Posted on

Verenigde Staten trekken zich terug uit noorden Syrië

Syrië

Voor wie de Amerikaanse buitenlandse politiek volgt is er een vaste traditie. Washington maakt bondgenoten, geeft hen geld, wapens en politieke steun om hen nadien enkele jaren later als een baksteen te laten vallen. Niets nieuws onder de zon dus toen de VS zich dit weekend begonnen terug te trekken van de grens van Syrië met Turkije en weg van hun ‘vrienden’ van de PKK/YPG.

De Koerdische nationalisten van de PKK/YPG gaan er zo te horen dus alleen voor staan tegen de macht van Turkije, Iran, Rusland en Syrië. De keuze zal in dat geval rap gemaakt zijn. Als Trump zich natuurlijk ditmaal aan zijn beloftes weet te houden. Voorheen al kondigde die een Amerikaanse terugtrekking uit Syrië aan. Tot John Bolton en zijn vrienden tussenbeide kwamen. Maar die is nu weg.

Amerikaanse wapenleveringen aan de PKK/YPG in Syrië

Turkije, en dat is echt niet alleen president Recep Erdogan en zijn AKP maar het ganse politieke establishment, is woest over de Amerikaanse wapenleveringen aan de PKK. Behoudens dan de Democratische Volkspartij, de Turks-Koerdische nationalisten, die hier een ambigue houding aannemen.

Amerikaanse troepen en YPG - 2
Een foto uit de periode van de nauwe militaire alliantie van de VS met de YPG/PKK. Merk op dat de soldaat vooraan een Amerikaanse vlaggetje draagt terwijl die achteraan er op zijn schouder een van de YPG heeft. En de Amerikaanse soldaat beheert het grote geschut. Dat is nu voorbij. Bye, bye.

Moest de VS zich militair verzetten tegen een Turkse invasie dan hadden vanaf de Turkse luchtmachtbasis in Inçirlik niet alleen Turkse bommenwerpers opgestegen richting Syrië maar mogelijk ook Amerikaanse. Er is hier immers eveneens een grote Amerikaanse basis waar zelfs atoombommen zouden liggen. Het zou toch wel heel bizar zijn: Inçirlik versus Inçirlik

Voor de PKK/YPG zal dit het einde beteken van een nationalistische droom zoals ook de Koerden van de clan van Massoed Barzani en zijn Koerdische Democratische Partij in Irak dat eerder meemaakten. Dromen zijn bedrog, ook al komen die uit Israël en de VS. Er lijkt zich trouwens in de regio een nieuwe politieke structuur te vormen.

Saoedi-Arabië en Iran

Zo zijn er steeds luidere geruchten dat Saoedi-Arabië af wil van de voor haar desastreuze oorlog in Jemen – ze stelden positief te staan tegenover vredesvoorstellen van de Jemenitische Houthi’s (Ansar Allah) – en tot een vorm van verstandhouding te willen komen met Iran. Begrijpelijk na de zware vernederingen van de voorbije weken.

Ook de Verenigde Arabische Emiraten herstelden volgens berichten nu hun contacten met Iran. Waarbij recent de Syrische grens met Irak in Al Bukamal aan de Eufraat na veel jaren eveneens werd heropend. Wat de VS en Israël jarenlang poogden te verhinderen. En dat is voor de regio en Syrië belangrijk. Syrië is immers steeds een doorvoerland geweest van de Middellandse Zee naar de rest van de Arabische wereld, ook Qatar en Saoedi-Arabië.

Donald Trump - 6
De Amerikaanse president Donald Trump kondigde nogmaals de Amerikaanse militaire terugtrekking uit Syrië aan. Wordt het ditmaal werkelijkheid? Mogelijk, want er zijn ook andere signalen die in deze richting wijzen. En Mr Oorlog John Bolton is weg op het Witte Huis. Trump stelde dat hij beschikte over een ‘grote en ongeëvenaarde wijsheid’. Wie gaat dat durven betwijfelen.

Vluchtelingenkamp al Rukban en Amerikaanse basis al Tanf

En ook zou er een akkoord zijn om het grote vluchtelingenkamp van al Rukban vlakbij de Amerikaanse basis van al Tanf bij Jordanië te sluiten en de mensen naar hun woningen te laten terugkeren. Al Tanf ligt op de voornaamste grensovergang van Syrië naar Irak op de autoweg van Damascus naar Bagdad. Officieel was de VS er om ISIS te bestrijden. De enige reden was echter om zo het herstel van Syrië te saboteren.

Het is natuurlijk nog vroeg dag, maar er zijn duidelijk tekenen dat het dossier naar een oplossing aan het gaan is. Zo zou er nu na jaren eindelijk een Syrisch grondwettelijk comité zijn gevormd waar ook Saoedi-Arabië akkoord mee lijkt te gaan. Alleen de groepen rond al Qaida en de Syrische Moslimbroeders verzetten zich, maar die lijken meer en meer geïsoleerd te raken. Ook Turkije lijkt hier immers mee in te stemmen.

Erdogan: Turkse operatie past bij herstellen eenheid van Syrië

De verwachte Turkse inval in het noordoosten waar de PKK/YPG baas is zal, zoals zij op de kaarten te zien is, blijkbaar – en dat is opvallend – de grenspost Qamishli vermijden. Hier verblijven immers nog steeds Syrische legereenheden en ambtenaren.

Erdogan stelde dat die invasie past in het herstellen van de Syrische eenheid. Afwachten maar. Het is echter vooral kijken of het Witte Huis zich ditmaal aan zijn beloften zal houden. Syrië zal die vrede immers zeer goed kunnen gebruiken. Maar nu is er in Washington bij zijn Republikeinen en de Democraten al groot verzet tegen die terugtrekking. Het theatergezelschap van Washington DC in actie?

Amerikaanse basis Tal Abyad verlaten - 7 oktober 2019
De Amerikaanse militaire basis van Tal Abyad vlakbij de Turkse grens die de Turken moest tegenhouden. Ze is sinds vandaag leeg.

Krijgsgevangen ISIS-strijders in oosten Syrië

Natuurlijk is er nog de heel belangrijke kwestie van de krijgsgevangenkampen zoals al Hol waar leden van ISIS worden vastgehouden. De landen van de NAVO zijn in feite de ultieme verantwoordelijken voor hun lot. Zij steunden immers de Amerikaanse bezetting van dit deel van Syrië. Gezien de situatie lijkt de enige legale en beste oplossing dat men die kampen overdraagt aan de wettige Syrische regering.

http://www.novini.nl/laat-internationale-jihadisten-gewoon-door-syrie-berechten/

Wat zij er dan mee doet is uiteindelijk alleen een zaak van Syrië. Zelfs al zijn dat voor die leden van ISIS bijna zeker slechte vooruitzichten. Maar toen zij er arriveerden gaven zij de mensen daar nog veel slechtere vooruitzichten. Poets wederom poets.

Landen als België zullen er hun handen van aftrekken en behoudens wat luide verklaringen niets doen. Wel kan men in Damascus dan om genade vragen voor de kleine kinderen en het overbrengen ervan naar Europa regelen. Maar dan moet men wel met Syrië praten. En dat zijn, integendeel tot wat onze media al jaren vertellen, geen onmensen genre al Qaida en ISIS.

Posted on

Syrië – België steunt Al Qaida

België legde eind vorige week samen met Koeweit en Duitsland een resolutie voor aan de VN-Veiligheidsraad waarin ze vroegen om een staakt-het-vuren in de Syrische provincie Idlib.(1) Hier staan een aantal terreurgroepen waaronder vooral de aan al Qaida gelieerde Hayat Tahrir al Sham, Jaysh al Izza en de Turkestan Islamic Party, een beweging met veel Chinese Oeigoeren, tegenover het Syrische leger gesteund door Rusland en ook Iran.

Daarbij stelt onze regering in het ontwerp van resolutie:“Syrië viseert systematisch burgers en civiele doelwitten, zoals hospitalen en scholen…..Met het gemeenschappelijke voorstel van resolutie wil ons land de Veiligheidsraad aanzetten tot collectieve actie om de burgerbevolking in Syrië te hulp te schieten.”

Zoals de VN en ook de Westerse regeringen al herhaalde malen in het publiek stelden is de strijd tegen de terreur erg belangrijk. En de strijd tegen al Qaida en haar bondgenoten hoort daar uiteraard bij. Het staat normaal gezien hier zelfs centraal.

Dubbele maatstaven inzake burgerslachtoffers

Ten tijde van de oorlog tegen ISIS, een afsplitsing van al Qaida, werden hele steden, veelal met de burgerbevolking er nog in, zoals in het Syrische Raqqa en de Iraakse miljoenenstad Mosoel, mede door Belgische bombardementen grotendeels met de grond gelijk gemaakt. Naar burgers omkijken deed men hier niet. En van wederopbouw van Raqqa toen eens ISIS eenmaal weg was is er onder Amerikaanse controle trouwens geen sprake.

Hoeveel doden daarbij vielen is nooit geteld en schattingen hierover waren zeldzaam. Maar geen probleem. Volgens onze toenmalige minister van Defensie Steven Vandeput (N-VA) heeft onze luchtmacht daarbij geen enkel burgerslachtoffer gemaakt. Laat staan dat er hospitalen, markten of scholen werden geraakt. Onze bommen beschikken blijkbaar dus over een systeem waarbij ze zodra deze burgers ruiken rechtsomkeer maken en elders ontploffen. En onze pers die dit allemaal slikte.

Internationaal recht

Bovendien had België toen het doelwitten in Syrië bestookte toestemming moeten vragen aan de Syrische regering. Nergens gelezen in onze kranten. Het was nochtans een verplichting die men expliciet in de VN-resolutie wist te vermelden. Pas met die clausule erin gingen Rusland en China akkoord. De VS en haar vazallen in de NAVO wilden immers eerst die clausule niet opnemen.

Ze zouden dan desnoods Damascus kunnen bombarderen stellende dat ISIS daar ook zit. Een herhaling van Libië. En bommen gooien op Syrië zonder VN-toelating is, zoals ook een onzer politieke topfiguren hier tijdens een debat opmerkte, een oorlogsmisdaad.

België steunde terreurgroepen

Maar zoals uit een serie documenten blijkt steunde België in het verleden al die terreurgroepen en liet men in de EU toe dat ISIS tot kort voor de bevrijding van Mosoel in 2017 Bulgaarse wapens kreeg. Aangekocht door Saoedi-Arabië en de VS.(3)

Ook steunde men zelfs, zoals blijkt uit een Amerikaans document van de DIA (4), de militaire inlichtingendienst, de inval in Irak van ISIS en de oprichting van een kalifaat in die regio. Wat de woordvoerder van Didier Reynders tijdens een gesprek nadien poogde te ontkennen.

Mohammed al Jolani (al Nusra) met Bin Laden en Ayman al Zawahiri - Augustus 2012
In het midden Abu Mohammed al Jolani, chef van nu Hayat Tahrir al Sham en vroeger Jabhat al Nusra. Het is een officiële foto van al Jolani gemaakt ter gelegenheid van de aankondiging van wat hij noemde de afscheiding van zijn groep van al Qaida. Links Bin Laden en rechts Ayman al Zawahiri, officieel de huidige leider van al Qaida. Van een afscheiding gesproken.

Propaganda voor terreurbewegingen

Bovendien heeft journalist Montasser Alde ’emeh, die zich al jaren uitgeeft voor een informant van de Belgische Staatsveiligheid – wat die dienst nooit ontkende – via de media onverbloemde propaganda zitten maken voor die terreurbewegingen. (5) Volgens zijn beweringen om er zo in te infiltreren. Maar hij stelde hen wel voor als de goede jongens, strijders voor een ideaal en lokte zo ongetwijfeld nieuwe rekruten voor Syrië.

Met andere woorden: Onze Staatsveiligheid, regering en de hen hier steunende media lokten als dit klopt jihadisten naar Syrië en Irak die in sommige gevallen dan nadien terugkeerden om toe te slaan in o.m. Zaventem, Maalbeek, Charlie Hebdo en de Bataclan in Parijs. Het lijkt iets voor het Comité I dat namens het parlement de veiligheidsdiensten moet controleren.

Pers neemt propaganda Al Qaida over

Is dit medeplichtigheid aan massamoord en terreur? Maar geen zorgen want wees zeker, niemand van de verantwoordelijken voor deze totale waanzin zal zich hier gerechtelijk of zelfs politiek ooit voor moeten verantwoorden.

Dat men nu in dit persbericht klakkeloos de propaganda van al Qaida overneemt dat het Syrische leger in Idlib ‘systematisch burgers, hospitalen en scholen’ viseert wekt dan ook niet de minste verbazing. Want bewijzen voor dit soort beweringen zijn er niet. Men neemt de verklaringen van al Qaida gewoon over. In wezen is dit ontwerp van resolutie dan ook een wat domme en nutteloze poging tot het redden van het kalifaat van al Qaida in Idlib.

Koeweit grote financier salafistische bewegingen

En dat Koeweit hier mee aan boord is hoeft evenmin te verwonderen. Het land steunt financieel wereldwijd immers allerlei salafistische bewegingen. Maar voor onze diplomatie is dit geen enkel probleem om hen in deze zaak mee aan boord te nemen. Leve dus de koppensnellers en bommengooiers? Hoe moeten de slachtoffers van al die terreur zich over dit ‘diplomatiek’ optreden voelen???

België leverde wapens aan Emiraten voor Al Qaida in Jemen

Ook in Jemen steunt België al Qaida, hier dan al Qaida in het Arabisch Schiereiland, de afdeling die verantwoordelijk is voor het bijna geheel uitroeien van de redactie van het tijdschrift Charlie Hebdo. Zo levert FN uit Herstal, een Waals overheidsbedrijf, schiettuig aan de Verenigde Arabische Emiraten die het ondanks een certificaat van eindgebruiker, dan doorgeeft aan de lokale afdeling van al Qaida. En geen kat in de Wetstraat die protesteert. (6)

FN Herstal Minimi
De minimi (minimitraillette) van FN-Herstal is populair niet alleen bij de legers van de NAVO maar ook bij al Qaida op het Arabisch Schiereiland. Het is een open geheim dat echter in onze media wordt verzwegen.De Duitse zender Die Welle toonde zelfs een video met beelden waarop de serienummers van zo’n wapen bij al Qaida te zien zijn. Ze kwamen van Herstal en werden via Antwerpen geleverd aan de Verenigde Arabische Emiraten. Zelfs Amnesty International verzwijgt het in haar laatste rapport over wapens in Jemen. “We weten dat niet”, was het antwoord bij de Britse ngo.De Morgen bestede aan die zaak van Belgische wapens in Jemen dit jaar toen het bekend raakte 6 artikels zonder echter de naam al Qaeda te vermelden. De omerta. Waals premier Willy Borsu (MR), eigenaar van FN, beloofde op 8 mei dit jaar een onderzoek. Ben benieuwd naar het resultaat.Een verbod op wapenuitvoer naar Saoedi-Arabië is dus niet voldoende. Ook de andere landen op dat Arabisch schiereiland behoudens Oman moeten minstens hieronder vallen. Wie weet komt die afdeling van al Qaida met zo’n minimi’s haar werk bij Charlie Hebdo afmaken.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat het woord al Qaida in de Belgische ontwerpresolutie niet te bespeuren valt. Het mag immers niet te sterk opvallen dat Didier Reynders hier al Qaida poogt te redden van verdere ondergang en dat zijn bewering over de strijd tegen de terreur een grote leugen is. Het heet boerenbedrog.

Buitenlandse terroristen in Idlib

Bovendien vechten daar in Idlib ook enkele duizenden buitenlandse terroristen waaronder ook Belgische en stelt de VN dat men als terroristisch erkende groepen zoals Hayat Tahrir al Sham moet bestrijden. Een staakt-het-vuren zou dus eerdere VN-resoluties over de zaak tegenwerken. Maar in diplomatie mag men gewoon alles verwachten. Arrogantie en agressie koppelt men er naadloos aan hypocrisie.

Uiteraard zijn daar honderdduizenden burgers het slachtoffer van die oorlog en dreigen er veel doden te vallen. Maar dat was ook zo toen België op vraag/eis van de VS ook ISIS aanviel. Geen haan kraaide toen over de mogelijke burgerslachtoffers. Charles Michel, Didier Reynders en minister van Defensie Steven Vandeput zwegen in koor en bombardeerden er zoals hun Nederlandse collega’s op los. En geen persmuskiet die bezwaren maakte.

NAVO-landen en salafistische koninkrijken onketenden burgeroorlog in Syrië

Maar dit drama is niet veroorzaakt door de Syrische regering. Het zijn de landen van de NAVO en enkele salafistische koninkrijken en emiraten die zo nodig tienduizenden terroristen naar Syrië moesten sturen om zo een burgeroorlog te ontketenen. Wat de regering in Damascus nu doet is het opkuisen van de smeerlapperij veroorzaakt door onder meer Didier Reynders. En er is geen alternatief voor dit Syrische beleid. Spijtig.

Staakt het vuren en tegenoffensief Al Qaida

Ondertussen kondigde men in Syrië nog maar eens een staakt-het-vuren af. In wezen een toegeving van Rusland, Syrië en Iran aan Turkije dat zoals Reynders de vrienden van al Qaida wil redden. Waar Rusland om Turkije wat te vriend te houden – en de NAVO te verzwakken – voorlopig en slechts deels mee instemt.

Syrië - Kaart - M5 - Hamma-Aleppo
In de akkoorden tussen Turkije, Rusland en Iran was afgesproken dat de weg M5 (Hier foutief M1 genoemd) weer open zou gaan voor regeringsverkeer tussen Damascus en Aleppo. Het kwam er niet van en vermoedelijk heeft het leger dit stuk van Syrië als haar volgende doelwit. Met daarbij de steden Maarrat al Numan, Saraqib en Khan al Asal, de plaats waar in april 2013 voor het eerst in Syrië heel vermoedelijk door die salafisten sarin werd gebruikt.

Met als vraag hoeveel uren dit staakt-hut-vuren nog gaat standhouden. Al na twee dagen waren er de eerste schermutselingen. Bij al Qaida geeft men ondanks de recente grote militaire nederlaag geen kik en poogde men met drones dinsdag de Russische luchtmachtbasis in Syrië te bombarderen. En nog maar eens zonder zo te zien enig resultaat. Wel zou Turkije nu toegeeflijker worden voor de Syrische en Russische eisen.

Syrische leger wil verder oprukken

Het Syrische leger geeft nu de indruk te willen oprukken naar de stad Maarrat al Numan, de grootste van de provincie. Ook de stad Saraqib komt dan in het vizier. Kwestie van de M5 richting de stad Aleppo onder controle te krijgen. Dat was al bij vroegere staakt-het-vuren zo afgesproken. Twee recente tegenoffensieven van al Qaida en haar bondgenoten raakten nergens en resulteerden in alleen maar meer van die terroristen bevrijde steden.

Schermutselingen aan Turkse grens

Opvallend is daarbij dat sinds een paar dagen aan de grens met Turkije er incidenten zijn geweest tussen Turkse grenswachten en leden of sympathisanten van die jihadistische groepen. Die wilden naar Turkije vluchten maar werden met geweld tegengehouden. Hierbij vielen ook schoten en veel verwensingen naar de Turkse regering. Al Qaida & co in de provincie Idlib is als de Titanic. Wel blijft het orkest nog eventjes spelen. Met steun van Reynders.


Noten

1)https://diplomatie.belgium.be/nl/newsroom/nieuws/nieuwsberichten/2019/belgie_vraagt_aandacht_voor_humanitaire_situatie_idlib

2) https://www.un.org/press/en/2019/sc13935.doc.htm

3) https://www.conflictarm.com/reports/weapons-of-the-islamic-state/.

Het is een rapport van de Britse ngo Conflict Armament Research dat in 2017 op vraag van de EU en de Duitse regering gemaakt is. De EU, haar lidstaten en de Europese media zullen het bestaan van dit explosief dossier echter verzwijgen. Of hoe een lidstaat van de EU op massale schaal ongestraft wapens leverde aan ISIS toen diezelfde EU hen bombardeerde.

4) https://www.globalresearch.ca/defense-intelligence-agency-create-a-salafist-principality-in-syria-facilitate-rise-of-islamic-state-in-order-to-isolate-the-syrian-regime/5451216

Het is een van de belangrijkste documenten uit deze oorlog en zowat iedereen die dit volgt kent het. Specialisten zoals de Amerikaanse professor Joshua Landis zwijgen er echter over. Ook ‘expert’ Montasser bezit dit document – Het werd hem in aanwezigheid van getuigen na een Dendermondse voordracht persoonlijk gegeven – maar zal er eveneens over zwijgen  Op Buitenlandse Zaken in Brussel kent men het natuurlijk.

Hetzelfde voor Pieter Stockman, die andere specialist, die met Montasser het boek ‘de jihadkaravaan’ schreef waarin de problemen met die Syriëstrijders geweten werd aan… de sociale achterstelling. Die is er wel maar dat is als oorzaak secundair.

Deze poogde later op de website Bellingcat samen met Guy Van Vlierden, Bassam Ayachi, Syriëstrijder en de peetvader van het Molenbeekse salafisme, wit te wassen. Een man die tot vorig jaar in Europa ongestraft kon werken.

5) – De Standaard; 3 juni 2014, “Laten we eens stoppen met de Belgische Syriëstrijders te criminaliseren en te demoniseren.” column, Montasser Alde’emeh.

– Knack 22 februari 2017, “De jihadisten naderen hun einddoel: Jeruzalem’, Jan Lippens in gesprek met Montasser Alde’emeh. “Zes: vernietiging van Israël en de verovering van Jeruzalem als eindfase. ‘Dat staat allemaal in detail beschreven in pamfletten en teksten die dateren van lang voor de opkomst van de IS’, verduidelijkt AlDe’emeh. ‘Als je dat hele stappenplan bekijkt, zijn we nu voorbij fase vier. De jihadisten zitten vandaag aan de grens van Israël. In de Zuid-Syrische stad Daraa, aan de grens met Jordanië en rond de Golanhoogte zijn Al-Qaedastrijders en jihadisten van andere milities sterk aanwezig.”

Ze zijn er ondertussen verdreven door het Syrische leger dit o Ondanks de uitgebreide en in de Israëlische media goed gedocumenteerde berichtgeving over Israëlische steun aan hen. Tot heden pleegde geen enkele van die jihadistische groepen trouwens al een aanslag in Israël. Alleen zuiver Palestijnse groepen houden zich daar mee bezig. Naast dan de Libanese Hezbollah, aartsvijand van al Qaeda & Co.

De Belgische terrorist Abdelkader Belliraj, volgens vier insiders een agent van de Mossad, had vlak voor de aanslagen in de VS van 11 september 2001 in Afghanistan een privaat gesprek met zowel Bin Laden als met toen nummer twee Ayman al Zawahiri. Deze beweringen van Montasser zijn dan ook lachwekkend en pure fantasie. Zeker daar Israël al die groepen die actief waren aan haar grens zelfs bewapende.

– De Morgen, 27 mei 2017, gesprek van Joël De Ceulaer met Montasser Alde’emeh. “Ik heb met plezier een paar jaar lang de hypocriet uitgehangen, in dienst van de Staatsveiligheid.”

– De Standaard; 12 juli 2014, Maxie Eckert en Eline Bergmans, “De VRT-nieuwsdienst had na zijn aankomst in Syrië even telefonisch contact met Montasser Al-De’emeh. Hij zou er logeren bij het Al-Nusra-front, dat banden heeft met Al-Qaeda….. ‘Het zijn jongeren die op zoek zijn naar een houvast in het leven, die gefrustreerd zijn door het onrecht in het Midden-Oosten. Ik schrok toen ik hen hoorde zeggen dat ze gelukkiger zijn in Syrië, omdat ze er kunnen leven met eer. En daarenboven een zwembad en een auto ter beschikking hebben.’

6) Deutsche Welle, 29-11-2018, Kersten Knipp, ‘Yemen: The devastating war waged with European weapons’ https://www.dw.com/en/yemen-the-devastating-war-waged-with-european-weapons/a-46515199?fbclid=IwAR1UF3Mdn8n30UHn1CXZcZWvob8CK-C5ehcXq4dQE3wdoqFoUs3DjT3haiU

Posted on

Draining the swamp – Trump ploetert onverdroten voort

Donald Trump

Hoe langer Trump aan de macht blijft, hoe harder de reacties zullen worden van de gevestigde orde. Toch lijkt Trump niet echt gas terug te nemen. Hij lijkt stug door te gaan met zijn kruistocht om de alomtegenwoordige rot in het systeem aan te tonen.

Trump blijft vriend en vijand verbazen, negatief of positief. Het ligt er maar net aan aan welke kant je staat. Tijdens de campagnes van 2016 kwam Trump met de welbekende slogan Drain the swamp! Het establishment moest plaatsmaken voor mensen die geen carrièrepolitici waren, maar mensen die met beide benen – of op zijn minst een paar tenen – in de samenleving stonden. Het moest maar eens afgelopen zijn met de inwisselbare figuren en de marionetten die iedere campagne ‘change‘ beloven, maar feitelijk hetzelfde beleid doorzetten als hun voorganger.

Military-industrial-congressional complex

Trump hekelde het al decennia praktisch ongewijzigde buitenlandbeleid. Welke president er ook zit, ongeacht partij, er is altijd sprake van een vorm van interventiepolitiek – iets wat Trump het liefst direct zou stoppen. Nu is dit praktisch gezien onmogelijk. Het military-industrial-congressional complex is zo immens invloedrijk en lucratief op economisch en politiek gebied, dat het compleet afbreken hiervan onhaalbaar is.

Trump bekritiseert verpaupering steden onder Democraten

Recent is Trump – negatief – vaker het middelpunt van een mediastorm. Vaak is het riedeltje hetzelfde: Trump is per definitie racistisch. Of hij nu opkomt voor een minderheidsgroepering of niet, het maakt geen verschil. Waar Trump zich terecht zorgen maakt over de verpaupering van diverse steden, weten de media het weer zo te spinnen dat Trump weer racistische gal heeft lopen spuien. Veel Europese media nemen dit hijgerig over, zonder naar originele bronnen te kijken. In dit geval de kwestie ‘Baltimore’.

Democratische bolwerken

Baltimore is sinds eind jaren ’20 een Democratisch bolwerk. Net als enkele andere steden zoals Chicago en Detroit – die sinds de jaren ’70 Democratische bolwerken zijn – is het bijna kenmerkend dat deze steden onder het toeziend oog van Democraten enorm verpauperen. De partij die opkomt tegen armoede en kansenongelijkheid onder minderheden – volgens de (linkse) media althans – weet deze steden niet uit het slop te trekken. Sterker nog: de verpaupering begon juist vaak wanneer de Democraten controle kregen over deze steden.

Herverkiezing Trump

Trump kan eigenlijk niks goed doen in de ogen van de gevestigde orde. Alles wat Trump doet, doet hij vanuit een slechte intentie. Dit narratief heeft de media vrij succesvol weten te creëren. De Russia-hoax is aan een eind gekomen. Toch zien we dat het ‘Russische spook’ nog steeds wordt aangehaald in Europese media. Toch zijn de kansen op herverkiezing tamelijk groot. Vergeleken met 2016 heeft het establishment eigenlijk geen enkele vooruitgang geboekt. Trump lijkt eerder juist alleen maar populairder te zijn geworden n eigen land.

Democraten verwikkeld in identity politics

Dit is mede te danken aan de identity politics waarin de Democraten zichzelf hebben verwikkeld. De oude partijbonzen vechten op dit moment een strijd uit met de hard linkse jongelingen zoals Alexandria Ocasio-Cortez en Ilhan Omar. De partij lijkt zichzelf op te vreten.

Tulsi Gabbard door eigen partij gesaboteerd

De kandidaat die namens de Democraten een zinnig geluid laat horen wordt gesaboteerd door haar eigen partij en de linkse media. Tulsi Gabbard, een echte non-interventionist die vanaf dag één door alles en iedereen wordt tegengewerkt. Ook Bellingcat begint nu tegen haar te ageren omdat zij kritisch is op de Amerikaanse bemoeienis in Syrië.

In Amerika is al jaren geen normale demonstratie mogelijk

Hoe langer Trump aan de macht blijft, hoe harder de reacties zullen worden van de gevestigde orde. Toch lijkt Trump niet echt gas terug te nemen. Hij lijkt stug door te gaan met zijn kruistocht om de alomtegenwoordige rot in het systeem aan te tonen. Als het aan Trump ligt pakt hij de radicale groeperingen – en met name Antifa – direct aan. Al jaren is in Amerika geen ‘normale’ demonstratie mogelijk. In Amerika zijn deze demonstraties of soms zelfs halve oorlogssituaties het nieuwe normaal. Sinds Trump verkozen is, zijn de rode brigades een vast onderdeel van de collectieve Trump-psychose. Helemaal in de ban van Trump derangement syndrome gaan ze de straat op om iedereen die hun mening niet omarmt met geweld te intimideren.

Trump neemt Antifa op de korrel

Maar niet lang meer, volgens de POTUS. Trump hekelt al tijden het extremisme in zijn land. Nu is het, zo zegt hij, genoeg. Zou Trump het voor elkaar krijgen om vóór het einde van zijn eerste termijn Antifa (en andere extremisten) officieel als terreurorganisaties te definiëren? Dan zou de politie harder en vooral adequater kunnen optreden. En vluchten die omhooggevallen revolution larpers onmiddellijk de dichtstbijzijnde Starbucks in voor een grande soy latte.

Op vrijdag 16 augustus vindt de fundraising plaats van het nieuwe project van Sid Lukkassen voor kaartjes of een donatie zie de links:

https://www.eventbrite.nl/e/tickets-fundraiser-democratische-gewetensvorming-65321944695

https://www.voordekunst.nl/projecten/9012-sid-mei-1

Laten we het hopen. Al veel langer krijgt extreemlinks het voor elkaar door middel van intimidatiepolitiek en emoterreur hun walgelijke gedachtegoed salonfähig te maken, ook in Europa. Steden worden vernield en the powers that be doen alsof het allemaal prima is.

Een tik op de vingers is het meeste wat deze ‘activisten’ – werkloze wannabe-verzetshelden – krijgen, want de mainstream media vinden het wel dapper en dikwijls ‘terecht’ als het gaat om het ‘doel’ van de organisaties. De boodschap is namelijk nobel, of zoiets. Gelukkig zit aan de andere kant van de oceaan wel een politiek leider die dit gedrag openlijk afkeurt en noemt wat het is: terrorisme.

Posted on

Buchanan aan Trump: Verruil Bolton voor Tulsi Gabbard!

Tulsi Gabbard

In onderstaande column adviseert Pat Buchanan president Trump om zijn Nationale Veiligheidsadviseur John Bolton te dumpen en in plaats daarvan in zee te gaan met Tulsi Gabbard, die momenteel in de race om de Democratische nominatie van zich doet horen met een buitenlandbeleid dat veel lijkt op wat Trump in 2016 beloofde. Pat Buchanan is een paleoconservatief politiek commentator, was adviseur van diverse presidenten en deed ook zelf een gooi naar het presidentschap. 

“Te lang reeds hebben onze leiders het af laten weten, leidden ze ons van de ene regime change-oorlog naar de andere, leidden ze ons een nieuwe Koude Oorlog en wapenwedloop in, die ons biljoenen dollars van ons zuurverdiende belastinggeld en talloze levens kostten. Deze waanzin moet stoppen.”

Donald Trump, circa 2016? Nee, deze denunciatie van interventionisme á la John Bolton kwam van afgevaardigde Tulsi Gabbard van Hawaii tijdens het Democratische debat van woensdagavond. Met haar 38 jaar was ze de jongste kandidaat op dat podium. Gabbard vervolgde met een aanval op zowel de “president als zijn oorlogshavikenkabinet, die ons naar de rand van oorlog met Iran geleid hebben”.

“Niet de Taliban viel ons aan op 11 september”

In een verhitte woordenwisseling, reageerde afgevaardigde Tim Ryan van Ohio dat de VS zich niet uit Afghanistan terug kunnen trekken: “Toen we daar niet waren, begonnen ze vliegtuigen op onze gebouwen in te laten vliegen.” “Het was niet de Taliban die ons op 11 september aanviel”, repliceerde Tulsi Gabbard, “Al Qaida viel ons aan op 9/11. Dat is waarom ik en vele anderen militair werden, om achter Al Qaida aan te gaan, niet de Taliban.”

“In Afghanistan niet beter af dan toen oorlog begon”

Toen Ryan bleef volhouden dat de VS in Afghanistan moeten blijven, schoot Gabbard terug: “Is dat wat je de ouders van die twee soldaten die net gedood werden in Afghanistan zult vertellen? ‘Nou ja, we moeten daar gewoon blijven.’ Als militair kan ik je vertellen dat dat antwoord onacceptabel is. … We zijn in Afghanistan niet beter af dan toen die oorlog begon.”

Tulsi Gabbard wint debat met voorsprong

Tegen het einde van het debat was Tulsi Gabbard met voorsprong de winnaar in zowel de Drudge Report- als de Washington Examiner-peiling en ging ze veruit aan kop onder alle Democratische kandidaten wier namen opgezocht werden op Google. Hoewel ze minder dan zeven minuten spreektijd kreeg in een debat van twee uur, had ze die tijd niet effectiever kunnen gebruiken. Haar optreden zou de race om de Democratische nominatie op kunnen schudden. Als ze er in slaagt een paar punten boven haar 1 à 2 procent in de peilingen uit te komen, zou ze een plekje in de tweede ronde debatten veilig kunnen stellen.

Buitenlandbeleid zou zonder Tulsi Gabbard niet aan bod komen

Als ze daar bij is, zullen de gespreksleiders haar vragen stellen over buitenlandbeleid die zonder haar aanwezigheid niet eens aan de orde zouden komen. Deze vragen zullen de verborgen verdeeldheid in de Democratische Partij blootleggen. Men zou leidende Democratische kandidaten kunnen vragen te verklaren wat het Amerikaanse beleid moet zijn – niet alleen ten aanzien van Afghanistan, maar ook Irak, Syrië, Jemen, Saoedi-Arabië, Israël, Jared Kushners ‘deal van de eeuw’ en Trumps schijnbare afwijzing van de twee statenoplossing.

Als ze de tweede ronde haalt, zou Tulsi Gabbard de katalysator kunnen worden voor het soort ‘globalist versus nationalist’-debat dat uitbrak tussen Trump en de Bush-Republikeinen in 2016. Een debat dat bijdroeg aan Trumps overwinning op de conventie in Cleveland en in de presidentsverkiezingen.

Tulsi Gabbard verdeelt Democraten, maar kan ook probleem worden voor Republikeinen

Het probleem dat Gabbard vormt voor de Democraten, is dat, zoals bleek uit de woordenwisseling met Ryan, ze standpunten inneemt die haar partij verdelen. Haar rivalen geven er de voorkeur aan te praten over zaken die de partij verenigen, zoals hoe verschrikkelijk Trump is en ‘gratis’ hoger onderwijs. Als ze meer zendtijd krijgt, wordt ze ook een probleem voor de Republikeinen. Want het buitenlandbeleid dat Tulsi Gabbard voorstelt is niet ver verwijderd van het buitenlandbeleid dat Donald Trump in 2016 beloofde maar sindsdien niet waarmaakte.

Niet waargemaakte beloften

Nog altijd zijn er 2.000 Amerikaanse militairen in Syrië, 5.000 in Irak, 14.000 in Afghanistan. We verplaatsten onlangs een vliegdekschip-aanvalsgroep, B-52-bommenwerpers 1.000 militairen naar de Perzische Golf om Iran te confronteren. We staan op het punt de Iraanse minister van Buitenlandse Zaken, waarmee we zouden moeten onderhandelen om een oorlog te voorkomen, sancties op te leggen.

Jared Kushner probeert een plan te verkopen om 50 miljard dollar voor de Palestijnen in te zamelen in ruil waarvoor zij van soevereiniteit af moeten zien en van hun droom van een natiestaat op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook met Jeruzalem als hoofdstad.

John Bolton praat over regime change in Caracas en zoekt de confrontatie met de “trojka van tirannie” in Cuba, Nicaragua en Venezuela. In plaats van het gesprek te zoeken met Rusland, zoals Trump beloofde, hebben we Rusland sancties opgelegd, Oekraïne bewapend, oorlogsschepen naar de Zwarte Zee gestuurd, de NAVO-aanwezigheid in het Oostzeegebied opgevoerd en door Ronald Reagan en andere presidenten tijdens de Koude Oorlog uitonderhandelde wapenbeheersingsverdragen verscheurd.

Rusland en China in elkaars armen gedreven

Het Amerikaanse beleid is er in geslaagd onze grote rivalen, Rusland en China, in elkaars armen te drijven. Die relatie is nu inniger dan die tussen Stalin en Mao in de eerste jaren van de Koude Oorlog. In juni reisde Vladimir Poetin naar Peking, waar hij en Xi Jinping elkaar ontmoeten om te waarschuwen dat in deze tijd van “toenemende mondiale instabiliteit en onzekerheid” Rusland en China “hun overleg over kwesties van strategische stabiliteit zullen verdiepen”. Xi onderscheidde Poetin met China’s nieuwe vriendschapsmedaille. Poetin reageerde: “Samenwerking met China is een van Ruslands hoogste prioriteiten en ze heeft een ongekend niveau bereikt.”

Aan het einde van de Koude Oorlog was de VS de enige overgebleven supermacht. Wie heeft deze positie kwijtgespeeld? Wie heeft ons 7.000 Amerikaanse levens en 6 biljoen dollar laten bloeden in eindeloze oorlogen in het Midden-Oosten? Wie heeft ons deze hervatting van de Koude Oorlog in geleid? Waren het soms die vervloekte ‘isolationisten’?

Posted on 1 Comment

Syrië – Witte Helmen als Britse oorlogspropaganda

Een van de meest opvallende aspecten van de Syrische oorlog is het in 2013 op het toneel verschijnen van de zogenaamde Witte Helmen, officieel de Syrian Civil Defense. Ze tonen ons beelden van ogenschijnlijk dappere mannen die van onder het oorlogspuin nog levende mensen wisten te halen, vooral dan kinderen bleek. Het leken in het midden van die gruwelijke oorlog helden die maar een doel hadden en dat was het redden van mensenlevens.

James Le Mesurier - 1
James Le Mesurier, gewezen Brits legerofficier en inlichtingenman is in overleg met de Londense regering de stichter van de Witte Helmen. In wezen een terreurgroep die onder het mom van de civiele bescherming moordt en steelt en intussen mooie beelden levert, nodig voor de westerse propagandaoorlog tegen Syrië.

Dat was het beeld dat onze massamedia schetsten en dat wereldwijd rondging. De realiteit oogt echter veel minder mooi. Nader toezien toont immers een veel minder heroïsch beeld, namelijk dat van een groep die zich schuldig maakt aan diefstal, verkrachtingen, moorden en zelfs orgaanhandel. Een instrument van de Britse geheime diensten in het kader van de propagandaoorlog tegen de Syrische regering.

‘Spontaan initiatief’

Volgens de meeste verhalen (1) ontstond de groep spontaan toen enkele vrij doorsnee Syriërs zoals bakkers, beenhouwers en ambachtslui de koppen bij elkaar staken en de Syrian Civil Defense (Syrische Burgerbescherming, SB) oprichten. Omdat ze praktisch allemaal een witte helm droegen werden ze vrij vlug ook de Witte Helmen genoemd. Dat klonk mooi. Dit verhaal is echter pure fantasie.

In realiteit zijn de Witte Helmen opgericht in Turkije in maart 2013 door James Gustaf Edward Le Mesurier. Een man die toen in Dubai in de Verenigde Arabische Emiraten werkte voor het bedrijf Analysis, Research and Knowledge (ARK), een groep die toen actief was rond Syrië met het opleiden van Syriërs voor een zogenaamd stabilisatieproject. Het meer civiele aspect van deze oorlog.

Financiële steun

De SB kreeg volgens haar website sinds haar ontstaan financiële steun uit Denemarken, de VS, het Verenigd Koninkrijk, Japan, Italië, de UNDP, een ontwikkelingsorganisatie van de VN, en de Europese Unie. Haar opleidingen gebeurden daarbij in Turkije.

De Witte Helmen redden graag baby’s en kinderen en tonen even graag wat gruwel. Een bombardement doet men dan nog eens probleemloos over. Links een foto die men op 14 april 2015 situeert. Die doet men (rechts) op 20 augustus 2015 nog eens over. Het is typerend voor de Witte Helmen. Maar geen probleem, de massamedia nemen toch alles zonder controle over. Zolang het politiek maar OK is, zijnde de goeden, die Amerikaanse steun krijgen, versus de slechten. En dat zijn wie in de weg van Washington loopt.

De stap naar het opzetten van de Witte Helmen was voor Le Mesurier in wezen dan ook klein. Eind 2013 verliet hij dan ook ARK om zich toe te leggen op zijn nieuwe Syrische missie. Een soort ‘burgerbescherming’ voor de Syriërs. En volgens de statuten van deze organisatie en de verhalen in de klassieke media moest die SB politiek neutraal zijn en de leden van onberispelijk gedrag en zeker geen wapens dragen of betrokken zijn bij de oorlog.

Camera

Opvallend was echter dat alle Witte Helmen van bij het begin in 2013 voorzien waren van een camera. Ze moesten dus filmpjes en foto’s maken die men dan via het internet ging verspreiden en dan door derden gebruikt konden worden. Geen verrassing. Een van de officiële taken van ARK was immers het documenteren van zogenaamde oorlogsmisdaden, in dit geval van de Syrische regering natuurlijk.

Hier zette men dit werk dus feitelijk voort. En het toont dat men de Witte helmen ook ging gebruiken als instrument om de tegenpartij, hier de Syrische regering, aan te klagen. Waarom anders camera’s op die helmen.

Een Brits militair

Maar wie is die James Le Mesurier? (2) Dat blijkt een Brit te zijn die in 1994 als officier van het Britse leger afzwaaide aan de Royal Military Academy van Sandhurst. Dit als eerste van zijn klas van The Royal Green Jackets en hiervoor zelfs de Queens Medal kreeg. Hij vertrok dan ook bijna onmiddellijk naar de oorlog in Joegoslavië, eerst Bosnië en nadien in Pristina, hoofdstad van Kosovo waar hij achter de schermen werkte als inlichtingenofficier.

In 2005 verlaat hij echter het Britse leger en wordt actief in het wereldje van de huurlingenbedrijven en private inlichtingendiensten. Zo gaat hij in 2005 als vice president werken voor de Olive Group die nadien fuseert met het beruchte Blackwater dat later als Academi opging in de Constellis Holding. Deze is in wezen gewoon de opvolgster van Blackwater.

Huurling

Blackwater kwam in het nieuws door de slachtpartij die haar medewerkers op 16 september 2007 – ten tijde van de Amerikaanse bezetting – aanrichten op het Nisour plein in de hoofdstad Bagdad. Goed voor 17 doden en 20 gewonden. Vandaar de naamswijziging in eerst Academi.

Met de Olive Group is hij actief in het door de VS toen bezette Irak waar hij samenwerkte met het Amerikaanse constructiebedrijf Bechtel bij de zogenaamde wederopbouw van het land. Lees het plunderen van de Amerikaanse staatskas voor allerlei Iraakse bouwprojecten die in veel gevallen lege dozen bleken.

Dubai, de draaischijf

In 2008 gaat hij dan als Senior Principal aan de slag bij het Amerikaanse Good Harbour Consulting, een bedrijf van Richard A. Clark en een oudgediende van de regering van George Bush Jr. waar hij mee het veiligheidsbeleid hielp uitbouwen. En zo dus onder meer de oorlog tegen Irak mee gestalte gaf.

Maar ook hier bleef hij niet lang en al snel trok hij terug naar het Midden-Oosten, meer bepaald Dubai, de commerciële draaischijf in de regio waar veel geld rondgaat en het daarom ook krioelt van spionnen en allerlei duistere figuren.

Witte Helmen - Mohammad Jnued - ISIS
Deze Facebookpagina van Mohammad Jnued toont dat er in feite geen verschil is tussen al die salafistische terreurgroepen in Syrië. Lid van de Witte Helmen en nadien ISIS, al Qaida en Ahrar al Sham ophemelen is voor deze man geen probleem. Het enige verschil tussen deze groepen is in wezen een kwestie van geld: Wie rijft het meeste geld binnen?

Tussendoor gaat hij ook nog kort aan de slag bij de EU rond economische misdaadbestrijding en als adviseur voor de Iraakse minister voor Binnenlandse Zaken. Ook werkte hij tijdens zijn verblijf op de Balkan in Bosnië voor de diensten van de Hoge Vertegenwoordiger van de VN in Sarajevo, de hoofdstad van Bosnië. Interessante plaatsen voor het uitoefenen van invloed en het verzamelen van informatie.

‘Arabische lente’

De Arabische Lente lonkte begin dit decennium en voor een man als James Le Mesurier de plek van actie. En met zijn kennis van wat zich achter de schermen van de internationale politiek afspeelt en met Britse steun zal hij wel nieuw opportuniteiten geroken hebben.

Zo wordt hij via ARK actief in Irak, Somalië, Jemen en uiteraard Syrië. Brandhaarden genoeg voor een militair getrainde inlichtingenverzamelaar die leeft van het vele geld dat vooral de VS en het Verenigd Koninkrijk hier willen uitgeven.

Maar met de Syrian Civil Defense ontstonden er nieuwe mogelijkheden. En via een zeer goed uitgekiende mediastrategie werd dit uitgebouwd tot het ‘humanitair’ verhaal over Syrië. Geen verhaal over gevechten maar over helden die mensenlevens redden. Althans zo beweerde men. Niets verkoopt immers beter!

Mayday Rescue

Alhoewel de Witte Helmen volgens de verklaringen van James Le Mesurier in maart 2013 met hulp van de Turkse dienst voor burgerbescherming AKUT, werden opgericht zal het pas op 5 november 2015 via een Nederlandse stichting Mayday Rescue Foundation meer structuur krijgen. Het voordeel van zo’n Nederlandse stichting is dat men geen enkel cijfer over inkomsten en uitgaven hoeft te geven. Geen pottenkijkers dus. Dat is iets voor MI6.

Alhoewel Mayday Rescue haar hoofdzetel heeft in Amsterdam bij de Stichting Administratiekantoor Eleveld, een boekhouderkantoor waar men brievenbusfirma’s stationeert, spelen de echte activiteiten van de groep zich af in Dubai en Istanbul. Volgens een personeelsadvertentie uit 2016 beschikte Mayday Rescue toen over 32 betaalde medewerkers en een omzet van 30 miljoen Amerikaanse dollar (26,62 miljoen euro). (3)

Witte helmen - Vervoeren gedode soldaten met V teken
En blij dat deze Witte Helm is met deze extra doden. De groep krijgt steun van de Deense regering die kon regeren dankzij de gedoogsteun in het parlement van de Deense Volkspartij. Een partij die openlijk islamofoob is maar toch mee al Qaida & co steunt.

Personeel werven

Verder blijft men ook dit jaar nieuw kaderpersoneel aanwerven. Wat er toch op moet wijzen dat men nog grote plannen heeft. In Syrië of elders waar Londen hen nodig heeft? Zo wierf men nog vorige maand Amr Zazouk aan als procurement manager. Deze geeft als verblijfplaats Istanbul aan en was in diezelfde functie voorheen in dienst van de Adam Smith International ltd, een Britse overheidsinstelling die erg actief is rond Syrië.

Voordien werkte hij vanuit de Libanese hoofdstad Beiroet voor de ngo Dawlaty, een van de vele tientallen rond Syrië vanuit het westen gefinancierde clubjes. Zo krijgt ze steun van de Britse Sigrid Rausing Trust waar prinses Mabel van Oranje bestuurder is. Deze was in het verleden al verbonden met de Nederlandse veiligheidsdienst AIVD en ook het liefje van de vermoorde drugkoning Klaas Bruinsma.

Ayman Asfari

Belangrijkst echter lijkt de Asfari Foundation te zijn. Deze vormt een onderdeel van het imperium rond Ayman Asfari, de Brits-Syrische zakenman en zoon van een Syrische diplomaat. Centraal hierbij is zijn bedrijf Petrofac een dienstverlener aan de olie-industrie waarvan hij CEO is.

Zijn rijkdom wordt door het zakenblad Forbes geschat op ongeveer 1,9 miljard US dollar (1,69 miljard euro) waarbij Petrofac – officieel geregistreerd op het Brits Kanaaleiland Jersey – ongeveer 18.000 personeelsleden telt en in 2018 een omzet haalde van 5,8 miljard US dollar (5,18 miljard euro). (4) De man is dan ook zoals vele schatrijke Britten een stevige financier van de Conservatieve partij en goed voor bijna 800.000 Britse pond (901.190 euro). Je weet immers nooit of je ze ooit eens nodig hebt.

Profiteren

Maar Ayman Asfari is ook zakelijk niet onbesproken. Zo wordt er natuurlijk vermoed dat hij door het omverwerpen van de Syrische regering hoopt te profiteren van de gigantische wederopbouwprojecten van het land eens de strijd gestreden.

Maar er is meer. Zo begon de Britse Serious Fraud Office een onderzoek naar hem en Petrofac wegens corruptie en witwaspraktijken in Irak en Saoedi-Arabië. Verder loopt er in Italië nog een rechtszaak rond handel met voorkennis in aandelen van de Italiaanse oliemaatschappij Saipem. (5)

Hierbij veroordeelde men hem in beroep tot een boete van 300.000 euro en legde men beslag op 385.000 euro. In de corruptiezaak pleitte zijn topmedewerker David Lufkin intussen al schuldig.

Eliot Higgins - Atlantic Council - The Syria Campaign
De Witte Helmen financieren merkwaardig genoeg ook de groep Bellingcat, onderdeel van de Amerikaanse Atlantic Council. Bellingcat kreeg ook steun van het nu verdwenen Aleppo Media Center, een frontorganisatie van al Qaida toen zij nog delen van Aleppo bezetten. Merk ook op dat het Nederlandse Pax, officieel een christelijke organisatie, Bellingcat steunt en dus mee in hetzelfde bed ligt als al Qaida, bekend voor het vernielen in Syrië en elders van kerken en het vermoorden van christenen. Vredespolitiek? Alleszins die van het kerkhof.

Syrian Campaign

Wat betreft Syrië is het voornaamste project van Asfari The Syrian Campaign. Een lobbygroep met connecties naar Avaaz, een activistenclub en onderdeel van de Open Society Foundation van speculant George Soros. Dat is de financier achter de vele opstanden en pogingen tot staatsgreep waarbij de VS betrokken is zoals in Servië, Egypte, Iran en Oekraïne. Dit zoals steeds onder het mom van het versterken van de democratie en de ‘vrijheid’.

In het propageren van de Witte Helmen is vooral deze Syrian Campaign actief. Zo publiceerde de groep op 20 december 2017 een 48 pagina’s dik dossier ‘Killing the Truth’ tegen o.m. journaliste Vanessa Beeley en anderen die zware kritiek uitten op de Witte Helmen. (6)

Het is een vederlicht dossier dat vooral modder gooit naar de critici en niet een van de massa bewijstukken tegen de Witte Helmen weerlegt. Veel verder dan bijvoorbeeld de vaststelling dat Beeley wel eens op de Russische televisie te zien is komt men niet.

Oproep tot perscensuur

Zeer opmerkelijk is het feit dat men in dat rapport herhaaldelijk oproept tot perscensuur. De critici van de Witte Helmen moeten volgens dit rapport gezien hun populariteit op het internet tot zwijgen worden gebracht. De overheid moet tegen hen optreden door op het internet actie te ondernemen. Ze moeten monddood worden gemaakt. Echte democraten dus!

Zo schrijft men in de samenvatting vooraf:

Social media users, technology companies, traditional media organisations and governments can all help stop the campaign to smear humanitarian workers in Syria and cover up war crimes. The need could not be more urgent – this disinformation campaign has deadly consequences.

Gebruikers van de sociale media, technologiebedrijven, de klassieke media en regeringen kunnen allen helpen met het stoppen van die moddercampagne tegen humanitaire werkers in Syrië om zo oorlogsmisdaden te verbergen. De nood hiervoor kan niet dringender zijn. Deze desinformatiecampagne heeft dodelijke gevolgen.

Reporters sans Frontières

Nog grover is echter het optreden van de Zwitserse afdeling van de Franse organisatie Reporters sans Frontières als Vanessa Beeley voor de Zwitserse persbond over de zaak komt spreken. Wat voor deze internationaal opererende organisatie die stelt te werken rond persvrijheid en de bescherming van journalisten ontoelaatbaar is. Een oproep tot perscensuur dus. De groep krijgt dan ook steun van allerlei overheden waaronder de Franse..

Zo schrijft het rapport op pagina 36:

In follow-up comments to Swiss national paper Le Temps, the President of Reporters Without Borders Switzerland, Gerard Tschopp said, “The Swiss Press Club can not offer such a platform to propagandists. Whether they are pro-Russian or pro-American, it does not matter.”

In nadien geuite verklaringen aan het Zwitserse dagblad Le Temps stelde Gerard Tschopp, voorzitter van de Zwitserse afdeling van Reporters zonder Grenzen: “De Zwitserse Persclub kan geen platform geven aan propagandisten, of ze nu pro-Russisch of pro-Amerikaans zijn. Het maakt niets uit.”

Een Oscar

Het rapport toont feitelijk perfect aan dat men vanuit organisaties als The Syria Campaign zit te liegen en alles wat de massamedia rond de Witte Helmen vertellen een groot bedrog is. Het toppunt op dat vlak was echter ongetwijfeld de documentaire over de Witte Helmen die in Hollywood in 2017 een Oscar kreeg van de Academy of Motion Picture Arts. Een film officieel gemaakt door de Britse regisseur Orlando Von Einsiedel en producer Joanna Natasegara. (7)

Witte Helmen - Affiche film
De door de Witte Helmen over hun organisatie gemaakte film kreeg in Hollywood in 2017 zelfs een Oscar. Hier een parodie op hun affiche. Voor acteur George Clooney een fantastische zaak. Deze is gehuwd met de in Libanon geboren advocate Alamuddin. een specialiste in mensenrechten zegt men. Ze hoort normaal dus te weten wat er juist aan de hand is.

In wezen hebben zij die film echter niet eens zelf gemaakt maar zijn alle opnames gebeurd in het toen door al Qaida & Co bezette deel van de stad Aleppo. En daarheen durfde regisseur Von Einsiedel niet te gaan. Ongetwijfeld vreesde hij om of doodgeschoten te worden of ontvoerd door zijn ‘vrienden’.

Khaleb Katib, Raed Saleh

Soms beweert Einsiedel wel dat hij ter plekke was (8) maar elders geeft hij toe alleen een opleidingscentrum in Turkije bezocht te hebben en daar met filmer Khaled Katib afspraken te hebben gemaakt en opleiding gegeven om de film te maken.

Maar toen de Oscars werden uitgereikt mocht Khaled Katib de VS niet eens binnen. Hetzelfde met Raed Saleh, in de vele hagiografieën over de groep de officiële stichter en leider van de groep. Een reden voor het weigeren van die visa door de VS werden nooit gegeven. Maar het was toen men de Oscar overhandigde een zelden gezien gênant schouwspel. Men zocht op het podium dan maar vlug naar allerlei nergens op slaande uitvluchten. (9)

Propaganda

Op het vlak van de propaganda was dit natuurlijk een meer dan geslaagde operatie. De Witte Helmen maken over hun optreden een pure hagiografische documentaire en krijgen er in Hollywood zelfs een Oscar voor. Dit was voortaan voor jan met de pet de waarheid en niemand mocht nog twijfelen. Iedereen viel als het ware in opperste bewondering voor deze nieuwe helden van het witte doek.

Figuren als Georg Clooney, Justin Timberlake, Ben Aflick en de groep Coldplay prezen de film en de Witte Helmen dan ook aan als de dappere redders van mensenlevens. Een voorbeeld voor de mensheid. Vermoedelijk hopend zo ook mee te profiteren van dit heldendom om hun reputatie verder omhoog te stuwen.

Nog meer prijzen

Een poging om nadien ook de Nobelprijs voor de vrede te bemachtigen was echter te hoog gegrepen. Ondanks een nochtans zelden geziene mediacampagne. Na deze prijs al eerder aan notoire oorlogsstokers als Henry Kissinger, Menachem Begin, Simon Perez en Barack Obama te hebben gegeven was dit voor de Noorse regering blijkbaar teveel gevraagd. Ook een tweede poging mislukte.

Maar qua prijzen stonden de Witte Helmen regelmatig vooraan. Zo was er naast die Oscar ook nog de Right Livelihood Award, de Poolse Atlantic Freedom Award, de Middle East Institute Visionary Award, Inter Action, het Rising Global Peace Forum Peace Prize, de Ierse Tipperary Peace Prize en in Ieper in 2017 de jaarlijkse Vredesprijs.

Veel vrijheid en vrede dus voor deze heren. Dames zie je immers nooit in hun gezelschap. Het zijn nu eenmaal salafisten voor wie vrouwen alleen moeten kweken en luisteren. Een feit dat men gezien de natuurlijk eveneens wegstopt. Er is nu eenmaal in Hollywood en elders de beweging Me Too.

Emma Winberg

Een van de strategen achter die mediacampagne is zo te zien Emma Winberg, een Britse met deels Zweedse wortels. Ze was jarenlang Brits diplomaat waaronder ook in Damascus en is sinds 13 februari 2018 bestuurder bij Mayday Rescue en er zo te zien verantwoordelijk voor de mediastrategie. (10)

Na haar verblijf bij de Britse diplomatie trok ze zoals James Le Mesurier naar de private sector, hier dan richting de mediaconsultancy. Waar ze zich vooral specialiseerde in wat zij noemde het bestrijden van desinformatie en de beïnvloeding van de buitenwereld.

Ze is opvallend ook actief bij de door o.m. de VS gefinancierde Atlantic Council en hun afdeling Digital Forensic Research Lab (DFRL) (11) waar ze genoemd wordt als een “Digital Sherlock”. En dat is ook de afdeling waar Bellingcat actief is.

Geldstromen

Het merkwaardige daarbij is dat de Witte Helmen Bellingcat zelfs subsidiëren. Interessant natuurlijk als je ziet dat de Witte Helmen een verhaal over een gifgasaanval in Douma rondstrooien en Bellingcat nadien via zogenaamd onderzoekswerk zorgt voor een bevestiging van hun beweringen. Zo gemakkelijk gaat dat.

Maar het is niet het enige bizarre verhaal rond de Witte Helmen en haar geldstromen. Zo was ze in 2015 sponsor van de Conrad Ditrich Magirus prijs voor het International Fire Department of the Year in de Duitse stad Ulm (12). Een prijs die dat jaar gewonnen werd door een team uit Brazilië. Een ngo die leeft van de krijg van allerlei regeringen en die dan nog zelf eens geld geeft aan een wedstrijd onder brandweermannen?

Donateurs

Uiteraard zijn er een aantal landen van de NAVO die, de ogen dicht, fungeerden als riante donateurs. Zo was er onmiddellijk bij de stichting al een flinke smak geld beschikbaar komende van de Britse regering. Wat doet veronderstellen dat niet James Le Mesurier de echte initiatiefnemer was maar dat Londen hem voor deze job contracteerde of dat dit minstens in onderling overleg gebeurde.

Zeker is ook dat naast het Verenigd Koninkrijk ook Turkije en Qatar, en opvallend niet Saoedi-Arabië, er als de eersten bij waren om financiële en andere steun te verlenen. Een der eerste aanwezigen bij de stichting was trouwens Mosab Obeidat topman van de Qatarese Halve Maan. Turkije en Qatar steunen voor 100% de Moslimbroeders.

Witte Helmen - Raed Saleh en Qatar Fund for Development - 2019
Raed Saleh (rechts) komt in Qatar bij het Qatarees Fonds voor Ontwikkeling wat centen ophalen voor ‘zijn’ Witte Helmen. Ontwikkeling?

Qatar is dan ook een van de vermoedelijk grootste financiers van de organisatie. De som blijft echter geheim zoals ook die van Japan en van eventueel niet gekende donors zoals Turkije en de Brits-Syrische zakenman Ayman Asfari.

Volgens een bericht van het Japanse ministerie van Buitenlandse Zaken van 21 april 2016 gaf Japan tot begin 2016 in totaal 1,6 miljard US dollar (1,42 miljard euro) voor hulp aan de regio omwille van de oorlog in Syrië en Irak. Zonder echter te specifiëren hoeveel hiervan naar de Witte Helmen ging.

NAVO-landen

Van sommige landen zijn er wel getallen bekend. Zo gaf Nederland officieel 12,5 miljoen euro, Duitsland 12 miljoen euro, het Verenigd Koninkrijk tot mei 2018 38,4 miljoen pond (43,52 miljoen euro), Denemarken 20 miljoen Deense kroon (2,68 miljoen euro).

De Verenigde Staten gaf voor zover kon worden nagegaan 34,6 miljoen US dollar (30,99 miljoen euro), Canada 4,5 miljoen Canadese dollar (2,99 miljoen euro) in 2016. En dan is er Qatar dat officieel dit jaar 2 miljoen US dollar gaf (1,79 miljoen euro).

In totaal ging er dus vanuit de westerse oorlogsalliantie minstens 106,47 miljoen euro naar de Witte Helmen. Maar dat is dus een absoluut minimum want niet alles van officiële sponsoring is te achterhalen en er zijn nog privé donors genre Ayman Asfari natuurlijk. Vermoedelijk ging er al die jaren mogelijks 150 miljoen euro en meer naar de Witte Helmen.

Het afwezige Frankrijk

Zeer opvallend in dit verhaal is de afwezigheid van het rond Syrië nochtans hyperactieve Frankrijk. Nergens werd een spoor van Franse steun voor de groep gevonden. Vermoedelijk zien zij deze zaak te zeer als een typisch Angelsaksische affaire waar zij niets mee te maken willen hebben. Ook België zal trouwens neen zeggen tegen de Witte Helmen en er geen rooie duit instoppen.

Evenmin zijn er hier sporen te vinden van Saoedi-Arabië, Bahrein en de Verenigde Arabische Emiraten. Heeft het te maken met de eventuele aanwezigheid van de Moslimbroeders, aartsvijanden van Saoedi-Arabië? En een salafistische organisatie waarmee de Britten al decennia ook goede relaties onderhouden.

Astronomische bedragen

Wel stopte VS vorig jaar in mei plots met het financieren van de Witte Helmen om die dan enkele maanden later plots te hervatten. Een beleid typisch voor president Donald Trump. Zo gaf Washington in 2018 aan de Witte Helmen 6,6 miljoen US dollar en 5 miljoen US dollar dit jaar.

Het verhaal toont nogmaals aan welke astronomische bedragen het Westen samen met haar salafistische vrienden van het Arabisch Schiereiland hier al spendeerden. Zo zou dit voor de Britten gaan om 2,7 miljard pond (3,06 miljard euro). En ondertussen neemt het aantal Britten zonder woning gestaag toe

De steun aan die jihadisten en hun oorlog moet de westerse alliantie in totaal dan ook al tientallen miljarden euro hebben gekost. Zeker als we daar de uitgaven gemaakt voor de vluchtelingenstromen naar Europa en de Syrische buurlanden moeten bij rekenen. En dat allemaal om een land te vernielen. De waanzin is hier zonder enige discussie ver overschreden. En dan spreken onze Europese regeringen over hoognodige saneringen!

Regeringen twijfelen

Wel stopte de Nederlandse regering vorig jaar met de hulp aan de Syrische Burgerbescherming, salafistische versie. Er is immers ook een Syrische Burgerbescherming die internationaal erkend is maar wier werk door o.m. Nederland wordt tegengewerkt.

Volgens de Nederlandse Volkskrant stelde het ministerie van Buitenlandse Zaken in een voor haar en de Witte Helmen vernietigend rapport (13) dat Nederland niet altijd voldoende toezicht heeft uitgeoefend op de hulpprojecten in wat zij noemde het oppositiegebied in Syrië.

Witte Helmen - Tauqir Sharif (Derde van links) posting Facebook
Tauric Shariff, lid van de Witte Helmen en een terrorist met Brits-Pakistaanse nationaliteit. Tot de Britse regering hem wegens zijn terroristische activiteiten zijn Britse nationaliteit afnam. Tot dan kreeg hij subsidies van de Britse regering om mensen te vermoorden. Hier fier poserend op Facebook met zijn door o.m. de Britten geschonken witte helm.

“Het gevaar bestaat…”

Het gevaar bestaat, stelde Den Haag, dat door Nederland betaalde reddingswerkers en politieagenten (Den Haag zorgde officieel ook voor de opleiding van politiemensen die dan onder al Qaida moesten functioneren, nvdr – Van een Hollandermop gesproken.) banden onderhouden met terreurorganisaties zoals het Syrische Al Qaida-filiaal Hayat Tahrir al Sham.

En alhoewel de Witte Helmen beweren neutraal te zijn en hun statuten een hoge ethische gedragscode vooropstellen is dit natuurlijk een grote façade waarachter het klassiek geworden hondsbrutaal jihadistisch geweld schuilt.

Zo is een van de bestuurders van de Nederlandse Stichting Mayday Rescue een zekere Farouq al Habib, tot 2013 leider van de salafistische opstand in de stad Homs en voorzitter van de lokale Revolutionaire Council. (14) De man is nu officieel sinds december 2018 programmadirecteur bij de Nederlandse stichting Mayday Rescue.

Baby’s redden

Naast dit klassiek geworden geweld is er dan vooral het propagandistisch element dat opvalt. Het feit dat al hun helmen in de regel sinds de creatie beschikken over een camera toont dit al. Foto’s met helden die baby’s van onder het puin halen was de opdracht. Dit met als duidelijk doel de bevolking elders te vermurwen. Wie in ‘s hemelsnaam kan nu iets tegen het redden van baby’s hebben? Niemand toch!

De realiteit toont dit bedrog echter perfect. Massa’s door leden van de Witte Helmen zelf geplaatste foto’s en Facebookpagina ’s tonen dit. En geen enkele door de critici van de Witte Helmen aangedragen fotografisch bewijs hiervoor wordt ook betwist. In sommige gevallen wordt dit zelfs openlijk toegegeven. Dit bijvoorbeeld toen bleek dat men aanwezig was bij een executie door Al Qaida en de Witte Helmen seconden na het nekschot het lijk wegdroegen.

Barada

Ook is er het verhaal van de strijd om de Baradavallei in de buurt van Damascus. De Barada is de voornaamste bron van drinkwater voor de 5 miljoen Damascenen en toen het leger ook die buurt wou bevrijden sneden de jihadisten de watertoevoer af en eisten zij het stopzetten van de gevechten. Een actie openlijk gesteund door de Witte Helmen. (15) Een miljoenenstad droogleggen en dat met steun van een zogenaamde civiele reddingorganisatie.

Witte Helmen en ISIS in Yarmoek basiskamp
Een opslagplaats van de Witte Helmen in Yarmoek, een voorstad van Damascus, in het toen nog door ISIS gecontroleerde gebied. Met vooraan een man die zwaait met de vlag van ISIS. En natuurlijk het opgeheven wijsvingertje.

En uiteraard zijn veel van de leden van de Witte Helmen ook lid van al Qaida en aanverwanten en zelfs van ISIS. Op het ene moment lopen ze rond met een witte helm en nadien met een Kalasjnikov. Zelfs de VS en de Britten kunnen er niet altijd meer naast kijken.

Zo is er de Britse Pakistaan Tauric Sharif die in 2017 plots door Londen zijn nationaliteit zag afgenomen (16). Waarna de Witte Helmen zich plots van hem distantieerden. De website 21ste Century Wire heeft, vooral van de hand van Vanessa Beeley, een groot pak aan bewijsmateriaal bij elkaar geschreven over deze organisatie. Zoals het feit dat de Witte Helmen het zelfde kind zelfs op drie verschillende data van onder het puin haalden. (17)

Khan Sheikhoun

Het verhaal van de zogenaamde gifgasaanvallen van Douma en Khan Sheikhoun werden ook mede door hen aangebracht. Verhalen die elke geloofwaardigheid misten maar wel door de VS, Frankrijk en de Britten gebruikt werden om Syrië, al zij het geheel symbolisch, te bombarderen.

Ook bekeken Zweedse geneesheren, specialisten in reddingsoperaties, de enkele van hun optredens en maakten brandhout van de door de Witte Helmen gebruikte methodes. “Hun methode van werken kan zelfs de dood veroorzaken”, was een reactie. (18)

Orgaanhandel

Het best gedocumenteerde en meest volledige over de praktijken van de Witte Helmen is echter het boekje ‘The White Helmets: Terrorist accomplices of disinformation’ in 2018 uitgegeven door The Foundation for the Study of Democracy, een VN-organisatie opgericht na de aanvallen op het World Trade Center in New York. (19)

Witte Helmen - Instituut voor de studie van de Democratie - VN - Boek
Het door de Stichting voor de Studie van de Democratie, een organisatie van de VN, uitgegeven dossier over de Witte Helmen bevat massa’s getuigenissen over hun gruwelijke praktijken. Maar hiervoor is er in onze media geen enkele interesse.

Het bevat naast tientallen foto’s zeer veel getuigenissen van Syriërs over moorden, diefstal, plunder, ontvoeringen, vernielzucht en ook orgaandiefstal door de Witte Helmen. Met gewonde of getraumatiseerde kinderen die voor verzorging worden meegenomen om dan later dood en enkele kilo’s lichter bij de familie terug te keren. Er kwam tot heden voor zover geweten nog geen reactie op dit boekje en het wordt in onze media ook doodgezwegen.

Maar in wezen is dit optreden van de Witte Hemen ook logisch. Ze worden betaald via duistere kanalen, opereren zonder echte controle in een gebied waar de wet in wezen niet bestaat of het is dan die van terreurgroepen zoals Ahrar al Sham en al Qaida. En dit bovendien dan nog in een oorlogszone. Het kan allen maar leiden tot dit soort van zware criminaliteit.

Evacuatie via Israël en Jordanië

En toen het Syrische leger in de zomer van 2018 de door al Qaida en ISIS gecontroleerde streek aan de Jordaanse en Israëlische grens veroverde diende men vanuit de NAVO de daar verblijvende leden van de Witte Helmen en hun familie te evacueren. In totaal volgens de verklaringen ging het om 422 personen. Dit gebeurde volgens de Israëlische en Jordaanse regeringen, de betrokken westerse landen en James Le Mesuriër via Israël en nadien Jordanië. (20)

Wat Raed Saleh, de officiële leider van de Witte Helmen, echter ten stelligste ontkende, want van Israël moest hij niets weten. Althans volgens zijn beweringen. Maar wie gelooft in ‘s hemelsnaam die man? Behalve dan onze massamedia natuurlijk. Die slikken alles, zelfs het meest gore.


Noten

1) Ieper, Vredesprijs is een typevoorbeeld voor de hagiografische verhalen over deze terreurgroep. http://www.vredesprijs-ieper.be/vp/index.php/vredesprijs-2017/the-white-helmets.

2) Linkedin, Dit geeft toegang tot meerdere gegevens van de betrokkenen. https://www.linkedin.com/search/results/people/?facetCurrentCompany=%5B%2215163047%22%5D. Zie ook Zoominfo: https://www.zoominfo.com/p/James-Le-mesurier/1321474360

3)  https://www.maydayrescue.org/sites/default/files/160314_MAYDAY_Vacancy%20Announcement_Chief%20Operating%20Officer_0.pdf

4) http://www.aymanasfari.com/

5) Reuters, 13 maart 2019, Stephen Jewkes, ‘Italy court upholds fine on Petrofac CEO for alleged insider trading on Saipem shares’. https://www.reuters.com/article/us-petrofac-italy-saipem-court-idUSKBN1QU287.  Ook: The Guardian, 7 februari 2019, David Pegg en Rob Evans, ‘British former oil executive pleads guilty to bribery‘. https://www.theguardian.com/uk-news/2019/feb/07/british-former-oil-executive-pleads-guilty-to-bribery

6) The Syria Campaign, Killing The Truth, https://diary.thesyriacampaign.org/killing-the-truth/

7) YouTube. Interview met het duo naar aanleiding van de uitreiking van hun Oscar. https://www.youtube.com/watch?v=Gp5m4NkV1eg.

8) In Humo geeft de regisseur dan een andere versie over het maken van die film. Humo, ‘The White Helmets’: witte ridders in Syrië’, 16 september 2016, https://www.humo.be/tv-tips/369289/the-white-helmets-witte-ridders-in-syrie.

9) YouTube, Uitreiking Oscar met interviews met de makers over de documentaire White Helmets. Je moet zeggen dat ze wel goed komedie kunnen spelen. https://www.youtube.com/watch?v=EJ5uFsEMLGw. Ook Vox, 26 februari 2017, Alissa Wilkinson, ‘The White Helmets cinematographer Khaled Khatib had a visa to attend the Oscars. He never made it’. https://www.vox.com/culture/2017/2/26/14742386/khaled-khateeb-white-helmets-oscars-denied-entry-syria. Ze bewijzen hier wel bedriegers te zijn.

10) Zoominfo, Emma Winberg. https://www.zoominfo.com/p/Emma-Winberg/-1092071841

11) YouTube, speech van Emma Winberg bij het Digital Forensic Lab van Bellingcat/The Atlantic Council. https://www.digitalsherlocks.org/360os2018?lightbox=dataItem-jimcmp4t7

12) Magirus, 27 januari 2016, ‘Brazil defends its title of “International Fire Department of the Year”. https://www.magirusgroup.com/de/en/company/news/detail-news/brazil-defends-its-title-of-international-fire-department-of-the-year/

13) De Volkskrant, 10 september 2018, Ana van Es, ‘Nederland stopt steun aan Syrische oppositie wegens gebrekkig toezicht op hulpprojecten; Britse organisatie ontkent kritiek’. https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/nederland-stopt-steun-aan-syrische-oppositie-wegens-gebrekkig-toezicht-op-hulpprojecten-britse-organisatie-ontkent-kritiek~bda7b84e/?referer=https%3A%2F%2Ft.co%2FZqzsDvXlGF

Ook dit is een zeer vernietigend rapport voor de zogenaamde grote Nederlandse diplomaat, boekenschrijver en Syrië expert Nikolaos van Dam. Hij was immers de man die de voorbije jaren richting gaf aan het Nederlandse beleid ten overstaande van Syrië. Hij kwam al eerder in opspraak toen bleek dat Nederland onder zijn toezicht militair materiaal leverde aan met Al Qaeda gelieerde groepen. De man beweert zo’n grote liefde voor het land te hebben dat hij het mee hielp vernielen. Een krachttoer.

14) Huffpost, 6 november 2014, Carina Kolodny en Emily Kassie, ‘A Syrian Revolutionary Speaks Out: Here’s What The World Should Know’. https://www.huffpost.com/entry/syrian-revolutionary-speaks-out_n_5914182?guccounter=1

15) Moon of Alabama, 3 januari 2017, ‘U.S./UK Paid “White Helmets” Help Blocking Water To 5 Million Thirsty Syrians’.https://www.moonofalabama.org/2017/01/usuk-paid-white-helmets-help-blocking-water-to-5-million-thirsty-syrians.html

16) The Guardian, 4 maart 2019, Rod Austin, ‘Aid worker stranded in Syria after British citizenship revoked’.

17) 21st Century Wire, The White Helmets File. https://21stcenturywire.com/tag/White-Helmets/

18) Activist Post, 9 maart 2017, ‘Medical Doctors Question Veracity Of Footage In White Helmets Documentary; Al-Qaeda Wins Oscar’.  https://www.activistpost.com/2017/03/medical-doctors-question-white-helmets-footage-al-qaeda-oscar.html

19) The Foundation for the Study of Democracy, ‘The White Helmets: Terrorist accomplices and a source of disinformation’ 2018. 250 pagina’s. https://www.un.org/sc/ctc/news/keyword/the-foundation-for-the-study-of-democracy/

20) Ynewsnet, 22 juli 2018, Daniel Salami, ‘Britain, EU praise Israel for evacuating Syrian volunteers’. https://www.ynetnews.com/articles/0,7340,L-5314596,00.html

Posted on

VS bekommeren zich niet om mensenrechten in bezet Syrië

Op dit ogenblik bezet de VS, vooral via haar luchtmacht, een groot deel van Syrië. Ze creëerde er zonder toestemming van wie ook – zelfs het Amerikaanse parlement stemde er niet over – een zone met vliegverbod voor andere dan Amerikaanse vliegtuigen. Haar bondgenoten (vazalstaten) zoals België zijn er wel welkom. Het gebied is grotendeels woestijn maar het bevat ook een serie olievelden en het oostelijke deel van de vruchtbare vallei van de Eufraat. Belangrijk is ook dat de VS daarbij een aantal vluchtelingenkampen en steden de facto bezet.

Waarbij de VS de nodige hulp krijgt van de PKK/YPG, de Koerdische links-nationalistische groep. Want zonder voetvolk kan een luchtmacht niet veel aanrichten. Maar bij dat bezet gebied horen dus ook enkele steden en vooral vluchtelingenkampen. En een bezettende mogendheid heeft daarbij de verantwoordelijkheid voor het welzijn van het leven daar. Dat is internationaal recht.

Internationaal recht

Maar de VS zou de VS niet zijn als ze die plicht niet ronduit aan haar laars zou lappen. Van enige hulp bij de heropbouw van de stad Rakka bijvoorbeeld, in de middeleeuwen ooit de hoofdstad van de regio, is er helemaal geen sprake.

 

De stad Rakka na de strijd tussen ISIS en de alliantie geleid door de VS. Die mogen van onze media steden vernielen. Helpen bij de wederopbouw hoeft dan niet eens.

De mensen daar moeten zich maar behelpen met de meest primitieve middelen mogelijk. Lijken blijven liggen met overal nog steeds de door IS en andere terreurgroepen voorheen gelegde mijnen. Die maken het leven er gevaarlijk en belemmeren de terugkeer der inwoners.

Al Tanf

En dan is er het vluchtelingenkamp van Rukban in de door de VS bezette zone van Al Tanf, een grensplaats op de cruciale autoweg van Damascus naar Bagdad in Irak. En die is van levensbelang voor beide landen. De Amerikaanse troepen daar ontbreekt het voor zover bekend aan niets. De tienduizenden vluchtelingen enkele kilometers verder hebben daarentegen amper iets.

http://www.novini.nl/amerikanen-hinderen-hulp-aan-vluchtelingen-in-zuidoost-syrie/

Het kamp is bezet door jihadistische bondgenoten van de VS, veelal smokkelbendes die zo flink geld verdienen aan de miserie van die mensen in Rukban. Waarom zorgt de VS niet voor een adequate bevoorrading in voedsel en voor de nodige medische zorg zoals hun soldaten wat verder die wel krijgen? Mensenrechten versie Washington en natuurlijk een groot schandaal.

Vluchtelingenkampen

Hetzelfde met de toestand in het vluchtelingenkamp van al Hol gelegen op een dertig kilometer van de provinciale hoofdstad Hasaka en niet ver van de Iraakse grens. Vluchtelingen, inclusief zwangere vrouwen en kleine kinderen, en krijgsgevangenen die soms al zwaar ziek of gewond zijn worden in simpele vrachtwagens naar al Hol gevoerd. Met doden onderweg.

Het is een kamp waar straks tegen de 100.000 mensen dicht bij elkaar opgepakt zitten, zowel leden van ISIS als hun slachtoffers. Een mooie mix. Het gevolg is dat veel mensen en kleine kinderen onderweg naar al Hol stierven.

Geen dollarcent

Men had miljarden dollars over voor het verjagen van de vroegere vrienden van ISIS en het vernielen van steden als Rakka, maar een Amerikaanse dollarcent voor hulp aan die mensen is er niet bij. Trump vroeg dan maar geld in Saoedi-Arabië. Maar die toonden zelfs op papier geen enkele interesse.

Typerend is dat de Amerikaanse president Donald Trump stelde dat de landen van de EU hun in al Hol gevangen zittende mensen, inclusief de harde kern van ISIS, moeten terugnemen. Tot vrij snel nadien een dame afkomstig uit de VS dat ook vroeg en op een neen botste bij diezelfde Trump.

Het vluchtelingenkamp van al Hol. Van enige officiële hulp vanuit de VS of de EU blijkt er geen sprake te zijn. Mensenrechtenbeleid heet dat.

 

EU-landen medeschuldig

Ook de EU, en België, zijn hier schuldig. Naast de hulp aan de oorlog tegen Syrië en steun aan die terreurgroepen bombardeerde ons land mee in Syrië. Echter zonder toestemming van ons parlement, de VN of de Syrische regering. Als dat geen oorlogsmisdaden zijn. Maar ook voor Brussel is bombarderen dus geen enkel probleem, helpen echter wordt gewoon verboden.

Israëlische bombardementen

In wezen is dit een luguber spel waarbij de gewone mens zoals steeds pasmunt is in de strijd om macht. Israël en de VS verloren de oorlog om Syrië dat zich traag aan het heropbouwen is en Israël is woedend. Sinds ze de nederlaag zag aankomen begon Israël met het regelmatig bombarderen van Syrië. Provocaties om zo een algemene regionale oorlog uit te lokken en hopend zo toch nog een overwinning in de wacht te slepen?

Geen echte terugtrekking

En dus is Trump onder druk van delen van zijn entourage en de zionistische lobby verder gegaan met het pesten van dat land. En zo komt er geen echte troepenterugtrekking zoals eerst afgesproken. De dag dat de VS zich terugtrekt uit de door haar bezette gebieden zou ook dit deel van Syrië kunnen herademen en het eveneens gedaan zijn met van honger en ontbering stervende kinderen. Maar ja, dan kan men geen druk meer uitoefenen.

http://www.novini.nl/toch-meer-amerikaanse-militairen-in-syrie/

Koerdisch vuil spel

Daarbij spelen de Koerdische links-nationalistische groepen PKK/YPG een heel vuil spel. In de hoop toch over dit gebied te kunnen blijven heersen collaboreren zij verder met de bezetters. Daar valt als steeds geld uit te halen. Kijk maar naar België tijdens de twee wereldoorlogen of naar andere voorbeelden uit de geschiedenis.

Dat het lijden van de mensen zo niet stopt kan hun klaarblijkelijk niet schelen. Het is geen toeval dat er in Rakka van enige hulp voor de wederopbouw vanwege ook de PKK/YPG geen sprake lijkt. De winst gemaakt met de verkoop van de door hun gestolen Syrische olie gaat zo te zien elders heen.

Troepen en supporters van de PKK/YPG. Zoals steeds dreigen de collaborateurs ook hier aan het kortste eind te zullen trekken. De vraag is alleen wanneer de VS hen zal laten vallen.

Maar als zij verstandig zijn dan zouden zij de samenwerking met de VS reeds lang gestopt hebben. Uit de analyse van augustus 2012 van de toestand in Syrië van de Amerikaanse militaire Veiligheidsdienst DIA blijkt trouwens dat de VS de provincie Hasaka, het zogenaamde thuisland van de Syrische Koerden, bestemden voor ISIS. Voor de YPG/PKK was er niets gepland. Washington had voor hen gewoon een flinke portie salafistische terreur voorzien. Zo gaat dat.

Na Mosoel ook Erbil

Pas toen ISIS en Aboe Bakr al Baghdadi, na de verovering in juni 2014 van de Iraakse stad Mosoel, dacht ook Erbil, de hoofdstad van de Iraakse Koerden van de clan Barzani, te moeten aanvallen, wijzigde de VS haar beleid. Men liet Baghdadi en zijn bende als een baksteen vallen en trok de kaart van de PKK/YPG. Zeker toen eind september 2015 de Russische luchtmacht in Syrië arriveerde.

Die Koerdische links-nationalisten zouden toch moeten weten wat hier aan de hand is. Zij zijn immers gewoon huurlingen en een tweedehands pasmunt. Vraag het eens in die vluchtelingenkampen waar het lijden ook op de rekening van de PKK/YPG kan geschreven worden.

Ze kunnen hun licht anders ook eens opsteken bij notoire figuren uit het recente verleden zoals de staatshoofden Hosni Moebarak uit Egypte, de Vietnamees Nguyen Van Thieu, de Irakees Saddam Hoessein, de Sjah van Iran en zoveel meer.

Posted on 1 Comment

Amerika dreigt met invasie Den Haag – Kabinet “verontrust”

De Verenigde Staten dreigen sinds 2002 met militair ingrijpen tegen het Internationaal Strafhof in Den Haag. Hoe heeft Nederland hier in de loop der jaren op gereageerd? Een reconstructie aan de hand van berichten van de Amerikaanse ambassade, Kamerstukken en krantenartikelen. 

De betrekkingen tussen Nederland en de VS zijn “excellent”, liet op 30 juni 2005 toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Ben Bot weten, tijdens een ontmoeting met de Amerikaanse ambassadeur in Den Haag Clifford Sobel. Hij bespeurde de laatste vier jaar zelfs een verbetering van de betrekkingen. Er waren niettemin vier “zorgen” die Bot wilde voorleggen. Het ergerde de Nederlandse regering dat de Amerikanen herhaaldelijk en openlijk kritiek uitten op het Nederlandse aandeel in de strijd tegen de mensenhandel. Verder zou Nederland graag zien dat de Amerikanen samenwerkten met andere landen om de verspreiding van kernwapens te voorkomen, dus multilateraal in plaats van op eigen houtje. Ook herinnerde Bot de Amerikaanse ambassadeur aan een belofte die de VS niet waren nagekomen: mensenrechtenrapporteurs van de Verenigde Naties toegang verlenen tot het cellencomplex van Guantanamo Bay, waar krijgsgevangen werden vastgehouden. Last but not least: het Nederlandse bedrijfsleven, waaronder Philips, voelde zich onderbedeeld in ‘de wederopbouw’ van Irak. Franse en Duitse hadden veel meer contracten gekregen, en dit terwijl Nederland, aldus Bot, “een duidelijk veel grotere bijdrage” had geleverd aan “de stabiliteit van Irak”.

The Hague Invasion Act

Wat opvalt aan het onderhoud van de CDA-minister met de Amerikaanse ambassadeur, waarvan overigens het verslag dankzij Wikileaks op straat is komen te liggen, is dat er met geen woord werd gerept over een onderwerp waar drie jaar eerder veel ophef over was ontstaan in Den Haag: The American Service Members’ Protection Act (ASPA), bijgenaamd The Hague Invasion Act. Deze wet machtigt de Amerikaanse president met alle middelen, zo nodig met geweld, personen te bevrijden die door of namens het Internationale Strafhof in Den Haag gevangen worden gehouden. De wet verbiedt verder Amerikaanse deelname aan VN-vredesoperaties, tenzij latere berechting door het Strafhof uitdrukkelijk is uitgesloten voor Amerikanen. Ook mag geen militaire steun (meer) geleverd worden aan staten die het Strafhof hebben erkend, uitzonderingen daargelaten, zoals Amerika’s NAVO-partners.

De Amerikaanse Senaat nam de wet aan in juni 2002. Dat was een maand voordat het Internationaal Strafhof officieel haar deuren opende. Het Internationaal Strafhof vervolgt verdachten van oorlogsmisdaden, misdaden tegen de menselijkheid, genocide en – sinds 2018 – ‘agressiemisdrijven’ (aanvalsoorlogen), voor zover deze verdachten nog niet vervolgd zijn in eigen land. De rechtsmacht van het Internationaal Strafhof strekt zich uit tot alle 123 landen die het Statuut van Rome hebben geratificeerd. Ook burgers van landen die niet hebben geratificeerd, zoals de VS, Rusland, China, India en Israël, kunnen worden vervolgd door het Hof, als zij hun misdaden hebben gedaan in één van de landen die aangesloten zijn bij het Hof, zoals Afghanistan of Palestina.

“Verontwaardiging en verontrusting”

Toenmalig minister van Buitenlandse Zaken Jozias van Aartsen zei in de Tweede Kamer dat hij met “grote verontwaardiging en verontrusting” kennis had genomen van het feit dat de Amerikaanse Senaat akkoord was gegaan met de wet. “Nederland wordt hier als gastland van het Internationaal Strafhof direct geraakt als soevereine staat,” zo stelde de VVD-minister. “De wet gaat veel te ver en veel verder dan noodzakelijk is voor de VS om afstand te houden tot het Strafhof. Uiteraard zou die afstand in onze ogen niet moeten worden gehouden, maar dit is volstrekt onnodig. Het Statuut van Rome biedt alle waarborgen om gepolitiseerde vervolging van VS-onderdanen te voorkomen, want dat is de vrees aan de kant van de VS. De VS weten dat het Strafhof geen primaire jurisdictie toekomt.”

De Tweede Kamer deelde die analyse, bleek in een door GroenLinks aangevraagd spoeddebat. “‘Het is bizar en absurd, een wetsvoorstel dat militaire interventie in Nederland mogelijk maakt,” reageerde VVD-Kamerlid Erica Terpstra. GroenLinks-kamerlid Farah Karimi: “Schokkend en ongehoord.” CDA-kamerlid Maxime Verhagen: “Onacceptabel. Zeker van een NAVO-bondgenoot verwacht je dit niet.” D66-kamerlid Boris Dittrich: “Het is absurd dat de ene NAVO-partner wetgeving aanvaardt die in haar uiterste consequentie tot een gewapend conflict tussen NAVO-bondgenoten kan leiden.” LPF-Kamerlid Jim Janssen van Raaij: “We zijn Panama niet, waar ze zomaar zijn binnengevallen. Onze krijgsmacht moet clearance to shoot back krijgen als Amerikaanse militairen ingrijpen.”

“Bom op het Vredespaleis”

Ook de reacties in de pers waren niet mals. “Een bom op het Vredespaleis,” zo kwalificeerde Bart Tromp de invasiewet in zijn Elsevier-column. “Er is alle reden voor Nederland om deze kwestie hoog op te nemen, en in Europees en NAVO-verband aan de orde te stellen. De combinatie van macht, arrogantie en minachting voor internationale afspraken en overeenkomsten die niet alleen uit de invasiewet blijkt, is een ernstige bedreiging van het streven naar een internationale rechtsorde, waarvan het Vredespaleis het symbool vormt.”

De Volkskrant oordeelde in een hoofdredactioneel commentaar: “Het aannemen van de invasiewet is niet alleen een schoffering van het Internationaal Strafhof, maar ook van de Europese bondgenoten van de VS.” J. L. Heldring schreef in NRC: “Een land kan het niet dulden dat zijn soevereiniteit wordt aangetast door een wet van een ander land die, op z’n zachtst gezegd, de mogelijkheid van een militaire interventie niet uitsluit. Zeker onder bondgenoten is dit onaanvaardbaar.”

Oud-minister van Buitenlandse zaken Hans van den Broek in een ingezonden brief in NRC: ” Het gaat hier niet alleen om gebrek aan respect voor de internationale rechtsorde en het, naar de letter gesproken, dreigen met een oorlogsdaad, maar tevens om een aantasting van het morele gezag van de Verenigde Staten. Die verheffen hiermee, en niet voor het eerst, het recht van de sterkste tot hoogste rechtsnorm.”

Etentje met ambassadeur

Wat was er drie jaar later nog over van alle “verontrusting en verontwaardiging”? Helemaal niks, zo leek het, afgaande op de inhoud van het gesprek van CDA-minister Bot met de Amerikaanse ambassadeur Sobel. Geen van de vier zorgen die Bot aan Sobel voorlegde betrof het Amerikaanse dreigement over militair ingrijpen op Nederlands grondgebied, mocht daar ooit een Amerikaanse staatsburger worden vastgehouden op verdenking van oorlogsmisdaden.

Van de “verontrusting en verontwaardiging” waar Van Aartsen in 2002 nog van gesproken had, leek zelfs in 2003 al geen sprake meer. Twee maanden nadat de toenmalige premier Jan Peter Balkenende en diens minister van Buitenlandse Zaken Jaap de Hoop Scheffer het Witte Huis hadden bezocht, trakteerde Sobel Balkenende op een etentje in diens Haagse ambassadeurswoning. Er werd bij die gelegenheid met geen woord gesproken over de invasiewet, blijkt uit een door Wikileaks gelekt verslag van die ontmoeting.

En dat was des te opmerkelijker omdat het Internationaal Strafhof wel als gespreksonderwerp ter tafel kwam. Sobel verzocht Balkenende stille diplomatie in te zetten om het verzet van de Europese Unie (EU) te breken tegen Amerikaanse pogingen om zogeheten artikel 98-verdragen te sluiten met EU-landen. Dit zijn bilaterale verdragen waarbij de ondertekenaars beloven geen Amerikaanse onderdanen uit te leveren aan het Internationaal Strafhof. De VS hadden op dat moment al met ruim 50 landen dergelijke verdragen gesloten, op straffe van intrekking van militaire steun. Balkenende greep echter de gelegenheid niet aan om te herinneren aan de The Hague Invasion Action. Hij volstond met de mededeling dat het “moeilijk voorstelbaar” zou zijn dat de Europese Raad artikel 98-verdragen met de VS zou toestaan. Diplomatiek adviseur Rob Swartbol, die Balkenende bijstond tijdens zijn diner met Sobel, voegde daar aan toe dat, aangezien Nederland gastland is voor het Internationaal Strafhof, het voor Nederland moeilijk zou zijn zich in te zetten voor acceptatie in de EU voor dergelijke verdragen.

Sussende woorden

Hoe is het mogelijk dat de The Hague Invasion Act geen gespreksonderwerp meer was in de contacten van Nederlandse bewindslieden met de Amerikaanse ambassadeur, in 2003, een jaar nadat er zoveel ophef over was ontstaan in Nederland?

Nog voordat minister Van Aartsen in 2002 zijn “verontrusting en verontwaardiging” had kunnen delen met de Tweede Kamer hadden de Amerikanen de Nederlandse regering al een argument aangereikt om zich niet al te druk te maken. De Amerikaanse regering kan zich “geen omstandigheden voorstellen waarin de VS zouden moeten overgaan tot militaire actie tegen Nederland of een andere bondgenoot,” zo verklaarde de Amerikaanse ambassade op 12 juni 2002. In het spoeddebat dat de dag erop volgde in de Tweede Kamer, waarin van Aartsen zijn “verontwaardiging en verontrusting” deelde, refereerde hij in één adem aan de sussende woorden van de Amerikaanse ambassade. Ook vertelde hij dat de Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken Grossman hem had verzekerd dat de VS Nederland niet zouden binnenvallen, en slechts “diplomatieke, juridische en politieke middelen” zouden aanwenden om Amerikanen te vrijwaren van strafvervolging door het Internationaal Strafhof.

Tweede Kamerlid Maxime Verhagen (CDA) nam echter geen genoegen met deze verklaringen van de VS. “Als de Amerikanen het ondenkbaar achten dat er omstandigheden zullen ontstaan die militaire actie noodzakelijk zouden maken, moet je het ook daadwerkelijk uitsluiten, niet alleen in theorie, maar ook in de praktijk en in mogelijke wetgeving,” zo gaf hij de minister te verstaan. “Daarvoor is actie nodig richting regering en de gezamenlijke vergadering van Senaat en Congres.” Tweede Kamerlid Harry van Bommel (SP) sloot zich daarbij aan. “Het gaat niet om de reikwijdte van het voorstellingsvermogen van de Amerikanen, maar om de reikwijdte van de wettekst. Deelt de minister die opvatting? De uitleg bij de wet dat daar nooit gebruik van gemaakt zal worden, maakt die wetgeving dan toch overbodig?” Farah Karimi (GroenLinks): “Na alle commotie in Nederland zeggen de VS dat zij zich zo’n situatie niet kunnen voorstellen, maar ze zeggen niet dat zij hebben begrepen dat dit voor Nederland onacceptabel is.”

Hete aardappel naar EU

Al deze bedenkingen ten spijt bleken de sussende woorden van de Amerikanen niet zonder effect. Al tijdens hetzelfde spoeddebat, waarin de Tweede Kamer zijn afkeuring uitsprak over de invasiewet, en deze zelfs bezegelde met het aannemen van een motie waarin het kabinet werd verzocht “alle diplomatieke middelen aan te wenden, zowel bilateraal als op internationaal niveau, om de bezorgdheid van de Kamer aan de Amerikaanse regering, de Senaat en het Congres kenbaar te maken”, ontstond een lacherige stemming. “Mijn woning op Scheveningen kijkt uit over zee,” sprak VVD-Kamerlid Terpstra. “Maar het is ook voor de VVD-fractie zeer onwaarschijnlijk dat deze ooit wordt gebruikt als een vooruitgeschoven post om te kijken of de invasie een feit wordt. Ik zal waarschuwen als het zover is.” PvdA-Kamerlid Bert Koenders: “Gelukkig woont mevrouw Terpstra in Scheveningen en dat geeft extra vertrouwen.”

Mogelijk beschouwde de Nederlandse regering de invasiewet als symboolwetgeving, bestemd voor binnenlands gebruik in de VS – en was dat de reden dat Nederlandse bewindslieden, al snel nadat de wet was aangenomen, deze niet meer ter sprake brachten in contacten met Amerikaanse ambtsdragers en bewindslieden. Zeker is dat de Nederlandse regering al in een vroeg stadium besloot de hete aardappel door te schuiven naar Brussel. “Wij hebben vooral getracht te opereren in EU-verband, omdat dat ons de meest effectieve manier leek,” antwoordde Van Aartsen op 13 juni 2002 op de vraag van Kamerlid Karimi wat de Nederlandse regering had gedaan om te voorkomen dat de Senaat de wet zou aannemen. Zo zou op aandringen van Nederland de EU bij meerdere gelegenheden haar zorgen hebben overgebracht aan de Amerikanen over het – toen nog – wetsvoorstel. Ook zou Nederland bij de EU hebben gelobbyd voor een waarschuwing aan het adres van de VS, dat de tweespalt over het Internationaal Strafhof, “een negatieve invloed” kon gaan hebben op “het gezamenlijk optrekken bij het Midden-Oosten conflict.”

De meerderheid van de Tweede Kamer nam genoegen met de uitleg van de minister, en stelde zich gerust met diens belofte dat Nederland er “uiteraard alles” aan zou blijven doen om de VS te ontmoedigen “een actieve, obstructieve politiek tegen het Strafhof te voeren, samen met onze partners in de Europese Unie en de overige landen die het statuut van Rome van het Internationaal Strafhof hebben geratificeerd.” Voor de Tweede Kamer leek daarmee de kous af. Afgezien dan voor Kamerlid Janssen van Raaij die de minister een vraag voorlegde waar deze niet meteen een antwoord op had: “Is er toen wij toestemming gaven voor het stationeren van Amerikaanse gevechtsvliegtuigen en militairen op Nederlands grondgebied een afspraak gemaakt en, zo nee, is die alsnog te maken, dat zich in Nederland bevindende Amerikaanse krijgsmachtonderdelen in elk geval niet mogen worden gebruikt voor een interventie in Den Haag?” De minister antwoordde daarop, een maand later, in een brief: “Uit de verklaring van de VS van 12 juni 2002 blijkt dat de Amerikaanse regering zich geen situatie kan voorstellen waarbij de VS zouden terugvallen op militaire actie tegen Nederland. Er is dan ook geen reden om te komen tot een afspraak, zoals door de heer Janssen van Raaij wordt gesuggereerd.”

Invasiewet politiek dood

Op 2 augustus, een maand nadat het Internationaal Strafhof van start was gegaan, bekrachtigde toenmalig president George W. Bush de invasiewet. Van Aartsen was even daarvoor opgevolgd door CDA’er Jaap de Hoop Scheffer. Die werd niet naar de Tweede Kamer geroepen om zich te verantwoorden voor wat het kabinet nog had gedaan om de Amerikaanse president ervan te weerhouden zijn handtekening te zetten, of om de balans op te maken van de betrekkingen met de VS. Hij werd hooguit kritisch aan de tand gevoeld over zijn optreden inzake Irak. In zijn ijver het de Amerikanen naar de zin te maken, had hij zich al bereid verklaard een aanval op het land te steunen nog voordat de regering Bush zelf zover was.

Ook in de periode daarna kwamen geen tekenen uit de Tweede Kamer dat de invasiewet de volksvertegenwoordigers nog bezighield. Voor zover het kabinet nog met de wet in haar maag zat, werd het in elk geval niet langer aangemoedigd door de Kamer daar acties aan te verbinden. De Hoop Scheffer verruilde tijdens de jaarwisseling 2003/2004 zijn ministerschap voor de functie van secretaris-generaal van de NAVO, en partijgenoot Ben Bot volgde hem op. De invasiewet leek politiek dood te zijn verklaard. In de Kamerstukken uit de periode 2003 tot en met 2008 wordt althans niet één keer aan de wet gerefereerd.

Aanval op België

Voor zover er nog publiekelijk over de invasiewet werd gesproken, gebeurde dat niet in Den Haag, maar wel bijvoorbeeld in België, waar commentatoren in 2003 veelvuldig verwezen naar de The Hague Invasion Act. Dit omdat in de VS werd gewerkt aan een soortgelijke wet, de Universal Jurisdiction Rejection Act, die het de Amerikaanse president mogelijk moest maken België binnen te vallen. Niet vanwege het Internationaal Strafhof in Den Haag, maar vanwege de Belgische genocidewet, die Belgische rechtbanken het recht gaf overal ter wereld misdrijven tegen de menselijkheid en oorlogsmisdaden te onderzoeken. De Amerikaanse wet, door de Belgen omgedoopt tot Brussels Liberation Act, kwam er uiteindelijk niet. Een dreigement van minister Donald Rumsfeld dat de VS het NAVO-hoofdkwartier in Brussel zouden sluiten, was voldoende om de Belgische politiek zover te krijgen dat deze de Genocidewet volledig introk.

Verdedigingswal Scheveningen

In 2003 waren er nog ludieke protesten op het Scheveningse strand. Een actiegroep genaamd Volksfront van Hogerhand bouwde een verdedigingswal om de Amerikanen op afstand te houden. Geestelijk vader van het Strafhof Benjamin Ferencz hees er, namens zijn land, de Amerikaanse vlag.

Twee lokale politieke partijen richtten later dat jaar een strook in voor landende Amerikaanse soldaten. De ‘D-Day strook’ werd gemarkeerd met Amerikaanse vlaggen en wijzers die de richting van het Strafhof aangaven. “Zo kunnen de badgasten ongestoord blijven liggen als de Amerikanen komen,” grapte PPS-raadslid Cees de Jager in een interview met De Telegraaf.

In 2004 verscheen er van de hand van Pieter Nouwen een roman getiteld De Pias van het Pentagon, over ene Amerikaanse president Push, die, nadat één van zijn adviseurs is vastgezet door het Strafhof, besluit Nederland binnen te vallen.

In 2005 diende bij de Haagse rechtbank een kort geding vanwege de komst van de Amerikaanse president naar Nederland. Namens een aantal geagiteerde organisaties en particulieren eiste mr. Meindert Stelling dat de president bij aankomst in de boeien werd geslagen, of, als de rechtbank dat een te rigoureuze maatregel vond, hem de toegang tot het land te ontzeggen. Stelling betoogde dat de The Hague Invasion Act een verkapte oorlogsverklaring was aan Nederland in het algemeen en aan de stad Den Haag, als vestigingsplaats van het Internationale Strafhof, in het bijzonder. “De Nederlandse regering gaat er ten onrechte van uit dat de Amerikanen onze vrienden zijn. Door dik en dun,” aldus Stelling. “Dat is een ernstige misvatting. Als ergens ooit het gezegde ‘liefde maakt blind’ opgaat, dan is het hier.” De vredesactivisten haalden echter bakzeil. De rechter vond dat er geen grond was om de president te arresteren of hem tot persona non grata te verklaren.

“Transatlantisch anker”

Het kort geding bij de Haagse rechtbank; de protestacties op het Scheveningse strand; een enkele journalist die zich nog drukte maakte, onder wie Karel van Wolferen, die in een gesprek met NRC zei dat de Nederlandse regering met de vuist op tafel had moeten slaan en desnoods had moeten dreigen uit de NAVO te stappen – veel leek er niet meer te doen rond de gewraakte invasiewet, in de eerste vijf jaar nadat Bush deze had bekrachtigd met zijn handtekening. De betrekkingen met de VS waren er op geen enkele manier door geschaad, getuige de uitspraak van minister Bot in 2005. Integendeel, deze waren er volgens hem alleen maar op vooruitgegaan. De Amerikaanse ambassadeur Sobel kon dat alleen maar beamen.

In het door Wikileaks gelekte ambtsbericht dat hij schreef, bij zijn afscheid in 2005, had hij niets dan lof over Nederland. En dan vooral omdat hij vond dat de Nederlanders de Amerikaanse belangen zo goed dienden, in Irak, in Afghanistan, in de NAVO, in de VN, in de EU. “De Nederlanders dienen als een belangrijk transatlantisch anker in Europa,” aldus Sobel. “Ze trekken samen met de Britten op om Frans-Duitse pogingen te dwarsbomen om Europa los te weken van zijn transatlantische koers. Het aanhalen van de Amerikaans-Nederlandse betrekkingen is van belang om er zeker van te zijn dat de Nederlanders voortgaan met het meekrijgen van anderen in het behartigen van belangen die in lijn zijn met die van de VS, in het bijzonder op politiek-militair gebied.” Zelfs in de ondermijning van het Internationaal Strafhof zag Sobel een belangrijke taak voor de Nederlanders weggelegd. Nederlanders hechten sterk aan hun eigen rechtsbeginselen, maar zijn tegelijk erg pragmatisch ingesteld, zo stelde hij. Die unieke combinatie maakte ze tot een belangrijke partner voor de VS in het gladstrijken van verschillen van inzicht met de EU over het Internationaal Strafhof en artikel 98-verdragen.

Hoop op Obama

Dat was in 2005. Twee jaar later, in 2007, werd minister van Buitenlandse Zaken Bot opgevolgd door zijn CDA-partijgenoot Maxime Verhagen, die zich eerder als Kamerlid scherp had uitgesproken tegen de invasiewet. “De Amerikanen weten dat ze goodwill hebben verspeeld,” zei Verhagen in 2008 in een interview met de Volkskrant. Hij noemde in dat verband Guantanamo Bay en de weigering van de regering Bush om het Kyoto-klimaatverdrag te tekenen. Verhagen sprak verder de hoop uit dat onder de nieuwe president, die dat jaar werd gekozen, de VS alsnog Kyoto zouden omarmen, meer waarde zouden toekennen aan de Verenigde Naties alsook ‘partij’ zouden worden in het Internationaal Strafhof.

Over de vraag van de Volkskrant of Verhagens voorkeur uitging naar de Republikeinse kandidaat John McCain of de Democratische kandidaat Barack Obama, daarover liet Verhagen zich – heel diplomatiek – niet uit. Maar het is vrijwel zeker dat hij zijn hoop had gevestigd op Obama, omdat die zich, anders dan McCain, had geprofileerd als multilateralist. Tot geluk van Verhagen werd het niet McCain, maar Obama.

Nadat Obama in januari 2009 was beëdigd, zag Verhagen zijn kans schoon, en toverde hij een onderwerp uit de hoge hoed dat vier opeenvolgende kabinetten Balkenende daar gedurende zeven jaar verborgen hadden gehouden: de The Hague Invasion Act. “Deze wet is uit de tijd en moet worden aangepast,” tekende het ANP op uit Verhagens mond, tijdens diens bezoek aan de VS, in april 2009. Hij zou die boodschap hebben overgebracht aan de Democratische afgevaardigde Chris van Hollen, die zich als medevoorzitter van een groep congresleden inzette voor goede betrekkingen tussen Nederland en de VS. Verhagen zei veder tegen de ANP-verslaggever blij te zijn met de betere samenwerking tussen de Verenigde Staten en het Internationaal Strafhof. Als voorbeeld daarvan noemde hij het onderzoek van het  Strafhof naar misdrijven in Darfur, het westelijk deel van Soedan, waarbij de VS in de VN-veiligheidsraad dwars hadden kunnen liggen, maar dat niet hadden gedaan, nota bene tijdens de tweede termijn van Obama’s voorganger Bush. “Ik hoop dat die trend zich zal voortzetten en dat dit ook zal leiden tot de herziening van de The Hague Invasion Act’,” zo sprak hij.

Verhagen bij Clinton

Het waren mooie worden, maar in hoeverre waren ze ook echt gemeend? De vorige dag nog had Verhagen een ontmoeting gehad met zijn Amerikaanse ambtsgenote Hillary Clinton. Zij was door de Amerikaanse ambassade in Den Haag goed voorbereid op de thema’s die Verhagen waarschijnlijk zou aansnijden: Guantanamo Bay en het Internationaal Strafhof. “Het sluiten van Guantanamo zal heel veel scepsis wegnemen van de Nederlanders over de Amerikaanse politiek ten aanzien van mensenrechten en burgerrechten,” schreef de ambassade haar in een later door Wikileaks gelekt ambtsbericht. “Verhagen zal u misschien ook om steun verzoeken voor het Internationaal Strafhof. De Nederlanders zijn er trots op thuisbasis te zijn voor het internationaal recht en gastland te zijn voor vele internationale rechtsorganen zoals het Internationaal Strafhof. Als u of de president een belangrijke aankondiging wilt doen over het Strafhof, of over Amerikaanse inzet voor internationaal recht en mensenrechten, dan is er geen beter podium dan Den Haag, Nederland.”

Maar wat schetste Clintons verbazing? Verhagen bracht noch Guantanamo, noch het Internationaal Strafhof ter sprake, laat staan de The Hague Invasion Act, blijkt uit een door Wikileaks gelekt verslag van de ontmoeting. De onderwerpen die wel besproken werden waren: de strijd tegen Somalische piraterij, de Nederlandse militaire inzet in Afghanistan, de hernieuwde deelname van de VS aan de VN-mensenrechtencommissie – en de herdenking van de exploratie van New York, 400 jaar daarvoor, door de Britse kapitein in VOC-dienst Henry Hudson.

Balkenende bij Obama

Waren dan Verhagens woorden, gesproken in Washington tegen een ANP-verslaggever, alleen maar bestemd voor de bühne, het Nederlandse thuisfront? Het heeft er alle schijn van. In juli 2008 volgde een bezoek van premier Balkenende aan president Obama. Een verslag hiervan ontbreekt helaas op de Wikileaks-website. Maar het is vrijwel zeker dat ook bij die gelegenheid de invasiewet onbesproken is gebleven. Uit een bericht dat de Amerikaanse ambassade Obama stuurde ter voorbereiding van diens onderhoud met de Nederlandse premier blijkt dat Balkende zich wilde “beperken tot vier belangrijke onderwerpen tijdens zijn ontmoeting met de president”. Dat waren: Afghanistan/Pakistan; de economische crisis/G20; het vredesproces in het Midden Oosten/Iran; klimaatverandering.

Het was in elk geval niet wat het thuisfront verwacht had. Dat ging er, na de paukenslag van Verhagen, eerder dat jaar, in zijn interview met het ANP, nog steeds blindelings van uit dat het kabinet de invasiewet op het hoogste niveau zou aankaarten bij de Amerikanen. “New York staat na de zomer bol van de feestelijkheden vanwege zijn vierhonderdjarige bestaan. Amsterdam en in bredere zin Nederland stonden aan de wieg van deze stad,” schreef Willem Post van Instituut Clingendael in Het Parool, enkele dagen na terugkomst van Balkenende in Nederland. “Alle aanleiding dus voor een gezamenlijk feest, maar helaas heeft de Amerikaanse volksvertegenwoordiging nog steeds niet de The Hague Invasion Act ingetrokken. Nog voor het zomerreces in augustus moet het Congres deze blamage van tafel vegen. Minister Maxime Verhagen van Buitenlandse Zaken heeft onlangs in Washington in diplomatieke taal hetzelfde gezegd. Twee Congresleden zijn nu bezig een soort ‘feestresolutie’ te ontwerpen om de goede betrekkingen tussen de VS en Nederland nog eens te onderstrepen. Ik vertrouw daar niet op. De Nederlandse regering moet geen genoegen nemen met een slap epistel. In een resolutie moet klip-en-klaar staan dat de eerdere resolutie wordt ingetrokken en dat dus geen militaire middelen zullen worden ingezet als het Internationaal Strafhof in Den Haag Amerikaanse soldaten laat arresteren.”

Druk op de VS

De Amerikanen vriendelijk verzoeken de wet in te trekken, zou geen effect hebben, stelde CDA-Europarlementariër Wim van de Camp (CDA) in een interview met het TROS-radioprogramma Kamerbreed. Nederland moest druk zetten. Bijvoorbeeld door zich bereid te verklaren gedetineerden uit Guantanamo op te nemen op voorwaarde dat de VS het Internationaal Strafhof erkenden en de The Hague Invasion Act introkken.

Ook het CDA-kamerlid Coşkun Çörüz maande het kabinet druk te zetten op de Amerikanen. “De VS vragen ons deel te nemen aan de strijd tegen terrorisme. Wij vragen de VS lid te laten worden van het Internationaal Strafhof. Wat onderneemt de minister daarin?” Verhagen antwoordde dat hij de VS “meerdere malen” had aangesproken over het Internationaal Strafhof. En hij beloofde dat te blijven doen. “De eerste stap die gezet zal moeten worden, is de wijziging van de wetgeving die wij hier gekscherend de The Hague Invasion Act noemen.”

Toen later in dat jaar, 2009, SP-Kamerlid Harry van Bommel de minister vroeg naar de stand van zaken rond het Internationaal Strafhof en de invasiewet, antwoordde Verhagen dat, hoewel de nieuwe Amerikaanse regering “een positievere toon” aansloeg ten aanzien van het Strafhof, het er niet naar uitzag dat de VS “op korte termijn” zouden toetreden tot het Statuut van Rome, omdat hiertegen in het Amerikaanse Congres nog steeds veel weerstand bestond. Verhagen verwees verder naar zijn bezoek eerder dat jaar aan Washington, waarbij hij had aangedrongen op intrekking van de invasiewet. “Mijn gesprekspartners toen wezen erop dat de intrekking van deze wet voorlopig lastig ligt”, zo lichtte hij toe. “Tegelijkertijd is ook duidelijk te kennen gegeven dat er geen sprake is van een mogelijke invasie van Den Haag.” Verder herhaalde hij zijn belofte aan de Kamer: “De regering zal bij de VS blijven aandringen op intrekking dan wel aanpassing van de wet.”

Belofte van Verhagen

Verhagen gaf in het jaar daarop, 2010, het ministersstokje door aan Frans Timmermans (PvdA), die op zijn beurt werd opgevolgd door achtereenvolgens Bert Koenders (PvdA), Halbe Zijlstra (VVD) en Stef Blok (VVD). In hoeverre hebben zij de belofte van Verhagen waargemaakt? Wat hebben zij gedaan om de Amerikanen er toe te bewegen de invasiewet in te trekken? Deze ministers hebben zich hierover nooit hoeven te verantwoorden in de Kamer. Er zijn althans geen Kamerstukken uit de periode 2010-2019 waaruit blijkt dat de invasiewet onderwerp van gesprek is geweest tussen de Kamer en de opeenvolgende ministers van Buitenlandse Zaken. Op de vraag van Novini aan het ministerie van Buitenlandse Zaken wat het kabinet vanaf 2010 heeft ondernomen inzake de invasiewet kwam een algemeen en ontwijkend antwoord. “Het Nederlandse standpunt is bekend bij de Verenigde Staten. Nederland brengt het belang van het Strafhof consistent onder de aandacht tijdens de reguliere diplomatieke dialogen met de VS,” aldus een voorlichtster van het ministerie.

“Strafhof al dood”

Het Internationaal Strafhof stond in 2018 weer even volop in de schijnwerpers. Dit vanwege het onderzoek dat het Strafhof wil doen naar oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid tijdens de oorlog in Afghanistan. Omdat de aanklaagster van het Hof, Fatou Bensouda, zich waarschijnlijk niet wil beperken tot misdaden begaan door de Taliban, maar ook Amerikaanse misdaden in het onderzoek wil betrekken, kwam uit Washington een ongemeen felle reactie. Nationaal Veiligheidsadviseur John Bolton dreigde met strafmaatregelen tegen de rechters en aanklagers van het Hof. Ze zouden door Amerikaanse rechtbanken worden vervolgd, hun banktegoeden zouden worden bevroren en ze zouden de VS niet meer inkomen. En niet alleen zij, maar elk bedrijf of land dat het Strafhof bijstaat in onderzoek naar Amerikanen zou worden gestraft. ” We zullen het Strafhof rustig laten sterven,” voegde Bolton daaraan toe. “In praktisch alle opzichten is het Strafhof voor ons immers toch al dood.”

Er volgden meteen de volgende dag reacties van de Franse en Duitse regering. “We staan pal achter het Internationaal Strafhof – in het bijzonder als het onder vuur komt te liggen”, verklaarde het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken. “Frankrijk, met zijn Europese partners, steunt het Internationaal Strafhof,” voegde het Franse ministerie van Buitenlandse Zaken daar aan toe. “Het Hof moet zijn bevoegdheden kunnen uitoefenen, ongehinderd, onafhankelijk en onpartijdig, binnen het juridische kader van het Statuut van Rome.” Van het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken kwam geen reactie, en dus vroeg CDA-kamerlid Martijn van Helvert minister Blok wat hij vond van de uitspraken van Bolton. “Stevige uitspraken, maar niet geheel nieuw,” antwoordde die. “De VS zijn vanaf het begin tegenstander geweest van het Strafhof, omdat zij niet willen dat hun eigen burgers daar berecht kunnen worden.”

“Invasiewet blijft gevaarlijk”

Twee maanden later richtten de VS opnieuw een dreigement richting Nederland. De Amerikaanse ambassadeur Pete Hoekstra dreigde met sancties tegen Nederlandse bedrijven als Shell, Boskalis en Van Oord vanwege hun betrokkenheid bij de aanleg van Nord Stream 2, een gaspijpleiding van Rusland naar Duitsland. Al snel bleek dat deze bedrijven niet hoefden te rekenen op steun van de Nederlandse regering. Die liet, bij monde van minister Blok, weten het conflict tussen de VS en de Nederlandse bedrijven niet te beschouwen als iets waar de Nederlandse overheid zich mee zou moeten bemoeien. “Nord Stream 2 is een privaat project,” zo verklaarde hij. “Als Nederlandse bedrijven daarbij betrokken zijn, en ik weet dat dat zo is, dan zullen zij in contact moeten treden met de Amerikaanse regering en moeten kijken wat de consequenties voor hen zijn.”

Kan het zijn dat de Nederlandse overheid ongeveer dezelfde redenering toepast op het Internationaal Strafhof? Het Strafhof is net als Shell, Boskalis en Van Oord geen Nederlandse overheidsinstelling. Beschouwt dus het kabinet het conflict dat de VS heeft met het Strafhof als iets wat haar primair niet aangaat?

http://www.novini.nl/the-hague-invasion-act-blijft-gevaarlijk/

Novini vroeg William Pace van de Coalitie voor het Internationaal Strafhof in hoeverre Nederland de dreiging van een Amerikaanse invasie serieus moet nemen. “The Hague Invasion Act blijft een gevaarlijk symbolisch verzet tegen het internationale strafrecht,” antwoordde Pace. “Het hele idee van een militaire invasie van Nederland om een ​​Amerikaans staatsburger te bevrijden, zou je normaliter naar het rijk der fabelen verwijzen. Maar we hebben nu een president die voortdurend in die sectie opereert. Onder de huidige regering Trump is alles mogelijk. Als beschuldigingen worden ingebracht tegen hooggeplaatste personen uit de regering-Bush of tegen onze militairen, dan denk ik dat dit zal leiden tot een zeer krachtige reactie.”

Bovenstaand artikel is tot stand gekomen zonder subsidie van het Fonds Bijzondere Journalistieke Projecten. Een subsidieaanvraag bij het Fonds werd afgewezen omdat het Fonds een Zwarte Lijst blijkt te hanteren, waar het de auteur van dit artikel aan toe heeft gevoegd.
Voor een verdere verdieping van het onderwerp had de auteur graag willen spreken met (oud-)diplomaten, (oud-)politici, (oud-)medewerkers van het Internationaal Strafhof en andere ingewijden. Ook had hij een WOB-procedure willen aanspannen om overheidsdocumenten boven tafel te krijgen. Maar aangezien er geen subsidie werd verstrekt, heeft hij zich voor zijn journalistieke onderzoek beperkt tot een literatuurstudie.

 

Posted on

“The Hague Invasion Act blijft gevaarlijk”

“Dreigementen gericht tegen het Internationaal Strafhof zijn dit keer veel serieuzer”, zegt William Pace van de Coalitie voor het Internationaal Strafhof. “Onder de huidige regering Trump is alles mogelijk.”

William Pace leidt de Coalitie voor het Internationaal Strafhof, een internationale koepel van meer dan 2500 maatschappelijke organisaties die pleiten voor een rechtvaardig, effectief en onafhankelijk Internationaal Strafhof. Hoewel het Strafhof wordt gesteund door maar liefst 123 lidstaten, inclusief alle landen in de Europese Unie, is het er niet in geslaagd om de Verenigde Staten, Rusland, China, India en Israël aan boord te krijgen. Sterker nog: sinds het Hof in 2002 van start ging, hebben de Verenigde Staten verschillende maatregelen genomen om ervoor te zorgen dat er nooit een Amerikaan voor de rechter kan verschijnen in Den Haag. In 2002 riep het Amerikaanse Congres de Amerikaanse Service-Members’ Protection Act in het leven, die al snel de bijnaam ‘The Hague Invasion Act’, ‘Den Haag Invasiewet’ kreeg. De wet machtigt de Amerikaanse president met alle middelen, zo nodig met geweld, personen te bevrijden die door of namens het Internationaal Strafhof gevangen worden gehouden. Bovendien bedreigde de Amerikaanse nationale veiligheidsadviseur John Bolton in september 2018 het Strafhof met sancties en beloofde hij functionarissen van het Strafhof strafrechtelijk te zullen vervolgen – indien de rechtbank een onderzoek zou beginnen naar mogelijke oorlogsmisdaden begaan door Amerikaanse militairen en inlichtingendiensten tijdens de oorlog in Afghanistan. Hetzelfde lot zou het Strafhof treffen als het Israël of een andere Amerikaanse bondgenoot in het beklaagdenbankje zou plaatsen.

Meneer Pace, denkt u dat de aanklaagster van het Strafhof, Fatou Bensouda, toestemming zal krijgen van de rechters van het Strafhof om een ​​onderzoek in te stellen naar Amerikaanse betrokkenheid bij oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid in Afghanistan?

Ik denk dat het erg moeilijk zal zijn voor de rechters om geen toestemming te verlenen voor het Afghaanse onderzoek. Maar dat is slechts een mening op basis van alle misdaden tegen de menselijkheid en de oorlogsmisdaden die daar sinds 2002 hebben plaatsgevonden. Het zou uiterst vreemd zijn als een onderzoek naar de Taliban en IS niet werd toegestaan. Ik weet echter niet of de rechters het onderdeel van de extraordinary renditions daarin zullen opnemen.

(Met Extraordinary renditions wordt bedoeld: Amerikaanse ontvoeringen van personen in Afghanistan en hun buitengerechtelijke overdracht aan het militaire gevangenenkamp Guantanamo Bay en ‘black sites’, geheime gevangenissen van de CIA, met als doel de Amerikaanse wetten inzake ondervraging, detentie en foltering te omzeilen, EvdB)

Zullen misschien de rechters mevrouw Bensouda niet machtigen om de extraordinary renditions te onderzoeken uit vrees voor de recente dreigementen van John Bolton?

Ik weet niet of de rechters aandacht schenken aan de dreigementen van Bolton. Ik hoop dat ze dat niet doen. Maar ik denk wel dat Bolton alles zal doen waar hij mee weg kan komen. Hij is fanatiek tegen een Internationaal Strafhof en hij was een belangrijke architect van de The Hague Invasion Act.

Wat als mogelijke misdaden van Amerikanen niet worden onderzocht? Hoe zullen de Afrikaanse landen hierop reageren? Sommige hebben het Internationaal Strafhof ervan beschuldigd een instrument te zijn van westers imperialisme, alleen leiders van kleine, zwakke staten te straffen en misdaden van rijkere en machtiger staten te negeren.

Ik denk dat het voor de geloofwaardigheid van de rechtbank absoluut van belang is dat de aanklager en de rechters alle personen vervolgen die zich schuldig hebben gemaakt aan misdaden waar het Hof bevoegd is, ongeacht de regio of nationaliteit van de beschuldigden. De VS, Rusland en Israël mogen dan weliswaar nog niet hebben geratificeerd, maar de rechtbank heeft niettemin rechtsbevoegdheid over misdaden begaan door Amerikaanse, Russische en Israëlische staatsburgers indien begaan op het grondgebied van landen die het Statuut van Rome hebben geratificeerd. Aangezien Afghanistan het Statuut heeft geratificeerd, heeft de rechtbank jurisdictie over alle misdaden begaan op Afghaans grondgebied, of het nu Afghaanse onderdanen of Amerikaanse staatsburgers zijn. Veel van de klachten van tegenstanders van het Strafhof in Afrika negeren dergelijke juridische implicaties van het Statuut van Rome. Nu Palestina geratificeerd heeft, kan de aanklager zowel vermeende Palestijnse misdaden onderzoeken als vermeende Israëlische misdaden. Georgiërs zijn van mening dat Rusland misdaden heeft begaan op hun grondgebied, en aangezien Georgië een verdragsstaat is, heeft het Hof rechtsmacht over vermeende misdaden van Russische staatsburgers op Georgisch grondgebied.

Wat als Fatou Bensouda niet gemachtigd wordt onderzoek te doen naar mogelijke misdaden van Amerikanen? Kan dit leiden tot een uittocht van Afrikaanse landen?

Er is veel meer steun voor het Strafhof in Afrika dan de academici en media ons willen doen geloven. Twee jaar geleden deden Kenia, Soedan en anderen een oproep aan de Afrikaanse landen zich massaal terug te trekken uit het Strafhof. Zestien regeringen in de Afrikaanse Unie hebben zich toen publiekelijk hiertegen uitgesproken. Ook zijn de meeste Afrikaanse regeringen erg afhankelijk van Amerikaanse hulp en handel. Ze zullen daarom de rechtbank niet snel bekritiseren als die besluit geen Amerikaanse leiders of zelfs soldaten te vervolgen. En het is verder interessant te zien dat de kritiek van de Afrikanen op de rechtbank vooral van invloed is geweest op de manier waarop er in het Westen wordt gekeken naar de rechtbank. In Zuid-Amerika en Azië is er nauwelijks iets veranderd in de opvattingen over het Strafhof.

Denkt u dat het Strafhof zich beschermd voelt door de Nederlandse regering en de Europese Commissie? Is het Strafhof tevreden over de manier waarop Den Haag en Brussel reageren op acties en verklaringen zoals die sinds 2002 uit Washington komen?

Zelfs met de huidige conservatieve regering en de huidige premier Rutte die Trump prijst, staat Nederland vierkant achter het Statuut van Rome en het Internationaal Strafhof. De Europese Unie heeft zich ook een fervent supporter getoond.

Steun uitspreken aan het Strafhof is één ding. Hebben bij uw weten Den Haag en Brussel zich ooit publiekelijk uitgesproken tegen verklaringen en acties van de VS gericht tegen het Strafhof?

Ze hebben zich grotendeels op de vlakte gehouden, waarschijnlijk uit berekening, omdat de The Hague Invasion Act werd aangenomen nog zo kort na de aanslagen van 11 september op de Verenigde Staten. De meeste regeringen waren toen niet bereid openlijk kritiek te uiten op de regering-Bush.

Meteen nadat Barack Obama tot president was verkozen, in 2009, heeft onze minister van Buitenlandse zaken Maxime Verhagen in het Amerikaanse Congres gepleit voor intrekking van de The Hague Invasion Act. Zonder succes.

Het Congres heeft een aantal bepalingen van de American Service Members’ Protection Act aangepast toen deze ten koste bleken te gaan van de militaire samenwerking met landen en van de Amerikaanse wapenverkopen, maar de The Hague Invasion-bepaling is toen inderdaad niet geschrapt.

Den Haag en Brussel steunen het Strafhof, maar ze hechten ook sterk aan goede betrekkingen met Washington. Zijn ze bereid om hun relatie met Washington op het spel te zetten voor de bescherming van het Strafhof?

Dat is één van de kwesties waarbij we goed de vinger aan de pols houden. We zien overal in de wereld een buitengewoon gevaarlijke verkwanseling van de principes van het multilateralisme. En het meest zorgelijk is dat sommige regeringen in West-Europa zich daarin mee laten slepen. Als afnemende steun voor multilateralisme zou leiden tot omstandigheden waarin regeringen bereid zouden zijn het Strafhof te offeren aan goede betrekkingen met de Verenigde Staten, dan zou dat een grote nederlaag betekenen voor de internationale rechtsorde.

Moeten Nederland en de EU de The Hague Invasion Act serieus nemen? In 2002 verklaarde de Amerikaanse ambassade in Den Haag dat de Amerikaanse regering zich geen omstandigheden kon voorstellen waarin de Verenigde Staten zouden besluiten om militaire actie te ondernemen tegen Nederland.

Het officiële standpunt van het Amerikaanse Congres, de The Hague Invasion Act, blijft een gevaarlijk symbolisch verzet tegen het internationale strafrecht. Het hele idee van een militaire invasie van Nederland om een ​​Amerikaans staatsburger te bevrijden, zou je normaliter naar het rijk der fabelen verwijzen. Maar we hebben nu een president die voortdurend in die sectie opereert. Onder de huidige regering Trump is alles mogelijk. Als beschuldigingen worden ingebracht tegen hooggeplaatste personen uit de regering-Bush of tegen onze militairen, dan denk ik dat dit zal leiden tot een zeer krachtige reactie. En ik denk dat dat precies is wat Bolton graag zou zien gebeuren. Hij zou de internationale gemeenschap er graag van overtuigen: “U hebt een fout gemaakt met de oprichting van het Strafhof en nu moet u de deuren sluiten. Als u dat niet doet, zullen we u net zo lang straffen totdat u dat wel doet.” Tijdens de regering-Bush waren er nog personen in het Witte Huis die Bolton een beetje in toom konden houden, zoals de ministers van Buitenlandse zaken Colin Powell en Condoleeza Rice. Nu heeft hij meneer Trump. Ik denk daarom dat we zijn dreigementen dit keer veel serieuzer moeten nemen.

Posted on

9/11 – De aanslag op het World Trade Center: Deconstructie van een anti-zionistische complottheorie

De politieke wetenschapper Kees van der Pijl kennen we o.a. van Café Weltschmerz waarin hij regelmatig – op zich boeiend – commentaar geeft op de geopolitiek. Recent ontstond er ophef over een tweet – met een verwijzing naar een obscure site – waarin Van der Pijl de nogal boude bewering doet dat Israeli’s met behulp van zionisten in de Amerikaanse regering het World Trade Center (WTC) in New York hebben opgeblazen. De ophef was voor hem echter geen reden voor terughoudendheid. In tegendeel, in de daarop volgende ‘The Richie Allen Show’ laat hij doodleuk weten dat er keihard bewijs is voor zijn beweringen. Van der Pijl beroept zich hierbij op het werk van de onderzoeksjournalist Christopher Bollyn. We lazen diens boek ‘The War on Terror, The Plot to Rule the Middle East‘ (2017) waarin hij een a priori kwaadaardig verondersteld Israël aanwijst als de planmatige dader van de aanval op het WTC.

Yinon-Plan

Als steeds terugkerend thema in zijn boek, begint Bollyn met de feitelijke vaststelling dat Benjamin Netanyahu (de huidige premier van Israël) sinds 1979 – mede via het samen met zijn vader opgerichte Jonathan Netanyahu Institute – consequent de doctrine van de War on Terror heeft gepropageerd. Met steeds als ultiem doel de uitschakeling van Israëls aangrenzende vijanden. ‘Balkanisering’ van de regio (later zo genoemd naar voorbeeld van het uiteenvallen van het vroegere Joegoslavië in de jaren ‘90) was daarbij de te volgen strategie, d.w.z. opdeling van de regio in kleinere etnische en religieuze enclaves die elkaar onderling bestrijden. In 1982 is Netanyahu’s idee als een uitgewerkt operationeel plan in de openbaarheid gebracht onder de naam Yinon-Plan.

In zijn boek plaatst Bollyn dit Plan van meet af aan in een uiterst verdachte hoek. Alsof het staat voor iets onbetamelijks. Maar vanuit het perspectief van Israël dat binnen een vijandige moslim-omgeving moet leven met de voortdurende dreiging om als Joods volk in zee gedreven te worden, zou iedere rechtgeaarde en vaderlandslievende machiavellist zo’n strategisch plan kunnen bedenken. Goed voor het bedreigde Israël maar slecht voor vijandige moslims in de aangrenzende regio. Zo bijzonder is het Yinon-Plan dus niet.

Het complot

Bollyn beschrijft een op het eerste gezicht inderdaad nogal verdachte verzameling van – op zichzelf goed gedocumenteerde (maar niet alle onomstotelijk bewezen) – gebeurtenissen en feiten, die tezamen geframed kunnen worden binnen zijn zionistische complot. Rode lijn van Bollyns (nogal doorzichtige) Zionistische Plot-redenering: Omdat er twijfel bestaat aan de officiële lezing van de aanslag op het WTC (zie hieronder) terwijl die aanslag (inderdaad) Israël vol in de kaart speelde, is Israël DUS de ware dader van deze aanval. En dat zonder ook maar één dode Israëlische soldaat, voegt Alan Sabrosky daar in het voorwoord nogal vilein aan toe. (Alsof Israël geen militaire inzet zou willen leveren om zijn kerndoel – veiligheid – te realiseren!)

Bollyn suggereert dat Israël zich volgens genoemd Yinon-Plan gedurende ruim twee decennia heeft voorbereid op de WTC-aanslag terwijl de mainstream media (volgens Bollyn onder controle van zionisten!) daar bewust over hebben gezwegen. In plaats daarvan hebben die media, en nog steeds onder regie van Israël, de door Bollyn voor onschuldig gehouden (maar door Israëls militaire inlichtingendienst misleidde!) moslim Osama Bin Laden van Al Qaida als zondebok gepresenteerd voor de gewraakte aanslag. Een gefingeerde dader dus, die zich in een Afghaanse rots schuil zou houden. Door dit door Israël georkestreerde plan greep het Westen (aangevoerd door Amerika) deze terreurdaad onmiddellijk aan om Afghanistan, Irak, Libië, Syrië, enz. in hun oorlog tegen het terrorisme te betrekken met precies het resultaat volgens Netanyahu’s oorspronkelijke opzet van 1979 (ofschoon daarin het WTC als provocatief doel niet werd genoemd)!

Cherry picking

Ter onderbouwing van zijn plot gaat Bollyn opvallend selectief te werk. Zo maakt hij melding van een door mediamagnaat Rupert Murdoch geproduceerde, en een half jaar vóór 9/11 vertoonde TV-serie over een op afstand bestuurd, gekaapt passagiersvliegtuig dat het WTC binnen vloog. Bij de opnames werd gebruik gemaakt van een helikopter die de omgeving van het WTC in kaart kon brengen. Bollyn suggereert dan dat deze verfilming wel eens verband zou kunnen houden met de daarop volgende werkelijke WTC-ramp. Maar verder niets over de piloten van de vliegtuigen die het WTC feitelijk binnen vlogen. Ook zwijgt Bollyn over de aanval op het Pentagon. De kans dat de film en de WTC-aanval los van elkaar staan is evenwel groter dan de kans op een causale relatie tussen beide voorvallen, vooral omdat er – ook volgens Bollyn zelf – reeds lang publiekelijk verhalen de ronde deden over een mogelijke terroristische aanslag op een duidelijk zichtbaar Amerikaans machtscentrum in New York. Een kwaadaardige opzet van de verfilming zou in dit klimaat daarom onmiddellijk doorzien zijn. Maar Bollyn kiest onomwonden voor verdachtmakingen jegens Israël!

En natuurlijk ontbreekt niet de theorie dat Al Qaida mede een product is van superieure Israëlische planning, waarmee de Zionisten een ideale vijand van het Westen creëerde. Voorts wijst Bollyn nadrukkelijk op activiteiten van de Mossad (Israëls geheime dienst) die hij alle – zeer speculatief (geen begin van bewijs!) – in de context van de WTC-tragedie plaatst! (Er zullen ten tijde van deze tragedie ongetwijfeld ook Arabische veiligheidsdiensten in New York actief zijn geweest die kennis hadden van het vermaledijde Yinon-Plan, maar daarover zwijgt Bollyn dan weer.)

Het verbaast dan ook niet dat Bollyn de samenwerking tussen Amerikaanse en Israëlische inlichtingendiensten in een kwaad daglicht plaatst. Ten onrechte want de Amerikaanse belangen sporen naadloos met die van Israël waardoor een dergelijke samenwerking voor de hand ligt. Ook beweert Bollyn dat de arrestatie na de aanslagen van 9/11 van Israëliërs die volgens hem (maar nooit bewezen) betrokken zijn geweest bij terroristische praktijken met betrekking tot 9/11 opzettelijk is stil gehouden. Tot slot zorgden ministers met een dubbele nationaliteit (VS en Israël, volgens Bollyn ook al verdacht) er volgens Bollyn voor dat George W. Bush binnen zijn regering ruimschoots de benodigde steun verkreeg voor zijn voorstel om de door Israël beoogde War on Terror te beginnen. Dit met als officieel doel de bronnen van het terrorisme dat de WTC-ramp had veroorzaakt uit te schakelen. Tegelijkertijd kon de VS op het thuisfront al langer gewenste maar onpopulaire veiligheidsmaatregelen door het Congres jagen, zoals de al klaarliggende (!) Patriot Act (elektronische surveillance).

Het is een onloochenbaar gegeven dat Bush’s oorlogsverklaring aan het terrorisme een voor Israël gunstige beslissing was omdat het perfect strookte met het Yinon-Plan. Maar zo bijzonder is dat niet, want dat zou ook het geval zijn voor elk ander land in zo’n penibele geopolitieke situatie als Israël. Maar volgens Bollyn was het ganse scenario – inclusief de aanval op het WTC – met kwade opzet door Israël bedacht, gedurende twee decennia voorbereid en tenslotte onder Israëls regie uitgevoerd!

Gesmolten ijzer

Als één van de hoofdoorzaken van de twijfel aan de officiële lezing van 9/11 noemt Bollyn de (volgens hem) haastige afvoer van het gesmolten ijzer afkomstig van de vernietigde WTC-torens. Daardoor werd forensisch onderzoek naar de precieze herkomst van dit ijzer onmogelijk. Hij koppelt de verdachtmaking van genoemde ijzer-afvoer aan de explosieve instorting van één van de WTC-torens. Zeven minuten voorafgaande aan die instorting zou er volgens Bollyn – hij baseert zich o.a. op getuigenissen van brandweerlieden – namelijk sprake zijn geweest van een onverklaarbaar hete soort lavastroom van gesmolten ijzer vanaf de 81-ste verdieping van de Zuid-Toren. Ook voert Bollyn in dit verband een select groepje Mossad -veteranen op die er aldoor op uit waren om een beveiligingscontract voor het WTC te krijgen. Eén daarvan heeft volgens Bollyn sinds 1993 zo’n contract ook daadwerkelijk bemachtigd, waardoor de Mossad ten tijde van de ramp effectief verantwoordelijk was voor de beveiliging. Verder suggereert Bollyn een causaal verband  tussen dit gegeven en door de autoriteiten verzwegen, maar intussen wel goed gedocumenteerde explosies bij het WTC, en stelt dat sprake is van een  terreurdaad die o.a. de karakteristieke fijn structuur van de gesmolten ijzerstof na de ramp verklaart (NB. Er is nooit aangetoond dat de verzwegen explosies het gevolg waren van een terreurdaad).

Maar waarom zou de Mossad – zoals Bollyn suggereert – een dergelijke gloeiendhete ijzer-stroom faciliteren, als er toch al twee Boeings het WTC binnenvlogen? En waarom die ijzerstroom in de ene toren, en niet in de andere? De ‘waarneming’ van gesmolten ijzer voorafgaande aan de instorting van een WTC- toren vertoont dan ook alle kenmerken van inbeelding (zoals de ‘mannen in witte pakken’ die bij de Bijlmerramp zouden zijn waargenomen).

Conclusies

Twijfel aan de lezing van de autoriteiten over de toedracht van de aanslag op het WTC heeft onlangs geleid tot het instellen van een ‘Grand Jury’. Dit toont ook al aan dat de precieze loop van de gebeurtenissen strikt genomen onbekend is. Bollyn neemt de – mede door hem opgeworpen – twijfel niet weg maar presenteert alles bijeen een suggestieve en onsamenhangende verzameling van feiten en gebeurtenissen met als enige constante dat zij allen zonder uitzondering naar Israël wijzen als de planmatige dader van de aanval op het WTC. Omdat Bollyns onderzoek duidelijk blijk geeft van vooringenomenheid jegens zionisten en Israël (de Joodse zionisten zijn volgens Bollyn de oorzaak van al het terrorisme, waarvan de islamitische Palestijnen het slachtoffer zijn) is zijn boek beslist géén betrouwbare informatiebron.

Ter illustratie van ons eindoordeel geldt dat Bollyn in zijn boek een apart hoofdstuk heeft opgenomen waarin hij de volgens hem ten onrechte getroffen moslimgemeenschap in het Midden-Oosten aan het woord laat, terwijl de door hem belasterde Joden geen weerwoord krijgen. Het typeert de werkwijze van een antisemiet. Met zijn onvoorwaardelijke beroep op Bollyn laadt van der Pijl de verdenking op zich tot dezelfde categorie te behoren als Bollyn zelf.

Posted on

2019 zal geen vrede brengen in Syrië

De maand december staat alom bekend als een periode van verrassingen en surprises en dat gold afgelopen maand zeker voor Syrië. De eerste verrassing kwam afgelopen 19 december uit Washington, waar president Trump vrolijk twitterde dat hij de in Syrië gestationeerde Amerikaanse militairen zou weghalen. Nauwelijks een week later zorgde Israël op 25 december voor een kerstsurprise door vanuit het Libanese luchtruim raketten af te vuren op doelen in de Syrische hoofdstad Damascus. Twee ontwikkelingen die in Syrië het nodige vuurwerk beloven voor het nieuwe jaar 2019.

Het besluit van Trump kwam voor objectieve kenners van de situatie niet echt als een verrassing. De Amerikaanse president had bij eerdere gelegenheden reeds aangegeven dat hij wars was van een langdurige militaire betrokkenheid bij de oorlog in Syrië. Trump kan in vele opzichten een ongeleid projectiel worden genoemd, maar hij is een expert in het aanvoelen van de ‘mood’ van de Amerikaanse kiezers. Het Amerikaanse publiek, dat in meerderheid waarschijnlijk niet eens Syrië op een kaart zou kunnen aanwijzen, is oorlogsmoe.

Trump speelde daar handig op in. En het geeft te denken dat na zijn besluit in het vrijwel voltallige Amerikaanse politieke en media-establishment een soort van collectieve hysterie uitbarstte. Uit protest diende zijn minister van Defensie James Mattis onmiddellijk zijn ontslag in. Trump werd echter de zondebok van de rampzalige Syrië-strategie van het Westen, dat er in het Midden-Oosten vaak bedenkelijke bondgenoten op nahield die de westerse politiek richting Syrië aanstuurden.

Dubbele pech

Syrië had de dubbele pech dat het sinds de Koude Oorlog tot het Russische kamp behoorde ėn een president had die in religieus opzicht tot de alawitische minderheid behoorde. Voor soennitische landen als Turkije en Saoedi-Arabië vormde de Syrische oorlog daarom een dankbare aanleiding om in Damascus eveneens een soennitisch regime te installeren. Het Westen voelde er wel voor om het pro-Russische regime in Syrië te wippen en herhaalde daarom het desastreuze scenario dat na 1979 in Afghanistan was toegepast.

Radicale islamitische milities werden gesteund en bewapend om al-Assad te verdrijven. In Afghanistan leidde dat indertijd tot de oprichting van al-Qaida. In Syrië kwam hieruit de Islamitische Staat (IS) voort. Om dit globale gevaar te elimineren werden in Syrië de Koerden ingezet, wat onder meer NAVO-bondgenoot Turkije in Russische armen dreef. Te midden van deze chaos ontwikkelde de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Mike Pompeo in de zomer van 2018 een nieuw Syrië-beleid. De Amerikanen zouden in dit land blijven totdat de laatste Iraanse milities Syrië hadden verlaten. Het idee dat 2000 Amerikaanse soldaten de naar schatting 80.000 man sterke Iraanse milities zouden kunnen dwingen om uit Syrië te vertrekken was vanaf het begin volslagen onrealistisch geweest.

Dwarsbomen van Rusland en Iran

Het Amerikaanse vertrek uit Syrië werd vrijwel over de gehele linie omschreven als een overwinning voor Iran en Rusland. Maar sinds de Russische militaire interventie in Syrië stond het reeds vast dat deze beide landen als overwinnaars uit de bus zouden komen. In tegenstelling tot het Westen hadden Moskou en Teheran namelijk vitale belangen in Syrië die ze bereid waren desnoods gewapenderhand te verdedigen. De belangrijkste vraag is daarom thans wat eigenlijk de westerse belangen in Syrië zijn? Er is een situatie ontstaan die suggereert dat het dwarsbomen van Rusland en Iran in Syrië nog de enige overgebleven doelstelling is.

Militaire situatie in de Mashreq, december 2018 (kaart: BlueHypercane761)

Terecht wordt opgemerkt dat de IS nog lang niet verslagen is, wat een reden zou zijn om de Amerikaanse militairen in Syrië te houden. Hier doet zich echter iets merkwaardigs voor waarover in de Arabische sociale media volop wordt gespeculeerd. De Amerikaanse militairen bevinden zich in het oosten van Syrië in een regio die loopt van de stad Deir al-Zor in het noorden tot al-Tanf in het zuiden vlakbij de Jordaanse grens. Dit blijkt echter precies het gebied te zijn waar de nog overgebleven IS-strijders hun toevlucht hebben gezocht en waar ze redelijk veilig lijken te zijn. Hoe kan men deze contradictie verklaren? In de Arabische wereld luidt de gangbare opinie dat de IS in Syrië net door de Verenigde Staten wordt beschermd. Buiten beschouwing latende of dit juist is of complete onzin, geeft het aan hoe in het Midden-Oosten over het Westen wordt gedacht.

Syrische Koerden

Een veelgehoord bezwaar tegen de Amerikaanse terugtrekking luidt dat hierdoor de Syrische Koerden werden verraden. Een steekhoudend argument, waarbij echter niet de realiteit uit het oog moeten worden verloren. De Syrische Koerden vochten niet tegen de IS om het Westen een plezier te doen maar omdat IS zich in regio’s bevond die de Syrische Koerden wilden integreren in hun eigen toekomstige autonome provincie Rojava. Een fata morgana omdat geen enkele staat in het Midden-Oosten dit zou toestaan, zoals het mislukte referendum over onafhankelijkheid van de Irakese Koerden bewees.

De Verenigde Staten hebben de Syrische Koerden inderdaad ingezet om IS te verslaan. Maar de Koerden hebben op hun beurt de Amerikaanse militairen gebruikt om zichzelf te beschermen omdat ze omringd zijn door hen vijandig gezinde mogendheden en milities. Zelfs als de Amerikaanse evacuatie uit Syrië langer gaat duren dan oorspronkelijk gedacht, doen de Syrische Koerden er goed aan om het op een akkoordje te gooien met de regering in Damascus. Een weinig aanlokkelijk vooruitzicht, maar alle andere opties zullen voor de Koerden desastreus uitpakken. De Turkse minister van defensie Hulusi Akar heeft reeds beloofd dat “de Syrische Koerden zullen worden begraven in de greppels die ze zelf hebben aangelegd’’.

Israël

Volgens critici betekent de Amerikaanse terugtrekking uit Syrië eveneens een ernstige aderlating voor Israël, dat zich zorgen maakt over de toenemende Iraanse activiteiten in Syrië. De Verenigde Staten hebben echter nog steeds 40.000 militairen in de regio waarvan zich zo’n 6000 in Irak bevinden. Israël zou zich eerder zorgen dienen te maken over zijn relaties met Moskou.

Nadat als een gevolg van een Israëlische luchtaanval op 18 september vorig jaar een Russisch IL-20 vliegtuig uit de lucht werd geschoten waren deze relaties reeds ernstig bekoeld. Sinds deze datum waagden Israëlische straaljagers zich niet meer in het Syrische luchtruim, maar de Israëlische aanval afgelopen Eerste Kerstdag op Damascus wakkerde de Russische woede nog verder aan. Deze aanval had twee civiele vliegtuigen die respectievelijk in Beiroet en Damascus wilden landen in direct gevaar gebracht. Volgens Russische militaire bronnen gebeurde dit met opzet, wat moeilijk te controleren valt.

Kaarten opnieuw geschud

Moskou was erin geslaagd om met zowel Iran als Israël samen te werken. Velen vroegen zich af voor welk van deze beide landen Rusland uiteindelijk zou kiezen. Alles wijst erop dat de keuze op Iran zal vallen, wat een Iraans-Israëlische confrontatie in Syrië dichterbij brengt. Dit terwijl in het noorden Turkije staat te trappelen om Syrië binnen te vallen om hier de Koerden te elimineren. De Koerden die op hun beurt steeds vaker slaags raken met de Arabische stammen in deze regio. President Trump noemde dit Syrische moeras onlangs een land van ‘’zand en dood’’. Een handjevol Amerikaanse militairen zal hierbij geen gewicht in de schaal leggen. Wie denkt dat de Syrische burgeroorlog zijn einde nadert is waarschijnlijk te optimistisch. Na de Amerikaanse terugtrekking worden de kaarten opnieuw geschud.