Posted on

Oekraïne straft journalist voor vredesoproep

Als er niemand is om te vechten, geen kanonnenvlees, dan zal men wel móeten onderhandelen, zo dacht de Oekraïense journalist Ruslan Kotsaba. Nu wordt er 13 jaar gevangenisstraf tegen hem geëist, omdat hij zich in een video-boodschap op zijn YouTube-kanaal tegen de mobilisatie uitsprak.

In 2015 klaagde de Oekraïense staat de Oekraïense journalist Ruslan Kotsaba aan wegens landverraad. De reden was dat de uit West-Oekraïne afkomstige journalist, die in 2014 openlijk zijn steun had uitgesproken voor de EuroMaidan, zich op zijn eigen YouTube-kanaal tegen de mobilisatie had uitgesproken. Uiteindelijk werd de journalist vrijgesproken voor landverraad. Hoewel Amnesty International hem erkende als politiegevangenen werd Kotsaba wel een gevangenisstraf opgelegd voor het hinderen van het leger. Sinds januari 2019 staat Kotsaba opnieuw terecht opnieuw voor landverraad.

In het eerste deel van een tweetal interviews spraken we met hem over het conflict in Oekraïne van 2014 tot de dag van vandaag. In dit tweede deel van het interview met Kotsaba spreken we over zijn proces en de status van de journalistiek in Oekraïne.

Posted on

De regenboogvlag: symbool van een totalitair systeem

In het tweede deel van de filmtrilogie God’s Not Dead moet een geschiedenisdocente zich voor een rechter verantwoorden omdat ze een vraag over geweldloos verzet beantwoordde met een verwijzing naar de bijbel. Het bestuur van de Martin Luther King-school – veelzeggend zonder ds. in de naam! – zette de onderwijzeres op non-actief en nadat zij weigerde haar excuses aan te bieden spanden ze een proces tegen haar aan. Fictie op celluloid, maar een gebeuren dat ondertussen realiteit is. Voorstanders van het traditionele huwelijk en activisten die zich uitspreken tegen gender mainstreaming krijgen steeds vaker te maken met haatmail, fysieke bedreigingen, sociale media-ban en juridische procedures. Een paar jaar geleden gingen in Duitsland auto’s van voorvechtsters van het traditionele huwelijk en gezin in vlammen op. De katholieke blogger Joseph Bordat ontving doodsbedreigingen omdat hij op zijn website melding maakte van de aanslagen. Vorige maand kreeg Austin Ruse, directeur van het Center for Family and Human Rights (C-Fam), de FBI op bezoek, omdat hij een grap had getwitterd over het verzoek van een LHBT-organisatie om meer regenboogsymbolen in de etalages van winkels en bedrijven. Volgens Gabriele Kuby, auteur van de klassieker De seksuele revolutie. Vernietiging van de vrijheid uit naam van de vrijheid (Uitgeverij De Blauwe Tijger), “beweegt de strijd voor het leven en het gezin zich naar een nieuwe fase, nu aanvallen van verbaal naar fysiek veranderen.”

Verbaal en fysiek geweld tegen voorstanders van het traditionele huwelijk en gezin komt ook in Nederland steeds vaker voor. Toen in 2010 bekend werd dat pastoor Luc Buyens uit Reusel geen communie verleende aan een homo, schonden alle liberale partijen voor het gemak het door hen gekoesterde principe van scheiding kerk en staat, en riepen op tot lijfelijk protest. Het was nota bene de SGP die hierover in de Tweede Kamer vragen stelde. Vorige maand werd bekend dat Hugo Bos moest onderduiken vanwege bedreigingen. Bos, directeur van Civitas Christiana, die onder meer opkomt voor het gezin en tegen de seksualisering van de samenleving, kwam in het nieuws door zijn protest tegen SuitSupply, het bedrijf dat posters van twee zoenende mannen als reclame laat zien.

Gabriele Kuby ~ De seksuele revolutie. Vernietiging van de vrijheid uit naam van de vrijheid

‘Homohaat’ is het label dat iedereen die kritische vragen durft te stellen bij genderisme en seksualisering krijgt opgeplakt en waarmee iedere discussie onmogelijk wordt gemaakt. Ook Bos is als ‘hater’ weggezet. Kuby, die zelf ook veel haatmail ontvangt, zegt over dit label: “Homohaat is een begrip dat de homolobby heeft uitgevonden om kritiek op de cultuur-revolutionaire strategieën die de homolobby heeft uitgedacht in kwade reuk te brengen en te criminaliseren.” Meest recente voorbeeld hiervan is het een-tweetje tussen de Amsterdamse stadszender AT5 en GroenLinks. Op het hoogfeest van de LHBT-gemeenschap in Nederland, de Canal Pride, lijkt het erop dat een lesbische vluchteling uit Oeganda uit het klooster van de Missionaries for Charity in Amsterdam is gezet. Uiteraard heeft GroenLinks direct raadsvragen gesteld en organiseerde de partij een ‘kiss-in’ bij het klooster. Het spreekt voor zich dat dagblad Trouw dit nieuws groot bracht, zonder kritische vragen te stellen bij de hele gang van zaken en alleen de verontwaardigde activisten aan het woord liet. De media speelt hierin al lang een eenzijdige en daarmee bedenkelijke rol. Zij fungeren als megafoon voor emancipatiebewegingen zoals die voor LHBT-ers.

[pullquote]“Ideologie is de quasi-metafysische ‘lijm’ die een totalitair systeem bij elkaar houdt.”[/pullquote]

De Ierse schrijver John Waters, die het voorbeeld van Austin Ruse in een artikel op de website van het Amerikaanse tijdschrift First Things aanhaalt, ziet in het regenboogsymbool een dwangmiddel: het is het symbool van een ideologie die opereert binnen de cultuur. “Ideologie is de quasi-metafysische ‘lijm’ die een totalitair systeem bij elkaar houdt,” citeert Waters de Tsjechische schrijver Vaclav Havel. Waters: “Het doel van de ideologie is het dehumaniseren, het overtuigen van mensen om hun menselijke identiteit in te ruilen voor een bedrijfsidentiteit. Ideologie verschaft het systeem de ‘handschoenen’ waarmee het haar doelen zonder schijnbare dwang kan verwezenlijken. Het maakt het mogelijk dat de mens in harmonie met het systeem wordt gebracht, maar deze onderwerping gaat schuil achter hoge idealen.” George Orwell had deze ideologie scherp door: “Sommige mensen zijn meer gelijk dan anderen”. Omdat sommige groepen menen meer rechten te kunnen opeisen én te krijgen boven de aanspraken van anderen, aldus Waters. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de discussie binnen de LHBT-beweging momenteel gaat over het ‘terugwinnen’ van het regenboogsymbool.

Als er een groep is die het gelijk van deze constatering bevestigt, is het de genderbeweging. Juli en augustus zijn het mondiale seizoen van de gay parades. Het regenboogsymbool wappert op veel (overheids)gebouwen, is in veel winkels prominent zichtbaar en kleurt bedrijfslogo’s. Het symbool staat voor de ideologie die binnen het westerse liberale systeem leidend is geworden. Het is die “quasi-metafysische lijm die mensen zonder schijnbare dwang onderwerpt”. De genderbeweging is fanatiek, intolerant en totalitair. Of het nu gaat om het homohuwelijk, transgender-toiletten of genderonderwijs, de activisten dulden geen tegenspraak en snoeren andersdenkenden de mond. Vrijheid van meningsuiting en geweten bestaan voor hen niet. “Het gaat erover hoe we de liefde ‘vrij’ kunnen maken: vrij van kleinburgerlijke opvattingen, het knellende instituut van het huwelijk, de overerfde moraal van het christendom,’ schreef Colin van Heezik afgelopen mei in de Volkskrant. “Wat vijf nog tien jaar geleden nog vrij zeldzaam was, is het nu niet meer. Open relaties (dus relaties zonder seksuele exclusiviteit) en polyamorie (het onderhouden van meerdere intieme, toegewijde liefdesrelaties tegelijk) worden steeds minder uitzonderlijk.” De revolutie dendert verder.

“De morele normen die seksualiteit zo begrenzen dat ze het leven en niet de dood dient, deze grenzen worden tegenwoordig als ‘discriminatie’ gebrandmerkt en met de dwang van de wet vernietigd. Dat gebeurt onder de vlag van ‘vrijheid’. Maar deze opvatting van vrijheid heeft niets met waarheid en verantwoordelijkheid te doen en is het bewijs van een hellend vlak in een nieuw totalitarisme,” schrijft Kuby. Diverse kritische wetenschappers zijn hun baan al kwijt en actiegroepen hebben onder druk van een totale ban kritische berichten en video’s van sociale media-kanalen moeten verwijderen. Kuby: “We bevinden ons in  een culturele oorlog waarin het om de toekomst van het gezin gaat, om de vrijheid, de menselijkheid, het christendom, de culturele identiteit en het fysieke voortbestaan van de natie.”

Posted on

De valse verdedigers van onze waarden

Geregeld komen bepaalde discussies over onze identiteit terug. De afgelopen weken zijn we weer beland in een discussie over de westerse waarden die verdedigd moeten worden. Luidruchtige trouwstoeten die de openbare orde verstoren, een oprichter van een flut-partijtje die weigert z’n tegenstrever aan te kijken, het weigeren een hand te schudden en marsen van extreem-rechtse en militaristische Turken in eigen steden creëren een sfeertje waarin we massaal angstig gaan reageren. We moeten ineens onze eigenheid gaan verdedigen en alle politici hebben natuurlijk de plicht om zich hierover uit te laten.

De timing van deze discussies ligt bijzonder goed voor politieke partijen om zich voor de verkiezingen net eventjes te kunnen profileren, of een kandidaat van de tegenpartij te vernietigen.

Twee verschillende kanten in het verhaal

Er zijn dan twee zijdes van het politieke spectrum in de polarisatie. Je hebt enerzijds de eerder linkse zijde, die liever in dit soort gesprekken op de achtergrond blijven. Ze richten zich in verkiezingen vaak op de allochtone stemmen, en het nieuw-links dat er op stemt is zodanig doordrenkt van de oikofobie en het cultuurmarxisme dat ze er ook absoluut het nut niet van inzien hun eigen identiteit te verdedigen. Ze distantiëren zich als het dan echt moet, als er teveel moeilijkheden ontstaan rond bijvoorbeeld militaire uniformen bij kinderen.

Hun eigen identiteit is namelijk de tolerantie ten opzichte van de ander, maar niet ten opzichte van zichzelf. De utopie van de multiculturele samenleving leeft nog sterk in die kringen, en al evenmin zijn die partijen bereid om hun allochtone stemmen te verliezen. Als we kijken naar het lot van de PvdA in Nederland en de verschuiving naar partijen als Denk is men daar in Vlaanderen nogal bang voor.

De andere zijde slaat zich meermaals stoer op de borst. Onze westerse waarden moeten verdedigd worden en er worden meerdere symbolische grenzen getrokken. ‘Een weigering van een handdruk? Nooit!’ ‘Importeren van buitenlandse politieke belangen, het zal wel zijn!’. Een hele stroom van mensen die zich bedreigd voelen door allerlei omstandigheden sluiten zich dan grotendeels aan en denken nu: ‘eindelijk een partij die zegt wat we denken’.

Een alsmaar beslissendere overheid

In naam van de vrijheid en democratie vallen al eens vaker slachtoffers. Nu offert ze zichzelf op. Het moment waarop men een juridische zaak begint te maken van iets wat tot het morele domein behoort, gaat men die vrijheid afstaan aan de overheid. Niet meer individuele vrijheid, maar wel een sterkere macht voor de overheid om normen en waarden op te leggen.

Twee maten en twee gewichten

Dat incidentje in Heusden-Zoder met een optocht van grijze wolven kreeg veel aandacht. Kinderen in uniformen en buitenlandse vlaggen, het leek wel eventjes een invasie. Rond de dubbele nationaliteit bestaat er al lang discussie, maar vreemd dat ze nog steeds niet is afgeschaft.

Bovendien is er ophef over pro-Turkse manifestaties, maar wat dan te zeggen over pro-Koerdische manifestaties. Vlaggen als die van de YPG zijn blijkbaar minder kwaadaardig. De verontwaardiging is nogal selectief als het erop aankomt.

Welke waarden?

De vraag is niet of onze waarden verdedigd moeten worden. We zien vandaag inderdaad een verschuiving en we zien een botsing van culturen dankzij de grote migratie-influx van de laatste decennia. Vraag is wel welke waarden verdedigd moeten worden.

De burgemeester zei in een openingscampagne van een toespraak: “diegene die spreken over te verbinden durven nooit te zeggen op basis van wat ze willen verbinden”. Hijzelf stelt de verlichtingswaarden centraal als verbinding tussen de gemeenschappen. Een ietwat vreemde evolutie als je hem in het begin van zijn politieke carrière meermaals kritiek hoorde leveren op die verlichting.

De verlichtingswaarden zijn universele waarden, zo worden ze althans door de vertegenwoordigers ervan vaak voorgesteld. De universaliteit van deze waarden is echter sterk betwistbaar. Aan de andere kant van de wereld lachen ze er eens mee. De verlichting was een westerse uitvinding en gaat er van uit dat dit waardenpatroon cultureel superieur is aan de rest.

De verlichtingswaarden zoals individuele vrijheid en totalitaire gelijkheid en diversiteit zorgen er net voor dat we vandaag kwetsbaarder zijn dan ooit. Tegenover een grote verzameling vrije individuen komt namelijk een groep te staan. Een groep moslims, een groep Turken, een groep allochtonen… Onze doorgedraaide seksuele vrijheid en gelijkheidsdenken met gay prides en geslachtsveranderingen zijn voorbeelden van onze hedendaagse leidcultuur. Is dat ons wapen tegen pakweg islamisering?

Waarop we ons dan beter moeten focussen? Ons kostbare weefsel is eerder ons wapen. Een stabiel gezinsleven, ons verenigingsleven met jeugdverenigingen, sport en cultuurverenigingen. Onze collectieve identiteit als deel van een culturele natie, onze tradities die bij gebrek aan kennis ervan verloren lijken te gaan, onze religieuze ankerpunten die zoveel hebben bijgedragen aan onze samenleving vandaag de dag. Niet verder de deconstructie, maar de constructie van ons erfgoed. Terug naar een cultuur van trots gaan, van een organische samenleving in plaats van progressieve en liberale waarden.

Symboolpolitiek

De kern van het probleem ligt niet in de symptomen. Er is niets gewonnen of verloren bij een handdruk of bij het niet toestaan van een manifestatie van grijze wolven. Het gaat hier telkens over symbolische grenzen die op z’n zachtst gezegd zeer interpretatief zijn.

De angst die erachter ligt is vaker gedomineerd worden door een groep van buitenaf die hier zijn regels komt opleggen. Die angst, door de linkerzijde te vaak bestempeld als xenofobie om het debat uit de weg te gaan, is terecht als we de cijfers kennen uit grootsteden van mensen met een andere afkomst. Hun geboortecijfers, hun groepsgevoel en onze interne zwakte als gevolg van individualisme maakt van dit alles zeker een bedreiging. Maar dan zal het niet genoeg zijn verontwaardigd te zijn over de symptomen alleen.

Dat onze ‘Westerse waarden’ meer bedreigd worden doordat diezelfde politici nog altijd een open-grenzenbeleid voeren, landen als Saoedi Arabië steunen in hun queeste voor een zo’n groot mogelijk kalifaat, gaan we verder blijven negeren. De politici hebben de aandacht er enkel maar van weten af te leiden om het stemvee eventjes te entertainen.

Verlichting vs eigenheid

De verlichting is doorgedraaid. De verdedigers zullen de beschuldigende vinger uitsteken naar de cultuurmarxisten die sinds de mei ’68-generatie hun best goed hebben gedaan alles te deconstrueren. Echter zitten de kiemen van dit cultuurmarxisme in de verlichting zelf. Het wegduwen van de religie naar de privéruimte is een verarming van een cultuur en is evenmin neutraal. Je vervangt simpelweg de religie door een ander dogma, dat van de universele waarden van de verlichte burgers.

Het zijn deze zogezegd universele waarden die men kan aangrijpen om allerlei ‘gelijkheden’ te gaan verzinnen en te verheffen tot grondrecht. Het is de individuele autonomie die doorgeslagen is, die de zwaksten moreel op hol doet slaan. Het is de individualisering die ons als enkelingen raakt ten opzichte van collectieve identiteiten.

De staat krijgt enkel meer grip om de samenleving te sturen. Of dat dit nu in ons belang is of niet. Dit gaat erom een macht toe te kennen aan politici om een top down-samenleving verder uit te bouwen. We stellen vast dat  politici aan de zaken die er wel toe doen weinig of niets veranderen, maar wel snel willen scoren voor de verkiezingen. Dat deze politici dus met andere woorden erop uit zijn onze waarden te verdedigen of te zeggen wat u denkt? Laat ons eventjes serieus blijven.

Posted on

Wat is chaos? Een cultuur-filosofisch gesprek

Na eerder de vraag ‘Wat is cultuur?‘ uitgediept te hebben, voerden Wim van den Bergh van de Batavieren Podcast en uitgever en filosoof Tom Zwitser onlangs opnieuw een uitgebreid gesprek met elkaar. Nu vanuit de tegenovergestelde benadering: ‘Wat is chaos?’ Dit mede naar aanleiding van dingen die de Canadese hoogleraar psychologie en cultuurcriticus Jordan Peterson daar enige tijd geleden over zei op de conferentie van De Nederlandse Leeuw.

“De vraag wat chaos precies is”, aldus Zwitser “is heel interessant, want niemand heeft daar direct een beeld bij. Hooguit zou je kunnen zeggen: chaos is een gefragmenteerde orde of datgene wat eerst ordelijk in elkaar zat, maar versplinterd is of kapot is. En dat ervaar je als chaos. Maar chaos zelf? Wat kan chaos nou zelf zijn? Dat is eigenlijk veel lastiger.”

Het gesprek van zo’n anderhalf uur is hier te bekijken:

Tom Zwitser ~ Heerlijke platte wereld

 

Posted on

De transgenderbeweging leeft in een fantasiewereld

“Het behandelen van de psychologische verwarring ten gevolge van een geslachtsidentiteitsstoornis met hormonen of geslachtsveranderende chirurgie is als anorexia behandelen met liposuctie,” aldus Paul McHugh. McHugh was voor 26 jaar hoofd-psychiater van het Johns Hopkins Ziekenhuis in Baltimore. Dat ziekenhuis werd wereldberoemd omdat het als eerste begon met geslachtsveranderende ingrepen, maar stopte daarmee in de zeventig jaren nadat onderzoek uitwees dat de geestelijke toestand van patiënten er niet beter door werd.

Transgenderisme is het nieuwste speerpunt van de LHBTQI-beweging, een beweging die als “een culturele tsunami” de westerse wereld overspoelt, schrijft Katherine Kersten in het decembernummer van het Amerikaanse maandblad First Things. Acht jaar Obama heeft de beweging vleugels gegeven. Ze schrikt er tegenwoordig niet voor terug om iconen van de burgerrechtenbeweging uit de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw in te zetten voor haar doelen. ‘Wees de Rosa Parks van jouw school en kom uit de kast als transgender’ luidt de leuze van een actiegroep in Minnesota. Actiegroepen in deze staat wisten een uitmuntende en zeer goed aangeschreven lagere school in St. Paul, de hoofdstad van de staat, naar de rand van de afgrond te brengen. De activisten steunden de ouders van een vijf jaar oud kind dat de kleuterschool van Nova Classical Academy, de school in kwestie, volgde. Zij hadden aan de schoolleiding gevraagd om voorzieningen te treffen voor hun zoontje “die van meisjesspullen houdt”. De directie van Nova besloot daarop het lesprogramma aan te passen en kinderen – tussen 6 en 10 jaar – te leren “over hoe mooi het is jezelf te zijn”. Het voorstel verdeelde de ouders en onderwijzers in twee kampen. Voorlichtingsbijeenkomsten en ouderavonden werden geïnfiltreerd door LHBT-activisten, die met steun van juristen al snel de tegenstanders van het wijzigen van het lesprogramma wegzetten als intolerant. “We werden belachelijk gemaakt, bespot en beschuldigd als haatdragend en onwetend,” zegt een van de ouders tegen Kersten. Een beroep op vrije meningsuiting werd afgewezen omdat het zou leiden tot een “vijandig klimaat”. De tegenstanders moesten onder politiebewaking bijeenkomen. Bestuursleden van de school werd geadviseerd deze bijeenkomsten niet te bezoeken omdat hun aanwezigheid zou neerkomen op ‘pesterij’. Toen uiteindelijk de school, ondanks protesten, hun gender-neutraal beleid doorzette – inclusief de Orwelliaanse taalverandering – haalden de ouders van het kind dat de aanleiding voor dit alles vormde hem van school! Reden? De school had hun ‘dochter’ (sic) het recht ontzegd om op een “veilige en tijdige wijze een gender-verandering mogelijk te maken”. Bovendien had de school ouders de keuze gegeven om hun kinderen geen lessen te laten volgen die transgender-onderwerpen behandelen. Als klap op de vuurpijl dienden de ouders van de kleuter een officiële klacht in bij het Departement van Mensenrechten van de gemeente.

Het voorbeeld van de Nova basisschool in St. Paul laat zien hoe fanatiek, intolerant en totalitair de genderbeweging is. Of het nu gaat om het homohuwelijk, transgender-toiletten, of gender-onderwijs, de activisten dulden geen tegenspraak en snoeren andersdenkenden de mond. Vrijheid van meningsuiting en geweten bestaat voor hen niet. Ze leven in een fantasiewereld, waarin de realiteit er niet meer toe doet, schrijft Kersten. Ze vergelijkt het met het klassieke gnostieke denken, waarbinnen de fysieke werkelijkheid verworpen werd als iets slechts. Het ontkent de natuur, de menselijke wil en het gezond verstand. Kersten citeert de filosoof Eric Voegelin, die zei dat “in de gnostieke droomwereld het niet-erkennen van de werkelijkheid het eerste principe is”.

Terwijl de wetenschap heel duidelijk is. Iedere menselijke cel bepaalt of een individu man of vrouw is: voor de eerste het XY-chromosoom, voor de laatste het XX-chromosoom. Mannelijk of vrouwelijk wordt anatomisch na de conceptie bepaald en bevestigd in de geboorte. Professor McHugh schrijft: “In zoogdieren zoals mensen zorgt de vrouw voor het nageslacht en de man voor de bevruchting. Er is geen andere biologische classificatie voor de geslachten mogelijk.” De enorme aandacht voor transgenderisme onder jongeren heeft te maken met de crisis in het welzijn van jongeren. Zij hebben te maken met angst- en gedragsstoornissen, onzerheid, depressie, alcohol misbruik, en zelfmoordfantasieën. Het verdwijnen van gezinnen en andere sociale instellingen verzwakt de moraal en het gedrag van jongeren. Het ontbreekt hen simpelweg aan veiligheid, stabiliteit en toekomstdoelen. Bovendien leven ze tegenwoordig in een van seks doordrenkte maatschappij. De muziek- en filmindustrie en de sociale media bombarderen kinderen continue met suggestieve en verleidelijke beelden. Steeds meer jongeren krijgen het idee dat ze ‘vastzitten’ in hun lichaam. Volgens McHugh heeft transgenderisme onder jongeren een cultstatus. Maar in plaats van hun ontwikkeling af te wachten en jongeren therapie aan te bieden, moet nu alles wijken voor de grillen van ‘jongens die denken dat ze een meisje zijn’ en vice versa. Met als gevolg dat er dure medische behandelingen volgen, operaties en een leven lang slikken van medicijnen, met alle risico’s van dien.

Wetenschappers die hier kritiek op hebben of kanttekeningen bij plaatsen houden hun mond. Uit angst hun baan te verliezen of geen subsidie meer te ontvangen. Kersten haalt het voorbeeld aan van dokter Kenneth Zucker, een van meest vooraanstaande wetenschappers op het gebied van genderidentiteit bij kinderen. Hij vond dat kinderen met geslachtsidentiteitsstoornissen het beste geholpen zijn met therapie. In 2015 verloor Zucker onder druk van genderactivisten zijn baan.

Nederland is koploper als het gaat om LHBT-kwesties. Protocollen, behandelmethodes en visies die hier bedacht en ingezet worden, vinden navolging in het buitenland. Toch zal de transgenderbeweging tegen haar eigen grenzen aanlopen, voorspelt Kersten. Simpelweg omdat ze de werkelijkheid niet onder ogen wil zien. Wat als iemand met een genderidentiteitsstoornis zichzelf typeert als persoon met een handicap en een beroep gaat doen op voorzieningen en financiële tegemoetkomingen hiervoor? Wat als een blanke middenstander zichzelf als zwart verklaart en steun vraagt op grond van subsidies voor minderheden? Wat als een veertig jarige vrouw zichzelf beschouwt als 65+ en aanspraak wil maken op AOW? Hoe gaat de overheid hier dan mee om? Want op basis van wat kunnen zij deze mensen hun rechten ontzeggen? In een fantasiewereld is namelijk alles mogelijk.

Posted on

Zweedse pro-life verloskundige naar Europees Mensenrechtenhof vanwege discriminatie

Een verloskundige die in Zweden herhaaldelijk werk geweigerd is vanwege haar bezwaar tegen abortus heeft ten einde raad besloten recht te zoeken bij het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) in Straatsburg.

Ellinor Grimmark weigert abortussen uit te voeren onder verwijzing naar haar christelijke geloofsovertuiging. Naar eigen zeggen is ze hierom door diverse klinieken gediscrimineerd.

De zaak heeft tot een fel debat geleid in Zweden, dat een van de hoogste abortuscijfers van Europa heeft, waarbij de verloskundige ook persoonlijk aangevallen is.

Nadat zowel de kantonrechter als Zwedens anti-discriminatie-autoriteit in Grimmarks nadeel besloten, oordeelde deze week het Arbeidshof dat ze niet gediscrimineerd was toen haar een baan als verloskundige geweigerd werd.

“Het Arbeidshof heeft geen onderzoek gedaan naar het recht van gewetensvrijheid volgens het internationaal recht of het Europese Verdrag voor de Rechten van de Mens”, aldus haar advocaat Ruth Nordstrom in een verklaring. “We hebben nu besloten om de zaak door te zetten naar het Europese Hof voor de Rechten van de Mens”, aldus Nordstrom tegenover persbureau AFP.

Grimmark zijn sinds 2013 banen geweigerd bij diverse klinieken, omdat ze weigert abortussen uit te voeren en dit niet onder stoelen of banken stak. In één geval werd ze eerst aangenomen en werd het contract kort daarna ingetrokken. Het Arbeidshof oordeelde echter dat de gemeente Jönköping Grimmark niet weigerde vanwege haar geloof, maar omdat ze bepaalde taken die vereist werden niet wilde uitvoeren.

Posted on 1 Comment

Polen: Kaczynski poogt conservatieve oppositie te verenigen

In de afgelopen dagen voerde oppositieleider Jaroslaw Kaczynski van de conservatieve partij ‘Recht en Gerechtigheid’ (PiS) gesprekken met leiders van diverse kleinere conservatieve partijen. Kaczynski wil de verschillende conservatieve oppositiepartijen bij elkaar brengen met het oog op de komende gemeenteraadsverkiezingen en met name de parlementsverkiezingen. In die verkiezingen wil Kaczynski met een gezamenlijke lijst uitkomen, om zo de conservatieve overwinning op de zittende regering van het liberale Burgerplatform en de boerenpartij PSL zo groot mogelijk te laten zijn.

Eerder deze week sprak Kaczynski met Zbigniew Ziobro, voormalig minister van Justitie en leider van Solidarna Polska (Solidair Polen), een christendemocratische afsplitsing van PiS. En gisteren ging hij in gesprek met Jaroslaw Gowin, tevens voormalig minister van Justitie en leider van Polska Razem (Polen Samen). Gowin was minister van Justitie voor het Burgerplatform, totdat hij in conflict kwam met premier Donald Tusk. Terwijl het Burgerplatform (PO) vanouds een brede centrum-rechtse partij was die plaats bood aan allerhande conservatief-liberalen en liberaal-conservatieven, vaart de partij onder Tusk in toenemende mate een liberale koers. Mogelijk is de liberale koers van Tusk ingegeven door nieuwe links-liberale concurrentie onder leiding van voormalig PO-politicus Janusz Palikot. De liberale koers inzake onderwerpen als IVF en geregistreerde partnerschappen leidde evenwel tot het vertrek van Jaroslaw Gowin en zijn getrouwen.

Zowel Ziobro als Gowin hebben zich voorzichtig positief uitgelaten over het initiatief van Kaczynski, maar er zijn nog meer gesprekken nodig voordat een overeenkomst bereikt kan worden. De partij van Gowin neemt in sociale vraagstukken als het homohuwelijk en medisch-ethische vraagstukken vergelijkbare standpunten in als de andere conservatieve partijen, maar is op economisch vlak liberaler.

[note color=”#F4FDFF”] Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden met een internationale focus: Volg Novini!

[/note]

De partijen van Ziobro en Gowin haalden in de recente verkiezingen voor het Europees Parlement de kiesdrempel niet, maar hadden bij elkaar zo’n zeven procent van de stemmen. Peilingen geven Recht en Gerechtigheid een licht variërende kleine voorsprong op het Burgerplatform. Met het verenigen van de conservatieve oppositie wil Kaczynski zich van een zo groot mogelijke overwinning verzekeren. Het lijkt er vooralsnog echter niet op dat PiS alleen de regering zou kunnen vormen, zelfs wanneer een overeenkomst bereikt kan worden met Ziobro en Gowin. Mogelijke coalitiepartners zijn de boerenpartij PSL die ook als coalitiepartner aan de huidige regering deel neemt of de nieuwe partij ‘Congres van Nieuw Rechts’.

De Poolse politiek wordt momenteel bepaalt door twee onderwerpen: De regering is ernstig in verlegenheid gebracht door opnames van gesprekken waarin onder andere een minister een politieke deal probeerde te sluiten met de centrale bank. Daarnaast is, door een arts die geweigerd heeft een abortus uit te voeren, opnieuw de kwestie van het gewetensbezwaar actueel. Op beide onderwerpen trekken de conservatieve partijen gezamenlijk op tegen de regering. Vooralsnog heeft de regering een vertrouwensstemming gewonnen, maar vooral bij de afgevaardigden van de PSL ging dat niet van harte.

Posted on

Eenzijdige EU-sponsoring voor links-liberale lobbyisten

Zaterdag schreef Johannes de Jong, woordvoerder van het Platform voor Fundamentele Rechten en Vrijheden in de EU, in het Reformatorisch Dagblad al, dat er “teveel op het spel staat om op 22 mei niet te gaan stemmen”. In het onderstaande artikel gaat hij voor Novini dieper in op de links-liberale lobby die achter voorstellen zit die christenen maar ook anderen zorgen zouden moeten baren: “De EU financiert eenzijdig een links-liberale lobby richting de eigen instellingen.” 

„Het Europees Parlement benadrukt dat de EU, binnen de EU en waar van toepassing in haar buitenlandbeleid, moet waarborgen dat er wetten worden gewijzigd, vastgesteld of juist ingetrokken ter naleving en bescherming van de seksuele en reproductieve gezondheid en rechten” (bedoeld wordt het recht op abortus).

„Het Europees Parlement benadrukt dat de lidstaten de verwijzing naar gewetensbezwaren in de belangrijkste beroepen moeten reguleren en controleren om ervoor te zorgen dat reproductieve gezondheid gegarandeerd is als recht” (bedoeld wordt een verbod op het weigeren van het uitvoeren van abortus).

„Het Europees Parlement benadrukt dat doeltreffende en uitgebreide seksuele voorlichting staat of valt met de deelname van jongeren, in samenwerking met andere belanghebbenden, zoals ouders, aan de ontwikkeling, uitvoering en evaluatie van de programma’s; pleit ervoor om bij seksuele voorlichting voorlichters van dezelfde leeftijd in te zetten als beproefd middel om jongeren zelfredzaam te maken” (bedoeld wordt verplichte seksuele voorlichting aan en door jongeren).

„Het Europees Parlement herinnert lidstaten eraan dat zij ervoor dienen te zorgen dat kinderen en jongeren hun recht op  onpartijdige, specifiek op leeftijdsgroep en geslacht afgestemde informatie ten aanzien van seksualiteit – zoals seksuele geaardheid, genderidentiteit en genderexpressie – daadwerkelijk kunnen genieten” (met „genderexpressie” wordt bedoeld dat jongeren voorgelicht moeten worden dat het verschil tussen man en vrouw niet echt bestaat en je dus je eigen seksuele identiteit bij elkaar kunt knutselen).

Lobby
Bovenstaande is een greep uit de voorstellen uit het zogeheten Estrela-rapport, dat slechts zeven stemmen (op de 766) tekortkwam om te worden aangenomen door het Europees Parlement. Dat laat zien wat er op 22 mei, de dag van de Europese verkiezingen, op het spel staat. Een machtige lobby van NGO’s werkt er hard aan om deze ideeën met tal van voorstellen te realiseren.

Deze lobby hoopt dat mensen deze agenda stilzwijgend over zich heen laten komen. Wie zwijgt stemt daarmee in met wat ze willen bereiken: een hyper-individualistische agenda van seksuele rechten die ten koste gaat van de grondrechten van de EU, zoals het recht op leven, gezinsleven, gewetensvrijheid en onderwijsvrijheid (vastgelegd in het ”Handvest van de grondrechten van de Europese Unie”). Deze Europese grondrechten moeten in het Europees Parlement verdedigd worden tegen een lobby die de grondrechten met voeten treedt en ingrijpt in fundamentele vrijheden in de lidstaten.

Daaruit blijkt meteen ook de misvatting van de Landelijke Stichting ter bevordering van de Staatkundig Gereformeerde beginselen, zoals uitgedragen in RD 10-5. Wie Bijbelse waarden in Nederland wil verdedigen stemt 22 mei ChristenUnie-SGP. Wie op die dag zwijgt en niet stemt, stemt in het licht van de feiten wel degelijk toe in het wegdrukken van christelijke waarden en grondrechten in Nederland vanuit de EU. De genoemde lobby wil dat er stappen gezet worden naar een superstaat die zich met al deze zaken zou moeten gaan bemoeien. Daarbij mengt men zich in zaken die persoonlijk en intiem zijn en ingrijpen in het gezinsleven. Om deze agenda te keren is het dus nodig om zowel voor leven, gezin en vrijheid te kiezen als tegen een Europese superstaat. En dat is precies wat de CU-SGP doet.

 

Eenzijdige EU-sponsoring voor links-liberale lobbyisten
De bovengenoemde lobby is geen hersenspinsel uit een complottheorie. Het gaat om concrete organisaties die concreet gezamenlijk actie ondernemen. Dit is glashelder te zien in hun gezamenlijke stellingname in gezamenlijke persberichten over rapporten (zoals het Estrela rapport) en Europese discussies. Concrete voorbeelden van laatstgenoemde categorie zijn de statements over het ‘One of Us’ Europees Burgerinitiatief of (eerder) de benoeming van Tonio Borg als Eurocommissaris. Voorbeelden van gezamenlijke statements kunnen hier (Estrela rapport) en hier (‘One of Us’) gelezen worden.

In de lijst van organisaties springen er een aantal uit, te weten IPPF-European Network, Marie Stopes International, ILGA Europa en de European Women’s lobby. Volgens het Europees transparantieregister ontving in 2012 de IPPF € 283.444,- , European Women’s Lobby € 877.731, ILGA Europa € 1.025.000,-  en als klap op de vuurpijl € 102.000.000,- voor Marie Stopes International (nee niet per ongeluk drie nullen teveel getypt). De Novini-redactie heeft de bewijsstukken van deze cijfers.

Lobbyen is niet per definitie problematisch. EU-financiering voor een NGO ook niet. Wat hier wel problematisch is, is de ondemocratische onevenredigheid. Het is klip en klaar dat dit een politiek getinte lobby is. Een blik op de website van bijvoorbeeld de IPPF maakt dit overduidelijk met alle oproepen richting de verkiezingen. Pro-life lobby’s krijgen echter geen cent van de EU, daar ligt het probleem. Kortom, de EU financiert eenzijdig een links-liberale lobby richting de eigen instellingen. Een sterk voorbeeld is de European Women’s Lobby waarvan de EU-financiering en de kosten van de lobby gelijk zijn.

Dat de pro-life lobby geen cent krijgt is geen ‘geklaag’. Ongeacht hoe iemand denkt over abortus is het voor iedereen een probleem dat de EU zo eenzijdig ondemocratisch te werk gaat. Het zou de Europese instellingen zelf zorgen moeten baren dat zij hun ondemocratische imago zo verder versterken.

Wat nog vreemder is, is dat de EU een eenzijdige lobby financiert die met voorstellen komt die heel duidelijk in tegenspraak zijn met het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. De EU financiert hiermee een lobby tegen de eigen fundamentele rechten en vrijheden van de EU. Ook voor atheïsten die misschien geen enkel probleem hebben met abortus (etc.) zou het toch moeten uitmaken dat de EU een lobby financiert die de vrijheid van geweten onder druk wil zetten. Het gaat hier om grondrechten die niet selectief, al naar je politieke voorkeur, aan de kant gezet kunnen worden. Als je dat doet op één beleidsterrein, wat is dan het volgende?

Wat tenslotte helemaal vervreemdend werkt is de herhaalde opmerking van Europarlementariërs (zoals mevrouw In ’t Veld) die glashard beweren dat deze lobby’s nog meer steun moeten krijgen omdat Amerikaanse miljardairs zoveel geld toeschuiven naar de pro-life lobby. Dit terwijl organisaties als IPPF en Center for Reproductive Rights miljoenen ontvangen van de foundations van (jawel!) Amerikaanse miljardairs. Maar dat zijn natuurlijk ‘de goede miljardairs’. De IPPF ontving in 2013 alleen al rond 10 miljoen dollar uit deze fondsen, die ook naar IPPF Europa gingen. De vraag is waarom de EU daar nog meer dan een kwart miljoen aan subsidie bovenop moet doen.

We zien hier een ideologische, eenzijdige keuze vanuit de Europese instellingen die op zijn minst vraagt om een democratische correctie. Maar dit tegengeluid zal niet komen vanuit de partijen die geen moeite hebben met deze agenda. Het zal dus moeten komen van de enige lijst die consistent tegen deze lobby in gestemd en gewerkt heeft en dat is de ChristenUnie-SGP-lijst.

Uit al het bovengenoemde blijkt glashelder op welke terreinen het debat plaatsvindt en waar we onze stem moeten laten horen. Daarom roept het Platform voor Fundamentele Rechten & Vrijheden in de EU mensen op om wel te gaan stemmen. Het Europees Parlement wordt kleiner, van 766 naar 751 Europarlementariërs. De marges worden kleiner en het gewicht van onze stem daarmee alleen maar groter. De vraag is niet of we voor of tegen Europese invloed zijn op nationaal beleid, maar of we met onze stem tegenwicht zullen geven of niet.

Posted on

Fransen leggen zich niet neer bij invoering homohuwelijk en gezinsbeleid regering: Een overzicht van de initiatieven

De Franse regering besloot onlangs na massale protesten de parlementaire bespreking van een nieuwe gezinswet uit te stellen, zo gezegd vanwege de volle agenda van het parlement. Franstalige media stellen zich de vraag hoe het komt dat deze wet in Frankrijk, ook na de invoering van het homohuwelijk, op zoveel weerstand stuit, terwijl de tegenstanders in landen als Nederland, België of Spanje niet of nauwelijks meer van zich laten horen.
 
Ook na de invoering van het homohuwelijk blijft het protest tegen de “aanvallen op het traditionele gezin” aanhouden en ziet men de opkomst van nieuwe groepen die op verschillende manieren verzet aantekenen. Verzet tegen het homohuwelijk gaat door en het debat verbreedt zich de laatste weken naar andere onderwerpen die de positie van het traditionele gezin in gevaar zouden brengen, zoals de invoering van de gender-ideologie in het onderwijs.
Door een gebrek aan overtuigende argumenten hebben de tegenstanders van het homohuwelijk nauwelijks inbreng gehad in het debat in Nederland. Door een defensieve houding hebben ze genoegen genomen met de gewetensclausule, die onlangs ook is afgeschaft. Een kijkje bij de nieuwe ontwikkelingen in Frankrijk kan daarom ook voor de Nederlanders interessant zijn. Men kan deze tegenstanders van de nieuwe ontwikkelingen in Frankrijk onderscheiden in drie groepen: betogers, intellectuelen en lobbyisten. Een overzicht van de verschillende groeperingen door Dato den Boer vanuit Parijs.

 

Betogers
De grootste beweging die zich keert tegen het homohuwelijk is La Manif pour Tous (LMPT, « de demo voor iedereen »). www.lamanifpourtous.fr
Op 13 januari 2013 organiseerden zij een betoging die volgens de politie 340.000 mensen op de been bracht; één miljoen volgens de organisatoren: een bont gezelschap van conservatieven, liberalen, homo’s en ook politici zoals Simone Veil, de minister die in 1975 abortus legaliseerde.
De demonstratie werd besloten op de Champs de Mars, het park rondom de Eiffeltoren. Betrand Delanoë, de burgemeester van Parijs, zelf geëngageerd homo, stuurde een rekening van 100.000 euro naar de organisatie voor reparatie van het grasveld. Vanwege het grote verschil van de deelnemers volgens politie en organisatoren, dat breed werd uitgemeten in de media, stuurden meer dan 30.000 deelnemers een cheque van tien eurocent naar de burgemeester van Parijs, die verklaarde dat hij voor iedere cheque een kwitantie moet sturen, die alleen aan papier en postzegel meer zou kosten dan tien cent.
Op 24 maart 2013 werd een nieuwe demonstratie gehouden, met 300.000 deelnemers volgens de politie; 1,4 miljoen volgens de organisatoren. De politie krijgt orders om hard in te grijpen. Toen een aantal demonstranten de Champs Elysées wilden opgaan, dat buiten de getraceerde route was, werd er traangas gebruikt en 98 arrestaties verricht. Een aanpak die uiteindelijk zelfs door de Raad van Europa werd veroordeeld. Een golf van verontwaardiging ontstond toen supporters van de voetbalclub PSG op 13 mei 2013 vele vernielingen aanrichtten en slechts 21 arrestaties werden verricht. De politie werd het meten met twee maten verweten.
Op 26 mei 2013 betoogden volgens de politie 150.000 mensen; 1 miljoen volgens de organisatie. Terwijl er onenigheid ontstaat in de organisatie, wordt de sfeer tijdens de demonstratie ook grimmiger; Frigide Barjot, één van de oprichters van LMPT en Xavier Bongibault, homoseksueel die tegen het homohuwelijk maar voor partnerschapsregistratie was, worden uitgejouwd. Tegenstanders van LMPT hopen dat deze onenigheid een einde zal maken aan de demonstraties. De politie treedt onverminderd met harde hand op: er worden 350 arrestaties verricht en shirts met het LMPT-logo worden verboden buiten de demonstraties.
Op 2 februari 2014 werd opnieuw bewezen dat het verzet tegen het homohuwelijk doorgaat : 100.000 demonstranten volgens de politie; 500.000 volgens de organisatie. De regering, die hopeloos uit is op het bedaren van de gemoederen, besloot om de wet op draagmoederschap voor lesbiennes sine die te verzetten. Inmiddels is het concept van LMPT overgenomen door gelijkgezinden in Italië.

 

L’avenir pour tous
Frigide Barjot, één van de oprichters van LMPT, richtte na de breuk met deze beweging haar eigen beweging op. Zij verklaarde niet meer te willen demonstreren na de invoering van het homohuwelijk, maar maakt zich voortaan sterk om weigerambtenaren te accepteren en vader- en moederschapsregistratie te garanderen. De beweging vindt echter weinig animo.

 

Le Printemps Français (De Franse Lente) ontstond als een afsplitsing van LMPT. De bedoeling van deze beweging is om complementair naast de LMPT te werk te gaan. Terwijl LMPT als een gecentraliseerde beweging functioneert, is de Printemps Français gedecentraliseerd en wil werken vanuit kleine groepen in de samenleving die, als zuurdesem de boodschap voor het leven en de familie doorgeeft en op lokaal vlak initiatieven ontplooit. Het gebrek aan coördinatie van deze beweging maakt dat veel initiatieven niet of verkeerd worden begrepen en een zeer vertekend beeld geven in de media. De voorzitter Béatrice Bourges ging bijvoorbeeld in hongerstaking “tot het aftreden van François Hollande”. Na acht dagen heeft zij deze actie gestaakt, toen volksvertegenwoordiger Jacques Bompard een motie van wantrouwen tegen president Hollande indiende (uiteraard zonder dat daar gehoor aan werd gegeven).
 
Pas mon président 
David van Hemelryck studeerde aan het vermaarde école polytechnique, een voormalige academie voor de militaire elite die vele wetenschappers en hooggeplaatste politici heeft opgeleid. Tijdens de verkiezingscampagne van François Hollande in 2012 heeft hij de website van de toekomstige president opgezet maar werd al gauw één van zijn meest virulente tegenstanders door anti-Hollande sites op te zetten: “Hollande is niet mijn president” (http://www.pasmonpresident.com/) en “Hollande rot op” (http://hollande-degage.fr/). Vervolgens organiseerde hij de fluitsalvo’s tijdens de jaarlijkse optocht op de Champs Elysées voor de nationale feestdag 14 juli, liet hij een luchtballon op met “Hollande – aftreden!”; en demonstreerde tegen de arrestaties van de demonstranten tegen het homohuwelijk, waardoor hij sinds 24 maart 2013 meer dan twintig keer gearresteerd werd. Bij het bezoek van Hollande aan het Witte Huis liet hij een groot spandoek plaatsen

 

Civitas is een traditionalistische Rooms-Katholieke beweging die al snel brak met LMPT, vanwege de pro-homo-standpunten van Frigide Barjot. http://www.civitas-institut.com/
Op 18 november 2012 demonstreerden zij samen met de rechts-radicale studentenvereniging GUD en ontstonden er gevechten naar aanleiding van een “ludieke actie”, zoals de pers het noemde, van de FEMEN, die als ontblote nonnen de betogers met spuitbussen provoceerden.
Op 13 januari 2013 demonstreerden zij op dezelfde dag als LMPT, maar volgden zij een andere route. Alain Escada, de voorzitter van Civitas, riep de Fransen op om de ministers bij al hun openbare optredens te honen, waar zijn volgelingen, maar tevens anderen, uitgebreid gehoor aan hebben gegeven.
Rechtsradicale groeperingen zoals het Bloc Identitaire en Jeunesses Nationalistes van Alexandre Gabriac waren aanwezig bij de eerste demonstraties van LMPT en worden verantwoordelijk gehouden voor de opstootjes die ontstonden. Op 26 januari 2014 organiseerde het collectief “Jour de colère” http://www.jourdecolere.com/ een demonstratie die het aftreden van president Hollande eiste. Onder de betogers vondt men zowel Civitas, als de eerdergenoemde rechtsradicale groeperingen, de beweging van David van Hemelryck maar tevens aanhangers van de omstreden humorist Dieudonné. De betoging, die volgens de politie 17.000 deelnemers telde, volgens de organisatoren meer dan 100.000 liep uit op enkele opstootjes en 250 arrestaties.

 

Life Parade probeert sinds 2005 vanuit LGBT-ideeën een pro-life beweging op te starten: Life Parade, een pro-life optocht waarin met wagens en feestelijke muziek “duurzame liefde” wordt gepropageerd; een podium met modeshow (Turris Eburnea, Italië) en waarin mensen hun “coming out” doen van hun pro-life standpunten. De organisatie organiseert sinds 2008 geen parades meer maar doet mee aan de verschillende verzetsinitiatieven voor de bescherming van het gezin.
 
Een beweging van jonge vrouwen die reageert tegen de provocaties van de feministische FEMEN. Hun eerste actie was om brood en zout aan de ambassades van Rusland, Tunesië en Oekraïne te brengen, in verband met de rechtszaken rondom Pussy Riot en FEMEN.
 
De mannelijke, antifeministische variant op FEMEN, die hoofdzakelijk sit-ins en ordeverstorende acties organiseren. Terwijl zij meesurfen op de ideeën die door de meeste tegenstanders van het homohuwelijk worden verdedigd, staan zij alleen in hun methodes en worden hun acties door niemand gewaardeerd of verdedigd.

 

Intellectuelen
Een mars van Les Veilleurs
Een mars van Les Veilleurs

Deze beweging ontstond als reactie op het politiegeweld van de demonstratie van 26 maart. Geïnspireerd door de geweldloosheid van Gandhi leveren de Veilleurs een getuigenis door bij kaarslicht klassieke literaire, filosofische en politieke teksten te lezen. 

Net als de Printemps Français gaat deze beweging uit van persoonlijke initiatieven en heeft als zodanig geen officiële leer, filosofie of religie. De demonstranten nemen op persoonlijke titel deel aan de demonstraties en brengen hun getuigenis door het lezen van teksten die hen vanuit hun eigen cultuur, achtergrond, religie of levensbeschouwing inspireren. Men hoort op de demonstraties daarom ook teksten van auteurs van allerlei pluimage: de socialistische Jean Jaurès, de conservatieve Bernanos, de communistische Gramsci.
Eén van de oprichters verwoorde zijn persoonlijke beweegreden met de woorden van het Rooms-Katholieke geschrift Gaudium et spes, waarin staat dat de Kerk zich bedient van de hulpmiddelen van verschillende culturen. Uitgaande van de cultuur waarin zij zich bevinden, hebben de christenen de roeping om deze open te stellen voor de genade in de thomistische zin van het woord: de genade vervolmaakt de natuur. De politieke roeping van de christenen is om de cultuur open te stellen voor het heil van het volk en de burgers. De bewering van de minister Christiane Taubira dat het homohuwelijk een ommekeer in de beschaving inhoudt is daarom een vergissing. De verandering die plaatsvindt met de invoering van het homohuwelijk is in de geest van de tijd en geeft geen meerwaarde aan de cultuur.
Op 15 april werd een demonstratie met 5000 deelnemers op de Esplanade des Invalides met harde hand uitéén geslagen, dit leidde tot kamervragen.
 
Les alternatives catholiques http://lesalternativescatholiques.fr/
Les Alternatives Catholiques is een denktank die vanuit de Sociale Leer van de Rooms-Katholieke Kerk over politieke kwesties nadenkt. Achter de schermen geniet dit intellectueel verzet veel steun van gevestigde intellectuelen zoals Thierry Rambaud, docent aan het vermaarde Ecole Nationale d’Administration, die met zijn kennis en contacten het intellectuele werk bevordert.

 

Lobbyisten
Les poissons roses (de roze vissen)
Deze beweging maakt deel uit van de regerende Socialistische Partij. De oprichter, Philippe de Roux, zocht aanvankelijk zijn heil in het centrum-rechtse UMP, totdat hij besefte dat de overheersende mentaliteit in de rechtse partijen fatalistisch is. “De creativiteit van het politieke gedachtengoed vindt men in de linkse politiek”, vond hij. Hij sloot zich aan bij de Socialistische Partij en richte als 36-jarige de Poissons Roses op. De doelstelling van deze beweging is om sociale rechtvaardigheid te promoten, aan de hand van een economie die het materialisme weet te overstijgen door voorstellen te doen op sociaal-ethisch vlak die de waardigheid van de mens kunnen garanderen. Uitgaande van de solidariteit tussen de mensen wensen zij binnen de Socialistische Partij een debat voeren om de mens als persoon, en niet als individu, de plaats te geven die hem toekomt. Vanuit deze personalistische gedachte neemt de beweging stelling tegen het homohuwelijk en de maatregelen die het traditionele gezin in gevaar brengen.

 

Sinds mensenheugenis worden petities aangewend om druk uit te oefenen op politieke beslissingen. Sinds de opkomst van het internet is het gemak voor het organiseren van petities toegenomen en biedt dat de mogelijkheid om, aan de hand van de e-mails van de ondertekenaars, gegevensbestanden op te bouwen die waardevol zijn voor nieuwe initiatieven. CitizenGo organiseert pro-life petities in heel Europa aan de hand van hun zeventalige website, waar iedereen een petitie kan beginnen.

 

Journée de Retrait de l’Ecole (Een dag niet naar school) http://jre2014.fr/
Farida Belghoul, filmmaker en auteur, was een icoon van het anti-racisme van de jaren ’80.  Zij was zeer actief in de demonstraties tegen racisme totdat zij besefte dat deze beweging door de Socialistische Partij werd geïnstrumentaliseerd. Sinds 2013 werd zij actief in de beweging van de omstreden essayist en filmmaker Alain Soral, die als extreem-rechts wordt afgeschilderd in de media. Zij verklaart zich radicaal tegenstander van het gender-onderwijs op school en roept aan de hand van haar beweging JRE op tot een boycot waaraan met name moslims breed gehoor gaven. Een honderdtal scholen, in het bijzonder in immigrantenwijken hadden soms te maken met 30% van de leerlingen die thuisbleven. 

 

Intern aan de centrum-rechtse partij UMP ontstond in 2013 de beweging Sens Commun, die de traditionele waarden wil laten meewegen in het programma van de UMP-volksvertregenwoordigers. De eerste bijeenkomsten genoten een succes dat boven verwachting was.

 

Collectif pour le Bien Commun
Op 14 juli 2013 presenteerde François Hollande de nieuwe postzegel. Traditiegetrouw prijkt op deze zegel “Marianne”, de allegorische figuur van Frankrijk, waar onder andere Brigitte Bardot model voor heeft gestaan. De illustrator van de nieuwe postzegel verklaarde bij de onthulling dat zijn model voor Marianne Inna Shevchenko was, aanvoerder van de radicaal-feministische beweging FEMEN. Inna Shevchenko reageerde enthousiast dat alle “homofoben, extremisten en fascisten voortaan haar reet moeten likken”. Op 5 februari 2014 verscheen een verklaring in de krant Le Figaro, waarin Julie Graziani, voorzitter van een onbekende beweging “Ensemble pour le Bien Commun” François Hollande vroeg om de nieuwe postzegel af te schaffen. Terwijl François Hollande hier niet op reageerde, liet de reactie van FEMEN niet op zich wachten. FEMEN acht zich bedrogen door president Hollande die zich twee jaar na zijn verkiezing plooit naar de katholieken en fascisten en integristen vrij laat demonstreren.

 

Prières pour politiciens http://www.prierpourlespolitiques.com/
Het aartsbisdom van Parijs heeft een aalmoezenier die speciaal is aangesteld voor de volksvertregenwoordigers. Eén van de diensten die zij verlenen is voorbede. In een tijd van politieke onrust blijkt de kracht en het nut van het gebed. Eén van de medewerkers vertelde onlangs over de indrukwekkende getuigenissen van volksvertegenwoordigers die zich gedragen voelden door het gebed: “Uw gebed heeft mij geholpen om mijn overtuiging ook in de politiek te kunnen verwoorden”.
Posted on

Christelijke organisaties bundelen krachten voor fundamentele vrijheden in EU

Donderdag 13 februari vindt in Hilversum de presentatie van een nieuw ‘Platform Fundamentele Rechten en Vrijheden in de EU’ plaats. In het platform heeft zich een groot aantal christelijke organisaties verenigt om in EU-verband op te komen voor het leven, voor het gezin en voor fundamentele vrijheden.

De aanleiding voor de oprichting van het platform  is gelegen in de recente debatten in het Europees Parlement die zowel aan medisch-ethische kwesties raakten als aan de onderwijsvrijheid en het gezin. In het persbericht wordt gewezen op “de recente pogingen in het Europees Parlement om van abortus Europees beleid te maken, vanuit de EU artsen te verplichten abortussen uit te voeren en de EU invloed te geven in de seksuele voorlichting in het onderwijs. Door deze debatten werd het duidelijk hoeveel invloed o.a. de abortuslobby al heeft in de EU en dat het nodig is dat ook het geluid dat opkomt voor leven, gezin en vrijheid duidelijk gehoord wordt in Europa.” Waarbij gedacht kan worden aan de rapporten van de europarlementariërs Edite Estrela (Portugal, Socialisten) en Ulrike Lunacek (Oostenrijk, Groenen) die zich goeddeels begaven op terreinen waar de Europese Unie strikt genomen geen bevoegdheid heeft. Van uitspraken van het Europees Parlement gaat echter wel een belangrijke signaalwerking uit. Waar het rapport van Estrela nipt werd verworpen, met subsidiariteit als voor velen doorslaggevend argument, werd het rapport van Lunacek aangenomen.

Het platform wil christenen in Nederland er meer van bewust maken dat deze kwesties spelen op het niveau van de Europese Unie en dat daarbij fundamentele vrijheden op het spel staan. Het platform roept christelijke kiezers op om met het oog op deze kwesties in de komende verkiezingen voor het Europees Parlement een stem uit te brengen op de ChristenUnie-SGP-lijst, onder het motto ‘Kies voor leven, gezin en vrijheid in Europa!’

Het platform wordt momenteel gedragen door de volgende organisaties: Nederlandse Patiënten Vereniging (NPV), Vereniging Gereformeerd Schoolonderwijs (VGS), St. Hulp Vervolgde Christenen, 24/7 Gebed Nederland, St. Christenen voor onderwijsvrijheid, Schreeuw om Leven, Stirezo, Werkgroep geen Abortus, Coalitie Apostolische Reformatie, Abortusinformatie.nl en de European Christian Political Foundation en staat open voor meer deelnemende organisaties.

De presentatie van het platform vindt donderdag 13 februari om 10.00 uur plaats in de Grote Kerk te Hilversum. Het manifest van het platform is te vinden op www.stemvoorhetleven.eu