Posted on

Peter Tauber (CDU) wil rechts grondrechten ontnemen

Peter Tauber

De CDU-politicus Peter Tauber wil de grondrechten van rechtse publieke figuren intrekken. De reacties in Berlijn zijn onthullend.

Tauber hoeft niet te vrezen voor zijn positie als staatssecretaris van Defensie. Ook wordt hij niet berispt of zelfs maar van hogerhand tot de orde geroepen. Peter Tauber, die tot 2018 de invloedrijke positie van partijsecretaris bekleedde, kon zonder problemen ertoe oproepen om politiek rechts georiënteerde mensen grondrechten als de vrijheid van meningsuiting of vergadering te ontnemen. Deze boude stellingname heeft voor hem geen enkele consequentie.

Seehofer en Merkel haken in

Dit roept dan ook de vraag op of Peter Tauber met zijn schokkende ontsporing alleen staat of dat hij slechts uitspreekt wat in meer hoofden aan de top van de staat omgaat. Als om dit laatste te bewijzen haakte minister van Binnenlandse Zaken Horst Seehofer (CSU) in dat hij dergelijke ingrepen in de grondrechten wil “onderzoeken”.

‘Rechts-extremisme’

En bondskanselier Angela Merkel kondigde op de landelijke toogdag van de Protestantse Kerk in Duitsland (EKD) aan in de toekomst “zonder taboe” te zullen bestrijden wat ze voor “rechts-extremisme” houdt. Men vat het begrip rechts-extremisme in Duitsland echter al zo ruim op, dat vrijwel alles wat niet links is er onder te scharen valt. Zo kan het gebeuren dat christendemocratische politici zonder problemen hun totalitaire proefballonnetjes op kunnen laten.

Moord op Walter Lübcke

Aanleiding voor de uitspraken van Peter Tauber en co. was de moord op Walter Lübcke. Deze CDU-politicus was president van het Regierungsbezirk Kassel, een onderbestuurslaag van de deelstaat Hessen. Inmiddels is een zekere Stephan E. opgepakt als verdachte van de moord. Deze man zou in kringen van neonazi’s verkeerd hebben.

Morele medeverantwoordelijkheid

Lübcke gold als fervent voorvechter van de welkomscultuur. De moord op deze CDU-politicus gebruiken Peter Tauber en de zijnen nu tegen AfD-politici en andere rechtse publieke figuren die daar kritiek op hebben. Zij hebben niets met de moord te maken, maar Tauber wrijft hen een morele medeverantwoordelijkheid aan. Het is een perverse logica, waarmee je even goed alle ’68-ers of zelfs iedereen die op een of andere manier ‘links’ is verantwoordelijk zou kunnen houden voor de moordaanslagen van de Rote Armee Fraktion.

Politieke concurrentie monddood maken

Voor dergelijke perversiteiten deinzen schaamteloze politici als Peter Tauber en de zijnen echter niet terug, als ze daarmee hun politieke concurrentie monddood kunnen maken. Zo begint zich een nieuw totalitarisme af te tekenen. Het heeft de mond vol over democratie, openheid, tolerantie en een inclusieve samenleving, ondertussen legt het een deel van de samenleving het zwijgen op.

Posted on

Duitse regering, media en filmindustrie slaan wild om zich heen

Hoe de Duitse regering en media naar elkaar verwijzen als rechtvaardiging voor hun leugens over Chemnitz, hoe de SPD-leiding ijlt over een aanstaande grootse overwinning en de internationale filmindustrie een kleine stad in Silezië met consequenties dreigt als het een AfD-burgemeester kiest.

Je zou het de perfecte kringloop kunnen noemen, de recente uitspraken over de zogenaamde drijfjachten in Chemnitz. Destijds,  in de zomer van 2018, beweerde Merkels kabinet immers dat men bewijzen had dat er in de Saksische stad “buitenlands ogende personen” door meutes opgejaagd werden. Nu moest regeringswoordvoerder Seibert toegeven dat dat gelogen was. Er waren helemaal geen bewijzen voor. Merkels woordvoerder gaf in antwoord op parlementaire vragen van de AfD te weten dan men destijds louter op mediaberichten afging. En de media konden zich dan weer op Seibert beroepen en zeggen dat “zelfs de regering van drijfjachten spreekt”, wat voor de gezagsgetrouwe Duitsers bewijs genoeg is. Aldus de perfecte kringloop van de leugen, die met ieder volgend station “geloofwaardiger” wordt.

Merkel gelooft liever de Antifa dan de politie

Het medium dat de regering Merkel dit verhaaltje aanreikte, was het extreemlinkse internetportaal Antifa Zeckenbiss. Merkel geloofde de berichten van deze site uiteraard zonder voorbehoud, terwijl ze de meldingen van politie, openbaar ministerie en zelfs geheime dienst dat er geen enkel bewijs voor drijfjachten was, in de wind sloeg. Omdat de directeur van de geheime dienst Hans-Georg Maaßen niet met Merkel en Seibert mee wilde liegen, werd hij uit zijn ambt gejaagd. Hoe heet ook alweer na ieder verkiezingsdebacle? “We willen ons best doen om het vertrouwen van de kiezer terug te winnen.” Nou, begin er maar aan!

http://www.novini.nl/coalitie-op-sterven-na-dood-insiders-geven-merkel-tot-herfst/

Olaf Scholz gelooft nog in de Endsieg

Het volgende fiasco aan de stembus kon wel eens dichterbij zijn dan gedacht. De lijklucht die van de ‘grote coalitie’ opstijgt, beneemt steeds meer waarnemers de adem. Voor de CDU kon het wel eens kwaad te moede worden. Niet voor de SPD. De sociaaldemocraten zijn inmiddels zo beurs geslagen, dat ze ijlend van de wondkoorts rare praat uitslaan, als iemand die zijn doodsstrijd niet meer bewust meemaakt. Wat SPD-minister Olaf Scholz onlangs ten beste gaf, doet denken aan wat mensen met zogenaamde Bijna-Dood-Ervaringen vertellen: Toen het einde naderde, werd alles heel rustig, vredig en licht. Wat bijna het einde was, kwam voor als iets heerlijks. Zo stelde Scholz tegenover het tijdschrift Stern: “De kans (van de SPD) om sterkste partij te worden, is beter dan in jaren.” Dat heeft hij werkelijk gezegd!

Mesjogge of gevaarlijk?

In zulke gevallen sterft het lachen weg en vraagt men zich af of de gesprekspartner volkomen mesjogge is of misschien zelfs gevaarlijk. Met verwarde personen weet je het nooit. Verhelderend genoeg verscheen de editie van Stern met Olafs Bijna-Dood-Ervaring op dezelfde dag als een peiling waarin de SPD met 12 procent de vierde partij werd, na Groenen, CDU/CSU en AfD. En wanneer in september in Saksen een nieuwe landdag gekozen wordt, moeten de sociaaldemocraten hun best doen om boven de kiesdrempel van vijf procent te blijven.

Denemarken als voorbeeld

Het kan ook anders. In buurland Denemarken zijn de sociaaldemocraten er wel in geslaagd de grootste te worden, met 26 procent. Hoe hebben ze dat gedaan? Ze hebben links sociaal beleid gecombineerd met rechts asiel- en immigratiebeleid. Niet alleen Thilo Sarrazin, maar ook oud-SPD-leider Sigmar Gabriel raadt de partij nu aan het Deense voorbeeld volgt. Geen sprake van, zegt vice-voorzitter Ralf Stegner.

Jong en fris als de geschriften van Karl Marx

En amper heeft Gabriel het taboe doorbroken, of Der Spiegel begint jongerenvoorzitter Kevin Kühnert als representant van de linker partijvleugel te pushen als volgende partijleider van de SPD. Kühnert voor wie de Deense sociaaldemocraten vanwege hun immigratiebeleid ongetwijfeld regelrechte nazi’s zijn. Kühnert denkt liever na over hoe hij hardwerkende Duitsers hun appeltje voor de dorst door de neus kan boren, door de aandeelhouders van BMW te onteigenen. In Der Spiegel wordt Kühnert om die reden als “jong en fris” gevierd. Ongeveer zo jong en fris als de geschriften van Karl Marx. Kühnerts visioenen komen goed overeen met die van Die Linke, die in de peiling van negen naar zeven procent daalt. De koers is kortom duidelijk: Gabriel kan zeggen wat hij wil, de vinger van de sociaaldemocraten blijft vastgeplakt aan het liftknopje naar de kelder.

Kramp-Karrenbauer na zes maanden al zo afgetobd als May in haar laatste weken

Bij coalitiepartner CDU heeft men zich lang getroost met de deplorabele resultaten van de SPD. Dan valt het bij ons nog mee, dacht men onder elkaar. Pas bij de afgelopen Europese verkiezingen lijkt het de christendemocraten opgevallen te zijn, dat ze maar kort op de sociaaldemocraten volgen in hun daling. Kramp-Karrenbauer ziet er na slechts zes maanden als partijleider nauwelijks minder verslagen uit dan de Britse premier Theresa May in haar laatste ellendige weken in Downing Street.

http://www.novini.nl/cdu-in-leiderschapscrisis-en-electorale-spagaat/

Eerste AfD-Oberbürgermeister

De CDU moet zich er nu maar mee troosten dat de AfD nauwelijks profiteert van de deconfiture van de gevestigde partijen. Rond de 12 à 13 procent blijven de nationaal-conservatieven steken. Dat geldt echter niet overal. In Görlitz zou zondag de eerste Oberbürgermeister van de AfD gekozen kunnen worden. Met 36,4 procent had Sebastian Wippel in de eerste ronde de meeste stemmen. De Groenen en Die Linke trokken daarop hun kandidaten terug en adviseerden hun kiezers om in de tweede ronde op Octavian Ursu van de CDU te stemmen. De SPD komt er hier sowieso niet aan te pas.

Internationale filmindustrie voert campagne tegen AfD

Om de campagne tegen Wippel schwung te geven, hebben ze wereldwijd steun opgetrommeld. Daarbij is het belangrijk om te weten dat Görlitz met zijn meer dan 4.000 monumentale gebouwen een wereldberoemd filmdecor vormt. Zodoende spannen nu diverse Duitse en internationale filmsterren samen om Wippel uit de weg te ruimen. Zelfs diverse Hollywood-sterren hebben een oproep gedaan aan de kiezers in Görlitz, waarin voor Wippel gewaarschuwd wordt. “Stem verstandig”, wordt de burgers aangeraden. En als ze het niet doen? Dan dreigen er consequenties. Met het draaien van films verdient de stad veel geld, bovendien trekken de filmsterren toeristen aan. Als de filmindustrie zich terugtrekt, zou dat een economische klap zijn voor Görlitz. De internationale filmindustrie zet de burgers van een kleine stad in Silezië kortom het pistool op de borst: als jullie niet zo stemmen als wij willen, leggen we jullie droog.

Posted on

Toeloop conservatieven binnen CDU na toetreding Hans-Georg Maaßen tot WerteUnion

Dat de voormalige directeur van de Duitse binnenlandse veiligheidsdienst Bundesverfassungsschutz Hans-Georg Maaßen en de bekende politicoloog Werner Patzelt lid zijn geworden van de WerteUnion, bezorgt CDU-partijleider Annegret Kramp-Karrenbauer slapeloze nachten. Sinds hun toetreden wint de pressiegroep, die CDU en CSU weer op een conservatieve koers wil brengen, binnen de partij snel aan leden en invloed.

Maaßen geldt als gedecideerd criticus van Angela Merkels immigratiebeleid. Eerder sloeg hij een aanbod om over te stappen naar de AfD af. Patzelt werd door de mainstream bekritiseert omdat hij als wetenschapper enkele keren op verzoek een rapport (een zogeheten Gutachten) had geschreven voor de AfD. Daarnaast sprak de politicoloog ook een paar keer op een AfD-congres.

De voorzitter van de Werte-Union, Alexander Mitsch stelde dat de toetreding van “twee zulke gerenommeerde conservatieve CDU-leden” tot de WerteUnion laat zien dat deze organisatie zich “ondanks alle weerstand” gevestigd heeft binnen de CDU en CSU.

Conservatief profiel

Terwijl de SPD zich weer links probeert te profileren, zou de CDU weer aantrekkelijker kunnen worden voor de kiezers door de voorstellen van de conservatieven binnen de partij serieus te nemen. Inmiddels is de Werte-Union met zo’n tweeduizend leden ruimschoots groot genoeg om zich om te vormen tot een zogenaamde basisbeweging binnen CDU/CSU, die zelf over het benodigde quorum van 500 leden beschikt om op partijcongressen voorstellen te kunnen doen. De WerteUnion zou bijvoorbeeld kunnen voorkomen dat er in de toekomst een coalitie met de Groenen gevormd wordt, zoals Kramp-Karrenbauer lijkt te willen. De WerteUnion zou het liefst centrumrechtse coalities met de FDP zien, zoals ten tijde van Helmut Kohl.

Factor om mee te rekenen

Met zo’n tweeduizend leden is de Werte-Union, in een tijd dat CDU en CSU massaal leden verloren hebben, uitgegroeid tot een factor die de partijleiding niet meer kan negeren. De door Merkel veroorzaakte immigratiechaos vanaf 2015 was voor Mitsch en anderen binnen de CDU een keerpunt. Ooit was hij “vanwege Helmut Kohls pleidooi voor een ‘geistig-moralische Wende'” lid geworden van de CDU. In de herfst van 2015 richtte hij met gelijkgestemden de groep ‘Adenauers Erben’ op, die in maart 2017 omgevormd werd tot de Werte-Union. In een ‘Conservatief Manifest’ riep de groep in april 2018 tot een fundamentele programmatische ommekeer op.

Ingrijpende veranderingen nodig

De lijst met punten waarop het beleid van CDU en CSU moet veranderen is lang. Het reikt van inperking van de immigratie tot belastingverlagingen, kapitaal-gedekte pensioenen, een offensief gezinsbeleid, meer realisme in het klimaat- en energiedebat tot inperking van het aantal periodes dat iemand bondskanselier kan zijn. Met partijleider Merkel, die iedere dialoog met critici weigert, was een nieuwe, conservatievere koers niet haalbaar. Nu Merkel geen partijleider meer is, benadrukt de WerteUnion echter dat de CDU sowieso niet meer vanuit het Kanzleramt gestuurd mag worden. De Unie van CDU en CSU moet volgens Mitsch “na jaren van opschuiven naar links onder Angela Merkel weer een duidelijk conservatief profiel krijgen”.

Prominenten

Waar het de conservatieven binnen CDU/CSU vooralsnog echter vrijwel aan ontbreekt, zijn gelijkgestemden op sleutelposities in Berlijn. De toetreding van de prominenten Maaßen en Patzelt zijn echter een plus voor het imago van de WerteUnion. Dit heeft dan ook een stroom nieuwe leden opgeleverd. Voor CDU-leider Annegret Kramp-Karrenbauer kon dit wel eens gevaarlijk worden. Ze kan de conservatieven binnen haar partij niet meer zonder risico negeren.

Posted on

Kunnen Gele Hesjes en Identitaire Beweging krachten bundelen tegen systeem?

De laatste maanden zien we in verschillende landen in West-Europa dezelfde tendensen opduiken. Mensen raken gefrustreerd over de politiek en gaan de straat op. Van allerlei kleine acties en manifestaties tot grotere betogingen. Er zijn twee grondstromingen te zien, die elk vanuit een eigen achtergrond in opstand komen. 

Enerzijds heb je de groei van identitaire bewegingen in West-Europa. Van Generation Identitaire in Frankrijk en de Identitäre Bewegung Österreich, tot Schild&Vrienden in Vlaanderen, ze lijken zich allemaal te hebben aangepast aan de 21ste eeuw. In Vlaanderen is die tendens zelfs zeer opmerkelijk. Van een verouderde Vlaams-nationale beweging, komt er nu vanuit de ruïnes  een moderne organisatie die een strakke organisatie heeft en een zeer groot bereik via de sociale media. Sinds de ‘Mars tegen Marrakech’ zien we dat dit zich ook kan vertalen in mobilisatiekracht op straat. Het was alvast een veel gevarieerder en jonger publiek op de manifestatie dan in het verleden de Vlaamse beweging op de been kon brengen. De nieuwe aanpak trekt vooral jongeren aan, en  laat zien dat identiteit weer leeft bij jongeren. De grote migratiestromen en de ‘incidenten’ veroorzaakt door ‘verwarde mannen’ spelen blijkbaar bij een jonge generatie.

Anderzijds heb je de opstanden van de ‘gele hesjes’. De druk van de belastingen op loon, accijnzen op benzine, de btw op energievoorzieningen… Het treft de mensen in de geldbuidel. We horen vaker dat er geen geld is om de lage pensioenen op te krikken, en de werkende bevolking komt niet vooruit op financieel vlak. De naweeën van de financiële crisis zijn dan ook dat de huidige generatie van pas afgestudeerden opgezadeld zit met torenhoge schulden. De QE-operaties (kwantitatieve geldverruiming, red.) van de ECB om meer dan 1000 miljard euro in de economie te pompen blijken slechts doekjes voor het bloeden te zijn geweest, maar het systeem blijft rot. Ondertussen zijn de schuldigen van de financiële crisis vrijuit gegaan voor de immense risico’s die ze hebben genomen met het spaargeld van de mensen en is de schuldenberg allerminst afgenomen.We kunnen dus nog uitkijken naar een volgende zeepbel die ons te wachten staat.

Identitair en sociaal-economisch

Over de verhouding tussen die twee grondstromen valt veel te zeggen. De identitaire en de sociaal-economische hebben altijd een wat vreemde verhouding gehad. Als we kijken naar de verouderde links/rechts-as zijn ze aan elkaar tegengesteld. Die zou bij rechts een (neo)liberale economische koers plaatsen, en bij links een progressief ethisch beleid. Voorbeelden zijn nog altijd legio te vinden die zich hier aan vasthouden. Anderzijds hebben de beide symptomen één gemeenschappelijke vijand en is het uit pragmatisch oogpunt al moeilijker te begrijpen waarom radicaal-links en radicaal-rechts niet samenwerken tegen de gemeenschappelijke vijand, het liberale politieke systeem.

Een sociaal-economisch beleid dat zich afzet tegen het centraal bankierssysteem en de groeiende ongelijkheid op mondiale schaal zou perfect kunnen samengaan met een cultureel conservatief beleid dat zich eveneens afzet tegen de grote migratiestromen en het verdwijnen van onze cultuur en tradities.

Problemen op links

Voor de radicale linkerzijde zijn er echter twee problemen om zich te verzoenen met rechts. Enerzijds is de verzorgingsstaat gefundeerd op het centraal bankierssysteem. De overheid heeft jaren alsmaar meer kunnen uitgeven dankzij de leningen en staatsobligaties die ze via de ECB heeft kunnen verkrijgen. Hoe groter de schaal waarop de overheid zijn leningen kan verspreiden, hoe meer cadeautjes die kan uitgeven. Het cliëntelisme is een belangrijk deel van de economische crisis. De voorbeelden van een Griekse overheid die zijn begroting niet op orde wist te houden, zitten bij iedereen die de financiële malaise heeft gevolgd wellicht nog in het geheugen.Niet toevallig werden ze een aardig handje geholpen door de bankiers van Goldman Sachs om hun begrotingen
op te smukken. Dat er nog steeds een ex-Goldman Sachs-jongen verantwoordelijk is voor de ECB en voor
het bijdrukken van meer dan 1000 miljard euro in de geldvoorraad is dus geen toeval. Het perverse aan het systeem is dat de grote meerderheid van het geld in omloop niet bij de ‘kleine man’ terecht komt, maar dat hadden jullie wellicht al door.Anderzijds is er de omschakeling van de linkerzijde van een communistische beweging, naar een cultuur-marxistische beweging. Onder invloed van de Frankfurter Schule zijn ze zich voor hun engagement gaan baseren op het aanvallen van hun eigen cultuur en tradities op basis van een hoog schuldcomplex. De zwarte
pieten-discussie, opiniestukken waarin het lidwoord ‘het’ geproblematiseerd wordt tot de ‘refugees welcome’-campagnes liggen in dat rijtje. Dan hopen ze met een progressieve coalitie aan de macht te kunnen komen, terwijl de groene partijen en links-liberale partijen als D66 net de partijen zijn van gegoede stadsmensen die welvaren bij het kapitalistisch systeem. Van een systeemverandering kan er dus met zo’n benadering ook geen sprake zijn.

Problemen op rechts

Langs rechterzijde zijn er ook zwakke punten te vinden. Eén daarvan is dat de laatste jaren, zeker sinds 9/11
een groot deel van rechts blijft hameren op ‘islamisering’ terwijl dit eerder een gevolg is van het liberale migratiebeleid én vanuit een bewuste sponsoring en bewapening door onze overheden van jihadisten in het Midden-Oosten. Bovendien worden zo de migranten geviseerd in plaats van de schuldigen van het systeem. Dat de grote migratiestromen georganiseerd zijn vanuit het Midden-Oosten door het bewust destabiliseren van die landen en het financieren van ngo’s om migranten naar Europa te brengen mogen we op rechts nooit vergeten.

Voorbij de patstelling

De hoop dat we voorbij deze patstelling geraken moet erin zitten dat het ongenoegen van de mensen zich op het politieke systeem gaat richten en naar onze politici en de overheid in zijn geheel. Dat heeft een verbindende kracht. Aan beide zijden van het politieke spectrum is er de keuze om zich als nuttige idioot in te laten zetten voor een falend liberaal systeem, of zich te richten op een systeemverandering. De journalisten van de mainstream media, de ordediensten en de politici vormen één front. Werpt de bevolking zich er tegenin, of blijft ze onderling verdeeld?

Posted on

Duitsland is geen Frankrijk, maar Merkel speelt met vuur

Nadat haar favoriet Annegret Kramp-Karrenbauer tot nieuwe leider van de CDU gekozen was, reisde Merkel demonstratief zelf naar Marrakesh om het migratiepact te ondertekenen. De wisseling van de wacht in de Duitse regeringspartij kon echter wel eens onrustige tijden inluiden.

Nog op hetzelfde partijcongres waar Annegret Kramp-Karrenbauer (ook wel spotten ‘Angelas Kleine Kopie’ genoemd) tot voorzitter van de CDU gekozen werd, zond ze verzoenende signalen uit in de richting van de conservatieve partijvleugel. De nog resterende conservatieven in de CDU hadden gehoopt op een koerswijziging, maar hun kandidaat Friedrich Merz legde het nipt af tegen AKK.

Conservatieven in de CDU

Onder de conservatieve CDU’ers heerst echter scepsis over de substantie achter de retoriek van de nieuwe partijleider. Ze uiten zich gereserveerd over haar. Te lang, te vast en ogenschijnlijk uit diepe overtuiging is Kramp-Karrenbauer Merkel jarenlang in alles gevolgd. Hoe daaruit nu ineens ‘vernieuwing’ en dan nog wel in conservatieve zin zou moeten voortkomen blijft raadselachtig.

Het linkse weekblad Der Spiegel jubelt dan ook over het “definitieve einde van de Union (zoals we die kennen)”. Met de overwinning van Merkels favoriet zijn volgens het tijdschrift de laatste traditionele CDU-lijnen gekapt. Zo lijkt de bijna succesvolle kandidatuur van Friedrich Merz een finale krachtverzameling van de conservatieven in de CDU te zijn geweest.

Merkel demonstratief naar Marrakesh

Als om te bewijzen dat er helemaal niets zal veranderen nu ze geen partijleider meer is, vloog Merkel hoogst persoonlijk naar Marrakesh voor de VN-migratietop, waar het omstreden Migratiepact ondertekend werd. Oorspronkelijk wilde de bondskanselier helemaal niet zelf naar die top gaan. Haar deelname moest echter een “signaal” zijn, dat ze haar koers tegen alle weerstand in door zal zetten.

Gele hesjes

De Franse president Emmanuel Macron had ook naar Marrakesh willen komen, maar moest afzeggen, omdat hem momenteel zijn land om de oren vliegt. Hij is in zijn poging om zijn beleid, tegen alle kritiek onder de bevolking in, door te zetten faliekant gefaald. Hij heeft een burgerlijk protest uitgelokt dat nauwelijks nog tot bedaren te brengen is.

Veel te laat en te weifelend heeft Macron gereageerd. Inmiddels heeft de roep om het stoppen van de brandstofprijsverhoging zich uitgebreid naar een zeer uiteenlopend scala aan eisen, zodat ook een politieke tegemoetkoming daaraan veel complexer geworden is. Zo kan het gaan wanneer de politieke elite van een land de groeiende woede onder de bevolking te lang eenvoudigweg negeert of probeert weg te zetten als extreem-rechts of dom gemor van het klootjesvolk.

Woede neemt toe

Duitsland is nog geen Frankrijk. Maar de tendensen zijn vergelijkbaar. Ook veel Duitsers zien in Berlijn de arrogantie van de macht aan het werk, die de belangen van de eigen burgers negeert. De woede neemt toe en de binnenlandse inlichtingendienst maakt zich al ernstige zorgen waartoe dat kan leiden.

Merkels demonstratieve reis naar de VN-top, haar koppige vasthouden aan het omstreden migratiepact, het verzwaart de hypotheek voor haar erfgenamen alleen maar. Het voorbeeld van de Gele Hesjes in Frankrijk laat zien dat uiteindelijk een maatregel als verhoging van de brandstofaccijns kan volstaan om de vlam in de pan te doen slaan. Daarna zijn de ontwikkelingen nauwelijks nog onder controle te brengen.

Posted on

Duitse inlichtingendienst BfV waarschuwt: ‘Chemnitz’ kan zo weer gebeuren

De Duitse binnenlandse inlichtingendienst BfV ziet een “potentieel uit het lood rakende politieke situatie in de Bondsrepubliek, die in delen van de bevolking inmiddels uitgroeit tot woede en haat jegens de politiek”.

In Duitsland heerst volgens het Bundesamt für Verfassungsschutz (BfV, de Federale Dienst voor de Bescherming van de Constitutie) een “algemeen politiek klimaat waarin een geweldsdelict door migranten volstaat om een veelheid aan – ook op geweld gerichte – ondersteuners te mobiliseren”. Dat komt naar voren uit een als vertrouwelijk geclassificeerde analyse met de titel ‘Radicaliseringseffecten in samenhang met misdaden door migranten met de gebeurtenissen in Chemnitz als voorbeeld’, waaruit Focus Online citeert.

Twijfel aan overheid

In de analyse heet het verder dat veel burgers twijfelen “aan de effectiviteit van rechtsstatelijke processen en veiligheidsbeleidsmaatregelen”. Burgers zouden de indruk hebben dat de staat uitdagingen als criminaliteit en immigratie “evenmin meester kan worden als andere daarmee indirect verbonden problemen”.

Kritiek punt

De opstellers van het rapport vrezen dat de ontevredenheid “met de actuele politiek ten aanzien van centrale thema’s inmiddels een kritiek punt bereikt zouden kunnen hebben”. Er heerst volgens de BfV-agenten “een diep geworteld wantrouwen tegenover gevestigde politici, hun politiek en de hen ondersteunende media, die voor velen inmiddels als regelrecht vijandbeeld gelden”.

Chemnitz

In plaats van de burgers gerust te stellen en op hun angsten in te gaan, leveren de verantwoordelijken strijd met elkaar over de vraag of er Chemnitz drijfjachten op buitenlanders zijn geweest of niet, zo citeert Focus Online de functionarissen verder.  De verhitte, deels vijandige debatten hebben er volgens toe geleid dat velen zich in hun afwijzende houding tegenover de gevestigde partijen bevestigd voelden.

De gebeurtenissen in Chemnitz hebben volgens de opstellers van het rapport laten zien, dat de op sociale media gearticuleerde woeden zich ook “naar de straat” kan vertalen. Geweld door buitenlanders of terroristische aanslagen zouden overal en op ieder moment “vergelijkbare of zelfs intensievere reacties op kunnen roepen”, aldus de Verfassungsschutz.

Posted on

Ontslag Maaßen schaadt het vertrouwen in de rechtsstaat

Een Duitse topambtenaar werd “onhoudbaar”, omdat hij de waarheid sprak. Het geval Maaßen geeft een signaal af aan de Duitse bevolking dat de regering nog lelijk op kan breken.

Door het getouwtrek over de positie van de vertrekkende directeur van de binnenlandse veiligheidsdienst Hans-Georg Maaßen is het eigenlijke schandaal volledig ondergesneeuwd. Niet Maaßen heeft het vertrouwen in de rechtsstaat geschaad, maar zij die hem om zijn uitspraken gestraft hebben.

Om de omvang van deze kwestie en de mogelijke gevolgen ervan te bevatten, moet nog eens naar het beginpunt verwezen worden. Zowel de politie als ook de Saksische afdeling van de binnenlandse veiligheidsdienst zeggen dat er in Chemnitz geen “drijfjachten” zijn geweest. Alle verslaggevers van de pers in Chemnitz bevestigen dit. De als ‘bewijs’ voor het tegendeel door links-extremisten aangevoerde video is nergens goed voor, er is niet eens een ‘drijfjacht’  op te zien.

Maaßen heeft niets anders gedaan dan desgevraagd te zeggen wat hij op dat moment wist. Intussen had bondskanselier Merkel via haar woordvoerder echter reeds van “drijfjachten” gesproken. Maaßen moet vertrekken omdat hij zich niet medeplichtig wilde maken aan dit bedrog. Hij wist zich in zijn ambt verplicht aan de waarheid. Als hem nu voorgeworpen wordt dat hij het “vertrouwen in de staat” geschaad zou hebben, is dat een omkering van de feitelijke toestand.

Het vertrouwen van burgers op de waarachtigheid van politici is iets heel anders dan hun vertrouwen op de staat. Het wantrouwen van (bepaalde) politici houdt nog geen wantrouwen van de staat of de democratie als zodanig in. Wat had Maaßen moeten doen om Merkel, SPD-leider Nahles en het overgrote deel van de media tevreden te stellen? Ze hadden liever gezien dat hij de burgers voorgelogen had.

In de toekomst zullen topambtenaars zich wel twee keer bedenken, of ze zich meer verplicht weten aan de staat, de waarheid, het volk en daarmee hun positie op het spel willen zetten, of dat ze zich liever aansluiten bij politiek wenselijke leugens om hun positie te behouden. Richard von Weizsäcker stelde eens bitter vast dat de politieke partijen de staat buit gemaakt hadden. Maar zelfs de toenmalige president zal niet vermoed hebben dat de plundering zover zou strekken.

Alleen al het gemak waarmee de regerende politici een loopje met het recht nemen, of het nu in de ‘euroredding’ of bij de immigratie is, maakt burgers terecht wantrouwig. Eerder bekritiseerde Maaßen de schending van het geldende recht inzake de oeverloze immigratie. In zijn functie als terreurbestrijder waarschuwde hij bovendien voor de gevolgen voor de veiligheid. Zodoende was hij reeds langer een angel in het vlees van de regerende elite die zichzelf de verpersoonlijking van de staat waant en haar buit met hand en tand verdedigd. Welke gevolgen dat voor democratie en rechtsstaat in Duitsland heeft zal blijken. De kwestie Maaßen markeert een keerpunt.

Posted on

Seehofer blijft optimistisch, terwijl Söder immigratiebeleid buiten Beierse campagne probeert te houden

Zo’n drie weken voor de verkiezingen voor de Landdag van Beieren zien de peilingen er slecht uit voor de alleen regerende CSU. Partijleider en federaal minister van Binnenlandse Zaken Horst Seehofer doet niettemin zijn best om de indruk te geven dat hij nog in een overwinning gelooft.

“Voor de CSU is alles mogelijk, ook het verdedigen van de absolute meerderheid”, aldus Seehofer tegenover Duitse media. “Het wordt een heel grote uitdaging, omdat veel mensen pas op het laatst besluiten of en op wie ze gaan stemmen.”

Beieren staat er volgens de CSU-leider “prachtig” voor en hij loofde daarbij zijn opvolger als Beierse regeringsleider, Markus Söder: “We hebben een echt goede minister-president. Ons probleem is het opkomen van de AfD.”

De AfD bereikt in de peilingen voor de Beierse landdagverkiezingen tot nu toe zo’n 13 à 14 procent van de stemmen. Het potentieel van de AfD is echter moeilijk in te schatten, omdat ze in de regio niet overal aanwezig is. In de verkiezingen voor de Bondsdag van 2017 heeft de partij ondanks een eerder matige verkiezingscampagne in Beieren met 12,4% een beduidend beter resultaat behaald dan de peilingen voorspelden.

Chemnitz

De christelijk-socialen worden dan ook steeds nerveuzer en ageren tegen de concurrentie van rechts. Na de gebeurtenissen in Chemnitz maakte Söder stemming tegen de AfD. “Chemnitz is voor mij een cesuur, omdat duidelijk werd dat de AfD niet alleen een vergaarbekken voor protest is, maar zij aan zij met NPD, Pegida en hooligans marcheert”, aldus de Beierse minister-president tegenover het boulevardblad Bild.

Vijf jaar geleden had de CSU in de verkiezingen met 47,7 procent nog 101 van de 180 zetels in de landdag behaald. Recent komt ze in de peilingen echter niet meer boven de 36 procent uit. De in Beieren vanouds toch al zwakke SPD zakt weg naar zo’n elf of twaalf procent en moeten de Groenen voor laten gaan, die met 17 of 18 procent de op een na grootste partij lijken te gaan worden. Ook kleine partijen als de Freie Wähler en de FDP kunnen profiteren van de neergang van de grote partijen, waardoor de liberalen ditmaal waarschijnlijk weer net over de kiesdrempel van vijf procent komen.

Sommige commentatoren wijten de slechte peilingen voor de CSU aan de twisten van afgelopen zomer in de federale regering over het asielbeleid tussen CSU enerzijds en CDU en SPD anderzijds. Seehofer stelt daarover: “Als ik en de CSU overal de schuld van zouden hebben, zou de SPD er in de [federale] peilingen glanzend voor moeten staan, en de CDU nog beter. Maar in werkelijkheid hebben we ook met z’n drieën geen meerderheid.”

Niet meer zonder coalitiepartners

Hoewel de CSU een historisch verlies staat te wachten, verwachten de meeste kiezers dat Markus Söder ook na de verkiezingen van 14 oktober opnieuw minister-president zal zijn. Volgens een peiling van opiniepeiler GMS was 57 procent van alle kiesgerechtigden en 79 procent van alle CSU-aanhangers van mening dat Söder minister-president zou moeten blijven. 61 procent ging er vanuit dat dit het geval zou zijn.

Volgens de peiling van GMS is nog slechts 18 procent van de kiezers voor een regering van de CSU zonder coalitiepartners, maar ziet 60 procent van de kiezers wel het liefst een regeringscoalitie onder leiding van de CSU.  Op de vraag wie de kiezers bij voorkeur als coalitiepartner(s) van de CSU zouden zijn, komt geen eenduidig antwoord. 23 procent zouden graag de Freie Wähler in de regering zien, 22 procent de Groenen. Een coalitie zonder de CSU wordt slechts door 15 procent van de kiezers gewenst.

Seehofer versus Söder

Seehofer ziet dit als aanleiding om hoop te verbreiden: “Het basale vertrouwen van de Beiers in de CSU is nog voorhanden, we moeten nu knokken en dan kunnen we een duidelijk beter resultaat behalen dan verwacht.” Hoofdtegenstander van de CSU in de laatste weken voor de verkiezingen is de AfD. “We hebben voor het eerst een partij rechts van ons, die zich op de middellange termijn heeft kunnen vestigen, een gespleten land en gebrekkige steun voor de volkspartijen in de samenleving”, aldus Seehofer. Dit heeft volgens hem weliswaar “niet uitsluitend” met het immigratiebeleid te maken, maar hij noemde de migratiekwestie wel de “moeder van alle politieke problemen” in Duitsland.

Söder probeert intussen handenwringend andere thema’s dan het asielbeleid op de voorgrond te plaatsen. Beieren staat er goed voor en de economie floreert, zo is zijn boodschap. Ook het vertrouwen van de burgers in de binnenlandse veiligheid zou volgens de minister-president nog groot zijn. “De dingen waarover op het moment gedebatteerd wordt hebben in essentie met Beieren maar heel weinig te maken”, aldus de CSU-lijsttrekker. Om in de eindspurt de steun voor de CSU te vergroten is het volgens hem belangrijk om te benadrukken dat het in de verkiezingen “om Beieren gaat en niet om Duitsland”.

Veel partijgenoten zien de optredens van federaal minister van Binnenlandse Zaken Seehofer inmiddels als eerder belastend voor de campagne. Maar niemand durft dat openlijk te zeggen. Op de laatste meters voor de eindstreep zit niemand te wachten op interne strijd tot overmaat van ramp. Maar achter de schermen broeit het. “Vertrouwelingen van beide CSU-prominenten schilderen ontevredenheid en wantrouwen. Seehofer ziet zijn twijfels aan Söders competentie als Landsvader bevestigd. Söder stoort zich zeer aan Seehofers Berlijnse media-uitspraken over het asielbeleid”, zo schrijft de doorgaans goed ingevoerde Münchner Merkur. Als de landdagverkiezingen inderdaad een rampzalig resultaat voor de CSU opleveren, dan dreigt een openlijk gevoerde interne strijd in de partij.

Posted on

Chemnitz – Ontslag Maaßen laat zien hoe ver invloed extreemlinks reikt

Steeds openlijker werken in Duitsland politici uit het zogenaamde midden samen met links-extremisten. De kwestie van de zogenaamde drijfjachten in Chemnitz en het ontslag van Hans-Georg Maaßen als directeur van de binnenlandse veiligheidsdienst zijn hier een goed voorbeeld van.

Om de dimensie van de recente politieke verwikkelingen op waarde te schatten, moeten we even terug naar het begin ervan: Een anonieme extreemlinkse persoon of groepering plaatst een videofragment op het internet en verklaart dit valselijk tot bewijs voor een “drijfjacht” van autochtone Duitsers op allochtonen in Chemnitz. Bondskanselier Merkel neemt deze foutieve interpretatie over, verbreidt die wereldwijd en schaadt daarmee het aanzien van de Duitse natie.

Als de directeur van de binnenlandse veiligheidsdienst vervolgens de onjuiste bewering van extreemlinks weerspreekt, breekt een heuse coalitiecrisis uit. Minister van Binnenlandse Zaken Horst Seehofer (CSU), kan niet voorkomen dat SPD en CDU het aftreden van Hans-Georg Maaßen als directeur van de veiligheidsdienst afdwingen, maar geeft hem daarvoor in de plaats wel een aanstelling op zijn eigen ministerie – waaruit duidelijk spreekt hoe hard de strijd binnen de coalitie gevoerd is.

Uit deze hele affaire wordt wel duidelijk hoe ver de invloed van extreemlinks in de hoogste regeringskringen reikt. De woeker van deze invloed is niet van gisteren, maar is decennia geleden al begonnen. Wat hier zichtbaar wordt is een zoveelste hoogtepunt van het voortschrijdende verval van het democratische spectrum. Door de CDU steeds verder naar links op te schuiven, is er een vacuüm op centrumrechts ontstaan en strekt de extreemlinkse invloed zich nu uit over het gehele politieke midden.

In de beginperiode van de Bondsrepubliek weerde het politieke midden zich zowel tegen nazi-nostalgie als tegen de verlokkingen van het communisme. Men sprak in die dagen van de “anti-totalitaire consensus van alle democraten”.  Sinds de jaren ’70 begon deze consensus ter linkerzijde echter af te brokkelen. Eerste waren er SPD-jongeren en Groenen die onverholen met links-extremisten samenwerkten.

Inmiddels is de afbrokkeling zover gevorderd dat zelfs een CDU-leider het nepnieuws van de antifa tot regeringslijn maakt.

Intussen verwijt het zogenaamde politieke midden de AfD doorlopend dat ze niet genoeg afstand zou nemen van extreemrechts, terwijl men de extreemlinkse intimidatie van AfD-politici door onder andere bekladdingen en autobranden negeert of verkapt billijkt. In plaats van afstand te bewaren van extreemlinkse hetze, doen de gevestigde politieke partijen en media in Duitsland driftig mee aan het hysterische aan de DDR-propaganda herinnerende ‘antifascisme’ tegen de democratische rechtse oppositie.

Posted on

Messenmigratie – Chemnitz past in een patroon

Met één dode en twee zwaargewonde Duitsers was de aanval van Chemnitz een nieuw hoogtepunt van de messenterreur door asielzoekers die sinds de ongecontroleerde grensopening van 2015 over Duitsland neerdaalt.

Toen het Bondsdaglid Markus Frohnmaier (AfD) na de dodelijke aanval door twee asielzoekers uit Irak en Syrië tegen een Duitser van deels Cubaanse afkomst van ‘messenmigratie’ sprak, stak er vanuit de gevestigde partijen meteen protest uit vanwege deze zogezegd discriminatoire woordkeus.

Feit is echter dat men sinds het aanzwellen van de massamigratie in 2015 een sterke toename van dit soort dodelijk geweld door immigranten kan vaststellen. Merkels immigratiebeleid van open grenzen heeft een vicieuze cirkel van geweld in gang gezet. Haast iedere dag komt er een van tientallen mes-aanvallen in de media, met een islamitische, terroristische of antisemitische achtergrond. Met messen, bijlen of machetes bewapende daders met een migratieachtergrond hebben in de afgelopen maanden in alle Duitse deelstaten toegeslagen.

Het epicentrum van het messengeweld is Berlijn, waar sommige buurten zo gevaarlijk zijn, dat het een soort van no-go-zones zijn geworden. Volgens het regionale dagblad Berliner Morgenpost zijn immigranten voor ten minste 45 procent van alle misdaden in de hoofdstad verantwoordelijk. Ook Bremen en Bremerhaven zijn brandpunten van de messenterreur. Alleen in 2016 werden in Bremen al 469  mensen – gemiddeld meer dan 1 per dag – het slachtoffer van een mes-aanval.

Een ander zwaartepunt van de messenterreur is Noord-Rijnland-Westfalen, waarbij vooral de binnenstad van Düsseldorf zwaar getroffen wordt. Familieleden of andere asielzoekers maken een aanzienlijk deel uit van de slachtoffers. Maar er worden in toenemende mate ook mes-aanvallen tegen sociaal werkers,  artsen, politie-agenten en andere ambtenaren die de asielzoekers willen helpen geregistreerd.

Er vond al geweld met messen plaats op feesten, jaarmarkten, op fietspaden en pleinen, in hotels en parken, in het openbaar vervoer, in restaurants, scholen, supermarkten en treinstations. Het gevaar ligt eigenlijk overal op de loer.

Bijzonder vaak zijn mes-aanvallen door immigranten gericht tegen meisjes of vrouwen. De Duitse politie tekende tussen januari en oktober 2017 meer dan 3.500 misdaden op waarbij een mes getrokken werd, vergeleken met 4.000 van zulke misdaden in heel 2016 en slechts 300 in 2007. Met de immigratie uit Arabisch-islamitische landen maakt Europa een beangstigende toename van de messenterreur mee. Politiek en media in Duitsland bagatelliseren en vervalsen zelfs statistieken, in plaats van actie te ondernemen om de eigen burgers beter te beschermen.

De Duitse rechtspraak is op deze geïmporteerde criminaliteit niet voorbereid. Messentrekken wordt in Duitsland als gefährliche Körperverletzung (gevaarlijke verwonding) ingeschaald. De Duitse politievakbond pleit er nu dan ook voor om het in de toekomst als poging tot doodslag te zien, zodat de daders hangende het onderzoek meteen in hechtenis genomen kunnen worden.

Ter zelfverdediging zijn duizenden vooral jonge autochtone mannen er reeds toe overgegaan zelf een mes bij zich te dragen. De burgers merken dat er in hun land iets veranderd is qua openbare orde en dat met name het geweld merkbaar toeneemt. De politie geeft toe dat ze getalsmatig het onderspit delft, te veel op haar bordje heeft en steeds minder in staat is de openbare orde overal te handhaven, vooral ’s nachts.