tussen die twee grondstromen valt veel te zeggen. De identitaire en de sociaal-economische hebben altijd een wat vreemde verhouding gehad. Als we kijken naar de verouderde links/rechts-as zijn ze aan elkaar tegengesteld. Die zou bij rechts een (neo)liberale economische koers plaatsen, en bij links een progressief ethisch beleid. Voorbeelden zijn nog altijd legio te vinden die zich hier aan vasthouden. Anderzijds hebben de beide symptomen één gemeenschappelijke vijand en is het uit pragmatisch oogpunt al moeilijker te begrijpen waarom radicaal-links en radicaal-rechts niet samenwerken tegen de gemeenschappelijke vijand, het liberale politieke systeem.

Een sociaal-economisch beleid dat zich afzet tegen het centraal bankierssysteem en de groeiende ongelijkheid op mondiale schaal zou perfect kunnen samengaan met een cultureel conservatief beleid dat zich eveneens afzet tegen de grote migratiestromen en het verdwijnen van onze cultuur en tradities.

Problemen op links

Voor de radicale linkerzijde zijn er echter twee problemen om zich te verzoenen met rechts. Enerzijds is de verzorgingsstaat gefundeerd op het centraal bankierssysteem. De overheid heeft jaren alsmaar meer kunnen uitgeven dankzij de leningen en staatsobligaties die ze via de ECB heeft kunnen verkrijgen. Hoe groter de schaal waarop de overheid zijn leningen kan verspreiden, hoe meer cadeautjes die kan uitgeven. Het cliëntelisme is een belangrijk deel van de economische crisis. De voorbeelden van een Griekse overheid die zijn begroting niet op orde wist te houden, zitten bij iedereen die de financiële malaise heeft gevolgd wellicht nog in het geheugen.Niet toevallig werden ze een aardig handje geholpen door de bankiers van Goldman Sachs om hun begrotingen
op te smukken. Dat er nog steeds een ex-Goldman Sachs-jongen verantwoordelijk is voor de ECB en voor
het bijdrukken van meer dan 1000 miljard euro in de geldvoorraad is dus geen toeval. Het perverse aan het systeem is dat de grote meerderheid van het geld in omloop niet bij de ‘kleine man’ terecht komt, maar dat hadden jullie wellicht al door.Anderzijds is er de omschakeling van de linkerzijde van een communistische beweging, naar een cultuur-marxistische beweging. Onder invloed van de Frankfurter Schule zijn ze zich voor hun engagement gaan baseren op het aanvallen van hun eigen cultuur en tradities op basis van een hoog schuldcomplex. De zwarte
pieten-discussie, opiniestukken waarin het lidwoord ‘het’ geproblematiseerd wordt tot de ‘refugees welcome’-campagnes liggen in dat rijtje. Dan hopen ze met een progressieve coalitie aan de macht te kunnen komen, terwijl de groene partijen en links-liberale partijen als D66 net de partijen zijn van gegoede stadsmensen die welvaren bij het kapitalistisch systeem. Van een systeemverandering kan er dus met zo’n benadering ook geen sprake zijn.

Problemen op rechts

Langs rechterzijde zijn er ook zwakke punten te vinden. Eén daarvan is dat de laatste jaren, zeker sinds 9/11
een groot deel van rechts blijft hameren op ‘islamisering’ terwijl dit eerder een gevolg is van het liberale migratiebeleid én vanuit een bewuste sponsoring en bewapening door onze overheden van jihadisten in het Midden-Oosten. Bovendien worden zo de migranten geviseerd in plaats van de schuldigen van het systeem. Dat de grote migratiestromen georganiseerd zijn vanuit het Midden-Oosten door het bewust destabiliseren van die landen en het financieren van ngo’s om migranten naar Europa te brengen mogen we op rechts nooit vergeten.

Voorbij de patstelling

De hoop dat we voorbij deze patstelling geraken moet erin zitten dat het ongenoegen van de mensen zich op het politieke systeem gaat richten en naar onze politici en de overheid in zijn geheel. Dat heeft een verbindende kracht. Aan beide zijden van het politieke spectrum is er de keuze om zich als nuttige idioot in te laten zetten voor een falend liberaal systeem, of zich te richten op een systeemverandering. De journalisten van de mainstream media, de ordediensten en de politici vormen één front. Werpt de bevolking zich er tegenin, of blijft ze onderling verdeeld?

Posted on

Duitsland is geen Frankrijk, maar Merkel speelt met vuur

Nadat haar favoriet Annegret Kramp-Karrenbauer tot nieuwe leider van de CDU gekozen was, reisde Merkel demonstratief zelf naar Marrakesh om het migratiepact te ondertekenen. De wisseling van de wacht in de Duitse regeringspartij kon echter wel eens onrustige tijden inluiden.

Nog op hetzelfde partijcongres waar Annegret Kramp-Karrenbauer (ook wel spotten ‘Angelas Kleine Kopie’ genoemd) tot voorzitter van de CDU gekozen werd, zond ze verzoenende signalen uit in de richting van de conservatieve partijvleugel. De nog resterende conservatieven in de CDU hadden gehoopt op een koerswijziging, maar hun kandidaat Friedrich Merz legde het nipt af tegen AKK.

Conservatieven in de CDU

Onder de conservatieve CDU’ers heerst echter scepsis over de substantie achter de retoriek van de nieuwe partijleider. Ze uiten zich gereserveerd over haar. Te lang, te vast en ogenschijnlijk uit diepe overtuiging is Kramp-Karrenbauer Merkel jarenlang in alles gevolgd. Hoe daaruit nu ineens ‘vernieuwing’ en dan nog wel in conservatieve zin zou moeten voortkomen blijft raadselachtig.

Het linkse weekblad Der Spiegel jubelt dan ook over het “definitieve einde van de Union (zoals we die kennen)”. Met de overwinning van Merkels favoriet zijn volgens het tijdschrift de laatste traditionele CDU-lijnen gekapt. Zo lijkt de bijna succesvolle kandidatuur van Friedrich Merz een finale krachtverzameling van de conservatieven in de CDU te zijn geweest.

Merkel demonstratief naar Marrakesh

Als om te bewijzen dat er helemaal niets zal veranderen nu ze geen partijleider meer is, vloog Merkel hoogst persoonlijk naar Marrakesh voor de VN-migratietop, waar het omstreden Migratiepact ondertekend werd. Oorspronkelijk wilde de bondskanselier helemaal niet zelf naar die top gaan. Haar deelname moest echter een “signaal” zijn, dat ze haar koers tegen alle weerstand in door zal zetten.

Gele hesjes

De Franse president Emmanuel Macron had ook naar Marrakesh willen komen, maar moest afzeggen, omdat hem momenteel zijn land om de oren vliegt. Hij is in zijn poging om zijn beleid, tegen alle kritiek onder de bevolking in, door te zetten faliekant gefaald. Hij heeft een burgerlijk protest uitgelokt dat nauwelijks nog tot bedaren te brengen is.

Veel te laat en te weifelend heeft Macron gereageerd. Inmiddels heeft de roep om het stoppen van de brandstofprijsverhoging zich uitgebreid naar een zeer uiteenlopend scala aan eisen, zodat ook een politieke tegemoetkoming daaraan veel complexer geworden is. Zo kan het gaan wanneer de politieke elite van een land de groeiende woede onder de bevolking te lang eenvoudigweg negeert of probeert weg te zetten als extreem-rechts of dom gemor van het klootjesvolk.

Woede neemt toe

Duitsland is nog geen Frankrijk. Maar de tendensen zijn vergelijkbaar. Ook veel Duitsers zien in Berlijn de arrogantie van de macht aan het werk, die de belangen van de eigen burgers negeert. De woede neemt toe en de binnenlandse inlichtingendienst maakt zich al ernstige zorgen waartoe dat kan leiden.

Merkels demonstratieve reis naar de VN-top, haar koppige vasthouden aan het omstreden migratiepact, het verzwaart de hypotheek voor haar erfgenamen alleen maar. Het voorbeeld van de Gele Hesjes in Frankrijk laat zien dat uiteindelijk een maatregel als verhoging van de brandstofaccijns kan volstaan om de vlam in de pan te doen slaan. Daarna zijn de ontwikkelingen nauwelijks nog onder controle te brengen.

Posted on

Duitse inlichtingendienst BfV waarschuwt: ‘Chemnitz’ kan zo weer gebeuren

De Duitse binnenlandse inlichtingendienst BfV ziet een “potentieel uit het lood rakende politieke situatie in de Bondsrepubliek, die in delen van de bevolking inmiddels uitgroeit tot woede en haat jegens de politiek”.

In Duitsland heerst volgens het Bundesamt für Verfassungsschutz (BfV, de Federale Dienst voor de Bescherming van de Constitutie) een “algemeen politiek klimaat waarin een geweldsdelict door migranten volstaat om een veelheid aan – ook op geweld gerichte – ondersteuners te mobiliseren”. Dat komt naar voren uit een als vertrouwelijk geclassificeerde analyse met de titel ‘Radicaliseringseffecten in samenhang met misdaden door migranten met de gebeurtenissen in Chemnitz als voorbeeld’, waaruit Focus Online citeert.

Twijfel aan overheid

In de analyse heet het verder dat veel burgers twijfelen “aan de effectiviteit van rechtsstatelijke processen en veiligheidsbeleidsmaatregelen”. Burgers zouden de indruk hebben dat de staat uitdagingen als criminaliteit en immigratie “evenmin meester kan worden als andere daarmee indirect verbonden problemen”.

Kritiek punt

De opstellers van het rapport vrezen dat de ontevredenheid “met de actuele politiek ten aanzien van centrale thema’s inmiddels een kritiek punt bereikt zouden kunnen hebben”. Er heerst volgens de BfV-agenten “een diep geworteld wantrouwen tegenover gevestigde politici, hun politiek en de hen ondersteunende media, die voor velen inmiddels als regelrecht vijandbeeld gelden”.

Chemnitz

In plaats van de burgers gerust te stellen en op hun angsten in te gaan, leveren de verantwoordelijken strijd met elkaar over de vraag of er Chemnitz drijfjachten op buitenlanders zijn geweest of niet, zo citeert Focus Online de functionarissen verder.  De verhitte, deels vijandige debatten hebben er volgens toe geleid dat velen zich in hun afwijzende houding tegenover de gevestigde partijen bevestigd voelden.

De gebeurtenissen in Chemnitz hebben volgens de opstellers van het rapport laten zien, dat de op sociale media gearticuleerde woeden zich ook “naar de straat” kan vertalen. Geweld door buitenlanders of terroristische aanslagen zouden overal en op ieder moment “vergelijkbare of zelfs intensievere reacties op kunnen roepen”, aldus de Verfassungsschutz.

Posted on

Ontslag Maaßen schaadt het vertrouwen in de rechtsstaat

Een Duitse topambtenaar werd “onhoudbaar”, omdat hij de waarheid sprak. Het geval Maaßen geeft een signaal af aan de Duitse bevolking dat de regering nog lelijk op kan breken.

Door het getouwtrek over de positie van de vertrekkende directeur van de binnenlandse veiligheidsdienst Hans-Georg Maaßen is het eigenlijke schandaal volledig ondergesneeuwd. Niet Maaßen heeft het vertrouwen in de rechtsstaat geschaad, maar zij die hem om zijn uitspraken gestraft hebben.

Om de omvang van deze kwestie en de mogelijke gevolgen ervan te bevatten, moet nog eens naar het beginpunt verwezen worden. Zowel de politie als ook de Saksische afdeling van de binnenlandse veiligheidsdienst zeggen dat er in Chemnitz geen “drijfjachten” zijn geweest. Alle verslaggevers van de pers in Chemnitz bevestigen dit. De als ‘bewijs’ voor het tegendeel door links-extremisten aangevoerde video is nergens goed voor, er is niet eens een ‘drijfjacht’  op te zien.

Maaßen heeft niets anders gedaan dan desgevraagd te zeggen wat hij op dat moment wist. Intussen had bondskanselier Merkel via haar woordvoerder echter reeds van “drijfjachten” gesproken. Maaßen moet vertrekken omdat hij zich niet medeplichtig wilde maken aan dit bedrog. Hij wist zich in zijn ambt verplicht aan de waarheid. Als hem nu voorgeworpen wordt dat hij het “vertrouwen in de staat” geschaad zou hebben, is dat een omkering van de feitelijke toestand.

Het vertrouwen van burgers op de waarachtigheid van politici is iets heel anders dan hun vertrouwen op de staat. Het wantrouwen van (bepaalde) politici houdt nog geen wantrouwen van de staat of de democratie als zodanig in. Wat had Maaßen moeten doen om Merkel, SPD-leider Nahles en het overgrote deel van de media tevreden te stellen? Ze hadden liever gezien dat hij de burgers voorgelogen had.

In de toekomst zullen topambtenaars zich wel twee keer bedenken, of ze zich meer verplicht weten aan de staat, de waarheid, het volk en daarmee hun positie op het spel willen zetten, of dat ze zich liever aansluiten bij politiek wenselijke leugens om hun positie te behouden. Richard von Weizsäcker stelde eens bitter vast dat de politieke partijen de staat buit gemaakt hadden. Maar zelfs de toenmalige president zal niet vermoed hebben dat de plundering zover zou strekken.

Alleen al het gemak waarmee de regerende politici een loopje met het recht nemen, of het nu in de ‘euroredding’ of bij de immigratie is, maakt burgers terecht wantrouwig. Eerder bekritiseerde Maaßen de schending van het geldende recht inzake de oeverloze immigratie. In zijn functie als terreurbestrijder waarschuwde hij bovendien voor de gevolgen voor de veiligheid. Zodoende was hij reeds langer een angel in het vlees van de regerende elite die zichzelf de verpersoonlijking van de staat waant en haar buit met hand en tand verdedigd. Welke gevolgen dat voor democratie en rechtsstaat in Duitsland heeft zal blijken. De kwestie Maaßen markeert een keerpunt.

Posted on

Chemnitz – Ontslag Maaßen laat zien hoe ver invloed extreemlinks reikt

Steeds openlijker werken in Duitsland politici uit het zogenaamde midden samen met links-extremisten. De kwestie van de zogenaamde drijfjachten in Chemnitz en het ontslag van Hans-Georg Maaßen als directeur van de binnenlandse veiligheidsdienst zijn hier een goed voorbeeld van.

Om de dimensie van de recente politieke verwikkelingen op waarde te schatten, moeten we even terug naar het begin ervan: Een anonieme extreemlinkse persoon of groepering plaatst een videofragment op het internet en verklaart dit valselijk tot bewijs voor een “drijfjacht” van autochtone Duitsers op allochtonen in Chemnitz. Bondskanselier Merkel neemt deze foutieve interpretatie over, verbreidt die wereldwijd en schaadt daarmee het aanzien van de Duitse natie.

Als de directeur van de binnenlandse veiligheidsdienst vervolgens de onjuiste bewering van extreemlinks weerspreekt, breekt een heuse coalitiecrisis uit. Minister van Binnenlandse Zaken Horst Seehofer (CSU), kan niet voorkomen dat SPD en CDU het aftreden van Hans-Georg Maaßen als directeur van de veiligheidsdienst afdwingen, maar geeft hem daarvoor in de plaats wel een aanstelling op zijn eigen ministerie – waaruit duidelijk spreekt hoe hard de strijd binnen de coalitie gevoerd is.

Uit deze hele affaire wordt wel duidelijk hoe ver de invloed van extreemlinks in de hoogste regeringskringen reikt. De woeker van deze invloed is niet van gisteren, maar is decennia geleden al begonnen. Wat hier zichtbaar wordt is een zoveelste hoogtepunt van het voortschrijdende verval van het democratische spectrum. Door de CDU steeds verder naar links op te schuiven, is er een vacuüm op centrumrechts ontstaan en strekt de extreemlinkse invloed zich nu uit over het gehele politieke midden.

In de beginperiode van de Bondsrepubliek weerde het politieke midden zich zowel tegen nazi-nostalgie als tegen de verlokkingen van het communisme. Men sprak in die dagen van de “anti-totalitaire consensus van alle democraten”.  Sinds de jaren ’70 begon deze consensus ter linkerzijde echter af te brokkelen. Eerste waren er SPD-jongeren en Groenen die onverholen met links-extremisten samenwerkten.

Inmiddels is de afbrokkeling zover gevorderd dat zelfs een CDU-leider het nepnieuws van de antifa tot regeringslijn maakt.

Intussen verwijt het zogenaamde politieke midden de AfD doorlopend dat ze niet genoeg afstand zou nemen van extreemrechts, terwijl men de extreemlinkse intimidatie van AfD-politici door onder andere bekladdingen en autobranden negeert of verkapt billijkt. In plaats van afstand te bewaren van extreemlinkse hetze, doen de gevestigde politieke partijen en media in Duitsland driftig mee aan het hysterische aan de DDR-propaganda herinnerende ‘antifascisme’ tegen de democratische rechtse oppositie.

Posted on

Leugens en intimidatie: Hoe men het protest in Chemnitz hoopt te smoren

Met de leugen van de ‘drijfjacht’ op buitenlanders in Chemnitz heeft de Duitse regering de bevolking in Saksen verder tegen zich in het harnas gejaagd. Het is onderdeel van een campagne om andere burgers ervan te weerhouden zich aan te sluiten.

Dat er zich circa 10.000 mensen bij de stille tocht van AfD en Pegida aangesloten hebben, veroorzaakt grote nervositeit bij de regering en de gevestigde partijen en media. Al voor de demonstratie had de regering Merkel de strijd verklaard aan het burgerprotest.

Voor de ogen en oren van de wereldpers betichtte regeringswoordvoerder Steffen Seibert de eigen burgers in Chemnitz ervan “samenscholingen, drijfjachten op mensen die er anders uitzien, een andere afkomst hebben” opgezet te hebben. Deze “drijfjachten” had destijds niemand daadwerkelijk gezien, zoals Merkels kabinet ook wist.

Het pejoratieve Duitse woord voor samenscholing “Zusammenrottung” dat Seibert gebruikte, klinkt in Saksen des te kwalijker, omdat het hetzelfde woord is dat het totalitaire bewind van de eenpartijstaat DDR gebruikte om manifestaties van de democratische oppositie zwart te maken en te criminaliseren.

Het mag uniek heten dat een regering van een westers land, dat zich er op voorstaat een liberale democratie te zijn, voor het oog van de wereld de eigen burgers lastert. Dit is des te perfider, aangezien kennelijk ook de buitenlandse media zich niet voor kunnen stellen dat Berlijn de zaken vals voorstelt en het daarom voor waar aannemen. Daarmee was de toon van het verdere debat gezet.

Diep verwarrend moet de tegenstrijdigheid van de uitgezonden boodschappen voor de gewone Duitse burger zijn. Enerzijds benadrukken politici van gevestigde partijen en mediacommentatoren, hoe belangrijk het is de “verdeeldheid in de samenleving” te overwinnen en de “dialoog” aan te gaan. Tegelijkertijd maken ze zich schuldig aan steeds in hysterie toenemende veroordeling van andersdenkenden en protesterende burgers.

Ofwel laat deze tegenstrijdigheid de hulpeloosheid van de toonzetters zien, dan wel is de daardoor veroorzaakte verwarring intentioneel, verwarring werkt immers verlammend – ook op het politieke initiatief van weerspannige burgers. Het hagelt media-offensieven om de burgers terug in hun hok te krijgen. De politieke elite legt de zweep over de oppositie, dreigt ermee de AfD officieel in de gaten te laten houden door de binnenlandse veiligheidsdienst ‘Verfassungsschutz’ en zwaait blindelings in het rond met allerhande varianten van de beschuldiging van nazisme.

Dit is overduidelijk bedoeld om ontevreden burgers ervan te weerhouden om zich aan te sluiten bij het protest tegen het asiel- en immigratiebeleid en de fatale gevolgen daarvan. De waarschuwing: Als je daar aan meedoet, plakken wij een bruine schandvlek op je voorhoofd – met onoverzienbare gevolgen voor je toekomst.

Het is echter de vraag of het protest daarmee weer te smoren valt. De moord in Chemnitz was geen incident. Steeds meer Duitsers worden persoonlijk of in hun directe omgeving geconfronteerd met de gevolgen van het mateloze asielbeleid. Daarmee slinkt het aantal burgers dat de ontwijkingsmanoeuvres van de gevestigde politiek (“incidenten”, “er zijn ook autochtone moordenaars”, “kwam altijd al voor”, “dat kun je nooit voorkomen” enz.) nog slikt.

Posted on

Eenzijdige reactie politiek en media op Chemnitz is spelen met vuur

Met alle geweld moet het burgerprotest in Chemnitz zwart gemaakt worden. De gevestigde media en politiek in Duitsland spelen daarin echter met vuur.

In de reacties van de gevestigde partijen en media op de gebeurtenissen in Chemnitz komt een onbeschaamde eenzijdigheid aan de dag. De moord op een 35-jarige Duitse gezinsvader, door messteken van vermoedelijk een Syriër en een Irakees, speelde al snel nauwelijks nog een rol in het mediacircus. In plaats daarvan werden duizenden demonstrerende burgers, die hun verontwaardiging niet weg wilden slikken, generaliserend als ‘rechts gespuis’ weggezet.

Het brengen van de Hitlergroet en aanvallen op buitenlands of links ogende mensen zijn uiteraard niet te rechtvaardigen. Maar bij linkse demonstraties, die door extremisten en geweldszoekers misbruikt worden, benadrukken gevestigde media en linkse politici uitentreuren dat het slechts om ‘een klein groepje relschoppers’ gaat, die zich ‘onder de massa van vreedzame demonstranten begeven’ of woorden van gelijke strekking. De duizenden burgers in Chemnitz worden daarentegen zonder aanzien des persoons of van hun motieven over een kam geschoren met de foute figuren die er tussen zitten.

De ‘strijd tegen rechts’ houdt de radicaal-linkse organisaties die hun acties coördineren met de gewelddadige Antifa uit de wind, maar wil naar rechts geen differentiatie accepteren. Het lijkt wel een sadistisch spel. Massief ondersteund door vooringenomen media stimuleert de Duitse politiek een asiel- en immigratiegolf, waarover de rest van de wereld alleen maar het hoofd kan schudden. Als gewone Duitse burgers dan hun geduld verliezen en naar aanleiding van een wrede moord hun opgepotte woede uiten, reageren politiek en media als hebben ze op de gelegenheid zitten wachten om er schande van te spreken en de burgers als ‘rechts gespuis’ te ontmaskeren.

Politiek en media spelen hierin echter met vuur. Men moet zich niet laten misleiden door de relatieve rust in de westelijke deelstaten van de Bondsrepubliek. Ook daar groeit het misnoegen, net als in de voormalige DDR, en grijpen angst en onzekerheid om zich heen. Het ontbreekt de West-Duitsers echter aan de revolutie-ervaring van hun landgenoten in de nieuwe deelstaten, ze zijn zodoende gemakkelijker te disciplineren door politiek en media. Nog wel, want ook bij hen zit er een limiet aan, waarna de angst als ‘rechtsradicaal’ weggezet te worden overmand wordt door woede op de politiek.

De historische vraag is, of er voorbij deze limiet een kracht is die het protest in democratische banen kan leiden of dat het daadwerkelijk extreme krachten lukt zich op de voorgrond te plaatsen. Als de gevestigde media en politiek in Duitsland boze burgers en de democratische oppositie blijven wegzetten en ieder werkelijk debat weigeren, spelen ze daarmee de echt radicale krachten in de hand. Zo is bijvoorbeeld het nieuwe boek van Thilo Sarrazin een aanbod om eindelijk op basis van feiten en realistisch te discussiëren. Het lijkt er echter niet op dat het establishment in Duitsland dit aanbod aan zal nemen.