Posted on

Luik – Vakbonden noemen Al Qaida bondgenoot

Luik

Eerder deze maand verspreidden de socialistische metaalvakbond in Luik en de gelijkaardige bediendenbond van FN Herstal en John Cockerill een pamflet waarin ze zich verzetten tegen de mogelijkheid om de wapenuitvoer naar bepaalde landen te verbieden. Een voorstel dat tijdens de onderhandelingen voor de vorming van de Waalse regering door Ecolo op tafel werd gegooid, maar al snel weer verdween.

Minimi - al Qaeda - Deutsche Welle - Video YouTube
Een foto uit een door Ansar al Sharia, onderdeel van al Qaida in Jemen, in januari 2016 op YouTube online gezette video. Een minimi gemaakt met steun van de metaalvakbond van Luik.

Dat kan niet, want dan gaan onze concurrenten met die mooie contracten lopen. Zo was de redenering van beide bonden in Luik. Ze gebruikten daarbij naast de werkgelegenheid ook nog een ander argument. Namelijk dat van de geostrategische bondgenootschappen van ons land.

Bondgenoten volgens vakbonden Luik

Zo stelt hun pamflet:

Et enfin de la géopolitique (qui sont nous alliés dans les conflits qui déchirent le monde?)

En dan is er ook nog de geopolitiek (wie zijn onze geallieerden in de conflicten die de wereld verscheuren?)

Met andere woorden: al Qaida, IS, Saoedi-Arabië, Bahrein, de Verenigde Arabische Emiraten en Qatar zijn volgens de Luikse metallo’s onze bondgenoten. Niet dus de honderdduizenden slachtoffers, ook in België, van dit salafisme. Hoe klonk dat ook weer, die Internationale?

Atleten naar Qatar

Maar ja, op dit ogenblik zien we onze atleten afzakken naar gasproducent en al Qaida-financier Qatar voor de wereldkampioenschappen atletiek daar. En geen persmuskiet die hierover opmerkingen maakt. Ook geen woord over de honderden bij de bouw van die Qatarese sportinfrastructuur omgekomen arbeiders. Dat was toch maar lompenproletariaat? Maar wat als al Qaida met haar Luikse minimi ’s toeslaat in de fiere stede aan de Maas? Wat zullen beide vakbonden dan tegen de nabestaanden van de slachtoffers zeggen? Sorry?

Posted on

Na de overwinningen van radicaal-rechts, de overwinning van het morele gelijk*

De verkiezingen zijn zowel in Nederland (voor Provinciale Staten en Eerste Kamer), als in Vlaanderen en Wallonië weer achter de rug. De meerderheid heeft weer eventjes kunnen ‘meedoen’ met de besluitvorming en heeft zijn ongenoegen of steun kunnen uitspreken aan het beleid. In België en Nederland zijn er op z’n minst 3 democratieën die los van elkaar heel uiteenlopende tendensen weergeven, toch vallen er een aantal parallellen te trekken.

Vooral toch tussen Vlaanderen en Nederland. Hoewel ook in Wallonië een anti-stem werd gegeven, uitte dit zich vooral in een stem voor radicaal-links. In Vlaanderen en Nederland daarentegen naar rechts, richting Vlaams Belang en Forum voor Democratie. De voorspelde overwinningen van Groen waren niet zo groot als verwacht. Dit ondanks de gestuurde klimaatprotesten om de agenda van de verkiezingen te sturen. Het was zelfs niet genoeg om het verlies van de linkse en traditionele partijen te compenseren. Migratie en het sociaal-economische speelden een grotere rol dan het klimaat. En de kiezer zocht naar fundamentele en klare antwoorden, in plaats van het compromisbeleid van de zittende regeringen.

‘Luisteren naar het signaal van de kiezer’

De verkiezingsavond volgen is altijd wel leuk. Je weet nooit met welke redenering de verliezende politici hun huid proberen te redden. De winnende politici doen altijd een poging om zich zo slim mogelijk te positioneren naar onderhandelingen toe, of zelfs naar de volgende verkiezingen. Het is natuurlijk een eerste reflex om niet meteen de kiezer op z’n donder te geven. De eerste bezorgde uitspraken van de avonden zijn dan ook eerder: “we moeten luisteren naar het signaal van de kiezer”. Dat verandert snel na het bij elkaar komen van de partijbureaus in de grote ivoren torens van de politiek.

De golf van verontwaardiging was weer zeer groot in de periode na de verkiezingen. Tot slot mag de uitslag van de verkiezingen geen weerslag hebben op het beleid. In de dagen erna zitten de partijstrategen en beroepspolitici dan bij elkaar en plegen ze druk overleg met hun netwerk binnen de media en het middenveld. Na het signaal van de verkiezingen kijkt men naar de oorzaken.

Beïnvloeding

Er kwamen dan ook meteen onderzoeken naar het stemgedrag van deze toch wel vreemde kiezer. Al snel kwamen gelukkig toch wel enkele logische conclusies naar voren. Eerst en vooral was deze kiezer beïnvloed, was het niet door de Russen, dan wel door de sociale media-uitingen van de winnende politieke partijen. Tot slot kan de kiezer toch geen juiste mening erop nahouden, zonder de framing van gepolitiseerde nieuwsredacties als NOS of VRT?

Beter uitleggen

De tweede conclusie is dat de boodschap verkeerd is uitgelegd. Er is niets mis met het beleid van de regeringspartijen, hun vertegenwoordigers hebben het gewoon laten afweten in hun communicatie. Ook ideaal om dus een aantal voorzittersverkiezingen te organiseren om te veranderen van stijl en gezicht. Als er al mensen waren die het bijsturen van het beleid voorstelden, kon dit gelukkig zo snel mogelijk worden verdraaid tot een verandering van stijl en communicatie.

Domme, ongevoelige kiezers

Een derde conclusie, en toch wel de belangrijkste, is dat de kiezer van die radicaal-rechtse partijen laaggeschoold is, minder empathisch, … Wellicht stemmen ze nu allemaal op een rechtse partij wegens een trauma in hun jeugd en is de politieke rebelsheid te verklaren door een psychische aandoening. Althans, zo werden een aantal onderzoeken gelanceerd die dat moesten bewijzen. Zeg maar gerust dat de keuze van een bepaalde kiezer inferieur is aan die van de kiezers van de traditionele en vooral progressieve partijen. Die kiezer beseft eigenlijk ook niet goed welk leed hij met zijn stemgedrag heeft aangericht bij de mensen die daardoor gekwetst zijn!

Tv-sterren

Er werden gelukkig voor het vaderland zelfs enkele tv-sterretjes met een dipje in hun carrière gevonden die het morele geweten wisten aan te zwengelen. Berichten werden gestuurd en gepromoot via de sociale én mainstream media over hoe onverantwoord het wel niet was om op een rechtse partij te stemmen. De verwijzingen naar de jaren ’30 (nu bijna 100 jaar geleden) zijn weer een ideaal wapen om bijna elke discussie snel teniet te doen. Als men de Duitsers van 80 à 85 jaar geleden er niet bij kan halen, is het soms eens verstandig te verwijzen naar de Russen, als equivalent van de reductio at hitlerum. Per slot van rekening zijn Saoedi-Arabië, Qatar, Israël en de Verenigde Staten veel netter als bondgenoot. De bommen die zij laten vallen zijn met veel meer liefde gestuurd.

Morele verontwaardiging

De morele verontwaardiging zal ook de doorslag geven in de komende jaren. Per slot van rekening is dit toch de gemakkelijkste oplossing voor politici. In plaats van het politieke systeem te evalueren, kan men gewoon de mensen die kritiek hebben beschouwen als een besmette, vieze onderlaag van de bevolking. Dit zal hun zeker leren om de volgende keer op de ‘goede’ partijen te stemmen. Per slot van rekening zitten in die poules van partijen telkens partijen met  dezelfde inhoud maar met toch iedere keer een andere communicatietint.

De opgehitste massa kan zich vandaag lekker laten gaan tegenover de vogelvrij verklaarde politici. Dat kan variëren van sociale uitsluitingen, zoals de rage van gedeelde berichten om iedereen te vragen die zichzelf besmet heeft met het radicaal-rechtse virus zich onmiddellijk uit de comfortzone van de virtuele bubbel te verwijderen. In sommige gevallen gaat het natuurlijk over in het oproepen tot geweld. Dan gaat men als het echt niet anders kan, eventjes doen alsof men dit afkeurt en geeft men een korte berisping. Tot slot hangt deze strategie wel samen met moreel hoger te staan als het radicaal-rechts volkje dat durfde op een partij met een afwijkende mening te stemmen.

Schuldgevoel

Zo krijgen we natuurlijk de polarisatie waarop we hebben gewacht. De moreel in hun gelijkgestelde kiezers die, volgens gestuurde onderzoeken, toch bewijzen dat de kiezer van de progressieve partijen wel meer empathie heeft, een hoger diploma, gelukkiger is,… kortom de groep waarbij je toch liever wilt horen? Aan de andere kant staat die groep waarop terecht kan worden neergekeken. Laagopgeleid, egoïstisch en verzuurd. Het schuldgevoel dat er zo bij de mensen kan worden aangepraat zal hen misschien nog terugbrengen aan de juiste kant van de geschiedenis.

Dat is toch alvast een mooie overwinning op zulke verdomde verkiezingen waarin de kiezer niet heeft gestemd zoals men zou willen. Het ontslaat hen nog voor het eventueel bijsturen van regeerakkoorden van de plicht om rekening te houden met de zorgen van de kiezer. Laat staan dat men dus fundamenteel iets gaat veranderen aan de aanpak van de problemen en kernthema’s van de verkiezingen. Want tenslotte is men de morele overwinnaar na de verkiezingen.


* Voor alle duidelijkheid, dit opiniestuk werd deels sarcastisch geschreven.

Posted on

Le Pen wil als president Euro en Schengen heronderhandelen

Marine Le Pen wil, als ze volgend jaar tot president van Frankrijk gekozen wordt, kennelijk geïnspireerd door de Britse premier David Cameron, Frankrijk niet zonder meer uit de Euro terugtrekken, maar eerst proberen bepaalde elementen van de Europese integratie opnieuw uit te onderhandelen.

[contextly_sidebar id=”COgPg2RjOCAMT4KAlsAimKnqWV6IMZiW”]De leider van het Front National wil zich daarbij op vier essentiële onderwerpen richten: economische soevereiniteit (ook ten aanzien van banken), territoriale soevereiniteit (Schengen), wetgevende soevereiniteit en monetaire soevereiniteit (de euro). Dat zei Le Pen maandag in een gesprek op de geprivatiseerde publieke televisiezender TF1.

De Franse presidentsverkiezingen staan op de rol voor april en mei 2017. Peilingen wijzen er momenteel op dat Marine Le Pen met zo’n 27 à 30% van de stemmen doorgaat naar de tweede ronde. In de tweede ronde zou Le Pen het dan op moeten nemen tegen de kandidaat van de centrumrechtse partij Les Républicains (voorheen UMP). Het is nog de vraag wie de kandidaat van die partij wordt, dit wordt in november van dit jaar bepaald. Oud-president Nicolas Sarkozy en oud-premier Alain Juppé lijken de grootste kanshebbers te zijn.

Posted on

In één Franse regio kwamen wel nationalisten aan de macht

Terwijl alle aandacht uitging naar de resultaten van het Front National, die ondanks grote steun onder de kiezers in geen enkele regio aan de macht kwam doordat gevestigde partijen in de tweede ronde van de verkiezingen ten gunste van de ander niet aantraden, wisten op het eiland Corsica de nationalisten de verkiezingen te winnen.

Voor het eerst werd de Corsicaanse onafhankelijkheidsbeweging de sterkste politieke kracht op het eiland. De autonomistische ‘Pè a Corsica’ (Verrijs Corsica!) van Gilles Simeoni wist in de twee ronde van de verkiezingen door een lijstsamenvoeging met de radicalere partij ‘Corsica Libera’ (Vrij Corsica) van Jean-Guy Talamoni op 35% van de stemmen te komen.

Doordat de gevestigde partijen in 2005 – mede om het Front National te dwarsbomen – het landelijke kiesrecht dat de grootste partij begunstigt ook voor de regionale verkiezingen invoerden, kon de beweging van Simeoni 24 van de 51 zetels in het regionale parlement van Corsica bemachtigen. Simeoni, tot voor kort burgemeester van Bastia, kon dan ook de leiding van de nieuwe regionale regering voor zich opeisen, terwijl Talamoni voorzitter van het parlement wordt.

Met de Corsicaanse separatisten lijken de gevestigde partijen, verblind door de opkomst van het Front National, niet gerekend te hebben. Anders hadden de Parti Socialiste en Les Républicains (voorheen UMP) in de tweede ronde wel samengewerkt, zoals ze ook deden in diverse regio’s waar het Front National het in de eerste ronde bijzonder goed deed.

Het verkiezingsprogramma van Pè a Corsica bevat onder andere punten zoals de erkenning van het Corsicaans, dat meer van het Italiaans dan van het Frans weg heeft, als ambtelijke taal op het eiland. Een eis die zich slecht verdraagt met het Franse centralisme. Corsica heeft reeds een bijzondere status, zo is er een zogenaamd eilandstatuut voor het 320.000 inwoners tellende eiland. Parijs heeft het dan ook niet gewaagd bij de herindeling van de regio’s ook Corsica met andere gebieden samen te voegen tot één regio, zoals het bijvoorbeeld wel met de Elzas deed.

Simeoni en Talamoni verwijten Parijs echter een koloniaal bewind te voeren over Corsica, waarin de oorzaak zou liggen voor welig tierend cliëntelisme, corruptie en criminaliteit. Simeoni wil dat Corsica in de Franse grondwet vermeld wordt, waarbij Corsica een grotere autonomie moet worden toegekend en het eiland ook wetgevende bevoegdheid krijgt.

In het kader van de herindeling moeten op Corsica in 2018 de twee ongeliefde departementen Zuid-Corsica en Hoog-Corsica, met hun door Parijs benoemde prefecten, opgeheven worden, waardoor de positie van de regionale regering versterkt wordt. Dat betekent echter ook dat er over twee jaar al weer nieuwe verkiezingen voor het regionale parlement op Corsica plaats zullen vinden. Allicht zullen de Socialisten en de Republikeinen de autonomiebeweging tegen die tijd niet meer onderschatten en dan wel op een of andere wijze samenwerken om ook de Corsicaanse nationalisten van de macht te houden.

Posted on

Kroniek van instabiliteit: de Belgische politiek sinds 1999

Voor vele buitenstaanders is de Belgische politiek een eigenaardig gegeven. Een federale staat, waarbij de federale regering desondanks geen hiërarchische superioriteit kent tegenover de deelstaten. Waar de bevoegdheden niet in hun geheel verdeeld zijn over de deelgemeenschappen, waardoor wetgeving over hetzelfde onderwerp op elk niveau kan verschillen. Desondanks is het toch ook geen confederale staat en pleit de grootste partij van Vlaanderen, de N-VA, voor een confederaal systeem met uitzicht op een onafhankelijk Vlaanderen. Daarnaast heb je nog het Vlaams Belang dat pleit voor een directe opdeling van België en ook een sterk anti-islam discours heeft. Beiden pleiten wel om na onafhankelijkheid een voorkeursband op te bouwen met Nederland. Nederland, dat in de beweging achter beide partijen regelmatig vermeld wordt als “het verloren vaderland”.

In het boek “De wissel van de macht” schrijf journalist Marc Van de Looverbosch de kroniek neer van de vorige 17 jaar aan partijpolitiek. De verkiezingen van 1999 kenden immers een politieke aardverschuiving die we vandaag nog voelen. Dé staatspartij sinds mensenheugenis, de Christelijke Volkspartij (CVP, later CD&V), wordt van de macht gedreven door een coalitie van liberalen, socialisten en groenen. De Vlaams-nationalisten, een unieke toevoeging aan de partijpolitiek in dit surrealistische land, zijn verdeeld over het Vlaams Belang en de Volksunie (cfr. supra) die samen net een goede 15% van de stemmen halen.

De Vlaams-nationalisten

Zonder in te diep detail in te gaan op de Belgische/Vlaamse politiek, dat vereist immers enkele boeken, kan men stellen dat, net als in Nederland, een politieke aardverschuiving plaatsvond in de stervensjaren van paars. Waar Nederland Pim Fortuyn kende en vandaag Geert Wilders, wordt België nog altijd gespleten door de strijd tussen Vlaanderen en een Franstalige elite. Zelfs in katholieke pro-life kringen kan men deze spanning voelen waarbij een Franstalige elite zich cultureel superieur vindt aan de Nederlandstaligen. In België wordt dit de Vlaams-Waalse tegenstelling genoemd omdat Wallonië ook Franstalig is en opgejut wordt tegen Vlaanderen door deze elite (en gemakshalve zal ik het in deze boekbespreking ook zo noemen).

Toen Paars-groen in 1999 aan de macht kwam, kende Vlaanderen één georganiseerde uitgesproken rechtse Vlaams-nationalistische partij: het Vlaams Blok. Zij haalden bij de verkiezingen in 1999 15 zetels in het federale (Belgische) parlement. Daarnaast had je nog de Volksunie in kartel met het progressieve ID. In zijn beginjaren was de Volksunie dé partij geweest voor de Vlaams-nationalisten die zich, na collaboratie in WOII, terug politiek verenigden. Het Vlaams Blok scheurde zich daaruit af na het federaliseren van België. In 1999 was de Volksunie een partijtje geworden van 8 federale zetels. In de jaren daarna zou zij uiteenspatten waarbij de leden zich over alle andere politieke partijen verspreidden. Van het uitgesproken rechtse Vlaams Blok tot en met het extreem-linkse Groen. Daarnaast zagen nog twee partijen het licht op de ruïnes van de Volksunie: SPIRIT (Sociaal Progressief Internationaal Regionalistisch Integraal-democratisch Toekomstgericht) en de N-VA (Nieuw-Vlaamse Alliantie). In 2003 kwam de N-VA voor het eerst op en slaagde ze erin om enkel in de provincie West-Vlaanderen 5% te halen. In 2014 zou ze over gans Vlaanderen 32,5% halen en 33 zetels. Een opmars ongezien in de geschiedenis van Vlaanderen.

Kamer-1978-2014

Het boek heeft als onderwerp deze ongeziene opmars, maar slaagt er nooit echt in om deze opmars te duiden. De N-VA ontstaat uit de Volksunie, de N-VA gaat even in kartel met de christendemocraten, het kartel spat uit elkaar en opeens zijn ze de grootste partij. Geen analyse van het waarom, de verschuiving in de geesten naar het Vlaams-nationalistische discours en dat duidelijk omdat het inzicht daarin ontbreekt. Er is geen regel geschreven over de interne dynamiek van de Vlaamse Beweging, die wel effectief een rol speelt in de mentaliteit van bepaalde keuzes van partijpolitieke toppers. Zo vermeldt de schrijver dat N-VA kopstuk, en momenteel Minister van Binnenlandse Zaken, Jan Jambon naar de partijpolitiek overstapt vanuit de Vlaamse Volksbeweging. Wat die beweging wil, wat ze doet, dat blijft ver in het ongewisse.

Inzicht in de geest van een journalist

Voor wie de geschiedenis wil lezen van wat er in Vlaanderen op partijpolitiek vlak gebeurd is de laatste 17 jaar is dit boek een goede opfrisser met enkele leuke anekdotes. Tegelijkertijd, en op dat vlak misschien zelfs interessanter, geeft het een inzicht in de leefwereld van een journalist voor de traditionele media.  De kennis van het intern functioneren van het CD&V[1], en in mindere mate de SP.a[2] en VLD[3], lijkt goed Marc Van de Looverbosch goed te kennen. Of toch althans bij de vorige generatie “staatsdragenden”. Vanaf het moment dat een nieuwe generatie politici verschijnt gaat zijn kennis er op achteruit. Zijn afkeer van het Vlaams Belang druipt van de pagina’s en zijn stuk over de interne crisis in die partij had hij dan ook beter terloops vermeld dan het éénzijdige verhaal dat er nu instaat. De reden daarvoor, los van ideologische afkeer, is dezelfde reden als waarom hij amper iets schrijft over interne werking bij Groen of de N-VA: hij kent en begrijpt die partijen en interne krachten niet.

Men ziet het in de opbouw van het boek zelf. Twee derde van het boek gaat diep in op interne partijpolitieke twisten van de staatspartijen. De “getuigen”, politici die hij aan het woord laat, dateren ook allemaal uit deze periode op twee uitzonderingen: Yves Leterme (CD&V) en Bart De Wever (N-VA). Zodra de N-VA aan zijn opmars begint, en het Vlaams Belang een diepe crisis ingaat, worden de anekdotes korter en minder sappig. Slaagt de journalist er niet in om door te dringen in het netwerk van de politici die dan aan de macht komen? Of zit hij, wat ik vermoed, zodanig verstard in zijn eigen kringen dat hij gewoon geen enkele manier kent om in de geest en achtergrond van die politici te kruipen? Bij een overwinning van het Vlaams Blok in het verleden riep een VRT-journalist ooit verbaasd uit “Maar vanwaar komen die Vlaams Blok kiezers? Ik ken er geen enkele!”

Vooral dat laatste is interessant met betrekking tot enerzijds journalisten en anderzijds alles dat een band heeft met de Vlaamse Beweging en/of bewegingen en organisaties die niet traditioneel staatsdragend zijn (ook de groene beweging valt hier onder). Journalisten begrijpen ze niet, gaan af op wat anderen erover schrijven (hun tegenstanders dus) en geloven dan ook dat de karikatuur de werkelijkheid is. Al zijn er ondertussen meer journalisten bijgekomen met banden in de groene beweging, het aantal dat nog meer een minimum interesse toont in de gedachtewereld van de Vlaamse Beweging is nog steeds minimaal. Meerdere keren wordt in het boek dan ook duidelijk dat traditionele journalisten en politici functioneren in een ons-kent-ons-sfeer waarbij zij regelmatig met elkaar op restaurant gaan, bij elkaar thuis afspreken en zich reuze amuseren met elkaar in spelletjes allerhande. Waarbij telkens natuurlijk de drank ook rijkelijk vloeit. Nieuwe partijen worden door deze journalisten dan ook als indringers gezien.

Sappige anekdotes

Nochtans kan ik wel enkele leuke dingen vertellen zonder ooit journalist te zijn geweest. Toen Yves Leterme zijn eerste, gefaalde, poging waagde om een regering te vormen, wou hij dit zakelijk aanpakken. Op tafel tijdens de besprekingen stond water en culinair was er niet veel te verwachten. Waarop de excellenties de kamers afschuimden op zoek naar voedsel. Zeker de liberale politici, die naar traditie niet meer in staat waren tot constructief onderhandelen na de middag wegens een onderlinge competitie sterke drank gieten, blonken hier in uit. Uiteindelijk vond men ergens diepvriespizza’s die men dan nog met de autosleutels van een excellentie heeft moeten snijden. Tot ze het genoeg vonden en de onderhandelingen ronduit platlegden zodat er deftig gegeten en gedronken kon worden (onder dat laatste werd geen frisdrank, maar de betere whisky gerekend).

Of die keer dat voormalig Europees president Herman Van Rompuy bijna België had opgeblazen. Zijn zoon, die bijna lid was geworden van de Nationalistische Studentenvereniging NSV!, had voor hem enkele teksten afgedrukt over separatisme. Vlamingen en Franstaligen vergaderden apart en in één van de pauzes haalde Van Rompuy deze bundel papieren boven. Niet om de boel op te blazen, maar om te tonen hoe zelfs zijn zoon meegesleept werd. Hij las er enkele stukken uit voor ter illustratie. Niet geweten bij de Vlaamse onderhandelaars was dat er een Franstalige politicus op dat moment aan het rondwandelen was en net dit stuk opving. In een draf liep hij terug naar de Franstalige kant om daar met het nodige drama aan te kondigen dat de Vlamingen de boel gingen opblazen. Een probleem dat overigens sneller uitgeklaard was dan de catering.

Conclusie

Desondanks een lovenswaardig boek. Politiek-historisch gezien om de grote gebeurtenissen (vanuit een puur partijpolitiek kader) te herlezen. Sociologisch om het isolement van journalisten te zien die het merendeel van de tijd niet van slechte wil zijn, maar gewoon niet begrijpen hoe bepaalde niet-staatsdragende bewegingen denken. Die tevens zodanig persoonlijk verbonden zijn met politici dat zij elke nieuwe partij te ver verwijderd van deze denkwereld als een vijandig element zien.

LooverboschOok een interessant gegeven is dat dit een boek is met de nadruk op de Belgische federale politiek. Desondanks zou je vaak denken dat die politiek bestaat uit Vlaamse partijen met af en toe een Franstalige die uit het niets opduikt. Ook gesprekken met andere journalisten die genoemd worden, tonen aan dat de denk- en leefwereld van Vlamingen en Franstaligen volledig gescheiden verlopen. Ministers van Franstalige partijen duiken op, waarbij zelfs de journalist in kwestie moet toegeven dat hij geen idee heeft waar die opeens vandaan komen. Franstalige journalisten die aan hun Vlaamse collega’s moeten gaan vragen wat de politieke eisen van de Vlaamse partijen nu eigenlijk zijn. Vlaamse politici en Franstalige politici die via tussenpersonen aan elkaars contactgegevens moeten komen. Partijvoorzitters van “zusterpartijen” die met elkaar niet meer door één deur kunnen. Zo kan je de relatie tussen de Nederlandstalige en Franstalige christendemocraten vergelijken als die tussen een olifant en een walvis. Er zal in het verleden wel iets gemeenschappelijks zijn, maar hun leefwerelden en eigenheden zijn volledig veranderd.

Een aanrader voor wie wil zien wat er in België gebeurd is sinds Paars in de context van de traditionele partijen en een beetje die nieuwe partij, de N-VA. Verwacht echter geen diepgaande analyse of inzicht in het hoe en het waarom hiervan. Veel verder dan “de mensen zijn Paars beu” krijg je helaas niet.

N.a.v: Marc van de Looverbosch, De wissel van de macht. Kroniek van een Wetstraatwatcher (Tielt: Lannoo, 2015) paperback, 520 pagina’s.

__________

[1] De christendemocraten. In Nederland het CDA.

[2] De sociaaldemocraten. In Nederland de PvdA. In Vlaanderen is er ook een PVDA, maar die is vergelijkbaar met de Nederlandse SP. Kwestie om in één taalgebied toch een Babylonische spraakverwarring te kunnen hebben.

[3] De liberaal-democraten. In Nederland de VVD.

Posted on

“Frankrijk moet eerste stap zetten naar opheffing sancties tegen Rusland”

Simferopol – De eerste stap in de dialoog over het opheffen van de sancties tegen Rusland moet door Frankrijk worden genomen. Dat zegt Claude Goasguen, één van de Franse parlementariërs die dezer dagen een werkbezoek aan het schiereiland de Krim brengen, zo meldt het Russische persbureau TASS.

“Natuurlijk [moet de eerste stap genomen worden]  door Frankrijk”, aldus Goasguen. Hij merkte verder op dat zijn land in dezen meer flexibiliteit aan de dag moet leggen dan Duitsland. “Duitsland maakt gebruik van deze crisis en vergroot effectief zijn invloed in Europa. Zelfs Frankrijk is deels een slachtoffer geworden van dit proces”, aldus de parlementariër die hiermee lijkt te doelen op de afgeblazen verkoop van twee geavanceerde helikopterdekschepen door Mistral, met alle werkgelegenheids-  en reputatieschade van dien.

Goasguen zei verder dat vooral de Verenigde Staten voordeel hebben van de huidige situatie. De uitspraken van de parlementariër zijn temeer opmerkelijk omdat het liberale lid van de centrumrechtse oppositiepartij Les Républicains (voorheen UMP) bekend staat als een overtuigd atlanticus.

In een ontmoeting met Vladimir Konstantinov, de voorzitter van het parlement van de Krim, sprak ook een ander lid van de groep, de centrum-linkse politicus Jérôme Lambert, vice-voorzitter van de Commissie voor Europese Zaken van de Nationale Vergadering, zich tegen de sancties uit. Lambert werd in 2014 uit de fractie van de regerende Parti Socialiste gezet, nadat hij zijn bedenkingen had geuit bij het wetsvoorstel voor de invoering van het homohuwelijk.

De parlementariërs maken deel uit van een tiental Franse parlementariërs van diverse partijen, onder leiding van Thierry Mariani, die op eigen initiatief een bezoek brengen aan de Krim. De Franse regering oefende in de afgelopen dagen druk uit op de parlementsleden om dit bezoek niet door te zetten. De leden van de delegatie benadrukken echter hun vrijheid als volksvertegenwoordigers om te gaan en staan waar zij dat nodig achten en zich zelfstandig te informeren over de situatie ter plaatse.

Posted on

Migratie: Meerderheid bevolking voor opschorten ‘Schengen’

Een duidelijke meerderheid van de bevolking is voor het tenminste tijdelijk opschorten van de verdragen van Schengen die voorzien in het visumvrije reizen tussen de EU-lidstaten en het weer invoeren van vaste grenscontroles, dit blijkt uit een peiling van IFOP in opdracht van het Franse dagblad Le Figaro.

SchengenDesgevraagd antwoordde maar liefst 67% van de Fransen met ja, net als 63% van de Britten, 59% van de Nederlanders, 56% van de Italianen en 53% van de Duitsers. Uit het onderzoek van IFOP, blijkt dat niet alleen 89% van de Front National-kiezers en 77% van de LR(UMP)-kiezers, maar met 53 procent ook een meerderheid van de kiezers van de regerende Parti Socialiste voor opschorting van ‘Schengen’ is.

De regeringen van de lidstaten zijn het nog altijd niet eens over een aanpak van de immigratiecrisis.

Posted on

Euro breekt Frankrijk op totdat Frankrijk opbreekt uit de Eurozone

Frankfurt am Main/Parijs – De politieke crisis in Frankrijk spitste zich eind augustus opnieuw toe. Voor de tweede maal in slechts enkele maanden tijd heeft president François Hollande zijn regeringsploeg herschikt. Het vertrouwen onder het publiek dat de Socialisten een uitweg uit de crisis kunnen vinden verkeert op een dieptepunt.

De Franse regering wordt geconfronteerd met verschillende grote problemen. De Franse industrie kwijnt weg en de auto-industrie kan dat als enige uitzondering niet goed maken. De staatsschuld neemt snel toe en bereikt binnen kort de symbolische grens van 100% van het Bruto Binnenlands Product per jaar. De werkloosheid houdt aan op een hoog niveau, vooral onder jongeren, de conjunctuur loopt vast en ten aanzien van de arbeidskosten per eenheid of de handelsbalans verslechtert de situatie continu ten opzichte van belangrijkste handelspartner Duitsland.

Premier Manuel Valls, een pragmaticus, wordt in zijn pogingen tot structuurhervormingen geremd door de linkervleugel van de Parti Socialiste, de laatste herschikking van het kabinet zou mede hierdoor ingegeven zijn. Niet alleen links verzet zich tegen hervormingen ook het aan kiezersgunst winnende Front National van Marine Le Pen verzet zich tegen pijnlijke maatregelen. De centrumrechtse UMP lijkt zich ondertussen op de vlakte te houden om niet onnodig met impopulaire ingrepen geassocieerd te worden. De Franse bevolking kan maar moeilijk begrijpen waarom men, economisch en qua sociale voorzieningen, niet op dezelfde voet verder zou kunnen.

Door de invoering van de euro heeft Frankrijk de mogelijkheid verloren om zijn concurrentievermogen te repareren door de Franse Franc te devalueren. Parijs leek er tot nu toe vanuit te gaan de schijn op te kunnen houden door schulden aan te gaan om die dan via het euro-systeem op Duitsland en anderen af te wentelen. Dat gebeurt ook wel enigermate, maar het zal niet genoeg zijn om het land er bovenop te helpen. Frankrijk ontwikkelt zich zo tot een tikkende tijdbom voor de euro.

Posted on Leave a comment

Is er een Franse Lente in aantocht?

Frankrijk verkeert sinds zondag in een revolutionair klimaat. Na het brutale optreden van de ordediensten tegen de vreedzame betogers van de mars tegen het homohuwelijk, die in Parijs 1,4 miljoen mensen op de been bracht, werd gisteravond in Lyon de auto van de minister van Justitie geblokkeerd door vijfhonderd per sms gemobiliseerde actievoerders. Dinsdag moest de rapporteur van het wetsvoorstel voor het homohuwelijk zijn voordracht beëindigen aan de universiteit van Yvelines, nadat actievoerders de aula innamen. Sinds maandag worden ministers en regeringsleden overal in den lande opgewacht door gelijkaardige actiecomités. En voor vanavond is er opgeroepen tot een massabetoging aan de gebouwen van de staatstelevisie France 2, waar president Hollande, die volgens opiniepeilingen nog slechts de steun geniet van 27% van de Fransen, zal proberen om de natie terug te winnen in een speciale uitzending van 45 minuten.

1678_630651553617276_250548895_n

Het mediaverkeer met betrekking tot deze evenementen loopt voor het grootste deel langs de sociale netwerken en blogs. De reguliere media, op een paar uitzonderingen na, proberen deze massabeweging tegen het homohuwelijk dood te zwijgen of te minimaliseren. Ook bij ons lees en hoor je er nauwelijk iets van. Het is juist deze arrogante en misprijzende houding die de vastberadenheid en oprechte woede van de beweging aanwakkert en haar met de dag doet groeien. We hebben hier te maken met de grootste protestbeweging uit de Franse geschiedenis sinds mei ’68.

Er komen echter meerdere factoren samen. Frankrijk heeft te kampen met meer dan drie miljoen werklozen, een falende economische relance, zeer hoge criminaliteitscijfers, hoge fiscale druk op de middenklasse, overregulering in de industrie, … Al deze factoren zijn nog verergerd sinds het aantreden van de regering Hollande-Ayrault. Het enige succes is de militaire interventie in Mali. Maar die loopt nog en lijkt langer aan te slepen dan verwacht.

Sinds zondag heeft Jean-Luc Mélénchon, de leider van het extreem-linkse Front de Gauche dat tijdens de presidentsverkiezingen goed was voor 14% van de stemmen, de socialistische regeringspartij de rug toegekeerd. Hij uitte zware kritiek op de minister van Financiën, Moscovici, die ‘meer denkt in termen van het internationale financiewezen dan in het belang van de Fransen’. Gezien Moscovici joods is, leverde dit Mélénchon zware beschuldigingen van antisemitisme op, hoewel hij dat niet zo bedoelde.

Waar Mélénchon zijn socialistische discours aan het nationaliseren is, heeft het Front National van Marine Le Pen haar nationalistische discours gesocialiseerd. Wat haar bij de afgelopen partiële verkiezingen in de Oise 45% van de socialistische stemmen opleverde in de tweede ronde tegen de UMP-kandidaat.

Er hangt in Frankrijk momenteel veel spanning in de lucht. Alles zal afhangen van de houding en compromisbereidheid van de socialistische regering in de volgende dagen en weken. Hollande kan de situatie ontmijnen of de Fransen verder negeren en doen alsof er niets aan de hand is. In het laatste geval zou dit het einde van zijn regering kunnen betekenen. Een onbekende factor is de toestand in de licht ontvlambare buitenwijken rond Parijs. Als daar de vlam in de pan slaat, duikt Frankrijk in een oncontroleerbare chaos.