Posted on

Shredderaffaire – ÖVP betrokken bij Ibiza-affaire?

In Oostenrijk bracht de shredderaffaire rond de vernietiging van harde schijven de centrumrechtse ÖVP en ex-kanselier Sebastian Kurz in verlegenheid. Het tijdstip van de illegale vernietiging doet betrokkenheid van de ÖVP in de Ibiza-affaire vermoeden.

De affaire draait om de voormalige chef van de sociale media-afdeling van het Kanzleramt (vergelijkbaar met het ministerie van Algemene Zaken in Nederland). Deze Arno M. heeft onder een valse naam vijf harde schijven met naar zich laat denken belastende inhoud laten vernietigen. M. smokkelde de harde schijven vijf dagen na het naar buiten komen van de Ibiza-affaire, die de regeringscoalitie van ÖVP en FPÖ ten val bracht, naar buiten. Kort daarvoor was bekend geworden dat de oppositionele SPÖ en coalitiepartner FPÖ vier dagen later een motie van wantrouwen tegen Kurz in stemming zouden brengen. Onder de naam Walter Maisinger gaf Arno M. de firma Reisswolf opdracht de harde schijven te vernietigen.

Shredderaffaire volgens Kurz “volstrekt normaal”

ÖVP-leider Kurz sprak desgevraagd van “een volstrekt normale gang van zaken”. Maar Reiswolf-directeur Siegfried Schmedler ziet dat anders. Tegenover de Weense stadskrant Falter stelde hij dat M. zich volgens zijn medewerkers “extreem nerveus” gedroeg. Hij zou er zelfs op gestaan hebben om zelf toe te zien op de vernietiging van de harde schijven in een shredder en het proces nog twee maal te herhalen. Uiteindelijk nam hij het shredderafval dan weer mee. De ÖVP stelde in een eerste officiële reactie dat er slechts concept-persberichten op de harde schijven gestaan zouden hebben. Gezien de extreem grondige vernietiging is dat echter niet aannemelijk.

Shredderfirma: Nog nooit zoiets meegemaakt

Schmedler zei tegenover de krant in de 25 jaar dat zijn bedrijf bestaat nog nooit meegemaakt te hebben dat iemand “onder valse naam en met zoveel gedoe harde schijven laat vernietigen”. Evenmin dat iemand de rekening, in dit geval zo’n 76 euro niet betaalt wekenlang niet op aanmaningen reageert. Via het opgegeven telefoonnummer kwam men er uiteindelijk achter dat Maisinger in werkelijkheid Arno M. was. Schmedler deed aangifte. Intussen herkenden Reisswolf-medewerkers Arno M. op televisie bij een toespraak van Kurz.

Niet geloofwaardig dat het om normale vernietiging gaat

De sociaaldemocratische SPÖ reageerde uiteraard gretig op de affaire. “De ex-kanselier moet ermee ophouden de bevolking voor dom te verslijten en nu de waarheid zeggen”, aldus campagneleider Christian Deutsch tegenover persbureau APA. Alleen al vanwege het tijdstip is het volgens de SPÖ-woordvoerder niet geloofwaardig dat het om een normale vernietiging van documenten gaat.

Speciale zitting parlement over Shredderaffaire waarschijnlijk

Ondertussen wordt een speciale zitting van de Nationalrat, het lagerhuis van het Oostenrijkse parlement, over de shredder-affaire steeds waarschijnlijker. Want Peter Pilz van de partij Jetzt (afsplitsing van de Groenen) deed reeds een aanvraag daartoe. Bovendien ligt het in de rede dat SPÖ en FPÖ die zullen steunen. Pilz vermoedt dat de opdracht voor de vernietiging van de harde schijven uit het bureau van de toenmalige minister Gernot Blümel kwam.

http://www.novini.nl/is-fpo-schandaal-wraak-van-geheime-dienst/

Schending van de archiefwet

“Bij deze harde schijven gaat het om eigendom van de Republiek Oostenrijk”, zo benadrukt Pilz. Niemand was volgens hem bevoegd om deze te verwijderen of vernietigen. Derhalve zou de shredder-affaire strafrechtelijk relevant kunnen zijn. Volgens de wet zijn officiële documenten bij een regeringswissel, die in dit geval ten tijde van de vernietiging aanstaande was, te deponeren in het staatsarchief. De heimelijke vernietiging van documenten is een schending van de Archiefwet.

Groenen willen parlementaire onderzoekscommissie Shredderaffaire

Werner Kogler, lijsttrekker van de Groenen, roept op tot de instelling van een parlementaire onderzoekscommissie inzake de shredder-affaire. Dat zo’n commissie nog voor de verkiezingen voor de Nationalrat van 29 september aanstaande wordt ingesteld is onwaarschijnlijk. De Groenen die na die verkiezingen weer terug hopen te keren in de Nationalrat, zouden echter wel reeds voorbereidingen treffen. Naast de inhoud van de vernietigde harde schijven zou de commissie ook moeten ophelderen of er een samenhang met de Ibiza-video bestaat.

Posted on

Naoorlogse verzetshelden waarschuwen voor Baudet

De wanhoop slaat nu toch echt toe! Zelfbenoemd ‘weldenkend’ Nederland weet nu echt niet meer hoe ze Baudet moet stoppen. Ruim een week geleden werd er tijdens een antiracisme-demonstratie opgeroepen Baudet neer te schieten; het journaille en de intellectuele goegemeente was er als de kippen bij om deze moordoproep te bagatelliseren. Bijna dagelijks zitten ‘pratende hoofden’ in een van de vele talkshows te fulmineren tegen Baudet en het Forum voor Democratie. Opiniepagina’s van de dagbladen staan dag-in dag-uit vol met alarmerende schrijfsels over de filosoof-politicus en redactionele commentaren maken voortdurend hysterische vergelijkingen tussen de opkomst van Baudet en – natuurlijk – de jaren dertig van de vorige eeuw. Een al lang uitgerangeerde cabaretier schreeuwde onsamenhangende anti-Baudet kreten tijdens het herdenkingsmoment voor de slachtoffers van de aanslag in Utrecht bij de opening van het Boekenbal. Men zit kortom met de handen in het haar. Waarom wil het domme volk maar niet luisteren?!

“Volwassen politici”

Een laatste bedroevende bijdrage aan de dagelijkse stroom van anti-Baudet geluiden levert filosoof en Trouw-redacteur Leonie Breebaart. In het Letter&Geest-katern van 30 maart steekt ze al vanaf zin 1 met grof geschut van wal: “In de week voor de Maand van de Filosofie sloeg Thierry Baudet alle taboes aan diggelen die volwassen filosofen – en volwassen politici – proberen te respecteren, en die je kunt samenvatten als: doe niet of je een goddelijke ziener bent en hou je aan de feiten.”

Breebaart suggereert hier nogal wat in één zin. Baudet is geen volwassen filosoof en geen volwassen politicus, hij noemt zichzelf een ‘goddelijke ziener’ en hij houdt zich niet aan de feiten. Daarnaast verwijt de redacteur tussen neus en lippen door dat Baudet taboes doorbreekt. Laat het nu juist de generatie linkse journalisten zijn die er prat op gaat overal en nergens taboes te willen doorbreken! Maar Baudet, die schopt tegen het linkerbeen, verstoort het progressieve feestje.

Bodar op de korrel

Wie is Breebaart om vast te stellen wie wel volwassen is en wie niet? Welke criteria hanteert de filosoof/redacteur daarvoor? Op z’n minst mag je daarvan toch wel een verantwoording verwachten van iemand die zichzelf filosoof noemt? Maar de Trouw-redacteur suggereert heel geniepig dat Baudet, in tegenstelling tot zijn tegenstanders, een kind is. En kinderen hoef je niet serieus te nemen. Dat blijkt al uit de volgende alinea, waarin Breebaart Antoine Bodar, die zeldzaam moedig in Buitenhof het opnam voor Baudet, op de korrel neemt. De priester had de leider van het Forum vergeleken met een gymnasiast. Breebaart schampert daarover: “Ach ja, die goeie, ouwe puberteit, toen je grootse visies de wereld in slingerde in de hoop heel geleerd over te komen.” Nee, de redactie van Trouw is dat stadium allang ontgroeid. Daar werken alleen heel volwassenen mensen.

“Het land beschermen”

Want volgens Breebaart zelf behoort zij tot de groep mensen die het land beschermen, maar die Baudet wegzet als vijanden: “En dus dat degenen die ons in werkelijkheid beschermen tegen de macht van een leider – wetenschappers, journalisten, bestuurders – weggezet moeten worden als vijanden van het volk.” Het staat er echt. Wetenschappers, journalisten en bestuurders die “ons” moeten beschermen. Wat een gotspe, wat een eigendunk, wat een arrogantie!

(Non-)conformisme in de wetenschap

Wetenschappers die bijvoorbeeld werkzaam zijn bij een van de overheidsinstellingen, zoals een Planbureau, en die braaf opschrijven wat een ministerie wil horen. Wetenschappers die zo overtuigd zijn van hun eigen theorieën, dat ieder afwijkend geluid de mond wordt gesnoerd. Neem bijvoorbeeld promovendus Joris van Rossum van de VU in Amsterdam. In zijn proefschrift haalde Van Rossum, niet christelijk, de evolutietheorie van Darwin onderuit. Hij kon een baan in zijn vakgebied vergeten.

Gekochte journalisten

Journalisten die braaf op- of beter overschrijven wat een ministerie of inlichtingendienst hen voorkauwt. Udo Ulfkotte heeft dit overtuigend aangetoond in zijn boeken, zoals ‘Gekochte journalisten’ (Uitgeverij De Blauwe Tijger). Journalisten, die acht jaar lang hijgerig en kwijlend achter president Obama hebben aangehobbeld, maar die sinds 2016 Trump wegzetten als een levensgevaarlijk man. Trouw kopte op 31 maart nog: “Donald Trump regeert als een koning die geestelijk niet tegen zijn taak is opgewassen”. Alweer een kind, net als Baudet. Verslaggevers die twee jaar lang ongenuanceerd en kritiekloos berichten over Russische beïnvloeding van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, maar vervolgens het Mueller-rapport – dat als conclusie heeft dat er geen enkel bewijs van beïnvloeding is – in twijfel trekken. En dat noemt zich kwaliteitsjournalistiek. Journalistiek als verdienmodel is een betere naam (Perscombinatie, salaris Van Nieuwkerk, etc.).

Reductio ad hitlerum

Bestuurders die hun sociale media-kanalen gebruiken voor het rondsturen van berichten waarin Baudet en het Forum voor Democratie een-op-een geassocieerd worden met het nationaal-socialisme. Als het Forum inderdaad de grootste partij van Nederland wordt, verwacht ik al snel ‘Baudet-vrije’ gemeenten. Want de bestuurders in dit land zijn echte verzetshelden.

Breebaart zingt in dat koor lustig mee. “Nieuw-rechtse bewegingen”, “extreem-rechtse Polen”, “omvolking”, “sterke leider”: de column van de redacteur grossiert in dit soort grove associaties en beschuldigingen. Beschermers? Tendentieuze rioolratten, die een klimaat creëren dat erger is dan dat van 2002. De demonisering neemt beangstigende vormen aan. Was het in 2002 nog ‘Stop de Hollandse Haider’, nu leest men zwart op wit of tussen de regels door ‘Stop de Hollandse Hitler’. De wanhoop van de linkse elite kent geen grenzen meer. Wie herinnert zich niet de schreeuwende Alexander Pechtold in De Balie in Amsterdam? Er hoeft maar een gek op te staan…

Posted on

Kurz trekt stekker uit Oostenrijkse regering

Minister van Buitenlandse Zaken Sebastian Kurz heeft eerder vandaag effectief de stekker uit de huidige Oostenrijkse regering getrokken. Nadat zijn partijgenoot, vice-premier Reinhold Mitterlehner was opgestapt, stelde Kurz dat vervroegde verkiezingen hem nu op zijn plaats leken.

Kurz is de gedoodverfde opvolger van Mitterlehner als leider van de centrumrechtse ÖVP. Mitterlehner stapte op nadat een televisiedocumentaire er op had gewezen dat Mitterlehner als partijleider eigenlijk alleen de plaats warm houdt waar Sebastian Kurz straks zit.

Momenteel gaat de FPÖ aan kop in de peilingen en onder die verhoudingen zou de huidige coalitie van SPÖ en ÖVP niet voortgezet kunnen worden. De ÖVP is momenteel de kleinere regeringspartij, maar uit opinieonderzoek blijkt dat Kurz, die regelmatig opvalt met stevige uitspraken, de meest geliefde politicus is. Zijn lijsttrekkerschap zou de ÖVP een betere verkiezingsuitslag geven dan dat van Mitterlehner.

Sinds premier Werner Faymann (SPÖ) aftrad vanwege verlies aan geloofwaardigheid door zijn zwabberkoers in de immigratiecrisis, wordt de regering geplaagd door aanhoudende interne verdeeldheid over een groot aantal vraagstukken.

Als de ÖVP daadwerkelijk besluit de regering ten val te brengen, en gezien de positie van Kurz als gedoodverfd partijleider – komende zondag wordt er gekozen – lijkt dat onvermijdelijk, zouden er naar verwachting in oktober nieuwe verkiezingen gehouden kunnen worden.

Met het oog op de huidige peilingen is het dan aannemelijk dat er een rechts kabinet van FPÖ en ÖVP gevormd wordt. FPÖ-leider Heinz-Christian Strache heeft eerder reeds te kennen gegeven dat zijn partij in zo’n geval ook de premier wil leveren, anders dan Jörg Haider destijds het premierschap aan Wolfgang Schüssel (ÖVP) liet.

Gezien de populariteit van Kurz is het echter niet ondenkbaar dat de ÖVP een comeback maakt en groter of ongeveer even groot wordt als de FPÖ, in dat geval kon het wel eens lastig worden hem de positie van premier te ontzeggen.

 

Posted on

Kaczynski amuseert zich over Europese Commissie

De Europese Commissie dreigt met consequenties als Polen zijn hervormingen van het Constitutioneel Hof niet terugdraait. De leider van regeringspartij ‘Recht en Gerechtigheid’ (PiS), Jaroslaw Kaczynski neemt dat niet serieus.

Kaczynski wijst de geluiden uit Brussel van de hand:

“Deze procedure beweegt zich volledig buiten de EU-verdragen”, aldus de oud-premier tegenover het Duitse boulevardblad Bild. “Dit is niets anders dan wat grollen van de Europese Commissie en haar ambtenaren.”

Zelfs de juridische adviseurs van de Europese Raad zouden deze procedure als niet gegrond in de verdragenzien. In Nederland – het thuisland van de verantwoordelijke eurocommissaris Frans Timmermans – is er niet eens een constitutioneel hof. Polen wil alleen maar hetzelfde behandeld worden als alle andere EU-lidstaten, aldus Kaczynski.

In de strijd over de bevoegdheden van het Poolse Constitutioneel Hof heeft de Europese Commissie Warschau afgelopen woensdag een ultimatum gesteld. Tot nu toe had de Commissie alleen gewaarschuwd, nu is een nieuwe fase in het proces bereikt. De nationaal-conservatieve Poolse regering heeft drie maanden om de Brusselse aanbevelingen door te voeren, aldus de vice-voorzitter van de Europese Commissie Frans Timmermans. Zo niet dan komen er sancties, mogelijk worden zelfs de stemrechten van Polen ingetrokken. Ondanks de gesprekken sinds het begin van dit jaar is er geen vooruitgang geboekt, stelde Timmermans.

Medio januari had de Europese Commissie voor het eerst in de geschiedenis een onderzoek naar de rechtsstatelijkheid in een lidstaat ingesteld. Brussel eiste dat de drie door de scheidende regering vlak voor haar vertrek nog benoemde rechters aan konden treden en dat de uitspraken van het Hof niet afhankelijk zijn van een ander staatsorgaan. Uitspraken van het Hof zijn pas geldig wanneer ze gepubliceerd worden, maar de Poolse regering verhindert dat hangende het conflict.

Lees ook:

Posted on

Worden regionale verkiezingen Wenen doorbraak voor FPÖ?

Op 11 oktober vinden in Wenen Oostenrijks vierde en laatste regionale verkiezingen van dit jaar plaats. Terwijl de nationaal-conservatieve FPÖ nationaal met 30% van de stemvoornemens aan de leiding gaat in de meest recente peiling, lijkt het in Wenen een nek-aan-nek-race met de sociaaldemocratische SPÖ te worden.

Michael Häupl is al sinds 1994 burgemeester en Landeshauptmann (gouverneur) van Wenen, maar de steun voor zijn SPÖ is in die jaren geleidelijk afgebrokkeld tot zo’n 44% in 2010, waarmee de sociaaldemocraten de absolute meerderheid in de landdag verloren. Peilingen geven de SPÖ nu nog slechts 34%.

De FPÖ, die in 2010 nog met 25,77% van de stemmen genoegen moest nemen, krijgt in recente peilingen daarentegen 32% en ligt daarmee dicht achter de SPÖ.

De verkiezingen in Wenen zouden een keerpunt in de Oostenrijkse politiek kunnen worden. Voor alle deelnemende partijen staat er veel op het spel. Häupl staat als geen ander in de SPÖ voor het buiten de deur houden van de FPÖ. Maar ook de FPÖ speelt met een niet geringe inzet; de nationale partijleider Heinz Christian Strache treedt als burgemeesterskandidaat aan.

De overige partijen, de Groenen, de liberaal-conservatieve ÖVP en het links-liberale NEOS staan in de peilingen tussen de zes en de veertien procent. Het Weense kiesrecht kent de sterkste partij enkele extra zetels toe. Zodoende kreeg de SPÖ na de laatste verkiezingen in 2010 met 44 procent van de stemmen 49 van de 100 zetels in de landdag. Ondanks deze bevoordeling hadden de sociaaldemocraten dus een coalitiepartner nodig. In plaats van een grote coalitie met de ÖVP, zoals bijvoorbeeld op nationaal niveau momenteel het geval is, koos Häupl voor samenwerking met de Groenen.

De vraag is nu of de FPÖ er in de laatste weken voor de verkiezingen nog in slaagt de SPÖ in te halen. Mocht rood-groen haar meerderheid verliezen, dan komt Häupl in een lastig parket te verkeren. Een coalitie met de ÖVP is in Wenen geen optie meer, want de ÖVP moet na het toch al slechte resultaat van 14% in 2010 in deze verkiezingen op verder verlies rekenen.

Als Häupl faalt, kan dat echter ook nationale consequenties hebben. Waarbij zelfs niet valt uit te sluiten dat de federale regering zou vallen. In Burgenland, waar eerder dit jaar regionale verkiezingen gehouden werden, kwam het ondanks een tegen de FPÖ gerichte SPÖ-campagne tot een coalitie van die partijen. En in tegenstelling tot Häupl heeft Strache zich voor de vorming van zo’n coalitie ook in Wenen uitgesproken.

Intussen is de ÖVP er in het federale parlement in geslaagd enkele mandatarissen van de eurosceptische partij Team Stronach te verleiden tot aansluiting bij hun fractie. De fractie van de ÖVP, die in 2013 met 25,98 procent van de stemmen slechts 47 zetels binnenhaalde, is door de overstap van TS-verkozenen inmiddels tot 51 zetels aangegroeid. Dat betekent dat als de ÖVP-fractie nog één zetel weet te winnen een coalitie van ÖVP en FPÖ rekenkundig mogelijk wordt. Het mag niet verwonderen dat sommige sociaaldemocraten met dit in het achterhoofd een coalitie van SPÖ en FPÖ het kleinere kwaad lijken te achten.

Posted on Leave a comment

EU als schoolklasje tegen nationalisme

Konrád_GyörgyHet onlangs in Duitse vertaling bij uitgeverij Suhrkamp verschenen essay ‘Europa und die Nationalstaaten’ van de Joods-Hongaarse publicist György Konrád (1933) gaat eigenlijk maar over één enkele natiestaat en wel de Hongaarse. Die ziet Konrád – en daarmee vertegenwoordigt hij een minderheidsstandpunt in Hongarije dat in West-Europa populairder is – onder de regering Orbán sinds 2010 op weg naar een autoritair geleide staat, “een postcommunistische, nationale autoritaire staat die in zekere zin in de buurt komt van neofascisme”. De twee-derde meerderheid van de regeringspartijen in het parlement zou tot een afschaffing van de pluralistische democratie en een machtsconcentratie op het hoogste niveau leiden. Politieke tegenstanders van de regering zouden als vijanden beschouwd worden en gunstelingen bevoordeeld. Extreem nationalisme en antisemitisme zouden zich weer breed maken.

Tegen deze duistere achtergrond ziet Konrád de sterren van de Europese Unie des te helderder stralen. Europa staat in zijn optiek voor matiging en on-ideologische nuchterheid, niet voor charismatische leiders, maar voor betrouwbare vaklieden, voor een cultuur van samenwerking, niet van nationalistische confrontatie. De staat die het voorrecht ten deel valt om lidstaat te worden van de Europese Unie, ziet hij dan ook een plaats “in een hogere klas in de school van de beschaving” toegewezen. Europa beteugelt de politieke passie van een ontketend, mythisch nationalisme: “De EU tempert het in ons verborgen onstuimige en brengt ons tot vergelijkend inzicht.” Politieke smeerpoetsen moeten echter buiten blijven of door “de rationaliteit van de federatie” weer op het pad van de politieke deugd terug gebracht worden. Een Europese interventie ter bescherming van de democratie wanneer die in een natiestaat bedreigd wordt is voor Konrád dan ook niet slechts legitiem, maar zelfs een plicht!

Wie bekend is met de loopbaan van Konrád, kan zijn zorgen omtrent wat hij ziet als een dreigende afbouw van rechtstatelijke checks and balances en gelijkschakeling van de media, zijn “angst voor een nieuwe tirannie” goed begrijpen: “Na mijn bevrijding uit de puinhopen van twee dictaturen kan ik bij mezelf naar geen van beide enige heimwee bespeuren.” Maar kan en moet Europa hier behulpzaam zijn? De vermeende “rationele controle van de staat door de EU” bewees zich zoals bekend in 2000, toen de deelname van de FPÖ aan de Oostenrijkse regering de EU-gemoederen deed oplaaien, als drieste en lompe inmenging door andere EU-lidstaten; over deze schandalige zaak rept Konrád met geen woord.

Hungary's Prime Minister Viktor Orban arrives at the European Commission headquarters in Brussels

Het is begrijpelijk en uit democratisch oogpunt lovenswaardig dat Konrád de nationale politieke elite “als herverdelende bureaucratieën met eigen belangen” wantrouwt en het misbruik van macht en geld door mensen in overheidsfuncties geselt. Maar loopt de Europese politieke elite niet hetzelfde gevaar? Werkt ook zij niet met mythen, probeert ook zij niet door inzet van fondsen te heersen en bureaucratisch uit te dijen? Zo kritisch als Konrád de natiestaten, in het bijzonder de Hongaarse, bejegent, zo idealistisch is zijn perceptie van de EU: “Kiezen voor Europa is kiezen voor argumenten en politieke oprechtheid, wat een scherp oordeel niet uitsluit. Europa betekent vandaag de dag de concurrentie van intelligentie en gedrag. Toenemende omzet van geestelijke en afnemende omzet van materiële goederen.” Spreekt hij hier werkelijk over de Europese Unie? Wat Europa tot eenheid vormt, daarin heeft de ‘antipolitieke’ estheet Konrád zeker gelijk, is zijn verscheidenheid in cultuur, “die eeuwen, millennia eerder ontstaan is dan de economisch-politieke eenheid van ons continent”. Voor het voortbestaan van deze cultuur is de Europese Unie echter, zoals hij toegeeft, “geen bestaansvoorwaarde”.

42371De Europese Unie is een ambitieus politiek project. Haar architectuur moet, om langer mee te kunnen en door Europese burgers aanvaard te worden, overeenkomen met “het gelaagde wezen van het Europese bewustzijn”. “Klaarblijkelijk begeert iedere nationale gemeenschap zelfbeschikking, autonomie, eigen instituties en een eigen natiestaat.” Maar de gelouterde natiestaat doet geen aanmatigende aanspraak op leiderschap meer, maar verstaat zich als deel van een grotere Europese gemeenschap, die zij onderhoudt. “Die op de vaderlandsliefde toegesneden stijl mogen we, die de vriendschappelijke gelijkwaardigheid van de vaderlanden voor vanzelfsprekend houdt.” Ook de Europese gemeenschap mag niet aan de arrogantie van de macht ten prooi vallen en haar soevereiniteitsaanspraak ongepast ten koste van de naties willen uitbreiden. Ook in dit opzicht moet men als Europeaan waakzaam blijven.

N.a.v. György Konrád, Europa und die Nationalstaaten, (Suhrkamp Verlag, Berlijn, 2013), 183 pp., €14,95.