Posted on

Waarom Kurz wel uitkijkt om met Groenen te regeren

Kurz

Tussen de ideeën van Angela Merkel en haar opvolger Annegret Kramp-Karrenbauer enerzijds en die van Sebastian Kurz anderzijds ligt een wereld van verschil. Afgelopen zondag bleek wel welke ideeën meer aanslaan. 

De Duitse media wilden dit echter overduidelijk niet weten. Zij hoopten naar aanleiding van de uitslag vooral op een coalitie van de ÖVP met de Groenen. Dit zou dan de blauwdruk moeten vormen voor een vergelijkbare coalitie in Duitsland. En het is waar, de FPÖ leed verlies, met name vanwege de Ibizi-affaire. De Groenen konden daarentegen hun resultaat meer dan verdrievoudigen ten opzichte van 2017. Want destijds vielen ze – mede door een afsplitsing – net onder de kiesdrempel. De verkiezingswinst van de Groenen geldt onder Duitse mainstream commentatoren als signaal dat de grote verkiezingswinnaar ÖVP nu net als Merkel naar links moet zwenken. En toenadering moet zoeken tot de Groenen.

Kiezers rechts van het midden

ÖVP-leider Kurz is echter terughoudend. Hij heeft de omvang van zijn overwinning mede te danken aan de schandalen bij de FPÖ. Maar die zullen mettertijd wegzakken. Bovendien weet hij dat hij zijn overwinning aan kiezers rechts van het midden te danken heeft. Zijn campagneboodschap was immers voor hen aantrekkelijk. De pas 33-jarige sterpoliticus heeft de Oostenrijkse zusterpartij van de CDU/CSU het beste verkiezingsresultaat in haar geschiedenis gebracht. Maar dat deed hij met een profiel dat zich nauwelijks scherper konden onderscheiden van de CDU onder Merkel.

Kloof tussen Kurz’ ÖVP en Merkels CDU

Binnenlandse veiligheid en belastingverlichting, strenge controle op en inperking van immigratie en asiel, een liberaal economisch beleid. Wie dit vergelijk met het beleid van CO2-belasting en open grenzen, kan de kloof die gaapt tussen de Duitse en Oostenrijkse christendemocratie niet missen.

Kurz schuwde rechtse samenwerking niet

Sinds afgelopen zondag is daarbij niet meer te missen, welk concept het meeste succes belooft en welk concept naar geleidelijke aftakeling leidt. Ook schuwde de ÖVP na aanvankelijke aarzeling de vorming van een rechts blok met de FPÖ niet. Een partij die men als Oostenrijkse tegenhanger van de AfD kan zien. Deze samenwerking schaadde de ÖVP klaarblijkelijk niet.

Rechtervleugel CDU gesterkt door Kurz’ overwinning

De tekenen uit Wenen scheppen derhalve de nodige problemen voor bondskanselier Angela Merkel en haar tot nog toe vlakke opvolger als CDU-leider, Annegret Kramp-Karrenbauer, die vasthoudt aan Merkels koers. De conservatieve vleugel van de CDU rond de WerteUnion ziet zich daarentegen gesterkt door het succes van Sebastian Kurz, in wie ze een geestverwant zien.

Fris imago Kurz versus Angelas Kleine Kopie

De personele component komt daar nog bij. Terwijl Kurz de frisheid en rechtlijnigheid van een stormachtig nieuw begin belichaamt, treedt AKK van begin af aan als een afgedragen kopie van Merkel. Daarmee zal een nieuw begin voor de CDU niet slagen.

Les voor AfD in FPÖ-debacle

Voor de AfD bevatten de resultaten uit Oostenrijk het impliciete advies om te werken aan het imago van een serieuze partij die zou kunnen besturen en het gekrakeel van de beginfase achter zich te laten. Zelfs de veel gevestigdere zusterpartij FPÖ heeft immers moeten ondervinden hoe zeer het beeld van mankerende ernst tot fatale verkiezingsnederlagen kan leiden.

Posted on

Identitaire Beweging vooralsnog niet verboden in Oostenrijk

Identitaire Beweging

De centrumrechtse ÖVP die zondag de Oostenrijkse parlementsverkiezingen won, kreeg vorige week een opvallende oorvijg. Kurz’ partij wilde, zoals aangekondigd, nog voor de parlementsverkiezingen een verbod van de Identitaire Beweging doorvoeren. De resolutie hierover in de Nationalrat kreeg echter niet voldoende steun. De nationaal-conservatieve FPÖ en verrassend genoeg ook de centrumlinkse SPÖ stemden tegen. 

Het door Peter Pilz van Groenen-afsplitsing Jetzt ingebrachte voorstel beoogde diverse verenigingen waarin de Identitairen georganiseerd zijn te ontbinden. Het ging concreet om de verenigingen “Verein zur Erhaltung und Förderung der kulturellen Identität”, “Verein für nachhaltige Völkerverständigung und Jugendarbeit” en “Verein für unabhängige Medien- und Informationsarbeit”.

ÖVP stemde voor verbod Identitaire Beweging, SPÖ tegen

De blamage voor Sebastian Kurz’ ÖVP is des te groter, nu niet eens de SPÖ de door Pilz aangevoerde onderbouwing voor een verbod van de verenigingen overtuigen vond en in plaats daarvan samen met de FPÖ tegen het verbod stemde.

Kurz noemde verbod Identitairen coalitievoorwaarde

Het is echter niet uit te sluiten dat de ÖVP zal proberen alsnog een verbod van de Identitaire Beweging te realiseren. Zo stelde Kurz eerder dat een verbod van de Identitaire Beweging een voorwaarde is voor een regeringscoalitie.

Opnieuw coalitie met FPÖ of met Groenen?

Op basis van de voorlopige uitslag van de parlementsverkiezingen van zondag, lijkt Kurz rekenkundig veel mogelijkheden te hebben om een parlementaire meerderheid te vinden voor zijn regering. Aangezien samenwerking van ÖVP en SPÖ echter bij beiden niet gewild is, ligt een hernieuwde coalitie met de FPÖ voor de hand. Het alternatief is een coalitie met de Groenen, eventueel aangevuld met de liberale partij NEOS.

Posted on

Shredderaffaire – ÖVP betrokken bij Ibiza-affaire?

In Oostenrijk bracht de shredderaffaire rond de vernietiging van harde schijven de centrumrechtse ÖVP en ex-kanselier Sebastian Kurz in verlegenheid. Het tijdstip van de illegale vernietiging doet betrokkenheid van de ÖVP in de Ibiza-affaire vermoeden.

De affaire draait om de voormalige chef van de sociale media-afdeling van het Kanzleramt (vergelijkbaar met het ministerie van Algemene Zaken in Nederland). Deze Arno M. heeft onder een valse naam vijf harde schijven met naar zich laat denken belastende inhoud laten vernietigen. M. smokkelde de harde schijven vijf dagen na het naar buiten komen van de Ibiza-affaire, die de regeringscoalitie van ÖVP en FPÖ ten val bracht, naar buiten. Kort daarvoor was bekend geworden dat de oppositionele SPÖ en coalitiepartner FPÖ vier dagen later een motie van wantrouwen tegen Kurz in stemming zouden brengen. Onder de naam Walter Maisinger gaf Arno M. de firma Reisswolf opdracht de harde schijven te vernietigen.

Shredderaffaire volgens Kurz “volstrekt normaal”

ÖVP-leider Kurz sprak desgevraagd van “een volstrekt normale gang van zaken”. Maar Reiswolf-directeur Siegfried Schmedler ziet dat anders. Tegenover de Weense stadskrant Falter stelde hij dat M. zich volgens zijn medewerkers “extreem nerveus” gedroeg. Hij zou er zelfs op gestaan hebben om zelf toe te zien op de vernietiging van de harde schijven in een shredder en het proces nog twee maal te herhalen. Uiteindelijk nam hij het shredderafval dan weer mee. De ÖVP stelde in een eerste officiële reactie dat er slechts concept-persberichten op de harde schijven gestaan zouden hebben. Gezien de extreem grondige vernietiging is dat echter niet aannemelijk.

Shredderfirma: Nog nooit zoiets meegemaakt

Schmedler zei tegenover de krant in de 25 jaar dat zijn bedrijf bestaat nog nooit meegemaakt te hebben dat iemand “onder valse naam en met zoveel gedoe harde schijven laat vernietigen”. Evenmin dat iemand de rekening, in dit geval zo’n 76 euro niet betaalt wekenlang niet op aanmaningen reageert. Via het opgegeven telefoonnummer kwam men er uiteindelijk achter dat Maisinger in werkelijkheid Arno M. was. Schmedler deed aangifte. Intussen herkenden Reisswolf-medewerkers Arno M. op televisie bij een toespraak van Kurz.

Niet geloofwaardig dat het om normale vernietiging gaat

De sociaaldemocratische SPÖ reageerde uiteraard gretig op de affaire. “De ex-kanselier moet ermee ophouden de bevolking voor dom te verslijten en nu de waarheid zeggen”, aldus campagneleider Christian Deutsch tegenover persbureau APA. Alleen al vanwege het tijdstip is het volgens de SPÖ-woordvoerder niet geloofwaardig dat het om een normale vernietiging van documenten gaat.

Speciale zitting parlement over Shredderaffaire waarschijnlijk

Ondertussen wordt een speciale zitting van de Nationalrat, het lagerhuis van het Oostenrijkse parlement, over de shredder-affaire steeds waarschijnlijker. Want Peter Pilz van de partij Jetzt (afsplitsing van de Groenen) deed reeds een aanvraag daartoe. Bovendien ligt het in de rede dat SPÖ en FPÖ die zullen steunen. Pilz vermoedt dat de opdracht voor de vernietiging van de harde schijven uit het bureau van de toenmalige minister Gernot Blümel kwam.

http://www.novini.nl/is-fpo-schandaal-wraak-van-geheime-dienst/

Schending van de archiefwet

“Bij deze harde schijven gaat het om eigendom van de Republiek Oostenrijk”, zo benadrukt Pilz. Niemand was volgens hem bevoegd om deze te verwijderen of vernietigen. Derhalve zou de shredder-affaire strafrechtelijk relevant kunnen zijn. Volgens de wet zijn officiële documenten bij een regeringswissel, die in dit geval ten tijde van de vernietiging aanstaande was, te deponeren in het staatsarchief. De heimelijke vernietiging van documenten is een schending van de Archiefwet.

Groenen willen parlementaire onderzoekscommissie Shredderaffaire

Werner Kogler, lijsttrekker van de Groenen, roept op tot de instelling van een parlementaire onderzoekscommissie inzake de shredder-affaire. Dat zo’n commissie nog voor de verkiezingen voor de Nationalrat van 29 september aanstaande wordt ingesteld is onwaarschijnlijk. De Groenen die na die verkiezingen weer terug hopen te keren in de Nationalrat, zouden echter wel reeds voorbereidingen treffen. Naast de inhoud van de vernietigde harde schijven zou de commissie ook moeten ophelderen of er een samenhang met de Ibiza-video bestaat.

Posted on

Ibiza-schandaal en de russofobie van De Standaard

In het stuk “Kompromat pakt je op je zwakke plek” in De Standaard van vandaag schrijft Corry Hancké: “De tactiek om komprometiroejoesjtsiy material – compromitterend materiaal – te verzamelen is in de jaren 30 in een bureautje van de geheime dienst van de Sovjet-Unie ontstaan”. Wie de stukken van de dame wat volgt weet dat Russofobie de drijfveer is voor haar schrijfsels over Rusland.

Iedereen echter met een beetje kennis van de mensheid en haar geschiedenis weet dat het verzamelen van compromitterend materiaal om de betrokken persoon/organisatie onder druk te zetten eeuwenoud is en in wezen bijna zeker zo oud is als de mensheid zelf.

Politieke afrekening

En alhoewel alles lijkt te wijzen op een interne Oostenrijkse politieke afrekening laat zij natuurlijk geen gelegenheid als dit vallen om haar haat tegenover Rusland tentoon te verspreiden. De titel van het stuk toont dit ook nog maar eens aan.

http://www.novini.nl/is-fpo-schandaal-wraak-van-geheime-dienst/

Vijandige houding

Dit terwijl België noch de EU er geen belang bij hebben een vijandige houding aan te nemen tegenover dat land. Zeker als de EU ziet hoe de VS met alle middelen aan de ganse wereld, incluis dus de EU, zeer brutaal poogt haar wil op te leggen en Washington veel meer dan wat men over Rusland beweert tegen de EU is.

Ons continent

België en de EU hebben er alle baat bij om met onze voornaamste buur een goede verstandhouding te hebben. Ruzies en de daaruit op ons continent ontstane instabiliteit kunnen we missen als kiespijn. Samenwerken in het kader van meer welvaartcreatie moet de boodschap zijn.

Illegaal oorlogvoeren

En daarbij hoort men in de EU best te zwijgen over zaken als mensenrechten. Het illegaal oorlog voeren door de EU tegen landen als Irak, Syrië, Joegoslavië en Libië en het bewapenen van al Qaida & Co, naast het voluit steunen van Israël en Saoedi-Arabië, tonen dat wij op dat vlak anderen niet de les moeten lezen.

Posted on

Oostenrijk roept ambassadeur Oekraïne op het matje om bedreiging journalist

De Oostenrijkse minister van Buitenlandse Zaken, Karin Kneissl heeft de ambassadeur van Oekraïne op het matje geroepen vanwege de hindering, intimidatie en bedreiging met geweld van de gerenommeerde Oostenrijkse journalist Christian Wehrschütz. 

Sinds december vorig jaar wordt de ervaren correspondent van de Oostenrijkse publieke omroep ORF door de autoriteiten in Kiev gehinderd in de uitvoering van zijn werk. Daarnaast wordt hij regelmatig bedreigd, wat gezien het feit dat er de laatste jaren al journalisten vermoord zijn in Oekraïne zeker serieus te nemen is. Wehrschütz is daarbij zelfs door Oekraïense overheidsfunctionarissen bedreigd.

Ambtelijke haarkloverij

De gerenommeerde journalist leidt sinds 2015 het bureau van de ORF in Kiev en was daarvoor jarenlang correspondent op de Balkan. “Sinds maanden hebben we op grote schaal met ambtelijke haarkloverij te kampen”, zo klaagt Wehrschütz. Zo werd hem de accreditatie voor reizen naar Donetsk en de Krim ontzegd.

“Agent van het Kremlin”

Een woordvoerder van de Oekraïense geheime dienst SBU noemde Wehrschütz tegenover het Oostenrijkse persbureau APA een “pro-Russische propagandist”. Een Oekraïense website brandmerkte hem zelfs als “agent van het Kremlin”. Zijn misdaad: Hij had verslag gedaan over de toenemende hindering van journalisten in Oekraïne, over successen van Rusland bij de bouw van een luchthaven in Simferopol en over de verbetering van de levensomstandigheden van de Krim-Tataren. Waarbij in die laatste reportage door een Krim-Tataar ook kritiek op Rusland geuit werd.

Op het matje

De kwestie heeft de diplomatieke betrekkingen tussen Wenen en Kiev danig verzuurd. De Oekraïense ambassadeur, Alexander Sjtjerba werd door de Oostenrijkse minister van Buitenlandse Zaken, Karin Kneissl op het matje geroepen. “De kern van het probleem”, aldus Wehrschütz,”is dat de huidige regering in Oekraïne geen begrip heeft voor een objectieve en kritische berichtgeving”.

Posted on

300 jaar Liechtenstein groots gevierd

Vanaf 23 januari viert Liechtenstein met diverse feestelijkheden en tentoonstellingen de stichting van het vorstendom 300 jaar geleden. Keizer Karel VI verhief toen de graafschap Vaduz en de heerlijkheid Schellenberg samen tot vorstendom met rijksonmiddellijkheid.

Op 23 januari van dit jaar luidt het vorstendom met een groot feest zijn jubileumjaar in. Vanuit beide landsdelen begeven zich dan groepen mensen te voet op weg naar het Schaaner Riet. “De twee landsdelen zullen elkaar na het invallen van de duisternis symbolisch op de binnengrens treffen”, aldus Michelle Kranz van Liechtenstein Marketing. Deze enscenering moet tot een blijvend beeld van het jubileumjaar worden. Parallel hieraan vindt een feest met nationale en internationale gasten, waaronder diverse staatshoofden, in het centrum van Schaan plaats.

Geschiedenis

Vanaf 27 februari loopt in het Landesmuseum van Vaduz voor een jaar de tentoonstelling ‘1719 – 300 jaar vorstendom Liechtenstein’. Met objecten uit de vorstelijke collecties en van verschillende musea, wordt een beeld van de tijd tussen 1712 en 1722 geschetst. De exposities gaan onder andere over het leven van alledag, de economie, literatuur, filosofie, muziek, kunst, architectuur en de wetenschap. Meer informatie op www.landesmuseum.li

Wandelroute

Op 26 mei wordt een zogenoemde Liechtenstein-weg geopend. Deze 75 kilometer lange wandelroute, die alle elf gemeentes van het vorstendom aandoet, voert langs bezienswaardigheden, schitterende uitzichten en idyllische rustplaatsen. Voor informatie over de dingen die men onderweg tegenkomt, kan men de app ‘LIstory’ downloaden.

Staatsfeiertag

De Staatsfeiertag op 15 augustus vormt het hoogtepunt van de jubileumsfeestelijkheden met een feest bij slot Vaduz, het aperitief in de rozentuin, het aansluitende volksfeest en een groot vuurwerk.

Kunst

Met ‘Liechtenstein. Over de toekomst van het verleden. Een dialoog der collecties’ worden in het Kunstmuseum van Vaduz vanaf 19 september deels pas gerestaureerde werken van oude meesters uit de vorstelijke collecties in contrast met eigentijdse kunst gezet. Informatie hierover op www.kunstmuseum.li

Meer informatie over alle evenementen en tentoonstellingen in het kader van het jubileumjaar kunt u vinden op www.300.li

Posted on

Geheime diplomatie: Oostenrijkse politici offerden Zuid-Tirol voor Europese integratie

Het einde van de Tweede Wereldoorlog en de val van het Italiaanse fascisme gaven Zuid-Tirol weer hoop. Eindelijk, zo hoopte men, zou Zuid-Tirol weer met Noord- en Oost-Tirol verenigd worden. Het liep echter anders.

De historicus en publicist Helmut Golowitsch heeft hier een lijvig boek aan gewijd, waarin hij de lezer van de tijd direct na de oorlog naar het jaar 1966, waarin de conservatieve ÖVP onder bondskanselier Josef Klaus zonder coalitiepartners kon regeren. Bijzondere aandacht gaat uit naar de stille diplomatie tussen de Italiaanse regeringspartij Democrazia Cristiana (DC) en de Oostenrijkse Volkspartij (ÖVP). Het boek is het eerste deel in een nieuwe reeks over de geschiedenis van Zuid-Tirol. Het tweede deel wordt binnenkort verwacht en zal over de periode van 1966 tot 1969 gaan, waarin volgens de titel de Oostenrijkse en Italiaanse christendemocraten de kwestie Zuid-Tirol begroeven.

De auteur begint zijn uiteenzettingen met het einde van de Tweede Wereldoorlog. In het spanningsveld tussen Oost en West ontstonden in 1947 de Nouvelles Équipes Internationales (NEI), een Europese christendemocratische koepelorganisatie, waarin ook Oostenrijk en Italië vertegenwoordigd waren en politici van de Italiaanse DC en Oostenrijkse ÖVP directe contacten konden onderhouden.

In het kader van deze samenwerking kwam het tot geheime toegevingen van enkele ÖVP-politici, die publiekelijk weliswaar stelden dat Zuid-Tirol hen na aan het hart lag, maar achter gesloten deuren aan de Italiaanse christendemocraten bevestigden dat Zuid-Tirol bij Italië kon blijven. In de optiek van bepaalde ÖVP-functionarissen in Wenen was de kwestie Zuid-Tirol vooral een hypotheek die de relatie met Italië onnodig belastte. In het bijzonder verstoorden ze de onderhandelingen over de toetreding van Oostenrijk tot de Europese Economische Gemeenschap. In dit opzicht werd de deelstaatorganisatie van de ÖVP in Tirol, die zich bijzonder verbonden voelde met Zuid-Tirol, bewust genegeerd.

Juist in deze voor Zuid-Tirol bepalende jaren bemiddelde Rudolf Moser, een ondernemer uit Karinthië met uitstekende contacten met Italiaanse christendemocratische leiders, als onofficiële diplomaat tussen Wenen en Rome, zodat hij al snel de éminence grise van het Oostenrijkse Italië-beleid werd. Moser was een goede jeugdvriend van Leopold Figl, die van 1945 tot 1953 bondskanselier van Oostenrijk was en van 1953 tot 1959 minister van Buitenlandse Zaken. Onder de dekmantel van zijn zakenactiviteiten, kon Moser uit het zicht van de pers en de officiële diplomatieke kanalen het contact onderhouden tussen bondskanselier Figl en premier Alcide De Gasperi. Terwijl de Oostenrijkse minister van Buitenlandse Zaken Karl Gruber op de Parijse Vredesconferentie van 1946 slecht onderhandelde en voortijdig een volksraadpleging in Zuid-Tirol – zijn troefkaart – uit handen gaf, had Rudolf Moser in Rome een geheime ontmoeting met De Gasperi om over de heropening van het goederenverkeer en een verdieping van de christendemocratische vriendschap tussen Wenen en Rome te spreken. De kwestie Zuid-Tirol liet zich in deze context eerder door autonomie voor de regio binnen Italië oplossen dan door hereniging met Oostenrijk.

Dit alles gebeurde met medeweten van bondskanselier Figl, terwijl minister van Buitenlandse Zaken Gruber noch de deelstaat-ÖVP in Tirol ervan op de hoogte waren. De ervaren politicus De Gasperi wist deze overduidelijk zwakke onderhandelingspositie van de Oostenrijkers uit te buiten, waardoor het tot het Gruber-De Gasperi-akkoord kwam, dat Zuid-Tirol alleen een zwakke schijnautonomie toekende, wat in de daarop volgende jaren tot toenemende spanningen zou leiden.

Rudolf Moser zette zijn heimelijke paradiplomatieke activiteiten voort en organiseerde geheime persoonlijke ontmoetingen tussen premier De Gasperi en bondskanselier Figl: in augustus 1951 in een herberg aan de Karerpas in Zuid-Tirol en een tweede in augustus 1952 in Mosers huis in Karinthië. Van beide gesprekken zijn geen notulen, maar zo merkt de auteur op, vanaf dit moment is er geen merkbaar engagement van de Oostenrijkse regering voor Zuid-Tirol meer. Ook van deze gesprekken waren Noord- noch Zuid-Tiroolse politici op de hoogte.

In 1953 verloor Figl weliswaar het kanselierschap aan zijn partijgenoot Julius Raab, hij werd echter minister van Buitenlandse Zaken, waardoor Moser achter de schermen verder kon gaan de Oostenrijks-Italiaanse relatie te onderhouden en de eisen van Zuid-Tirol te torpederen. Pas toen in 1959 de sociaaldemocraat Bruno Kreisky minister van Buitenlandse Zaken werd, ging de Oostenrijkse federale regering zich weer actief inzetten voor het afgescheiden landsdeel en werd de kwestie Zuid-Tirol bij de Verenigde Naties ter tafel gebracht, wat de basis zou leggen voor de verdere onderhandelingen. Een nieuwe dramatische keer in het Oostenrijkse Zuid-Tirol-beleid kwam er in 1966, toen de ÖVP een absolute meerderheid behaalde in de federale parlementsverkiezingen en Kreisky werd afgelost als minister van Buitenlandse Zaken.

Door een toeval kreeg Golowitsch toegang tot het privé-archief van Rudolf Moser. Na deze stukken bestudeerd en wetenschappelijk verwerkt te hebben, droeg hij de originele documenten over aan het Oostenrijkse Staatsarchief en kopieën aan het Tiroler Landesarchiv. Zodoende is zijn werk niet alleen verifieerbaar, maar biedt het ook voor historici veel tot nog toe onbekend bronnenmateriaal.

De auteur weet met zijn boek zowel voor historici als geïnteresseerde leken boeiend te schrijven. De documenten uit Mosers privé-archief weet hij goed te verweven in een geheel uit achtergrondinformatie, krantenberichten, getuigenverklaringen en andere bronnen, zodat zijn boek ook zonder gedetailleerde voorkennis gelezen kan worden. Waar Wenen tot nog toe als betrouwbare partner van Zuid-Tirol gold, moet de rol van enkele leidende ÖVP-politici naar aanleiding van dit boek heel anders getaxeerd worden.

N.a.v. Helmut Golowitsch, Südtirol – Opfer für das westliche Bündnis. Wie sich die österreichische Politik ein unliebsames Problem vom Hals schaffte (Leopol Stocker Verlag, Graz, 2017), gebonden, 607 pagina’s.

Posted on

Spanningen nemen toe in Oost-Oekraïne

Zowel Rusland als Oekraïne hebben besloten militaire waarnemers terug te trekken die toezien op het staakt-het-vuren in Oost-Oekraïne. Daarnaast hebben de Verenigde Staten groen licht gegeven voor de levering van wapens aan Oekraïne. Tezelfdertijd is ook het aantal overtredingen van het staakt-het-vuren toegenomen.

Rusland heeft de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) gemeld haar militaire waarnemers terug te trekken uit Oekraïens gebied. De waarnemers zijn verbonden aan het Joint Center for Control and Coordination (JCCC), een subgroep die vanuit het Minsk-proces het staakt-het-vuren controleert. Het besluit is gemeld aan de OVSE een dag nadat Canada bekend heeft gemaakt groen licht te hebben gegeven aan de levering van vuurwapens aan Oekraïne.

Volgens kolonel Andrej Korotkov, vertegenwoordiger van het Russische ministerie van defensie voor de JCCC wordt het werk van de Russische officieren in de JCCC onmogelijk gemaakt door het Oekraïense leger. “Elke beweging van Russische officieren door gebouwen is, volgens Oekraïense documenten, alleen mogelijk indien zij vergezeld zijn (beter is om te zeggen, als ze worden geëscorteerd) door Oekraïense soldaten.”, aldus Korotkov.

Het Oekraïense ministerie van Buitenlandse Zaken heeft hierop gereageerd dat de beslissing de veiligheid van de waarnemingsmissie van de OVSE (OSCE SMM) in gevaar brengt. Daarnaast zou Rusland met de beslissing Oekraïne willen opdringen om de aanwezigheid van VN-vredesbewakers in Donbass te accepteren. “Deze stap is de zoveelste getuigenis dat Moskou niet stopt met haar pogingen om Oekraïne en haar internationale partners een zogenaamde ‘directe dialoog’ met militanten in tijdelijk bezette gebieden te doen accepteren.”

Als reactie op het terugtrekken van de Russische waarnemers van Oekraïens territorium, heeft ook Oekraïne verklaard haar waarnemers terug te trekken uit het gebied gecontroleerd door de Volksrepublieken Donetsk en Loegansk. Hoewel er nog geen bericht is dat de Oekraïense waarnemers de volksrepublieken hebben verlaten, zou de situatie voor de Oekraïense waarnemers te gevaarlijk worden volgens woordvoerder Yuzef Venskoyych. “Als Rusland haar officieren terugtrekt uit de JCCC”, zegt Venskoyych, “is het Oekraïense leger gedwongen haar waarnemers, die daar werken namens het JCCC, terug te trekken uit de bezette gebieden naar het territorium dat wordt gecontroleerd door Oekraïne vanwege het feit dat hun veiligheid niet zal worden gegarandeerd.”

Wapenleveranties VS

Op 13 december heeft Heather Nauert, woordvoerder van het ministerie van Buitenlandse Zaken van de VS, verklaard dat er een exportlicentie is afgegeven voor vuurwapens. Het betreft hier de export van een zwaar kaliber scherpschuttersgeweer en verwante onderdelen. In totaal is er een bedrag van 41 miljoen met de deal gemoeid.

Bob Corker, de voorzitter van het comité voor Buitenlandse Zaken in de Amerikaanse senaat verklaarde aan de Washtington Post: “Ik ben tevreden met het goedkeuren van de verkoop van defensieve dodelijke wapens naar Oekraïne door de regering Trump.” Corker voegt daaraan toe dat “Het besluit is ondersteund door het congres (…) en het reflecteert de langdurige toewijding aan Oekraïne dat wordt geconfronteerd met voortdurende Russische agressie.” Een congreslid vertelde de Washington Post: “We zijn de Rubicon over, dit is een grote stap, dit zijn dodelijke wapens en ik voorspel dat er meer aan staat te komen.”

In Rusland wordt met afkeuren gereageerd. “Het besluit is gericht op het ondermijnen van het Minsk-akkoord en zal ook de spanningen en militaire activiteiten in Zuidoost-Oekraïne doen escaleren”, zo stelt Leonid Slutsky, voorzitter van het comité voor buitenlandse zaken van de Russische Doema. “Het zal zeker niet helpen om vrede te herstellen in de regio.”

Verslechtering situatie

“We merken een sterke verslechtering van de veiligheidssituatie zoals niet waargenomen sinds februari dit jaar”, merkt Ertugrul Apakan, hoofd van de OVSE-waarnemingsmissie in Oost-Oekraïne, op 19 december op. Volgens Apakan hebben er afgelopen week 16.000 overtredingen van het staakt-het-vuren plaatsgevonden. Dat is bijna twee keer zo veel als gemiddeld en een forse toename ten opzicht van vorige week.

 

Momenteel staat een nieuwe poging tot een staakt-het-vuren ingepland. Dit staakt-het-vuren moet 23 december ingaan.

Posted on

Russische diplomaat: OVSE werkt eenzijdig en ziet misstanden in Westen over het hoofd

Uit Rusland klinkt kritiek op de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE). De Russische topdiplomaat Andrej Kelin verklaarde aan de vooravond van een bijeenkomst van de OVSE-ministerraad in Wenen, dat de OVSE en haar deelorganisaties eenzijdig werken, vooral de verhoudingen in het voormalige Oostblok bekritiseren en de ogen sluiten voor misstanden in het Westen. Kelin sprak van “deformaties” in de werkzaamheden van de OVSE, die door een hervorming verholpen zouden moeten worden.

Rusland is vooral verontrust over de manier waarop bepaalde deelorganisaties van de OVSE te werk gaan, stelde Kelin en noemde daarbij het Bureau voor Democratische Instituties en Mensenrechten (ODIHR), de Vertegenwoordiger voor Vrijheid van de Media alsmede de Hoge Commissaris voor Nationale Minderheden. “Ze concentreren zich in hun werkzaamheden hoofdzakelijk op landen ten oosten van Wenen.”

Kelin, die hoofd van de afdeling voor pan-Europese samenwerking van het Russische Ministerie van Buitenlandse Zaken is en van 2011 tot 2015 zelf ambassadeur bij de OVSE in Wenen was, noemt het bijvoorbeeld onbegrijpelijk dat ODIHR 300 tot 400 waarnemers naar verkiezingen in post-Sovjet-staten stuurt, maar naar grotere verkiezingen in de EU slechts vier tot vijf deskundigen.

De Vertegenwoordiger voor Vrijheid van de Media merkt volgens Kelin de onderdrukking van journalisten in sommige staten helemaal niet op, terwijl hij deze in andere staten met een vergrootglas zoekt en dan op overdreven wijze presenteert.

“Van de Hoge Commissaris voor Nationale Minderheden verwachten wij permanent meer aandacht voor de schending van de rechten van de Russisch-talige bevolking in de Baltische staten en in Oekraïne”, zo stelde de diplomaat verder.

Posted on

Babis relativeert belang Visegrad-groep

De beoogde Tsjechische premier Andrej Babis relativeert in een interview met Poolse journalisten het belang van de Visegrad-groep.

De Visegrad-groep bestaat uit Polen, Tsjechië, Slowakije en Hongarije en omdat deze landen bijvoorbeeld in de kwestie van de opgelegde herverdeling van asielzoekers binnen de EU een afwijkend standpunt innemen, hebben eurosceptici in de rest van de EU het wel willen zien als de nucleus van een koerswijziging van het Europese project. De retoriek van de Poolse en Hongaarse regeringen werken dit echter ook in de hand. Bij die retoriek is het echter steeds van belang te bedenken dat politici vooral zeggen hoe ze zouden willen dat het was. Hoe het werkelijk is, moet uit hun daden blijken.

Op Novini hebben we er dan ook al eerder op gewezen dat de Visegrad-groep en vergelijkbare initiatieven niet meer zijn dan vergaderformats. De recente uitspraken van Babis onderstrepen dit nog eens. Daarnaast maakt het duidelijk dat de euroscepsis van Babis beperkt is, wat overigens ook voor die van de regeringen van de andere betrokken landen geldt.

“We verschillen vaak van opvatting binnen de [Visegrad] Groep en het neigt er naar dat die opvattingen ook iedere keer veranderen bij een regeringswisseling – zoals het geval is geweest in Polen. [..] Om eerlijk te zijn: gezien de rivaliteit binnen de Visegrad-groep, is het onmogelijk om er een permanent verenigd samenwerkingsplatform van te maken. Het heeft meer zin om overeenstemming te bereiken met de Polen, de Nederlanders of de Duitsers afhankelijk van wat in ons belang is.”

Als de Poolse journalisten vervolgens vragen of de Visegrad-groep niet meer zou kunnen zijn, zegt Babis:

“Het zou kunnen, als we het ergens over eens konden worden. En het zal waarschijnlijk niet gebeuren. Maar…, hoe wordt Jaroslaw Kazcynski beoordeeld binnen de EU? Zwak. Net als Viktor Orbán. En baseer je dan je beleid op een partner die geen positie heeft? Dit betekent niet dat we niet samen willen werken met de Polen, Hongaren en Slowaken in het kader van de Visegrad-groep. Er zijn verschillende visies op de toekomst van de V4. Maar als je iets wilt bereiken, kun je jezelf niet koste wat kost beperken tot de Visegrad-groep. We moeten samenwerken met diegenen waar we het op een specifiek onderwerp mee eens zijn, dus allianties wisselen.”