Posted on

Multimiljonair Trump begrijpt arbeiders beter dan links

Links kan en wil het economisch nationalisme van Trump en de Brexit niet begrijpen, want ze heeft geen enkele binding meer met arbeiders die hun werk en leefomgeving bedreigd zien door migranten en kosmopolieten.

De Duitse journalist Hans Magnus Enzensberger muntte in de vorige eeuw de treffende beeldspraak van de samenleving als een treincoupé. In de tijd dat treinen nog afzonderlijke coupes kenden, was dit een herkenbaar beeld: je zit met z’n tweeën in de trein en na een stop meldt zich een nieuwe reiziger in de coupé. Er ontstaat onrust en wrevel. De derde persoon neemt plaats, maar van beide kanten is er onmin. Dat blijft totdat een nieuwe reiziger ook plaats wil nemen in de coupé. Zodra deze aanstalten maakt om te gaan zitten, vormen de twee oorspronkelijke reizigers samen met nieuwkomer nummer drie een onzichtbaar verbond tegen nummer vier, de nieuwste reiziger. Enzensberger wilde met dit beeld duidelijk maken hoe migratie werkt in de samenleving. Vraag eerste of tweede generatie gastarbeiders wat ze vinden van nieuwe landgenoten en het antwoord zal, overal ter wereld, luiden: “Er moeten niet teveel komen, want ze verpesten het voor ons.”

Succesvolle migranten

In de geschiedenis van migratie naar westerse landen is dat een constante. Paul Scheffer in de discussie naar aanleiding van zijn spraakmakend essay ‘Het multiculturele drama’: “De vraag blijft in welke mate de succesvolle migranten zichzelf nog willen zien als zaakwaarnemers van hun eigen gemeenschap. Mijn indruk is dat velen in deze nieuwe middenklasse zich los hebben gemaakt van de problemen in hun gemeenschap.” De constante dat succesvolle migranten zich voegen bij de al bestaande middenklasse en tot grote verwondering van linkse journalisten en wetenschappers gaan stemmen op rechtse partijen die kritisch zijn over migratie en de multiculturele samenleving.

In de Verenigde Staten stemt zo’n 30 procent van de Latino’s op Trump, ondanks het beleid dat illegale immigratie wil stoppen. Zoals bijvoorbeeld Sylvia Menchaca Abril, eigenaar van een Mexicaans restaurant in Phoenix (AZ), die over Trump in een BBC-reportage zegt: “Ik ken hem en ik geloof dat hij begrijpt dat we met z’n allen er aan werken om Amerika weer groot te maken. Ik denk niet dat hij tegen Latino’s is, maar hij is tegen de problemen die over de grens binnen komen.”

Klootjesvolk

Ooit stond links voor de verheffing en emancipatie van de arbeidersklasse. Maar in de jaren zestig van de vorige eeuw kon die arbeider voor het eerst een eigen huis kopen en wilde hij niet meer dan met de caravan op vakantie en kijken naar TROS-programma’s. Halverwege de jaren zestig bestempelden de Provo’s de arbeiders daarom al denigrerend als ‘klootjesvolk’. Niets ergers dan burgerlijke idealen.

De arbeiderspartij bij uitstek, de Partij van de Arbeid, werd overgenomen door identitaire belangengroepen: feministes, homoseksuelen en allochtonen. Ze kwam niet meer op voor de arbeider, maar verkocht haar ziel aan politieke en maatschappelijke minderheden. De berendans van André van der Louw op het vernieuwingscongres van de PvdA in 1969, was een dans op het graf van de klassieke arbeidersbeweging. Daarna was het einde verhaal voor de sociaaldemocratie. De arbeiders werden uit hun stadswijken naar Lelystad en Purmerend verdreven. Hun plaatsen werden ingenomen door of yuppies (Jordaan) of allochtonen (Schilderswijk). De partij deed nog een paar zielige pogingen om de arbeidersstem terug te winnen – Joop den Uyl in de ‘André van Duin Show’ (1981). Maar met Jan Schaefer stierf in 1994 – symbolisch het eerste jaar van het Paarse kabinet Kok – de laatste arbeider in de PvdA.

Eerste kabinet Kok

Het eerste kabinet Kok, de vakbondsman die ooit op de schouders van scheepwerfarbeiders in Schiedam werd rondgedragen, was niet het begin van het einde van de sociaaldemocratie, maar eerder het sluitstuk. Het verloochenen van de socialistische principes en het op zolder opbergen van het ‘roode vaandel’ was al enkele decennia eerder begonnen, toen links zich overleverde aan protest- en identiteitspolitiek. Zelfs de communisten moesten er aan geloven; de gestaalde kaders werden verdreven door getuinbroekte feministes en biodynamische milieufreaks. Legendarisch is de boosheid van een lokale communist, ergens in de Groningse ommelanden: “Ze hebben de strokarton-industrie uitgekleed en nu maaien ze niet eens meer de bermen langs de weg. Allemaal voor het milieu, zeggen ze, maar het is toch levensgevaarlijk voor het verkeer!”

Het neoliberalisme begon niet met Paars I, maar had in de jaren zestig de linkse protestbeweging al overgenomen. De commercie rook geld en nieuwe, vooral jonge consumenten, en speelde behendig in op de toegenomen welvaart, de nieuwe popmuziek en de vernieuwende mode.

De arbeider

De arbeider was ondertussen al lang uitgeweken naar andere partijen (DS70, met de zoon van de sociaaldemocratische godfather Willem Drees, Centrumpartij/Centrumdemocraten en PVV). Alleen de SP vormt een uitzondering op deze regel, maar het is niets voor niets dat de socialisten door nieuwlinks en de identiteitspolitici zo onder vuur liggen. Want de arbeider heeft geen boodschap aan open grenzen, rekeningrijden en klimaatheffingen.

Links kan en wil het economisch nationalisme van Trump en de Brexit niet begrijpen, want ze heeft geen enkele binding meer met arbeiders die hun werk en leefomgeving bedreigd zien door migranten en kosmopolieten. “De enige manier om de migranten uit Oaxaca te veranderen in middenklasse-stemmers, vergelijkbaar met conservatieve Cubaanse migranten, is het sluiten van de grenzen en het toelaten van diverse en legale immigranten op basis van bekwaamheid”, schrijft Victor Davis Hanson in zijn boek ‘The Case for Trump’.

Democratische revolte

“Dit ging helemaal niet over de Europese Unie of over buitenlanders, zij zijn slechts de totem van waar mensen zich tegen verzetten: verandering”, zegt Sir John Hayes in een beschouwing in De Groene Amsterdammer over de Brexit. “Wij van de leave-kant hebben begrepen waar het referendum echt over ging. Dit is een spirituele beweging, een van emotie en gemeenschap – daar is niets irrationeels aan.” De Britse politicoloog Matthew Goodwin zegt in datzelfde artikel: “We moeten deze opstand niet zien als de omverwerping van liberaal-democratie, maar een correctie daarop. In de kern is dit een democratische revolte. Dat bewijzen de cijfers, mensen aan de oostkust zijn niet tegen democratie. Ze willen juist méér gehoord worden. Al keren ze zich wel tegen liberale waarden, dat is niet mooi maar het is te makkelijk om ze dan maar af te schrijven als een stelletje racisten.” In het Engelse Luton zijn blanken in de minderheid. En toch stemde ook daar een meerderheid voor het verlaten van de EU. Het gelijk van Hans Magnus Enzensberger.

Posted on

Republikeinen boos over dansvideo Amerikaanse politica, of niet?

In de wondere wereld van de Amerikaanse politiek is weer een relletje aan de gang. Ditmaal niet om een oude verwarde vrouw die claimt dat ze Amerikaans-Indiaans bloed heeft. Of Donald Trump die een conservatief opperrechter wil maken conform zijn eerdere beloftes. Nee, dit keer gaat de rel, of wat ervoor moet doorgaan, over de 29-jarige Amerikaanse politica Alexandria Ocasio-Cortez. Door haar aanhangers liefkozend AOC genoemd.

De rel begon toen persbureau Reuters een persbericht lanceerde met daarin de boodschap dat er “controverse” zou zijn rond een dansvideo van Alexandra, ingegeven door een anoniem twitteraccount.

 

Het bericht werd al snel overgenomen door meerdere websites die tegen de Democratische Partij aanleunen. De website NewsWeek rapporteerde ook dat “Republikeinen” verontwaardigd zouden hebben gereageerd op de dansvideo. Het probleem bij dit statement is: geen enkele Republikein wordt hierbij geciteerd in zowel het Reuters- als het NewsWeek-artikel. Ook een artikel van The Hill over de dansvideo met Alexandria Ocasio-Cortez citeert alleen AOC zelf en geen enkele Republikein.

Waar komt het verhaal vandaan?

De vraag is daarom: Waar komt de video vandaan en hoe komt persbureau Reuters aan het statement dat de Republikeinen verontwaardigd zouden zijn. Mijn antwoord is dat zoiets inmiddels al niet meer te achterhalen is. Ook het anonieme twitter account waarmee de video oorspronkelijk gelekt is, @AnonymousQ1776, is inmiddels niet meer online.

Het verhaal is niet meer te controleren en elk zichzelf respecterend nieuwskanaal zou een dergelijk verhaal nooit op deze manier naar de headlines moeten duwen. De these dat de nieuwskanalen dit verhaal in de wereld helpen omwille van het promoten van de bekendheid van de Amerikaanse politica vind ik daarom ook niet vergezocht. Zeker niet na de bijzonder roerige presidentsverkiezingen van 2016. Ook de timing is bijzonder. De midterm-verkiezingen zijn afgelopen en uitgelopen op een sof voor de Democraten. De Democraten gaan nu de komende 2 jaar alles op alles zetten om de presidentsverkiezingen van 2020 niet uit handen te geven.

Alexandria Ocasio-Cortez potentieel presidentskandidaat

Mijn persoonlijke conclusie is dat we er om kunnen lachen, we kunnen er cynisch om worden, maar dat Ocasio-Cortez zich best tot presidentskandidaat zou kunnen ontwikkelen onder invloed van dit type promotie. Om de inhoud gaat de Amerikaanse politiek allang niet meer. Zo trok Donald Trump veel stemmen omdat hij niet Hillary Clinton was en Hillary Clinton trok haar stemmen met het gegeven dat zij niet Donald Trump was.

En Barack Obama was “community organizer” in Chicago voordat hij presidentskandidaat werd. Waarom werd hij dan toch gekozen als president? Omdat hij tijdens zijn studententijd in contact kwam met de juiste netwerken die in de Verenigde Staten de macht verdelen. Dezelfde energie rond media-netwerken stuwen nu Ocasio-Cortez naar ongekende hoogten met vergelijkbare methoden. En waarom niet? Als Obama president kan worden en dan is er geen reden te bedenken waarom Alexandria Ocasio-Cortez  niet.

De danskunsten van Alexandria zien er best prima uit, maar dat maakt van de jonge vrouw nog geen prima presidentskandidaat. En de “rel”? Ik vrees dat verschillende Amerikaanse media, waaronder persbureau Reuters, zichzelf een beetje ontmaskerd hebben.

Posted on

Na poging tot karaktermoord op Kavanaugh opnieuw poging tot karaktermoord op Donald Trump?

Nu Brett Kavanaugh tot opperrechter is benoemd en de rook van de strijd is opgetrokken, zijn in de Verenigde Staten de midterm-verkiezingen weer in zicht. Deze verkiezingen zullen uitmaken hoe groot de schade is die aangericht werd bij de Republikeinen en hoe effectief de methoden van de Democraten werkelijk zijn.

In Europa gaan we er waarschijnlijk niets van merken, maar in het Amerikaanse binnenlandse beleid zijn deze verkiezingen uiterst relevant. De uitslag gaat bepalen of president Trump tot 2020 de handen vrij heeft om het binnenlandse beleid volledig naar zijn hand te zetten of dat de Democraten een kleine meerderheid zullen behalen en de komende 2 jaar zullen proberen om Trump af te zetten.

De methoden die de Democraten gebruiken zijn echter ineffectief gebleken. In 2016 werd er geprobeerd om karaktermoord te plegen op Donald Trump. Net zoals Brett Kavanaugh is hij daar niet onbeschadigd uitgekomen, maar hij wist wel de verkiezingen te winnen. Dat is ook niet zo gek. In de westerse democratieën is het media-imago van levensbelang. Het is niet zo vreemd dat een mediamagnaat het daarom wint van een stijve bureaucraat als Hillary Clinton.

Dit jaar gebeurde min of meer hetzelfde met Brett Kavanaugh. De Democraten probeerden zijn benoeming tegen te houden door vooral karaktermoord te pogen op de persoon Kavanaugh in plaats van argumenten te formuleren waarom Brett Kavanaugh ongeschikt zou zijn als opperrechter. En net zoals in 2016 mislukte dat, omdat iedereen die ertoe doet begreep dat de beschuldigingen van verkrachting werden geuit omwille van politiek opportunisme en niet omwille van rechtvaardigheid voor een misdaad.

De Democraten communiceerden vooral een “barbertje moet hangen”-mentaliteit, want het ene moment werd Kavanaugh beschuldigd van verkrachting tijdens zijn middelbare schooltijd. Het volgende moment werd hij in aan de Democratische partij gelieerde mediakanalen belachelijk gemaakt omdat hij toegaf nog ver na zijn middelbare schooltijd maagd te zijn geweest. De Republikein Lindsey Graham verweet de Democraten daarop een heksenjacht te voeren. Deze heksenjacht heeft slechts wisselend effect gehad. Vooral de niet-blanken in de Verenigde Staten zijn gevoelig gebleken voor de methodes van de Democraten.

Nu een poging tot karaktermoord tot twee keer toe mislukt, is het de vraag hoe houdbaar deze tactiek werkelijk is. Vooralsnog staat het sein voor de Democraten op rood. Net als in 2016 staan de Democraten, zoals te verwachten, in de peilingen op een lichte voorsprong en net zoals in 2016 bestaat de Democratische verkiezingsstrategie er vooral uit te communiceren hoezeer Trump niet deugt. De officiële werkloosheidscijfers zijn in het voordeel van Donald Trump.

Omdat het net als in 2016 onduidelijk is hoe de verhoudingen werkelijk liggen zal het tot het laatst spannend blijven of de Republikeinen hun meerderheid in de senaat en het huis van afgevaardigden zullen behouden. Gezien het verloop van de gebeurtenissen zal de uitslag van de midterm-verkiezingen ook niet zo heel veel verschillen van die uitslag van 2016.

Posted on

Drie beloftes waarop Trumps presidentschap beoordeeld zal worden

Op veel terreinen – zoals het benoemen van Scalia-achtige rechters en het steunen van Reagan-achtige belastingverlagingen – is president Trump een conventionele Republikein. Wat uitzonderlijk aan hem was in 2016, waarmee hij zich duidelijk onderscheidde van zijn GOP-rivalen, waarmee hij beslissende staten als Pennsylvania won, was zijn uniek Trumpiaanse agenda om Amerika en de Amerikanen op de eerste plaats te zetten – iets waar Bush-Republikeinen voor terugdeinsden.

Alleen Trump beloofde een einde te maken aan het generaal pardon en de grens te beveiligen met een 9 meter hoge muur om de invasie van Amerika tot staan te brengen. Alleen Trump beloofde een einde te maken aan de de-industrialisering van Amerika en onze verloren fabrieken en verloren banen terug te halen. Alleen Trump beloofde een einde te maken aan de democratie-kruistochten en ons terug te trekken uit de eindeloze oorlogen in het Midden-Oosten, waarin George Bush, Barack Obama en de oorlogspartij onze natie hadden gestort.

En van in hoeverre hij deze drie unieke Trumpiaanse beloften waarmaakt hangt zijn politieke lot af, alsmede het oordeel van de geschiedenis of hij een goede, geweldige of mislukte president was. Waar Washington staat is geen vraag. Het is er op belust Trumps presidentschap te zien mislukken, zijn agenda naar de prullenbak verwezen en Trump zelf afgezet. De hoofdstad kijkt naar Robert Mueller als de Mozes die hem kan bevrijden van de door een onbegrijpend electoraat opgelegde tiran. Hoewel Trumps steun onder zijn klootjesvolk stabiel blijft – hij krabbelt zelfs weer een beetje op in de peilingen – valt de uitkomst van de slag om hem ten val te brengen nog te bezien.

Build that wall!

Ga maar na. Trumps grensmuur werd behandeld als een desgewenst opgeefbaar prul in het GOP begrotingsakkoord groot 1,6 biljoen dollar van het Congres. Steden en hele staten roepen zich zelf uit tot toevluchtsoorden voor mensen die hier illegaal verblijven en slaan verzoeken van federale autoriteiten om te helpen bij de uitzetting van beschuldigde criminelen in de wind. Een ‘karavaan’ van duizend Centraal-Amerikanen trekt door Mexico, daarbij geholpen door de autoriteiten, en begeeft zich naar de Amerikaanse grens. Reken maar, dat wanneer ze daar aankomen, de anti-Trump media klaar zullen staan om zich te beklagen over iedere overschrijding door de grenswachters.

De hysterische reactie op het nieuws dat de volkstelling van 2020 de vraag ‘Bent u een Amerikaans staatsburger?’ bevat, maakt wel duidelijk waar dit allemaal om gaat. Amerika’s elite staat er op dat ons land moet oplossen in een nieuw Derde Wereldland dat in zijn raciale, religieuze en etnische samenstelling op de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties lijkt. Zij verachten het oude Amerika waarvan de bevolking hield.

Het zit erin dat Trump de laatste president is die zal proberen dat land te bewaren. Als hij het presidentschap achter zich laat terwijl de grens nog altijd niet veilig is, valt moeilijk in te zien wat de Derde Wereldinvasie nog kan stoppen, net zoals die zonder ophouden over de Middellandse Zee naar Europa komt. Jean Raspails De Ontscheping is geen dystopische roman meer.

De Ontscheping ~ Jean Raspail

Economisch nationalisme

En Trumps agenda van economisch nationalisme – het herstellen van de industriële dynamiek en de zelfvoorzienendheid die Amerika kende uit de tijd van Lincoln tot Reagan – ziet zich geconfronteerd met niet aflatende vijandigheid van geïnstitutionaliseerde macht.

Tegenover Trump staan bedrijfselites wier winsten en aandelenopties afhankelijk zijn van productie buiten Amerika, en de managerskaste van een Nieuwe Wereldorde die de EU, de VN, het IMF, de Wereldbank en de Wereldhandelsorganisatie runt. Maar als mondiale elites het grootste deel van de rijkdom van de naties en een aanzienlijk stuk van hun politieke macht oppotten, kun je wel aanvoelen dat ze een ongeliefd slag zijn, en ze zitten op een vulkaan.

Donald Trump spreekt werknemers van de auto-industrie toe in Michigan, maart 2017 (foto: Witte Huis).

Geen militaire avonturen meer

Het derde onderscheidende punt van Trump was zijn toezegging ons terug te trekken uit de oorlogen in het Midden-Oosten, waarin Bush en Obama ons hadden verwikkeld, en om ons buiten nieuwe oorlogen te houden. Trump beloofde ook de hand te reiken aan Vladimir Poetin en Rusland om een herleving van de Koude Oorlog te vermijden. Zij die op hem stemden, kozen voor dat buitenlandbeleid.

En als Trump zich nieuwe oorlogen met Iran of Noord-Korea in laat trekken, of 2020 bereikt terwijl Amerikaanse troepen nog altijd in Afghanistan, Irak, Syrië, Jemen en Libië vechten, zal hij waargenomen worden als op dit vlak gefaald hebbend.

http://www.novini.nl/stelt-trump-een-oorlogskabinet-samen/

Maar de weerstand van Washington om zijn visie van Amerikaanse mondiale hegemonie op te geven is breed en diep, want die visie is welhaast een bepalend kenmerk van onze buitenlandbeleidselites. Om dit op te geven zou voor hen zo ongeveer het einde zijn. De versteende reactie op Trumps suggestie vorige week dat Amerika Syrië zal verlaten nadat het kalifaat van ISIS is vernietigd, maakt wel duidelijk hoezeer hun identiteit aan deze visie hangt. Dat Trump een einde aan de burgeroorlog in Syrië zou aanvaarden, terwijl Assad nog aan de macht is, is voor hen onverdraaglijk. Maar hoe we die realiteit ongedaan zouden kunnen maken zonder duizenden Amerikaanse gevechtseenheden in te zetten in Syrië blijft onverklaard.

Conclusie

Als puntje bij paaltje komt, zal Trumps presidentschap op deze drie zaken beoordeeld worden: Heeft hij de grenzen van Amerika veiliggesteld? Heeft hij de industriële macht van Amerika hersteld? Heeft hij ons uit de bestaande neocon-oorlogen teruggetrokken en heeft hij ons buiten nieuwe gehouden?

Posted on

Piekt controversiële Republikeinse presidentskandidaat Donald Trump te vroeg?

Het is weer zover. Het 4-jaarlijkse feest van de Amerikaanse presidentsverkiezingen is weer losgebarsten. Omdat de zittende president Barack Obama niet meer herkozen kan worden zal het feest wat kleurrijker en spannender zijn dan de vorige keer. Welke kandidaten dienen zich zoal aan?

Grijze kandidaten
Aan republikeinse kant valt, net zoals de vorige keer, het meeste te kiezen. Van de vele kandidaten zijn de meeste van hetzelfde slag. Namelijk grijze, blanke, politiek correcte, carrièrepolitici van middelbare leeftijd en hoger die door middel van “demographic pandering” (het plezieren van alle denkbare demografische doelgroepen) zichzelf een weg naar de nominatie manipuleren.

Scott Walker, Marco Rubio, Jeb Bush en de meeste andere kandidaten voldoen aan dit profiel. Ze kennen het Amerikaanse systeem, ze respecteren de vele gevoeligheden bij het publiek en ze schuiven zichzelf vooral naar voren door aan te tonen hoe vooral de ander niet deugt en hoe fatsoenlijk ze zelf wel niet zijn. In 2011 werd door een Amerikaanse commentator de toenmalige republikeinse voorrondes hierdoor omschreven als een “clownskar die zichzelf tot stilstand vecht”.

“Demographic pandering” heeft zo zijn grenzen. Zo zijn er groepen in de samenleving wier ideeën haaks op elkaar staan en kun je dus niet iedereen plezieren. Ook is het weinig inspirerend en zal de tactiek van zo fatsoenlijk mogelijk willen overkomen om zo veel mogelijk diverse mensen aan te spreken het altijd afleggen tegen iemand die wel ergens voor durft te staan en dat slim weet uit te spelen.

Die persoon is nu Donald Trump en hij heeft het taboe dat in Amerika op massamigratie ligt doorbroken met voor Amerikaanse begrippen hard taalgebruik. Tot ergernis van veel mede-republikeinen en zo goed als alle democratische politici.

Clinton

Hillary Clinton
Aan democratische kant ligt het uiteindelijk wel vast dat Hillary Clinton de presidentskandidaat gaat worden. Haar concurrent, de inspiratieloze sociaaldemocratische kandidaat Bernie Sanders, weet getuige de opiniepeilingen niet genoeg democraten aan zich te binden. Ook zal de democratische partijelite hem te links te vinden om mee te doen aan de presidentsverkiezingen als de officiële kandidaat. Ook huidig vice-president Joe Biden doet mee, maar weet in de peilingen niet te overtuigen.

Analyse van de donateurs van Hillary Clinton laat zien dat “het systeem” duidelijk op haar hand is. Op de lijst van vorige donateurs komen onder meer de namen van Goldman Sachs voor (de “zakenbank” die medeverantwoordelijk is voor de ellende in Griekenland), Citigroup, Lehman Brothers (de bank die failliet ging en de spin in het web was van de kredietcrisis), JPMorgan Chase, 21st Century Fox, Ernst & Young, Credit Suisse en Morgan Stanley. Om maar eens een paar te noemen.

Erg rebels en tegendraads is Hillary Clinton dus niet, om het maar eens heel zachtjes uit te drukken. Maar inzetten op een rebels karakter zal haar tactiek waarschijnlijk ook niet zijn. Ze zal inzetten op haar vrouw-zijn en allerlei typische liberale standpunten zoals het homohuwelijk verdedigen tegen de “republikeinse barbarij”. Daarbij ook gebruikmakend van “demographic pandering” op democratische onderwerpen die goed liggen bij de Amerikanen.

“The invisible caucus”
Net zoals in Nederland hebben de twee Amerikaanse partijen een partijelite. Anders dan in Nederland, waar de partijelite de lijsten samenstelt waarop gekozen kan worden, heeft de republikeinse en democratische partijtop maar beperkte invloed op de conventies. Die wordt ook wel de “invisible caucus” genoemd. De onzichtbare voorronde.

Maar omdat de G.O.P. en de D.N.C. geen vaste partijen zijn, maar soort van verenigingen ligt in Amerika de weg vrij voor controversiële kandidaten om gekozen te worden. Het is echter wel zo dat als de partijelite niet achter de republikeinse kandidaat staat deze ernstige hinder ervan kan ondervinden. Zeker als de gekozen kandidaat erg ver ideologisch uit de pas loopt. Zoals bij Donald Trump het geval is.

Dat illustreert dat de scheiding van geesten tussen een klein deel van de bevolking, journalisten, gekozen bestuurders, de top van het bedrijfsleven en ambtenarenapparaat versus de rest van de bevolking zoals die in Nederland en de rest van Europa bestaat zich ook in Amerika zich voltrokken heeft.

Geert Wilders van de Verenigde Staten
In toenemende mate is er bij de bestuurlijke en ambtelijke bovenlaag van de samenleving dus minder en minder intellectuele ruimte om van de sociaaldemocratische visie op migratie af te wijken. In Europa is dat duidelijk een hele lange tijd merkbaar. Zo heeft de Volkskrant Trump het label “de Geert Wilders van Amerika” al opgeplakt omdat hij tegen massamigratie van Mexicanen is. Zulk 1-dimensionaal denken van journalisten zijn wij Europeanen allang gewend en de Amerikanen lijken daar nu kennis mee te maken.

Trump heeft meerdere malen met opmerkelijk hard taalgebruik laten weten dat hij de massamigratie van Mexicanen naar de Verenigde Staten niet zo ziet zitten. Dat veel Amerikanen er net zo over denken wordt geïllustreerd door de peilingen. Enkele citaten om tot een helder beeld te komen.

  • Charge mexico $100,000 for every illegal alien crossing the border.
  • Mexico’s ‘Killing Us’ at Border and on Trade
  • The US has become a dumping ground for everyone else’s problems
  • I would force Mexico to build border wall
  • The largest suppliers of heroin, cocaine and other illicit drugs are Mexican cartels that arrange to have Mexican immigrants trying to cross the borders and smuggle in the drugs. The Border Patrol knows this. Likewise, tremendous infectious disease is pouring across the border. The United States has become a dumping ground for Mexico and, in fact, for many other parts of the world.

En dat zijn inderdaad best pittige soundbytes voor als je van mening bent dat immigratie buiten elke discussie staat.

Donald Trump is er nog niet
Donald Trump staat hoog in de peilingen (afhankelijk van welke poll je bekijkt is dat hoog of aan kop), maar in de vreemde en organisch gevormde Amerikaanse presidentiele voorrondes is dat allerminst een garantie op winst. Zo wist de republikeinse kandidaat Santorum 4 jaar geleden in de vroege voorrondes erg goed te scoren, maar in de latere loop van de voorrondes speelde hij nauwelijks een rol van betekenis en ging de republikeinse nominatie naar Mitt Romney. Een grijze en kleurloze kandidaat die uiteindelijk ook niets wist klaar te spelen tegen de zwakke kandidaat die Barack Obama op dat moment was.

Daardoor kan het fenomeen “te vroeg pieken” Donald Trump gaan opspelen. De weg naar de nominatie is lang en daardoor zal het voor Trump tot het einde spannend worden. Zeker ook omdat Trump, ondanks de goede peilingen, veel weerstand ondervindt. Zo heeft nieuwszender NBC alle zakelijke banden met Trump doorgesneden en ook een warenhuisketen wil geen zaken meer doen met hem. Nu kan dit worden weggelachen, maar niemand kan iets winnen als diegene op grote schaal wordt tegengewerkt. Ook het doen van forse uitspraken heeft zo zijn risico’s. Namelijk dat te grote groepen niet-republikeinse kiezers weggejaagd worden door het gezwollen taalgebruik.

Trump

Hoe verder?
Ik kan eigenlijk niets anders dan mijn persoonlijke sympathie voor Donald Trump uitspreken. Het goed gekamde fenomeen Trump kan, indien slim uitgespeeld, de koers van de Verenigde Staten voor decennia in de toekomst verleggen. Zo kan het sluiten van de grenzen en het optrekken van muren een eerste aanzet zijn tot een meer isolationistische koers van de Verenigde Staten. Waarbij de problemen van de VS (zoals de slechte infrastructuur) een hogere prioriteit krijgen dan het bombarderen van landen aan de andere kant van de wereld.

Daarom wat advies. Ik betwijfel of Donald Trump mijn advies echt nodig heeft. Ik gok erop dat er een hele batterij aan adviseurs heeft die veel meer ervaring hebben met presidentsverkiezingen dan ik heb. Maar enkele ideeën suggereren kan volgens mij geen kwaad.

Zo lijkt het mij een goed idee dat Donald Trump vooral doorgaat met ageren tegen massamigratie. De democratische kritiek op Trump is dat het niet fatsoenlijk is, getuigt ervan dat ze eigenlijk geen tegenargumenten hebben, behoudens heel hard “schande!” roepen.

Ook lijkt het me een goed idee dat Donald Trump vooral doorgaat met “demographic pandering” op de andere onderwerpen dan massamigratie. Het is smerige manipulatie, maar het is wel smerige manipulatie die werkt getuige de talloze keren dat kandidaten door een dergelijke tactiek genomineerd werden.

Trump doet er ook goed aan geen donaties aan te nemen van de gebruikelijke grote donateurs zoals de wereld van de grote banken en multinationals. Zo kan Donald Trump in elk geval niet worden beschuldigd van het zijn van een “systeemkandidaat” zoals Jeb Bush en Scott Walker ontegenzeggelijk wel zijn.

In elk geval zal het met Donald Trump niet snel een saaie presidentsverkiezing worden. Of hij nou uiteindelijk de republikeinse presidentskandidaat wordt of niet.

Posted on 6 Comments

Generaal pardon: Republikeinen werken mee aan eigen ondergang

In de Verenigde Staten worden de geesten langzaam rijp gemaakt voor amnestie voor de ruim 11 miljoen illegale immigranten in het land. Amnestie is de Amerikaanse equivalent van wat we in Nederland een generaal pardon noemen. Het is nog lang niet zover, maar een werkgroep van Republikeinen en Democraten in de senaat is het eens geworden over de uitgangspunten van nieuwe immigratiewetgeving. In eerste opzicht lijkt het vreemd dat de top van de republikeinse partij akkoord lijkt te gaan met een “pathway to citizenship” voor illegalen. Het overgrote deel van hun achterban is hier namelijk fel tegen. Maar sinds de herhaalde verkiezingswinst van Obama, waarbij minderheden massaal op de democraten stemden, proberen de republikeinen meer aansluiting te zoeken bij de electoraal steeds machtiger wordende groep hispanics.

Marco Rubio, senator voor Florida, wordt door sommigen reeds als Republikeinse presidentskandidaat getipt. Als zoon van een Cubaanse moeder zou hij in staat zijn meer spaanstalige kiezers aan te spreken.
Marco Rubio, senator voor Florida, wordt door sommigen reeds als Republikeinse presidentskandidaat voor 2016 getipt. Als zoon van ouders met een Cubaanse en een Colombiaanse achtergrond zou hij in staat zijn meer Spaanstalige kiezers aan te spreken.

Zo gaat de Republikeinse senator namens Florida, Marco Rubio in het Engels én in het Spaans reageren op de “State of the Union” die Obama vorige week heeft uitgesproken. Dat gaat best ver. Ziet u de Nederlandse oppositie al in het Arabisch reageren op het beleid van het kabinet Rutte om zo meer aansluiting te zoeken bij de allochtone kiezer? De Republikeinen hebben bij de evaluatie van hun verkiezingsnederlaag terecht geconstateerd dat de snel veranderende bevolkingssamenstelling in hoge mate debet is aan hun verlies. Om dit probleem te tackelen is het geen onlogische gedachte van de Republikeinen om in te zetten op een groter deel van de stem van met name de snel groeiende groep hispanics. Ze lijken daarbij echter één ding te vergeten. Als de nieuwe immigratiewetgeving er komt krijgen de ruim 11 miljoen illegale immigranten in één klap stemrecht voor de presidentsverkiezingen van 2016.

Het is een duivels dilemma voor de Republikeinen. Zonder een groter percentage van de stem van minderheden lijkt het winnen van de presidentsverkiezingen voor hen een bijna onmogelijke opgave. Ruimhartig amnestie verlenen zou een eerste aanzet daartoe kunnen zijn. Maar tegelijkertijd is de aanwezigheid van die grote groep hispanics nu juist de oorzaak van de electorale problemen van de Republikeinen. Daar komt bij dat ze in feite meer op de Democraten zullen moeten gaan lijken als ze de hispanics en andere minderheden aan zich willen binden, en daardoor vervreemden ze zich van hun basis. De crux zit hem in het feit dat de Republikeinen lijken te denken dat de VS een soort ‘tipping point’ voorbij zijn en dat het niet langer tot de mogelijkheden behoort om de groei van de minderheidsgroepen te stoppen.

Veel hispanics stemden voor Obama, het ligt niet voor de hand dat de Republikeinen onder hen veel stemmen kunnen winnen.
Veel hispanics stemden in 2012 voor Obama, Romney behaalde volgens onderzoek van Reuters 58% van de blanke stemmen (kiezers die op Romney noch Obama stemden buiten beschouwing gelaten), maar onder hispanics kwam hij niet verder dan 28% en onder zwarten behaalde hij slechts 3%.

Hoe het ook zij, amnestie voor illegalen in de hoop de sympathie (en stem) van hispanics te winnen is een strategische blunder van formaat. Een blunder die de Republikeinen op het punt staan te maken en die ze wel eens definitief naar de marge van de Amerikaanse politiek kan verdringen. Een generaal pardon voor 11 miljoen illegale immigranten betekent 8 a 9 miljoen nieuwe stemmers op de Democraten. Geen Spaanstalige toespraak van Marco Rubio die dat gaat veranderen. En een substantieel deel van de nu nog illegale immigranten is alleen en zonder familie in de VS. Als die immigranten een legale status krijgen kunnen ze hun echtgenotes, kinderen en andere familie laten overkomen. Er wordt geschat dat in de jaren na de amnestie tot 30 miljoen nieuwkomers te verwachten zijn als direct gevolg van de legalisering.

Voor de vaak rechteloze illegalen die het betreft is amnestie natuurlijk goed nieuws, en vanzelfsprekend speelt dit een belangrijke rol in de discussie. Men probeert de Republikeinen ook te overtuigen met argumenten die ons in Nederland bekend zullen voorkomen. Eenmalige amnestie voor al die zielige gevallen die hier al zo lang verblijven. En daarna strengere regels en strengere grenscontroles. De Republikeinen zijn ook gevoelig voor het argument dat criminele activiteiten van illegale immigranten beter te monitoren zouden zijn wanneer zij geregistreerde burgers zijn geworden. Al met al wordt het heel spannend of de amnestie er komt, want ook onder Democratische kiezers is er weerstand tegen. Om af te sluiten met een brug naar ons eigen continent: rechtse partijen in Nederland en in Europa kunnen er maar beter voor zorgen niet in de onverkwikkelijke situatie terecht te komen waar de Republikeinen zich nu in bevinden.

Posted on 1 Comment

Obama wint onverwacht eenvoudig

Verbazing zal afgelopen verkiezingsavond hebben overheerst in beide politieke kampen. Niet zozeer de overwinning, maar vooral de wijze waarop deze werd behaald was niet voorzien. Een niet gering aantal commentatoren had Mitt Romney een goede kans op de overwinning gegeven. Als Obama won dan zou het met een zeer kleine marge gebeuren na een lange verkiezingsnacht. Niets bleek minder waar. De eerste uitslagen duidden al vrij vroeg op een overwinning voor de Democraat. Dat het zo lang duurde voordat Romney zijn verlies toegaf, had wellicht met oprecht ongeloof te maken. Anders dan vier jaar geleden geloofde de Republikeinse campagne dit jaar heilig in de overwinning.

In mijn vorige artikel over de Amerikaanse verkiezingen betoogde ik dat Mitt Romney de beste kansen had op de overwinning. Dit voornamelijk gezien zijn steun onder independents en een enthousiastere Republikeinse achterban die volgens onderzoeken het gat van vier jaar daarvoor had gedicht. De enige kanttekening was een scenario waarin de opkomst onder Democraten en minderheden zo groot zou zijn dat de verhoudingen zouden lijken op die van 2008. Onder meer op basis van lagere opkomst onder Democraten in staten waar vroeg gestemd kon worden en door algemene teleurstelling met het presidentschap van Obama, leek dit onwaarschijnlijk. Daadwerkelijk betrouwbare data uit belangrijke staten laat nog even op zich wachten, maar uit ‘exit polls’ blijkt dat dit scenario zich vermoedelijk toch heeft uitgespeeld. Vooral latino’s zijn in groten getale opgekomen en stemden ditmaal met een nog grotere meerderheid op Obama dan vier jaar geleden. Daar staat tegenover dat Romney maar kleine winsten heeft geboekt ten opzichte van stemaantallen voor John McCain, de Republikeinse kandidaat in 2008. De totale opkomst zal naar verwachting ook ruim onder het record van toen zijn gebleven. Uit eerste analyses van de verkiezingsuitslag blijkt dat vooral de blanke stem massaal thuisgebleven is. Er zijn vermoedelijk tot wel zeven miljoen minder blanke stemmers dan in 2008, ondanks groei van die bevolkingsgroep, niet opgekomen. De winst voor Romney onder onafhankelijke kiezers werd dus goeddeels ongedaan gemaakt door het wegblijven van deze kiezersgroep. Waren deze kiezers wel komen stemmen – zoals breed de verwachting was – dan was Romney verkozen tot president. Opvallend is ook dat uit onderzoek van CNN blijkt dat kiezers die zeer laat hun keuze hebben gemaakt, met een significante marge voor de president zijn gegaan. Dit druist in tegen de conventionele wijsheid dat late kiezers in meerderheid voor de uitdager zouden kiezen. Wellicht heeft de storm Sandy en de beelden van een president die aan het eind van een vuile campagne zich nog presidentieel kon presenteren hier iets aan bijgedragen. Een vroege conclusie is dat ondanks winst onder onafhankelijke kiezers er simpelweg niet genoeg Republikeinse stemmers zijn opgekomen om het voordeel van de Democraten te overbruggen. Welk vermeend enthousiasme er ook onder Republikeinen bestond, het was onvoldoende om op te kunnen tegen de Democratische machine die ook ditmaal kiezers zeer effectief naar de stembus wist te krijgen.

Waar dit toe heeft geleid is een overwinning voor Obama die groter is dan de meest optimistische ramingen. Zijn voorsprong in de popular vote is ten opzichte van 2008 dan wel stevig geslonken van ruim zeven naar een schamele twee procent, staten als Virginia, Ohio en Colorado zijn toch met veilige marges in de kolom van de Democraat beland. Met name de uitslag in Florida doet verbazen. Een aanhanger van Romney merkte cynisch op dat de Republikeinse campagne een miljard dollar heeft uitgegeven om slechts Indiana en North Carolina te heroveren – staten die zekerheden zouden moeten zijn voor de Republikeinen.

In Florida zal Obama vermoedelijk ook winnen

 

Met deze uitslag staat de Republikeinse partij voor een vergelijkbare vraag als CDA in Nederland. Hoe de nederlaag te verklaren? En net zoals er hier vergaande onenigheid onder christendemocraten bestaat, zo zullen de Republikeinen nog wel even doorruziën. Zo is er de vraag: lag het aan de kandidaat? Het algemene beeld was lange tijd dat Romney slechts de beste van een reeks matige kandidaten was. Gedurende de voorverkiezingen overheerste daarom ook de vraag waarom de partij geen goede kandidaten kon leveren. Een inherent imagoprobleem en de maandenlange smeercampagne van de Democraten maakten het een klein wonder dat er in de laatste weken zoveel enthousiasme voor Rommey werd gesignaleerd. Het is een hele prestatie van de campagne geweest dat Romney uiteindelijk qua favorability Obama iets overtrof. Tegelijk zou dat eigenlijk ook geen kunst moeten zijn gezien de brede ontevredenheid over de president, maar de al voor de zomer ingezette negatieve campagne op de persoon van Romney richtte aanzienlijke schade aan.

Dan is er de partij zelf. Wat buiten kijf staat is dat de Grand Old Party een demografisch probleem heeft. Een mogelijke verklaring voor de nederlaag van Romney is dat het niet aan een tekort aan enthousiasme onder Republikeinen heeft gelegen, maar aan het simpele feit dat het aantal betrouwbare stemmers teveel is afgenomen. Zoals een commentaar op het door de NOS veel aangehaalde links-progressieve blog The Huffington Post het stelde:

“President Barack Obama did not just win reelection tonight. His victory signaled the irreversible triumph of a new, 21st-century America: multiracial, multi-ethnic, global in outlook and moving beyond centuries of racial, sexual, marital and religious tradition.”

Terzijde schuivend dat hier een verwerpelijk progressivisme tentoongesteld wordt waarin racisme en religieuze traditie in één mond wordt veroordeeld – dit is het perspectief van een triomfantelijke liberal dat zeker niet een meerderheidspositie vertegenwoordigt – er worden hier twee trends benoemd die vergaande consequenties hebben voor de Republikeinse toekomst.

De eerste betreft de opkomst van latino’s en in mindere mate de groei van de zwarte bevolking. Deze laatste groep, vooral gecentreerd in de steden, is volledig ingepalmd door de Democraten. Dit geldt in mindere mate voor latino’s, maar er worden vanuit de Republikeinse partij weinig pogingen ondernomen om structureel stemmen onder deze sterk groeiende bevolkingsgroep te winnen. Omdat de blanke bevolking minder snel groeit, verkleint de partij bij elke verkiezing de groep met potentiële stemmers. Daar komt een tweede trend bij die laat zien dat nieuwe generaties toenemend minder aansluiting bij het conservatisme van de Republikeinse partij vinden. Zo kalft het aandeel van de overwegend Republikeins gezinde blanke bevolking steeds verder af, en zien we binnen die groep een gestaag toenemende vervreemding met de meer conservatieve vleugel van de partij. Een voor de hand liggend antwoord – schuif wat op naar het midden – brengt gevaren met zich mee. Het is denkbaar dat de nederlaag van Romney, enkel hamerend op de economie en in bepaalde kringen zeker niet bekend als een echte conservatief, ten dele te verklaren is door het thuisblijven van de ‘evangelicals’. Hier is het dilemma: hoe de jongere, minder conservatieve kiezer aan te spreken zonder andere traditioneel Republikeinse kiezersgroepen te demotiveren?

Lang zullen de Republikeinen niet hebben om hierover na te denken. De processen voor de verkiezingen van 2016 zullen al snel in gang worden gezet. Bovendien zullen in aanloop naar de tussenverkiezingen in 2014 de contouren van een nieuwe succesvolle strategie al zichtbaar moeten zijn willen de Republikeinen kans maken om in de nabije toekomst een kandidaat in het Witte Huis te krijgen.